ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αντωναλέξης Τσιπραμαράς ( Εξαιρετικό Αρθρο - Δυναμίτης)

E-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο   ΑΡΘΡΟ-ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ που κρεμάει στα μανταλάκια τους πολιτικούς ντενεκέδες της καταστροφής...

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Αν οι ειδήσεις δεν αφορούσαν στους πρωταγωνιστές, αλλά στα αποτελέσματα της πολιτικής στην Ελλάδα, δύσκολα θα μπορούσες να αντιληφθείς ότι έχει αλλάξει κυβέρνηση. Κι όχι μόνο τώρα, με την «πρώτη φορά αριστερά», αλλά σ’ ολόκληρη τη μεταπολίτευση.  

Ναι, ο Μπαλτάς διαλύει τα πάντα στην Παιδεία, τσεκουρώνει ό,τι θετικό προέβλεπε ο νόμος Διαμαντοπούλου, αλλά η προηγούμενη κυβέρνηση δεν ήταν αυτή που είχε αρχίσει να τον πριονίζει, άρθο – άρθρο; 

Όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν ήταν αυτές που αποδέχθηκαν ως νόμο τον φασισμό του φοιτητοπατέρα και την μετατροπή των Πανεπιστημίων σε αχούρια και άντρα παρανομίας; 

Ναι, ο Σκουρλέτης πιστεύει ότι η χώρα μπορεί να έχει περισσότερους συνταξιούχους απ’ όσους εργαζόμενους, αλλά οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν ήταν αυτές που έστησαν τη φάμπρικα των πρόωρων συντάξεων και των ψευτοανάπηρων;  

Η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ δεν άφησε ανέγγιχτα τα «ώριμα δικαιώματα» των ημετέρων; Δεν διαφήμιζε μέχρι την μέρα των εκλογών πλασματικά χρόνια και εθελούσιες χρυσοπληρωμένες εξόδους 50άρηδων;

Στην πραγματικότητα, μία μόνο «ιδεολογία» εφαρμόστηκε στην Ελλάδα: ο πελατειακός κρατισμός. Με το ίδιο σενάριο, τα ίδια σκηνικά. Μπορεί να άλλαζαν τα «κοστούμια»: πότε γραβάτα, πότε ζιβάγκο, πότε ξεκούμπωτο πουκάμισο. Αλλά το έργο αποδόθηκε πιστά.  

Κάθε κόμμα εξουσίας είχε ένα, ουσιαστικά, ακροατήριο: το Δημόσιο και όσους σιτίζονται ή προσδοκούν να σιτιστούν απ’ αυτό. 

Φρόντιζαν βέβαια αυτή την κυνική στόχευση να την πασπαλίζουν με ωραία λόγια: δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, περηφάνεια, ισότητα. Κι έτσι υπέκλεπταν τις ψήφους των αφελών ή των συναισθηματικά ευάλωτων. Ακόμα και του ιδιωτικού τομέα.  

Όμως πανομοιότυπη ήταν και η συνέχεια: την επαύριο των εκλογών, η «καμμένη γη», τα «λάθος στοιχεία», οι «διεθνείς τοκογλύφοι», οι «εκβιαστές εταίροι» διέλυαν τις προεκλογικές εξαγγελίες σαν πρωινή ομίχλη.

Σε τι διαφέρει η επερχόμενη κωλοτούμπα του Τσίπρα από την αντίστοιχη του Σαμαρά το 2012; 

Εκείνος δεν σήκωσε πρώτος την αντιμνημονιακή παντιέρα, την οποία αναγκάστηκε να υποστείλει μόλις προσγειώθηκε στην πραγματικότητα; 

Εκείνος, ως αντιπολίτευση, δεν διέγραψε την Ντ. Μπακογιάννη όταν ψήφισε «ναι» στη δανειακή σύμβαση, για να διαγράψει, ως κυβέρνηση, λίγο αργότερα, όσους ψήφισαν «όχι»; 

Εκείνος δεν λανσάρησε τον παραλογισμό του ότι μπορείς να ζητάς λεφτά χωρίς δεσμεύσεις; 

Ο Τσίπρας πήρε έτοιμη μια χυδαία λαϊκιστική καμπάνια, που πουλούσε στο αφιονισμένο πόπολο, και απλώς τής άλλαξε το brand name.

Ο Σαμαράς είχε το 2009 μια ιδανική ευκαιρία. Ήταν φρέσκος αρχηγός στη ΝΔ, με πρωθυπουργό έναν παλιό του συγκάτοικο και φίλο. Είχαν, κι οι δύο, διεθνή κουλτούρα (θεωρητικά τουλάχιστον) και γνώση της φαυλότητας του πελατειακού μηχανισμού. Σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους, πολλοί τούς είχαν ακούσει να αναγνωρίζουν ότι ο μεγάλος ασθενής της ελληνικού δράματος ήταν το Δημόσιο και αυτό έπρεπε να αναμορφωθεί εκ βάθρων. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, διέθεταν τον εξαιρετικά ασφαλή αριθμό των 251 βουλευτών που θα μπορούσε να στηρίξει οποιαδήποτε σοβαρή μεταρρύθμιση, όσο πολιτικό κόστος κι αν είχε. Επιπλέον, η ΝΔ, μολονότι αντιπολίτευση, ήταν περισσότερο κοντά στην ιδέα των μεταρρυθμίσεων και της στήριξης της επιχειρηματικότητας. Οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι της αλλά και πολλά στελέχη της αντιμετώπιζαν με βδελυγμία τη διάβρωση του αστικού χώρου από τον λαϊκισμό. Άρα, η στήριξη των μεταρρυθμίσεων όχι μόνο δεν ήταν δύσκολη για τον Σαμαρά, αλλά αντιθέτως θα εγκαινίαζε μία νέα περίοδο πολιτικού πολιτισμού. Ο ψηφοφόρος που είχε σιχαθεί το «όχι σε όλα» της εκάστοτε αντιπολίτευσης θα εκτιμούσε έναν νέο ηγέτη που θα επένδυε στην συνεννόηση και τη συνεργασία.

Κι όμως. Ο Σαμαράς αναδείχθηκε, ακόμα μία φορά μετά τον τορπιλισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ως το μοιραίο πρόσωπο στην ελληνική ιστορία. Αντί να προτάξει το εθνικό συμφέρον και να καταστρώσουν με το ΠΑΣΟΚ ένα διακομματικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, προτίμησε να ξεκινήσει έναν φτηνό ανένδοτο φθοράς του Γ. Παπανδρέου με κάθε τρόπο. 

Ο αντιευρωπαϊκός οίστρος και ο προφανής παραλογισμός της θεωρίας ότι το μνημόνιο ευθύνεται για την χρεοκοπία και όχι το αντίστροφο, εφεύρημα του Σαμαρά ήταν. 

Ο Σαμαράς δαιμονοποίησε τους εταίρους, ο Σαμαράς κατακεραύνωνε ως τοκογλύφους όσους μας δάνειζαν με μικρότερο επιτόκιο από αυτό που δανειζόντουσαν, ο Σαμαράς περιθωριοποίησε κάθε λογική φωνή στο κόμμα του, εξωθώντας τόν, έτσι κι αλλιώς, ανεπαρκή Παπανδρέου, στις αγκάλες του παλιού, «δοκιμασμένου» ΠΑΣΟΚ, του Ρέππα και του Σκανδαλίδη.

Αλλά και το 2012, ο Σαμαράς αποδείχθηκε εντελώς ανίκανος να αντιληφθεί τη σοβαρότητα των στιγμών. Οι εκλογές του Μαΐου ήταν ένα από τα πιο εύκολα πολιτικά αναγνώσματα. Ο λαϊκισμός με όλες του τις εκφάνσεις κάλπαζε. Ο μαύρος φασισμός θα συμπλήρωνε τον κόκκινο καθιερώνοντας το παράδοξο φαινόμενο της ανόδου πολιτικών κομμάτων που συμμετέχουν στην αστική δημοκρατία για να την καταλύσουν. Ήταν πασιφανές και στον πιο αδαή, το πού οδηγούσε αυτός ο εκτροχιασμός. Το τοπίο μύριζε μπαρούτι. 

Τι θα έπρεπε να κάνει οποιοσδήποτε εχέφρων ηγέτης που ήθελε να φανεί αντάξιος της ιστορικής πρόκλησης;  

Να δημιουργήσει ένα ευρύ μέτωπο αστικών δυνάμεων, με προτάγματα τις απαραίτητες πλην όμως οδυνηρές για τον πελατειακό μηχανισμό μεταρρυθμίσεις: απελευθέρωση οικονομίας, εκσυγχρονισμό και μείωση του Δημοσίου, σταθερό φορολογικό και νομικό πλαίσιο. Κι επιτέλους να εξηγήσει στον πολίτη ότι κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να μας δανείζει εσαεί κι ότι οι εταίροι έχουν επιδείξει εμπράκτως την μεγαλύτερη αλληλεγγύη σε κράτος στην παγκόσμια ιστορία, κάνοντας το μεγαλύτερο κούρεμα χρέους και εκταμιεύοντας το μεγαλύτερο δάνειο, από καταβολής κόσμου!

Τι έκανε;  

Ξέχασε τα Ζάππεια, όπως ο Τσίπρας το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. 

Εξακολούθησε να εξαπατά και τους εταίρους και τους Έλληνες πολίτες. Τους πρώτους, συμφωνώντας στα χαρτιά σε μεταρρυθμίσεις που ακύρωνε στην πράξη και τους δεύτερους, τσακίζοντάς τους στη φορολογία. Έτσι υπονόμευσε την ίδια την ιδέα των μεταρρυθμίσεων δίνοντας την ευκαιρία στην αντιπολίτευση να κατηγορεί ως αίτιο της μιζέριας μας το μνημόνιο και όχι την μη εφαρμογή του. Ο πολίτης άκουγε, κάθε φορά που έρχονταν οι τροϊκανοί, για μάχες που έδινε η κυβέρνηση, για κόκκινες γραμμές για την υπεράσπιση των οποίων οι κυβερνητικοί ήταν έτοιμοι να δώσουν και τη ζωή τους προστατεύοντας τον λαό από τους αιμοβόρους δανειστές. Και το πίστεψε. Είναι βολικό, άλλωστε, να επινοείς εχθρούς από το να διαπιστώνεις τη γύμνια σου.

Ο ψηφοφόρος δεν αντιλήφθηκε ότι όλη η πρεμούρα του συστήματος ήταν η διαφύλαξη των προνομίων των αγαπημένων συντεχνιών και των «δικών τους παιδιών». 

Ότι όσους το σύστημα ήθελε να προστατεύσει από τις μειώσεις του ενιαίου μισθολογίου τούς «πάρκαρε» σε νομικά πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου, 100% όμως χρηματοδοτούμενα από τον προϋπολογισμό, ή «τους τα έχωνε» με την μορφή των υπερωριών. 

Συναισθηματικά ένιωσε αλληλέγγυος με τον αγώνα των καθαριστριών, όχι γιατί είχε τη διάθεση να πληρώνει το καθάρισμα του υπουργείου δέκα φορές ακριβότερο από ό,τι μπορούσε να το βρει στην αγορά, αλλά γιατί ήξερε ότι οι καθαρίστριες ήταν στάχτη στα μάτια της τρόικας για τις απολύσεις στο δημόσιο, που έπρεπε να αρχίσουν από την ίδια τη Βουλή: από τους χιλιάδες υπαλλήλους της, συγγενείς και κολλητούς των πολιτικών όλων των κομμάτων, που το σύστημα διόρισε σε προσωποπαγείς θέσεις, δηλαδή εκτός οργανογράμματος, χωρίς να έχουν κανένα αντικείμενο εργασίας, και τους προίκισε με προκλητικά προνόμια, εις βάρος σου και εις βάρος μου.  

Οι κόκκινες γραμμές του Τσίπρα ήταν ακριβώς οι κόκκινες γραμμές της προηγούμενης συγκυβέρνησης: οι μισθοί και οι συντάξεις να πέφτουν στους πελάτες, κι όσο για τα υπόλοιπα, «γαία πυρί μιχθήτω».

Ο Σαμαράς στέρησε από τον μέσο ψηφοφόρο την ελπίδα. Τον Τσίπρα, από απελπισία τον ψήφισαν οι περισσότεροι:

 Έχω μιλήσει με πολλούς του 36,34%. Σοβαρούς ανθρώπους, που δεν έχουν καμμία σχέση ούτε με τα νταούλια των αγορών ούτε με τη σταλινική παράνοια. Οι περισσότεροι ψήφιζαν στο παρελθόν ΝΔ. Άλλαξαν προτίμηση, όχι επειδή τους γοήτευσε η μαθηματική διάνοια του... Στρατούλη, αλλά για να γίνει κάτι επιτέλους που θα ταρακουνήσει το πολιτικό σκηνικό. Το πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ από την κυβέρνηση, υποστηρίζουν, όσο κι αν κοστίσει, είναι το αναγκαίο τίμημα ώστε να απαλλαγούμε από τον λαϊκισμό και της αριστεράς και της δεξιάς. 

Η χρεοκοπία της χώρας χωρίς την στήριξη της Ε.Ε. ή η υπογραφή του 3ου μνημονίου από τον Τσίπρα, ό,τι από τα δύο και να συμβεί, θα είναι ο καταλύτης για να κλείσουν οι λογαριασμοί του εμφύλιου. Να τελειώνουμε μια και καλή με τον μύθο της «ηθικής υπεροχής της αριστεράς» και τη φαντασίωση για τα χρήματα που κάπου υπάρχουν και αρκεί να βγούμε στους δρόμους για να τα διεκδικήσουμε. 

Ο Σαμαράς δεν είχε τίποτε να προτείνει πέρα από φόρους, δίνοντας την ευκαιρία στους παρανοϊκούς της Κουμουνδούρου να προβάλουν ως οι προστάτες των αδυνάμων σε μια οικονομία που όλοι πια αισθάνονται αδύναμοι.  

Ο Σαμαράς έστρωσε το χαλί στον Τσίπρα, αυτός έκανε ένα μπουλούκι ανυπόληπτων γκρουπούσκουλων, κόμμα έξουσίας.

Ο Τσίπρας θα πέσει, ούτως ή άλλως:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Διδακτικές ιστορίες καταστροφής που δείχνουν αυτό που έρχεται για το μπουρδέλο την ώρα που οι σύντροφοι που το "διευθύνουν" παίζουν τις... κουμπάρες!

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Το βιβλίο του Ολλανδού δημοσιογράφου Χέιρτ Μακ «Τι γίνεται αν η Ευρώπη διαλυθεί;» (εκδ. Μεταίχμιο) ξεκινά με δύο ιστορίες, πολύ διδακτικές για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας.  

«Ηταν χειμώνας του 1999», γράφει. «Η πρώην Γιουγκοσλαβία είχε διασπαστεί και βρισκόταν σε πλήρη σύγχυση. Το Νόβι Σαντ, μια ευχάριστη πόλη στις όχθες του Δούναβη, είχε βομβαρδιστεί επανειλημμένως από τους συμμάχους, οι γέφυρες κρέμονταν λυγισμένες και σπασμένες στο ποτάμι. Οι κάτοικοι της πόλης στέκονταν στις χιονισμένες όχθες αποσβολωμένοι, από τον πόλεμο, από τον κατεστραμμένο κόσμο τους, από το αδιανόητο κακό που προξένησαν στον εαυτό τους. Εγώ πήγα εκεί να επισκεφθώ τον γέρο Αλεξάντερ Τίσμα, ένα από τους μεγαλύτερους Γιουγκοσλάβους συγγραφείς... Οταν τον ρώτησα πώς αισθανόταν σε τούτη τη χαμένη χώρα, μου διηγήθηκε μια ιστορία για τον σκύλο του, τον Τζάκι. Μια χειμωνιάτικη μέρα το ζώο το είχε σκάσει, κοντά στον Δούναβη, και με κάποιον τρόπο βρέθηκε σε ένα κομμάτι πάγου που έπλεε στο νερό... Εκείνος έτρεξε στο σημείο, φώναξε ξανά και ξανά τον σκύλο με το όνομά του, αλλά το ζώο έμενε καρφωμένο στο κομμάτι πάγου, σαν μαρμαρωμένο... “Αυτό έχουμε πάθει κι εμείς τώρα”, είπε ο Τίσμα. “Καθόμαστε μαρμαρωμένοι πάνω σε ένα κομμάτι πάγου, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε και στο μεταξύ μάς παρασέρνει το ρεύμα”».
Κάπως έτσι είναι και η Ελλάδα σήμερα. Τα σύννεφα της χρεοκοπίας έχουν μαζευτεί βαριά στον ουρανό ενώ οι πρώτες σταγόνες της καταιγίδας πέφτουν: 

«Με έγγραφο ο γ.γ. του υπουργείου Παιδείας κ. Δημήτρης Χασάπης ανακοινώνει ότι “το υπουργείο αδυνατεί να καλύψει δαπάνες μετάβασης ή συμμετοχής σε Διεθνείς ή Βαλκανικές Ολυμπιάδες” Μαθηματικών, Πληροφορικής, Ρομποτικής κ.λπ. λόγω περικοπών, συνεπεία της δημοσιονομικής συγκυρίας» (Καθημερινή 27.5.2015). «Με μία “εξαιρετικώς επείγουσα” απόφαση, που δημοσιεύθηκε το απόγευμα της Τρίτης στη Δι@υγεια, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών κ. Δημήτρης Μάρδας μεταφέρει στον κρατικό προϋπολογισμό τα υπόλοιπα 1.193 λογαριασμών που διατηρούν φορείς του Δημοσίου στις εμπορικές τράπεζες και οι οποίοι είτε δεν έχουν καμία κίνηση εδώ και πέντε χρόνια είτε περιέχουν ποσά μικρότερα των 100 ευρώ» (Βήμα 26.5.2015).
Η χώρα χρεοκοπεί και στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ (που, όπως φαίνεται, θα έχει αποφασιστικό λόγο αν η χώρα ζήσει την ανείπωτη καταστροφή) οι σύντροφοι παίζουν τις αριστερές κουμπάρες.

Δεν είναι η πρώτη φορά: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Όπου μας πάει το GPS των τσαμπουκαλμένων γραφικών!

Toυ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΟΥΔΗ

Ο προσανατολισμός είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να πορευθεί κανείς στον σωστό δρόμο,αν θέλει να μην χαθεί. Αν θέλει να επιτύχει τον στόχο του, αν φυσικά ξέρει που θέλει να πάει. Γιατί αν δεν ξέρει, δεν θα χαθεί ποτέ. Αλλιώς, σε κάθε σταυροδρόμι ο κάθε «κανείς» πρέπει να κάνει την επιλογή του, αριστερά ή δεξιά. 

Εδώ είναι το δίλημμα στην Ελλάδα του σήμερα. 

Πού μας πάει ο Τσίπρας; Αριστερά ή δεξιά;  

Πόσο αριστερά μπορεί να στρίψει το τιμόνι ο κατά Βασίλη Λεβέντη (χθεσινές τηλεοπτικές δηλώσεις του, μέρα Μαγιού 30 εν έτει 2015, στο «Έξτρα 3») γιος ενός «χουντικού εργολάβου, φίλου του Παττακού, που έπαιρνε έργα επί δικτατορίας»; 

Πόσο δεξιά μπορεί να μας πάει ο Στέφανος Μάνος που επιμένει στην, ωσαύτως χθεσινή,«Καθημερινή» ότι δεν πρέπει να ζούμε με δανεικά; 

 Τόση αναλγησία; Δεν σκέφτεται πως αν οι λαοί αποφασίσουν να ζούνε χωρίς δανεικά, θα μείνουν στην ψάθα όλοι οι φιλάνθρωποι τύπου Ρότσιλντ, Ροκφέλερ και οι κάθε «βίζο λεβίζο ντε λεκαβίζο» των διεθνών ενεχυροδανειστηρίων και σαράφικων της οικουμένης; Αυτοί δεν είναι άνθρωποι δηλαδή; Ζωύφια είναι που απομυζούν αίμα; 

Αλλά κι έτσι να είναι, αφού μας ρουφάνε το αίμα, δεν καθίστανται ούτω συγγενείς μας, αφού το δικό μας αίμα τρέχει πλέον στις φλέβες τους;  

Και γιατί δεν είναι πιο «πανάρετη» ηπέραν της αριστεράς και δεξιάς ευθεία γραμμή της Παναρίτη, «ντουγρού στο ΔΝΤ»;  

Και γιατί σκούζουν οι συριζαίοι για το ποιός θα καταλάβει την θέση του εθνικού κηφήνα στο ΔΝΤ; Επειδή δεν θα είναι κηφήνας αλλά Μάγια η μέλισσα ή η Ωραία Ελένη, βασίλισσα των μελισσών της παγκόσμιας κυψέλης  και όχι της Κυψέλης με τους λάθρο;  

Φαλλοκράτες και ρατσιστές είναι; Ας της τα πούνε οι σύντροφοι της κοπέλας, που είναι και ισπανόφωνη, con una gota de miel, «με μια σταγόνα μέλι», βρε αδερφέ. 

 Ή μήπως τους ενοχλεί γιατί η Έλενα δήλωσε στον Μαγχεστριανό «Γκάρντιαν», όπως την κάρφωσαν σήμερα, τέλος Μαγιού, σε τηλεοπτικό πρωϊνάδικο, ότι είναι Αμερικάνα και όχι Ελληνίδα;  

Τους έπιασε τώρα η ευαισθησία για την Ελλάδα; 

 Πάντως, κι ένας θείος μου που πήγε παλιά από την Μάνη στο Αμέρικα, έφυγε Παναγιώτης και γύρισε «Πήτερ». Εγώ πάλι γιατί νόμιζα ότι η Παναρίτη ήταν από τα Κουπιά-Μολάους, Λακωνία μεριά; 

 Αλήθεια, τί έγινε πάλαι ποτέ εκεί στους Μολάους (Δεκέμβριος 1943)με τους ελασίτες και την Τρύπα του Ταράτσα;  

Αμ’ κι αυτή η ιδεοληψία της αριστεράς για διαπραγματεύσεις τι νόημα έχει, όταν τα αποτελέσματά τους είναι χειρότερα από το «μέϊλ Χαρδούβελη»;  

Αυτού, ξέρετε, που δεν διαπραγματευότανε, αλλά έκανε απλώς αυτό που του λέγανε οι δανειστές.  

Δηλαδή οι δανειστές μας πρότειναν μόνοι τους καλύτερους όρους από αυτούς που συμφωνούμε τώρα εμείς οι δανειζόμενοι; 

Ρε μπας και χαθήκαμε στο δρόμο από τις πολλές στροφές αριστερά και δεξιά; 

Δεν παίρνουμε κανένα ταξί να μας πάει στον προορισμό μας; 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η συμφωνία που δεν έχουν τα κότσια να κάνουν οι κρατιστες τσαμπουκαλεμένοι γραφικοί

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΜΑΝΟΥ

Λένε ότι επίκειται συμφωνία. Η συμφωνία θα περιλαμβάνει προφανώς τη δέσμευση της Ελλάδας για πρωτογενώς πλεονασματικούς προϋπολογισμούς. Ξεκινώντας ενδεχομένως χαμηλά και μεγαλώνοντας σταδιακά. Η δέσμευση είναι σημαντική, διότι υποδηλώνει την πρόθεσή μας να τιμήσουμε τις υποχρεώσεις μας. Οτι δεν θέλουμε πια να ζούμε με δανεικά.
 

Για να επιτευχθεί ένα μικρό πρωτογενές πλεόνασμα 1% του ΑΕΠ το 2015 μπορεί (δεν έχω πρόσβαση στα στοιχεία) να σημαίνει ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα ύψους 4 δισ. ευρώ ή και παραπάνω. Κάθε μέρα που περνάει χωρίς συμφωνία, αυξάνεται το ύψος των απαιτούμενων μέτρων.
 

Ιδεώδες θα ήταν τα 4 δισ. να προκύψουν από τη μείωση των κρατικών δαπανών. Μείωση δαπανών χωρίς έλεος. Και πάντως όχι αύξηση δαπανών. Αρα όχι επαναπροσλήψεις, όχι ΕΡΤ, όχι πολλά δαπανηρά άλλα.
 

Πόσο δύσκολο είναι, επιτέλους, να γίνει κατανοητό ότι η δημιουργία πλεονάσματος μπορεί να γίνει είτε με αύξηση των εσόδων είτε με μείωση των δαπανών; 

Ακούμε μόνο για αύξηση των φόρων. Ούτε λέξη για μείωση δαπανών. Η κυβέρνηση έχει αποκλείσει υφεσιακά μέτρα. Στην οργουελιανή διάλεκτο του κ. Βαρουφάκη, η αύξηση των φόρων ΔΕΝ είναι υφεσιακό μέτρο!

 

Μείωση των δαπανών με μείωση των μισθών στο Δημόσιο ή με μείωση του αριθμού των υπαλλήλων. Η μείωση των δαπανών τα τελευταία χρόνια στηρίχτηκε στη μείωση αποδοχών και συντάξεων. Κανείς δεν ζητάει την περαιτέρω μείωσή τους. Η υπερβολική μείωση αποθαρρύνει τους δημοσίους υπαλλήλους και δημιουργεί λάθος κίνητρα. Μη εξυπηρέτηση των πολιτών και διαφθορά . Η μόνη πολιτική που απομένει είναι εκείνη που ποτέ δεν δοκιμάστηκε. Μείωση των δαπανών με την κατάργηση δεκάδων περιττών οργανισμών και υπηρεσιών, και απόλυση του προσωπικού τους.
 

Σε άρθρο του στην «Εστία», ο Γιώργος Στεφανάκης θύμισε τι είχε γράψει στο «Βήμα» στις 25.10.87 ο Ανδρ. Παπανδρέου: «Εχουμε περίπου το διπλάσιο προσωπικό εκείνου που απαιτείται για να παράγουμε τις απαιτούμενες δημόσιες υπηρεσίες». Μετά την κυβέρνηση Καραμανλή 2004-2009 πρέπει να ξεπεράσαμε το τριπλάσιο. Υποστηρίζω ότι το κράτος οφείλει να μεριμνήσει προκειμένου οι απολυόμενοι να λαμβάνουν για μια τριετία το 70% του μισθού τους (άρα η εξοικονόμηση την πρώτη τριετία θα είναι το 30% της σχεδιαζόμενης οικονομίας) και οφείλει να αναλάβει την επανεκπαίδευσή τους ώστε να τους βοηθήσει να βρουν δουλειά σε τομείς όπου υπάρχει ζήτηση.

Η ελληνική κοινωνία έχει εκπαιδευτεί από τους ινστρούχτορες των ραδιοτηλεοπτικών ΜΜΕ να φρίττει στη σκέψη ότι μπορεί να θιγεί η ιερή αγελάδα του δημόσιου τομέα. Και όμως είναι ο μόνος τρόπος για την πραγματοποίηση πρωτογενούς πλεονάσματος χωρίς περαιτέρω επιδείνωση της οικονομίας.
 

Τα τελευταία πέντε χρόνια, η οικονομική πολιτική των κυβερνήσεων συνοψιζόταν σε φόρους και πάλι φόρους και σε μείωση συντάξεων και μισθών. Η οικονομία υποχώρησε κατά 25% και ένα εκατ. άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους. Οι προτάσεις της σημερινής κυβέρνησης φαίνεται να περιορίζονται σε σημαντική αύξηση των φόρων. Θα προκαλέσουν τα ίδια αποτελέσματα. Περισσότερη ύφεση και περισσότερη ανεργία.

Η απόλυση δημοσίου υπαλλήλου προϋποθέτει υπουργική απόφαση που καταργεί τη θέση που κατέχει ο υπάλληλος. Το πολιτικό μας σύστημα δεν εκτρέφει υπουργούς ικανούς να πάρουν τέτοια απόφαση. Οι υπουργοί είναι όμως ικανοί να επιβάλλουν εξοντωτικούς φόρους προκειμένου να μας διαβεβαιώνουν ότι «οι μισθοί του Δημοσίου είναι εγγυημένοι». 

Οι φόροι οδηγούν σε συρρίκνωση των οικονομικών δραστηριοτήτων και σε απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα. Για τον υπουργό, είναι πιο εύκολο να προκαλέσει –διά των φόρων– την απόλυση εκατό εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα από το να αποφασίσει μία απόλυση στο Δημόσιο. 

Την άδικη και απαράδεκτη συμπεριφορά των υπουργών παρακολουθεί απαθής η ελληνική κοινωνία, που έχει μάθει από τους ινστρούχτορες των ΜΜΕ να μη σκέπτεται.

 

Στην Ε.Ε., η Ελλάδα ξοδεύει για συντάξεις –ως ποσοστό του ΑΕΠ– περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Στα χάλια που έχει η οικονομία, είναι λογικό να χρειάζεται εξέταση προκειμένου να διαπιστωθεί πώς μπορεί να περιοριστεί η δαπάνη. Οπως είναι συνηθισμένο στον τόπο μας, οι βρωμιές κρύβονται μέσα σε ατέλειωτες λεπτομερειακές ρυθμίσεις, σε αφόρητη πολυνομία, σε έλλειψη στοιχείων αλλά και διαφάνειας.

Τρεις παρατηρήσεις: 

α. Είναι άδικο να κόβονται οι συντάξεις 80άρηδων για να πληρωθούν πρόωρες συντάξεις 50άρηδων. Θα πρέπει αμέσως να θεσπιστεί ότι η ελάχιστη σύνταξη δίνεται μόνο μετά τα 65 (67). Οι προώρως συνταξιοδοτούμενοι να μη δικαιούνται την ελάχιστη σύνταξη. Πρέπει επίσης να απαλειφθούν και όσες διατάξεις ευνοούν την πρόωρη σύνταξη. 

β. Δεκάδες φόροι (υπέρ τρίτων) επιβάλλονται στην κοινωνία για να παίρνουν ευνοϊκότερη σύνταξη από ό,τι τους αναλογεί διάφορες προνομιούχες ομάδες (δημοσιογράφοι, δικηγόροι κ.ά.). Ολοι οι υπέρ τρίτων φόροι πρέπει να καταργηθούν. 

γ. Τα ταμεία επικουρικής σύνταξης θα έπρεπε να συγχωνευτούν με τα ταμεία κύριας σύνταξης. Μέτρο απλοποίησης και διαφάνειας.

 

Η Ελλάδα χρειάζεται παραγωγή και εξαγωγές. Χρειάζεται επενδύσεις. Ο,τι διευκολύνει την παραγωγή και τις εξαγωγές είναι καλό. Ο,τι τις εμποδίζει, κακό. Αυτό πρέπει να διαχυθεί σε όλη τη συμφωνία, εάν η χώρα θέλει να ελπίζει σε ανάκαμψη. Δύσκολο, μια και κάτι τέτοιο προϋποθέτει την αποκήρυξη του κρατισμού που χρησιμοποιήθηκε από όλες τις κυβερνήσεις (από τον ΣΥΡΙΖΑ υπερθετικά) ως εργαλείο διατήρησης της εξουσίας. Ο κρατισμός εκτρέφει τα πολυπληθή κρατικοδίαιτα παράσιτα, που αποστερούν πόρους από τις υγιείς μη κρατικοδίαιτες δυνάμεις.

 

Με αυτό το πρίσμα πρέπει να εξεταστεί το εργασιακό και όχι με τον κορσέ των ανόητων κυβερνητικών «κόκκινων γραμμών».

 

Με αυτό το πρίσμα πρέπει να εξεταστούν οι αποκρατικοποιήσεις και οι μεγάλες αυτοχρηματοδοτούμενες επενδύσεις. Οχι μόνον όσες ξεκίνησαν, αλλά και δεκάδες άλλες που δεν έχουν ξεκινήσει. Παράδειγμα η παραχώρηση του λιμανιού στο Λαύριο και η σύνδεσή του με την Αττική Οδό και τον προαστιακό. Η παραχώρηση της Μακρονήσου για την εγκατάσταση αιολικών και ηλιακών μονάδων.

Με αυτό το πρίσμα πρέπει να εξεταστεί η ολοσχερής κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και η οικονομική χειραφέτηση των δήμων. Οι δήμοι να χρηματοδοτούνται από τους δημότες που απολαμβάνουν τις υπηρεσίες τους. Οι δημότες πρέπει να πληρώνουν (οι άμεσα ωφελούμενοι) και όχι όλοι οι φορολογούμενοι με τη διαμεσολάβηση του κράτους.

Δεν είμαι αισιόδοξος. Δεν πιστεύω ότι θα λυθούν τα προβλήματα αν: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κωλοχανείο εκτός τόπου, χρόνου και στόχου !!!

Toυ Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ

Ζητούμενο δεν είναι λίγο ή πολύ μνημόνιο. Είναι αποκλειστικά η ανάδειξη βιώσιμης οικονομίας. Αν αυτό επιτευχθεί θα έχει – αυτομάτως – καταργηθεί (και) οιαδήποτε μνημονιακή κηδεμονία.
 

            Από Οκτωβρίου 1981, κυρίως, το κράτος διογκώνεται. Η οικονομία μας υπερχρεώνεται. Η ανταγωνιστικότητά μας υποχωρεί …«… Έχουμε περίπου το διπλάσιο προσωπικό εκείνου που απαιτείται για να παράγουμε τις απαιτούμενες δημόσιες υπηρεσίες …»… Η διαπίστωση είναι πρωτοσέλιδη, στο κυριακάτικο “Βήμα” της 25.10.87. Και: ανήκει στον Ανδρέα Παπανδρέου. 

Εκεί υποσχέθηκε αποκατάσταση της κεντρικής αυτής ανισορροπίας. Αυτό μάλιστα, το αργότερο, μέχρι του 2002. 

 Ουδέν έγινε. Το κακό συνεχίσθηκε. Το δημόσιο κατέστη – κατά κοινή συνείδηση -υποκατάστημα του κόμματος.

Πτυχή της παθογονίας χαρακτηριστική είναι (και) το κοινωνικoασφαλιστικό. Δεν αυτοσυντηρείται. Έχει ανάγκη κρατικής χρηματοδότησης (!). Ήδη από δεκαετίας η, τότε, κυβέρνηση είχε προσπαθήσει εξυγίανση. Επιφορτίσθηκε ο καθηγητής Γιάννης Σπράος. Επισήμανε αδιέξοδη την εξέλιξη. Το κρατικοδίκαιο κατεστημένο επαναστάτησε. Εργατοπατέρας, διάσημος της εποχής, κραύγαζε, επιδιώκοντας συνέχιση κρατικής χρηματοδότησης: “Πρώτα θα πτωχεύσει το κράτος ύστερα η κοινωνική ασφάλιση”.  

Η ζωή δικαίωσε διπλά τον δημεργέτη. Πτώχευσαν – τελικά – και τα δύο. Και το κράτος, και η ασφάλιση (!).

Η ένταξη στην Ευρωζώνη μας βρήκε με κράτος – ομολογουμένως – υπεράριθμο, καταχρεωμένο και αντιπαραγωγικό. Επίσης με κοινωνικές ασφαλίσεις ελλειμματικές, στα πρόθυρα του αδιεξόδου. Κοντολογίς η οικονομικά καχεκτική Ελλάς αποφάσισε να συμπορευθεί με ό,τι το ρωμαλαιότερο είχε να επιδείξει η Ενωμ. Ευρώπη.

Η τότε κυβέρνηση πήρε ένα στοίχημα. Ζήτημα είναι ότι το έχασαν οι Έλληνες. Μετά την εικονική ευημερία των άφθονων δανεικών πτωχεύσαμε. Και διατηρείται η κατάσταση πτώχευσης. Η από 28.4. επιστολή του Στεφ. Μάνου στην “Καθημερινή” έμεινε αναπάντητη. Εκεί εξηγείται (και) ότι στην “πενταετία (-) 2010 έως 2014 ξοδέψαμε 91 δις περισσότερα απ’ όσα εισπράξαμε”. Αποκαλύπτεται έτσι πόσο λάθος είναι ο επιδιωκόμενος κύριος στόχος. Σε πόσο επικίνδυνη κατάσταση βρισκόμαστε. Η απόδειξη είναι μαθηματική: 

Πενταετία σημαίνει 60 μήνες. Και 91 δις στην πενταετία ισούνται προς 1,5 δις – περίπου – ανά μήνα. Μετεκλογικά κάθε προσπάθεια έχει αφιερωθεί στην είσπραξη του υπολοίπου των μνημονιακών αξιολογήσεων. Ανέρχεται σε 7,2 δις. Έτσι, λοιπόν, και αν όλο εισπραχθεί, αντιστοιχεί (το ποσό) σε κάλυψη μηνών τεσσάρων και μισού υπερεξόδων. Τίποτε άλλο.  

Κατά συμπέρασμα, εξαντλούμεθα σε ζήτημα καθαρά καταναλωτικής σημασίας. Σε ζήτημα, άρα,που εξωραΐζει ένα σύμπτωμα (ταμειακό). Δεν λύνει, όμως,το πρόβλημα. Ουδείς μιλά για την άμεση ανάγκη ανάδειξης ανταγωνιστικής οικονομίας. Αυτός, όμως, είναι ο εξ ορισμού μοναδικός στόχος. Και δεν είναι στυγνά οικονομικός. Είναι αυτόχρημα εθνικός. 

  

Τα ευημερούντα κράτη πληθύνονται και αναπτύσσονται.Τα δυστυχούντα συρρικνούνται. Τελικά χάνονται.  

Τα στοιχειώδη αυτά παραβλέπει ο Σύριζα. Ζητά χρηματοδότηση του χρεωκοπημένου συνταξιοδοτικού συστήματος. Επίσης και χρηματοδότηση ορίου μισθοδοσίας άνω των δυνατοτήτων της οικονομίας. Ζητείται, άρα, από τους εταίρους, χρηματοδότηση δημαγωγικών εξαγγελιών (!!!).

Ο χρόνος κυλά σε βάρος μας:

ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το... ρεύμα της δραχμής

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Μέσα στην πελαγωμένη κυβέρνηση οι μόνοι που μοιάζει να υπηρετούν με συνέπεια μια συγκεκριμένη στρατηγική είναι τα στελέχη του Αρι­στε­ρού Ρεύματος. Στόχος τους είναι η έξοδος από το ευρώ. Κι ακόμα κι αν επιτευχθεί η συμφωνία με τους δανει­στές, έχουν καλές πιθανότητες να το επιτύχουν. Γιατί η υλοποίηση της συμφωνίας και η λήψη των ανα­γκαίων μέτρων θα είναι μια μεγάλη πρόκληση για τον ΣΥΡΙΖΑ, που δεν είναι βέβαιο ότι θα την αντέξει.

 

Η επιχειρηματολογία του «ρεύματος» στηρίζεται σε δύο προτάσεις. 

Μια πολιτική και μια οικονομική. 

Την πρώτη την ανέπτυξε πρόσφατα ο κ. Στρατούλης. Το να μην πληρώσουμε τη δόση στο ΔΝΤ, υποστήριξε, είναι κορυφαία πράξη «εθνικής αξιοπρέπειας». Κάτι ανάλογο υποστήριξε και η κ. Κωνσταντοπούλου λέγοντας ότι η διαπραγμάτευση είναι υπόθεση «δημοκρατίας», όχι οικονομίας.

 

Δυστυχώς αυτού του είδους οι προσεγγίσεις δημιουργούν περισσότερα ερωτηματικά από απαντήσεις. Ο,τι είναι αξιοπρεπές για ορισμένους μπορεί να είναι εξευτελιστικό για άλλους. Ας πούμε η πληρωμή της δόσης. Τι πιο ταπεινωτικό για μια χώρα από το να μην είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της και να τιμήσει τις συμφωνίες που έχει κάνει;  

Οσο για τη δημοκρατία, είναι προφανές ότι η δική μας «δημοκρατική βούληση» έρχεται σε σύγκρουση με τη «δημοκρατική βούληση» άλλων Ευρωπαίων. Κατά συνέπεια, αν θέλουμε συμφωνία, λίγος ρεαλισμός είναι αναγκαίος.

 

Αλλά και στα πλαίσια μιας γενικότερης οπτικής τι είναι αξιοπρεπές; Να πηγαίνουμε από Μνημόνιο σε Μνημόνιο -η μόνη χώρα στην Ευρωζώνη- ή με βάση τη συμφωνία που είχαμε, καλή ή κακή, να επιδιώξουμε την έξοδο όσο πιο γρήγορα μπορούμε αντί να ζητάμε κάθε τόσο κι άλλα χρήματα;

 

Η αξιοπρέπεια όμως σε τελευταία ανάλυση έχει υλική βάση. Οταν μετά τη μικρασιατική καταστροφή, για παράδειγμα, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να αποδεχθεί την ανταλλαγή των πληθυσμών, υπήρξαν πολιτικοί που υποστήριξαν να πάμε ξανά σε πόλεμο με την Τουρκία. Χρειάστηκε η παρέμβαση του Βενιζέλου για να σοβαρευτούμε και να αποφύγουμε ακόμα χειρότερες λύσεις. Κι επειδή πολλοί συγκρίνουν -οικονομικά μόνο- την έξοδο από το ευρώ με τη μικρασιατική καταστροφή, το τι είναι αξιοπρεπές εθνικά σχετίζεται άμεσα με τις οικονομικές συνέπειες κάθε απόφασης.

 

Εδώ τον ρόλο του συνηγόρου της δραχμής ανέλαβε ο κ. Λαφαζάνης. Η Ελλάδα, είπε, είναι η μόνη χώρα που θεωρεί το εθνικό νόμισμα καταστροφή. Στο ίδιο μήκος κύματος πολλοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν, όλο αθωότητα, ότι τα λεφτά που έχουμε φτάνουν και περισσεύουν για την πληρωμή μισθών και συντάξεων. Δανειζόμαστε μόνο για να πληρώνουμε τους πιστωτές.

 

Πρόκειται για μισή αλήθεια, που ισοδυναμεί με ένα μεγάλο ψέμα: 

Γιατί αυτή τη στιγμή η οικονομία της Ελλάδας εξαρτάται από τα 80 δισεκατομμύρια ευρώ που μας δανείζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Αν σταματήσει αυτός ο δανεισμός, δεν θα υπάρχουν χρήματα ούτε για μισθούς ούτε για φάρμακα. Η μόνη λύση θα είναι οι υποσχετικές ώσπου να τυπωθούν οι δραχμές.  

Πριν από τη δραχμή, με άλλα λόγια, θα περάσουμε ένα διάστημα τρόμου -το έχει περιγράψει πολύ καλά ο κ. Λαπαβίτσας- με μια οιονεί κατοχική οικονομία με ελλείψεις ακόμα και σε βασικά αγαθά. Κανείς δεν γνωρίζει τις συνέπειες.  

Στην Αργεντινή, ωστόσο, που αρχικά υποδέχθηκε με ενθουσιασμό την αναστολή των πληρωμών για το χρέος, οι ελλείψεις είχαν ως αποτέλεσμα κοινωνική αναταραχή, λεηλασίες και το περίφημο ελικόπτερο με το οποίο διέφυγε ο πρόεδρος. Και δεν είχαν Χρυσή Αυγή.

 

Εξίσου δύσκολο είναι να προβλέψει κανείς τι θα συμβεί όταν περάσουμε κανονικά στο εθνικό νόμισμα. Ολοι θεωρούν δεδομένο ότι θα μιλάμε για μια υποτιμημένη δραχμή και για ένα ανάλογα υποτιμημένο επίπεδο διαβίωσης. Με μειωμένους δηλαδή μισθούς και συντάξεις και υποτιμημένες καταθέσεις. Αν επιχειρηθεί να καλυφθούν οι απώλειες με τύπωμα χρήματος θα έχουμε και πληθωρισμό. Θα έρθει τουλάχιστον η ανάπτυξη;

 

Οι υποστηρικτές της δραχμής ισχυρίζονται ότι η υποτίμηση του νομίσματος θα έχει ως συνέπεια την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και άρα την αύξηση των εξαγωγών. Ομως ακόμα κι αυτό αμφισβητείται:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Στροφή 360 μοιρών

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Οσοι γνωρίζουν τον θρύλο του βασιλιά της Αγγλίας Αλφρέδου του Μεγάλου με τη γερόντισσα στην καλύβα θα καταλάβουν αμέσως τη σημασία της (νοερής) συνάντησής μου με το πνεύμα του Αθανασίου Μπακαλέξη. Για να φθάσουμε όμως στη σοφία του Αθ. Μπακαλέξη (είναι ο νέος πρόεδρος του ΟΓΑ, αν δεν το γνωρίζατε), πρέπει πρώτα να περάσουμε από τη σοφία της γερόντισσας. Ας θυμίσω, λοιπόν, τον θρύλο.

Επειδή η ιστορία περιέχει έναν νεαρό βασιλιά και μια ώριμη γυναίκα (medieval milf), σπεύδω να διευκρινίσω, κατ’ αρχάς, ότι τίποτε το kinky δεν υπάρχει σε αυτή. Ο θρύλος θέλει τον διωκόμενο, νεαρό Αλφρέδο να βρίσκει καταφύγιο (incognito) στην καλύβα, όπου η νοικοκυρά της εποχής τού παραδίδει ένα μάθημα, χάρη στο οποίο εκείνος συνειδητοποιεί τον ρόλο του και βρίσκει το ηθικό σθένος ώστε να γίνει ο μόνος βασιλιάς τους τον οποίο οι Βρετανοί αποκαλούν «Μεγάλο». Συγκεκριμένα, η νοικοκυρά τού τα έψαλε επειδή δεν είχε τον νου του στα ψωμιά που ψήνονταν εκείνη την ώρα στο τζάκι και είχαν αρπάξει. Ολη την αλήθεια που έψαχνε ο Αλφρέδος του θρύλου τη βρήκε στη νοικοκυρά του Μεσαίωνα. (Διόλου τυχαίο ότι τον μύθο λάτρεψαν οι Βικτωριανοί ― αλλά ας σταματήσω εδώ.)

Παρομοίως, την αλήθεια που έψαχνα εγώ τη βρήκα στον πρόεδρο Αθ. Μπακαλέξη. Ο αξιότιμος πρόεδρος του ΟΓΑ, ερωτηθείς σχετικά με τη δυνατότητα του οργανισμού να πληρώσει τις υποχρεώσεις του, μας καθησύχασε ότι «ο οργανισμός είναι σε ετοιμότητα να πληρώσει», πρόσθεσε δε ότι, απλώς, «περιμένει τη χρηματοδότηση».

Στην απλότητα με την οποία έθεσε το πρόβλημά του ο πρόεδρος του ΟΓΑ, βρίσκουμε το πρόβλημα πολλών από εμάς, εξαιτίας του οποίου η πολιτική στην Ελλάδα είναι υπόθεση, αν όχι για παρανοϊκούς, οπωσδήποτε για τους εξοικειωμένους με την παράνοια. Εννοώ το ότι η πολιτική γίνεται αντιληπτή στη σφαίρα των προθέσεων και της φαντασίας, ενώ η περιφρόνηση της πραγματικότητας θεωρείται προσόν και απόδειξη ανιδιοτέλειας και αγνότητας. Στάση την οποία υποδειγματικά ενσαρκώνει ο πρόεδρος Αθ. Μπακαλέξης όταν λέει ότι, βεβαίως, είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε, αρκεί να μας βρει κάποιος τα λεφτά.

Πώς θα βρούμε τους πόρους ώστε να κάνουμε τη ζωή όλων μας καλύτερη; 

Ελα ντε! Ολοι το θέλουμε, αλλά πώς το πετυχαίνουμε; 

Σε τελευταία ανάλυση, αυτό είναι το πραγματικό αντικείμενο της πολιτικής και, όπως φαίνεται, το «σχέδιο» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επί του ζητήματος δεν είναι άλλο παρά ένα ιδιότυπο καθεστώς εθνολαϊκισμού, που θα χρηματοδοτείται (ελλείψει πετρελαίων, όπως στη Βενεζουέλα) από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Οσο και αν ο πρωθυπουργός και ένας κύκλος περί αυτόν έχουν αντιληφθεί (με τεράστια καθυστέρηση έστω) την πραγματικότητα, οι περισσότεροι γύρω τους αδυνατούν και μένουν προσκολλημένοι στις φαντασιώσεις τους. Το γνωστικό χάσμα ενδεχομένως καλύπτεται με ένα εντατικό course ή διά της επιφοιτήσεως· το πολιτισμικό, ποτέ και με τίποτα ― μόνο στην επόμενη γενιά μπορεί να ελπίζει κάποιος, αλλά δεν νομίζω ότι οι εταίροι έχουν τον χρόνο να περιμένουν...

Τις αντιδράσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ εμείς τις αντιλαμβανόμαστε στο αλαλούμ που επικρατεί γύρω από τη διαπραγμάτευση, καθώς και στην αποτυχία της κυβέρνησης να ελέγξει στοιχειωδώς τη δική της πλευρά. Ο Γ. Βαρουφάκης είναι πασιφανές πια ότι ακολουθεί δική του πορεία: όχι μόνο προξενεί προβλήματα στη διαπραγμάτευση με τις δηλώσεις του, αλλά στήνει και έναν ωραίο καυγά με τον Ηλ. Κασιδιάρη, ώστε να βελτιώσει την εικόνα του στο αριστερό ακροατήριο υπέρ του οποίου πολεμά την «τρόικα». (Διόλου τυχαίο ότι την ξαναθυμήθηκε με το όνομά της...) 

Ως προς τη γενική εικόνα και τουλάχιστον μέχρι την περασμένη Πέμπτη, οι εκτιμήσεις των δύο πλευρών ήσαν αντικρουόμενες κι ας προσπαθούσε να μας πείσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για την αισιοδοξία του ότι την Κυριακή θα έχουμε συμφωνία.

Ομως και μια συμφωνία  περιμένει κανείς ότι θα λύνει το πρόβλημά μας;  

Εχω την εντύπωση ότι μόλις τότε θα αρχίζει, διότι τυχόν συμφωνία θα συνεπάγεται αναδιαμόρφωση των πολιτικών ισορροπιών όπως τις ξέρουμε σήμερα. Σκεφθείτε μόνον πόσος χρόνος θα χρειασθεί ώστε να γίνει η προσαρμογή στα μυαλά των ανθρώπων. Εδώ ακόμη δεν τολμούν να μιλήσουν για τη συμφωνία με το όνομά της (δηλαδή να την πουν «Μνημόνιο»), πώς θα την υπερασπισθούν στη Βουλή και στην κοινή γνώμη;  

Και μόνο το ότι οι καρποί των προσπαθειών τους θα κριθούν, αναγκαστικά, με μέτρο το λεγόμενο μέιλ Χαρδούβελη σημαίνει ότι μια συμφωνία εντός ευρωπαϊκού πλαισίου θα είναι στρατηγική ήττα για τον ΣΥΡΙΖΑ με απρόβλεπτες επιπτώσεις.

Ισως το μόνο που θα μπορούσε να επιταχύνει την προσγείωση στην πραγματικότητα θα ήταν το απευκταίο:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ξένα δόντια στο φιλέτο τους

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Υπάρχουν θέσεις που δεν θεωρούνται, απλώς, φιλέτα. Είναι ολόκληρο gourmet κρεοπωλείο. Ρίχνεις πίσω σου μαύρη πέτρα, εύχεσαι να πετύχεις κανένα κεφάλι, παίρνεις δύο βαλίτσες και κάνεις check in first class. Αν δεν είναι ο βασικός λόγος, θεωρείται ένα καλό κίνητρο για να μπεις στην πολιτική.

Η πίεση που προκαλεί στον ΣΥΡΙΖΑ η Παναρίτη φτάνει στις παρυφές του εγκεφαλικού. Όταν ακόμα και ο Παππάς εκφράζει τη δυσφορία του, καταλαβαίνουμε ότι τα παντζούρια στο Μαξίμου χτυπούν από τα νεύρα τους. Η δε Σακοράφα είναι ικανή να σημαδέψει με το ακόντιό της από τις Βρυξέλλες ως το Σύνταγμα.  

Ανοησίες. Δεν είναι το πρόσωπο που τους ενοχλεί. Είναι η απώλεια της θέσης που σκανδαλίζει. 

Αν τους ενοχλούσαν τα πρόσωπα, θα έκαναν μούτρα για τον Καμμένο. Κάποιος θα έλεγε κάτι για τον Νικολόπουλο, βρε αδερφέ (σύντροφε)! Άλλωστε, ελάχιστοι μίλησαν όταν η Παναρίτη πήγε για διαπραγμάτευση και επέστρεψε σοκαρισμένη για να μας πει ότι οι δανειστές ζητούν περικοπή μισθών και συντάξεων. Παρεμπιπτόντως, τέτοια διαπραγμάτευση κάνω και εγώ, με πολύ μικρότερες απαιτήσεις για ξενοδοχείο και σίτιση.

Η Παναρίτη είναι επιλογή του Βαρουφάκη. Και ο Βαρουφάκης είναι για την κυβέρνηση asset, όπως λέει ο Τσίπρας ή «απόκτημα» κατά τον Φίλη που, ως δημοσιογράφος, χειρίζεται αλλιώς τη γλώσσα. 

Και, εν τέλει, εδώ τον εμπιστεύτηκαν να χαράξει διαπραγματευτική τακτική, δεν του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να τοποθετήσει τον άνθρωπο του στο ΔΝΤ; 

Είναι, λοιπόν, τα ξένα δόντια επάνω στο δικό τους φαγητό που προκαλούν την ενόχληση. Όλα τα άλλα είναι για κουβέντα με φρέντο στις τοπικές οργανώσεις. 

Άκουγα έναν βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να λέει ότι η Παναρίτη ψήφισε μνημόνιο. Δηλαδή, αυτός τι νομίζει ότι θα ψηφίσει; 

Το κείμενο και οι υπογραφές των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δηλαδή αν έμπαινε ο Γλέζος στο ΔΝΤ θα τους άρεσε;

Γράφει το ANTINEWS

Δεν χρειάζεται να απαριθμήσουμε τα δεκάδες στελέχη του ΠΑΣΟΚ που βρίσκονται ήδη στο κοινοβούλιο με τη φανέλα πλέον του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε να κατονομάσουμε τα εκατοντάδες στελέχη του ΠΑΣΟΚ που έχουν λάβει πλέον θέση σε κομβικές θέσεις της διοικητικής μηχανής. Για να μην αναφερθούμε στους διάφορους συμβούλους που τσιμπάνε δουλειές και παίζουν ρόλο στο νέο σύστημα επικοινωνίας.

Απορώ πως το ανέχεται αυτό ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Αυτό δεν είναι πρώτη φορά Αριστερά. Είναι 5^η φορά ΠΑΣΟΚ.

Και είναι εμποτισμένο με τον πιο βαθύ λαϊκισμό και την πιο εμφατική υποκρισία του: αντιευρωπαϊκό, οπισθοδρομικό, οπορτουνιστικό.

Θυμόμαστε όλοι τον περίφημο κοινοβουλευτικό διάλογο μεταξύ του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κόντρα στον καιρό υπερθεμάτιζε πως «η Ελλάδα ανήκει στη Δύση» και ο Ανδρέας Παπανδρέου στην κορύφωση του λαϊκισμού να δηλώνει πως «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Βέβαια, η πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου, οδήγησε την Ελλάδα στην πιο σκοτεινή της δύση.

Αλλά αυτά ανήκουν στον παρελθόν. Και ο λαός οφείλει να τα θυμάται. Γιατί λαός που δεν θυμάται την ιστορία του, είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει. Και αυτήν την υποκρισία την ζούμε και πάλι τώρα. Καλύτερο παράδειγμα η τοποθέτηση της Παναρίτη στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο:  

Δεν τους πείραζε που η Παναρίτη διαπραγματευόταν εκ μέρους της κυβέρνησης στο Brussels group. Τους πείραξε η θέση στο ΔΝΤ. Αυτό κύριες και κύριοι λέγεται νοοτροπία και ήθος ΣΥΡΙΖΑ.  

Δηλαδή αν έμπαινε ο Γλέζος στο ΔΝΤ θα τους άρεσε;

Δηλαδή τον κ. Φίλη δεν τον πείραζε που η Παναρίτη πηγαινοερχόταν στις Βρυξέλλες για να διαπραγματευτεί τη σωτηρία της χώρας; 

Τον κ. Παπαδημούλη δεν τον ενοχλούσε που έβλεπε εκεί στις Βρυξέλλες την κ. Παναρίτη να είναι μέρος της δημιουργικής ασάφειας;

 

Σύντροφοι, ξέρετε πως λέγονται αυτά; 

 

"Επίγεια σοφία"

Το κωμικό, επειδή έχει την αίσθηση του παράδοξου, μου φαίνεται πως δείχνει περισσότερη απελπισία από το τραγικό.

Ευγένιος Ιονέσκο,  Ρουμάνος θεατρικός συγγραφέας

Όταν είναι κανείς μέσα στα σκατά μέχρι το λαιμό, δεν του μένει τίποτε άλλο παρά να τραγουδήσει.

Samuel Beckett,  Ιρλανδός συγγραφέας (Νόμπελ 1969)

Τι κάνετε μωρέ; Σταματήστε το κάρβουνο! Όχι άλλο κάρβουνο!

Νίκος Κούρκουλος, Έλληνας ηθοποιός

Σαν σήμερα (1/6/ΧΧΧΧ)

1495: Η πρώτη καταγεγραμμένη παραγωγή σκοτσέζικου ουίσκι, από τον μοναχό Τζον Κορ.

1938: Πρωτη κυκλοφορία του κόμικ με ήρωα τον Σούπερμαν.

1941: Λήγει η Μάχη της Κρήτης, με την κατάληψη όλου του νησιού από τους Γερμανούς.

1967: Κυκλοφορεί το αριστουργηματικό άλμπουμ των Beatles «Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band».

1265: Γεννιέται ο εθνικός ποιητής της Ιταλίας Ντάντε Αλιγκιέρι, γνωστότερος στην Ελλάδα ως Δάντης

1815: Γεννιέται ο πρώτος Βασιλιάς των Ελλήνων Όθων (Βίτελσμπαχ)

1926: Γεννιέται η Μέριλιν Μονρόε

1981: Πεθαίνει ο λαικός τραγουδιστης Χρηστάκης (Χρήστος Σύρπος το πραγματικό του όνομα

2002: Πεθαίνει η Κάκια Αναλυτή