ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Να μη χάσουμε κι άλλα

Του ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΥ

Στο μπάσκετ υπάρχει το τάιμ άουτ. Οταν τα πράγματα πάνε άσχημα, ο προπονητής φωνάζει την ομάδα στον πάγκο για ένα δίλεπτο, της μιλάει και της δείχνει τι πρέπει να κάνει στην επόμενη επίθεση ή τι να προσέξει στην επόμενη άμυνα. Κάποτε ρώτησα έναν φίλο μου προπονητή πόσα από αυτά που λέει στους παίκτες του πιστεύει πως τους μένουν στο μυαλό. Μου είπε ότι είναι ευχαριστημένος αν τους μείνουν τα μισά, αλλά ότι το τάιμ άουτ χρειάζεται κυρίως για να σκεφτούν οι ίδιοι τι πρέπει να κάνουν μετά.  

 

 

Στη ζωή δεν υπάρχουν προπονητές για να μας πουν τι να κάνουμε. Αλλά οι γιορτές, ειδικά αυτές, είναι αληθινά τάιμ άουτ, στη διάρκεια των οποίων καλό είναι να σκεφτούμε τη συνέχεια.

 

Πριν από λίγες ημέρες ήμουν σε ένα τραπέζι, από αυτά που αποκαλούμε χριστουγεννιάτικα: η παρέα ήταν μεγάλη, το φαγητό συμβατό με την εποχή, δηλαδή σούπες και κρεατικά, το κρασί έρρεε άφθονο. Οταν έφθασε η ώρα των πάντα προβλεπόμενων ευχών, αφού ακούστηκαν όλες οι σχετικές με την υγεία, ο οικοδεσπότης είπε κάτι απλό: «Σας εύχομαι να είμαστε όλοι του χρόνου πάλι εδώ και να μην έχουμε χάσει όλοι κι άλλα».  

 

 

Η απλή αυτή ευχή αντιμετωπίστηκε με χαρά τεράστια - σαν ο άνθρωπος να είχε πει ξαφνικά ό,τι ήθελε να πει ο καθένας μας. Να μη χάσουμε κι άλλα. Ετσι απλά.

 

Ακούγεται λίγο σαν το τέλος των ονείρων, δεν είναι καθόλου συμβατό με το πνεύμα των γιορτών, δεν είναι, αν το σκεφτείς, και ιδιαιτέρως παρήγορο, αφού όλοι πολλά χάσαμε. 

 

 

Κυρίως βγάζει μια παράξενη ηττοπάθεια: είναι μια ευχή που γίνεται από έναν άνθρωπο που θεωρεί δεδομένο ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να κερδίσεις το παραμικρό και αυτό από μόνο του είναι πρόβλημα. 

 

 

Είναι επίσης μια ευχή που σε βάζει σε μια λογική άμυνας: δεν παίζεις πια για να κερδίσεις, είσαι ευχαριστημένος να μη χάσεις - ακούγεται κομμάτι συντηρητικό.  

 

 

Αλλά είναι συγχρόνως και ρεαλιστικό και πραγματικό. Είναι σαν να εύχεσαι στον άλλον την αποδοχή της πραγματικότητας. Σε μια χώρα που αυτό δεν είναι καθόλου δεδομένο, είναι μια ωραία ευχή.

 

Τα χρόνια της κρίσης, οι ευχές είναι σαν κάπως να απέκτησαν ιδιαίτερο νόημα, σαν οι λέξεις να άλλαξαν παραμένοντας πάντα οι ίδιες.  

 

 

Το «σου εύχομαι μια καλή δουλειά» έγινε «σου εύχομαι γρήγορα να βρεις δουλειά». 

 

 

Το «και του χρόνου διπλός» υπονοούσε ότι είναι ώρα να παντρευτείς, και για να γίνει το κόστος της καθημερινότητας κάπως μικρότερο. Ακόμη και η «αγάπη» στα χρόνια της κρίσης ακούγεται πιο πολύ σαν καταπραϋντικό: αγαπιόμαστε για να αντέξουμε, να υποφέρουμε όλοι μαζί παρέα και όχι τόσο γιατί ο καθένας μας έχει ανάγκη από την ενέργεια που η αγάπη δημιουργεί και προσφέρει. Τέλος, πολλές φορές ασυναίσθητα, ακόμη και όταν εύχεσαι στον άλλον να έχει την υγεία του, υπονοείς ότι μέσα στις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις δεν χρειάζεται κι άλλη μία. Παλιά, το γνωστό εορταστικό «υγεία πάνω από όλα» το έλεγες πιστεύοντας ότι αυτό είναι απλά η βάση μιας προσωπικής εκτόξευσης. Σήμερα το λες ευχόμενος στον άλλον την ελπίδα να μην αποκτήσει άλλους εφιάλτες: έχει αρκετούς.

 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το «να μη χάσουμε κι άλλα» είναι μια ευχή μεγάλη, που δίνεται ακριβώς γιατί...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πώς γλιστράει η ιστορία;

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Γράφει ο Τάσος Γιαννίτσης 

Ομότιμος καθηγητής, πρώην υπουργός.

 

 

Το πιο παραστατικό μέγεθος για το πόσο γλίστρησε η Ελλάδα στην κρίση είναι η σχέση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ του Ελληνα προς το ίδιο μέγεθος στην ΕΕ των «15». 

 

 

Η σχέση αυτή ήταν 62,2% το 1960, άγγιξε το 85,5% στην αρχή της κρίσης (2009), για να καταλήξει ταχύτατα 56 χρόνια πίσω, ξανά στο 62,2% (2016). 

 

 

Αν, αντί με την Ευρώπη, η χώρα συγκριθεί με τον εαυτό της, μπορεί να είναι αυτάρεσκα ευχαριστημένη: το σημερινό ΑΕΠ είναι ίδιο με αυτό του 2003: 14 χρόνια πίσω. Μόνο! Ομως, στην ΕΕ-«15» το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξήθηκε, αντίστοιχα, κατά 36%.

 

 

 Ο λογαριασμός είναι βαρύς: όλα όσα βιώνουμε στην κρίση, αλλά δεν χρειαζόταν να βιώσουμε.

 

Τα μεγάλα κενά βρίσκονται στο παραγωγικό μας υπόβαθρο, στην πολιτική αντίληψη για το τι σημαίνει ανάπτυξη και πώς επιτυγχάνεται, και στη δύσκολη σχέση της ελληνικής κοινωνίας με την ανάπτυξη: Για 36 χρόνια (1981-2016), ο μακροχρόνιος ρυθμός μεγέθυνσης στην Ελλάδα ήταν 0,8% έναντι 1,8% στην ΕΕ των «15», δηλαδή κάτω από το μισό. Το ΔΝΤ τόλμησε να προβλέψει, πρόσφατα, 1%, αλλά πλήγωσε το φιλότιμό μας. Παρότι χάσαμε στην παραγωγή, δεν μάθαμε. Για χρόνια, ασχολιόμαστε μόνο με την αναδιανομή, και κυρίως των δανεικών, με τα οποία ξεπέσαμε στην εξάρτηση από τις τράπεζες, που -σωστά - δεν μας αρέσει, αλλά την ενισχύουμε!  

 

 

Οταν είσαι μια κοινωνία με έναν από τους υψηλότερους βαθμούς ανισότητας στον ΟΟΣΑ, πριν από την κρίση και σήμερα, αναμφίβολα υπάρχει μείζον πρόβλημα. Ομως όταν, αντί να παράγεις για να διανέμεις, διανέμεις και αναδιανέμεις αυτά που δεν έχεις, στο τέλος μετράς τα δάχτυλά σου.

 

Αναδιανομή παραγωγής και εισοδήματος και αναδιανομή δανεικών και εξάρτησης είναι δύο διαφορετικά πράγματα.  

 

 

Ανεργία, ανισότητες, φτώχεια, υποβαθμισμένες συνοικίες, πλημμύρες, πυρπολήσεις ανθρώπων, αναπτυξιακό τέλμα, όλα είναι αποτελέσματα ενός κοινού παρονομαστή: της υστέρησής μας σε ικανότητες να οικοδομήσουμε μια κοινωνικά πειστική και στέρεα ιδεολογική, θεσμική και οικονομική βάση, και να παρακολουθήσουμε τους μετασχηματισμούς σε έναν κόσμο που εξελίσσεται ραγδαία.

 

Αν η καρδιά της κρίσης είναι οικονομική, η αφετηρία της είναι αξιακή, γνωστική και πολιτισμική, και οι χειρισμοί της πολιτικοί. Ολα παραπέμπουν σε παράγοντες όπως οι γνώσεις και οι αντιλήψεις μας, η συλλογική ευφυΐα μας και η λειτουργία της κοινωνίας μας συνολικά, αλλά και των τμημάτων που βρίσκονται «επάνω», στη «μέση» και «κάτω». Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο πρόβλημα: 

 

 

Το σκληρό και διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ Ελλάδας και «προωθημένων» χωρών της Ευρώπης αφορά τις διαθέσιμες δυνάμεις κάθε πλευράς, που ιστορικά παίζουν έναν προωθητικό ρόλο στην εξέλιξη της χώρας τους. Η διαφορά μας δεν είναι στις προβληματικές καταστάσεις. Είναι στην απουσία μιας κρίσιμης μάζας δυνάμεων που να σκέφτονται το αύριο της κοινωνίας μας και να καταλαβαίνουν τη σημασία των μεγάλων εξελίξεων που σημειώνονται στην Ευρώπη, στην Ασία, στον κόσμο, στην οικονομία, στην πολιτική, στο κλίμα, στις σχέσεις μεταξύ κοινωνιών.

 

Το κενό αυτό δεν είναι τόσο κενό «προσώπων». Ιστορικά είχαμε πάντα δυνάμεις και πολλά ικανά πρόσωπα, σε πολλά πεδία. Το χάσμα μας με όσους προχωρούν βρίσκεται στην αδυναμία συλλογικής οργάνωσης και λειτουργίας όσων με τον έναν ή τον άλλον τρόπο βρίσκονται στην «κορυφή» της πυραμίδας. Εδώ λείπουν μηχανισμοί και δυνάμεις, που στο δημόσιο πεδίο πρέπει να αντιμετωπίσουν τους μεγάλους κινδύνους της χώρας, να διακρίνουν νέες ευκαιρίες και να δουλέψουν σε κατευθύνσεις, που δεν θα είναι αοριστολόγες, γραφικές ή ατυχείς, δεν θα δημιουργούν νέα μεγάλα προβλήματα, ούτε θα οδηγούν συνειδητά ή από ασύγγνωστη άγνοια σε νέα αδιέξοδα. Ομως όλα αυτά είναι μακριά από το σύστημά μας. Ισως κάποια από αυτά να συζητούνται ιδιωτικά. Γύρω-γύρω αδιαφορία, υπεροψία, ειρωνειούλες. Χωρίς όμως ένα συλλογικό, πειστικό, ηγεμονικό εγχείρημα, άτομα, ομάδες και κράτος θα εγκλωβίζονται στην τροχιά του κοινωνικού κατακερματισμού και του νεοφιλελεύθερου - δεξιού ή αριστερού - ατομικισμού.

 

Γιατί; 

 

 

Ο φόβος για το ότι μπορεί να ομολογηθούν ιστορικά λάθη, «σκιάχτρα», παραπλανητικές επιλογές - fake news τα λέμε τώρα -, αντιφάσεις, καταστροφικές συνέπειες, όπως στο Ασφαλιστικό, στην οικονομική πολιτική, στον υπερδανεισμό, στο πώς φτάσαμε και πώς διαχειριστήκαμε την κρίση. 

 

 

Το τίμημα; 

 

 

Το μέλλον μας.

 

Για το 2018 λοιπόν. Το 2018 δεν θα σφραγιστεί από τα εσωτερικά μας, αλλά από τις διεθνείς εξελίξεις. Ο κίνδυνος να πρωταγωνιστήσουν Τραμπ και Κιμ Γιόνγκ Ουν σε ένα καταστροφικό συμβάν είναι ασύλληπτα υψηλοί και οι καταστάσεις που μπορεί να ανακύψουν - και για εμάς - τερατώδεις. 

 

 

Να υιοθετήσουμε αισιοδοξία και χαμόγελα; 

 

 

Εθνικά, το 2018 είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Καζαμίας για το 2018

Του Γιάννη Σιδέρη

Νέος χρόνος χάραξε, ήρθε με ελπίδες και προσμονές, και η… κρυστάλλινη σφαίρα του Καζαμία του Liberal, προβλέπει τα μελλούμενα, με τον δικό της τρόπο.  

Φυσικά την παράσταση κλέβει με την ακτινοβολία του ο πρωθυπουργός Αλέξης. Αλίμονο, άλλωστε, όπως έχει πει η Θεανώ Φωτίου, τέτοιος πρωθυπουργός βγαίνει κάθε 100 χρόνια. Τον απολαμβάνουμε τώρα γιατί δεν θα προλάβουμε να δούμε τον επόμενο!

Ιανουάριος 

Το πρώτο δεκαπενθήμερο η αριστερή κυβέρνηση ψηφίζει το νόμο που καταργεί τις απεργίες στα πρωτοβάθμια σωματεία.

Ο πρωθυπουργός στη Βουλή δηλώνει υπερήφανος αφού για πρώτη φορά την ιστορία του εργατικού κινήματος, αποκαθιστά την Αμεση Δημοκρατία στον συνδικαλισμό, και δίνει αποφασιστικό χτύπημα στην συνδικαλιστική αριστοκρατία.

Συνεπαρμένος και ο ίδιος από την ομιλία του, υψώνει θριαμβευτικά τη γροθιά και αναφωνεί: «Νενίκηκά σε Λάσκαρη» (όπου Λάσκαρης, ήταν υπουργός της ΝΔ, που εν έτει1976 είχε γράψει ιστορία, καταργώντας με νόμο… την πάλη των τάξεων, και κατατροπώνοντας τον Κάρολο Μαρξ!).

Στις 22 συνέρχεται το Eurogroup και κλείνει η Τρίτη αξιολόγηση. Μοσκοβισί, Ρέγκλινγκ και Σεντένο, χαϊδεύουν πατρικά το κεφαλάκι του Γιουκλίντ, και στέλνουν μήνυμα στον prime minister Alexis. Κατανοούν πως οι αταξίες του 2015 οφείλονταν στην κρίση εφηβείας που περνούσε, αλλά τώρα μεγάλωσε, μέστωσε και έγινε ένας κανονικός νεοφιλελεύθερος ευρωπαίος ηγέτης.

Ο Μητσοτάκης κλείνει δυο χρόνια στην αρχηγία της ΝΔ. Η Μαρία Σπυράκη δηλώνει ότι το κόμμα δουλεύει αόκνως. «Αφού κάθε μέρα ζητάμε εκλογές», τονίζει ως απόδειξη.

Φεβρουάριος 

Ζωογόνος μήνας, στις 14 γιορτάζει ο Αγιος Βαλεντίνος, γλυκαίνει τις καρδιές, τις γεμίζει αγνά αισθήματα που ανυψώνουν από την πεζή καθημερινότητα.

Στην ατμόσφαιρα της μέρας, ο Αλέξης Τσίπρας στέλνει λουλούδια στον Κυριάκο και τα άπαντα του Αϊνστάιν. Ο Παύλος Πολάκης δίνει συνέντευξη στην δημοσιογράφο του «Αλφα» Ευαγγελία Τσικρίκα, και ντροπαλά της ζητάει συγχώρεση που την αποκάλεσε «θεραπαινίδα και λιβανιστήρι των παράνομων καναλαρχών» (Εμ τα΄ θελε και αυτή, δεν δούλευε στο κανάλι του Σαββίδη).

Εκείνο ωστόσο που κάνει αίσθηση είναι τα λουλούδια Φίλη στον αρχιεπίσκοπο. Κύκλοι της αρχιεπισκοπής που τηλεφώνησαν στον πρώην υπουργό, να διερευνήσουν την αιτία της τόσης τρυφερότητας, άκουσαν στο βάθος μουσική και τον Σαββόπουλο να τραγουδάει : «Ο μαρκήσιος Ντε Σαντ μ’ ένα χίππυ, ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά, ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη κι η παρθένα με τον σατανά».

Κατάλαβαν ότι ο πρώην υπουργός ήταν στο mood μέρας!

Νέα αύξηση της part time εργασίας - το πολύ 20 ώρες τη βδομάδα - και μείωση της μισθωτής, καταγράφει η ΕΡΓΑΝΗ. Ο πρωθυπουργός με διάγγελμά του τονίζει υπερήφανα: «Απελευθερώσαμε το λαό από τη μισθωτή σκλαβιά του 35ώρου.»

Μάρτιος 

Ο μήνας ιστορικά είναι στιγματισμένος από τας «Ειδούς του Μαρτίου», αλλά ο Καίσαρ Αλέξης δεν έχει Βρούτους στην αυλή του. Η λεγεώνα των μετακλητών Μαξίμου, με αρχιστράτηγο τον Καρανίκα (τι εξπέρ είναι στον στρατηγικό σχεδιασμό;), έχει αποσοβήσει κάθε κίνδυνο, ενώ κρατά σε απόσταση και τα εχθρικά τάγματα των ανεπιθύμητων δημοσιογράφων.

Στις 16 ξεκινάει το συνέδριο του Κινήματος Αλλαγή, αλλά σημειώνεται μια απουσία. Ο Σταύρος Θεοδωράκης θεώρησε πολύ σοσιαλιστικές τις θέσεις του νέου κόμματος, τα παράτησε και αποφάσισε να ξαναγυρίσει στη Δημοσιογραφία.

Στην επέτειο της 25^ης ο πρωθυπουργός βγάζει πύρινο διάγγελμα: Για πρώτη φορά μετά το 21, η Ελλάδα βαδίζει δαφνοστεφανωμένη στον ένδοξο δρόμο της ελευθερίας της - απ΄ τα κόκκαλα βγαλμένη. Οι ήρωες του 21 ατενίζουν από τους ουρανούς τη μικρή χώρα που απελευθέρωσαν, να καταυγάζει ανέσπερο, υπερούσιο φως στους σκλαβωμένους λαούς της Ευρώπης. Η μικρά πλην έντιμος Ελλάς, υπό την ηγεσία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, πέπρωται να τους απελευθερώσει από την σκλαβιά της εργασίας, τις απάνθρωπες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, την στυγνότητα των τεχνοκρατών και την αρπακτικότητα των καπιταλιστών αφεντικών. Η Ευρώπη των τραπεζών υπό την ηγεσία του Αλέξη γίνεται Ευρώπη των ευτυχισμένων άνεργων ή άεργων επιδοματούχων.

(Τελικά ήταν όνειρο που είδε ο Αλέξης την προηγουμένη).

Απρίλιος 

Πρωταπριλιά, και η αντιπολίτευση του δημοκρατικού τόξου, φέρνει στη Βουλή επείγον νομοσχέδιο να καταστεί η μέρα εθνική εορτή προς δόξαν της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση το δέχεται νιώθοντας δικαιωμένη - δόξα να’ ναι κι ό, τι να’ ναι. Ο μελίρρυτος βουλευτής Γιώργιος Πάτζας, αναλαμβάνει να εκφωνήσει με θεατρικότητα τον πανηγυρικό της ημέρας. Ξάφνου η λαμπρή τελετή σταματάει άδοξα. Το είχε μάθει ο Πρόεδρος Προκόπης και διεμήνυσε ότι δεν θα το υπογράψει. Ετσι έσωσε από μια ακόμη πατάτα την αγαπημένη του κυβέρνηση.

Ο Κυριάκος δέχεται εισηγήσεις, εκτός από την οικογένεια που έχει δηλώσει ότι θα αφήσει έξω από την κυβέρνησή του (ως συμβολικό χτύπημα στην οικογενειοκρατία), να μη τοποθετήσει και κανέναν Κρητικό στο υπουργικό συμβούλιο (ως συμβολικό χτύπημα στον τοπικισμό).

Η Φώφη δίνει συνέντευξη και διαρρηγνύει τα ιμάτιά της, ότι την αναρρίχησή της στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, δεν την οφείλει στο επίθετό της. Το ΚΚΕ ανακοινώνει ότι συνεχίζεται από το τμήμα ιστορίας του κόμματος, η διερεύνηση για αποκατάσταση της περιόδου Στάλιν, που έχει διαστρεβλωθεί από τους εντολοδόχους και τα τσιράκια των ιμπεριαλιστών (αυτό δεν είναι και τόσο πρωταπριλιάτικο!).

Μάιος 

Εμπρός βήμα ταχύ, να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή.

Όχι λένε άλλοι. Η Πρωτομαγιά, δεν είν΄ αργία, είν’ απεργία, το τραγούδησε και ο Μπακαλάκος. Ο Αλέξης κατεβαίνει πρωτοπόρος στη διαδήλωση. Δίπλα του αγωνιστές των ΜΑΤ, από κείνους που κλείνουν το δρόμο μπροστά από το Μαξίμου, και δεν περνάει ούτε φυματική σαρανταποδαρούσα με μηνίσκο.

Στο Σύνταγμα γίνεται μια ενωσιακή μέθεξη του αρχηγού με τον αγωνιζόμενο αστυνομικό λαό. Ο Αλέξης μπαίνει μπροστά, δίνει εντολή να φύγουν οι κλούβες από την Ηρώδου του Αττικού, και μπροστάρης, κατευθύνεται έξω από το Μαξίμου, όπου αρχίζει να φωνάζει άγρια συνθήματα εναντίον της μνημονιακής κυβέρνησης και του πρωθυπουργού της.

Αναυδοι από το μεγαλείο της στιγμής και έκθαμβοι από την αγωνιστική ορμή του αρχηγού, οι Νίκος Παππάς και Δημήτρης Τζανακόπουλος, τον συγχαίρουν με ανυπόκριτο θαυμασμό. «Μπράβο Πρόεδρε, ξεπέρασες σε γενναιότητα και τη Δούρου, που έκανε μήνυση στον εαυτό της, για τη Μάνδρα».

Ιούνιος

Τα νέα μέτρα φορολόγησης πέτυχαν. Αδειάζουν εντελώς οι τσέπες των Μενουμευρώπηδων αλλά γεμίζουν τα δημόσια ταμεία. Το πλεόνασμα ήδη έχει φτάσει το 8%, η Ελλάδα επιτελεί το θαύμα, τα παγκόσμια ΜΜΕ της δίνουν το προσωνύμιο «Η βαλκανική τίγρης του πλεονάσματος». Η τέταρτη αξιολόγηση περνάει αβλεπί, αφού όλη η Ευρώπη παρακολουθεί άναυδη.

Ικανοποιημένος ο πρωθυπουργός επιβιβάζεται σε θαλαμηγό γνωστού εφοπλιστή και αρμενίζει στο Αιγαίο. Τον τσιμπά και λίγο η συνείδησή του, να απολαμβάνει αυτός, ένας αριστερός ηγέτης, τις ανέσεις των καπιταλιστών. Την καθησυχάζει όμως θυμούμενος ότι όλοι οι αριστεροί ηγέτες του παρελθόντος, είχαν τις προσωπικές τους «Ντάτσες», για να ξεκουράζονται σποραδικά, από τον ανειρήνευτο αγώνα τους για τα δίκαια του λαού (του κομματικού λαού βεβαίως). Στο κάτω- κάτω σκέπτεται, δεν έχω στο γκαράζ και 7 λιμουζίνες που είχε ο Μπρέζνιεφ.

Ο Μητσοτάκης ανακοινώνει νέες προσλήψεις στελεχών με σπουδές από το Χάρβαρντ για να την σπάει στον Τσίπρα («Οι σύμβουλοί μου κε Μητσοτάκη δεν είναι απόφοιτοι του Χάρβαρντ»). Τους επιβάλει κατακαλόκαιρα να φοράνε γραβάτα Versace και κοστούμια «Brioni», για να τη σπάνε στον «γλίτσα» Καρανίκα.

Ιούλιος 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Aλέξη, πόσο για τα μπάζα υπήρξατε όλοι οι πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης?

Γράφει ο Βασίλης Μπόνιος

-Ρε συ Αλέξη, έχεις αναρωτηθεί πόσο μακάκες υπήρξατε όλοι σχεδόν οι πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης;

Από τον κολλημένο κρατιστή Κωνσταντίνο Καραμανλή έως τον ιδεοληπτικό πρώην κνίτη, την αφεντιά σου δηλαδή. Και από τον δήθεν μεγάλο ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου που τίναξε την μπάνκα του χρέους για να καυλαντίζει με τις συζύγους των παρακατιανών του, ως τον γιο του, τον Γιωργάκη, που ήταν χαμένος στο διάστημα.

Και από τον δήθεν εκσυγχρονιστή Κώστα Σημίτη που στο μεταξύ είχε συστήσει, ως δικηγόρος, τα καταστατικά ολιγαρχών της διαπλοκής  (βλέπε Σωκρατάκιας) ως τον Κωστάκη τον Καραμανλή στον αργόσυρτο που τον εξευτίλησαν οι συνεργάτες που επέλεξε να έχει στο Μαξίμου-οι Αδριανοί, οι Ζαχόπουλοι και λοιποί πεπετζήδες.

Από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη που δήθεν τον έρριξε ο Σαμαράς, όταν ο ίδιος σαν πρωθυπουργός νταλαβερίζονταν με Κοκκαλαίους και Αλαφούζους, ως τον Αντώνη Σαμαρά που σερνόταν πίσω από τα φουστάνια της καιροσκόπου Μέρκελ που την ξεβράζουν πλέον οι γερμανοί ψηφοφόροι.

Ισως ο μόνος αξιοπρεπής πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης να υπήρξε ο Γεώργιος Ράλλης αλλά τον έφαγαν τα Λακόστ της συζύγου του και ο φίλος μου ο Κουρής, ο περγαμόντος.

Ρε συ Αλέξη, σου τα γράφω αυτά γιατί πιστεύω ότι οι πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης, χωρίς εξαιρέσεις, είσαστε για τα μπάζα για να μην χρησιμοποιήσω έναν πιο πεζοδρομιακό όρο.

Και είσαστε για τα μπάζα γιατί σε μια χώρα με τόσες φυσικές ομορφιές με αστείρευτο ήλιο και θάλασσα πρέπει να είναι κανείς πολύ για τα μπάζα, πολύ μακάκας και πολύ για το π…, ώστε να μην μπορεί να παρουσιάσει στον πλανήτη 1.000 Μυκόνους και άλλες 1.000 Αράχωβες και πάει λέγοντας και να μαζέψει όλο το χαρτί των αγορών.

Υπήρξατε για τα μπάζα γιατί χρησιμοποιήσατε σαν προμετωπίδα τις ιδεοληψίες σας, δεξιοί, σοσιαλιστές, αριστεροί της πλάκας.

Κυβερνήσατε με συμμορίες ανίκανων αυλικών οι οποίοι σας γλείφουν και αντιμετωπίσατε το κράτος το διεφθαρμένο κράτος σαν λάφυρο σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσετε την επανεκλογή σας.

Οι πιο μαλάκες πρωθυπουργοί του πλανήτη είναι οι Ελληνες πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης.

Κυβερνήσατε την πιο όμορφη χώρα της Γης και καταφέρατε, παρέα με τα θρασίμια, τους γελοίους ανυπόληπτους αυλικούς και τους εγχώριους ολιγάρχες να την χρεοκοπήσετε.

Πόσο μαλάκες πρέπει να έχετε υπάρξει οι Ελληνες πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης οι οποίοι καταφέρατε τον άθλο να χρεοκοπήσετε το καλύτερο μαγαζί του πλανήτη;

Δεν το χωράει ο νους μου, ρε μπαγάσηδες, ότι καταφέρατε αυτό εδώ το διαμάντι της φύσης να το χρεοκοπήσετε.

Είστε τόσο μαλάκες που φτάσατε στο σημείο...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Αρχίζει το «μεγάλο παχνίδι» στην ανατολική Μεσόγειο?

Από τον Σάββα Καλεντερίδη

Eνώ είναι σε εξέλιξη οι τελευταίες πράξεις του γεωπολιτικού παιχνιδιού που παίζεται στη ΝΑ Ευρώπη από το 1991, οπότε και διαλύθηκε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, και ενώ φαίνεται ότι τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το Ιράκ και τη Συρία τελειώνει και το φαινόμενο «Ισλαμικό Κράτος» στη μορφή που το γνωρίσαμε από το 2013, φαίνεται ότι βρισκόμαστε στην αρχή ενός «μεγάλου παχνιδιού» στην ανατολική Μεσόγειο.

(...) Οπως μας ενημερώνει το υπουργείο Εξωτερικών της Κύπρου: «Η Κυπριακή Δημοκρατία κήρυξε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), με τη θέσπιση του περί της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και Υφαλοκρηπίδας Νόμου (64 Ι /2004), τον οποίο κατέθεσε στον γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, ως θεματοφύλακα της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982».

Και συνεχίζει: «Σύμφωνα με τον περί της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και Υφαλοκρηπίδας Νόμο [ο οποίος τροποποιήθηκε το 2014 (Ν. 97 Ι /2014)], το εξωτερικό όριο της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας ορίζεται σε απόσταση 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το εύρος της χωρικής θάλασσας. Σε περίπτωση, όμως, που οποιοδήποτε τμήμα της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας υπερκαλύπτει τμήμα της ΑΟΖ οποιουδήποτε άλλου κράτους, του οποίου οι ακτές βρίσκονται απέναντι από αυτές της Κύπρου (όπως συμβαίνει στην ανατολική Μεσόγειο), τα όρια της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της ΑΟΖ του άλλου κράτους ορίζονται κατόπιν συμφωνίας μεταξύ τους. Ελλείψει δε συμφωνίας μεταξύ τους, τα όρια της ζώνης είναι η μέση γραμμή.

Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει υπογράψει συμφωνίες οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο (2003), τον Λίβανο (2007) και το Ισραήλ (2010). Η οριοθέτηση που έγινε δυνάμει των συμφωνιών αυτών βασίζεται στη μέθοδο της μέσης γραμμής».
 

Αυτό είναι το ιστορικό της κήρυξης και της οριοθέτησης με τις γειτονικές χώρες.

 

Υπάρχουν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες η Κύπρος διεξήγαγε συνομιλίες και με τη Συρία, για την οριοθέτηση της ΑΟΖ και με τη χώρα αυτή, για να μείνουν προς οριοθέτηση οι περιοχές με την Τουρκία και την Ελλάδα. Οι συνομιλίες δεν τελεσφόρησαν, πλην των άλλων και λόγω του πολέμου που ξέσπασε στη Συρία, την άνοιξη του 2011.

 

Μετά την οριοθέτηση η Κύπρος προχώρησε σε χάραξη οικοπέδων και σε τρεις γύρους αδειοδοτήσεων, υπογράφοντας συμφωνίες με ενεργειακούς γίγαντες, όπως η αμερικανοεβραϊκών συμφερόντων Noble Energy, η ισραηλινή DELEK, η ιταλική ENI, η γαλλική TOTAL και η αμερικανική EXXON MOBIL.

 

Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των μέχρι στιγμής γεωτρήσεων, καλό είναι να επικεντρωθούμε στη γεωπολιτική πτυχή των τεκταινομένων. Κι αυτό γιατί η Κύπρος μέσω αυτών των συμφωνιών κατόρθωσε να «εμπλέξει» τις χώρες από τις οποίες προέρχονται οι προαναφερθείσες εταιρίες σε ζητήματα που άπτονται των εναντίον της διεκδικήσεων και των απειλών της Τουρκίας, άρα της εθνικής ασφάλειας και άμυνας της Κύπρου.

 

Οταν η Τουρκία, διά στόματος Ερντογάν, Νταβούτογλου και λοιπών αξιωματούχων απείλησε ότι θα χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία αν στηθεί εξέδρα στο πρώτο οικόπεδο, το 12, όπου το κοίτασμα «Αφροδίτη», ήλθε αντιμέτωπη με ξεκάθαρη δήλωση της τότε υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον, η οποία είπε ότι οι ΗΠΑ θα προστατέψουν με κάθε τρόπο τα συμφέροντα αμερικανικών εταιριών στην περιοχή. Ετσι η εξέδρα στήθηκε και το χρονοδιάγραμμα προχωρά κανονικά, με την Τουρκία να έχει «καταπιεί» τις απειλές της.

 

Τώρα είμαστε στη δεύτερη φάση, με εμπλεκόμενες την Ιταλία και τη Γαλλία, ενώ η Τουρκία έχει αλλάξει τρόπο απειλών και αντί για στρατιωτικές ενέργειες, αφού είδε ότι τα πλοία ερευνών που αγόρασε («Μπαρμπαρός») και κατασκεύασε («Τουρκουάζ») δεν έχουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, βάζει στο παιχνίδι πλοίο-εξέδρα γεωτρήσεων Deepsea Metro ΙΙ, που αγόρασε από τη Νορβηγία, με το οποίο σκοπεύει πιο πολύ να εκβιάσει καταστάσεις παρά να δημιουργήσει τετελεσμένα.
 

Να σημειωθεί ότι έφτασε στην κυπριακή ΑΟΖ το γεωτρύπανο «Saipem 12000» της ιταλογαλλικής κοινοπραξίας ENI-TOTAL στο οικόπεδο 6 της κυπριακής ΑΟΖ, όπου αναμένεται να γίνουν οι ερευνητικές γεωτρήσεις.
 

Το Deepsea Metro ΙΙ αναμένεται να πλεύσει στην κυπριακή ΑΟΖ, πιθανόν τον ερχόμενο Φεβρουάριο.

 

Την πρωτοβουλία των κινήσεων έχει η ελληνική πλευρά, αρκεί να χειριστεί το θέμα με μαεστρία και ψυχραιμία.
 

Πάντως, καλό είναι να συνυπολογίσουμε στην ανάλυσή μας και το γεγονός ότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το «κρυφτούλι» για το Σκοπιανό

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ


Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ δήλωσε πως θα προχωρήσει στην εξεύρεση λύσης με την Ελλάδα στην ονομασία ακόμα και αν το τίμημα θα είναι η πτώση του ιδίου και της κυβέρνησής του.  


Δεν αποκλείεται να προβεί και σε άλλες κινήσεις καλής θέλησης, δίχως να αποκλειστούν μετονομασίες δρόμων και αεροδρομίων ή και απόσυρση αγαλμάτων.  


Ας μην τρέφουμε όμως αυταπάτες ότι ο Ζάεφ θα αναγκαστεί να μας τα δώσει όλα αν του πουλήσουμε «τσαμπουκά». Η διεθνής κοινότητα, από την πλευρά της, εργάζεται για να φέρει πιο κοντά τις δύο πλευρές και να τις πιέσει, αν χρειαστεί, να συμφωνήσουν.


Για Ευρωπαίους και Αμερικανούς, κίνδυνο αποσταθεροποίησης από την παράταση της εκκρεμότητας διατρέχει η FYROM και όχι η Ελλάδα και αυτή θέλουν να κρατήσουν ενωμένη για να αποτραπεί ενδεχόμενο εφιαλτικό βαλκανικό ντόμινο. Είναι στη Δύση πεπεισμένοι ότι η FYROM πρέπει άμεσα να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ για να υψωθεί ασπίδα προστασίας από τη ρωσική διείσδυση και στη συνέχεια στην Ε.Ε.


Αν κάτι μας άφησε η πολυσυζητημένη επίσκεψή του Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα, είναι ότι η πραγματική απειλή προέρχεται εξ ανατολών. Και πάντως όχι από τα Σκόπια.  


Τι σημαίνει αυτό; 


Οτι κλείνουμε, με το μικρότερο δυνατό κόστος, τα ανοιχτά θέματα, υπαρκτά ή μη, με τους άλλους γείτονες (ΠΓΔΜ, Αλβανία) και διαθέτουμε ως χώρα το όποιο διπλωματικό, οικονομικό, στρατιωτικό κεφάλαιο μας έχει απομείνει, για την αντιμετώπιση του πέραν του Αιγαίου, ισχυρού, νευρικού και απρόβλεπτου γείτονα.


Και ενώ αρχίζει να διαμορφώνεται νέο σκηνικό γύρω από το Σκοπιανό, ο Ελληνας πολίτης παραμένει στο σκοτάδι, επαναπαυμένος στην «κόκκινη γραμμή» του erga omnes και της απόφασης του Βουκουρεστίου.  


Εχει μπερδευτεί, εν τω μεταξύ, γύρω από το ποια είναι η θέση της κυβέρνησης με την οποία θα διαπραγματευθεί, όταν έρθει η ώρα, που κατά τον κ. Κοτζιά τοποθετείται στο πρώτο εξάμηνο του 2018. Αλλα λέει ο πρωθυπουργός και ο ΥΠΕΞ και άλλα ο κ. Καμμένος.


Κυβέρνηση και αντιπολίτευση φαίνεται ότι έχουν...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: ο Ζάεφ στήνει παγίδα

Από τον  Κωνσταντίνο Χολέβα

Ο Σκοπιανός πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ απήντησε στην πρόταση που του έκανε ο Ελληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Μας έκανε τη... χάρη να μη θεωρεί μόνο τον λαό του κληρονόμο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά επιτρέπει και στους Ελληνες και τους Βουλγάρους να διεκδικήσουν μέρος της κληρονομιάς του Μακεδόνα στρατηλάτη.  

Μερικοί στην Ελλάδα έσπευσαν να εκφράσουν ικανοποίηση. 

Στην πραγματικότητα, ο Ζάεφ στήνει παγίδα. 

Ερώτημα πρώτον: Είναι δυνατόν να δεχθούμε να συζητήσουμε με έναν ξένο ηγέτη που παραχαράσσει την Ιστορία μας, ειρωνευόμενος μάλιστα; Είναι δυνατόν να δεχθεί η ελληνική πολιτική και ακαδημαϊκή κοινότητα να διαπραγματευόμαστε με ένα τεχνητό έθνος για την ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου; Είναι δυνατόν να αγνοήσουμε όλα τα κείμενα της αρχαιότητος αλλά και τις μελέτες των ξένων ειδικών που τον χαρακτηρίζουν Ελληνα και μόνον Ελληνα;

 

Ερώτημα δεύτερον: Εκτός από αυτήν την υποχώρηση-παγίδα, τι θετικό εκόμισε έως σήμερα η αλλαγή κυβερνήσεως στα Σκόπια; Εχει αναλάβει εκστρατεία ο Ζόραν Ζάεφ να αποσυρθούν οι αλυτρωτικοί χάρτες της «Μεγάλης Μακεδονίας»; Εδωσε εντολή να σταματήσει η ανθελληνική προπαγάνδα στα σχολεία; Παραδέχεται ότι δεν υπάρχει «μακεδονική» μειονότητα στη Βόρειο Ελλάδα; Αν δεν δούμε σοβαρά και ουσιαστικά βήματα υποχωρήσεως, τότε ας μην περιμένουμε πρόοδο στη συζήτηση για το όνομα.

 

Ερώτημα τρίτον: Προσέξαμε ότι η δήθεν φιλική διάθεση του Ζάεφ συνδυάζεται με ανοίγματα προς τη Βουλγαρία; Μας λέει ότι και οι Βούλγαροι είναι κληρονόμοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Τότε γιατί οι επίγονοι του Αλεξάνδρου ίδρυσαν βασίλεια, τα οποία η διεθνής επιστημονική κοινότητα τα έχει ονομάσει ελληνιστικά και όχι βουλγαρικά ή κάτι παρεμφερές; Η σλαβική πλειονότητα των κατοίκων της ΠΓΔΜ, εν όψει του αλβανικού κινδύνου και των σεναρίων διάσπασης του κράτους, έχει αποφασίσει συνειδητά να υπαχθεί στην προστασία της Βουλγαρίας. Αρα, οποιαδήποτε ελληνική υποχώρηση στο ζήτημα του ονόματος δεν θα αξιοποιηθεί μόνον από το μικρό σκοπιανό κράτος αλλά και από τον βουλγαρικό εθνικισμό. Το έχει συνειδητοποιήσει αυτό η κυβέρνησή μας;

 

Ερώτημα τέταρτον: 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το Σκοπιανό και οι ελληνικές καλένδες

Του ΝΙΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ


Πλησιάζει, λοιπόν, η ώρα της κρίσης, αυτής που ο ελληνικός πολιτικός κόσμος πίστευε ότι μπορούσε να αναβάλλει ες αεί. 


Το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις για το τελικό όνομα της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας βόλευε, δεν ανάγκαζε καμία κυβέρνηση, κανένα κόμμα, κανέναν πολιτικό να κάνουν αυτό που όλοι φοβούνται – να πάρουν την ευθύνη για έναν συμβιβασμό.  


Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κίνδυνος που παρουσίαζε το κρατίδιο στο βόρειο σύνορό μας ήταν ανύπαρκτος· η ζημία, όμως, που προκλήθηκε από την αδυναμία να βρεθεί λύση ικανοποιητική για τις δύο πλευρές είχε επιπτώσεις πολύ μεγαλύτερες απ’ ό,τι φαινόταν στην αρχή του προβλήματος.


Η διαμάχη μεταξύ των δύο χωρών πήρε τη μορφή της άρνησης και των δύο να συμβιβασθούν, της αλυτρωτικής προπαγάνδας των Σκοπίων που επιβεβαίωνε τις ελληνικές υποψίες για τους στόχους των εκεί εθνικιστών, του αποκλεισμού που επέβαλε η Αθήνα τη δεκαετία του ’90, των διαφωνιών και διενέξεων όπου εμφανιζόταν το «Μακεδονία» ως όνομα της γειτονικής χώρας.  


Το κόστος δεν ήταν μόνο η δύσκολη διακρατική σχέση: η διαμάχη είχε βαρύτατες συνέπειες στις εσωτερικές εξελίξεις των δύο χωρών και στην εξωτερική πολιτική τους. Και στις δύο, ενθαρρύνθηκε ο εθνικισμός και η επιδίωξη μαξιμαλιστικών λύσεων, αποκλείοντας τον συμβιβασμό. Η ΠΓΔΜ παρέμεινε σε διπλωματική απομόνωση, ενώ στην Ελλάδα μία κυβέρνηση έπεσε με αφορμή το ζήτημα αυτό και οι επόμενες επέλεξαν είτε να εντείνουν την πίεση στα Σκόπια είτε να μην επιδιώκουν λύση που θα είχε πολιτικό κόστος. Για σχεδόν τρεις δεκαετίες, η Αθήνα έχασε πολυτιμότατο πολιτικό κεφάλαιο, με έμμεσο κόστος στα ζητήματα της Κύπρου και των ελληνοτουρκικών διαφορών. Μπαίνοντας στο τέλμα, η Ελλάδα απεμπόλησε την ευκαιρία να αναλάβει ηγετικό πολιτικό και οικονομικό ρόλο στα Βαλκάνια – σε μια εποχή που ήταν η μόνη χώρα της περιοχής που ήταν μέλος και της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ.


Οσο το ζήτημα έμενε άλυτο, οι Ελληνες πολιτικοί μπορούσαν να κατηγορούν τα Σκόπια για αδιαλλαξία και να περιμένουν τον αντίπαλο να παραδοθεί άνευ όρων.  


Αφηναν την ευθύνη για την αποδοχή συμβιβαστικής λύσης σε κάποιον άλλον, στο μέλλον. (Η ίδια νοοτροπία, βεβαίως, οδήγησε στην κρίση χρέους.) 


Σήμερα, όμως, είναι φανερό ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Πέντε γεγονότα που θα επηρεάσουν τα Βαλκάνια

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Από πολλές πλευρές δημιουργείται η ελπίδα ότι το 2018 θα είναι έτος ευκαιρίας για τα Βαλκάνια και την ευρωατλαντική τους πορεία.  


Μιλάμε, βεβαίως, για τα Δυτικά Βαλκάνια που αναφέρονται ως WB6 (Western Balkans 6). Διότι οι χώρες της Βαλκανικής που δεν ανήκουν στην ΕΕ είναι έξι: Σερβία, Αλβανία, Σκόπια, Κοσσυφοπέδιο, Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Μαυροβούνιο.

Τις περισσότερες πιθανότητες να προχωρήσουν τη διαδικασία ένταξής τους έχουν η Σερβία και το Μαυροβούνιο.

Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, δια του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αναπτέρωσε τις ελπίδες και των άλλων χωρών για ένταξη με την ομιλία του κ. Γιούγκερ για την κατάσταση της Ένωσης τον Σεπτέμβριο του 2017, κατά την οποία δήλωσε ότι πρέπει να υπάρχει μια «αξιόπιστη προοπτική διεύρυνσης» για τα Δυτικά Βαλκάνια.


Υπάρχουν πέντε σημαντικά γεγονότα, κατά το European Western Balkans, που θα επηρεάσουν τις εξελίξεις των Δυτικών Βαλκανίων –η μια, μάλιστα, η ονομασία της πΓΔΜ ενδιαφέρει άμεσα την Ελλάδα.


1. Η στρατηγική της ΕΕ για τη διεύρυνση: Η στρατηγική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την επιτυχή ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων, αναμένεται να παρουσιαστεί στις 6 Φεβρουαρίου 2018, και πιθανότατα θα περιλαμβάνει όλες τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων. Ανεξάρτητα από την ανακοίνωση Γιούνκερ ότι η νέα στρατηγική θα αφορά την ενδεχόμενη προσχώρηση της Σερβίας και του Μαυροβουνίου ως το 2025, το σχέδιο της στρατηγικής περιλαμβάνει και τις υπόλοιπες χώρες. Η νέα στρατηγική θα επικεντρωθεί στο κράτος δικαίου, στα θεμελιώδη δικαιώματα, στην καταπολέμηση της διαφθοράς και στο οργανωμένο έγκλημα, καθώς και στη συνολική σταθερότητα στην περιοχή, τομείς που προκαλούν μεγάλη ανησυχία στην ΕΕ. Το σχέδιο του εγγράφου προβλέπει επίσης τη σύναψη μιας νομικά δεσμευτικής συμφωνίας μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας μέχρι τα τέλη του 2019, όπως αναφέρουν η εφημερίδα του Κοσσυφοπεδίου Koha Ditore και το σερβικό πρακτορείο Tanjug.


2. Η διάσκεψη κορυφής ΕΕ-Δυτικών Βαλκανίων και η βουλγαρική προεδρία της ΕΕ: Υπάρχει ένα κλίμα τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και στη βαλκανική περιοχή ότι η επερχόμενη βουλγαρική προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ θα αποτελέσει μια ευκαιρία για τα Δυτικά Βαλκάνια να προχωρήσουν τις διαδικασίες ένταξής τους και να σημειώσουν σημαντική πρόοδο. Η Βουλγαρία έχει ήδη εκφράσει τη φιλοδοξία της να προωθήσει την ενσωμάτωση των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ και την κατέστησε μία από τις προτεραιότητες της προεδρίας της. Στόχος της είναι επίσης να πιέσει για περισσότερα κεφάλαια, περισσότερες υποδομές, ενέργεια και άλλα έργα.


Η Λιλιάνα Παβλόβα, υπουργός αρμόδιος για την προεδρία της Βουλγαρίας στην ΕΕ, δήλωσε στο Reuters ότι η «ολοκλήρωση είναι μια φυσική διαδικασία», η οποία «πρέπει να συνεχιστεί και τώρα είναι καιρός, αν δεν θέλουμε να χάσουμε την ευκαιρία». Η Λ. Παβλόβα υπογράμμισε επίσης: «Η ειρήνη, η ηρεμία, η σταθερότητα και το μέλλον της Ευρώπης περνούν από τα Δυτικά Βαλκάνια. Το ευρωπαϊκό σχέδιο δεν θα είναι πλήρες χωρίς αυτά». Επιπλέον, ανακοινώθηκε ότι στις 17 Μαΐου 2018 η Σόφια θα φιλοξενήσει μια διάσκεψη κορυφής ΕΕ-Δυτικών Βαλκανίων στην οποία θα συμμετάσχουν οι έξι ηγέτες των Δυτικών Βαλκανίων.


Το ερώτημα είναι αν η προεδρία της Βουλγαρίας καθώς και οι προεδρίες της Αυστρίας και της Ρουμανίας, που θα ακολουθήσουν, θα δώσουν πραγματική ώθηση στην ευρωπαϊκή πορεία των Δυτικών Βαλκανίων ή θα παραμείνουν στις συνήθεις διαδικασίες.  Ζητήματα όπως η ελευθερία των μέσων ενημέρωσης και το κράτος δικαίου θα αποτελέσουν, προφανώς, θέματα πρώτης προτεραιότητας στις σχετικές συνομιλίες.

 

3. Αυστριακή προεδρία της ΕΕ: Η Αυστρία αναμένεται να αναλάβει την προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ την 1η Ιουλίου 2018 και, λόγω του παραδοσιακά έντονου ενδιαφέροντός της για τα Δυτικά Βαλκάνια και της υποστήριξης της ένταξης της περιοχής στην ΕΕ, συζητήθηκε ευρέως ότι η προεδρία της θα έχει θετικό αντίκτυπο στην ενταξιακή προοπτική τους. Ωστόσο, η Αυστρία έχει πρόσφατα αποκτήσει μια νέα κυβέρνηση και ένας εταίρος συνασπισμού του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος είναι το δεξιό Κόμμα Ελευθερίας, το οποίο υποστηρίζει σθεναρά την ενασχόληση, κυρίως, με την εσωτερική πολιτική και τα μέλη του έχουν επικριθεί για τις ακραίες δεξιές και, συχνά, ρατσιστικές τους θέσεις. Αναλυτές των ευρωπαϊκών θεμάτων εκτιμούν ότι η Αυστρία πρέπει, και είναι ήδη, σε επαφή με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία για να δημιουργήσουν ένα ευρύτερο χρονοδιάγραμμα τριών προεδριών για την αναβάθμιση της διαδικασίας διεύρυνσης.


4. Σύνοδος Κορυφής του Λονδίνου στη Διαδικασία του Βερολίνου: Η προσεχής Σύνοδος Κορυφής των Δυτικών Βαλκανίων, στο πλαίσιο της Διαδικασίας του Βερολίνου, θα διεξαχθεί στο Λονδίνο στις 10 Ιουλίου 2018. Θεωρείται, από τους αξιωματούχους του Ηνωμένου Βασιλείου, ως έκφραση της βούλησης της χώρας τους να διατηρήσει τη δέσμευσή της στα Δυτικά Βαλκάνια, ακόμη και μετά το Brexit. Για παράδειγμα, ο υπουργός εξωτερικών της Βρετανίας για την Ευρώπη και την Αμερική στο Γραφείο Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Άλαν Ντάνκαν τόνισε στις πρόσφατες συνομιλίες του με τον πρωθυπουργό του Κοσσυφοπεδίου Χαραντινάι ότι, αν και το Ηνωμένο Βασίλειο πρόκειται να εγκαταλείψει την ΕΕ, δεν θα εγκαταλείψει την Ευρώπη ή τον κόσμο. Η Σύνοδος Κορυφής των Δυτικών Βαλκανίων στο Λονδίνο, η πέμπτη συνάντηση των ηγετών των Δυτικών Βαλκανίων, θα είναι η τελευταία διάσκεψη που οργανώθηκε στο πλαίσιο της Διαδικασίας του Βερολίνου που ξεκίνησε το 2014. Ωστόσο, δεν είναι απολύτως βέβαιο τι θα ακολουθήσει μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης.


5. Επίλυση της διαφωνίας για το όνομα της πΓΔΜ: Η μακροχρόνια διαφωνία, στο θέμα του ονόματος, μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων θα μπορούσε να έχει έναν αίσιο επίλογο το 2018, εκτιμούν διεθνείς αναλυτές.

Πολλοί αναφέρουν τον επόμενο χρόνο ως κρίσιμο για τη διαμάχη, κυρίως λόγω της τρέχουσας πολιτικής δυναμικής στα Σκόπια.

Ο Μάθιου Νίμιτς, ο προσωπικός απεσταλμένος του Γενικού Γραμματέα για τις συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας και πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, δήλωσε ότι...

"Υπαρκτού ΣΥΡΙΖΑΝΕΛοΑΛΗΤΑΡΟπληκτου ελληνισμού κωμωδία"

Σαν σήμερα (2/1/ΧΧΧΧ)

1910: Η Κυριακή καθιερώνεται με νόμο στην Ελλάδα ως αργία.

 

 1959: Η Σοβιετική Ένωση εκτοξεύει το πρώτο διαστημόπλοιο με κατεύθυνση τη Σελήνη. Πρόκειται για το μη επανδρωμένο «Λούνα 1», το οποίο θα περάσει 4.600 μίλια μακριά από τ δορυφόρο της Γης και θα χαθεί στο διάστημα.

 
 

1897: Γεννιέται ο Χριστόφορος Θεοφίλου, γνωστός ως Τζιμ Λόντος, παγκόσμιος πρωταθλητής στην πάλη (κατς) από το 1930 έως το 1946. [θαν. 19/8/1975] 

 

1915: Πεθαίνει ο Αρμάν Πεζό, ιδρτης της Peageot