ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι κανονικοί άνθρωποι τελούν «υπό διωγμό»!

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, το περιθώριο στην εξουσία! Μας κουνάνε το δάχτυλο σκουπίδια από τον βούρκο

Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

Οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και του πολιτισμικού μαρξισμού έχουν δύο μεγάλους εχθρούς: το έθνος και τον κανονικό άνθρωπο.  

Κατά βάση αυτοί οι σαλεμένοι ιεχωβάδες, που όμως πιστεύουν και στη βία, πολεμούν τη Φύση και την Ιστορία. Λαθραίοι, απάτριδες, παρενδυτικοί και παντός είδους σεξουαλικά παρεκκλίνοντες, περί τα 62 φύλα, πρεζόνια, ισλαμιστές και άλλα παραδείσια πτηνά είναι ο νταλκάς τους, οι άξιοι λόγου και υποστήριξης. 

Η Μαρία στο Αγρίνιο δέχτηκε ανύποπτη ναυτική φωτοβολίδα με ευθεία βολή στο πρόσωπό της, τα οστά του οποίου, σαγόνι, μύτη, δόντια, διαλύθηκαν. Νέο κορίτσι. Δεν την επισκέφθηκε ούτε τη φώναξε στο Μαξίμου ο πρωθυπουργός.

Τσαμπουκαλεύτηκε ο Κωνσταντινέας με κάτι πιτσιρικάδες, γιατί του θίξανε το κουρελόχαρτο των Πρεσπών, και πήγε κοτζάμ Αρχηγός της Αστυνομίας στην Καλαμάτα, ενώ έδωσαν συνέντευξη ο Σκουρλέτης και ο Κατρούγκαλος παρουσία της ίδιας της μουσάτης Ζαν ντ’ Αρκ της καψοκαλύβικης Αριστεράς.

 

Ολο δε το σύστημα των αποστόλων του μαρασμού, από κυβέρνηση ως ΜΜΕ, με πρωτοφανές μίσος και φασιστοειδή υστερία, ηρωοποιεί έναν δύστυχο, που όσο ζούσε κανείς από τους σήμερα διαρρηγνύοντες τα ιμάτιά τους δεν τον βοήθησε αποτελεσματικά να ξεφύγει από την πρέζα, γενεσιουργό αιτία πολλών από τα προβλήματά του, η οποία όμως ήταν επιλογή του και όχι άλλοθι. 

Η δε σαλεμένη φάλαγγα της παρακμής εφηύρε και νέο όρο, «τοξικοφοβικός». 

 

Είμαστε ίσα κι όμοια, λένε, οι κανονικοί άνθρωποι με τα πρεζάκια, οι νομοταγείς με τους παράνομους, οι διαταραγμένοι που αυτοεξευτελίζονται και ξεφτιλίζουν και το πρόσωπο του Ανθρώπου, προσπαθώντας να αγιοποιήσουν την αρρώστια, την παρακμή, το έγκλημα, την έκπτωση του ανθρώπου, την πρέζα, την πορνεία, ακόμη και προφανείς ψυχικές διαταραχές. 

Ο κανονικός άνθρωπος είναι υπό διωγμό, στοχοποιείται, το έθνος και η πατρίδα βάλλονται. 

 

Περήφανος ο Βίτσας που φτιάχνει μία «άλλη Ελλάδα», εχθρική για τους Ελληνες και τίγκα στους παράνομους μουσουλμάνους, συμπληρώνω.  

Από τα βάθη του κοινωνικού βούρκου, τον οποίο αναδεύει η κρίση, έχουν βγει στον αφρό ψοφίμια και σκουπίδια και μας κουνάνε το δάχτυλο. 

Κοροϊδεύουν τους νοικοκυραίους τα εκτοπλάσματα του υποκόσμου, του περιθωρίου. Οι τεμπέληδες τους εργατικούς, τα ρεμάλια τους γονείς που αγωνίζονται να αναθρέψουν τα παιδιά τους, κλέφτες, χασικλήδες και κοκάκηδες τους ανθρώπους που ζουν έντιμα, απάτριδες λοιδορούν την πλειονότητα που αγαπά την πατρίδα, τη Μάνα όλων μας.

 

Χυδαιολογούν, χλευάζουν, στοχοποιούν και ποινικοποιούν ως «φασιστική» κάθε αντίδραση στα αίσχη κατά των εθνικών συμφερόντων και στην αντισυνταγματική και αντεθνική πολιτική στην Παιδεία. Αυτή η ολοκληρωτική, χυδαία και όζουσα επίθεση στην πλειονότητα των κανονικών ανθρώπων συμπιέζει κάθε μέρα το κοινωνικό ελατήριο.

Η απάντηση αργά ή γρήγορα θα έρθει από το οργισμένο κοινωνικό σώμα που...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γιατί στοχοποιούν τους "νοικοκυραίους"?

Από τον  Νίκο Ελευθερόγλου

Αυτός ο τόπος χρειάστηκε μισό αιώνα και βάλε για να ξεπεράσει (όσο ξεπέρασε) τις μνήμες και τα δάκρυα του Εμφυλίου. Να μπορέσει να περάσει το δύσκολο «ποτάμι» της λήθης.  

Δυστυχώς, από τη μια τα Μνημόνια και από την άλλη το προσφυγικό τσουνάμι και ενδιαμέσως οι ιδεοληψίες διαφόρων μάς φέρνουν πάλι στα πρόθυρα του σημείου μηδέν.

Ο φόβος και ο διχασμός επέστρεψαν στην ελληνική κοινωνία με διαφορετικό πρόσημο. Ξεχάσαμε το «αριστερά» και το «δεξιά», και περάσαμε σε πιο βαθιά χαρακτηριστικά, που, αν γίνουν πλειοψηφικά ρεύματα στην κοινωνία, τότε όσα τραγικά έζησε αυτός ο τόπος στον Εμφύλιο θα μοιάζουν πολύ μικρά. Διότι σε λίγο, αν τα συναισθήματα για τον άλλον είναι αυτά που καταγράφονται ως μεμονωμένα περιστατικά, θα μας οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια να σφαζόμαστε ακόμη και για ψύλλου πήδημα στους δρόμους. 

Η ενοχοποίηση και η απαξίωση του ορισμού «νοικοκυραίοι» είναι επικίνδυνη ατραπός για όσους με την ταμπέλα του ψευτοπροοδευτισμού θέλουν να ορίζουν τα πράγματα οι μειονότητες και όχι οι πλειονότητες. Από τον σεβασμό της άποψής τους θέλουν να περάσουν ως γραμμή την επιβολή της δικής τους θέσης στους πολλούς.

Αυτό είναι διαστρέβλωση των πραγμάτων και όχι προσέγγιση με σεβασμό στις δημοκρατικές διαδικασίες για τις οποίες κόπτονται. Από τη μια, τα Μνημόνια διέλυσαν οικονομικά τη μεσαία τάξη και, από την άλλη, οι ιδεοληψίες θέλουν να φορτώσουν στο «κόμμα των νοικοκυραίων», όπως λέγαμε παλιά, τις δικές τους αδιέξοδες πορείες.  

Η πρόσφατη έρευνα της ΔιαΝΕΟσις καταγράφει ακριβώς τις αλλαγές που έχουν επέλθει στην ψυχοσύνθεση του Ελληνα.  

Σταχυολογώ μερικές από αυτές: 

Ενας στους πέντε Ελληνες ανησυχεί για το ενδεχόμενο ενός εμφύλιου πολέμου, δύο στους πέντε ανησυχούν για το ενδεχόμενο τρομοκρατικής επίθεσης και ένας στους τρεις ανησυχεί για το ενδεχόμενο «πολέμου που να αφορά τη χώρα του».  

Επίσης, ένας στους 10 Ελληνες δηλώνει πως έχει πέσει θύμα ενός εγκλήματος κατά το τελευταίο έτος, ενώ τρεις στους δέκα δηλώνουν πως στη γειτονιά τους συμβαίνουν «συχνά» ή «πολύ συχνά» ληστείες.

 

Αλλο εντυπωσιακό είναι τι απάντησαν οι Ελληνες στο ερώτημα ποιους δεν θα ήθελαν για γείτονες. Ποσοστό 70% δεν θα ήθελε τοξικοεξαρτημένους, ένας στους τρεις δεν θα ήθελε πότες, οροθετικούς ή ομοφυλόφιλους και ένας στους τέσσερις μετανάστες. Ποσοστό 8% δεν θα ήθελε για γείτονες ανύπαντρα ζευγάρια, ενώ μόνο ένας στους πέντε εμπιστεύεται ανθρώπους άλλης εθνικότητας ή θρησκείας.  

Τα αναφέρω αυτά με αφορμή το τελευταίο τραγικό περιστατικό στην Ομόνοια. Να μου επιτρέψετε να μη σταθώ στην υποκρισία όλων αυτών που βγήκαν στο διαδίκτυο προσπαθώντας να πάρουν εύσημα... προοδευτικότητας και ευαισθησίας πάνω στην τραγωδία ενός ανθρώπου.

 

Ολων αυτών που ανακάλυψαν το λιντσάρισμα μόνο όταν ταυτοποιήθηκε ότι το θύμα ήταν ένας επώνυμος με τον οποίο είχαν φάει και είχαν πιει ή είχαν μοιραστεί τις ίδιες απόψεις και αντιλήψεις. Οσο παρέμενε ένα άγνωστο πρεζόνι, ένας ληστής, ουδείς είχε αναρτήσει έστω και μια λέξη για το περιστατικό. Το αντίθετο, στην πλειονότητά τους οι περισσότεροι συμφωνούσαν με την αντίδραση του καταστηματάρχη και του διπλανού του, οι οποίοι κλοτσούσαν το θύμα που προσπαθούσε να βγει έξω από το κοσμηματοπωλείο.  

Ολων αυτών που...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Εδώ όμως μιλάμε για συριζαίους...!

Toυ Strange Attractor

Εκτός από την αθρόα «παράτυπη μετανάστευση», την ανομία, και τη γενικευμένη ατιμωρησία, τα τρία τέσσερα τελευταία χρόνια η χώρα μας μαστίζεται και από το φαινόμενο «Παρασκευόπουλος».

Σύμφωνα με το οποίο οι περισσότεροι καταδικασμένοι κακοποιοί αφέθηκαν κι αφήνονται ελεύθεροι για να… αποσυμφορηθούν οι φυλακές.

Βέβαια, σε μια ευνομούμενη χώρα, χωρίς ιδεοληπτικούς κυβερνώντες, αν η εγκληματικότητα αυξάνονταν το λογικό θα ήταν να σφίξουν κι άλλο τα λουριά, να αυξηθεί η αστυνόμευση, και να κτισθούν νέες φυλακές.

Στα καθ’ ημάς, η έξαρση της εγκληματικότητας λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά και της ανεξέλεγκτης εισόδου στη χώρα του κάθε πικραμένου απ’ όπου γης, συνέπεσε και με την εκλογή της «φαντασίας στην εξουσία», της Πρώτη Φορά Αριστεράς δηλαδή... που μπορεί να ακούγεται ωραία στα αφτιά, αλλά στην πράξη μιλάμε για 10-13 συνιστώσες, η μια πιο πειραγμένη από την άλλη, με αρκετές από αυτές να αποτελούνται από ημιπαράφρονες δικαιωματιστές, ισλαμολάγνους, ακροαριστερούς αΧτιβιστές, Μαοϊκούς κ.ο.κ.

Αυτούς ψήφισε ο πάντα σοφός λαός για να τον σώσουν…

Γι’ αυτό καταντήσαμε εκεί που καταντήσαμε, και σχεδόν κάθε μέρα όταν ακούμε για κάποια ένοπλη ληστεία ή φόνο ή δεν ξέρω ‘γω τι άλλο, όπως σιδερώματα γιαγιάδων από Γεωργιανούς καλασνικοφόρους, ή βιασμούς παιδιών από Μαροκινούς με γιαταγάνια, και τύχει να συλληφθεί ο δράστης, τότε αμέσως βγαίνει στη φόρα η πληροφορία ότι ήταν ήδη καταδικασμένος για κάτι άλλο, αλλά είχε αφεθεί ελεύθερος βάσει του νόμου Παρασκευόπουλου που λέγαμε.

Με τον ίδιο τον Παρασκευόπουλο να βγαίνει ανερυθρίαστα κι αντί να ζητήσει συγγνώμη για το κακό που έκανε στη χώρα, να δηλώνει έμπλεος αλαζονείας ότι ο νόμος του μείωσε την εγκληματικότητα!!!

Τον είδα με τα μάτια μου και τον άκουσα με τα αφτιά μου σε κάποια τηλεοπτική συνέντευξη. Απαράδεκτος!!!

Ίσως ο συγκεκριμένος να προξένησε μεγαλύτερη ζημιά στην Ελλάδα απ’ ότι ο Δρ. Μπαρουφάκης. Θα το διαπιστώσουν οι απόγονοί μας…

Απαράδεκτος λοιπόν και επικίνδυνος, όπως ο άλλος, ο «εγκληματολόγος» Πανούσης, ο πρώιμος εκείνος συριζαίος υπουργός Προ. Πο, που μόλις ανέλαβε καθήκοντα τον μαύρο Γενάρη του ’15, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ανοίξει την Αμυγδαλέζα και τα υπόλοιπα «κολαστήρια» του Σαμαρά, αμολώντας χύμα στο κύμα χιλιάδες απελπισμένους Αφγανούς και Σομαλούς, για λόγους ανθρωπισμού.

Αγνοώντας ο κύριος καθηγητής εγκληματολογίας, ότι αν αφήσεις τέτοιους πεινασμένους ανθρώπους ανεξέλεγκτους στους δρόμους, το μόνο που θα πετύχεις είναι να αυξηθεί η εγκληματικότητα… κάτι που δεν χρειάζεται διδακτορικό στην εγκληματολογία για να το αντιληφθεί κάποιος νοήμων.

Εδώ όμως μιλάμε για συριζαίους, άρα...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Μοντεσκιέ στη σκιά του Στάλιν

Του Δημήτρη Τσιόδρα

To Σάββατο τρεις δημοσιογράφοι του Φιλελεύθερου πέρασαν τη νύχτα στο κρατητήριο, ύστερα από μήνυση υπουργού επειδή τόλμησαν να ελέγξουν την εξουσία για τις απαράδεκτες συνθήκες στη Μόρια.  

Τη Δευτέρα ξεσηκώθηκε θύελλα λόγω των παρεμβάσεων στη δικαστική έρευνα για την τραγωδία στο Μάτι...

 

Σε τρεις μέρες, δύο υποθέσεις που συνδέονται απολύτως μεταξύ τους. Πρόκειται για άλλους δύο κρίκους στην αλυσίδα των ενεργειών που αποκαλύπτουν τον τρόπο σκέψης και λειτουργίας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ο πυρήνας των αντιλήψεων τους, όπως καταγράφεται στις δηλώσεις τους και ο τρόπος άσκησης της εξουσίας, δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα με τις θεμελιώδεις αρχές της φιλελεύθερης δυτικής δημοκρατίας. Παραπέμπουν σε ολοκληρωτικές λογικές παρότι προσπαθούν να τις ντύσουν με δημοκρατικά και δήθεν προοδευτικά σλόγκαν.

 

Τα παραδείγματα πολλά κι όχι από κάποια περιφερειακά στελέχη, αλλά από τον ίδιο τον Αλ.Τσίπρα και τους στενούς συνεργάτες του.

 

«Η δημοκρατία δεν πρέπει να είναι θεσμός που εξισορροπεί συμφέροντα και αποκοιμίζει συνειδήσεις, αλλά εργαλείο επιβολής της θέλησης των πολλών» είχε δηλώσει στις 25 Νοεμβρίου του 2017 ο Αλέξης Τσίπρας. Ο πρωθυπουργός όχι μιας τριτοκοσμικής δικτατορίας αλλά μιας χώρας-μέλους της Ε.Ε. αντιλαμβάνεται τη δημοκρατία ως εργαλείο επιβολής της θέλησης των πολλών στους υπόλοιπους. Ο ορισμός της ολοκληρωτικής λογικής.

 

«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην κυβέρνηση αλλά δεν έχει την εξουσία» δήλωνε ύστερα από λίγο καιρό η σύζυγός του, φράση που έχουν χρησιμοποιήσει κατά καιρούς και υπουργοί. Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, η κυβέρνηση πρέπει να ελέγχει, κρατική μηχανή, δικαιοσύνη, ΜΜΕ προκειμένου «να έχει την εξουσία». Ποια διάκριση των εξουσιών, checks and balances και κουραφέξαλα...». Όλη η εξουσία στην κυβέρνηση και δη στον πρωθυπουργό.

 

«Όσοι είναι αθώοι πρέπει να αποδείξουν την αθωότητά τους» έχει δηλώσει ο Υπουργός Εξωτερικών αμφισβητώντας τη βασικότερη αρχή ενός κράτους δικαίου που είναι το τεκμήριο της αθωότητας. 

Ο αναπληρωτής Υπουργός Υγείας καλούσε πριν από λίγο καιρό σε «φτύσιμο και δημόσιο ξεφτίλισμα» για την Μιράντα Ξαφά ενώ στη συνέχεια δημοσιοποιούσε τη διεύθυνση επιστήμονα επειδή το πόρισμά του κατέρριπτε τα κυβερνητικά επιχειρήματα.  

«Την αντικειμενικότητα των ειδήσεων ελέγχει το κράτος», είχε πει υπουργός Επικρατείας.

 

Τα παραπάνω δεν είναι γλωσσικά ολισθήματα. Αποκαλύπτουν...

ΣΥΡΙΖΟΣΤΑΛΙΝΑΡΑΔΙΚΟ: Δικαστικός παραλογισμός

Δεν πρέπει να υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, για ευνομούμενη χώρα τουλάχιστον, ένας δημόσιος λειτουργός να παραπέμπεται διαρκώς σε δίκες, παρά τις συνεχείς αθωώσεις του και παρά την πανθομολογούμενη, άνευ αντικειμένου, κατηγορία που του αποδίδεται.

Ο λόγος φυσικά για τον πρώην προϊστάμενο της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, που με μια ακόμα εισαγγελική πρόταση προς το Συμβούλιο Εφετών, ζητείται να παραπεμφθεί σε νέα δίκη για το κακούργημα της ψευδούς βεβαίωσης.

Πρόκειται για τον απόλυτο παραλογισμό, γιατί αυτό που καταλογίζεται στον κ. Γεωργίου είναι ότι διόγκωσε τεχνικά το έλλειμμα για να μπούμε στα… μνημόνια. Την ώρα που διεθνείς οργανισμοί, η Eurostat, δανειστές και εταίροι, ακόμα και η σημερινή ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών, έχουν αποδεχθεί πλήρως την αλήθεια των στατιστικών στοιχείων, η ελληνική δικαιοσύνη επιμένει, με κάθε λογής δικαστικές αλχημείες, να τον καταδικάσει!

Πρόκειται για πρωτοφανή εμμονή, καθώς ο κ. Γεωργίου έχει αθωωθεί ήδη δύο φορές, έχουν εκδοθεί δύο απαλλακτικά βουλεύματα αλλά και δύο αναιρέσεις από τον Άρειο Πάγο, με βάση τις οποίες ζητείται να παραπεμφθεί ξανά σε δίκη.

Θυμίζουμε ότι πέρα από το κύμα διεθνούς συμπαράστασης, το θέμα έχει προκαλέσει παρεμβάσεις ευρωπαίων υπουργών, που έχουν θέση επιτακτικά το θέμα στην ελληνική κυβέρνηση, απειλώντας μάλιστα με κυρώσεις.

Κάποιοι λειτουργοί της Δικαιοσύνης -και μάλιστα στην κορυφή της- δείχνουν ότι δεν έχουν καμιά συναίσθηση των δεδομένων που μας οδήγησαν στην κρίση και στα μνημόνια. Ουσιαστικά αντιμετωπίζουν τον κ. Γεωργίου ως το βασικό υπεύθυνο για όλα όσα έχει υποστεί η χώρα τα τελευταία χρόνια, αγνοώντας την πραγματική κατάσταση της οικονομίας και αδιαφορώντας για τις συνέπειες της επιμονής τους.

Όσες ιδεολογικές και πολιτικές παρωπίδες κι αν έχει κανείς, ξεπερνά τα όρια του παραλόγου να πιστεύει ότι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Στο σπίτι του προπαγανδιστή δεν μιλάνε για προπαγάνδα

Γράφει ο Γιάννης Τσαπρούνης

«Οταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί σου, τόσο χειρότερο για την πραγματικότητα». 

Το παραπάνω ρητό επιβεβαιώνει ο πρωθυπουργός, ο οποίος από την άλλη όχθη του Ατλαντικού επιτιθέμενος σε όσους του ασκούν κριτική δήλωσε πως «χτίζουν κολοσσιαίους μηχανισμούς παραγωγής ψεύτικων ειδήσεων και προπαγάνδας, με στόχο να εξαπατήσουν τους πολίτες, να τους κάνουν να αισθάνονται ανασφαλείς και φοβισμένοι».


ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ να διαθέτει κανείς απύθμενο θράσος, όταν σχεδόν ό,τι κι αν έχει πει, υποσχεθεί και δεσμευθεί έχει διαψευστεί από την ίδια την πραγματικότητα. 

Ελεγε αλήθεια όταν υποσχόταν πως θα σκίσει τα μνημόνια; 

Ελεγε αλήθεια όταν ισχυριζόταν πως το «όχι» στο δημοψήφισμα δεν θα οδηγούσε τη χώρα εκτός ευρωζώνης; Τότε γιατί εφάρμοσε το «ναι»; 

Ελεγε αλήθεια τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν δεσμευόταν πως δεν θα υπάρξουν πρόσθετα μέτρα; Τότε γιατί αυξήθηκαν φόροι, εισφορές και ψηφίστηκε ο νόμος – τερατούργημα του Κατρούγκαλου για το ασφαλιστικό; 

Ελεγε αλήθεια πως θα «κουρέψει» το χρέος και πως θα μπούμε στο QE; 

Ελεγε αλήθεια πως δεν θα υπάρξει «ούτε ευρώ επιπλέον μέτρα» στη δεύτερη αξιολόγηση; Τότε γιατί προνομοθέτησε τις περικοπές συντάξεων και τη μείωση του αφορολoγήτου;  

Ελεγε αλήθεια πως η εθνική τραγωδία στο Μάτι ήταν αποτέλεσμα «ασύμμετρης απειλής»;

 

ΟΛΟΙ οι πρωθυπουργοί έχουν δώσει υποσχέσεις που πετάχτηκαν στα σκουπίδια. Κανείς, όμως, δεν έκανε τα ακριβώς αντίθετα από όσα δεσμευόταν. Και πολύ περισσότερο κανείς στη συνέχεια δεν πανηγύρισε επειδή είχε κάνει τα ακριβώς αντίθετα.  

Κανένας πρωθυπουργός δεν διαστρέβλωσε ποτέ τόσο πολύ την πραγματικότητα.

 

Η προπαγάνδα του Μαξίμου βασίζεται στην απλή τακτική: «όποιος εκφράζει αντίθετη άποψη πρέπει να διαβάλλεται». Αρα όποιος ασκεί κριτική χαρακτηρίζεται ως υπάλληλος εσωτερικών ή εξωτερικών συμφερόντων – πολιτικών, οικονομικών, επιχειρηματικών. Και οποιαδήποτε αποκάλυψη είτε ακόμα και η ίδια η πραγματικότητα καταγγέλλεται ως fake news.

 

Ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος από το 4% έφτασε στο 36% εξαπατώντας τους πολίτες, κάνοντάς τους να αισθάνονται ανασφαλείς και φοβισμένους τώρα καταγγέλλει αυτό που τον έκανε πρωθυπουργό.  

Γιατί, κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει τσιτάτα του στιλ «όσο υπάρχει μνημόνιο δεν υπάρχει ανάπτυξη»!

 

ΚΑΙ έχουμε ακόμα να ακούσουμε κι άλλα εξωπραγματικά στο μέλλον, όταν θα βρίσκεται στην αντιπολίτευση, από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι δεδομένο πως...

ΣΥΡΙΖΟΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ο καναλάρχης της ΕΡΤ

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ


«Πολακικού» ύφους –εκ του Παύλου Πολάκη, η λέξη– είναι η ανακοίνωση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Προσωπικού Εργαζομένων Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης (ΠΟΣΠΕΡΤ).  


Αυτό είναι εμφανές από τα στιχάκια στην κατακλείδα του κειμένου. Να θυμίσουμε ότι ο υπουργός Υγείας κλείνει συνήθως τα κείμενα με δικής του έμπνευσης μαντινάδες, όπως «Το Οχι θέλει Ελληνες, το Ναι θέλει προδότες, καιρός να ξεχωρίσουνε τ’ αγρίμια από τις κότες». Η ΠΟΣΠΕΡΤ δανείζεται ηρωικές κουβέντες ενός Παλαιστίνιου ποιητή: «Δεν παζαρεύω κι ώς τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι».


Η ανακοίνωση μοιάζει με τα παραληρήματα του κ. Πολάκη και στη φρασεολογία. «Οι “Γκοτζαμάνηδες” της δημοσιογραφίας και της πολιτικής βγήκαν σαν την ψείρα στο γιακά και παριστάνοντας τα λιοντάρια, βρυχώνται συντονισμένα εναντίον της ΕΡΤ».



«Σιγά την Ιντιφάντα στην ΕΡΤ και σιγά τους Λαμπράκηδες της ΠΟΣΠΕΡΤ» θα λέγαμε, αλλά το σημαντικότερο είναι άλλο. Ο συντάκτης –που είναι ο πρόεδρος της ΠΟΣΠΕΡΤ, Παναγιώτης Καλφαγιάννης– δεν υπερασπίζεται τους εργαζομένους της ΕΡΤ, ως συνδικαλιστής. Απαντά ως ιδιοκτήτης καταστήματος που κάποια «μελανοδοχεία» αμαυρώνουν την ιδιοκτησία του, ενώ ταυτοχρόνως βάλλει κατά των ανταγωνιστών του. «Για όλους αυτούς τους Γκεμπελίσκους τα νοσοκομεία δεν έχουν γάζες, τα σχολεία καθηγητές και οι νέοι δουλειές επειδή “η ΕΡΤ απομυζά” από τον Ελληνα πολίτη μισή τυρόπιτα το μήνα», γράφει, η ανακοίνωση. «Ποιος ξέρει, αύριο μπορεί να μας πουν ότι και για την κλιματική αλλαγή φταίει η καμινάδα του καλοριφέρ στο ραδιομέγαρο. (...) Για το σκάνδαλο με το 1,5 δισεκατομμύριο των θαλασσοδανείων, που πήγε με κυβερνητικές παρεμβάσεις από τις τράπεζες στις τσέπες αεριτζήδων και μπαταχτσήδων καναλαρχών και εκδοτών, και το οποίο γύρισε ως βάρος στον Ελληνα φορολογούμενο ούτε κουβέντα».


Είναι συγκινητική η ταύτιση εργαζομένων-εργοδότη (επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μάλλον τέλειωσε η ταξική πάλη), αλλά αν θυμηθούμε προγενέστερα επεισόδια στο ραδιομέγαρο, ο κ. Καλφαγιάννης φέρεται ως εργοδότης. Πριν από τρεις μήνες η δημοσιογράφος Μαίρη Πολλάλη κατήγγειλε ότι «εισέβαλε στο στούντιο ο πρόεδρος της ΠΟΣΠΕΡΤ και απαίτησε να μάθει γιατί δεν αναφερόμαστε όλη την ημέρα από την εκπομπή στο “μαύρο” της ΕΡΤ, (...) απειλώντας με φράσεις, όπως “ποια είσαι εσύ που θα κάνεις αυτό που θέλεις εδώ μέσα” (...) “πολύ σε έχουμε ανεχτεί εδώ μέσα”, “ετοιμάζω χαρτιά για σένα” (...) μπροστά στα εμβρόντητα μάτια των συναδέλφων μου. Αρνείτο, μάλιστα, να αποχωρήσει από το πλατό της εκπομπής...» (11.6.2018).


Το μόνο θετικό της ανακοίνωσης είναι πως μαθαίνουμε πού πάνε τα 3 ευρώ που πληρώνουμε κάθε μήνα με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Χρησιμεύουν για...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Καμμένος και το τελευταίο χαρτί του

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η συμβολή του Πάνου Καμμένου στην πολιτική σταδιοδρομία του Αλέξη Τσίπρα είναι ήδη πολύ σημαντική. Διότι ο συνέταιρος του πρωθυπουργού στην κυβέρνηση επέτρεψε σε ένα οριακό κόμμα της αριστεράς να αναρριχηθεί στην εξουσία. Και να γίνει πόλος εξουσίας.

Αυτό συνέβη:

Πρώτον, διότι ο σημερινός υπουργός Άμυνας πρόδωσε τον εαυτό του. 

Και, δεύτερον, διότι πούλησε χωρίς καμμία αιδώ τους ψηφοφόρους του.

Σίγουρα δε, η αποχώρησή του από την ΝΔ το 2011 με πρόφαση τον σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου, υπήρξε το προϊόν ενός ευρύτερου πολιτικού σχεδιασμού από την πλευρά του. Σχεδιασμό τον οποίον είναι πολύ πιθανόν να ενεθάρρυναν τότε και κάποιοι αφανείς παράγοντες. Δεν αποκλείεται δε, σε κάποια φάση, τους παράγοντες αυτούς ο Πάνος Καμμένος να θέλησε να τούς εκβιάσει πολιτικά. Υποστηρίζοντας ότι τελικά ο Τσίπρας κάνει πράγματα που μία άλλου χρώματος κυβέρνηση δεν θα αποτολμούσε. Ήδη, σε κάποιους κεντροδεξιούς κύκλους ο ίδιος ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ εμφανίζει εαυτόν ως «σωτήρα» της χώρας. Τονίζει ότι χάρη σε αυτόν η σημερινή κυβέρνηση πέρασε «αντιλαϊκά» μέτρα. Μέτρα που καμμία άλλη κυβερνητική παράταξη δεν θα μπορούσε να περάσει.

Να όμως που όλα τα πράγματα έχουν αρχή και τέλος. Έτσι, ο ευεργέτης του Τσίπρα κατάφερε μεν να επιπλέει τα τελευταία χρόνια. Πλέον όμως η κατάσταση δεν πάει πιο μακρυά. Ο Πάνος Καμμένος είναι ένα πολιτικό πτώμα. Επειδή όμως δεν είπε την τελευταία του λέξη, θα πρέπει κανείς όλα να τα περιμένει από αυτόν.

Από την άποψη αυτή, ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να τον σώσει από το ναυάγιο. Διαφορετικά, ο Πάνος Καμμένος θα τού δημιουργεί προβλήματα. Όπως, για παράδειγμα, τα τελευταία με τους δημοσιογράφους της εφημερίδας Φιλελεύθερος. Η εναντίον τους μήνυσή του και η σύλληψή τους είναι στην ουσία ένα μήνυμα προς τον Τσίπρα.

Προφανώς δε το μήνυμα αυτό εμπεριέχει και το κόστος της πολιτικής επιταγής που ο Πάνος Καμμένος θέλει να εξαργυρώσει.

Πολύ σωστά ο Γιάννης Πρετεντέρης  τούς χαρακτήρισε «αχώριστο ζευγάρι». 

Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η τρίτη (και μακρύτερη) επιλογή

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Εχω άδικο να δείχνω τέτοια αδυναμία στον αντιπρόεδρο Σγουρίδη των ΑΝΕΛ;  

Κανείς δεν θα μπορούσε να θέσει με αστειότερο τρόπο το ζήτημα της ψήφισης από τη Βουλή των Ελλήνων της συμφωνίας των Πρεσπών: «Εχουμε κατακτήσει την ψήφο κατά συνείδηση, αλλά στο θέμα αυτό μπαίνει θέμα κομματικής πειθαρχίας».  

Αφού έχουμε κατακτήσει την ψήφο κατά συνείδηση, γιατί να κουραζόμαστε να την ξανακάνουμε; Μια φορά φτάνει. Κατακτήθηκε, πάει και τελείωσε! Η ακλόνητη λογική ενός ανθρώπου που ξεκίνησε στην πολιτική ως φίλος του Τσοχατζόπουλου, εξελίχθηκε σε θαυμαστή και επισκέπτη του Οτσαλάν, για να καταλήξει αντιπρόεδρος του Πάνου Καμμένου...

Εφόσον οι γείτονες εγκρίνουν τη συμφωνία, εδώ στην Ελλάδα όλα εξαρτώνται από τον Καμμένο και τη στάση που θα κρατήσει όταν η κυβέρνηση (που περιλαμβάνει και τον ίδιο) φέρει τη συμφωνία προς κύρωση στη Βουλή. 

Ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι προτιμούν την ευρωπαϊκή αναγνώριση (la gloire!), που φαντάζονται ότι θα επέλθει μετά τη λύση του Μακεδονικού, παρά τις ψήφους που χάνουν στη Βόρειο Ελλάδα, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται κατά τις μετρήσεις. Αλλά ο Καμμένος τι θα κάνει; Ποιον τρόπο θα διαλέξει να αυτοκαταστραφεί;

Η kolotoumba δεν είναι ρεαλιστική επιλογή. Αν ο Καμμένος καταπιεί και τις κορώνες του περί Μακεδονίας, είναι αμφίβολο αν στην κάλπη θα βρει έστω και τη δική του ψήφο. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα μπορεί ούτε να κάνει προεκλογική εκστρατεία, εάν τώρα υποχωρήσει στο Μακεδονικό.  

Είναι θέμα ύφους, λοιπόν, για τον Καμμένο. Αν θα επιλέξει το ψωραλέο τέλος ή το ηρωικό – σε κάθε περίπτωση, όμως, θα είναι το τέλος.  

Του αρέσουν πολύ οι στολές, είναι γνωστό αυτό, επομένως τον βλέπω να διαλέγει το ηρωικό τέλος: να αποσύρει αμέσως τη στήριξή του από την κυβέρνηση μόλις έλθει η συμφωνία στη Βουλή. Ετσι θα φανεί ότι εμμέσως προσφέρει και μια υπηρεσία στην αντιπολίτευση. Ξέρει ότι θα ζοριστεί πολύ, αν τη σημερινή κατάσταση διαδεχθεί μια κυβέρνηση της Ν.Δ., χρήσιμες είναι τέτοιες χειρονομίες, μπορεί να εκτιμηθούν.

Υπάρχει και μια τρίτη επιλογή, που φαντάζει στα δικά μου μάτια η πιθανότερη και η οποία δεν είναι μόνο του Καμμένου. Είναι σφάλμα να βλέπουμε τον Τσίπρα και τον Καμμένο ως αντιπάλους στο ζήτημα του Μακεδονικού – ή και σε οποιοδήποτε άλλο. Μετά τόσα χρόνια μαζί και τόσες kolotoumbes, αυτοί οι δύο είναι πια ένα. Τους έχουν δέσει οι κοινές kolotoumbes, τα κοινά συμφέροντα, οι κοινοί φόβοι, που όλα μαζί δημιουργούν δεσμούς αδιάρρηκτους. Δεν εννοώ, βέβαια, στο επίπεδο των αισθημάτων και των προθέσεων, αλλά του συμφέροντος, όπως το αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι, φαντάζομαι.

Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να τα σπάσουν. Μπορεί ο Τσίπρας να καθυστερήσει με την άνεσή του ώσπου να φέρει τη συμφωνία για τη Βόρειο Μακεδονία στη Βουλή. Θα μπορεί να επικαλείται την κρίση με τους κυβερνητικούς συνεταίρους και να δικαιολογείται ότι ψάχνει την πλειοψηφία. Στο μεταξύ, η κυβέρνηση θα συνεχίζει· και αν σε τέσσερις μήνες κατατεθεί νέα πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης, οι ΑΝΕΛ δεν θα έχουν λόγο να μην υπερψηφίσουν, εφόσον η συμφωνία δεν θα έχει κατατεθεί. (Βέβαια, ο Καμμένος έχει πει ότι θα ρίξει την κυβέρνηση προτού έλθει η συμφωνία στη Βουλή – αλλά θεωρήστε ότι δεν το είπε ποτέ...)

Αν κάτι χρειάζεται περισσότερο η κυβέρνηση (και οι δύο συντελεστές της, εννοείται) είναι...

ΣΥΡΙΖΑίων σουργελοκατσαπλιάδων κωμωδία

Εθνικού "ριζοσπάστη" σουργελαρά κωμωδία

Εθνικού λαοπρόβλητου κατσαπλιά διεθνής κωμωδία

Σαν σήμερα (29/9/ΧΧΧΧ)

1793: Η λέξη «τένις» αναφέρεται για πρώτη φορά σε αγγλικό αθλητικό περιοδικό.

1922: Ο Γεώργιος Β' ανακηρύσσεται βασιλιάς των Ελλήνων, μετά την παραίτηση του Κωνσταντίνου Α'.

1925: Ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος διαλύει τη Συντακτική Συνέλευση και προκηρύσσει εκλογές, τις οποίες όμως δεν θα διενεργήσει και θα επιβάλει δικτατορία.

1941: 30.000 Εβραίοι της Σοβιετικής Ένωσης και άλλοι ανεπιθύμητοι εκτελούνται στο φαράγγι Μπάμπι Γιαρ του Κιέβου, με διαταγή του Χίμλερ.

1974: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναγγέλλει την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας.

1943: Γεννιέται ο Λεχ Βαλέσα, ηλεκτρολόγος από το Γκντανσκ που ίδρυσε το συνδικάτο «Αλληλεγγύη», το οποίο συνέβαλε με τους αγώνες του στην πτώση του κομουνιστικού καθεστώτος στην Πολωνία. Διετέλεσε πρόεδρος της Πολωνίας και το 1983 τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης.

1949: Γεννιέται ο Γιώργος Νταλάρας

1902: Πεθαίνει ο Εμίλ Ζολά, ο σημαντικότερος συγγραφέας της γαλλικής νατουραλιστικής σχολής κι ένας από τους μεγαλύτερους κριτικούς τέχνης. Συντάκτης του «Κατηγορώ».

2009: Πεθαίνει η Σπεραντζα Βρανά

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Θέμα σοβαρότητας

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ηταν το 1977, αν δεν κάνω λάθος, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο κανονικός, είχε επισκεφθεί το Παρίσι ως πρωθυπουργός της χώρας από την οποία είχε αυτοεξορισθεί καμιά δεκαπενταριά χρόνια πριν. Ομόλογός του στη Γαλλία ήταν ο Ζακ Σιράκ, που τον είχε υποδεχθεί στο αεροδρόμιο του Ορλί. Ο Καραμανλής είχε κατεβεί από το αεροπλάνο και με τον αέρα του γκρέμισε το ύφος του οικοδεσπότη του, χτυπώντας τον στην πλάτη και λέγοντάς του «Bonjour, Chirac», λες και ήσαν φιλαράκια. 


Στη συνέντευξη που έδωσε στην αίθουσα των επισήμων και μεταδόθηκε ζωντανά από τη γαλλική τηλεόραση ο Καραμανλής μίλησε γαλλικά. Τρόπος του λέγειν, δηλαδή, διότι ήταν δύσκολο να ξεχωρίσεις λέξεις ανάμεσα στα βαριά ch και στα ισοπεδωμένα φωνήεντα στων οποίων τις αποχρώσεις –ανοικτό και κλειστό– στηρίζεται και η προφορά της γαλλικής, σε αντίθεση με όσους προσπαθούν να την πιθηκίσουν στραμπουλώντας τη γλώσσα τους για να βγάλουν το r grasseyé, ως «γο» δηλαδή. Ευτυχώς η γαλλική τηλεόραση είχε προνοήσει να έχει μεταγλώττιση που μετέφερε τα γαλλικά του πρωθυπουργού μας σε γαλλικά κατανοητά από τους γαλλόφωνους. Βλέπετε το ευρωπαϊκό κοινό ενδιαφερόταν να ακούσει τι έλεγε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, που μόλις είχε βγει από τη δικτατορία και προετοιμαζόταν να ενταχθεί στην Κοινότητα. Ασχέτως καλής ή κακής προφοράς. Εξήγησα στον συμφοιτητή με τον οποίον παρακολουθούσαμε μαζί τη συνέντευξη πως, ακόμη κι όταν μιλάει ελληνικά, χρειάζεται μεταγλώττιση για να καταλάβουμε τι λέει.


Κανείς όμως δεν σκέφτηκε να ειρωνευθεί τον πολιτικό που αποκατέστησε τη δημοκρατία στη χώρα του, έσωσε το Αιγαίο από την τουρκική επιθετικότητα και προσπαθούσε να εντάξει την Ελλάδα στον κλειστό ακόμη όμιλο της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας. Τον σέβονταν, τον έπαιρναν στα σοβαρά, και κανείς δεν σκεφτόταν να τον κρίνει από τη γλωσσομάθειά του. Τα γαλλικά του μπορεί να ήσαν αυτά που ήσαν, όμως την Ευρώπη την είχε μάθει και καταλάβαινε την πολιτική γλώσσα της.


Οι λοιδορίες που συνοδεύουν τις απόπειρες του Τσίπρα να αρθρώσει πέντε λέξεις στα αγγλικά δεν οφείλονται στις αστοχίες της προφοράς του – είδατε με τι λεπτότητα το θέτω το ζήτημα. Σε άλλη περίπτωση, θα μπορούσαν να είναι και χαριτωμένες.  


Οφείλονται κατ’ αρχάς στο γεγονός ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μπιφτέκια και... μπιφτεκάδες

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Δεν υπήρξε κόμμα του δημοκρατικού τόξου που να μην καταδίκασε την επίθεση κατά του Πέτρου Κωνσταντινέα. Διαβάζοντας κανείς τις ανακοινώσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης, θα μπορούσε να βγάλει το συμπέρασμα ότι, επιτέλους, ο πολιτικός κόσμος κατάφερε να ομονοήσει στο αυτονόητο: ότι καμία βία δεν είναι θεμιτή· ότι σε καμία δεν πρέπει να αναγνωρίζονται πολιτικά ελαφρυντικά. Οπως είπε και το ίδιο το θύμα της επίθεσης, «είναι φανερό ότι όποιος φωνάζει “προδότες”, “κλέφτες”, “κρεμάλες” δεν είναι δημοκρατικός άνθρωπος» – άποψη που, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, δεν ήταν ομόφωνη στο κόμμα του.


Ο τρόπος όμως που ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να πακετάρει το επεισόδιο της Καλαμάτας δείχνει ότι η δημοκρατική άμυνα ήταν μάλλον η πρόφαση. Η ρητορική περί «ηθικών αυτουργών» προδίδει ότι, όπως πάντα, έτσι και τώρα, δεν υπάρχει τίποτε που να θεωρείται τόσο θεμελιώδες ώστε να εξαιρείται από την κομματική αντιπαράθεση.


Ακόμη κι αν ξεπερνούσε κανείς τα φαρσικά στοιχεία της αναγόρευσης του βουλευτή σε οσιομάρτυρα της ελευθερίας του λόγου –ακόμη κι αν δεν είχε ακούσει τον ίδιο να αναδέχεται την αναγόρευση διακηρύσσοντας ότι «έχει πάρει μια πρωτοβουλία του εαυτού του» και «αρμόζεται σε ένα χώρο που έχουν ελεύθερες ιδέες, που δεν βαστιούνται από ανθρώπους»– τα συριζαϊκά κίνητρα θα ήταν ορατά: Το μέτωπο για το οποίο ενδιαφέρεται ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι τάχα ένα δημοκρατικό μέτωπο κατά της βίας, αλλά η προεκλογική «μετωπολογία» κατά της «Δεξιάς», διά της οποίας χρεώνονται στη Ν.Δ. τα πάντα – ο Ορμπαν, οι μακεδονομάχοι, οι νεοναζί, οι χούλιγκαν.


Ο αντίλογος είναι ότι η αντιπολίτευση είναι πολύ κακόπιστη. Είναι τόσο αντισύριζα, που δεν στέργει να συναινέσει ακόμη και στα πεδία στα οποία οι φροντίδες της διακυβέρνησης έχουν υποβάλει τον ΣΥΡΙΖΑ σε αναγκαστική απολέπιση. Η αντιπολίτευση φταίει που δεν αναγνωρίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προσγειωθεί στους κοινούς τόπους της δημοκρατικής κανονικότητας και έχει υιοθετήσει τις ιστορικές σταθερές της εξωτερικής πολιτικής.


Σε τι ακριβώς καλείται να συναινέσει η αντιπολίτευση;  


Ποιο είναι το αξιακό και στρατηγικό περιεχόμενο των μετατοπίσεων του ΣΥΡΙΖΑ;  


Πώς αγάπησε την καγκελάριο; 
Πώς ανακάλυψε την Αμερική (του Τραμπ); 
Γιατί ανακίνησε το Μακεδονικό; 
Πώς μεθοδεύει τη συνταγματική αναθεώρηση; 
Ποια βία είναι έτοιμος να καταδικάσει;
Για ποιου Τύπου την ελευθερία κόπτεται;


Προτού μεταρσιωθεί σε σύμβολο δημοκρατικού σθένους, ο Κωνσταντινέας είχε προικίσει τον δημόσιο λόγο με τον όρο «πολιτικός μπιφτεκάς». Πρόκειται για εμπλουτισμένο συνώνυμο του κωλοτούμπα – αφού το ψήσιμο του μπιφτεκιού απαιτεί πολλές κωλοτούμπες πάνω στη φωτιά. 


Ο μπιφτεκάς δεν μεταστρέφεται. Συνεχώς αναστρέφεται.  

Με κωνσταντιναίικους όρους, το σοσιαλδημοκρατικό ψήσιμο του ΣΥΡΙΖΑ...