ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ολα επιστρέφουν στη μόδα

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

 

Στην εποχή της μαζικής δημοκρατίας, την οποία διάγουμε, η σχέση της μόδας με την πολιτική έχει περισσότερο βάθος από όσο νομίζουμε. Δεν λέω τίποτε καινούργιο, αφού εδώ και πολλά χρόνια οι τεχνικές και οι κανόνες του μάρκετινγκ εφαρμόζονται και πλέον κυριαρχούν στην πολιτική. Στις μέρες του Ιντερνετ, όμως, η τεχνολογία χειραφετεί απολύτως τη μάζα, με συνέπεια και η μόδα και η πολιτική να επιστρέφουν ξανά στον δρόμο και η μεταξύ τους σχέση να εμβαθύνεται. Ας μη ξαφνιαζόμαστε, λοιπόν, όταν βλέπουμε να ισχύουν και στην πολιτική τα αξιώματα της μόδας, όπως για την περίπτωσή μας εκείνο που θέλει τα πάντα να επιστρέφουν στη μόδα. Προσωπικά, ποτέ δεν πίστευα ότι τα σιχαμένα παντελόνια καμπάνες θα επέστρεφαν κάποτε, περιστασιακά έστω, στη μόδα. Το είδα όμως να συμβαίνει και δέχθηκα την ισχύ του αξιώματος. Ολα επιστρέφουν.

 

Υπό το πρίσμα αυτό θα έλεγα ότι είναι σωστό να εξετάσουμε την ξεκούδουνη επιστροφή στο προσκήνιο του Πάνου Καμμένου, του Σάββα Τσιτουρίδη –του πρώτου διά του πνεύματός του, του δευτέρου διά του προσώπου του–, αλλά και αυτού του Αρη Σπηλιωτόπουλου! Επιστρέφουν, όπως οι καμπάνες, τα λουλουδάτα πουκάμισα ή τα πολύ φαρδιά πέτα στα σακάκια. Οχι όμως για να μείνουν. Οπως στη μόδα, έτσι και στην πολιτική, τέτοιες επάνοδοι είναι συνήθως παροδικές και συγκυριακές.

 

Την αιφνιδιαστική –καθώς δεν πέρασε πολύς χρόνος από την αποχώρησή του– επάνοδο του Καμμένου την είδαμε να συμβαίνει στο Αγαθονήσι, όταν το πνεύμα του τέως υπουργού Εθνικής Αμυνας κατέλαβε (απροειδοποίητα;) τον Τσίπρα, ο οποίος για πρώτη φορά στη καριέρα του και κατά φοβερή ειρωνεία ερμήνευσε Καμμένο, με την ίδια ευκολία που ερμηνεύει και Ανδρέα Παπανδρέου! Οχι απλώς πήγε και κοίταξε με το αετίσιο βλέμμα του ίσα στα μάτια τα (εξόχως μακιγιαρισμένα) βατράχια, αλλά πρόσθεσε και την απαραίτητη πινελιά της αφέλειας, ώστε να είναι ο ρόλος τέλειος. Δεν του πέρασε από τον νου πόσο βαθύτατα γελοία είναι η εικόνα που χρησιμοποίησε, προκειμένου να πείσει το ακροατήριο για τον πατριωτισμό του; 

 Η εικόνα ενός πρωθυπουργού ο οποίος κολυμπάει για να υπερασπιστεί αυτοπροσώπως ένα νησί είναι ηλίθια και κωμική συγχρόνως, δηλαδή γελοία. Είναι έξυπνος και ικανός πολιτικός ο Τσίπρας, δεν το αμφισβητώ· όμως η αμορφωσιά δεν κρύβεται, πάντα θα βρει τρόπο να ξετρυπώσει...

 

Ισως επειδή την «είδηση» έσπευσε να διοχετεύσει (διά κύκλων της...) η Κατερίνα Παπακώστα, ο Σάββας Τσιτουρίδης εμφανίστηκε –απροειδοποίητα για όλους, εκτός από το συνεργείο της κυβερνητικής τηλεόρασης– να παρουσιάζει κόμμα με το οποίο θα συμμετάσχει στις ευρωεκλογές.  

Δεν τον είδα· όμως τον άκουσα και ήταν υπέροχος! Οπως ακριβώς τον θυμόμουν στις δόξες του, που δεν κράτησαν πολύ, γιατί ο Τσιτουρίδης ήταν η πρώτη φούσκα του νεοκαραμανλισμού που έσκασε. Δύο φορές παραιτήθηκε από υπουργός για λόγους ευθιξίας, εξαιτίας και στις δύο περιπτώσεις θεμάτων ηθικής τάξεως. Οι μόνες δάφνες που απεκόμισε στην πολιτική ήταν του πρώτου πεσόντος. Ακούγεται ως αστείο, επειδή είναι αστείο – και θα έχει την ανάλογη τύχη, αλίμονο.

 

Πάντως, ο δημιουργός των Ελλήνων Ριζοσπαστών, όπως είναι η επωνυμία του κόμματος, ακουγόταν όπως τον παλιό καλό καιρό. Στομφώδης, με ροπή στις επιτηδευμένες και ασυνήθιστες λέξεις, με έντονα αισθητή την προσπάθεια να υπονοήσει την ανωτερότητά του και πάντα με την αφ’ υψηλού αγνότητα, που υπαινίσσονται οι στίχοι του Τάκη Παπατσώνη: «Φύγε, κακό ζώο, από κοντά μου, / Που εγώ, μαζεύω αγριοβιολέτες». Αυτά τα πράγματα δεν εξηγούνται εύκολα, αλλά όταν ακούω τον Τσιτουρίδη να ομιλεί (διότι δεν μπορείς να πεις ότι μιλάει) σκέφτομαι τον αείμνηστο Κωνσταντάρα να στέκεται στη σανίδα της πισίνας και να κάνει εκτάσεις - ανατάσεις, εκτάσεις - ανατάσεις κ.ο.κ.

 

Το αστείο γίνεται ακόμη καλύτερο, αν ισχύουν οι φήμες που...

ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τα παράσιτα της Δεξιάς (που δουλεύουν για τον ΑλεΚΣη)

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
 

Όπως μπορούμε (όσοι βαριόμαστε να ανοίξουμε μια κανονική εγκυκλοπαίδεια) να διαβάσουμε στη Wikipedia, στη βιολογία παράσιτο είναι ο οργανισμός που ζει και αναπτύσσεται μαζί και σε βάρος άλλου οργανισμού από τον οποίο και τρέφεται. 

Η Wikipedia δεν το γράφει, αλλά το ίδιο ακριβώς είναι και το παράσιτο στην πολιτική. Ένας πολιτικός οργανισμός που μπορεί να συντηρηθεί μόνο σε βάρος κάποιου μεγαλύτερου από τον οποίο στερεί ψήφους.

 

Με δεδομένο ότι στις επόμενες εκλογές της Ευρωβουλής και της αυτοδιοίκησης η ζυγαριά θα γύρει προς τα κεντροδεξιά και νικήτρια θα είναι η Νέα η Δημοκρατία, οι περισσότεροι παρασιτικοί συνδυασμοί που τώρα εμφανίζονται θέλουν να μαζέψουν ψήφους από εκεί. Όχι για να εκλέξουν δημάρχους ή ευρωβουλευτές, είναι πολύ μικρά και ασήμαντα για οτιδήποτε τέτοιο, αλλά για να διαπραγματευτούν με την ισχύ που θα τους δίνει το μικρό ποσοστό τους ή απλώς να λειτουργήσουν ως η 5η φάλαγγα του ΣΥΡΙΖΑ και να περιορίσουν όσο γίνεται το εύρος της ήττας του.

 

Στις δημοτικές εκλογές π.χ. κραυγαλέες περιπτώσεις πολιτικού παρασιτισμού είναι ο νόμιμος και άρα ηθικός Βουλγαράκης στην Αθήνα και ο Ψωμιάδης με τον Ορφανό στη Θεσσαλονίκη. Άνθρωποι που καμία πιθανότητα δημαρχίας δεν έχουν και καμία ουσιαστική πολιτική διαφορά με τους υποψήφιους που στηρίζει η Νέα η Δημοκρατία, κατεβαίνουν με την ελπίδα να εισπράξουν ψήφους των ψηφοφόρων που ενώ ανήκουν στη δεξιά (ή στην περίπτωση Ψωμιάδη στην τσιφτετελοδεξιά) προτιμούν να βρουν μια εναλλακτική στους «επίσημους» υποψήφιους (μτφ. δεν πολυγουστάρουν τον Μητσοτάκη).  

Οι ψήφοι αυτές προφανώς δεν θα είναι πολλές, αλλά μπορεί να είναι αρκετές ώστε να τους επιτρέψουν να ντηλάρουν τη στήριξη τους στο δεύτερο γύρο (και πιθανόν τη στάση που θα τηρήσουν στις βουλευτικές εκλογές, αν γίνουν ξεχωριστά) ή να περιορίσουν τη νίκη των υποψηφίων της Νέας της Δημοκρατίας, επειδή έχουν έρθει σε κάποιου είδους συμφωνία με τον Αλέκση και την παρέα του (το πόσο έξυπνο είναι να κάνει κανείς συμφωνία με τον Αλέκση και να περιμένεις να την τηρήσει είναι άλλη ιστορία). Και στις δύο περιπτώσεις οι περισσότερες από τις ψήφους που θα πάρουν θα πήγαιναν προς ΝΔ μεριά, οπότε καθίσταται φανερό πως η παρασιτική τους ύπαρξη υφίσταται σε βάρος του κόμματος της αξιωματικής της αντιπολίτευσης.          

 

Στις ευρωεκλογές κλασσική περίπτωση πολιτικού παράσιτου είναι το κόμμα που ίδρυσε χθες ο Σάββας ο Τσιτουρίδης, μόνο που εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο απλά και φανερά. Ο (κατά σύμπτωση Καραμανλικός) Τσιτουρίδης ίδρυσε  το κόμμα των «Ελλήνων Ριζοσπαστών» με σκοπό να κατέβει στις ευρωεκλογές (γεγονός που κρίθηκε εξαιρετικά σημαντικό από τους δημοσιογράφους της Κυβερνητικής Τηλεόρασης κι έτσι η ανακοίνωση έγινε από τον ριζοσπάστη Σάββα σε ζωντανή μετάδοση). Ξέρει ότι δεν υπάρχει ούτε μια στο εκατομμύριο να εκλέξει ευρωβουλευτή, αλλά ξέρει επίσης πως το μικρό ποσοστό  που θα πάρει θα το στερήσει από τη Νέα τη Δημοκρατία. Αν το μικρό ποσοστό τύχει και είναι πιο κοντά στο 1 από ότι στο 0,1, ο ριζοσπάστης Σάββας (που αν θυμάστε το 2007 την έκανε από το υπουργείο του για όχι και τόσο πολιτικούς λόγους) μπορεί είτε να πουλήσει εκδούλευση στην κυβέρνηση, είτε να επιχειρήσει να ντηλάρει κάποια συμφωνία με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κι έτσι να συνεχίσει να υφίσταται ως κομμάτι της πολιτικής την οποία προσωρινά, οπως φαίνεται, παράτησε.


Προφανώς η πολιτική του ύπαρξη θα είναι παρασιτική, αλλά σίγουρα προτιμότερη από την ανυπαρξία. Αυτή την κρατάει για τις θέσεις του, οι οποίες, όπως κάθε αρχηγού κόμματος που στοχεύει στον παρασιτισμό, είναι ένα εξαιρετικό δείγμα γνήσιας και ανόθευτης παπαρολογίας. Ιδού ένα μικρό, αλλά πολύ χαρακτηριστικό, απόσπασμα από όσα είπε στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ, στον Παύλο τον Τσίμα:

 

«Οι Έλληνες Ριζοσπάστες είναι ένα πολιτικό κίνημα, ένα δίκτυο το οποίο με ευθύνη, με ελπίδα και σχέδιο, έρχεται στο κέντρο της πολιτικής ζωής, αυτή είναι η πρόθεση μας, πιστεύοντας στην ανάγκη μιας νέας πολιτείας στη χώρα μας, μιας πολιτείας κοινωνικής δημοκρατίας, επαναλαμβάνω κοινωνικής δημοκρατίας, που θα μπορεί να διασφαλίζει, να κατοχυρώνει την ασφάλεια και την ευημερία όλων σε μια ανοιχτή και πιο δημοκρατική Ευρώπη από αυτήν που έχουμε σήμερα και σε έναν ανοιχτό νέο κόσμο, ανοιχτό γεμάτο προκλήσεις για όλους».

 

Με λίγα λόγια...

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: ΚΙΝΑΛ Endgame: Η Avengers καμπάνια του ΚΙΝΑΛ για το συνέδριο - Μια σειρά πόστερ που παντρεύουν τον σύγχρονο λόγο των στελεχών του ΚΙΝΑΛ με το ένδοξο παρελθόν του

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

 

Όλα είναι έτοιμα για το συνέδριο του ΚΙΝΑΛ (ΠΑΣΟΚ + Πόντας) το οποίο θα λάβει χώρα το Σαββατοκύριακο στο πιο ΠΑΣΟΚ στάδιο της χώρας: το Ειρήνης και Φιλίας. Τα θέματα στα οποία καλείται να δώσει απαντήσεις το συνέδριο είναι πολλά και σοβαρά, με σοβαρότερο από όλα το πώς θα διαφύγουν τα στελέχη του που βγαίνουν στις εκπομπές και στοιχηματίζουν ότι το φρέσκο και άφθαρτο κόμμα των Γεννηματά, Σκανδαλίδη, Λαλιώτη, Βενιζέλου, Λοβέρδου, Παπανδρέου, Κρεμαστινού κτλ, όχι μόνο θα πιάσει διψήφιο στις εκλογές, αλλά θα ξεπεράσει και το 12%. Στη συνέχεια πιθανόν να συζητηθεί η επιστροφή στο όνομα ΠΑΣΟΚ και μετά ίσως και να καταγγελθεί η συμμετοχή του Πέτρου του Κόκκαλη στα ευρωψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ με ομιλίες των στελεχών του Κινήματος της περιόδου Σημίτη, στελέχη που είναι γνωστά ως «τα ορφανά του Σωκράτη».

 

Προκειμένου να κάνει γνωστό («να επικοινωνήσει» όπως λένε στα ακατάληπτα μαρκετινίστικα) το συνέδριο και να καταφέρει να συνδυάσει το σήμερα με το χτες, το ΚΙΝΑΛ έβγαλε μια σειρά πόστερ εμπνευσμένα από την καμπάνια της ταινίας Avengers: Endgame τα οποία παντρεύουν τον σύγχρονο λόγο των στελεχών του ΚΙΝΑΛ με το ένδοξο παρελθόν του.


Σε αυτά απεικονίζονται σπουδαίες προσωπικότητες που έχουν ταυτιστεί στις συνειδήσεις των Ελλήνων με τον σοσιαλισμό και οι οποίοι, ακόμα κι αν δεν είναι πια ενεργοί ή ζωντανοί, λειτουργούν ως φάροι που φωτίζουν το μέλλον της προοδευτικής παράταξης και ζητούν δικαίωση των αγώνων. 

«Το ποιοι ήμασταν, δείχνει το ποιοι μπορούμε να γίνουμε» είναι το σύνθημα που θα κυριαρχήσει το Σαββατοκύριακο στο ΣΕΦ και αν κρίνουμε από τα πόστερ στα οποία ξετυλίγεται όλη η ιστορία του κινήματος, το ΚΙΝΑΛ πραγματικά μπορεί να γίνει κάτι πολύ μεγάλο και σπουδαίο. Και μπράβο του.

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τα αζήτητα ως "είδηση"!

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

 

Η είδηση δεν ήταν το συμβάν. Η είδηση ήταν ότι ένα τέτοιο συμβάν καλύφθηκε σαν να ήταν είδηση.  

Πολιτικά δεν είχε σημασία ότι ο Σάββας Τσιτουρίδης απέκτησε σφραγίδα κόμματος. Το είχαν καταφέρει πριν από αυτόν, με όχι χειρότερες εκλογικές προοπτικές, οι «Καπνιστικές Ομάδες για την Τέχνη και την Εικαστική Συγκρότηση». Ή το κόμμα «Επιχείρηση Χαρίζω Οικόπεδα, Χαρίζω Χρέη, Σώζω Ζωές». 

Η απόπειρα του πρώην πολιτικού να παρουσιάσει μια ληξιαρχική πράξη ως απόδρασή του από την ανυπαρξία απέκτησε σημασία επειδή της αφιέρωσε δεκατρία λεπτά ζωντανού τηλεοπτικού χρόνου η δημόσια τηλεόραση.

 

Τι σημαίνει αυτή η αλλόκοτη επιλογή;  

Τι άλλο, εκτός απ’ ότι επιβεβαιώνει την επείγουσα ανάγκη της κυβέρνησης να δημιουργηθεί η εντύπωση ενός κόμματος που μπορεί να αποσπάσει κεντροδεξιές ψήφους από τη Ν.Δ. Για να έχει επιτυχία ένα τέτοιο εγχείρημα, πρέπει να υποθέσει κανείς ότι υπάρχουν κεντροδεξιοί χωρίς αντικυβερνητικά αισθήματα. Οτι υπάρχει δηλαδή φιλοσύριζα αντιπολίτευση – σαν να λέμε γαρδουμπόφιλη χορτοφαγία. Αν όντως υπάρχει τέτοιο ερμαφρόδιτο κεντροδεξιό κοινό, είναι πιο λογικό να καταλήξει στον αυθεντικό ΣΥΡΙΖΑ, παρά στις μεταμφιέσεις του.

 

Η ακαταπόνητη καμπάνια πάντως των κυβερνητικών media υπέρ των θραυσμάτων του νεοκαραμανλισμού συμπληρώνει την αντίστοιχη επιχείρηση αλίευσης αζήτητων παραγόντων από την Κεντροαριστερά. Την ώρα που αυτοδιαφημίζεται σαν ανάχωμα στην παλινόρθωση του παλαιού πολιτικού συστήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί ως εργοστάσιο ανακύκλωσης αυτού του συστήματος – όχι μόνο του πολιτικού, αλλά, εσχάτως, και του επιχειρηματικού. Το κόμμα ψάχνει να αποκαταστήσει την παλιά αντισυστημική του ρώμη υιοθετώντας την Παπακώστα και τον Ραγκούση, τον Τσιτουρίδη και τον Μωραΐτη.
 
 

Μπορεί, παρ’ όλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ να ελπίζει σε κεντροδεξιές διαρροές από τη Νέα Δημοκρατία; 

Ο υπολογισμός του Μαξίμου είναι ότι η χαλαρότητα της ψήφου στις ευρωεκλογές ευνοεί τέτοιες ροπές αποσυσπείρωσης. 

Υπάρχει όμως και η αντίστροφη ανάγνωση της χαλαρότητας, που ο ΣΥΡΙΖΑ δυσκολεύεται να δει: η κάλπη των ευρωεκλογών είναι η πρώτη ύστερα από τέσσερα χρόνια. Γι’ αυτό και, σύμφωνα με μια νεοδημοκρατική ανάλυση, μπορεί να δώσει διέξοδο σε αντικυβερνητικά συναισθήματα και ψηφοφόρων που βρίσκονται ακόμη στον κύκλο επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Οι δυσαρεστημένοι συριζαίοι είναι μάλλον πολύ περισσότεροι, και πολύ περισσότερο δυσαρεστημένοι, από τους δυσαρεστημένους νεοδημοκράτες – που είναι κυρίως οι κομμένοι από τα ψηφοδέλτια πολιτευτές, οι φίλοι τους και οι οικογένειές τους.  

Η περιλάλητη «χαλαρότητα» της ευρωκάλπης δίνει κυρίως στους χολωμένους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ το ψυχολογικό και πολιτικό περιθώριο να τιμωρήσουν λίγο το κόμμα τους, τώρα που δεν πολυμετράει.

 

Το Μαξίμου ποντάρει για την έκπληξη σε Τσιτουρίδηδες. Αλλά...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΣΤΑΛΙΝΑΡΑΔΙΚΟ: Απειλεί η Ακροδεξιά τη δημοκρατία;

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
 

Ολη την περασμένη εβδομάδα όργωναν το έδαφος για να σπείρουν επεισόδια. 

Είχαν προεξοφλήσει τις επιταγές για να αγοράσουν την πολιτική τους πραμάτεια.  

Eτοιμοι να καταγγείλουν συνωμοσία ακροδεξιών που απειλεί την αδιάκοπη πορεία της χώρας προς την πρόοδο και την όλο και πιο «πλατιά απεύθυνση» στη δημοκρατία. Περίμεναν ότι ο ταξικός αντίπαλος, αν μη τι άλλο, θα είχε οργάνωση αντάξια της δικής τους όταν ανάγκασαν τον Πρόεδρο Παπούλια να αποχωρήσει πυξ λαξ από την παρέλαση στη Θεσσαλονίκη. 

Μας είχαν προειδοποιήσει ότι το σύνθημα για την D Day θα ήταν το άσμα «Μακεδονία ξακουστή». 

Οποία απογοήτευση. Το οργανωμένο σχέδιο εξαφανίστηκε σαν να ήταν γραμμένο με συμπαθητική μελάνη, τα δε επεισόδια περιορίστηκαν στην παρέμβαση ορισμένων φωνασκούντων που έκαναν ό,τι ξέρουν να κάνουν. Ντυμένοι στα μαύρα φώναξαν. Προς μεγάλη έκπληξη του στρατηγικού τους σχεδιασμού, το «Μακεδονία ξακουστή» ακούστηκε και ξανακούστηκε. Ο Τσίπρας και οι δικοί του κατάφεραν να το μετατρέψουν σε έμπνευση του κοινού αισθήματος, κάτι σαν τη Βέμπο. 

 Oταν ταυτίζεις το πατριωτικό αίσθημα με τον εθνικισμό και την Αριστερά, δεν είσαι απλώς αριστερός. Δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Και έχεις ξεχάσει ότι βρέθηκες στην κυβέρνηση επειδή έπεισες τους ψηφοφόρους ότι εσύ είσαι ικανός να δικαιώσεις τα πατριωτικά τους αισθήματα. Ο αντιμνημονιακός αγώνας ήταν μια συλλογική συναισθηματική παρωδία του πατριωτικού αισθήματος. Ξεφούσκωσε. Aφησε όμως πίσω του ένα υπόβαθρο πατριωτισμού που τώρα στρέφεται εναντίον όσων τον χρησιμοποίησαν με τον καιροσκοπικό τους κυνισμό.

 

Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η Ελλάδα του 2019 δεν είναι ίδια με την Ελλάδα του 2014. 

Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η αποδεκατισμένη μεσαία τάξη έχει απαυδήσει όχι μόνον από τα κατά συρροήν ψεύδη, τον κυνισμό, τη δειλία, την αγραμματοσύνη. Eχει απαυδήσει και από την ανωμαλία της καθημερινότητας. Αν μη τι άλλο, η παρέλαση της 25ης Μαρτίου μας θυμίζει πώς θα μπορούσε να είναι ο κόσμος αν επιβαλλόταν η στοιχειώδης τάξη, η στοιχειώδης ομαλότητα. Αυτήν την τάξη τη χρειαζόμαστε, όσο χρειαζόμαστε και τα χρήματα που μας λείπουν. Είναι θέμα ευπρέπειας. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια η ευπρέπεια αντιμετωπίστηκε σαν περιττή πολυτέλεια.

Η κυβερνώσα Αριστερά έχει στήσει στο προεκλογικό της χωράφι το σκιάχτρο μιας ακροδεξιάς απειλής στη δημοκρατία. Και δεν αναφέρονται βέβαια στη Χ.Α. Ανεξαρτήτως ποσοστών, το νεοναζιστικό μόρφωμα είναι καταδικασμένο να επιστρέψει στη «νύχτα» που το ξέβρασε. Την Ακροδεξιά του κ. Τσίπρα την αποτελούν όσοι δεν τον αντέχουν άλλο.  

Μπορεί ο ίδιος να τους προσλαμβάνει ως απειλή, δεν ισχύει όμως το ίδιο για τη δημοκρατία.  

Δεν κατάφερε ακόμη να αντιληφθεί ότι...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Αντιφασισμός: η νέα σημαία ευκαιρίας

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

 

«Ο φασισμός δεν θα περάσει». Με αυτή την φράση έκλεισε την επίθεσή της στη Νέα Δημοκρατία στην επιστολή παραίτησής της από υποψήφια ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ η Μυρσίνη Λοΐζου. Για τη Λοΐζου η ανάδειξη της παρανομίας της ονομάστηκε φασισμός, λες και έφταιγε η Νέα Δημοκρατία για το ότι εισέπραττε σύνταξη της μητέρας της για περισσότερο από πέντε χρόνια μετά τον θάνατό της.

 

Η Μυρσίνη Λοΐζου, αν και καινούρια στην πολιτική, έχει μάθει πολύ καλά την τέχνη της στρεψοδικίας, τέχνη που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει καθημερινή πρακτική. Για κάθε πρόβλημα που προκύπτει ο ΣΥΡΙΖΑ ανακαλύπτει και έναν εχθρό.


Μέχρι το δημοψήφισμα, εχθροί ήταν η Μέρκελ και η «συντηρητική νομενκλατούρα της Ευρώπης». Μαζί ήταν και οι ντόπιοι υπηρέτες τους, οι πολιτικοί που ξεπουλούσαν την Ελλάδα. Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούσε για πολλά τη Νέα Δημοκρατία, αλλά δεν έλεγε ότι είναι ακροδεξιά. Τότε έφτανε που ήταν μνημονιακή.  

Τώρα που έγινε και ο ΣΥΡΙΖΑ μνημονιακός δεν μπορεί να κατηγορήσει σαν τέτοιους τους αντιπάλους του. Έτσι αποφάσισε ότι η Νέα Δημοκρατία είναι ακροδεξιά και ξεκίνησε τον αντιφασιστικό αγώνα.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι η Νέα Δημοκρατία είναι ακροδεξιά επειδή απορρίπτει τη συμφωνία των Πρεσπών. Με αυτή τη λογική ήταν ακροδεξιός και ο Ανδρέας Παπανδρέου, όταν αρνιόταν κάθε συμβιβασμό για το όνομα της γειτονικής χώρας λέγοντας «Το όνομα είναι η ψυχή μας». Αν όποιος απορρίπτει τη συμφωνία των Πρεσπών είναι ακροδεξιός, τότε ακροδεξιό είναι και το Κίνημα Αλλαγής-ΠΑΣΟΚ ή ακόμη και το ΚΚΕ. Βέβαια και ο Καμμένος είναι εναντίον της συμφωνίας, αλλά αυτός παραμένει... κεντροδεξιός.


Ο ΣΥΡΙΖΑ διατυμπανίζει τον αντιφασιστικό αγώνα, όμως όταν χρειάστηκε να σταθεί απέναντι στον πραγματικό φασισμό δεν έδειξε ανάλογο ενθουσιασμό. Δεν έκανε τίποτε η κυβέρνησή του επί τέσσερα χρόνια για να προχωρήσει η δίκη της Χρυσής Αυγής.

 

Στις 5/12/2016 ο τότε Υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος οργάνωσε επίσκεψη στο Καστελόριζο. Στην αποστολή συμμετείχαν ο τότε αναπληρωτής υπουργός, Δημήτρης Βίτσας, πέντε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (Ελένη Αυλώνιτου, Ιωάννης Δέδες, Νίνα Κασιμάτη, Γιώργος Ντζιμάνης, Δημήτρης Ρίζος), ένας των Ανεξάρτητων Ελλήνων (Κωνσταντίνος Κατσίκης), τρεις από τη Χρυσή Αυγή (Ηλίας Κασιδιάρης, Χρήστος Παππάς, Ιωάννης Αϊβατίδης) και ένας από την Ένωση Κεντρώων (Ιωάννης Σαρίδης).

 

Οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού αρνήθηκαν να συμμετέχουν στο σόου πατριδοκαπηλίας του Καμμένου και να συνυπάρξουν με τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Αντίθετα, ο τότε αναπληρωτής υπουργός Βίτσας και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έσπασαν την απομόνωση της Χρυσής Αυγής και δεν είχαν κανένα πρόβλημα να φωτογραφίζονται με τον Κασιδιάρη και τον Παππά.

 

Την επομένη η «Αυγή» πανηγύριζε ότι ο Ερντογάν σταμάτησε τις προκλητικές δηλώσεις λόγω της επίσκεψης του Καμμένου και των βουλευτών στο Καστελόριζο και δημοσίευε τη φωτογραφία των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ με τον Κασιδιάρη. Πλήρης ευθυγράμμιση με την πατριδοκαπηλία του Καμμένου και κανένα σχόλιο για τους χρυσαυγίτες.
 
 

Ο ΣΥΡΙΖΑ την ώρα που η κυβέρνησή του στηρίζεται από βουλευτές που έχουν κάνει ρατσιστικές δηλώσεις παρομοιάζοντας τους μετανάστες με κατσαρίδες (Κατερίνα Παπακώστα) ή έχουν καταγγελθεί από την «Αυγή» ως ακροδεξιοί (Τέρενς Κουίκ) και αφού έχει συγκυβερνήσει επί τέσσερα χρόνια με τον Καμμένο, ξεκινάει τώρα εκστρατεία εναντίον της ακροδεξιάς και του φασισμού.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ ανακαλύπτει ακροδεξιούς εκεί που δεν υπάρχουν, αλλά κλείνει τα μάτια μπροστά στον πραγματικό φασισμό και τους φορείς της ακροδεξιάς ιδεολογίας. Σηκώνει μια ακόμη σημαία ευκαιρίας, τώρα που ξέφτισαν οι σημαίες από τους προηγούμενους πολέμους.

 

Είναι τόσο αντιφασίστες όσο...

ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ιδού η Ρόδος, ιδού και η ΑΣΤΕΡ της

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΛΑΚΑΣΑ
 

Η Ανώτερη Σχολή Τουριστικής Εκπαίδευσης Ρόδου (ΑΣΤΕΡ) ιδρύθηκε το 1956, ήταν η πρώτη σχολή τουριστικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα και λειτουργεί ως αμιγώς ξενοδοχειακή σχολή στα πρότυπα της αντίστοιχης σχολής της Λωζάννης. 

Εξήντα τρία χρόνια μετά, η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αιγαίου αποφάσισε ότι δεν αρκεί για το νησί μία σχολή επαγγελματικής κατάρτισης των παιδιών που επιθυμούν να εργαστούν στον τουρισμό, επειδή γνωρίζουν ότι δεν θέλουν να προχωρήσουν μετά το Λύκειο σε πανεπιστημιακές σπουδές, όπως χιλιάδες συνομήλικοί τους. Ετσι, οι πανεπιστημιακοί στο ΑΕΙ αποφάσισαν να προσφέρουν στους παράγοντες της Ρόδου (βουλευτές κ.λπ.) ένα νέο τμήμα ΑΕΙ, με τον βαρύγδουπο τίτλο «Σπουδών Φιλοξενίας, Αναψυχής και Οργάνωσης Εκδηλώσεων». 

Σε μια μετεξέλιξή του, το νέο τμήμα πιθανότατα να απορροφήσει το προσωπικό και τις εγκαταστάσεις της ΑΣΤΕΡ.

 

Οπότε, πλέον οι μελλοντικοί φοιτητές της ΑΣΤΕΡ δεν θα σπουδάζουν σε επαγγελματική σχολή αλλά σε πανεπιστημιακό τμήμα θεωρητικού προσανατολισμού· «το τμήμα θα θεραπεύει από την πλευρά κυρίως των ανθρωπιστικών και κοινωνικών σπουδών τα αντικείμενα της φιλοξενίας και του σύγχρονου φαινομένου της ανάγκης για αναψυχή, καθώς και του σύγχρονου φαινομένου οικονομικής δραστηριότητας, όπως τη διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων», είπε στην «Κ» η πρύτανης Χρυσή Βιτσιλάκη. 

Το νησιωτικό ΑΕΙ ακολουθεί πιστά τη γραμμή του υπουργού Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου για ίδρυση νέων τμημάτων. Μάλιστα, ανερυθρίαστα κάποιοι ρωτούν «δεν βλέπετε το πελατειακό όργιο συνενώσεων ΑΕΙ σε όλη τη χώρα, στη Ρόδο κολλάτε;».  

Η απόφαση του Πανεπιστημίου Αιγαίου αποτελεί ψηφίδα του οικοδομήματος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που αναπτύχθηκε στρεβλά για να εξυπηρετήσει συμφέροντα των τοπικών κοινωνιών αλλά και πανεπιστημιακές φιλοδοξίες.  

Βασίστηκε στην ΠΑΣΟΚικής κοπής αντίληψη των γονιών ότι με το πανεπιστημιακό χαρτί μπορείς να βρεις μια θέση στο Δημόσιο. 

Την αντίληψη αυτή συνεχίζει ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργώντας πελατειακού τύπου ελπίδες, που προσβλέπουν σε ένα Δημόσιο χρηματοδοτούμενο από την υπερφορολόγηση των πολιτών.  

Οι ευθύνες βαρύνουν τις πολιτικές ηγεσίες, αλλά...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Περιφρονώντας τους ψηφοφόρους

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

 

Δεν γνωρίζουμε αν ο κ. Τάσος Πετρόπουλος αποκάλυψε κάποιο σχέδιο έκτακτων προεκλογικών παροχών, εξ ου και οι οργισμένες αντιδράσεις. Αλλά πόσο στα σοβαρά μπορεί να πάρει κάποιος μια κυβέρνηση όταν υπουργός της δηλώνει «ακούγεται και λένε πολλοί ότι θα δώσουμε εκτάκτως ένα επίδομα, διότι υπάρχει ένα μέρος που μπορούμε να δώσουμε». 

«Ακούγεται»; Πού; Στα καφενεία της χώρας; Ποιοι είναι οι πολλοί που «λένε»; Ο κυρ Μήτσος με την κυρα-Κούλα; Και το βασικότερο: υπάρχει κάποιος συντονισμός σε αυτήν την κυβέρνηση ή βγαίνει κάθε υπουργός να πει το κοντό και το μακρύ του;

 

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση είναι σκορποχώρι φάνηκε νωρίς, από το 2016 με την Cosco. Να θυμηθούμε ότι το απόγευμα της μιας μέρας ο πρωθυπουργός γιόρταζε με τους Κινέζους τη σύμβαση παραχώρησης του ΟΛΠ και την επομένη ο υπουργός Ναυτιλίας του, Θοδωρής Δρίτσας, κατέθετε διαφορετικό νομοσχέδιο από όσα είχαν συμφωνηθεί και υπογραφεί με το ελληνικό Δημόσιο. Σημειώναμε τότε (1.7.2016) ότι «μια κυβέρνηση που ανδρώθηκε πολιτικά στα τηλεκαφενεία δεν μπορεί να διαχειριστεί το παραμικρό», ούτε μια σύμβαση παραχώρησης.

Κι αυτό δεν ήταν καν το χειρότερο. Είχαμε υπουργό Εθνικής Αμυνας που παρουσίασε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ τη Ι.Χ. εξωτερική πολιτική του, μοίραζε βάσεις στους Αμερικανούς κι έφτιαχνε νατοϊκά τόξα στα Βαλκάνια, ερήμην του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών. Τελικώς ο κ. Τσίπρας όχι μόνο δεν τον έψεξε αλλά απέπεμψε τον υπουργό Εξωτερικών που εφάρμοζε την κυβερνητική γραμμή.

 

Στην πιο ανόητη ερώτηση «πού το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ;», «παντού και πουθενά» είναι η απάντηση. Ολα είναι χύμα και κάπως έτσι συναρθρώθηκε και το ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος: χωρίς να ελέγξουν το ποινικό μητρώο των υποψηφίων, ούτε καν όσα ξερνούσαν για τους τρομοκράτες, χωρίς να νοιάζονται για όσα έλεγαν περί διαπλοκής, για τους γόνους, τα λαμπερά πρόσωπα και το ηθικό πλεονέκτημα.  

Οταν ήταν στην αντιπολίτευση, δεν αναλογίστηκαν ότι θα λουστούν ως κυβέρνηση όλες τις ασχήμιες που έκαναν στους πολιτικούς τους αντιπάλους, τώρα που είναι στην κυβέρνηση νομίζουν πως αντιπολιτευόμενοι την αντιπολίτευση οι πολίτες δεν βλέπουν τα καμώματά τους. 

Νομίζουν πως...

ΣΥΡΙΖΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Oι Πακιστανοί ψηφίζουν μονοκούκι ΣΥΡΙΖΑ

Μεγάλη, γεμάτη παλμό η προεκλογική συγκέντρωση του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Δημήτρη Βίτσα, κατενθουσιασμένοι οι υπό ελληνοποίηση Πακιστανοί ψηφοφόροι του

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ


Το αληθινό προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ το είπε ο Βίτσας στην εκδήλωση της πακιστανικής κοινότητας στην Ελλάδα (στις 23/3/2019).  

Αφού εξέφρασε τη λύπη του που τα λέει στα ελληνικά, προσκάλεσε Πακιστανούς να έρθουν στην Ελλάδα (με τη φράση «τα όνειρα δεν έχουν σύνορα»), έταξε αθρόες ελληνοποιήσεις εξομοιώνοντας τους Ελληνες που είναι στη Γερμανία και τους Ελληνες της Αμερικής με τους Πακιστανούς που εισήλθαν λάθρα στην Ελλάδα, και ζήτησε συγγνώμη για την εκμετάλλευση που υπέστησαν και τον φόβο που ένιωσαν (για την ΕΛ.ΑΣ.) οι Πακιστανοί που ήλθαν στην Ελλάδα.

 

Ακολουθούν αποσπάσματα από την ομιλία Βίτσα:
 

«Θα ήθελα να μιλάω [σ.σ.: πακιστανικά] ώστε να σας δείξω και το βάθος αυτών που θέλω να πω. Δυστυχώς θα τα πω στα ελληνικά. Ελπίζω πολλοί από εσάς να καταλαβαίνουν. Κι εδώ ο φίλος μου ο Τζάβεντ ό,τι χρειαστεί θα το μεταφράσει.

Στο υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής έχουμε ένα σύνθημα: Τα όνειρα δεν έχουν σύνορα. Και τα όνειρα των απλών ανθρώπων είναι κι αυτά απλά. Τι θέλουμε; Να έχουμε την ελευθερία μας, την αξιοπρέπειά μας, ένα σπίτι για να μένουμε, μια δουλειά να κάνουμε, την οικογένειά μας σε καλή κατάσταση και να μπορούμε να προσφέρουμε στον συνάνθρωπό μας, στην οικογένειά μας και σε όλους τους άλλους ανθρώπους.

[...] Ξέρω ότι έχετε περάσει πολλά για να έρθετε στην Ελλάδα. Πολλοί σάς εκμεταλλεύτηκαν, πολλοί μπορεί να σας εκμεταλλεύονται ακόμα. Πολλοί εκμεταλλεύονται αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται τα τελευταία χρόνια. Πόσες φορές δεν φοβηθήκατε όταν είδατε την Αστυνομία στον δρόμο; Πόσοι από εσάς δεν βρεθήκατε σε κρατητήρια χωρίς να έχετε κάνει τίποτα; Αυτό πρέπει να το αλλάξουμε και θέλουμε να το αλλάξουμε. Εμείς θέλουμε, όπως οι Ελληνες που είναι στην Γερμανία, όπως οι Ελληνες που είναι στην Αμερική, να έχουμε πολίτες που θα έχουν δυο πατρίδες: Την πατρίδα της καρδιάς τους, το Πακιστάν, και την πατρίδα στην οποία ζουν, την Ελλάδα».

 

Απορία: Επιτρέπεται οι ισλαμιστές να «σταυρώνουν» ψηφοδέλτια ή πρέπει...

ΣΥΡΙΖΑίικου "πατριωτισμού" κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑίικης "δημοσιογραφίας" κωμωδία

Σαν σήμερα (30/3/ΧΧΧΧ)

1822: Σφαγή των κατοίκων της Χιου απο τους Τούρκους

1867: Οι Ρώσοι πουλάνε την Αλάσκα στην Αμερική για 7,2 εκατομμύρια δολάρια, μην ξέροντας ότι κάτω από τους πάγους κρύβεται μαύρος χρυσός. Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης κατηγορούν την κυβέρνηση ότι διασπάθισε το δημόσιο χρήμα για να αγοράσει ένα παγόβουνο.

1952: Ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελείται στο Γουδί.

1981: Απόπειρα δολοφονίας κατα του Ρόναλντ Ρίγκαν απο τον Τζον Χίνκλεϊ έξω από ξενοδοχείο της Ουάσινγκτον

1983: Τίθενται σε ισχύ στην Ελλάδα το πενθήμερο και οι 40 ώρες εργασίας για τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα.

1853: Γεννιέται ο ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκονγκ

1872: Πεθαίνει ο Νικόλαος Μάντζαρος, συνθέτης του εθνικού μας ύμνου.

1896: Πεθαίνει ο Χαρίλαος Τρικούπης

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Σύντροφοι πληρώνετε τα ήθη που τοκίσατε!

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

 

Υπάρχει τρόπος ένα κόμμα να προλάβει ένα σκάνδαλο σαν αυτό της Μυρσίνης Λοΐζου; 

 Μπορούν τα κόμματα να διυλίζουν το ποινικό και φορολογικό μητρώο των επίδοξων στελεχών τους;  

Μπορούν - δεν μπορούν, τα κόμματα είναι πια καταδικασμένα να υφίστανται τον κατακλυσμό μιας αχανούς μιντιακής σφαίρας που πλημμυρίζει με χολή για παραπτώματα πολύ λιγότερο σημαντικά από την υπεξαίρεση σύνταξης τεθνεώτος.

 

Τέτοια αντιμετώπιση θα άξιζε η υπόθεση μιας υποψήφιας ευρωβουλευτού που αποσύρθηκε, αν το κόμμα της δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν μιλούσαμε για ένα κόμμα που πλάστηκε χάρη στην καταγγελτική ηθικολογία και τη συλλήβδην ενοχοποίηση των αντιπάλων του – και, όχι σπάνια, των οικογενειών των αντιπάλων του. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται έτσι να πληρώνει τα ήθη που τόκισε. Τα σκάνδαλα είναι η μία πηγή αντιπολιτευτικής χαιρεκακίας των ημερών. Η άλλη είναι το κράξιμο στις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου.

 

Για πολλούς στην αντιπολίτευση, αυτό το αντιμάμαλο σκανδαλοθηρίας και αγανάκτησης αποκαθιστά ένα είδος ηθικού ισοζυγίου στη δημόσια ζωή.  

Ο τιμωρός ΣΥΡΙΖΑ τιμωρείται εξαιτίας του λαϊκισμού του και, κυρίως, μέσω αυτού.

 

Οντως. Είναι δύσκολο να αντισταθεί κανείς στο αίσθημα δικαίωσης που προσφέρει η απονομιμοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ σε όσους είχαν αντισταθεί στους τρόπους του. Κι ωστόσο, αυτές οι εικόνες με τα ντου στις παρελάσεις, οι κραυγές για τους «προδότες πολιτικούς», ο καταγγελτικός οίστρος για τους «κλέφτες», δεν συνιστούν κι ένα αντίστροφο μήνυμα; 

Δεν δείχνουν ότι η δημόσια ζωή κινδυνεύει να μείνει καθηλωμένη σε ένα μετα-αντιμνημονιακό κλίμα – σε μια μονιμοποίηση των μεθόδων που καθιερώθηκαν στη δημοκρατία της κρίσης;
 

Πολλές από τις αντιπολιτευτικές φωνές που τώρα πανηγυρίζουν θα εξακολουθήσουν να ζητούν την τιμωρία του ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και μετά τον διαφαινόμενο εκλογικό κολασμό του. Ζητούν ήδη εξεταστικές, ειδικά δικαστήρια και, γενικώς, την προώθηση μιας εισαγγελικής καμπάνιας για την περίοδο 2015-19.

 

Οποιος επισημαίνει τον κίνδυνο εγκλωβισμού σε έναν τοξικό κύκλο αντιμετωπίζεται σαν πολύ μαλακός. Σαν ισαποστάκιας ή ρομαντικός. Η Realpolitik απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να φοράει γάντια.

 

Ομως, η άποψη περί υπέρβασης του διχασμού δεν δικαιολογείται μόνο από κάποιον ρομαντισμό περί ειρήνευσης και συμφιλίωσης. Δικαιολογείται εξίσου και από τον πραγματισμό, που θέτει την αλλαγή κλίματος ως εντελώς ρεαλιστική προϋπόθεση για να ξεκολλήσει η χώρα από το ψυχροπολιτικό τέλμα της κρίσης και να αφοσιωθεί στις υπαρξιακές προκλήσεις που όντως την απειλούν.

 

Ο λαϊκισμός δεν ηττάται ούτε στο Twitter, ούτε στα πεζοδρόμια, ούτε στα δικαστήρια. 

Ηττάται...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Με μόνη ανάσα ελπίδας την… Ραλλία και τον Κόκκαλη!

Του Strange Attractor

Ακόμη θυμάμαι τον πρώιμο Σύριζα. Όπως π.χ. στις ευρωεκλογές του 2014, τότε που είχε σημαία του ψηφοδελτίου του τον θρύλο Μανώλη Γλέζο.
 

Ο οποίος, μεταξύ άλλων πολλών επαναστατικών, είχε προτείνει να εργαζόμαστε όλοι στα… φράγματα, προκειμένου να μειωθεί η ανεργία!
 

Και ο λαός κατενθουσιασμένος τον έστειλε πρώτο πρώτο σε ψήφους στο ευρωκοινοβούλιο, μπας και ξυπνήσει και τους Ευρωπαίους, και στραφούν κι εκείνοι προς τις καλλιέργειες, και τα μεγάλα έργα, όμορφα κι αριστερά…
 

Τζίφος τελικά. Ο Μανώλης, λίγο μετά τους πρώτους πανηγυρισμούς, λίγο μετά τους χορούς των μπουτούδων, μας αποκάλυψε ότι δεν ανεβαίνει σε αεροπλάνα διότι φοβάται (ή κάτι τέτοιο), και άρα για να πάει σε συνεδριάσεις στις Βρυξέλλες ή στο Στρασβούργο με το ΚΤΕΛ θα χρειάζεται εξτρά οδοιπορικά…
 

Έκτοτε αγνοείται η τύχη του.
 

Όπως αγνοείται και η τύχη εκείνου του πουλέν του ΓΑΠ, μιας Ματσούκα, η οποία ως πρώιμη νοτοπούλαινα είχε πλασαριστεί από το όλον Πασόκ ως η νέα ελπίδα της χώρας, η οποία αφού θα ψηνόταν για ένα δυο τέρμινα στις Βρυξέλλες θα επέστρεφε για να σώσει και την χώρα μας.
 

Τη θυμάται άραγε κανείς; Μπα….


Το 2015 λοιπόν, ο Σύριζας μπήκε με μπρίο στο Μαξίμου, αποφασισμένος να αλλάξει πρώτα την Ελλάδα και μετά την Ευρώπη.
 

Και όντως το προσπάθησε.

Θυμόσαστε τον Μπαρουφάκη με τις υποσχετικές και τα μπιτκόινς του;


Τον Στρατούλη με τις κοστολογήσεις του;


Τον Δραχμαζάνη με τα ντου στο νομισματοκοπείο;


Τον Σκουρλέτη με τα νταούλια;


Την Κατάντια Βαλαβάναινα με τις δηλώσεις της πως οι φόροι είναι ευλογία τελικά;


Τον Βαρεμένο με τους αποροφητήρες;


Τον Μάρδα με τα λεφτά που έστελνε έξω;


Τον Λαπαβίτσα με τα δελτία και τα συσσίτια που οραματίζονταν;


Τον Χρυσόγονο με τις προτάσεις του για κατάσχεση του περιεχομένου των τραπεζικών θυρίδων, πάντα μέσα σε κοινοβουλευτικά πλαίσια;


Θυμόσαστε την ζουρλή; Που δεν άφηνε τους «χωροφύλακες» να κατουράνε εντός της βουλής, και ως συνέπεια κάηκαν όλα τα φυτά πέριξ της πλατείας Συντάγματος;


Τα θυμάστε όλα αυτά;


Τότε που η ελπίδα είχε σκεπάσει την Ελλάδα;


Με τον λαό να περιμένει από μέρα σε μέρα να καταργηθούν οι φόροι, τα διόδια, ο ΕΝΦΙΑς, ο στρατός, τα ΜΑΤ, και πάει λέγοντας;
 

Σαν να πέρασαν χίλια χρόνια…
 

Μακρινό παρελθόν. Αφού να φανταστείτε, όταν εγώ ο εμμονικός τα θυμίζω σε κανέναν συριζαίο (πρώην πασόκο) αυτός με κοιτάει σαν χάνος, επιμένοντας ότι αυτά που λέω δεν συνέβησαν ποτέ!
 

Κι όταν του το αποδεικνύω, καθότι σκρίπτα και φέσιμπουκ μάνεντ, τότε αρχίζει τα γνωστά «σάμπως οι άλλοι καλύτεροι ήσαντε»;
 

Έτσι έχει η κατάσταση, και έτσι φτάσαμε στον νέο Σύριζα, τον μεταμοντέρνο, ένα κακέκτυπο δηλαδή του παλιού Πασόκ, που κι εκείνο θα έδιωχνε π.χ. τις βάσεις του θανάτου, αλλά μόλις αποφάσισαν οι Αμερικάνοι να φύγουν από μόνοι του από το Ελληνικό, καθότι εξέλειπε ο κίνδυνος της ΕΣΣΔ, ο Ανδρέας τους παρακαλούσε γονυπετής να το ξανασκεφτούν, αφού θα χάνονταν θέσεις εργασίας, δολάρια για τη Γλυφάδα, αλλά και η ομπρέλα άμυνας της χώρας.
 

Έτσι είναι οι μεγάλοι επαναστάτες της φακής. Στα λόγια Τσε Γκεβάρα και στην πράξη Τσε Παπάτζα…


Και έτσι είναι και ο νέος Σύριζα.
 

Που αντί να αλλάξει τον κόσμο… 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι Ευρωπαίοι φασίστες τρέμουν την… Ραλλία!

Του Strange Attractor

 

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη.
 

Ένα καλό φάντασμα… όχι σαν τα άλλα… το φάντασμα της Αριστεράς.


Που έρχεται αναζωογονημένο, δυναμωμένο (και αγριεμένο) για να μας σώσει.
 

Από τι;
 

Μα από τον αιώνιο εχθρό της εργατιάς, την σιχαμερή ακροδεξιά.
 

Και κει που τα διάφορα φασιστοειδή σταγονίδια, τόσο στη χώρα μας, όσο και στις παγωμένες χώρες του ευρωπαϊκού βορρά, πήγαν να πάρουν κεφάλι, εκμεταλλευόμενα την απόγνωση των λαών, έρχεται ο Σύριζας και το κόβει απ’ τη ρίζα του...
 

Με κοφτερό λεπίδι του την Ραλλία Χρηστίδου, και δευτερευόντως τον άφθαρτο λαϊκό αγωνιστή, το παιδί του λαού, τον Πέτρο τον Κόκκαλη.
 

Θα συμμετείχε και η κόρη του Μάνου Λοϊζου στους αποκεφαλισμούς, αλλά πρόλαβαν τα μίσθαρνα τρολς του Κούλη και με τις διάφορες συκοφαντίες τους στα σόσιαλ μύδια την ώθησαν σε παραίτηση.
 

Με αποτέλεσμα να χάσει η Ευρώπη, αλλά να κερδίσει η πατρίδα, αφού όπως ακούγεται η Μυρσίνη θα συνεχίσει να προσφέρει στον ντόπιο πολιτισμό μέσα από το επόμενο Πάουερ οφ Λαβ, ή το Μάστερ Σεφ… Δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμη.
 

Έτσι, οι αγώνες του Μανώλη Γλέζου στις Βρυξέλλες, για προκοπή και πανανθρώπινη λευτεριά, δεν θα πάνε χαμένοι.

 

Την σκυτάλη έρχεται να πάρει από τα στιβαρά του χέρια η Ραλλία!

 
Η οποία μπροστά στο ενδεχόμενο να κληθεί να φορέσει τα παπούτσια του εθνικού μας ήρωα τρέμει από συγκίνηση και εθνικό παλμό.
 

Μάλιστα, όπως φέρεται να δήλωσε σε ιδιωτική μάζωξη, δεν το περίμενε ποτέ, πως αυτή η ασήμαντη αοιδός θα έπαιρνε κάποτε τη θέση του Μανώλη στο ευρωκοινοβούλιο, ο οποίος «κατέβασε την τούρκικη σημαία από το Πολυτεχνείο, όταν εκείνη ήταν ακόμη μια απλή λάμψη στα μάτια του μπαμπά της»!
 

Γι’ αυτό, και με την απλή ανακοίνωση της υποψηφιότητάς της και μόνο, οι ακροδεξιοί της Ευρώπης τρέμουν σύγκορμοι. Σαν φοβισμένα κουτάβια…
 

Τι θα κάνουμε τώρα; λένε.


Πως θα τα βάλουμε με την Ραλλία; Αυτήν την πασιονάρια της Αιλλάδας;
 

Και να μυστικά κι απόρρητα συμβούλια σε γιάφκες, και να κομματικές συνάξεις πίσω από κλειστές πόρτες, και να μυστικές δημοσκοπήσεις πρεσβειών…


Άτακτη υποχώρηση λοιπόν για τα φασιστικά εκτοπλάσματα, που τρέχουν και δεν φτάνουν. Σαν τον Βαρεμένο στη Μελβούρνη ένα πράγμα…


Τους πήρε στο κυνήγι η Ραλλία!

Ούτε ψύλλος στον κόρφο τους…

Μάλιστα, αν υποχωρούσε λίγο και η Μποφίλιου από τις τσιμεντένιες τροτσκιστικές της θέσεις, αν δηλαδή έριχνε λίγο νερό στο πούρο μαρξιστικό κρασί της, και συντάσσονταν κι εκείνη με το γελαστό παιδί… ίσως τότε να την απολαμβάναμε κι αυτήν εκεί στο Στρασβούργο να μοιράζει πόνο στον φασισμό… Όμως αυτή επέλεξε να αγωνίζεται στα βουνά και στα λαγκάδια.

 
Δεν πειράζει όμως, μας αρκεί η Ραλλία.

 
Και τα βράδια, μετά από τις κοπιαστικές της μάχες με το φασιστικό θηρίο, θα μπορούσε αυτή η δροσερή ύπαρξη, η εκπρόσωπος της καλλιτεχνικής μας διανόησης, να το έριχνε και λίγο έξω… να τραγουδούσε δηλαδή αντάρτικα (ή Τσαλίκη) σε ένα από τα πολλά ελληνάδικα του Βελγίου. Εκείνα τα προπύργια του ελληνισμού που κατάφεραν και έμειναν όρθια μέσα στην γενικότερη κρίση, χάρη στις άοκνες προσπάθειες και την συνδρομή των Ελληνέζων ευρωβολευτών, και υπαλλήλων της ΕΕ, που με μπροστάρη τους τον θρυλικό Βουσμάνο, τα κρατάνε ανοικτά!


Και για όσους κακόπιστους διαδίδουν ότι δεν θα εκλεγεί η Ραλλία, ότι ο κοΖμάκης έχει μυαλό και κρίση, και άλλα τέτοια κουφά… τους λέμε με στόμφο: