ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@ : Ισλαμισμός και απανθρωποποίηση - Πόσο καιρό ακόμη η Ευρώπη θα κάνει ότι δεν καταλαβαίνει; (Το πρώτο πράγμα που μαθαίνουν τα νεογέννητα μουσουλμάνων είναι ότι τελούν "υπό χριστιανική κατοχή")

Γράφει ο Αθαν.Χ.Παπανδρόπουλος  

« Δεν υπάρχει πιο τραγικό λάθος από αυτό της αντιμετώπισης της ισλαμικής τρομοκρατίας και των φορέων της με δυτικά κριτήρια. Ακόμα χειρότερα, η ερμηνεία της τρομοκρατίας με τα ίδια κριτήρια κάνει πολύ πιο δύσκολη την κατανόηση της επικινδυνότητας της από το ευρύ κοινό».

Ο ανθρωπος που επισημαίνει τα παραπάνω, δεν είναι άλλος από τον Γάλλο δικηγόρο και συγγραφέα κόμικς Ριχάρδο Μαλκά, ο οποίος το 2007 υπερασπίστηκε επιτυχώς τον εκδότη του περιοδικού Charlie Hebdo,που είχε κατηγορηθεί για ρατσισμό. Κατηγορία που τότε είχε στηριχτεί στη δημοσίευση στο περιοδικό περιπαιχτικών για τον Μωάμεθ σκίτσων. Κάποια χρόνια αργότερα,πορωμένοι ισλαμιστές δολοφονούσαν 12 συνεργάτες του περιοδικού,που δεν το βάζει κάτω.

Πρόσφατα λοιπόν το περιοδικό, επανήλθε με τα σκίτσα, γεγονός που κόστισε το κεφάλι του Γάλλου καθηγητη Σαμουέλ Πατύ ο οποίος με βάση τη δημοσίευση αυτή θέλησε να κάνει μάθημα ελευθερίας της έκφρασης στους μαθητές του

«Για τους ισλαμιστές, έννοιες όπως αυτές του λαϊκού κράτους είναι άγνωστες, ενοχλητικές και καταραμένες», τονίζει ο Γάλλος δικηγόρος και προσθέτει ότι όσοι νομίζουν ότι οι «τρελοί του Αλλάχ» σκέπτονται  όπως εμείς πλανώνται πλάνην οικτράν. Ας σημειωθεί δε ότι αυτός είναι και ο στόχος που θέλουν να πετύχουν, οι δολοφόνοι του Ισλάμ. Για παράδειγμα, όταν αυτοί που καταδικάζουν την ισλαμική τρομοκρατία κατηγορούνται για ισλαμοφοβία και ρατσισμό, το δώρο είναι σημαντικό για τους εμπνευστές της δολοφονίας αθώων.

Η πρακτική αυτή θυμίζει όλους αυτούς που στο παρελθόν κατηγορούσαν για «χυδαίο αντικομμουνισμό» κάθε σοβαρό και δημοκρατικό πολίτη που αντιδρούσε απέναντι στα Γκουλάγκ και τα φρικαλέα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Κολύμα και αλλού.

Επίσης, δεν είναι λίγοι οι δήθεν δημοκράτες που αποδίδουν την ισλαμική τρομοκρατία στις ανισότητες και γενικά στη λειτουργία του συστήματος της μεικτής οικονομίας. Με την ερμηνεία αυτή, οι μαρξίζοντες αναλυτές, δίνουν μια οικονομική και κοινωνική διάσταση, σ΄ένα θέμα που για τους ισλαμιστές έχει πριν απ΄ όλα θρησκευτικό χαρακτήρα.

Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς τα πολυάριθμα ισλαμικά δίκτυα στο Διαδίκτυο, να ακούσει κηρύγματα των ιμάμηδων στα διάφορα γαλλικά τζαμιά και να μελετήσει τις αρχές των Αδελφών μουσουλμάνων στην Αίγυπτο και θα καταλάβει ότι στο χώρο του Ισλάμ, οι νεοφονταμενταλιστές, αυτοί δηλαδή που διατηρούν άσβεστο μίσος για τη Δύση και κυρίως το πνεύμα της, έχουν το πάνω χέρι.

Υπό αυτή την έννοια, ο νεοφονταμενταλισμός, δεν αποτελεί μια πλάνη του ισλάμ. Αντιθέτως είναι μια ιστορική στιγμή του, γεγονός που αυτό καταλάβαμε και το αναμασάμε με το απαραίτητο ιστορικό βάθος, μας προσφέρει κλειδιά ερμηνείας για τις ενέργειες και τη ρητορική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Στην Ευρώπη της πρώτης εικοσαετίας του 21ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας και της ευρωπαϊκής Τουρκίας ζουν πάνω από 70 εκατομμύρια μουσουλμάνοι. Και από τους τελευταίους, τα 18 εκατομμύρια περίπου κατοικούν στη Γαλλία, στο Βέλγιο και την Ολλανδία. Επίσης, στις χώρες αυτές, οι μουσουλμάνοι καλύπτουν το 46% των νέων γεννήσεων, γεγονός που από μόνο του λέει πολλά.

Έτσι, το πρώτο πράγμα που μαθαίνουν τα νεογέννητα, όπως έχουμε εξ ιδίων διαπιστώσει σε αμέτρητες περιπτώσεις, είναι ότι τελούν «υπό χριστιανική κατοχή». Στη Γαλλία και στο Βέλγιο, αυτού του είδους η «κατήχηση» έχει προσλάβει απίστευτες διαστάσεις, τις οποίες τις βλέπει κανείς στον αριθμό των νέων που τα πέντε τελευταία χρόνια πήγαν στην Συρία και αλλού, για να πολεμήσουν τους «άπιστους» παρέα με τους λοιπούς μισθοφόρους του ισλαμικού κράτους.

Ένα ισλαμικό κράτος, το οποίο κάνει την εμφάνισή του σε συνδυασμό με μια σειρά από γεγονότα και εξελίξεις. 

Παρά την απέχθεια των νεοφονταμεταλιστών για τη σύγχρονη τεχνολογία, οι ηγετικές ομάδες τους χρησιμοποιούν κατά κόρον το διαδίκτυο και τα ψηφιακά μέσα για να διαδίδουν τις θέσεις και απόψεις τους, να στρατολογούν δολοφόνους και να προσδιορίζουν στόχους. Συνεπώς, η διαδικτυακή παγκοσμιοποίηση αποτελεί ιδιαιτέρως σημαντική ευκαιρία για το αποκαλούμενο «ακραίο ισλάμ» να διευρύνει την επιρροή του με μεγάλη ταχύτητα και χωρίς σημαντικές επενδύσεις.

Ένα δεύτερο στοιχείο που τροφοδοτεί την νεοφονταμενταλιστική ιδεολογία είναι...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@ : Μήπως είσαι ισλαμόφοβος;

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Δεν θα βρεθεί κάποιος να μηνύσει τον πρόεδρο Μακρόν για ισλαμοφοβία;  

Δεν φθάνουν μόνο τα όσα είπε στον επικήδειο του Σαμουέλ Πατί; 

Και αν αυτά δεν εμπίπτουν στις διατάξεις του αντιρατσιστικού νόμου, τι να πει κανείς για τα εξώφυλλα του κατηραμένου περιοδικού που κοσμούν δημόσια κτίρια της Δημοκρατίας; 

Χειρότερα ακόμη. Δεν βρήκε ούτε έναν καλό λόγο να πει για τους μουσουλμάνους. Δεν είχε καν την πρόνοια να ξεκαθαρίσει ότι ο δολοφόνος ήταν μια μεμονωμένη περίπτωση.  

Δεν ξέρει ότι δεν πρέπει να προκαλεί;  

Ευτυχώς για τον ίδιο, έχει ασυλία και δεν μπορεί να του κάνει μηνυτήρια αναφορά ο ημέτερος αυτόκλητος χαφιεδάκος.  

Κάτι αλλάζει στη Γαλλία. Αυτό που δεν άλλαξε ούτε με το Μπατακλάν, ούτε με τη Νίκαια, ούτε καν με το Charlie Hebdo. Και αν αλλάζει κάτι είναι γιατί αυτή τη φορά κτυπήθηκε το σχολείο, ο πυρήνας του πολυπολιτισμικού ιδεολογήματος. Υποτίθεται ο βασικός μοχλός της ένταξης στην παιδεία της Δημοκρατίας των παιδιών που προέρχονται από μουσουλμανικές κοινότητες. Τον Τσετσένο τον καθοδήγησαν οι μαθητές και οι γονείς τους, που θεώρησαν ότι θίγονται από τη διδασκαλία του Σαμουέλ Πατί. Η ένταξη δεν είναι τόσο απλή υπόθεση.
 
Η πολυπολιτισμική κοινωνία είναι το ιδεολόγημα που αντικατέστησε την εξαφάνιση του κομμουνισμού. Ενεργοποιεί πολλά από τα στερεότυπά του, με κύριο την ισοπέδωση των αξιών. «Αστικές» για τον κομμουνισμό. «Ευρωπαϊκές» για τους πολυπολιτισμικούς. 

Δεν είναι τυχαίο ότι η Αριστερά υιοθέτησε τις αξίες της. Οπως μέχρι πριν από μερικά χρόνια κατηγορούσαν τους αντιπάλους τους για «αντικομμουνισμό», σήμερα τους κατηγορούν για «ισλαμοφοβία». Πέρυσι η πανίσχυρη «Επιτροπή κατά της Ισλαμοφοβίας στη Γαλλία» οργάνωσε διαδήλωση. Ο Μελανσόν ήταν αγκαζέ με τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους». Σήμερα, ο υπουργός Εσωτερικών την κατηγορεί για απευθείας ανάμειξη στη δολοφονία του Πατί. Και η επιτροπή ψάχνει να μετακομίσει σε άλλη χώρα. 

Το πολυπολιτισμικό ιδεολόγημα παραπαίει. Αντιμετώπισε τη θρησκευτική πίστη με το μαρξιστικό «όπιο των λαών» και θεώρησε ότι με την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση θα τους βοηθήσει να απεξαρτηθούν.
 
Στην Ελλάδα ανακαλύψαμε την πολυπολιτισμική ιδεολογία όταν είχε ήδη αρχίσει να παρακμάζει. Και με την ορμή του νεοφώτιστου, η Αριστερά και οι φιλελεύθεροι συνοδοιπόροι της θεώρησαν ότι το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι η «ισλαμοφοβία». Με αποτέλεσμα...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το τελευταίο βήμα που μπορεί να κάνει η Δύση, πριν τον πραγματικό Αστικό Πόλεμο με τα ισλαμοφασισταριά

Fiza Ráksi

Όπως βλέπετε, ακόμα και τώρα στο 2020, είναι δύσκολο να εξηγήσεις στους Φιλελέφτ και στα Παιδιά των Λουλουδιών, αυτούς δηλαδή που έχουν κάνει τη λέξη "Φασίστας" καραμέλα, ότι εκτός απ' τους Εθνικιστές και τους Χριστιανοταλιμπάν που είναι απλά Καραμπουρτζόβλαχοι Ρατσισταράδες, είμαστε και εμείς που φωνάζουμε ότι, φυσικά δεν είναι οι δήθεν "μπολιασμένοι" στην Ε.Ε., όλοι τους, Μαχαιροβγάλτες και Τζιχάντια.

Αλλά ας προσπαθήσω, για μια ακόμη φορά.

• Αυτό που κάποιοι γράφουμε, δυστυχώς μετά από κάθε βίαιη τρομοκρατική ενέργεια, είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό απ' αυτούς, βλέπουν τους αποκεφαλισμένους "Αλλόθρησκους" ή "Άθεους" και κυριολεκτικά τρίβουν τα χέρια τους.

• Η σιγή των "Μετριοπαθών" Μουσουλμάνων είναι πλέον εκκωφαντική, και καμία διάθεση δεν δείχνουν να καθαρίσουν το ακραίο Ισλάμ οι ίδιοι, από μέσα.

• Έχουν ήδη ξεβρακωθεί πλήρως τα τελευταία χρόνια στα σόσιαλ με τα εκατοντάδες χιλιάδες "χαχαχα", τα πανηγύρια και τις "καρδούλες" κάτω από κάθε είδηση για δολοφονημένο στο όνομα του "Αλλάχ" και του "Προφήτη" τους.

Οι περισσότεροι, όχι από Ανατολικές χώρες, αλλά "Ευρωπαίοι" δεύτερης και τρίτης Γενιάς Μουσουλμάνοι. Νέοι σε ηλικία, με ίνσταγκραμ, φέησμπουκ, τικ-τοκ, τουίτερ και iPhone.

• Ναι, δεν έπρεπε να φτάσουμε σε θρησκευτικά πικαρίσματα με φωτογραφίες του Charlie Hebdo στα δημόσια κτήρια, αλλά δυστυχώς, με τόσους Ποτάμηδες Ισλαμοαριστεριστές και Σοσιαλμπετόβλακες Ελιτιστές στις Δυτικές Κοινωνίες να αρνούνται επίμονα να δουν την πραγματικότητα, είτε αποκομμένοι απ' την Κοινωνία, είτε εγκλωβισμένοι σε ιδεολογίες των '90s και στη μανία τους για "Ανοιχτά Σύνορα", κάποιοι με ψευδαισθήσεις ότι το ακραίο Ισλάμ θα βοηθήσει μελλοντικά στην Κομμουνιστική ή ΛΟΑΤΚΙ+ ατζέντα, είναι το τελευταίο βήμα που μπορεί να κάνει η Δύση, πριν τον πραγματικό Αστικό Πόλεμο και τις μαζικές απελάσεις. 

Και...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ισλαμοαριστερά και ανθρώπινα δικαιώματα δεν συμβιβάζονται

Του  Σάκη Μουμτζή

Η ευρωπαϊκή μαρξιστική Αριστερά θεωρούσε πως οι εξαθλιωμένοι πρόσφυγες και οι μετανάστες θα μπορούσαν να αποτελέσουν το επαναστατικό υποκείμενο στις χώρες του προηγμένου καπιταλισμού, καθώς η εργατική τάξη είχε συμβιβασθεί με τις ανέσεις και τις παροχές που κατέκτησε στις προηγούμενες δεκαετίες.

Έτσι γίναμε μάρτυρες, όλα τα κόμματα της Αριστεράς ευθέως και πλαγίως μέσω πολύμορφων «αλληλέγγυων» συλλογικοτήτων, να βοηθούν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες να εγκατασταθούν στις ευρωπαϊκές χώρες και να δίνουν αγώνες για τα «δικαιώματα» τους.

Πίστευαν και εξακολουθούν να πιστεύουν πως οτιδήποτε απορρυθμίζει και δημιουργεί προβλήματα στις καπιταλιστικές κοινωνίες συμβαδίζει με τις επιδιώξεις τους.  

Συγχρόνως, τα κόμματα και οι συλλογικότητες της μαρξιστικής Αριστεράς πιστεύουν πως τα μουσουλμανικά γκέτο που υπάρχουν σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις μπορεί να καταστούν χώροι επώασης ανατρεπτικών πυρήνων. Σε αυτά τα γκέτο συγχρωτίζονται μετανάστες τρίτης γενιάς με νεοαφιχθέντες ομόθρησκους πρόσφυγες και μετανάστες.

Όμως εκεί μέσα δεν επωάζεται το επαναστατικό υποκείμενο που θα ανατρέψει ένα κοινωνικό σύστημα, αλλά ομάδες φανατικών ισλαμιστών που επιδιώκουν να καταστρέψουν τον δυτικό πολιτισμό. Έναν πολιτισμό και έναν τρόπο ζωής που η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών έχει επιλέξει για να ζήσει την καινούργια της ζωή. Γι΄αυτήν την περιπέτεια στον ευρωπαϊκό πολιτισμό άλλοι πληρώνουν χιλιάδες δολάρια για το ταξίδι και άλλοι το πληρώνουν με την ζωή τους.

Ως γνωστόν, δεν μετανάστευσαν στις ομόθρησκες χώρες, γιατί εκεί δεν υπάρχουν ατομικές ελευθερίες, δεν υπάρχει προοπτική και η καθημερινή ζωή είναι για τους μετανάστες γεμάτη στερήσεις.  

 Οι πυρήνες του φανατικού Ισλάμ που δρούν στις ευρωπαϊκές πόλεις προσπαθούν να επιβάλλουν στους ομόθρησκους μετανάστες όλα αυτά εξαιτίας των οποίων απέφυγαν να μεταναστεύσουν σε μουσουλμανικές χώρες.

Απέναντι σε αυτήν την καταπίεση που υφίστανται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες από τους φανατικούς ισλαμιστές, η ευρωπαϊκή Αριστερά σιωπά. Ανέχεται, μέσα στην φιλελεύθερη δημοκρατία, να υπάρχουν και να λειτουργούν γκέτο ανελευθερίας και φανατισμού.

Η ευρωπαϊκή Αριστερά που διαρρηγνύει τα ιμάτια της για τα δικαιώματα των γυναικών, των ομοφυλοφίλων και είναι υπέρμαχος των ταυτοτήτων, δεν θέλει να δει και να σχολιάσει πώς αντιμετωπίζονται οι γυναίκες και οι ομοφυλόφιλοι όχι μόνον  στις ισλαμικές χώρες, αλλά και στα μουσουλμανικά γκέτο της Ευρώπης, όπου εφαρμόζεται, εν τοις πράγμασι, η σαρία.

Νομίζουν πως ξεμπερδεύουν λέγοντας πως πρέπει να σεβόμαστε τα ήθη και τον πολιτισμό τους. Λάθος, υποκρισία.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν υπόκεινται σε εκπτώσεις. Δεν υπακούουν σε ιδιαιτερότητες και δεν έχουν ιδιομορφίες. Είτε ισχύουν καθολικά είτε δεν ισχύουν.

Από την στιγμή που οι μετανάστες βρίσκονται υπό την προστασία ευρωπαϊκού κράτους οφείλουν να τηρούν τους νόμους του. Η σαρία δεν μπορεί να εφαρμόζεται στα μουσουλμανικά γκέτο που υπάρχουν στις φιλελεύθερες δημοκρατίες, γιατί σε αυτές τις δημοκρατίες δεν νοείται να υπάρχουν γκέτο. Άβατο και ανοικτή κοινωνία δεν συμβαδίζουν.

Μετά την δολοφονία του Σαμιέλ Πατί η Γαλλική Δημοκρατία αμύνθηκε. Ο Εμ. Μακρόν έκρινε πως ήρθε η στιγμή για να υπερασπιστεί τις αξίες του πολιτισμού μας. Σε αυτόν τον αγώνα του όλοι τού συμπαραστάθηκαν πλην της Αριστεράς. Είτε ευθέως είτε με τα γνωστά «ναι μεν, αλλά..». Είτε δια της σιωπής.

Η ευρωπαϊκή Αριστερά ακολουθεί μιαν επικίνδυνη διαδρομή. Στο όνομα του αντικαπιταλισμού κλείνει τα μάτια στις έκνομες δραστηριότητες του ακραίου Ισλάμ, ώστε να δικαιούμαστε να υποστηρίζουμε δικαιολογημένα πως...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Σσσσσ! O ένοπλος "ψυχοθεραπευτής" Ερντογάν κάνει διάγνωση!

 

Του ΠΕΤΡΟΥ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

Το πιο σπαραχτικό ανέκδοτο των τελευταίων ημερών ήταν η αμφισβήτηση εκ μέρους του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν της ψυχικής υγείας του Εμανουέλ Μακρόν. 

Προσοχή, το ανέκδοτο είναι μονής κατεύθυνσης – ειδάλλως, δεν βγάζει γέλιο: ο Ερντογάν αμφιβάλλει για τας σώας φρένας του Μακρόν, όχι ο Μακρόν για του Ερντογάν.  

Μάλιστα. Ο wannabe σουλτάνος της Τουρκίας – τώρα και ψυχοθεραπευτής – γνωμάτευσε ότι ο πρόεδρος της Γαλλίας έχει κάποιο ψυχολογικό προβληματάκι με τους μουσουλμάνους. Οχι με τους χριστιανούς, τους εβραίους ή τους βραχμάνους· αποκλειστικά με τους μουσουλμάνους.

Είναι πράγματι πολύ ανησυχητικό να γνωρίζεις ότι ο εκλεγμένος ηγέτης του πιο κοσμικού κράτους της Ευρώπης πέφτει κάτω με σπασμούς στη θέα και μόνον ενός μουσουλμάνου περαστικού. Ετσι πιστεύει ο πρόεδρος της γείτονος χώρας και οφείλουμε να σεβαστούμε την άποψή του, διότι δεν είναι ένας τυχαίος ψυχοθεραπευτής.

 Είναι ένας ένοπλος ψυχοθεραπευτής, ο γενικός επιτελάρχης των απανταχού ψυχοθεραπευτών, με δικαίωμα ζωής και θανάτου επί χιλιάδων ασθενών του.

Μπορεί εμείς να γελάμε με τη γνωμάτευση του Ερντογάν – σε καλό να μας βγει! – αλλά εκατομμύρια συμπατριώτες του (και όχι μόνο) δεν μοιράζονται μαζί μας την ίδια αίσθηση του γελοίου. Κάτι τέτοιο τουλάχιστον τεκμαίρουμε από το μποϊκοτάζ των γαλλικών προϊόντων σε πλείστες ισλαμικές χώρες – την Ιορδανία, το Κατάρ, το Κουβέιτ κ.α. 

«Εάν η Γαλλία δεν συμπαθεί τους μουσουλμάνους, ας γνωρίζει πως ούτε οι μουσουλμάνοι συμπαθούν τη Γαλλία». Αυτό είναι σε γενικές γραμμές το μήνυμα που στέλνει σχεδόν σύμπας ο ισλαμικός κόσμος, από τη στιγμή που διαγνώστηκε η ψυχική διαταραχή του Μακρόν.

Ως γνωστόν, στη βάση αυτής της διένεξης, εντοπίζουμε τα σκίτσα με τη μορφή του Μωάμεθ που δημοσιεύτηκαν στο γαλλικό σατιρικό περιοδικό «Charlie Hebdo». Αμεσος φόρος αίματος για τα σκίτσα καταβλήθηκε τον Ιανουάριο του 2015 με δώδεκα σφάγια – όσους εργάζονταν εκείνη την ημέρα στο περιοδικό ή είχαν την ατυχή έμπνευση να βολτάρουν τριγύρω – και έμμεσο φόρο πλήρωσαν με τη ζωή τους πολλαπλάσιοι τα επόμενα χρόνια, είτε επειδή περπατούσαν ανέμελα στη Νίκαια ή στη Βαρκελώνη και δεν πρόσεχαν τα αμάξια που προτιμούν να κόβουν δρόμο από τα πεζοδρόμια, είτε επειδή είχαν τη φαεινή ιδέα, από όλους τους χώρους συναυλιών στο Παρίσι, να επιλέξουν το «Μπατακλάν».

Το ποτήρι ξεχείλισε πριν από λίγες ημέρες, όταν ένας αμέριμνος γάλλος καθηγητής έχασε το κεφάλι του καθώς βάδιζε. Τ

ότε ακριβώς και ο Εμανουέλ Μακρόν παρουσίασε τα πρώτα ανησυχητικά συμπτώματα. Σύμφωνα με αυστηρά ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, άνθρωποι του στενού προεδρικού περιβάλλοντος τον άκουσαν να παραμιλάει. Αρχικά δεν έδωσαν ιδιαίτερη σημασία, καθώς θεώρησαν πως θα πρόκειται για μια σφοδρή αλλά παροδική «κρίση μεγαλείου» – τυπική συμπτωματολογία του Συνδρόμου της Υβρεως, ενός μεσσιανικού/ναρκισσιστικού παραληρήματος, από το οποίο ταλανίζονται κατά καιρούς πολλοί δημόσιοι άνδρες· ο βρετανός πρώην υπουργός Εξωτερικών Ντέιβιντ Οουεν, νευρολόγος ο ίδιος, μνημονεύει κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις στο αποκαλυπτικό βιβλίο του «Ασθενείς ηγέτες στην εξουσία» (εκδόσεις Καστανιώτη, 2009). Ωστόσο, το παραλήρημα του Μακρόν δεν έδειχνε να υποχωρεί συν τω χρόνω.

Οι αδιάκριτοι ωτακουστές του γάλλου προέδρου απομόνωσαν κάποια θραύσματα προτάσεων να επανέρχονται εμμονικά στο παραλήρημά του, σαν ρεφρέν ενός νοσηρού άσματος: το «κοσμικό κράτος», η «θρησκευτική μισαλλοδοξία», η «ανοχή», η «δυσανεξία», το «αίμα των αθώων»…  

Εν αναμονή της απόφασης για την εισαγωγή του Μακρόν σε ψυχιατρική κλινική...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ (και ΓΥΝΑΙΚΑ): Δωρεάν...γυναικολογικοί έλεγχοι σε αεροδρόμιο της ισλαμοφασιστικής μπανανίας του Κατάρ στην πίστα στάθμευσης των αεροσκαφών!

ΑΒC / Απόδοση Strange Attractor
 

Εμείς έχουμε τους ελέγχους covid, και τις ειδικές φόρμες που πρέπει να συμπληρώνουν οι επιβάτες στα αεροδρόμια.

Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στην ταλαιπωρία που υπέστησαν κάποιοι επιβάτες σε αεροδρόμιο του Κατάρ.

Τι συνέβη;

Πριν από δυο εβδομάδες, δεκατρείς Αυστραλές που ήταν επιβάτιδες  σε πτήση της Qatar Airways από την πόλη Doha προς το  Sydney, αναγκάστηκαν δια της βίας να αποβιβαστούν από το αεροσκάφος και να υποστούν «ταπεινωτικούς» σωματικούς ελέγχους…

Η πτήση τους είχε ήδη καθυστερήσει για 4 ολόκληρες ώρες, και ο λόγος ήταν η ανεύρεση ενός  παρατημένου νεογέννητου σε χώρο του αεροδρομίου.

Σύμφωνα με τις αεροπορικές αρχές της Αυστραλίας, οι γυναίκες αναγκάστηκαν να ξεντυθούν, και να εξεταστούν ιατρικά και διά χειρός  (ενδελεχώς μάλιστα)  μέσα σε ασθενοφόρο στην πίστα στάθμευσης των αεροσκαφών.

Η κυβέρνηση της Αυστραλίας ήδη προέβη σε επίσημη διαμαρτυρία για το πρωτοφανές αυτό περιστατικό «που θίγει τις υπολήψεις των γυναικών».

Σύμφωνα με τις αρχές του αεροδρομίου, το πρόωρα γεννημένο μωράκι είναι μια χαρά και παρακολουθείται από γιατρούς και κοινωνικούς λειτουργούς, ενώ συνεχίζεται η αναζήτηση της «άκαρδης» μητέρας του.

Όπως ανέφεραν αυτόπτες μάρτυρες, επιβάτες της εν λόγω πτήσης, το αεροσκάφος απογειώθηκε μετά τον «έλεγχο» που έγινε στις 13 γυναίκες στην πίστα του αεροδρομίου.

Μία από αυτές, λένε οι μάρτυρες,  έκλαιγε γοερά, το ίδιο και μια ακόμη που ήταν ηλικιωμένη και με προβλήματα όρασης, συζητώντας μεταξύ τους για την ντροπή που ένιωσαν αναγκαζόμενες να υποστούν «αηδιαστικό γυναικολογικό» έλεγχο στα καλά καθούμενα.

Όπως ανέφεραν στους συνεπιβάτες τους, οι γυναίκες ξεντύθηκαν μέσα στο ασθενοφόρο, ενώ ένας «γιατρός» τους έκανε πλήρη γυναικολογική εξέταση, χωρίς να τους δοθεί κάποιος λόγος, ενώ πολύ αργότερα τις εξήγησαν ότι...

 

Διεθνών ισλαμοξεφτιλαράδων κωμωδία

 

 

 

Σαν σήμερα (30/10/ΧΧΧΧ)

 

1905: «Οκτωβριανό Μανιφέστο»: Ο τσάρος Νικόλαος Β' παραχωρεί πολιτικές ελευθερίες στους Ρώσους, ενώ εγκρίνει τη λειτουργία της Βουλής.

1908: Εμφανίζονται στους δρόμους της Αθήνας τα πρώτα ηλεκτρικά τραμ, τα οποία αντικαθιστούν σταδιακώς τα ιππήλατα.

1930: Βενιζέλος και Ατατούρκ υπογράφουν στην Άγκυρα συνθήκη φιλίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

1938: Ο Όρσον Ουέλς παραμυθιάζει και πείθει  μέσω ραδιοφώνου τους Αμερικανούς ότι η Γη δέχεται επίθεση από Αρειανούς.

1974: Διεξάγεται στην Κινσάσα του Ζαΐρ ένας από τους κορυφαίους αγώνες επαγγελματικής πυγμαχίας. Ο Μοχάμεντ Άλι νικά με νοκ-άουτ τον Τζορτζ Φόρμαν και επανακτά τον παγκόσμιο τίτλο βαρέων βαρών.

1821: Γεννιέται ο ρώσος λογοτέχνης Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

1888: Γεννιέται ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας, έλληνας ολυμπιονίκης.

1896: Γεννιέται ο ποιητής της νεορρομαντικής και νεοσυμβολιστικής σχολής Κώστας Καρυωτάκης

1910: Πεθαίνει ο Ερρίκος Ντινάν, ελβετός επιχειρηματίας και ανθρωπιστής, ιδρυτής του Ερυθρού Σταυρού

2013: Πεθαίνει ο σκηνοθέυης Νίκος Φωσκολος

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Οι γέροι χωριστά, οι νέοι άλλο πράμα»

 

ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ο στίχος του τίτλου είναι από τους «Αχαρνής» του Σαββόπουλου. Ερχεται από το μακρινό 1977 και τον θυμήθηκα, επειδή έχω την εντύπωση - να το εισαγάγω όσο πιο μαλακά μπορώ - ότι η μάχη κατά του κορωνοϊού παίρνει πια ανοιχτά τη μορφή μιας ιδιότυπης σύγκρουσης γενεών, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το επίπεδο της καθημερινότητας, δηλαδή προφυλάξεις και μέτρα πρόληψης. (Είναι μάλιστα μια σύγκρουση εκμεταλλεύσιμη πολιτικά, υπό την έννοια ότι φέρνει αντιμέτωπη τη γενιά που ευθύνεται για τη χρεοκοπία με εκείνη που θα την πληρώσει κυρίως...)

Το δείχνουν, κατ' αρχάς, οι στατιστικές, που κατεβάζουν ηλικιακά τον μέσο όρο των νοσούντων: στην Αθήνα είναι πια τα 37 έτη και στη Θεσσαλονίκη τα 28. Το δείχνουν επίσης τα κυβερνητικά μέτρα, κυρίως η απαγόρευση κυκλοφορίας από τις 12.30 μέχρι τις 5 τα ξημερώματα. Ενα μέτρο, το οποίο προφανώς δεν αφορά τίποτε φουκαράδες, φαλακρούς πενηντάρηδες, που τρέχουν πάνω - κάτω όλη μέρα σαν τον Βέγγο, φορτωμένοι σαν τα γαϊδούρια από τις έγνοιες· αφορά την ευτυχή στην αμεριμνησία της πιτσιρικαρία. 

Οι αυτοσχέδιες συναθροίσεις στις πλατείες και τα κρυφά πάρτι (αυτά τουλάχιστον δεν είναι θρύλος, όπως τα κρυφά σχολειά) είναι μία ήπια μορφή σύγκρουσης των γενεών. Δεν θα έλεγα ότι η σύγκρουση αυτή μας ήλθε σαν την περίφημη εκείνη κεραμίδα που χτύπησε το κεφάλι του Πύρρου. Οι ειδικοί προειδοποιούσαν από νωρίς για τον κίνδυνο κόπωσης των νέων, εφόσον αυτή η ιστορία τραβούσε σε μάκρος. Να όμως που έφθασε η ώρα και συνέβη: οι νέοι κουράστηκαν και αδιαφορούν.

Δεν είναι τίποτε πρωτόγνωρο, όλοι έχουμε υπάρξει νέοι - το πρόβλημα είναι ότι μετά προσπαθούμε να ξεχάσουμε, οπότε είναι δύσκολο, όταν χρειαστεί, να θυμηθούμε πώς ήταν η νεότητα. Δύσκολο να νιώσουμε ξανά τη φυσική ανωτερότητά της. Την ψευδαίσθηση δηλαδή ότι ο χρόνος, που τρέχει απελπιστικά αργά, είναι ατελείωτος, ότι το μέλλον, που αργεί, είναι αχανές. Η ευρωστία της νεότητας, σε συνδυασμό με την απουσία της πείρας, κάνουν αδύνατο να συλλάβεις τον θάνατο, το τέλος της ζωής, ως πραγματικότητα. Πάντα ήταν έτσι και δεν νομίζω ότι πρόκειται να αλλάξει. Και είναι κάτι, βέβαια, που έχει και την ανάποδη πλευρά του: η άγνοια του θανάτου κάνει τους νέους εξαιρετικούς πολεμιστές, υπό συνθήκες ακραίου φανατισμού. Οι Ναζί, λ. χ., στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, είχαν μια ολόκληρη μεραρχία επιλέκτων από δεκαεπτάρηδες της Χιτλερικής Νεολαίας.

Εν πάση περιπτώσει, η επίκληση στο φιλότιμο και την ατομική ευθύνη δεν μπορούν να συγκρατήσουν τη δίψα για ζωή - ούτε για σφηνάκια, φλερτ και χαβαλέ 

 Ο αυτοέλεγχος γίνεται ακόμη πιο δύσκολος, εξαιτίας και της κουλτούρας του κανακέματος των νέων, η οποία έχει επικρατήσει επί δεκαετίες και αντιμετωπίζεται περίπου ως επίσημη θρησκεία της χώρας. Και μόνον ότι, στην καθημερινή γλώσσα μας, η έννοια του «παιδιού» έχει παραταθεί πια μέχρι τα τριάντα και βάλε δίνει το μέτρο της επιείκειας της κοινωνίας μας. 

Ιστορικά, η τάση αυτή συμβολίζεται θαυμάσια από την περίπτωση του θρασύτατου και αγενέστατου καταληψία, που είχε παρουσιάσει κάποτε στην τηλεόραση η Παναγιωταρέα (επί Αρσένη) και ο οποίος, είκοσι χρόνια αργότερα, ήταν ο πρωθυπουργός της χώρας. 

Η παραδεδεγμένη σοφία σε τούτη τη χώρα θέλει τους νέους να μη φταίνε ποτέ και για τίποτε! Εκτός βέβαια από τώρα, με τον κορωνοϊό...

Αφού το πρόβλημα, λοιπόν, είναι οι πλατείες και τα κρυφά πάρτι, η απαγόρευση της κυκλοφορίας από τα μεσάνυκτα μέχρι τις 5 ήταν αναπόφευκτη. (Επισήμως, η απαγόρευση ξεκινά στις 12.30, αλλά το ημίωρο δίνεται για την επιστροφή στο σπίτι ή, εν πάση περιπτώσει, για τη μετάβαση σε ένα άλλο, αυτοσχέδιο, ιδιωτικό πάρτι, σε κάποιο διαμέρισμα...) Αναπόφευκτη, διότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεκατετράχρονα και κράτος δικαίου

Του Πάσχου Μανδραβέλη

«Είμαστε εδώ (σ.σ.: στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων) για να πούμε το αυτονόητο, ότι τα 14χρονα παιδιά πρέπει να είναι στα σχολεία, στους καθηγητές τους και στις οικογένειές τους. Αν βρίσκονται στα δικαστήρια, αυτό είναι ευθύνη της Πολιτείας», δήλωσε ο εκλεγείς με την υποστήριξη της ευρύτερης Αριστεράς δήμαρχος Χαλανδρίου, κ. Σίμος Ρούσσος.  

Σωστό, αλλά πάλι κάποιος μπορεί να αντιτείνει: μήπως 14χρονα θα έπρεπε επίσης «να είναι στα σχολεία, στους καθηγητές τους και στις οικογένειές τους» και όχι στις διαδηλώσεις; 

Κι αν «είναι ευθύνη της Πολιτείας» που βρίσκονται στα δικαστήρια, ποίων ευθύνη ήταν που βρίσκονταν στις διαδηλώσεις;

Οποία βλασφημία! Η διαμαρτυρία στην Ελλάδα είναι ιερή σε αντίθεση με το κράτος δικαίου που είναι κάτι βδελυρό. Οπως είπε και ο Αριστερός δήμαρχος «εμείς σαν Δήμος, (…) έχουμε διαλέξει να είμαστε με τους Αγιάννηδες και όχι με τους Ιαβέρηδες» (19.10.2020).  

Ωραία διχοτομία. Βεβαίως, πέρα από το γεγονός ότι αναφέρεται σε φανταστικούς ήρωες, ο Αγιάννης πεινούσε και ήταν ενήλικος, ενώ ο Ιαβέρης ήταν όργανο ενός απολυταρχικού κράτους χωρίς τις εγγυήσεις του κράτους δικαίου. 

Αλλά στον λυρικό λόγο της Προόδου, δεν γίνονται τέτοιες διακρίσεις. Βασικότερο όλων είναι να νιώθουν οι παλιότεροι «περήφανοι που στην πόλη μας, υπάρχουν παιδιά τα οποία αγωνίζονται, μαθαίνουν να είναι ελεύθεροι άνθρωποι, να μη σκύβουν το κεφάλι», που λέει και ο δήμαρχος. Τώρα, αν ένα 14χρονο παιδί χειραγωγείται εύκολα από εκείνους που έχουν καταπιεσμένη την επαναστατική τους λίμπιντο, δεν έχει σημασία. Στη ρηχή σκέψη της «Προόδου» η βία είναι η μαμή της Ιστορίας, και η χαμηλής έντασης βία των διαδηλώσεων, μέρος της επαναστατικής εκγύμνασης, που ψευδώς ονομάζεται «πολιτικοποίηση». 

Λέμε ψευδώς, διότι η αληθής πολιτικοποίηση δεν έχει μόνο διαμαρτυρία, αλλά και κανόνες που τη διέπουν. Δεν έχει μόνο αγώνες, αλλά και σεβασμό στο κράτος δικαίου και τις περιουσίες τρίτων.

Να σημειώσουμε ότι πριν από δύο χρόνια ο δήμαρχος και πλειάδα δημοτικών συμβούλων υπέγραφαν κείμενο με το οποίο εξέφρασαν «την αμέριστη αλληλεγγύη μας στους συντρόφους του Ρουβίκωνα γιατί τα “αδικήματά” τους είναι πράξεις δικαίου και πολιτισμού και απαιτούμε την άνευ όρων απαλλαγή τους!» (vrilissianews.gr 12.6.2018).

Ολα τα παραπάνω δεν υπονοούν κάτι για την ενοχή ή αθωότητα του κατηγορούμενου μαθητή από το Χαλάνδρι, τα προσωπικά δεδομένα του οποίου βγήκαν στη δημοσιότητα, αλλά αυτήν τη φορά από τους συμπαραστάτες του, κι επομένως δεν τρέχει κάστανο.  

Η δικανική κρίση ανήκει σε εκείνους που έχουν όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, δηλαδή στη Δικαιοσύνη. Αλλά ίσως να μη χρειάζεται κι αυτή, αφού συνεδρίασε το δημοτικό συμβούλιο Χαλανδρίου και ζήτησε «την απαλλαγή από τις κατηγορίες» (18.10.2020).

Επίσης τα παραπάνω δεν αρνούνται το δικαίωμα των –έστω ανήλικων– μαθητών να διαμαρτύρονται επί παντός. Και οι αγώνες είναι μέρος της κοινωνικοποίησής τους. Μόνο που η κοινωνικοποίηση...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΑΡΙΣΤΕΡΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δάσκαλοι και «δασκάλοι»

 Του Τάκη Θεοδωρόπουλου 

Προχθες έκλεισαν και πάλι το κέντρο της Αθήνας. Δεν είναι είδηση, θα μου πείτε. 

Ποιοι το έκλεισαν;  

Μαθητές και «δασκάλοι» – άλλο δάσκαλοι και άλλο «δασκάλοι».  

Γιατί το έκλεισαν; 

Δεν θέλουν την τηλεκπαίδευση; Κι αν πέφτω έξω και ήταν άλλο το αίτημά τους, δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Πάντα υπάρχει κάποιος λόγος για να κλείνεις το κέντρο. Τις προάλλες απαιτούσαν να συμμετέχουν στην τηλεκπαίδευση και όσοι μαθητές λαμβάνουν μέρος στις καταλήψεις. 

Γιατί γίνονταν οι καταλήψεις; 

 Γιατί είναι αρχή της σχολικής χρονιάς και δεν νοείται σχολικόν έτος χωρίς κατάληψη. Φέτος ήταν ο κορωνοϊός και ο αριθμός των μαθητών ανά σχολική αίθουσα. Η Νίκη Κεραμέως επέμεινε: Οποιος συμμετέχει σε κατάληψη δεν συμμετέχει σε τηλεκπαίδευση και ως εκ τούτου παίρνει απουσία. Οι καταλήψεις άρχισαν να πέφτουν σαν τα φύλλα του φθινοπώρου. Μαθαίνω, δε, ότι δάσκαλοι, σε πείσμα των συναδέλφων τους που αισθάνονται «δασκάλοι», υπηρέτησαν με επαγγελματική συνέπεια την τηλεκπαίδευση. Το υπουργείο οργάνωσε σεμινάρια για τον τρόπο διεξαγωγής της και το σύστημα έπεφτε από την πληθώρα των συμμετοχών.
 
Οι «δασκάλοι» δεν εργάζονται «Σαββάτο». Το «Σαββάτο» είναι ημέρα αργίας και ως εκ τούτου δεν μπορείς να τους υποχρεώσεις να πάνε να ψηφίσουν για τους συνδικαλιστές τους. Γιατί οι «δασκάλοι» θεωρούν ότι η ψήφος τους είναι μέρος της δουλειάς τους. Δεν είσαι εκπαιδευτικός αν δεν κάνεις και εσύ μια μέρα κατάληψη στο σχολείο για να στήσεις κάλπες. Η κ. Κεραμέως πρόσβαλε την τιμή και την υπόληψή τους διότι αποφάσισε ότι, από εδώ και πέρα, οι εκλογές τους θα γίνονται Σάββατο – «Σαββάτο» ήθελε να πει, αλλά της ξέφυγε. Και μάλιστα όρισε ότι μπορούν να ψηφίζουν και ηλεκτρονικά. Ο ασκός της φρίκης άνοιξε. Εύλογες καταγγελίες για περίπτωση νοθείας. Σαββάτο ξημερώματα χτυπάει το κουδούνι και μπαίνει ο υποψήφιος. Σε απειλεί ότι αν δεν τον ψηφίσεις θα σε υποχρεώσει να γίνεις Παναθηναϊκός, ενώ είσαι Ολυμπιακός. Κρατάει το παιδί σου, που είναι ΠΑΟΚ, και η γυναίκα σου φωνάζει: «Γιάννη, λυπήσου μας». Αναγκάζεσαι να τον ψηφίσεις.
 
«Σαββάτο» ή Παρασκευή, οι «δασκάλοι» αντιδρούν σε όποια κίνηση της Κεραμέως παραβαίνει τα ήθη και τα έθιμα της φυλής τους. Λογικόν. Το γερασμένο σώμα φοβάται να ανοίξει το παράθυρο, αφού και το παραμικρό ρεύμα μπορεί να το σκοτώσει.  

Ξέρουν ότι έχουν χάσει το παιχνίδι με τον χρόνο και τον τόπο και αισθάνονται ότι τους απειλεί η παραμικρή κίνηση.  

Η διεξαγωγή εκλογών σε ημέρα αργίας έχει συμβολική αξία, όμως οι αντιδράσεις τους δείχνουν πόσο φοβούνται τους συμβολισμούς.  

Υπάρχει και η πραγματικότητα. Πραγματικοί τους αντίπαλοι είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΣ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΙΣΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ούτε γκαρσόνια της Ευρώπης είναι εύκολο. Θα φανεί το 2021

Του Γιώργου Κράλογλου

Θα μας μείνουν τα κοντάρια με τα σημαιάκια που βαστάνε οι εργατοπατέρες και παιδάκια των κομμάτων. Ποιον να διώξουν. Το 2021 φεύγουν οι τελευταίοι.

Οι φετινοί απελπισμένοι των επενδύσεων και των οραμάτων... στον ξενοδοχειακό τουρισμό, τα βλέπουν πιο μαύρα από το 2020.

Και μπορεί να μετράει, πως είμαστε από τους πολύ καλούς της Ευρώπης στην πανδημία, αλλά δεν σημαίνει ότι η τουριστική κίνηση διεθνώς μας χρωστάει..., από το 2020. Και πως θα μας τα δώσει στο 2021. Οπότε,  σωστά λένε και στον τουρισμό, "...καλό είναι να μαζεύουμε τα πολλά-πολλά..."

Οι επίσης φετινοί απελπισμένοι αγρότες και βιοτέχνες (της εθνικής μας παραγωγής), δεν θα ξεχάσουν τα περίπου 100.000 λουκέτα που έβγαλαν από το συρτάρι το 2019.

Τα παλαιά και γνωστά λουκέτα που βάσταξαν,  άλλον ένα χρόνο,  λόγω των επιδοτήσεων του 2020 και ψιλοκουρεμάτων στα χρέη.

Όταν και εις Παρισίους..., και Βερολίνο η κατανάλωση κάνει τους πάντες να φοράνε μαύρες πλερέζες..., δεν θα μείνουν ανοικτοί και το 2021, μπας και χάσουν την επιστρεπτέα προκαταβολή της πλατείας Συντάγματος...

Οι πολυεθνικοί "γαμπροί" (της δήθεν αποκρατικοποίησης στην Ελλάδα) δεν έχουν κανέναν λόγο να σπεύσουν σε εξαγορές των κρατικών μονοπωλίων και των σκουπιδότοπων της κρατικής βιομηχανίας.

Το 2022-2025 ο (εντελώς άδειος) ελληνικός κορβανάς, θα τα πουλάει για οικόπεδα και χωράφια για να έχει λεφτά σε επιδοτήσεις και άλλα χαρτζιλίκια.

Το 2021 ο κορονοϊός θα διαλύσει (όπως και στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης) όλα εκείνα που εμείς στο Ελλαδιστάν δεν προκάναμε να κατεδαφίσουμε μετά το 1985. Και ας το πολεμήσαμε με κάθε μέσο και κάθε τρόπο. Από τον εργατοπατερισμό μέχρι τους Δήμους και τη δικαιοσύνη.

Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τα "χαρούμενα" με τα εμβόλια. Τα ευχάριστα των άξιων επιστημόνων μας χρειάζονται τη συμπάθειά μας..., γιατί δεν έχουν βιώσει πως εμείς πολιτικοποιούμε τα πάντα. Ακόμη και τις λοιμώξεις...

Τα εμβόλια είναι μεν παρηγοριά,  αλλά η κακή παρηγοριά στα όσα μας έρχονται όχι μόνο στην υγεία (που θα εξελιχθεί σε εμφύλιο, γιατί άλλα λέμε,  άλλα εννοούμε και άλλα κάνουμε) αλλά και στην οικονομία.

Και στην οικονομία είναι που θα έχουμε τον εμφύλιο στην τσέπη μας. Γιατί έτσι και αλλιώς σιγοπερπατάμε τον εμφύλιο, από κυβέρνηση σε κυβέρνηση,  μετά το 1985. Από τότε που φαινότανε πεντακάθαρα ότι ετοιμαζόμαστε για γκαρσόνια της Ευρώπης...

Τι μπορεί να αλλάξει λοιπόν στο περιτύλιγμα (από κόμματα, πολιτικές και δεκανίκια της πολιτικής) της οικονομίας μας.  

Ας πούμε,  έτσι σαν υπόθεση, μέχρι το Πάσχα του 2021.

Θα έχουμε στήσει ή θα έχουμε σχεδιάσει την περιβόητη αναγέννηση της ελληνικής ναυπηγικής βιομηχανίας "τσοντάροντας" και κάποιες άμεσα χρειαζούμενες (λόγω Τουρκίας) ανάγκες της αμυντικής βιομηχανίας;

Θα ξαναμοντάρουμε τα λιμάνια μας στην Αλεξανδρούπολη, την Καβάλα, την Ηγουμενίτσα, τον Βόλο ή τον Πειραιά και το Πέραμα, για να τα συνδέσουμε δράσεις (εξαγωγικής ή ενεργειακής οικονομίας) ρίχνοντας στην ανάκαμψη αυτή τα πρώτα 32 δισ. από το Ταμείο της Ε.Ε.; 

 Ούτε γι αστείο.

Εμείς θα συνεχίσουμε να σκοτωνόμαστε (μέσα και έξω στη Βουλή) και θα τραβολογιόμαστε στα δικαστήρια για...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Tα «κόκκινα» τα δάνεια τα μεγάλα

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Στα χρόνια της αντιμνημονιακής οργής τα συνθήματα στα πανό και στα ενημερωτικά πρωινάδικα έλεγαν ότι το σύστημα προτιμά να σώσει τις τράπεζες, θυσιάζοντας τα λαϊκά νοικοκυριά. Και επειδή το «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» ακούγεται όμορφο και δίκαιο, έβγαινε από τα στόματα περίπου σαν αναστεναγμός.  

Καλό, αλλά είχε και ένα πρόβλημα. Κανένας δεν εξηγούσε στον κόσμο και ειδικά στα λαϊκά νοικοκυριά τι θα συνέβαινε έτσι και δεν σώζαμε τις τράπεζες. Θα μας έπνιγε η σκόνη από την κατάρρευση τους, θα ανασύραμε την εθνική οικονομία νεκρή κάτω από τα μπάζα τους. 

Οι συστημικές τράπεζες υποστηρίχθηκαν με τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι επισφάλειες και οι εκροές κεφαλαίων.  

Τα «κόκκινα» δάνεια των τραπεζών αντιστοιχούν σε κεφάλαια που λείπουν από τη χρηματοδότηση της οικονομίας. Αν δεν τακτοποιηθούν, το κόστος μετακυλίεται είτε στον φορολογούμενο, είτε στην εθνική οικονομία, δια της έλλειψης χρηματοδοτικών πόρων. Απλό;  

Ναι. Ωστόσο, εκ των πραγμάτων, η διαχείριση του προβλήματος μόνο απλή δεν ήταν.  

Διότι ανάμεσα στους ανθρώπους που έχασαν δουλειές και εισοδήματα, αδυνατώντας να εξυπηρετήσουν το δάνειο τους, υπάρχουν και οι πονηροί που είδαν την κρίση ως ευκαιρία. 

Κάπως έτσι, στη χώρα προέκυψαν τρεις κατηγορίες δανειοληπτών. 

Αυτοί που αδυνατούν να πληρώσουν, 

Εκείνοι που μπορούν αλλά αρνούνται και... 

Οι συνήθεις ηλίθιοι που συνέχισαν να εξυπηρετούν κανονικά το δάνειο τους, χωρίς ουσιαστικά να επιβραβευτούν για αυτό.

  Κάπως έτσι, στις αρχές του 2019, το 40% των δανείων στις ελληνικές τράπεζες ήταν μη εξυπηρετούμενα. 

Ο Πτωχευτικός Κώδικας που έφερε η κυβέρνηση ουσιαστικά υποχρεώνει τους πονηρούς να βγουν από τις τρύπες τους, αν θέλουν να κρατήσουν το σπίτι τους. Από την άλλη όμως, ουσιαστικά τερματίζει οριστικά την προστασία της πρώτης κατοικίας για ένα πραγματικά ευάλωτο νοικοκυριό. Βέβαια ο δανειολήπτης που χάνει την πρώτη κατοικία του, μπορεί να μείνει σε αυτήν για δώδεκα χρόνια με επιδοτούμενο ενοίκιο. Και μετά έχει το δικαίωμα να την επαναγοράσει, αλλά αυτό αν δεν ακούγεται παράλογο, σίγουρα ακούγεται αστείο.  

Αυτό που θα ήταν ιδεατό να γίνει, είναι ο εντοπισμός των πραγματικά ευάλωτων και ο διαχωρισμός τους από τους άλλους. Και αν άξιζε να ακούσουμε κάτι στη Βουλή, ήταν το κατά πόσο είναι εφικτός αυτός ο διαχωρισμός ή τι δεδομένα μας έχουν δώσει οι διασταυρώσεις περιουσιακών στοιχείων και καταθέσεων στο εξωτερικό από ανθρώπους που εδώ εμφανίζονται ως ευάλωτοι. 

Όμως η διαδικασία που επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ εξελίχθηκε σε ένα πολιτικό μπόνους προς τον Σταϊκούρα και μία προσβολή στη μνήμη των πολιτών.  

Διότι κάποια στιγμή, όλο αυτό σταματάει να έχει πλάκα.  

Για ποιο λόγο, ας πούμε, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υιοθέτησε τις προτάσεις που κομίζει τώρα όταν ήταν στην κυβέρνηση; 

Τι είχε κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ; 

Ψαλίδιζε συνεχώς τα όρια προστασίας της πρώτης κατοικίας, δίνοντας παρατάσεις στον νόμο Κατσέλη, προκειμένου να μεταφέρει το φορτίο στην επόμενη κυβέρνηση. Και παραλλήλως ο Λαφαζάνης έτρωγε ξύλο όταν έκανε παραστάσεις πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας.  

Βλέπεις τα στοιχεία και καγχάζεις. Το 2017 οι πλειστηριασμοί αυξήθηκαν κατά 64% σε σχέση με το 2016. Από την καθιέρωση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, επί ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι σήμερα, έγιναν πάνω από 30.000 πράξεις. Και ισχυρίζονται τώρα αυτοί ότι κόπτονται για την πρώτη κατοικία των λαϊκών νοικοκυριών; Αστειότητες. 

Το πρόβλημα των «κόκκινων» δανείων δεν έχει μόνο οικονομική βάση. Έχει και πολιτική. 

Όταν η δημόσια συζήτηση στη χώρα υιοθετούσε όρους όπως η «σεισάχθεια», όταν διάφοροι αστέρες της εποχής έβγαιναν στους Παπαδάκηδες και έλεγαν ότι τα χρέη πρέπει να διαγραφούν και όταν κάποιοι άλλοι μιλούσαν για τη δεύτερη ευκαιρία που θα μας έδινε η επιστροφή στη δραχμή, μόνο παράλογη δεν ήταν η εγκατάλειψη των δανείων. Ακόμα και αν μπορούσες να πληρώσεις το δάνειο, περίμενες ότι θα γίνει το θαύμα ή η επανάσταση και θα στο διαγράψουν. Και όταν έβλεπες ότι δεν σε ακουμπάει κανείς...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Είναι εθνικισμός τα 12 μίλια;

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Ο Χρυσοχοΐδης είπε ότι η αξίωση για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια ανατολικά είναι εθνικιστική.  

Στον ΣΥΡΙΖΑ παρεξηγήθηκαν. Ορθώς. Η αξίωση δεν είναι εθνικιστική. Είναι λαϊκίστικη. Και ασφαλώς διατυπώνεται εκ του ασφαλούς. Άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απαντά και στο απλό ερώτημα που θέλει να μάθει για ποιο λόγο δεν προχώρησε η κυβέρνηση του σε αυτήν την κίνηση.  

Και για να μην παρεξηγηθώ: το πιθανότερο είναι ότι και η ΝΔ τα ίδια θα έλεγε αν βρισκόταν στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Θα θυμάστε ότι όταν προαναγγέλθηκε, επί Κοτζιά, η επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο, η αξιωματική αντιπολίτευση μουρμούριζε ότι πρόκειται για κίνηση που επιβεβαιώνει τις τουρκικές αξιώσεις για την ιδιαιτερότητα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. 

Δεν χρειάζεται βέβαια και ιδιαίτερη κουβέντα για να αντιληφθείς ότι αν η κυβέρνηση ακολουθούσε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα (στην καλύτερη περίπτωση…) θα εγκαλείτο ως το μέρος που δυναμιτίζει μεσολαβητικές προσπάθειες, δίνοντας μεγαλύτερη λαβή στην τουρκική προπαγάνδα και επιχειρηματολογία. Σύμμαχος της θα ήταν μόνο η Ρωσία. Μέχρι εκεί. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά και στον ΣΥΡΙΖΑ. 

 Όπως επίσης γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει δεκτή η πρότασή τους. Και αυτός είναι λόγος για τον οποίο τη διατυπώνουν.  

Όμως, εντάξει, η εξωτερική πολιτική ανέκαθεν ήταν προνομιακό πεδίο για λαϊκισμό εν ονόματι των εθνικών μας δικαίων. Η εκάστοτε κυβέρνηση εγκαλείται από την αντιπολίτευση για υποχωρητικότητα, ατολμία ή, στην καλύτερη περίπτωση, για έλλειψη σχεδίου. Ενίοτε, όπως συνέβη στο Μακεδονικό, εγκαλείται και για μειοδοσία. Αυτό συμβαίνει, φυσικά, για την τροφοδοσία, με κουτόχορτο, του κομματικού ακροατηρίου. Έχει όμως και άλλες συνέπειες.  

Το πολιτικό σύστημα, ως σύνολο, πέφτει σε παγίδες που βάζει το ίδιο στον εαυτό του. Εγκλωβίζεται σε στερεότυπα που βρίσκονται πιο κοντά στο σύνθημα και στο συναίσθημα παρά στην πραγματικότητα. Και επειδή η κοινή γνώμη δεν καταλαβαίνει και πολλά από τεχνικά θέματα, μεσημβρινούς και υφαλοκρηπίδες, το πιθανότερο είναι να πάει από εκεί που τραβάει και το κοπάδι της. 

Αν είσαι ΣΥΡΙΖΑ, βλέπεις τους Τούρκους να υψώνουν σημαία μέχρι και στην Κρήτη. 

Αν είσαι με τον Μητσοτάκη, δηλώνεις ότι κοιμάσαι ήσυχος, γνωρίζοντας ότι το τιμόνι είναι στα στιβαρά χέρια του. Παρεμπιπτόντως, ακούστηκε ελαφρώς αστεία η μομφή του Τσίπρα προς τον Μητσοτάκη για αδράνεια. Αν μη τι άλλο, η κυβέρνηση δεν δύναται να ελεγχθεί για αδράνεια στην εξωτερική πολιτική. Η αποτελεσματικότητα είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα.  

Δεν σας κάνει όμως εντύπωση που κανένα κόμμα δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει με απλό τρόπο στον λαό τι ακριβώς συμβαίνει; 

Να δείξει χάρτες, μεσημβρινούς, νησιά και τις ακτές. Και να περιγράψει τις θέσεις του δείχνοντας τα πράγματα ως έχουν. 

Να πάρει, βρε αδερφέ, ο Τσίπρας μία βέργα και να μας δείχνει στην οθόνη τις ακριβώς εννοεί ότι προτείνει επέκταση στα δώδεκα μίλια, καταθέτοντας και το δικό του σχέδιο αντίδρασης στην περίπτωση που οι Τούρκοι κλωτσήσουν.  

Δεν θα το κάνει. Θα μείνει στο σύνθημα. Το παρασύνθημα...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Το τέλος της κωμωδίας

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Ο τρόπος με τον οποίο ο Αλέξης Τσίπρας βγήκε κουρεμένος πιστεύοντας πως πάει για μαλλί θα έπρεπε να είναι σεμιναριακή διδασκαλία.  

Αλλά σε τι είδους σχολή; 

 Κανείς δεν πληρώνει καμία σχολή που να διδάσκει γκάφες, αυτογκόλ, τελετουργίες ήττας - ούτε καν στον κινηματογράφο που, έχω την εντύπωση, τις τελευταίες δεκαετίες δεν γυρίζονται σλάπστικ κωμωδίες, ούτε καν χοντροκομμένες φάρσες, κι ο μόνος που προσπαθεί, ο Μπόρατ, αντιμετωπίζεται από το πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας σαν αισθητικό περιθώριο.

Τα λέω όλα αυτά για να πω ότι, επειδή έχει χαθεί και απουσιάζει από τη δημόσια ζωή η αίσθηση του κωμικού, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να παραμείνει στη θέση της λίγο καιρό ακόμα, αναμετρώμενη με την πολιτική ανεπάρκειά της, η οποία πηγάζει από την αδυναμία κατανόησης της κατάστασης.

Η αλήθεια είναι ότι, μερικές φορές, βλέποντας τις πολιτικές κινήσεις του κόμματος της αξιωματικής ανυιπολίτευσης είναι σαν να βλέπω το πλήρωμα ενός ούφο, που απειλεί με τρακατρούκες έναν κόσμο που δεν έχει καταλάβει τη λειτουργία του. Ο,τι συμβαίνει είναι θεαματική φλυαρία χωρίς καμία επίπτωση. Τα ούφο δεν επηρεάζουν τίποτα και οι άνθρωποι τα προσπερνούν αδιάφοροι, αφού δεν μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις.

Αλλά γιατί την πάτησαν έτσι στον ΣΥΡΙΖΑ; 

Πολύ απλά, επειδή κέρδισαν την εξουσία σε έκτακτες συνθήκες, μέθυσαν απ' αυτή ασκώντας τη χωρίς αρχές, αρχικά στην κόψη του ξυραφιού και στη συνέχεια παραβλέποντας τα θεσμικά αντισταθμίσματα στην αυθαιρεσία τους (δικαιοσύνη, Τύπος κ.λπ.), που πίστευαν ότι δεν είναι ουσιαστικό εμπόδιο. Και όταν οι έκτακτες συνθήκες υποχώρησαν, επιτρέποντας στους πολίτες έναν στοχαστικό αναστοχασμό και την αναθεώρηση της επιπόλαιης πολιτικής επιλογής τους, η αξιωματική αντιπολίτευση συνεχίζει να πολιτεύεται όπως όταν υποσχόταν τον παράδεισο. Πώς; Απλούστατα: με ένα νόμο και με ένα άρθρο. (Ναι, ο Τσίπρας επανέλαβε την υπόσχεση για τον πτωχευτικό κώδικα, με την κατηγορηματικότητα με την οποία θα έσκιζε τα Μνημόνια - μοναδική διαφορά είναι ότι τότε υποσχόταν τον παράδεισο ενώ τώρα το καθαρτήριο).

Αυτή την αντιπολίτευση των υπολειμμάτων της λαϊκιστικής υπόσχεσης...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Τόσο μας υποτιμούν;

 

Γράφει ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ (ΠΑΝΔΩΡΑ)

Τα σχετικά με την «τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω» έχουν εκτεθεί με τρόπο μοναδικό και αξεπέραστο στο ομώνυμο έργο του Ευάγγελου Λεμπέση και δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβω εδώ.  

Οτι στη σύγχρονη κοινωνία οι βλάκες αποτελούν την πλειοψηφία το αποδεικνύει περίτρανα η εποχή μας: η εποχή του Internet και των σύγχρονων τεχνολογιών στην επικοινωνία, με τις οποίες απενοχοποιείται και χειραφετείται η βλακεία. Αυτό είναι πια δεδομένο στην πολιτική ζωή.

Εντούτοις, η βλακεία έχει διαβαθμίσεις. 

Πράγματι, εμείς οι βλάκες είμαστε οι περισσότεροι· δεν είμαστε όμως όλοι το ίδιο βλάκες, ούτε όλοι μας ανεπίδεκτοι μαθήσεως.  

Υπάρχει ποικιλία στη βλακεία, δεν είναι ποτέ κάτι το ενιαίο. Είναι λάθος σοβαρό επομένως να νομίσει κάποιος ότι την πλειονότητα στην κοινωνία μας αποτελούν οι «οριακής νοημοσύνης», κατά τη στρατολογική ορολογία (εκείνοι, δηλαδή, που άμα τη εμφανίσει απαλλάσσονται των στρατιωτικών τους υποχρεώσεων…).

Αυτές τις σκέψεις έκανα παρακολουθώντας τη Βουλή το Σαββατοκύριακο, διότι η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να προχωρήσει σε πρόταση μομφής κατά του Σταϊκούρα προϋποθέτει την εδραία πεποίθηση στην απύθμενη βλακεία του ελληνικού λαού! Προϋποθέτει, δηλαδή, ότι εκείνοι που έλαβαν την απόφαση βασίζονταν στην υπόθεση εργασίας ότι, δεκαέξι μήνες αργότερα, οι πολίτες έχουν διαγράψει τελείως από τη μνήμη ό,τι έζησαν επί κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Προϋποθέτει, εν ολίγοις, ότι μας θεωρούν ζώα – και υποθέτω ότι ο πρόεδρος Λεβέντης θα συμφωνεί μαζί τους…

Εν αγνοία του, ως συνήθως, το παραδέχθηκε άλλωστε και ο κυρ Αλέκος Φλαμπουράρης, ο μεγάλος Φλομπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και μέντωρ του Αλέξη. Στην ομιλία του κάλεσε τη ΝΔ να σταματήσει «την παραπληροφόρηση με τα ψέματα» όσον αφορά το κυβερνητικά πεπραγμένα του ΣΥΡΙΖΑ, διότι, είπε, «εμείς ποτέ δεν ισχυριστήκαμε ότι όλα αυτά αποτελούν πολιτική μας, δεν τα θεωρήσαμε ποτέ ιδιοκτησία μας»!  

Τον θαυμάζω… Ειλικρινά τον θαυμάζω, διότι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ο Πρωθυπουργός της Δευτέρας (Φοράς) σε οίστρο: Συντάξεις στα 35, επιδόματα για κάθε λόγο, αυξήσεις στους μισθούς μέσω της ΑΤΑ, συντάξεις για αντιστασιακούς στα Μνημόνια , δάνεια για την αγροτιά, πτυχία για τους νέους, κατώτατος μισθός Ελβετίας, πρόνοια και περίθαλψη Σουηδίας. Και άμυνα Γαλλίας!

 

Του ΜΙΚΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ  

O Αλέξης Τσίπρας υπεσχέθη ρητά πως θα …καργήσει τον Πτωχευτικό Κώδικα (παίζει και να τον κρατήσει δηλαδή μετά από διαπραγμάτευση), κίνηση ματ, δέσμευση που αναμένεται να καλύψει τη διαφορά που δείχνουν στα γκάλοπ τα τσοντοκάναλα
 

«Δεσμευόμαστε στον ελληνικό λαό: Ο πρώτος νόμος που θα καταργηθεί μόλις επανέλθουμε στη διακυβέρνηση του τόπου, θα είναι αυτός (σ.σ. πτωχευτικό).
 

Συνέχισε με τρομερό ρεπρίζ: «Το πρώτο που θα κάνουμε τη δεύτερη φορά, θα είναι να πάρουμε τα κλειδιά της οικονομίας από το παρασιτικό κεφάλαιο».

Βασικό αυτό θα είναι το δεύτερο τη δεύτερη φορά, αλλά μπορεί και να τα φέρει στο ίδιο Νομοσχέδιο

Ανέλυσε παραπάνω αυτή τη φορά, το όραμα για τη δεύτερη φορά

«Με Συστημική τράπεζα υπό Δημόσιο μανατζμεντ. Με αξιοποίηση της Αναπτυξιακής Τράπεζας. Με παροχή ρευστότητας στην πραγματική οικονομία και όχι στην ελιτ. Με προστασία της λαϊκής κατοικίας αλλά και με μια στεγαστική πολιτική που βάζει ως προτεραιότητα το δικαίωμα κάθε πολίτη στη στέγη, ως ανθρώπινο δικαίωμα» .

Οι ελίτ μόνο φρυγανιές. Και Αναπτυξιακή τράπεζα. Αξιοποιημένη. Και ζιζανιοκτόνο στο παρασιτικό κεφάλαιο.

Κι όποιος έχει λεφτά να τα κάνει Ομόλογα ΕΤΒΑ

Ο κ. Τσίπρας τους έτριε τα δόντια:«η δεύτερη φορά θα έρθει, όσο και να σας στηρίζει η ελιτ που ευνοείτε με τη παντοδυναμία του χρήματος και των μέσων. Και η δεύτερη φορά να το ξέρετε, θα είναι αλλιώς. Όχι για εμάς, ούτε για εσάς. Για τον ελληνικό λαό».

Συντάξεις στα 35, επιδόματα για κάθε λόγο, αυξήσεις στους μισθούς μέσω της ΑΤΑ, συντάξεις για αντιστασιακούς στα Μνημόνια , δάνεια για την αγροτιά, πτυχία για τους νέους, κατώτατος μισθός Ελβετίας,πρόνοια και περίθαλψη Σουηδίας.

Και άμυνα Γαλλίας. Διότι διερωτήθη ο εν αναμονή Πρωθυπουργός της Δευτέρας Φοράς

Τι θα κάνετε αν αύριο έρθει γεωτρύπανο Νότια ή Ανατολικά της Κρήτης ;Τι θα κάνετε αν παραβιαστεί ο 28ος Μεσημβρινός Δυτικά. Δηλαδή αν διεξαχθούν έρευνες εντός της οριοθετημένης πρόσφατα ΑΟΖ με την Αίγυπτο; Αν δηλαδή δεν έχουμε απλά παραβίαση δυνητικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά αν έχουμε παραβίαση κατοχυρωμένων κυριαρχικών δικαιωμάτων;»

Πείτε κύριε Μητσοτάκη τι θα κάνετε.

Κι αν δεν ξέρετε, περάστε από την …Κουμουντουρού να σας τα πούμε, μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει ολοκληρωμένο πλάνο αντίδρασης όχι μόνο για τα ελληνοτουρκικά, αλλά και για τα ελληνοαλβανικά, τα ελληνομαροκινά και τα ελληνοαζέρικα.

Και βασικά μην ξεχνάτε πως...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το λάλον ύδωρ επανήλθε

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Πόσο αστείο ακούστηκε, λοιπόν, αυτό το «ο πρώτος νόμος που θα καταργήσουμε την δεύτερη φορά (αριστερά) θα είναι ο πτωχευτικός». Και πόσο χαζά επιθετικός ήταν ο τόνος του Αλέξη την ώρα που εκστόμιζε την φράση με δήθεν πάθος από το βήμα της Βουλής. Τον κοίταζα κι έλεγα μέσα μου «τώρα θα βάλει τα γέλια», σαν κάποιον που λέει ανέκδοτο και γελά μόνος του πριν το ολοκληρώσει. 

Και πόσο θλιβερό ήταν το βεβιασμένο χειροκρότημα των βουλευτών του στο δήθεν ξέσπασμα του. Οπερέτα.

Σας εξομολογούμαι ότι αυτός ο Αλέξης μου είχε λείψει. Όπως και να το κάνουμε, φάγαμε δέκα χρόνια απ’ την ζωή μας ακούγοντας τις ατάκες του, ακολουθώντας τις ειρωνείες του, βιώνοντας τα ξεσπάσματα του. Η έξαλλη ρητορεία του είχε  γίνει κομμάτι της ύπαρξης μας, τα σοφίσματα του μέρος της καθημερινότητας μας, οι κωλοτούμπες του χαρακτηριστικό της εποχής μας. Η σύγκριση παλιότερων και νεότερων δηλώσεων του είχε γίνει το χόμπι μας, η σπουδή πάνω στις απανωτές μεταλλάξεις του ήταν η καλύτερη άσκηση του εγκεφάλου μας ώστε να μην τον χτυπήσει το Αλτσχάιμερ.

Και ξάφνου το καλοκαίρι του 2019, όλα αυτά τέλειωσαν μέσα σε μια νύχτα. ‘’Απέσβετο λάλον ύδωρ’’, όπως έλεγε δραματικά και ο τελευταίος χρησμός του μαντείου των Δελφών. Ο Αλέξης σιώπησε. Κι έμειναν τ’ αυτιά μας ορφανά και η ψυχή μας αγιάτρευτη. Ήρθε στην θέση του ένας τύπος που παρ’ όλες τις καταιγίδες που τον βρήκαν, κατά βάση δεν λέει ψέματα ούτε διαστρέφει την πραγματικότητα. Ναι, το μυαλό μας αποζητούσε έναν τέτοιον, γι' αυτό άλλωστε τον ψηφίσαμε, όμως συν τω χρόνω το σύνδρομο στέρησης που ο Αλέξης είχε εμφυτεύσει εντός μας άρχισε να χτυπάει κόκκινο.

Τι να την κάνω εγώ την αλήθεια, όταν τα αυτιά μου μπορούν να χαϊδευτούν από γλυκύτατα ψέματα;  Από «μ’ ένα νόμο κι ένα άρθρο», από «σεισάχθειες» και «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», από «αυξήσεις» και «μερίσματα»;  

Μ’ αυτά έζησα δέκα χρόνια, πώς να τα αποχωριστώ τόσο δραστικά και απότομα, σα να έχω υποστεί χειρουργικό ακρωτηριασμό;  

Γι αυτό και όταν τον άκουσα προχθές να φωνάζει «θα είναι ο πρώτος νόμος που θα καταργήσουμε», κάτι σκίρτησε μέσα μου. Αναγάλλιασε η ψυχή μου, σαν τότε που πρωτάκουσα το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.

Όμως παρά την ευχάριστη έκπληξη, κάτι ακόμα μου έλειπε.  

Αυτή η υπόσχεση για άμεση κατάργηση του νόμου μόλις επανέλθει η «δεύτερη φορά», είχε μια γεύση ορφάνιας και φτώχειας, 

Έλειπε...