"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Η αρχή του τέλους

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η περίοδος της καλοκαιρινής αφασίας φέτος ήταν πιο σύντομη, παρά την αφόρητη ζέστη που θα δικαιολογούσε την παράτασή της. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η σεζόν ξεκίνησε απότομα και άγρια, in media res και χωρίς σύνοψη των περασμένων επεισοδίων, με το σύστριγγλο που εκτυλίσσεται στον ΣΥΡΙΖΑ. Η αλήθεια είναι ότι οι μεταξύ τους εχθροπραξίες ποτέ δεν έπαυσαν εντελώς στη διάρκεια των διακοπών. Από το ησυχαστήριό μου και «υπό τας φιλλύρας», παρακολουθούσα την ειδησεογραφία και έβλεπα ότι σχεδόν καθημερινά έπεφταν οι εκατέρωθεν ψιλές. Οπως και στη Γάζα, πραγματική κατάπαυση πυρός ποτέ δεν υπήρξε.

Κανένας δεν εκπλήσσεται λοιπόν από την ακραία μορφή που παίρνει η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Το έργο που παρακολουθούμε, με τον τίτλο «Ο Κασσελάκης πολιτικός», εξελίσσεται σύμφωνα με τις αρχικές προβλέψεις των περισσοτέρων παρατηρητών και κατά τη φύση των πρωταγωνιστών του. Γιατί, οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε αυτό, τόσο ο Κασσελάκης όσο και ο Πολάκης είναι σπάνια μεγέθη! Ο καθένας τους είναι μοναδικός στο είδος του και στο ψώνιο του, χαρακτήρες «larger than life», που λένε οι Αμερικάνοι, και τούτο ανεξαρτήτως του πώς αξιολογούνται ηθικά από τον καθένα μας.  

Η μεταξύ τους σύμπραξη, χάρη στην οποία ο Κασσελάκης έγινε πρόεδρος, ήταν εξαρχής αφύσικη και έγινε επί τη βάσει της σκοπιμότητας να αποκλείσουν τους κοινούς αντιπάλους τους από τον ρόλο που διεκδικούσαν στη μετά τον Τσίπρα κατάσταση. Η σύμπραξη Κασσελάκη – Πολάκη ήταν, ας πούμε, μια παραλλαγή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ – Μολότοφ – επί το απείρως ελαφρότερο, εννοείται.

Οι χαρακτήρες στην ιλαροτραγωδία του ΣΥΡΙΖΑ έχουν σημασία, γιατί με το μέγεθός τους επηρεάζουν την κατεύθυνση των εξελίξεων και οδηγούν τα πράγματα στο σημείο που βρίσκονται σήμερα. Με συνηθισμένους χαρακτήρες, βγαλμένους από την καθημερινότητα – κάπως σαν τον Σωκράτη Φάμελλο, ας πούμε – δεν θα υπήρχε τέτοιο δράμα ούτε τόση υστερία. Η προσωπικότητα του Στέφανου Κασσελάκη είναι εκείνη που δίνει την τροπή στα πράγματα, διότι το μέγεθός της υπερβαίνει τις προβλέψεις του συστήματος.  

Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του θα είχε παραιτηθεί. Αυτός, όχι μόνο δεν θέλει να ακούσει, αλλά δεν το έχει σε τίποτα να διαλύσει το σύμπαν. 

Ο ίδιος δεν έχει να χάσει πολλά, διότι έχει και την άλλη ζωή του, εκείνη που προσωρινά διέκοψε για να σώσει την Αριστερά, τη χώρα κ.λπ. 

Για τον Στέφανο Κασσελάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα μπίζνες πρότζεκτ, που το τρέχει τώρα και τον έχει απορροφήσει πολύ, αλλά έχει και άλλα. Για τους επαγγελματίες, όμως, της κατ’ ευφημισμόν ανανεωτικής Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ και συγκεκριμένα η κρατική επιχορήγηση, που εξαρτάται από την επίδοση του κόμματος στις εκλογές, είναι η δουλειά και το μεροκάματό τους. Γι’ αυτό και δεν θέλουν ακρότητες που θα έφθειραν ακόμη περισσότερο το κόμμα τους. Καταλαβαίνουν ότι από τη γελοιοποίηση κανένας δεν γλίτωσε ποτέ.

Στο σημείο αυτό είναι που έρχεται ο Κασσελάκης με το μέγεθός του και δίνει την τροπή προς το βαγκνερικό Goetterdaemmerung, εμπλουτισμένο ωστόσο με έντονα στοιχεία από την πολύτιμη κληρονομιά που αφήνει ο μέγας Μελ Μπρουκς στην κωμωδία. Το ότι ο Κασσελάκης δεν φοβάται τη γελοιοποίηση (ίσως να τον τρέφει κιόλας, σκέφτομαι κάποιες φορές…) είναι το στρατηγικό πλεονέκτημά του απέναντι στους άλλους, είναι το κουμπί για τα πυρηνικά που μόνο αυτός το έχει. 

Πώς ξεφεύγουν από αυτό το αδιέξοδο;  

Εδώ εμφανίζεται ο έτερος «larger than life» χαρακτήρας της υπόθεσης, ο Πολάκης: ο μόνος που μπορεί να πάρει τον Κασσελάκη με τις σπρωξιές προς την έξοδο, επειδή τα μεγέθη τους είναι ανάλογα.  

Σε τελευταία ανάλυση, ο Πολάκης είναι...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Αυγούστου 30, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Αριστερών σουργελαράδων ξεκατίνιασμα

 Του Γιάννη Πρετεντέρη

Nα σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου. Με διασκεδάζουν τα ξεκατινιάσματα στην πολιτική. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα καλύτερα ξεκατινιάσματα είναι τα αριστερά.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε δηλαδή ότι άλλο ταλέντο έχουν οι αριστεροί στο ξεκατίνιασμα. Κι αυτό (νομίζω) για δύο λόγους.

Πρώτον επειδή παίρνουν τους εαυτούς τους στα σοβαρά.

Δεύτερον επειδή δεν τους παίρνει στα σοβαρά κανείς άλλος.

Τρόπον τινά είναι ένα ξεκατίνιασμά δωρεάν. Μπορείς να πεις ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι και κανείς να μην πάθει τίποτα.

Ούτε την πορεία της κοινωνίας, ούτε την βελτίωση της οικονομίας, ούτε το μέλλον του τόπου, ενδιαφέρει αν ο Κασσελάκης πλακωθεί με τον Τσίπρα, αν ο Πολάκης δείρει τη Λινού, αν θα φύγουν ή θα μείνουν οι «8», οι «87», οι «6+6» ή οι «164».

Η πλάκα είναι παντελώς αβίαστη κι αυτό διευκολύνει το αυθόρμητο γέλιο.

Πάμε τώρα στην ουσία. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται σε απευθείας μετάδοση – δεν θα κλάψουμε κιόλας…

Αλλά διαλύεται μέσα στο «κακό ξεκατίνιασμα». Πολλοί θεωρούν ότι τσακώνονται για κάποιον λόγο αλλά πραγματικός λόγος δεν υπάρχει. Κανείς δεν ενδιαφέρεται ποιος κάνει κουμάντο σε ένα κόμμα του 14% – 14,5%, ίσως και λιγότερο.

Βεβαίως ο αγωνιστής Πολάκης έχει εξαγγείλει πως «θα ρίξουμε την κυβέρνηση Μητσοτάκη» (22/8) αλλά δεν το βλέπω για αύριο, μεθαύριο. Συνεπώς είναι ακόμη στην προπόνηση.

Κι έως ότου ρίξουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, τι θα κάνουν οι αριστεροί αγωνιστές; 

Θα «τα σκιάζει όλα η φοβέρα» και «θα τα πλακώνει η σκλαβιά» ή θα πουν καμία μπιπ να περάσει η ώρα;  

Ευλόγως προτίμησαν το δεύτερο.

Συμφωνώ απολύτως. Διότι πολύ φοβούμαι ότι στη χώρα μας έχουμε υποτιμήσει την ψυχαγωγική διάσταση της πολιτικής και χρειάζονταν όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι να μας τη θυμίσουν.

Ποιος άλλος θα έθετε το δίλημμα αν η πισίνα είναι βόθρος, αν οι ξαπλώστρες είναι τραπεζοκαθίσματα ή αν η Μύκονος είναι κάτι σαν τη Δραπετσώνα που «δεν έχουμε ζωή»;

Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχει και ο ΣΥΡΙΖΑ σε ένα καλοκαίρι χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις.

Από εκεί και πέρα, τα πράγματα μάλλον είναι σκούρα στον ορίζοντα και ούτε βλέπω να φτιάχνουν τουλάχιστον έως ότου ο Πολάκης αναλάβει να ρίξει την «κυβέρνηση Μητσοτάκη».

Ακόμη κι εμείς, οι «Στεφανουά», το έχουμε βαρεθεί το τουρλουμπούκι κι αρχίζω να υποψιάζομαι πως σε λίγο θα ψάχνουμε για αρχηγό.

Τουλάχιστον να προλάβουμε...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Αυγούστου 30, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίικο ΑΛΗΤΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: #με_τα_συριζοτρολ (Όχι μόνο δεν στεναχωριέμαι για τις επιθέσεις των συριζοτρόλ στα μεγαλοστελέχη του κόμματος, αλλά τις χαίρομαι κιόλας)

 Tου ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Δεν έχω ποτέ λυπηθεί για ιδιοκτήτη σκύλου ο οποίος, αφού έχει φροντίσει ώστε το ζώο του να γίνει όσο πιο άγριο και επιθετικό γίνεται, στο τέλος πέφτει ο ίδιος θύμα του. Οι ειδήσεις στις οποίες οι άνθρωποι που έχουν κάνει τα σκυλιά τους θηρία τελικά υφίστανται τις συνέπειες του να δημιουργείς ένα θηρίο με στεναχωρούν μόνο όταν σκέφτομαι το καημένο το ζώο και το τι έχει υποστεί για να γίνει θηρίο. Όταν σκέφτομαι τα αφεντικά τους με αφήνουν αδιάφορο ή, ακόμα, με κάνουν και χαίρομαι που τελικά υφίστανται τη μόνη τιμωρία που τους αξίζει. Πράγμα που σημαίνει πως όχι μόνο δεν στεναχωριέμαι για τις επιθέσεις των συριζοτρόλ στα μεγαλοστελέχη του κόμματος αλλά τις χαίρομαι κιόλας.

Πιστεύω ότι οι επιθέσεις από τα ίδια τους τα καμάρια είναι ακριβώς αυτό που αξίζει σ’ αυτούς που, στην καλύτερη περίπτωση, ανέχτηκαν και, στη χειρότερη, εξέθρεψαν αυτό το συνονθύλευμα αδίστακτων συκοφαντών και χυδαίων υβριστών που εδώ και δέκα χρόνια δεν αφήνουν σε χλωρό κλαρί όποιον τολμά να τα βάλει με τον ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του.

Δεν λυπάμαι ούτε στο ελάχιστο αυτούς που τώρα κλαίγονται επειδή ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά στο όπλο του οποίου για χρόνια κρατούσαν τη σκανδάλη. 

Δεν μπορώ να νιώσω το παραμικρό ίχνος οίκτου για όσους πολιτεύονται με πυξίδα την τσίπρεια ρήση, σύμφωνα με την οποία οι μολότοφ είναι καλές ή κακές αναλόγως της πλευράς στην οποία βρίσκεσαι. 

Αντιθέτως, θεωρώ ιδιαιτέρως εκπαιδευτική την τιμωρία που υφίστανται οι σύντροφοι τώρα που ξαφνικά βρίσκονται από την άλλη πλευρά.

Το μόνο που κάπως με εκνευρίζει είναι το θράσος με το οποίο κλαίγονται και διαμαρτύρονται, αλλά ο εκνευρισμός μου εξαφανίζεται στην καθησυχαστική σκέψη ότι τα εμφύλια βέλη είναι πάντα τα πιο οδυνηρά. Στο κάτω κάτω, το θράσος ήταν πάντα ο πυρήνας του δημόσιου βίου τους κι αν το ανεχτήκαμε όσο υποφέραμε από τις επιθέσεις των παλικαριών τους μπορούμε να το αντέξουμε και τώρα που απολαμβάνουμε τις επιθέσεις που δέχονται οι ίδιοι από τα παλικάρια τους.

Κάποιοι συμπολίτες ισχυρίζονται ότι πρέπει να καταδικάσουμε αυτές τις επιθέσεις (μιλώ γι’ αυτούς που το εννοούν κι όχι αυτούς που απλώς προσπαθούν να κρύψουν τη χαρά τους), αλλά ξεχνούν ότι δεν υπάρχει καλύτερο μάθημα από το πάθημα. 

Όχι μόνο γι’ αυτούς που ως πολιτικοί Φρανκενστάιν υφίστανται τις επιθέσεις των τεράτων-δημιουργημάτων τους αλλά και για όσους μπορεί να σκέφτονται να τους μιμηθούν. 

Η υπενθύμιση του τι παθαίνει όποιος σκάβει λάκκους για άλλους δεν είναι μόνο ικανοποιητική, είναι και...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Αυγούστου 30, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίικο ΑΛΗΤΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μια πολύ διδακτική (προσωπική) ιστορία με την Νοτοπούλου

 Γράφει ο Δημήτρης Καμπουράκης


Ώστε τα Συριζοτρολ έβαλαν τώρα στο στόχαστρο τους την κυρία Νοτοπούλου. Άρχισαν το διαδικτυακό bulling «για τον τρόπο ομιλίας της, απόρροια της βαριάς βαρηκοΐας της» όπως η ίδια εξήγησε. 

Αφού λοιπόν η ίδια μίλησε δημοσίως για την αναπηρία της, νιώθω κι εγώ απελευθερωμένος να μιλήσω για μια ιστορία που συνέβη πριν από δυο περίπου χρόνια στην πρωινή τηλεοπτική εκπομπή που έκανα τότε στο Open και είχε πρωταγωνιστές εμένα, την κ. Νοτοπούλου και μια τότε υπουργίνα.

Εκείνο το πρωινό, δεν θυμάμαι ημερομηνία πάντως ήταν πριν τις διπλές βουλευτικές εκλογές, ήταν καλεσμένη στο στούντιο η κυρία Ζωή Ράπτη, υφυπουργός υγείας της κυβέρνησης Μητσοτάκη. «Απέναντί» της είχε κληθεί για να εκπροσωπήσει τον Σύριζα η κ. Κατερίνα Νοτοπούλου, βουλευτής Θεσσαλονίκης. Όπως συχνά συμβαίνει στις τηλεοπτικές εκπομπές, η κ. Νοτοπούλου πήρε μέρος στη συζήτηση μέσω skype, διότι βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη και δεν μπορούσε να έρθει στο στούντιο.

Όσοι έχουν κάνει τηλεόραση ξέρουν ότι οι συνδέσεις μέσω skype είναι προβληματικές για την εξέλιξη μιας τηλεοπτικής κουβέντας. Αυτός που βρίσκεται μέσα στο στούντιο έχει σαφές πλεονέκτημα έναντι εκείνου που συνδέεται από μακριά. Μέσω της σύνδεσης skype ο ήχος έχει λίγα δευτερόλεπτα καθυστέρηση, οπότε η μια φωνή «καβαλάει» την άλλη, δημιουργώντας συνθήκες ακουστικού κομφούζιου σε κείνον που μετέχει από μακριά. Το πράγμα επιδεινώνεται αν κάποιος ομιλητής που είναι στο στούντιο διακόπτει αυτόν που μιλά μέσω σύνδεσης.

Σε κείνη την κουβέντα, η κ. Ράπτη διέκοπτε διαρκώς την κ. Νοτοπούλου υποβάλλοντάς της ερωτήσεις την ώρα που μιλούσε. Η βουλευτής του Σύριζα και λόγω του προβλήματός της, δυσκολευόταν φανερά να πάρει μέρος στην κουβέντα.  

Τότε εγώ γράφω σ’ ένα κομμάτι χαρτί την φράση, «μην την διακόπτεις, έχει πρόβλημα ακοής και μπερδεύεται», το οποίο σπρώχνω προς το μέρος της κ. Ράπτη που καθόταν δίπλα μου.

Η κ. Ράπτη έδειξε να μην γνωρίζει το πρόβλημα της κ. Νοτοπούλου (που όλη η δημοσιογραφική πιάτσα ήξερε), έκανε μια γκριμάτσα απορίας και πράγματι από κει και πέρα δεν ξαναδιέκοψε τη συνομιλήτρια της. Την άφηνε να ολοκληρώνει τις προτάσεις της.  

Έλα όμως που για κακή μου τύχη, η κάμερα έπιασε την κίνηση μου να δίνω το χαρτί στην υπουργό.

Μέσα σε μισή ώρα, τα Συριζοτρολ του διαδικτύου είχαν ξεσαλώσει. «Ο Καμπουράκης δίνει σημείωμα στην Ράπτη τι να πει», «ντροπή, οι πετσωμένοι δημοσιογράφοι βοηθούν απροκάλυπτα τους υπουργούς», «ο Πορτοσάλτε έδωσε σημείωμα στον Μητσοτάκη, τώρα ο Καμπουράκης δίνει στην Ράπτη» και άλλα παρόμοια. 

Επί τριήμερο με ξέσκιζαν, με το βίντεο να έχει αναπαραχθεί χιλιάδες φορές.

Δεν απάντησα ποτέ, ούτε μέσω της εκπομπής, μέσω των social media. Θεώρησα ότι δεν είχα το παραμικρό δικαίωμα να μιλήσω δημοσίως για την αναπηρία της κ. Νοτοπούλου, παρά το γεγονός ότι πήγα να την προστατεύσω στοιχειωδώς και βρέθηκα κατηγορούμενος. Με όσα συνέβησαν όμως αυτές τις μέρες εναντίον της κ. Νοτοπούλου κι αφού η ίδια μίλησε για το πρόβλημα της, νιώθω ότι μπορώ πια κι εγώ να θυμηθώ εκείνη την κακή στιγμή.

Για το περιεχόμενο του σημειώματος επικαλούμαι την κ. Ράπτη που το παρέλαβε, τον τότε συμπαρουσιαστή μου Παναγιώτη Στάθη, αλλά και τον διευθυντή ειδήσεων του Open Χρήστο Παναγιωτόπουλο που την ίδια κιόλας μέρα μου ζήτησε τον λόγο για την ντόρο που έγινε στο διαδίκτυο και για το γεγονός ότι έδωσα κρυφά σημείωμα σε υπουργό την ώρα μιας τηλεοπτικής μονομαχίας. Αναζήτησα το σημείωμα ανάμεσα στα πολυάριθμα χαρτιά της εκπομπής και του το έδειξα.

Οφείλω να πω ότι η κ. Νοτοπούλου ποτέ δεν αναφέρθηκε στο γεγονός, είμαι όμως βέβαιος ότι το έχει κατά νου. Κατ’ ιδίαν μου έχει εκφράσει τη διαφωνία της για πολιτικές αναφορές που είχα κάνει γι' αυτήν σε παλιότερα κείμενά μου, το συγκεκριμένο θέμα όμως ουδέποτε το έβαλε  στο τραπέζι. Ήταν πάντα αξιοπρεπέστατη, συμπαθέστατη ως προσωπικότητα και μιλούσε πάντα μόνο πολιτικά.

Απλώς, τώρα που τα Συριζοτρολ που κάποτε με ξέσκισαν προς υπεράσπιση δήθεν της Κατερίνας, τώρα στράφηκαν εναντίον της με τον πιο άθλιο και βιτριολικό τρόπο.  

Προς...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Αυγούστου 30, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , ,

ΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΜΟΓΙΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αριστερής "ηθικά πλεονεκτούσης" δρακογενιάς θρίαμβος! Νικάμε 13-0 σύντροφοι!!!

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Αυγούστου 30, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίου εθνικού σουργελο-ψωναρο-ξεφτιλαρά κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Αυγούστου 30, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες ,

ΣΥΡΙΖΑίων σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Αυγούστου 30, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , ,

Σαν σήμερα (30/8/ΧΧΧΧ)

 

1832: Η Διάσκεψη του Λονδίνου ορίζει τα ελληνοτουρκικά σύνορα στη γραμμή Αμβρακικού - Παγασητικού κόλπου.
1918: Ο σοβιετικός ηγέτης Βλαντιμίρ Λένιν πυροβολείται και τραυματίζεται κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε εργοστάσιο της Μόσχας, σε μία δολοφονική απόπειρα από τη Φάνια Καπλάν, μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος.
1933: Ιδρύεται η γαλλική αεροπορική εταιρία «Air France».
1944: Σοβιετικά στρατεύματα εισέρχονται στο Βουκουρέστι, εκδιώκοντας τους Ναζί.
1992: Ο Μίκαελ Σουμάχερ κερδίζει το γκραν-πρι του Βελγίου, επιτυγχάνοντας την πρώτη νίκη του στη Formula 1.
1937: Γεννιέται ο Μπρους ΜακΛάρεν, νεοζηλανδός σχεδιαστής αυτοκινήτων, οδηγός αγώνων και μηχανικός, ιδρυτής της «Μακ Λάρεν» που διαπρέπει στους αγώνες της Formula 1.
2003: Πεθαίνει ο Τσαρλς Μπρόνσον, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Τσαρλς Μπουτσίνσκι, αμερικανός ηθοποιός.





2013: Πεθαίνει  Ιρλανδός ποιητής Σέιμους Χίνι, ο οποίος είχε βραβευθεί το 1995 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας
2015: Φεύγει από τη ζωή χτυπημένος από τον καρκίνο σε ηλικία 82 ετών ο βρετανός νευρολόγος και συγγραφέας Όλιβερ Σακς, ο οποίος έγραψε το βιβλίο που έγινε παγκόσμια επιτυχία «Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του με ένα καπέλο».
 
 
 

2022  Πέθανε ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο τελευταίος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης

 

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Αυγούστου 30, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ένας λαός που περιφρονεί τη διανόησή του!

 

Γράφει ο Άλκης ο Σκεπτόμενος

Στις 24/8/2024 απεβίωσε ένας από τους σπουδαιότερους διανοητές της νεότερης Ελλάδας, ο Χρήστος Γιανναράς.

Την είδηση θα τη βρείτε στα ψιλά του Ίντερνετ και πουθενά στην τηλεόραση.

Όταν όμως είχε πεθάνει ο Βασίλης Καρράς, είχαμε 45λεπτα αφιερώματα στα κεντρικά δελτία και ατέλειωτα μοιρολόγια σε όλο το διαδίκτυο.

Ένα έθνος που περιφρονεί τη διανόησή του…

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Αυγούστου 29, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η «νεκρή» Μαρία του Έβρου θα ταφεί στην Ψίμυθο -- Οι ναυαγοί του εύκολου χαβαλέ σε οίστρο!

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

ψίμυθος (η) 1. φανταστική τοποθεσία «λυπάμαι που θα το ακούσεις από μένα, αλλά η Ατλαντίδα δεν υπήρξε ποτέ, είναι ψίμυθος» 2. παραπλανητική ή εντελώς ψεύτικη είδηση «η μικρή Μαρία που τάχα πέθανε από δάγκωμα σκορπιού στον Εβρο είναι η απόδειξη πως αρκετοί συμπολίτες δεν έχουν πρόβλημα να χρησιμοποιήσουν κάθε ψίμυθο που πέφτει στον δρόμο τους για να παραστήσουν τους ευαίσθητους» 3. η πατρίδα της μικρής Μαρίας του Εβρου «σύμφωνα με πληροφορίες, το κοριτσάκι που έχασε τη ζωή του στον Εβρο από δάγκωμα σκορπιού θα ταφεί στην Ψίμυθο»
 

Η νήσος Ψίμυθος είναι άλλη μια απόδειξη της επιπολαιότητας με την οποία πολλοί συμπολίτες είναι έτοιμοι να υιοθετήσουν οποιοδήποτε παραμύθι, αρκεί να βολεύει το αφήγημά τους.  

Σε περίπτωση που δεν το ξέρετε, το νησί αυτό υπάρχει όσο και η Φρουτοπία. Και είναι δημιούργημα της φαντασίας κάποιων χαβαλέδων συμπολιτών (ή μπορεί και μόνο ενός), ο οποίοι κατάφεραν να δείξουν την ευκολία με την οποία μια ψεύτικη είδηση υιοθετείται και διαδίδεται χάρη στα μέσα κοινωνικής εκτόνωσης και τους λίγους πονηρούς που χειραγωγούν τους πολλούς ανόητους που τους ακολουθούν.  

Το ότι το νησί δεν υπάρχει δεν εμπόδισε π.χ. έναν γιατρό, γνωστό θαμώνα του Χ, από το να αναπαράγει την «είδηση» σύμφωνα με την οποία η Ψίμυθος έμενε χωρίς γιατρούς με τη φράση «Κάθε σχόλιο περιττό». Και φυσικά δεν εμπόδισε ούτε τους ακολούθους του από το να ξεσηκωθούν εναντίον της απάνθρωπης κυβέρνησης που άφησε τους ψιμυθιανούς χωρίς περίθαλψη.  

 

Στη συνέχεια η Ψίμυθος έγινε αφορμή για ατελείωτο χαβαλέ, ο οποίος όμως δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε ...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Αυγούστου 29, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Μπιζιμποντισμός» και Δημοκρατία

 Toυ Πάσχου Μανδραβέλη

Ο «μπιζιμποντισμός» δημιουργεί στην αρχή καλές εντυπώσεις. Ολοι χαιρόμαστε έναν δραστήριο άνθρωπο, που λέει –ή διά πράξεων υπονοεί– ότι θα τα διορθώσει όλα.

Το πρόβλημα είναι πως ο «μπιζιμποντισμός» έχει κοντά ποδάρια κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στο πεπερασμένο της ανθρώπινης αντοχής. Προϊόντος του χρόνου τα θέματα γίνονται όλο και πιο σύνθετα και ουδείς –άνθρωπος, επιτροπή, κυβέρνηση– μπορεί να απαντήσει με επάρκεια.

Κάθε κοινωνία είναι ένα αμάλγαμα ανθρώπων με διαφορετικές δυνατότητες, φόβους, προσδοκίες, φιλοδοξίες, πίστεις, που βιώνουν επιτυχίες και αποτυχίες. Δεν μπαίνει στα καλούπια ακόμη και των σοφότερων σοφών, κάτι που μάθαμε καλά από τον εφαρμοσθέντα «επιστημονικό σοσιαλισμό». Παραφράζοντας τον R. J. Yeatman θα λέγαμε ότι «οι κομμουνιστές ξόδεψαν πολλά χρόνια προσπαθώντας να βρουν λύση στο κοινωνικό πρόβλημα. Δυστυχώς, μόλις έφταναν κοντά, οι κοινωνίες άλλαζαν κρυφά το πρόβλημα». Προϊόντος δε του χρόνου και της τεχνολογίας, τα προβλήματα αλλάζουν με επιταχυνόμενο ρυθμό. Επομένως, αν παλιότερα δεν μπορούσε να υπάρξει άνθρωπος ο οποίος θα ήταν «πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός», σήμερα είναι απλώς ανόητο ακόμη και να το σκεφτούμε. Κι όμως υπάρχουν πολιτικοί που κάνουν καριέρα δηλώνοντας ότι σε 24 ώρες θα τελειώσουν τους πολέμους και θα χρειαστούν… μερικές εβδομάδες για να λύσουν όλα τα προβλήματα.

Η καλύτερη απάντηση που έχουμε βρει σε αυτό το διαρκώς μεταβαλλόμενο κοινωνικό αμάλγαμα είναι η Δημοκρατία. Οχι μόνο γιατί περισσότερα μυαλά συμμετέχουν στη λύση ενός προβλήματος, αλλά διότι κατανέμει εξουσία και ευθύνες.

Σε αντίθεση με όσα νομίζουμε ή προσδοκούμε, η Δημοκρατία δεν παράγει πάντα τις βέλτιστες λύσεις. Πολλές φορές οδηγούμαστε με δημοκρατικό τρόπο σε κακές λύσεις ή, ακόμη χειρότερα, σε καταστροφές. Αλλά διά της Δημοκρατίας αποφεύγουμε τη χειρότερη όλων των καταστροφών, που είναι η διάρρηξη μιας κοινωνίας, ένας εμφύλιος πόλεμος.

Ο κανόνας της πλειοψηφίας δεν είναι «χρυσός», αλλά «σιδερένιος». Ατσαλώνει αυτό που κρατά τις κοινωνίες ενωμένες, το κοινωνικό συμβόλαιο που προβλέπει ότι θα κάνουμε αυτό που θέλει η πλειοψηφία, ακόμη και αν μετά αποδειχθεί ότι η μειοψηφία είχε δίκιο όταν έλεγε πως η πλειοψηφία κάνει λάθος.

Στη σημερινή εποχή των εξαιρετικώς σύνθετων προβλημάτων δεν αρκεί η Δημοκρατία ανά τέσσερα χρόνια. Δεν φτάνει μια κυβέρνηση, όσο ικανούς ανθρώπους κι αν έχει. Πρέπει να μπουν όσο το δυνατόν περισσότεροι στο παιγνίδι των αποφάσεων, να αποκεντρωθεί η εξουσία και οι συνακόλουθες ευθύνες της.

Πρέπει να έχουμε ισχυρή Τοπική Αυτοδιοίκηση με αυτοτελείς πόρους, ώστε να καταλαβαίνουν οι πολίτες πως τα δημοτικά συμβούλια που επιλέγουν θα έχουν αμέσως αντίκτυπο στην τσέπη τους· θα ξέρουν πως τα πανηγύρια στα οποία αρέσκονται οι δημοτικές αρχές πληρώνονται από τον ΕΝΦΙΑ τους.

Πρέπει να έχουμε αυτοδιοίκητα δημόσια ΑΕΙ, που αν χρεοκοπήσουν, κακό του κεφαλιού τους.

Το κακό είναι ότι ουδείς απ’ όσους μετέχουν στη νομή της εξουσίας δεν θέλει την αποκέντρωση. Οι υπουργοί «διά ενεργειών» τους πασαλείβουν όλα τα προβλήματα, ο πρωθυπουργός κάνει «άμεσες παρεμβάσεις» για κάθε θέμα που απασχολεί την επικαιρότητα, δήμαρχοι και πρυτάνεις είναι βολεμένοι να διαχειρίζονται το χρήμα του κεντρικού κράτους κι όταν αποτυγχάνουν δικαιολογούνται ότι αυτό δεν ήταν αρκετό.

Μια βαθιά μεταρρύθμιση χρειάζεται ο τόπος, που δυστυχώς κανείς κατεργάρης δεν τη θέλει, διότι… 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Αυγούστου 29, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πόση η ανοχή στα ψέματα

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΙΝΟΥ

 Στις 13 Νοεμβρίου 2016 στο πολύτιμο, υψηλής επιστημονικής ποιότητος ένθετο του «Βήματος» Science φιλοξενήθηκε ένα εκτενές πόνημα της κυρίας Λαλίνας Φαφούτη για το ψέμα.  

Σταχυολογώ λόγω περιορισμένου χώρου: 

«Ολοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι καταφεύγουν στο ψέμα όταν οι περιστάσεις το απαιτούν (δηλαδή όταν τους συμφέρει ή για να συγκαλύψουν την αλήθεια). Δεν είναι και τόσο «θείο» το ψέμα όταν χρησιμοποιείται συστηματικά και κατ’ εξακολούθηση…

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το μικρό ψέμα φέρνει το μεγάλο…  Το να λέει κάποιος ψέματα, όπως και σε κάθε μορφή επικοινωνίας, είναι ένα μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού, εργαλείο για να κερδίσει κάποιος κάτι ή για να επιτύχει ένα στόχο…  (Γι’ αυτό) δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν λέει ψέματα και δεν εξαπατά σε κάποιες στιγμές της ζωής του, και ας είναι η ανειλικρίνεια ηθικά κατακριτέα από τις ανθρώπινες κοινωνίες σε όλα τα πλάτη και μήκη του πλανήτη…Ο ψεύτης είναι ένας απόκληρος και έτσι τον θεωρεί η κοινωνία». 

Εδώ διαφωνώ με την αρθρογράφο. (Βλέπετε άραγε πολλούς ψεύτες πολιτικούς να τους αποδοκιμάζει και να τους θεωρεί απόκληρους η κοινωνία μας; Εγώ βλέπω να τιμώνται και με τη λαϊκή ψήφο και να αποθησαυρίζουν ουκ ολίγους θησαυρούς επί της γης.)

«Στη συντριπτική τους πλειονότητα οι άνθρωποι, θα έλεγα 99% και πλέον, προσπαθούν να αποφύγουν να λένε ψέματα, αποφαίνεται εν τούτοις ο καθηγητής Στίβεν Μακ Κόρνακ (στον πλανήτη Αρη μπορεί αλλά στη Γη και μάλιστα στην Ελλάδα μόνο ως ένα ακόμα ψέμα μπορεί να εκληφθεί αυτή η διαπίστωση). Αλλωστε ο ίδιος, αυτοαναιρούμενος αποφαίνεται ότι καταφεύγουμε στην εξαπάτηση όταν κρίνουμε ότι είναι πιο αποτελεσματική. Αυτό που ξεχωρίζει τους παθολογικούς ψεύτες από τα φυσιολογικά άτομα είναι ότι λένε ψέματα και όταν δεν χρειάζεται να πουν. Οσοι έχουν ναρκισσιστικές τάσεις λένε συνεχώς ψέματα».  

Να και μία ακόμα εξήγηση για τα ψέματα του κ. Τσίπρα  που τείνει να αντιγράψει ο διάδοχός του κ. Κασσελάκης.

Γιατί και ο πιο καλοπροαίρετος πια παρατηρητής διαπιστώνει ότι...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Αυγούστου 29, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η γενιά της Μεταπολίτευσης


 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Είμαι παιδί της Μεταπολίτευσης. Της πιο τυχερής γενιάς του Ελληνισμού από τη μάχη του Ματζικέρτ. Της γενιάς που έζησε στην πληρέστερη και ωριμότερη Δημοκρατία που γνώρισε ο τόπος.

Ημασταν η ηλικία της ευμάρειας, η τελευταία γενιά που είχε τη σιγουριά ότι θα ζήσει καλύτερα από τους γονείς της. Οι περισσότεροι δεν χρειάστηκε να δουλέψουμε για να σπουδάσουμε όπως οι γονείς μας – με τα χρήματα των γονέων μας σπουδάσαμε, με τα χρήματα των παιδιών μας γνωρίσαμε την ευζωία. Ακόμη πληρώνουν.

Οταν ήρθε η χρεοκοπία, οι περισσότεροι από εμάς είχαμε διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής μας διαδρομής, είχαμε αποκτήσει εξωστρέφεια, κοσμοπολιτισμό και είχαμε πετύχει τους περισσότερους στόχους μας. Η κρίση μας βρήκε πενηντάρηδες, στην κορυφή του κάτω μπουκαλιού της κλεψύδρας του πλούτου, πριν η κλεψύδρα αναστραφεί και πέσουν πρώτα στο κενό τα παιδιά μας. Φυσικά για κάποιους ήταν σκληρό, για τους νέους όμως που ξεκινούσαν ήταν σκληρότερο.

Η πτώση της χούντας ήταν μια γιορτή. Μια μέθεξη Δημοκρατίας, χαράς, γλεντιού. Οι άνθρωποι έβγαιναν στους δρόμους με κάθε ευκαιρία, να διαδηλώσουν, να διασκεδάσουν – εμείς τα παιδιά να κοινωνικοποιηθούμε, μετά μια πνιγηρή περίοδο που οι γονείς και οι καθηγητές μας μάς είχαν μεταδώσει τον φόβο για κάτι που δεν καταλαβαίναμε. Τα παιδιά του κέντρου της Αθήνας αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε την ανελευθερία που ζούσε η χώρα με την κατάληψη της Νομικής και φυσικά με το Πολυτεχνείο – φαντάζομαι στην επαρχία ούτε τότε. Γι’ αυτό η γιορτή μας ήταν πιο εκκωφαντική – βιώναμε την ελευθερία χωρίς στην ουσία να ξέρουμε ότι την είχαμε χάσει.

Οι ήρωές μας ήταν οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου και του αντιδικτατορικού αγώνα. Και όσοι ενδύθηκαν αυτή την ιδιότητα. Ηταν οι ροκ σταρ της εποχής, τα απόλυτα είδωλα. Και μέσω αυτών μισήσαμε τη χούντα, τους δεσμοφύλακες και τους βασανιστές τους σαν το απόλυτο κακό. Γι’ αυτό υπήρξε και αυτή η επαίσχυντη συλλογική ανοχή στη «17 Νοέμβρη» τα πρώτα χρόνια, τότε που σκότωνε βασανιστές. Είχαμε τον φανατισμό του νεοφώτιστου.

Διαδηλώναμε δίπλα στους αντιστασιακούς και είχαμε την πεποίθηση ότι ταυτιζόμασταν. Οτι συμμετείχαμε κι εμείς σε κάποια μορφή αγώνα. Μαζί τους φυσικά ομογενοποιήθηκαν πολλοί αμέτοχοι, όλων των ηλικιών – αγωνιστές μετά Χριστόν.

Ετσι πέρασαν τα χρόνια και η δική μου γενιά έβγαλε τους περισσότερους αγωνιστές της Δημοκρατίας από οποιαδήποτε άλλη, αφού αγώνας θεωρείτο η συμμετοχή σε διαδηλώσεις, γενικές συνελεύσεις, προεκλογικές συγκεντρώσεις.

Πολλοί ασφαλώς έκρυψαν μέσα στο ξεφάντωμα της Δημοκρατίας την απουσία τους από οποιαδήποτε αντίσταση στη χούντα· άλλωστε οι απόντες ήταν η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Αυτοί όμως που δεν μπορούσαν να κρυφτούν από μας ήσαν οι ενήλικοι που ξέραμε. Οι συγγενείς, οι καθηγητές μας.

Ο πατέρας μου ήταν ανώτατος εκπαιδευτικός, μετεκπαίδευε δασκάλους στο Μαράσλειο. Τον είχα ρωτήσει και μου είχε πει, τι ήθελες, να σταματήσουμε να εκπαιδεύουμε δασκάλους και παιδιά;

Τώρα τον καταλαβαίνω, τότε όχι, αλλά τον αγαπούσα πολύ και δεν θέλησα να προχωρήσω.

Στους καθηγητές πάντως ήμουν αμείλικτος, και εγώ και όλοι μας.

Τότε συνέβη κάτι που εκ των υστέρων κατάλαβα ότι ήταν κομβικό γι’ αυτό που στη συνέχεια ονομάσαμε κουλτούρα της Μεταπολίτευσης. Οι καθηγητές έχασαν εξουσία. Εχασαν τον σεβασμό μας. Αλλά και η συμπεριφορά των ίδιων απέναντι στους μαθητές άλλαξε οβιδιακά. Οπως και να το κάνουμε, ήσαν οι φορείς ενός αυταρχικού σχολείου στο οποίο μέχρι τότε υπήρχε άφθονη λεκτική και σωματική βία – αυτή η βία είχε εξαφανιστεί τον Σεπτέμβριο του ’74 που γυρίσαμε στο σχολείο. Οι καθηγητές ήσαν σχεδόν φοβικοί απέναντί μας μην τυχόν και τους παρασύρει το ρεύμα της περίφημης αποχουντοποίησης. Οι ίδιοι υπονόμευσαν το κύρος τους.

Η εκθρόνιση και απομυθοποίηση των καθηγητών μάς έγινε βίωμα. Στη δική μας γενιά άνθησαν στη χώρα μας οι ιδέες της αντιαυταρχικής εκπαίδευσης κι εμείς μεταδώσαμε στα παιδιά μας, άλλοι ενσυνείδητα, άλλοι όχι, την αμφισβήτηση της εξουσίας του καθηγητή. Για άλλα παιδιά σήμαινε γόνιμη αντιπαράθεση με την καθηγητική αυθεντία, για άλλα όμως έλλειψη σεβασμού στους δασκάλους. Πάντως, η τωρινή ακραία εικόνα παιδιών που δέρνουν καθηγητές υποψιάζομαι ότι έχει το σπέρμα της στη μαζική εκβαράθρωση των καθηγητών που έγινε το ’74.

Οπως και η εικόνα των φοιτητών που χτίζουν καθηγητές υποψιάζομαι ότι έχει μια συγγένεια με τη δουλική συμπεριφορά των χουντικών καθηγητών που επανήλθαν και μας έβαζαν τα πιο εύκολα θέματα για να μη μας θυμώσουν. Μου ενισχύει αυτή την υποψία, της κατάργησης δηλαδή μιας άτυπης ιεραρχίας που κανοναρχούσε επί δεκαετίες την ελληνική κοινωνία, όταν στον στρατό είδα να απαξιώνουν αξιωματικούς με κλάρες στο καπέλο που είχαν υπηρετήσει επί χούντας. Στον στρατό είχε διαβρωθεί η έννοια της ιεραρχίας. Φαντάζομαι και στις υπόλοιπες δομές του κράτους.

Νομίζω ότι όλα αυτά αύξησαν τον βαθμό ανηλικότητας της κοινωνίας μας.

Η Μεταπολίτευση ήταν μια υπερπροστατευτική μαμά που δεν ήθελε να αφήσει τα παιδιά της να μεγαλώσουν με τις δυνάμεις τους στην άγρια πίστα της ζωής και φρόντιζε πάντα να φτιάχνει ένα προστατευτικό κουκούλι γύρω τους.

Ο αντιαυταρχισμός έγινε ιδεολογία, αλλά…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Αυγούστου 29, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από την τραγωδία Τσίπρα, στη φάρσα Κασσελάκη

 ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

 Στους αριστερίζοντες αρέσει η ρήση του Μαρξ πως η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα. 

Αυτός ενδεχομένως είναι και ένας λόγος που είναι αναγκασμένοι να τη βιώνουν.

Τη σοβαρότητα -και άρα το μέλλον- ενός λαού μπορεί να το υπολογίζει κανείς από το μέγεθος των "δολωμάτων" που καταπίνει. Αν μάλιστα έχει πληρώσει το κόστος του "αγκιστρώματος" χωρίς να βάλει μυαλό και να μάθει τα αποφεύγει στο μέλλον, τότε το μέλλον παραμένει αβέβαιο.

Ο πατριάρχης του λαϊκισμού στη μεταπολίτευση είναι αναμφίβολα ο δημοφιλέστερος πρωθυπουργός όλων των εποχών και θεμελιωτής της 5ης χρεοκοπίας, ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Εξελέγη π.χ. υποσχόμενος έξοδο από ΝΑΤΟ, ΕΟΚ και εδοξάσθη παραμένοντας. Παρά την επική "κωλοτούμπα" παραμένει δημοφιλής, ίσως γιατί εξασφάλισε την ευημερία με δανεικά.

Την ιστορία εκλήθη από την κοινή γνώμη να επαναλάβει ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος εξελέγη υποσχόμενος να σκίσει το μνημόνιο με ένα άρθρο και ένα, νόμο και να καταργήσει τις συνέπειες της χρεοκοπίας, αλλά κυβέρνησε εφαρμόζοντας το τρίτο και σκληρότερο μνημόνιο.  

Ποιος άλλος θα μπορούσε να εκχωρήσει τη δημόσια περιουσία για έναν αιώνα ή να παραδώσει τις τράπεζες με τη μισή Ελλάδα σε αυτές, έναντι 5-6 δισεκατομμυρίων σε ξένα κερδοσκοπικά funds;

Εν αντιθέσει με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο κ. Τσίπρας μετά την "κωλοτούμπα" δεν παρέμεινε δημοφιλής. Μια τετραετία μακριά από την εξουσία ήταν αρκετή για να εξατμίσει τον ΣΥΡΙΖΑ κάτω από το 20%.

Η ιστορία στην περίπτωση του Τσίπρα επαναλήφθηκε σαν τραγωδία.

Σειρά είχε στη συνέχεια η επανάληψη ως "φάρσας" που λαμβάνει χώρα τώρα που το κόμμα έχει περάσει στα χέρια των Πολάκη και Κασσελάκη.

Η στήλη αυτή κατά τη διάρκεια της παντοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ, που πολλοί διέβλεπαν σε αυτόν τον νέο κορμό της κεντροαριστεράς, δεν δίσταζε να τον χαρακτηρίζει επικίνδυνο θίασο ποικιλιών ορχούμενο και συνονθύλευμα, το οποίο θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη.

Την αυλαία κλείνει ο εκατομμυριούχος γκέι από το Μαϊάμι που αποκαλεί το ΝΑΤΟ ιερή συμμαχία, την ώρα που οπαδοί της αριστεράς συνεχίζουν να λιώνουν τις σόλες των παπουτσιών σε πορείες προς την αμερικάνικη πρεσβεία. Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι.

Για να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα θα πρέπει να δούμε την τραγωδία και κωμωδία του ΣΥΡΙΖΑ υπό ένα άλλο πρίσμα. Το πρίσμα αυτό είναι εκείνο που διακρίνει πως υπάρχει ένα σημαντικό μέρος της ελληνικής κοινωνίας που είναι ανορθολογικό, πιστεύει σε θαύματα, δεν είναι ικανό να διακρίνει ούτε τα πιο χονδροειδή ψέματα και εν ολίγοις εύκολα καταπίνει το αγκίστρι μαζί με το δόλωμα.

Το κοινό αυτό μόνο επιδερμικά έχει αριστερό ή δεξιό πρόσημο. Κοιτάξτε πόσο εύκολα τα πρωτοπαλίκαρα της Χούντας στις γειτονιές μετεξελίχθηκαν σε πρασινοφρουρούς. Προσέξτε πόσο αρμονικά το 2015 οι αριστερίζοντες που τραγουδούσαν στη Βουλή τον ύμνο του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ συνεργάστηκαν και συγκυβέρνησαν με τους ακροδεξιούς του Καμένου.

Ο αριστερολαϊκισμός και ο εθνολαϊκισμός είναι οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος και αποτελούν ένα ισχυρό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία, το οποίο εύκολα, όταν υπάρχουν οι προϋποθέσεις γίνεται πλειοψηφικό και ενίοτε στέλνει τη χώρα στα βράχια, όπως έγινε το 2010, το 2015 και το ’73 με το πραξικόπημα στην Κύπρο.

Διασκεδάστε με τα κωμικοτραγικά που λαμβάνουν χώρα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Αυγούστου 29, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΕΜΦΥΛΙΟΣ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ήττα τού Φασιστικού ΚΚΕ-ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ στόν εμφύλιο.

 

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Αυγούστου 29, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΕΜΦΥΛΙΟΣ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η επέτειος που δεν πρέπει να ξεχαστεί, ούτε πρέπει να επιτρέπουμε να λοιδορείται

Nikos Appelaios

Ξημερώματα 29ης Αυγούστου του 1949, ο Eλληνικός Στρατός εξαπολύει, σύμφωνα με το επιτελικό σχέδιο «Πυρσός», την τελική φάση της επίθεσης του στα υψώματα της οροσειράς του Γράμμου – Βίτσι, τερματίζοντας με την νικηφόρα του προέλαση το δράμα του Εμφύλιου Σπαραγμού. 

Το ερώτημα όμως είναι: τι σηματοδοτεί άραγε αυτή η επέτειος;  

Αποτελεί μήπως μία «γιορτή μίσους» την οποία οφείλουμε να λησμονήσουμε, ή αντιθέτως ένα γεγονός από το οποίο οφείλουμε  να διδαχθούμε και το οποίο θα έπρεπε να αξιολογήσουμε με θετικό πρόσημο;

Ο όρος «γιορτή μίσους» δεν είναι τυχαίος. Έτσι αποκαλεί η ηττηθείσα πλευρά κάθε εκδήλωση μνήμης της πλευράς που νίκησε. Αντίθετα, οι δικές τους εκδηλώσεις, που διαιωνίζουν το δικό τους αφήγημα για τον εμφύλιο είναι για αυτούς οι μόνες ενδεδειγμένες.  

Η προφανέστατα στρεβλή και μονομερής αυτή αντίληψη ήταν δυστυχώς για μεγάλο διάστημα μονοπωλιακά κυρίαρχη στην ελληνική κοινωνία. Είναι άλλωστε κοινός τόπος ότι οι ηττημένοι του εμφυλίου κατάφεραν να επιβάλουν το δικό τους ιστορικό αφήγημα στην μετεμφυλιακή και ιδίως μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Η νικήτρια αστική πλευρά ενδιαφέρθηκε για τη νομή και διαχείριση της εξουσίας και οι αποκλεισμένοι από αυτήν «εαμογενείς» και νοσταλγοί, προσανατολισμένοι στην διαμόρφωση συνθηκών ιδεολογικής ηγεμονίας καθώς ήταν, επιχείρησαν να οικοδομήσουν την τελευταία πάνω στον πυλώνα της δικής τους εξιστόρησης του εμφυλίου: ένα αφήγημα τόσο προπαγανδιστικό όσο και απλοϊκό, που, αδιαφορώντας για την ιστορική πραγματικότητα, αποθεώνει την πλευρά των ηττημένων ενώ ελεεινολογεί την πλευρά των νικητών.

Ευτυχώς η απόσταση του χρόνου έχει επιτρέψει στην ιστορική επιστήμη να ξαναδεί τα γεγονότα του εμφυλίου πέραν από τους μύθους. Έτσι πλέον γνωρίζουμε πχ. ότι η πραγματική επιρροή των ΕΑΜικών δυνάμεων ιδιαίτερα μετά τα Δεκεμβριανά δεν ήταν μεγαλύτερη από το ένα πέμπτο του πληθυσμού (απέναντι στον ΔΣΕ δεν ήταν μόνο η «επάρατος Δεξιά» εξάλλου, αλλά και το διαχρονικά αντικομμουνιστικό Κέντρο), ότι ο ΔΣΕ ήταν ένας καθαρά ξενοκίνητος στρατός (τόσο από άποψη διαμόρφωσης της στρατηγικής του, όσο και από άποψη και εφοδιασμού/εξοπλισμού), ότι ο σπόρος του εμφυλίου μπήκε όταν η ηγεσία του ΕΑΜ άρχισε να εκτελεί συνειδητό σχέδιο εξόντωσης των μη κομμουνιστικών αντιστασιακών ομάδων, και των λεγόμενων «αντιδραστικών», ήδη από το 1943.

Ξέρουμε όμως και ευρύτερα, βάσει των μετέπειτα εξελίξεων, τι τύχη επεφυλάσσετο στη χώρα μας εάν είχε ακολουθήσει την πορεία των χωρών του ανατολικού μπλοκ, αλλά και την τυραννία, την ανελευθερία, την καταπίεση, τον εφ’ όρου ζωής εκτοπισμό (έως και την βιολογική εξόντωση) τα οποία θα υφίστατο η πλειοψηφία του ελληνικού λαού – όπως ακριβώς τα υπέστησαν και οι λαοί των χωρών που εγκλωβίστηκαν στο «Σιδηρούν Παραπέτασμα», καθώς παντού οι κομμουνιστές ήταν μειοψηφία και η επιβολή τους επί των αντιφρονούντων υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή και απάνθρωπη.

Η επέτειος λοιπόν αυτή δεν πρέπει να ξεχαστεί, ούτε πρέπει να επιτρέπουμε να λοιδορείται.  

Κατ αρχάς δεν πρέπει να λησμονηθεί ότι...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Αυγούστου 29, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

"Υπαρκτού κομμουνισμού κωμωδία" - 75 χρόνια από τη λήξη του εμφυλίου με νίκη του Εθνικού Στρατού - Η Ελλάδα αποφεύγει την μετατροπή της σε κομμουνιστικό μπουρδέλο

 


 

 
 
Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Αυγούστου 29, 2024 0 σχόλια

"Επίγεια αριστερή τουρκολάγνα κωμωδία" (και Μ@l@ki@ μαζί...)

 

Σαν σήμερα το 1922 οι φίλοι μας οι Τούρκοι ΠΥΡΠΟΛΟΥΝ την Σμύρνη και...


"...Χιλιάδες Έλληνες συνωστίζονται στο λιμάνι προσπαθώντας να μπουν στα πλοία και να φύγουν για την Ελλάδα..."
Mαρία Ρεπούση, "Ιστορικός" / Ιστορία ΣΤ' δημοτικού
 
 
Photo: Ελλήνες τουρίστες της εποχής , με το "εισιτήριο" της "DragonoRepoussi  Cruises"  στο χέρι "συνωστίζονται" για να απολαύσουν τις θερινές τους διακοπές, ευγενική προσφορά του Τουρκικού κράτους κοινωνικής πρόνοιας
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Αυγούστου 29, 2024 0 σχόλια

Σαν σήμερα (29/8/ΧΧΧΧ)

1885: Ο γερμανός μηχανικός Γκότλιμπ Ντάιμλερ κατασκευάζει την πρώτη μοτοσικλέτα.
1922: Οι Τούρκοι πυρπολούν τη Σμύρνη.



1949: Λήγει ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα.
1962: Εγκαινιάζεται η νέα μεγάλη οδική αρτηρία της χώρας, η εθνική Αθηνών - Λαμίας.
2004: Τελετή Λήξης των 28ων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα.

1921: Γεννιεται η Σωτηρία Μπέλλου
1931: Γεννιέται ο Στέλιος Καζαντζίδης
1935: Γεννιέται ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ
1991: Πεθαίνει ο Αλέκος Σακελλάριος, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης



 

2020 Χάνει τη μάχη με τον καρκίνο, σε ηλικία μόλις 43 ετών, ο Αμερικανός ηθοποιός Τσάντγουϊκ Μπόουζμαν, ο οποίος έγινε ευρύτερα γνωστός για τον ρόλο του ως «Μαύρος Πάνθηρας» στις ταινίες της Marvel.
 
 
 

2021: Σε ηλικία 79 ετών έφυγε από τη ζωή ο πρώην πρόεδρος της ΔΟΕ, Ζακ Ρογκ

Ο Βέλγος γιατρός (ορθοπεδικός) ήταν ο όγδοος πρόεδρος της ΔΟΕ αναλαμβάνοντας καθήκοντα το 2001 και έμεινε στον προεδρικό θώκο μέχρι το 2013. Επί της προεδρίας Ρογκ στην ΔΟΕ έγιναν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας το 2004.

Ο Ζακ Ρογκ υπήρξε αθλητής του ράγκμπι και της κωπηλασίας και μάλιστα είχε λάβει μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Συγκεκριμένα το 1968, το 1972 και το 1976.

 

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Αυγούστου 29, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)