Η κατάρα των Ολυμπιακών

Του ΚΩΣΤΗ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ

Το 1990 η ΔΟΕ έκανε στην Ελλάδα ένα δώρο: της αρνήθηκε τους Ολυμπιακούς αγώνες του 1996. Εκείνη αγνόησε το νεύμα της θεάς τύχης και ποντάρισε ξανά τα ρέστα της στην ολυμπιακή ρουλέτα.

Η μπίλια γύρναγε επτά χρόνια: το Σεπτέμβριο του 1997 ο Σάμαραγκ ανακοίνωνε το όνομα της Αθήνας, τον Αύγουστο του 2004 με ένα «Ευκαριστούμε Ελλάντα» ο Ζ. Ρογκ έκλεινε την αυλαία.

Περιέργως, όταν αναζητούμε τις ρίζες της σημερινής μας κατάστασης αφήνουμε ανέγγιχτη την ολυμπιακή επταετία. Συνεχίζουμε δηλαδή να συντηρούμε τη θηριωδώς κατασκευασμένη αυταπάτη του ολυμπιακού ονείρου, που απαιτούσε να βυθιστούμε στο υπεσχημένο ειδυλλιακό αύριο.

Η «Μεγάλη Ιδέα» επέβαλε δημοσιογραφικό και πολιτικό σιγαστήρα στις αντίθετες φωνές. Δεν ξεχνώ τη μοναξιά όσων αντιδρούσαν στην περιστολή δικαιωμάτων για χάρη της ασφάλειας ή στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των φαραωνικών έργων. Η μιντιακή και πολιτική συναίνεση σήμανε πρωτοφανή ανοχή σε παρακάμψεις της νομιμότητας, απευθείας αναθέσεις, υπερτιμολογήσεις έργων (έως 1700%!).

Μερικοί αντιλέγουν ρωτώντας: Μα δεν έγιναν καλοί αγώνες; Ο Μιχ. Παπαγιαννάκης με ευθυκρισία απαντούσε: «Στον οποιονδήποτε με στοιχειώδεις ικανότητες έδινες εν λευκώ χρήση χρημάτων θα μπορούσε να λύσει τα προβλήματα. Αν οι πόροι σου είναι ατέλειωτοι, τότε τι να λέμε. (…) ένα προβληματάκι τάδε, μια καθυστέρηση τάδε, έλεγαν κυβέρνηση και διοργανωτές ‘πάρτε 50 εκατ. ευρώ, πάρτε 10 εκατ. ευρώ και λύστε το’. Με συγχωρείτε, αλλά φιστίκια είναι τα ευρώ;»

Το αποτέλεσμα; Αθλητικές εγκαταστάσεις ρήμαξαν. Ολυμπιακά ακίνητα έγιναν αντικείμενο αδιαφανών συναλλαγών. Δημόσια γη άλλαξε χέρια και χρήση σε μια νύχτα. Εκατομμύρια χόρεψαν γύρω από το ανενεργό C4I των υποκλοπών και των καμερών ασφαλείας. Τα σπουδαιότερα σκάνδαλα των τελευταίων ετών σχετίζονται με τους Ολυμπιακούς: υποκλοπές, Ζίμενς, απαγωγές, C4I. Ακόμα και το Βατοπέδι είχε σχέση με ολυμπιακά ακίνητα.

Παράλληλα στηνόταν μια κεντρικά καθοδηγούμενη φαρμακοβιομηχανία κατασκευής αθλητών, στα πρότυπα αυταρχικών καθεστώτων. Με την αδιανόητη σιωπηρή υποστήριξη των πολλών: αλησμόνητη η στιγμή στο Ολυμπιακό Στάδιο, όταν χιλιάδες έλληνες, σαν κακομαθημένα παιδάκια, δεν άφηναν το αγώνισμα να αρχίσει επευφημώντας τον απατεωνίσκο, ντοπαρισμένο «εθνικό ήρωα». Ο εθνικός τσαμπουκάς ξεφούσκωσε τελικά μαζί με τα μούσκουλα της ομάδας άρσης βαρών.

Εντέλει, οι Ολυμπιακοί ήταν μια αυτοκτονική δι(α)κομματική επιλογή. Οδήγησε σε τεράστια αφαίμαξη εθνικών πόρων χωρίς αντιστοίχιση με εθνικές προτεραιότητες. Πρόκειται για την τρανότερη απόδειξη αποικιοποίησης της πολιτικής από την αγορά και εκχώρησης των στρατηγικών αποφάσεων σε επιχειρηματικά λόμπι.

Η πολιτική κρυβόταν για επτά χρόνια έντρομη πίσω από επικοινωνιακά τεχνάσματα: ο πρωθυπουργός διέδιδε υπογείως ότι σύρθηκε στη διεκδίκηση των αγώνων, ωσάν να ήταν ο τελευταίος ανεύθυνος άρχων. Δημοσίως όμως δήλωνε: «Με τους Ολυμπιακούς του 2004 η Ελλάδα θα αναδείξει πλευρές της ολυμπιακής ιδέας που έχουν ξεχαστεί, την άμιλλα απέναντι στην εμπορευματοποίηση» (Κ. Σημίτης, Ζάππειο, 7.9.97).

Και οι πολλοί; Πάλι άμοιροι ευθυνών; Όχι βέβαια. Υπεύθυνοι για μαζική ακρισία και εθνικό παραμύθιασμα. Να δουν οι ξένοι την Ελλάδα που πάντα στο τέλος τα καταφέρνει, έλεγαν. Τώρα πληρώνουμε το λογαριασμό.

Οι ιστορικοί του μέλλοντος ίσως δουν στους Ολυμπιακούς το μεγάλο αποχαιρετιστήριο πάρτι της χώρας πριν από την πτώση. Σαν την κ. Αγγελοπούλου, την «γκλάμορους πρωθιέρεια» των αγώνων, έτσι και η Ελλάδα: έκανε γιορτή στο σπίτι ενώ τα πυροτεχνήματά της έκαιγαν τους γύρω λόφους.

πηγη

Του Πάθους, του Βάθους ή του Λάθους;

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Τα άσπρα του μαλλιά

τα βάφει μαύρα

τα μισά

θαρρώντας πως κάποιοι

θα τον νομίσουν σοφό

κι άλλοι νέο

Omar Pound, Ο συμβιβασμός

(μεταφρ. Αντ. Μακρυδημήτρης)

Τώρα που οι περισσότεροι Ελληνες βεβαιώθηκαν ότι τα επόμενα χρόνια θα κινηθούμε σαν μεθυσμένες μέλισσες μέσα στο τετράγωνο «Ανομία-Παρανομία-Διαφθορά-Ανασφάλεια», τώρα ίσως πρέπει να συλλογιστούμε και να αναλογιστούμε.

ΕΙΜΑΣΤΕ υπερήφανοι για τα πάθη μας, καθώς (πιστεύουμε ότι) μας κάνουν ξεχωριστούς (μήπως και περιούσιους;) μέσα στο ευρωπαϊκό ή παγκόσμιο χωριό, όταν όμως έρχεται η στιγμή να πληρώσουμε τις συνέπειες της «αιματώδους» κοινωνικής συμπεριφοράς, τότε σφυρίζουμε αδιάφορα. Ο μάγκας Ζορμπάς όμως πρέπει να καταβάλει το τίμημα (όποιο κι αν είναι αυτό) και δεν το ρίχνει στην κακιά στιγμή ή στον κακό πλαϊνό. Πρώτος, λοιπόν, μύθος με τον οποίο αυτο-παραμυθιαζόμαστε είναι η αιώνια ανέμελη νιότη.

ΔΕΥΤΕΡΟΣ μύθος η αενάως (επαν)ερχόμενη ελπίδα (ή σανίδα) σωτηρίας. Επειδή η ιδεοληπτική μας άβυσσος δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος αλληλοβαυκαλιζόμαστε ότι έξαφνα κάτι θα συμβεί, κάτι θα σκαρφιστεί ο θεός της Ελλάδας και θα παρέμβει για να μας σώσει πριν βουλιάξουμε και πνιγούμε. Αυτό το απο-ενοχοποιητικό σόφισμα μάλλον διαμορφώθηκε στα τρίσβαθα του φόβου μας (τον οποίο «εξιδανικεύουμε» σε εθνικό Πεπρωμένο). Οποιος, όμως, κάνει τον ικανό κολυμβητή που βουτάει στα βαθιά νερά οφείλει να γνωρίζει ότι οι παγίδες του Βυθού είναι συχνά θανατηφόρες (πολλώ μάλλον όταν τελειώνει και το οξυγόνο).

Ο τρίτος μύθος σχετίζεται με την πεποίθηση ότι αν κάνουμε επί μακρόν τα ίδια λάθη κάποτε το Λάθος θα μετουσιωθεί σε Σωστό. Ψηφίζουμε επί 36 χρόνια τα δύο μεγάλα κόμματα, καταγγέλλουμε το πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης και ξαναψηφίζουμε τα ίδια κόμματα (για να τα εκδικηθούμε ή γιατί έτσι θ' αλλάξουν;)

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ τις ίδιες προεδρικές ποδοσφαιρικές ομάδες, καταγγέλλουμε το στημένο πρωτάθλημα και πηγαίνουμε στο γήπεδο για να κερδίσει «η φανέλα». Είμαστε όμηροι στο ίδιο πελατειακό σύστημα (δημάρχων, πρυτάνεων, μεγαλογιατρών/μεγαλοδικηγόρων), δυσφορούμε με τη διαφθορά και μετά υποχωρούμε μπροστά στους κινδύνους αλλαγής και διαιωνίζουμε τη διαπλοκή.

ΤΟ Πάθος και το Βάθος σίγουρα οδηγούν σε λάθη.

ΤΟ Μέγα όμως Λάθος είναι ότι πιστεύουμε ότι ξέρουμε να χειριζόμαστε τα λάθη μας. Αυτό τελικά θα μας ρίξει στο Κενό.

ΥΓ. Καλό Πάσχα σημαίνει Ανάσταση. Ο,τι κι αν ο καθείς ελπίζει να προκύψει μετά.

http://www.giannispanousis.gr/  

Ολες αυτές οι θυσίες για... 0,3%;

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Παντελώς αδιάφοροι αποδείχθηκαν χθες οι κερδοσκόποι απέναντι στις αβάσιμες θεωρίες περί «μαξιλαριού προστασίας», που δήθεν προσέφεραν στην ελληνική οικονομία οι ηγέτες της ευρωζώνης, με την κάκιστη για τη χώρα μας απόφαση που υιοθέτησαν την Πέμπτη στις Βρυξέλλες. Ψυχρολουσία περίμενε την κυβέρνηση Παπανδρέου καθώς απευθύνθηκε στις αγορές για να δανειστεί εκδίδοντας επταετές ομόλογο. Το επιτόκιο διαμορφώθηκε μετά βίας στο 5,9% και η προσφορά αγοραστών ήταν κατά πολύ μικρότερη από τις δύο προηγούμενες φορές: η κυβέρνηση ζητούσε 5 δισεκατομμύρια ευρώ και προσφέρθηκαν μόλις 7 δισεκατομμύρια, ενώ τον Ιανουάριο η προσφορά ήταν πενταπλάσια και τον Μάρτιο τριπλάσια (5ετές και 10ετές ομόλογο αντιστοίχως).

Αποδείχθηκαν έτσι φρούδες οι ελπίδες ότι η λαίλαπα αντεργατικών και φορολογικών μέτρων και η απόφαση των «16» της Ευρωζώνης θα οδηγούσαν σε άξια λόγου αποκλιμάκωση των επιτοκίων με τα οποία δανείζεται η χώρα μας. Δυστυχώς, τίποτα τέτοιο δεν έγινε. Ας μην κρυβόμαστε. Το επιτόκιο 5,9% είναι αποκαρδιωτικό. Αδικαιολόγητα υψηλό από οικονομική πλευρά. Απέχει 2,15% από το αντίστοιχο 3,75% το επταετών ομολόγων της Γερμανίας και της Γαλλίας, ενώ ακόμη και τα 7ετή ομόλογα της Πορτογαλίας, της χώρας που είναι στη χειρότερη κατάσταση μετά την Ελλάδα, δόθηκαν με επιτόκιο 4,35%, μόλις 0,6% περισσότερο από της Γερμανίας.

Οσον αφορά δε τα 7ετή ομόλογα της Ισπανίας -χώρα που έχει έλλειμμα 11,4% έναντι του 12,7% της Ελλάδας- αυτά εκδόθηκαν με επιτόκιο 3,8%. Μόνο... 0,05% περισσότερο από τα γερμανικά!

Ανθρακες ο θησαυρός, λοιπόν.

Υποστηρίζαμε χθες ότι «οι ηγέτες της ευρωζώνης έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να ενθαρρύνουν τους... κερδοσκόπους, αποφασίζοντας ότι ούτε τα κράτη της ΕΕ θα μας δανείσουν ποτέ με το μέσο επιτόκιο της Ευρωζώνης».  Δυστυχώς, το επιτόκιο με το οποίο υποχρεώθηκε να δανειστεί η κυβέρνηση δικαίωσε την εκτίμηση αυτή.

Υποστηρίζαμε επίσης ότι η εξαιρετικά ευνοϊκή για τις ευρωπαϊκές και ακόμη περισσότερο για τις ελληνικές τράπεζες απόφαση Τρισέ «δεν έχει καμία απολύτως οργανική σχέση με το κρισιμότατο σήμερα για την ελληνική κυβέρνηση ζήτημα, με τι επιτόκιο θα δανείζεται». Το 5,9% επιβεβαίωσε, δυστυχώς, την ορθότητα και αυτής της εκτίμησης.

Το ζήτημα δεν είναι όμως η ορθότητα της μιας ή της άλλης άποψης. Εδώ ανακύπτει άλλο, πολύ σοβαρότερο, ζήτημα πολιτικού χαρακτήρα.

Στα τέλη Ιανουαρίου, χωρίς η κυβέρνηση Παπανδρέου να έχει εξαγγείλει κανένα από τα σφοδρότατα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα που έχει υιοθετήσει σήμερα, εν μέσω θύελλας κερδοσκοπικών επιθέσεων εναντίον της χώρας μας είχε βγει να δανειστεί. Μόλις 5 δισεκατομμύρια ευρώ ζητούσε, αλλά περίπου 25 δισεκατομμύρια ευρώ της προσφέρθηκαν μέσα σε τρεις ώρες, με επιτόκιο 6,2%.

Στο δίμηνο που μεσολάβησε, το διεθνές κύρος της χώρας καταρρακώθηκε σε απίστευτο βαθμό. Το εισόδημα μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού υφίσταται βίαιη μείωση. Ολος ο ελληνικός λαός φτωχαίνει εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής. Αυξάνουν τα όρια συνταξιοδότησης και μειώνονται οι συντάξεις. Ταμεία απειλούνται με κατάρρευση καθώς κατά δεκάδες χιλιάδες τρέχουν πανικόβλητες να συνταξιοδοτηθούν οι γυναίκες δημόσιοι υπάλληλοι. Η χώρα κυλάει σε κατάσταση κατάθλιψης και μιζέριας.

Ολα αυτά γίνονται για να πέσει το επιτόκιο δανεισμού κατά... 0,3%;

Χίλιες φορές προτιμότερο οι κυβερνητικοί φωστήρες να είχαν πάρει και τα 25 δισεκατομμύρια ευρώ που τους προσφέρθηκαν τον Ιανουάριο, να είχαμε έτσι ξεμπλέξει με το κρίσιμο σημείο του φετινού δανεισμού (κάλυψη των 20 και κάτι δισεκατομμυρίων των τοκοχρεολυσίων Απρίλη - Μάη) και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να μην είχε υποχρεωθεί να πουλήσει τη σοσιαλιστική ψυχή της στον δεξιό διάβολο της νεοφιλελεύθερης ΕΕ! Να μην είχε πάρει κανένα από τα αντεργατικά μέτρα. Μόνο εκείνα για την πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, με τα οποία συμφωνεί η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων.

Γιατί όμως δεν πήρε τα 25 δισεκατομμύρια τον Ιανουάριο και άρχισε αυτή την ανόητη ιστορία με την προσφυγή στο ΔΝΤ που αποδείχθηκε μπούμερανγκ; Μόνο από πολιτική ανικανότητα ορθής εκτίμησης της κατάστασης; Μήπως πρέπει να ευχηθούμε να ήταν μόνο αυτό; Τι να πει κανείς...

Αποτυχία

Ανάγκη αλλαγής της πολιτικής

Παταγώδη αποτυχία σημείωσε η πολιτική της κυβέρνησης στον οικονομικό τομέα, αναφορικά με τον δανεισμό του κράτους. Η πολιτική της τυφλής υπακοής της κυβέρνησης Παπανδρέου στις απαιτήσεις της Μέρκελ και της Κομισιόν αποδείχθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι δεν συνεπιφέρει τίποτα θετικό για τη χώρα και τον λαό μας. Μας οδηγεί στη μιζέρια. Αυτή η πολιτική πρέπει να αλλάξει αμέσως. Με άλλο πρόγραμμα εξελέγη το ΠΑΣΟΚ. Με ένα πρόγραμμα που έδινε ελπίδες για καλύτερο μέλλον σε ευρύτατες μάζες ψηφοφόρων, όπως απέδειξε το εκλογικό αποτέλεσμα. Ο Γ. Παπανδρέου εγκατέλειψε το πρόγραμμά του, υποκύπτοντας σε πιέσεις συντηρητικών κύκλων. Αυτή η υποχώρησή του αποδεικνύεται καταστροφική.

πηγη ΕΘΝΟΣ

Το όπλο πάνω στο τραπέζι δεν «τρόμαξε» τις αγορές

Tου Βασιλη Zηρα

Ολο το προηγούμενο διάστημα, η κυβέρνηση διεκδικούσε από την Ευρωπαϊκή Ενωση τη δημιουργία ενός μηχανισμού στήριξης, με το επιχείρημα ότι οι κερδοσκόποι διατηρούν σε υψηλά επίπεδα το κόστος δανεισμού. Ηθελε όσο το δυνατόν ταχύτερη και μεγαλύτερη αποκλιμάκωση των spreads, ώστε να «δικαιολογήσει» τα σκληρά μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής τόσο στην κοινή γνώμη, όσο και σε εκείνα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που πιθανόν ακόμη και σήμερα αμφισβητούν την αναγκαιότητά τους. Στην προσπάθεια αυτή κατέληξε να ερμηνεύει το υψηλό κόστος δανεισμού που καταβάλλει η Ελλάδα κυρίως ως έργο κερδοσκόπων και να διεκδικεί τη στήριξη ως υποχρέωση της Ε. Ε. έναντι της χώρας μας.

Υστερα από δύο μήνες ανάλωσης πολιτικού κεφαλαίου και διαπραγματευτικής ισχύος, η Ευρωζώνη ενέκρινε εντέλει, την περασμένη Πέμπτη, το μηχανισμό στήριξης που ασμένως ζητούσε η Ελλάδα, η οποία με τη σειρά της χθες δοκίμασε την αποτελεσματικότητά του.

Το ελληνικό Δημόσιο προχώρησε στην έκδοση επταετούς ομολόγου. Το επιτόκιό του ήταν για μία ακόμη φορά υψηλό. Διαμορφώθηκε στο 6%, 3,1 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερα από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Αυτό ήταν μάλλον αναμενόμενο. Δυσάρεστη έκπληξη ήταν το περιορισμένο, σε σχέση με τις προηγούμενες εκδόσεις, ενδιαφέρον των επενδυτών. Οι προσφορές ανήλθαν σε κάτι λιγότερο από 7 δισ. ευρώ, έναντι 25 δισ. ευρώ στην έκδοση του 10ετούς ομολόγου, τρεις εβδομάδες νωρίτερα.

Θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος ότι πριν τοποθετηθεί «το όπλο στο τραπέζι», υπήρχαν πολύ περισσότεροι επενδυτές πρόθυμοι να δανείσουν την Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι ο μηχανισμός στήριξης, που δεν πρόκειται να ενεργοποιηθεί παρά μόνο σε περίπτωση πτώχευσης της χώρας, αφήνει παγερά αδιάφορη την αγορά. Αυτό που έκανε τη διαφορά σε σχέση με τις δύο προηγούμενες εκδόσεις και ειδικά με αυτή του 10ετούς ομολόγου, ήταν κυρίως η τιμή. Υπάρχουν πάντα επενδυτές να δανείσουν το ελληνικό Δημόσιο: πολλοί όταν η απόδοση είναι υψηλή και λιγότεροι όταν η απόδοση είναι χαμηλότερη.

Η επικίνδυνα μικρή υπερκάλυψη της χθεσινής έκδοσης επαναβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να απαλλαγεί από το άγχος μιας ταχείας διολίσθησης του κόστους δανεισμού για επικοινωνιακούς λόγους, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει τα μέτρα.

Τα επιτόκια θα υποχωρήσουν όταν καλυφθούν οι μεγάλες δανειακές ανάγκες του διμήνου Απριλίου - Μαΐου και υπό την προϋπόθεση ότι θα υλοποιείται χωρίς παρεκκλίσεις το Πρόγραμμα Σταθερότητας.

Η κυβέρνηση, αντί να επιχειρεί με ριψοκίνδυνες εκδόσεις να πουλήσει στο εσωτερικό το «επίτευγμα» της στήριξης, ας αφήσει τον ΟΔΔΗΧ να πουλήσει ελληνικό χρέος στο εξωτερικό, και η ίδια ας αφοσιωθεί στην υλοποίηση των μέτρων και των μεταρρυθμίσεων που έχει εξαγγείλει. Αλλιώς, κινδυνεύει να εμπλακεί σε περιπέτειες πολύ σοβαρότερες από αυτές που είχε το τελευταίο διάστημα, με τις απειλές περί προσφυγής στο ΔΝΤ.

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο χαρισματικός Σμίσλοφ πέρασε στην Ιστορία!

ΒΑΡΥΤΟΝΟΣ ερμηνευτής κλασικών έργων, αθλητής στα νιάτα του, απόφοιτος ινστιτούτου αεροπλοΐας, πολεμιστής στη Μάχη του Στάλινγκραντ και παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι.

Ο Βασίλι Σμίσλοφ, ένας από τους μεγαλύτερους σκακιστές στην ιστορία του πνευματικού αθλήματος, αλλά και ένας ιδιαίτερα χαρισματικός άνθρωπος με πολυκύμαντη ζωή, απεβίωσε στις 26 Μαρτίου στη γενέτειρά του Μόσχα, δύο ημέρες μετά τη συμπλήρωση των 89 χρόνων του. Ξεχώριζε για τις γνώσεις του, τη γενικότερη καλλιέργεια, την ευγενική φυσιογνωμία του, τη φινέτσα του και τη διαύγεια του πνεύματος μέχρι το τέλος της ζωής του.

Γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου 1921 και έμαθε σκάκι σε ηλικία 6 ετών από τον επίσης σκακιστή και μουσικό πατέρα του. Το 1953 πρώτευσε στο τουρνουά διεκδικητών της Ζυρίχης, μπροστά από ιερά τέρατα της εποχής, όπως οι Κέρες, Ρεσέφσκι, Μπροσνστάιν, αλλά και από τους νεαρούς τότε Πετροσιάν και Γκέλερ. Αντιμετώπισε τον παγκόσμιο πρωταθλητή Μποτβίνικ σε ματς 24 παρτίδων που έληξε ισόπαλο. Σύμφωνα με τον κανονισμό, ο κάτοχος διατήρησε τον τίτλο του.

Ξανά πρώτος το 1956 στο τουρνουά διεκδικητών του Άμστερνταμ νίκησε πειστικά το 1957 τον Μποτβίνικ (12,5-9,5) και αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής. Τον αμέσως επόμενο χρόνο έχασε σε ματς- ρεβάνς από τον Μποτβίνικ (10,5-12,5) και ο τίτλος πέρασε πάλι τα χέρια του αντιπάλου του.

Αγωνίστηκε με την Εθνική Σοβιετικής Ένωσης σε 9 Ολυμπιάδες, σημειώνοντας 90 βαθμούς σε 113 παρτίδες (69 νίκες, 42 ισοπαλίες και μόνο 2 ήττες), δηλαδή ποσοστό επιτυχίας 79,6%! Επίσης, ενίσχυσε την εθνική της χώρας του σε 5 Πρωταθλήματα Ευρώπης, σημειώνοντας ποσοστό επιτυχίας 75,7%, με 19 νίκες, 15 ισοπαλίες και 1 ήττα. Το 1945 οργανώθηκε ματς της Σοβιετικής Ένωσης με τις ΗΠΑ μέσω ραδιοφώνου, όπου νίκησε 2-0 τον Ρεσέφσκι. Τέλος, συμμετείχε και στα δύο νικηφόρα ματς της Σοβιετικής Ένωσης επί της Μεικτής Κόσμου (Βελιγράδι, 1970 και Λονδίνο, 1984).

Όλα αυτά του απέφεραν πολλά μετάλλια και μεγάλη δόξα, ωστόσο εκείνο που αναζητούσε διαρκώς ο ίδιος δεν ήταν οι νίκες, αλλά ο θρίαμβος της λογικής!

Σε μια από τις συνεντεύξεις του («Shakhmatnaya Νedelia», 1982) είχε πει: «Στο μυαλό μου ο ιδανικός παίκτης μοιάζει με Ινδιάνο μάγο που σκύβει πάνω από τη σκακιέρα σε μεγαλόπρεπη σιωπή, και όχι κάποιος που κουνά αδιάκοπα τα κομμάτια. Οι 5λεπτες παρτίδες δεν έχουν δημιουργικότητα, είναι σκέτος ανταγωνισμός. Το σκάκι έχει ήδη απολέσει την αναφορά του στη Σοφία και κινείται ταχύτατα προς την κατεύθυνση της νίκης πάνω απ΄ όλα».

Σύγχρονος του μεγάλου Μποτβίνικ (1911-1995), δεν θεωρήθηκε ποτέ πραγματικά πρώτος στον κόσμο (όπως οι τωρινοί πρωτοκλασάτοι Ανάντ, Τοπάλοφ, Κράμνικ κ.ά. δεν ξέφυγαν από τη σκιά του Κασπάροφ), αλλά ό,τι δεν κατάφερε σε ακμή το πέτυχε σε διάρκεια: ενώ ο Μποτβίνικ είχε ραγδαία πτώση μετά τα 50 του, ο Σμίσλοφ παρέμεινε σε υψηλό επίπεδο μέχρι και τη δεκαετία του ΄80. Κατέχει, μάλιστα, το ρεκόρ του γηραιότερου παίκτη που έχει αγωνιστεί στα ματς των διεκδικητών για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα: Το 1983 απέκλεισε τον Ούγγρο Ρίμπλι και τον Γερμανό Χίμπνερ (ύστερα από ισόπαλο σκορ την πρόκριση την έδωσε η μπίλια της ρουλέτας, αλλά για αυτήν τη μαύρη στιγμή του σκακιού οι μόνοι που δεν είχαν ευθύνη ήταν οι σκακιστές) και τον επόμενο χρόνο ηττήθηκε από τον 21 ετών Κασπάροφ, ο οποίος έμελλε να είναι ο επόμενος πρωταθλητής κόσμου!

Πριν από 15 χρόνια (Μάρτιος 1995), αγωνίστηκε σε ένα ενδιαφέρον τουρνουά στην Καρδίτσα, όπου τρεις πρώην παγκόσμιοι πρωταθλητές ανδρών, γυναικών και εφήβων, οι Σμίσλοφ (3,5 βαθμοί σε 6 αγώνες), Τσιμπουρντανίτζε (2), Μιλαντίνοβιτς (2,5) αντιμετώπισαν σε διπλές συναντήσεις τους Έλληνες πρωταθλητές Κοτρωνιά (3,5), Σκέμπρη (3,5) και Γρίβα (3).

Ο Μποτβίνικ, εντοπίζοντας τις αδυναμίες του αντιπάλου του είχε αναφέρει ότι υστερούσε στον ψυχολογικό τομέα και ότι ορισμένες φορές υπερεκτιμούσε τις δυνατότητές του, ενώ ο Κράμνικ δηλώνει λάτρης του σκακιστικού ύφους του, στο οποίο διέκρινε μια ομαλή ροή, σαν ένα τραγούδι! Ο Κασπάροφ θεωρεί τον Σμίσλοφ ως τον ισχυρότερο παίκτη του κόσμου τη δεκαετία του ΄50, ένα σκαλοπάτι πάνω από τον Μποτβίνικ.

Πολυγραφότατος, έχει εκδόσει δεκάδες βιβλία (ακόμα και με σκακιστικά ποιήματα!), ενώ είχε ιδιαίτερη αδυναμία στις σκακιστικές συνθέσεις. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε χάσει το φως του και συνέθετε προβλήματα χωρίς τη βοήθεια σκακιέρας!

Μοίραζε τη ζωή του ανάμεσα στις δυο μεγάλες αγάπες του, το σκάκι και τη μουσική. Γιορτάζοντας τα ογδοηκοστά του γενέθλια τραγούδησε στο θέατρο Μπολσόι γεμίζοντας ένα δίωρο πρόγραμμα, με πιανίστα τον επίσης σπουδαίο σκακιστή και μουσικό Ταϊμάνοφ. Συνοψίζοντας τις απόψεις σπουδαίων σκακιστών, αλλά και μελετητών καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι εκείνο που χαρακτήριζε περισσότερο από κάθε άλλο το παιχνίδι του ήταν η αρμονία!

Πλούσιο υλικό προσφέρουν τα γνωστά σάιτ http://www. chess.co. uk/twic/twic. html, http: //www. chessbase. com/, καθώς και ορισμένα δικά μας, όπως το http://skakistiko. blogspot. com/ και http://skakistasholeia. blogspot. com/.

Μια είδηση που πέρασε απαρατήρητη...

Του ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ

(...) Τον ίδιο καιρό που όλοι ασχολούμαστε με «μέτρα», μια μικρή είδηση πέρασε απαρατήρητη, κανείς δεν της έδωσε σημασία στα δελτία ειδήσεων. Η γραμμή U του μετρό αναβλήθηκε οριστικά, δεν υπάρχουν τα 2 δις που κοστίζει η κατασκευή της.

Αυτή η χώρα, με έναν αιώνα καθυστέρηση από τις άλλες χώρες, έφτιαξε πριν μια δεκαετία δύο γραμμές μετρό. Ακόμα και μ’ αυτές τις δυο γραμμούλες η ζωή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων άλλαξε. Έκτοτε, δεν έγινε τίποτε απολύτως. Όχι γραμμή, ούτε σταθμός.

Το 2003 προέβλεπαν για τον προαστιακό ότι σήμερα θα ’χει 281 χιλιόμετρα δίκτυο και θα μεταφέρει 420.000 επιβάτες. Δεν έχει ούτε το μισό και μεταφέρει 16.000.

Μπορεί κανείς να υπολογίσει πόσα είναι τα διαφυγόντα έσοδα του κράτους από τις γραμμές του μετρό και του προαστιακού που δεν έγιναν ποτέ; Ποιο είναι το κόστος στην ελληνική οικονομία από τις χαμένες εργατοώρες στις συγκοινωνίες; Πόσα χάνουν οι πολίτες σε ταξί, σε βενζίνες, σε πάρκινγκ κάθε μέρα; Πόσο αποτιμούνται οι χαμένες ώρες απ’ τη ζωή μας μποτιλιαρισμένοι, υστερικοί, σε κάποιο φανάρι; (...)

ΠΗΓΗ ATHENSVOICE

«Φέσι» 70.000 ευρώ στον ΕΟΤ για 1.000 γραβάτες Ferragamo

Γνήσιος οπαδος του lifestyle o Αρης Σπηλιωτόπουλος. Όπως έμαθα, επί θητείας του στο υπουργείο Τουρισμού είχε παραγγείλει 1.000 μεταξωτές γραβάτες και 150φουλάρια Salvatore Ferragamo, προκειμένουνα δίδονται ως δώρα σε τρίτους. Το κόστος άγγιξε τα 70.000 ευρώ, όμως η πληρωμή δεν έγινε ποτέ, μολονότι είχε υπογραφεί η σχετική σύμβαση από τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού. 

Η επίτροπος που ελέγχει τις δαπάνες δεν θεωρεί ότι η συγκεκριμένη σύμβαση είναι επιλέξιμη και συνάδει με τη διαφημιστική προβολή της χώρας μας, με αποτέλεσμα να μην εγκρίνει τη σχετική πληρωμή. Η οικογένεια Λεμονή (Καλογήρου, Dolce Cabana, Χαραλάς κ.ά.),που διέθεσε το προϊόν, ζητά να πληρωθεί, όμως ο ΕΟΤ απαντά, στο πλαίσιο της ώσμωσης Τουρισμού-Πολιτισμού, με το θρυλικό θεατρικόέργο του Ντάριο Φο: «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»…

Για την ιστορία, αναφέρουμε ότι έχουν απομείνει μόνο 54 γραβάτες, αφού η φίρμα Ferragamo -πώς να το κάνουμε- είναι μοναδική και γίνεται ανάρπαστη από Έλληνες καιξένους !

Βέβαια, όπως μαθαίνω, ο πρόεδρος του ΕΟΤ Νικόλας Κανελλόπουλος, πέραν της οικονομικής δυσπραγίας που διέπει τον Οργανισμό, αντιμετωπίζει ένα ακόμη πρόβλημα. Ο ΕΟΤ, πάλι επί υπουργίας Άρη, αγόρασε για άγνωστους λόγους μια Lexus αξίας 75.000 ευρώ περίπου.

Το πολυτελές αυτοκίνητο «κάθεται» στο… γκαράζ του Οργανισμού έχοντας διανύσει ελάχιστα χιλιόμετρα, δεδομένου ότι -όπως λένε οι κακές γλώσσες- το μακρινότερο ταξίδι του ήταν η κοσμοπολίτικη Αράχοβα. Το κακό είναι πως ο ΕΟΤ δεν μπορεί βάσει νομοθεσίας να πουλήσει το πολυτελές αυτοκίνητο προκειμένου να συγκεντρώσει κάποια έσοδα,αφού για φέτος οι δαπάνες προβολής της Ελλάδας στο εξωτερικό ίσως είναι οι λιγότερες την τελευταία 15ετία.

Ταυτόχρονα ο Οργανισμός καλείται να πληρώσει σε προμηθευτέςτου και χρέη ύψους 130 εκατ. ευρώ περίπου.

Αλλά, έτσι είναι, οι ωραίοι έχουν χρέη…

ΠΗΓΗ Κ.Τ.ΕΠΕΝΔΥΤΗ

Ο Δήμος Βουλιαγμένης ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ ΤΙΣ ΡΑΚΕΤΕΣ (!!!) στην παραλία

ΑΝΤΕ ΜΑΓΚΕΣ "ΚΑΙ ΕΙΣ ΑΝΩΤΕΡΑ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΛΙΚΙΑ..."

Η Χίλαρι λέει "όχι" για τη Γενοκτονία

Τη διαβεβαίωση της Χίλαρι Κλίντον ότι ο Λευκός Οίκος αντιτίθεται στην αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων απ' την αμερικανική Βουλή απέσπασε η Τουρκία, σύμφωνα με χθεσινή ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, μετά από τηλεφωνική επικοινωνία της Αμερικανίδας υπουργού Εξωτερικών με τον Τούρκο ομόλογό της Αχμέτ Νταβούτογλου την Κυριακή.

Η κυβέρνηση Ομπάμα -η οποία είχε ασκήσει ασφυκτικές πιέσεις στην επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων ώστε να μην αναγνωριστεί η αρμενική γενοκτονία- επιχειρεί να περιορίσει τις τριβές με την Τουρκία, την οποία θεωρεί σύμμαχο-κλειδί για ιδιαίτερα "θερμές περιοχές" όπως το Αφγανιστάν και η Μέση Ανατολή.

Η σύγκρουση για το θέμα της Γενοκτονίας πήρε διαστάσεις, καθώς η Aγκυρα ανακάλεσε τον πρεσβευτή της απ' την Ουάσιγκτον μόλις η αρμόδια επιτροπή υιοθέτησε τη μη δεσμευτική απόφαση στις 4 Μαρτίου. Η ολομέλεια της Βουλής αναμένεται να συζητήσει το θέμα άμεσα, παρότι δεν είναι σαφές κατά πόσον θα υπάρξει και ψηφοφορία ή εάν υπάρχει αρκετή υποστήριξη ώστε να γίνει απόφαση του σώματος.

"Η υπουργός Εξωτερικών X. Κλίντον τόνισε ότι η αμερικανική κυβέρνηση αντιτίθεται τόσο στην απόφαση που ελήφθη από την επιτροπή όσο και στο να πάει η απόφαση αυτή στην ολομέλεια της Βουλής", αναφέρεται στην ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.

πηγη ΕΘΝΟΣ

Εξόριστοι λόγω κατ΄ οίκον διδασκαλίας

ΤΗΕ ΤΙΜΕS /Της Αlexandra Frean

Λίγο μετά τις 7 το πρωί μιας παγωμένης ημέρας του Οκτωβρίου 2006, η αστυνομία κτύπησε την πόρτα του Ούβε και της Χαναλόρε Ρομάικε στο Μπίσινγκεν της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Λίγο αργότερα, οι αστυνομικοί αποχώρησαν παίρνοντας μαζί τους τα τρία παιδιά που ήταν παρόντα.

Ποιο ήταν το έγκλημα των Ρομάικε; Ότι εκπαίδευαν τα παιδιά τους στο σπίτι, σε μια χώρα που κάτι τέτοιο όχι μόνο είναι παράνομο, αλλά θεωρείται ιδιαιτέρως ύποπτο και αντικοινωνικό. Μάλιστα ένα γερμανικό δικαστήριο αποφάσισε πρόσφατα ότι η εκπαίδευση στο σπίτι ισοδυναμεί με τη δημιουργία «παράλληλων κοινωνιών». Έτσι, οι αστυνομικοί πήγαν στο σπίτι των Ρομάικε για να πάρουν τα παιδιά και να τα στείλουν στο σχολείο.

Δύο χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 2008, η οικογένεια έφυγε από τη Γερμανία και κατέφυγε στην Αμερική, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο. Και τον περασμένο Ιανουάριο, ένας δικαστής στο Τενεσί ικανοποίησε το αίτημά τους με το επιχείρημα ότι αν επιστρέψουν στη Γερμανία διατρέχει κίνδυνο η ζωή τους.

Τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους για την απόφαση αυτή, με την «Ντι Βελτ» να ισχυρίζεται ότι οι Ρομάικε κάνουν κακό στα παιδιά τους. Αν όμως οι δημοσιογράφοι είχαν κάνει τον κόπο να μιλήσουν με την οικογένεια, ίσως να είχαν καταλήξει σε διαφορετικό συμπέρασμα. Επισκέφθηκα τους Ρομάικε στο Τενεσί και βρήκα ανθρώπους ήρεμους και ευγενείς. Τα παιδιά μελετούσαν ήσυχα στο σαλόνι και κάθε τόσο σηκώνονταν για να φέρουν ένα βιβλίο. Ακόμη και η 4χρονη Νταμάρις καθόταν χωρίς να ενοχλεί κανέναν. «Θα αγωνιστώ μέχρι το τέλος», λέει η 37χρονη μητέρα τους. «Ο νόμος αυτός πρέπει να αλλάξει».

Η Χαναλόρε είχε κακή εμπειρία από το σχολείο, καθώς οι συμμαθήτριές της της συμπεριφέρονταν πολύ άσχημα. Ανησύχησε πολύ, έτσι, όταν ο μεγαλύτερος γιος της, ο Ντάνιελ, κλείστηκε στον εαυτό του όταν πήγε στο Δημοτικό. Και ανησύχησε ακόμη περισσότερο όταν η κόρη της, η Λίντια, άρχισε να παραπονιέται για πονοκεφάλους και στομαχόπονους. Το ζευγάρι αναζήτησε άλλα σχολεία στο κρατίδιο, αλλά δεν βρήκε τίποτα ικανοποιητικό. Τον Σεπτέμβριο του 2006, άρχισε να κάνει μαθήματα κατ΄ οίκον στον Ντάνιελ (που ήταν τότε 9 ετών), τη Λίντια (8) και τον Γιόσουα (6). Περίμεναν ότι μπορεί οι αρχές να τους επέβαλλαν κάποιο πρόστιμο και έπαθαν σοκ όταν η αστυνομία πήρε εκείνο το πρωί τα παιδιά. Έτσι, αποφάσισαν να πουλήσουν το σπίτι, να εγκαταλείψουν τη χώρα και να πάνε στην Αμερική. Ξέρουν ότι η κατ΄ οίκον εκπαίδευση δεν είναι για όλο τον κόσμο. Σε εκείνους όμως φαίνεται σωστό και είναι αποφασισμένοι να μην κάνουν πίσω.

30/Μαρτίου/1822: Ξεκινά η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ

(...) Το Σάββατο 11 Μαρτίου του 1822 ο Αρχηγός της επανάστασης στη Σάμο , Λυκούργος Λογοθέτης, φτάνει στη Χίο με το Χιώτη Μπουρνιά και με 2500-4500 άνδρες (ο στόλος ήταν 8 μπρίκια και 30 βοηθητικά πλοία). Η απόβαση του Λογοθέτη έγινε ταυτόχρονα στον κόλπο της Αγίας Ελένης και στην Αγκάλη. Στο εντωμεταξύ είχαν ειδοποιηθεί αρκετοί Χιώτες , οι οποίοι έσπευσαν να ενωθούν με τους άνδρες του Λογοθέτη.

Ο Βαχήτ Πασάς στέλνει δύο τμήματα στρατού , ένα για να εμποδίσει την απόβαση και ένα άλλο στον Κάμπο, για να πλευροκοπήσει την αποβατική δύναμη του Λογοθέτη. Αρχικά οι μάχες γέρνουν προς την πλευρά των Ελλήνων. Οι Τούρκοι αναγκάζονται να κλειστούν στο κάστρο. Ο Μπουρνιάς με τους στρατιώτες του χτυπούν τους Τούρκους από το Παλαιόκαστρο(σημερινά σχολεία Βουνακίου). Στο ύψωμα της Παναγίας Τουρλωτής μια ομάδα από Σαμιώτες κανονιοβολούν την πόλη. Άλλοι επαναστάτες οχυρώνονται στο «Ψωμί»(Μπέλλα Βίστα), στο λόφο «Ασωμάτων»(Ευαγγελίστρια) και στον κάτω Γιαλό. Η απελευθέρωση της Χίου έγινε δεκτή από τους Χιώτες με ένα αίσθημα φόβου σχετικά με την έκβαση της επανάστασης. Μάλιστα πολλοί Χιώτες πλούσιοι φεύγουν από το νησί.

Μόλις οι Τούρκοι στην Κωνσταντινούπολη έμαθαν το γεγονός της επανάστασης της Χίου, στέλνουν τον Τουρκικό στόλο με ναύαρχο τον Καρά Αλή. Στις 30 Μαρτίου 1822 ο Τουρκικός στόλος (46 πλοία και 7000 στρατιώτες) φτάνει στο βόρειο τμήμα του νησιού. Λίγες ώρες μετά ενώνονται με άλλους ομοεθνείς τους που βγήκαν από το κάστρο και ξεκινούν τη σφαγή , τις λεηλασίες και το κάψιμο της πόλης. Ο Λογοθέτης και ο Μπουρνιάς αποχώρησαν προς το εσωτερικό του νησιού , λέγοντας το σύνθημα « ο σώζων εαυτό σωθήτω».

Τη Μεγάλη Παρασκευή, 31 Μαρτίου 1822, καίγεται ο ναός της Τουρλωτής και δίνεται το σύνθημα στους Τούρκους για γενική αιματοχυσία και αποτέφρωση της πόλης. Από εκείνη τη μέρα και για 4 μήνες φτάνουν Τούρκοι κατάδικοι από τις απέναντι Τουρκικές ακτές με σκοπό το φόνο, τη λεηλασία και τα λάφυρα. Υπολογίζεται ότι κατέφθασαν 40.000 Τούρκοι άτακτοι αυτήν την περίοδο.

Ταυτόχρονα ο Βαχήτ Πασάς αναγγέλλει τη διαταγή του σουλτάνου να θανατώνονται βρέφη έως 3 ετών , αγόρια και άνδρες άνω των 12 ετών , γυναίκες άνω των 40 ετών , να αιχμαλωτίζονται κορίτσια και γυναίκες από 3 έως 40 ετών και αγόρια από 3 έως 12 ετών. Γλίτωναν μόνο όσοι ασπάζονταν το μωαμεθανισμό.

Οι περισσότεροι Χιώτες άρχισαν να μετακινούνται προς το εσωτερικό του νησιού για να σωθούν από το μένος των Τούρκων. Τα καταφύγιά τους ήταν αρχικά οι Καρυές, το Αίπος, η Νέα Μονή, το μοναστήρι του Αγίου Μηνά και ο Άγιος Γεώργιος ο Συκούσης.

Το Μεγάλο Σάββατο, 1η Απριλίου 1822 καίγεται η Σχολή της Χίου, σφαγιάζονται σχεδόν όλοι, ακόμα και οι λεπροί. Ο Βαχήτ Πασάς είχε εκδώσει διαταγή ότι όσες γλώσσες και αυτιά του πήγαιναν , τόσα περισσότερα κέρδη θα είχαν.

Στις 2 Απριλίου 1822(Πάσχα) μπαίνουν οι Τούρκοι(15000 άνδρες) στο μοναστήρι του Αγίου Μηνά από ένα μικρό άνοιγμα που υπήρχε στον περίβολο και σφαγιάζουν τους 3000 Χιώτες που είχαν κρυφτεί. Στη συνέχεια πυρπολούν το μοναστήρι. Την ίδια μέρα το ίδιο γεγονός γίνεται και στη Νέα Μονή. Η κατάσταση γενικεύεται και σε άλλα χωριά της Χίου. Οι Σαμιώτες εγκατέλειψαν τη Χίο και έπλευσαν προς τα Ψαρά.

Την Τετάρτη 5 Απριλίου του 1822 βγάζει ανακοίνωση ο Καρά Αλής , πως όσοι Χιώτες παραδώσουν τα όπλα τους και επιστρέψουν στην πόλη , θα αφεθούν ελεύθεροι(αμνηστία). Μάλιστα εξασφάλισαν οι Τούρκοι και επιστολή του φυλακισμένου Μητροπολίτη και των Δημογερόντων , η οποία ανέφερε τις ειλικρινές προθέσεις των Τούρκων. Οι πρόξενοι της Αγγλίας , της Αυστρίας και της Γαλλίας ανέλαβαν να μεταφέρουν την πρόταση στους Χιώτες και να τους πείσουν.

Οι Χιώτες εμπιστεύθηκαν τους πρόξενους και άρχισαν να επιστρέφουν και να παραδίδουν τα όπλα τους. Βέβαια, όπως ήταν αναμενόμενο, οι Τούρκοι αθέτησαν το λόγο τους και άρχισαν να σφάζουν όσους κατέβαιναν στην πόλη. Η μεγάλη σφαγή συνεχίστηκε και στην κεντρική Χίο(Βροντάδο , Πιτυός, Θυμιανά και μετά Βορειόχωρα). Στο ακρωτήρι του Κάβο Μελανιός, απέναντι από τα Ψαρά βρήκαν καταφύγιο περίπου 10.000 Χιώτες και περίμεναν τα ψαριανά πλοία να τους μεταφέρουν στα Ψαρά. Δυστυχώς όμως η μεγάλη θαλασσοταραχή τους στάθηκε εμπόδιο και σφαγιάσθηκαν σχεδόν όλοι από τους Τούρκους με απερίγραπτη λύσσα. Ήταν τόσο πολύ το αίμα των αθώων, που η θάλασσα «μελάνιασε» γύρω από τον κάβο και την παραλία.

Στις 18 Απριλίου στην Κωνσταντινούπολη σφαγιάζονται 3 Χιώτες όμηροι (Ράλλης, Σκυλίτζης , Ροδοκανάκης) και άλλοι 60 Χιώτες επιφανείς. Στις 23 Απριλίου του 1822 απαγχονίζονται στην τάφρο του κάστρου της πόλης ο μητροπολίτης Πλάτων , ο διάκονός του Γαρρής και 9 πρόκριτοι. Στη συνέχεια θανατώνονται με τον ίδιο τρόπο και οι δημογέροντες που ήταν φυλακισμένοι ανά δέκα. Τα σκοτωμένα σώματά τους χλευάζονται από τους Τούρκους , οι οποίοι τα ρίχνουν μετά στη θάλασσα.

Λίγες μέρες μετά την καταστροφή , σχεδιάστηκε ναυτική επίθεση του στόλου των τριών ναυτικών νησιών εναντίον του Τουρκικού στόλου στο στενό του Τσεσμέ. Στις 18 Μαΐου πραγματοποιήθηκε η πρώτη επίθεση . Οι έλληνες έκαναν αρκετές ζημιές στον Τούρκικό στόλο , αλλά απέτυχαν να πυρπολήσουν τη ναυαρχίδα του Καρά Αλή.

Την 1η Ιουνίου του 1822 ο Κωνσταντίνος Κανάρης μαζί με τον Ανδρέα Πιπίνο και 40 ψαριανούς ξεκίνησαν από τα Ψαρά με 2 πυρπολικά και 4 περιπολικά πλοία και αφού μετάλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων , μπήκαν στο στενό της Χίου με βόρειο άνεμο. Κρύφτηκαν και περίμεναν να βραδιάσει. Τέλειωνε τότε το ραμαζάνι των Τούρκων και ξεκινούσε η γιορτή του μπαϊραμιού. Στην τουρκική ναυαρχίδα επικρατούσε χαρά και κέφι με πολλούς καλεσμένους και κάποιες δυστυχισμένες αιχμάλωτες, περίπου 2000 άτομα. Τότε τα δύο πυρπολικά κατάφεραν να μπουν ανάμεσα στα τουρκικά πλοία. Ο Κανάρης κατευθύνθηκε κατά την ναυαρχίδας του Καρά Αλή , ενώ ο Πιπίνος κατά της υποναυαρχίδας. Ο Κανάρης τα κατάφερε να πυρπολήσει την ναυαρχίδα , ενώ ο Πιπίνος δεν τα κατάφερε , γιατί βιάστηκε και έγινε αντιληπτός από τους Τούρκους. Η ναυαρχίδα όμως τυλίχθηκε στις φλόγες και μετά ανατινάχθηκε , σκοτώνοντας και τον Καρά Αλή. Στις 7 Ιουνίου εξαπολύεται και τρίτο γιουρούσι των μαινόμενων Τούρκων στα Μαστιχοχώρια και ολοκληρώνεται η καταστροφή του νησιού.

Μετά την καταστροφή, από τους 117.000 Χριστιανούς που ήταν ο τότε πληθυσμός της Χίου , έμειναν περίπου 1800 -2000 άνθρωποι. 21.000 ήταν οι φυγάδες(κατέφυγαν στα Ψαρά, Τήνο, Σύρο, Άνδρο, Αγκώνα, Τεργέστη, Μασσαλία, Οδησσό, Μάλτα, Λονδίνο) και 52.000 οι αιχμάλωτοι. Υπολογίζουμε δηλαδή ότι σφαγιάσθηκαν περίπου 52.000 Χιώτες.

Η καταστροφή της Χίου συγκλόνισε όχι μόνο τον Ελληνισμό , αλλά και όλη την Ευρώπη. Οι εφημερίδες έγραφαν άρθρα εκφράζοντας τον αποτροπιασμό τους για τη μεγάλη σφαγή. Βιβλία κυκλοφορούσαν στην Αγγλία, Γαλλία , Γερμανία και οι φιλέλληνες προσπαθούσαν να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη για να βοηθήσουν τα θύματα.

Από τη μεγάλη σφαγή της Χίου εμπνεύστηκε ο μεγάλος Γάλλος ζωγράφος Ντελακρουά και ο Βίκτωρ Ουγκώ στο ποίημά του «Το Ελληνόπαιδο».

πηγη http://www.chioshistory.gr/

Το Ελληνόπαιδο (1828)

Ποίηση: Βίκτωρ Ουγκώ
Μετάφραση στα ελληνικά: Κωστής Παλαμάς


Τούρκοι διαβήκαν. Χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα.
Η Χίο, τα' όμορφο νησί, μαύρη απομένει ξέρα,
με τα κρασιά, με τα δεντρά
τ' αρχοντονήσι, που βουνά και σπίτια και λαγκάδια
και στο χορό τις λυγερές καμιά φορά τα βράδια
καθρέφτιζε μεσ' τα νερά.


Ερμιά παντού. Μα κοίταξε κι απάνου εκεί στο βράχο,
στου κάστρου τα χαλάσματα κάποιο παιδί μονάχο
κάθεται, σκύβει θλιβερά
το κεφαλάκι στήριγμα και σκέπη του απομένει
μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη σαν αυτό ξεχασμένη
μεσ' την αφάνταστη φθορά.


Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες
για να μην κλαις λυπητερά, τ' ήθελες τάχα να 'χες
για να τα ιδώ τα θαλασσά
ματάκια σου ν' αστράψουνε, να ξαστερώσουν πάλι
και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι
με τα μαλλάκια τα χρυσά;


Τι θέλεις άτυχο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω
για να τα πλέξης ξέγνοιαστα, για να τα καμαρώσω
ριχτά στους ώμους σου πλατιά
μαλλάκια που του ψαλιδιού δεν τάχει αγγίξει η κόψη
και σκόρπια στη δροσάτη σου τριγύρω γέρνουν όψη
και σαν την κλαίουσα την ιτιά;


Σαν τι μπορούσε να σου διώξει τάχα το μαράζι;
Μήπως το κρίνο απ` το Ιράν, που του ματιού σου μοιάζει;
Μην ο καρπός απ' το δεντρί
που μεσ' στη μουσουλμανική παράδεισο φυτρώνει,
κ' έν' άλογο χρόνια εκατό κι αν πιλαλάει, Δεν σώνει
μεσ' απ' τον ίσκιο του να βγει;


Μη το πουλί που κελαηδάει στο δάσος νύκτα μέρα
και με τη γλύκα του περνάει και ντέφι και φλογέρα;
Τι θες κι απ' όλα τα αγαθά
τούτα; Πες. Τα` άνθος, τον καρπό; Θες το πουλί;

-Διαβάτη,
μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι:
Βόλια, μπαρούτι θέλω. Νά.

"Επίγεια σοφία"

"Κάθε μέρα οι άνθρωποι απομακρύνονται απο την εκκλησία και επιστρέφουν στο Θεό"

LENNY BRUCE (Αμερικανός κωμικός)

"Οι τελετές της Εκκλησίας όσον αφορά εορτές και νηστείες τηρούνται μάλλον ικανοποιητικά αφού οι πλούσιοι τηρούν τις εορτές και οι φτωχοί κρατούν τις νηστείες"

SYDNEY SMITH (Βρετανός κληρικός του 18ου αι.)

"Τα περισσότερα κηρύγματα μου φαίνονται σαν διαφημίσεις, μόνο που δεν μπορώ να ξεχωρίσω αν ο Θεός είναι ο σπόνσορας ή το προϊόν"

MINION MAK ΛΑΦΛΙΝ (Αμερικανίδα συγγραφέας)

Σαν σήμερα (30/3/ΧΧΧΧ)

1822: Σφαγή των κατοίκων της Χιου απο τους Τούρκους

1867: Οι Ρώσοι πουλάνε την Αλάσκα στην Αμερική για 7,2 εκατομμύρια δολάρια, μην ξέροντας ότι κάτω από τους πάγους κρύβεται μαύρος χρυσός. Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης κατηγορούν την κυβέρνηση ότι διασπάθισε το δημόσιο χρήμα για να αγοράσει ένα παγόβουνο.

1952: Ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελείται στο Γουδί.

1981: Απόπειρα δολοφονίας κατα του Ρόναλντ Ρίγκαν απο τον Τζον Χίνκλεϊ έξω από ξενοδοχείο της Ουάσινγκτον

1983: Τίθενται σε ισχύ στην Ελλάδα το πενθήμερο και οι 40 ώρες εργασίας για τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα.

1853: Γεννιέται ο ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκονγκ

1872: Πεθαίνει ο Νικόλαος Μάντζαρος, συνθέτης του εθνικού μας ύμνου.

1896: Πεθαίνει ο Χαρίλαος Τρικούπης

Γιατί χαίρονται δανειστές και τραπεζίτες...

Γράφει ο Τάκης Κατσιμάρδος

Κάθε οικονομική συμφωνία, όπως των Βρυξελλών, επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις. Εδώ ας περιοριστούμε σε κάποιιες μειοψηφικές προσεγγίσεις για την «ιστορική» της 25ης Μαρτίου. -Οι τραπεζίτες πέτυχαν νίκη λαμπρά. Μπορούν, πάλι, να σωρεύουν φθηνό χρήμα, μέσω ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου, το οποίο θα διαθέτουν πολύ ακριβότερα στο ίδιο. Οπως από την αρχή της κρίσης. Εξασφάλισαν, έτσι, για φέτος και του χρόνου κέρδη (και υπερκέρδη). Για μετά... έχει ο Θεός. Με αυτό το δούναι και λαβείν λεηλατείται, φυσικά, το κράτος, δηλαδή οι πολίτες, αφού θα δανείζονται από τις τράπεζες με επιτόκια αγοράς κι όχι με ευνοϊκούς όρους, όπως οι τελευταίες από την ΕΚΤ, ενεχυριάζοντας ομόλογα.

Το απλό και αυτονόητο να δανείζεται το ίδιο το Δημόσιο από την ΕΚΤ με χαμηλό, δεν συνάδει με τη νεοφιλελεύθερη λογική των ταγών της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Δεν το επιτρέπει, λένε, το Σύμφωνο Σταθερότητας. Μόνο που αυτό είναι, πια, χρεοκοπημένο στην πράξη και μοιάζει περισσότερο με ζουρλομανδύα... -Ο «μηχανισμός χρηματοδοτικής υποστήριξης» αν και περιορίζει σημαντικά τον κίνδυνο μιας ελληνικής στάσης πληρωμών (έναν διάχυτο συλλογικό φόβο), δεν τον εξαλείφει.

Ας υποθέσουμε, όμως, ότι μετά την απόφαση των Βρυξελλών η χώρα πετυχαίνει να δανείζεται με κανονικά κι όχι κερδοσκοπικά επιτόκια. Αλλά μέσα στον φαύλο κύκλο των νέων δανείων, που συνάπτονται για να πληρωθούν τοκοχρεολύσια, φθάνει στα όριά της. Βρίσκεται σε αντικειμενική αδυναμία να ανταποκριθεί στην υπερχρέωση (ληστρική ή αγοραία). Αντιμετωπίζει το δίλημμα ή να συνεχίσει να λειτουργεί ως κράτος των πολιτών ή ως μηχανή εξόφλησης δανείων.

Σε αυτήν την περίπτωση η διεθνής πρακτική, από τις αρχές του περασμένου αιώνα, είναι η αναδιαπραγμάτευση του χρέους με τους δανειστές. Η στάση πληρωμών λειτουργεί ως μια τελευταία γραμμή άμυνας, αν αξιοποιηθεί σωστά. Αυτό ακριβώς το όπλο κατατέθηκε την περασμένη Πέμπτη στις Βρυξέλλες. Η Ελλάδα έχασε εκεί τη δυνατότητα προσφυγής σε μια ελεγχόμενη αναδιαπραγμάτευση του χρέους της. Δεν μπορεί πια να πει ούτε «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», με πρωτοβουλία της. Οι δανειστές (αξιότιμοι ή κερδοσκόποι) μπορούν να είναι ήσυχοι. Η χώρα καταδικάστηκε να δανείζεται συνεχώς μέχρι τελικής πτώσεως...

ΠΗΓΗ ΕΘΝΟΣ

Η μετανάστευση των απογοητευμένων

Tης Τασουλας Kαραϊσκακη

Ολο και πιο συχνά, στις γεμάτες ανησυχία συζητήσεις για το μέλλον της Ελλάδας εκφράζεται το ενδεχόμενο ενός μεγάλου κύματος φυγής νέων στο εξωτερικό· επιβεβαίωσης του σκοτεινότερου «σεναρίου», να εγκαταλείψουν την παραπαίουσα χώρα οι ικανοί, οι γνώστες, οι πρόθυμοι, οι πεισματάρηδες, όσοι δεν θα θέλουν να εκλάβουν ως τύχη την εξεύρεση μιας κακοπληρωμένης θέσης εργασίας, χωρίς αναγνώριση και προοπτικές. Με τον ιδιωτικό τομέα να μην μπορεί να απορροφήσει άλλους σταθερά απασχολούμενους, με την πόρτα του Δημοσίου πλέον ερμητικά κλειστή, με το βιοτικό επίπεδο να φθίνει, φαντάζουν αναμενόμενες οι εξαγωγές όχι προϊόντων και υπηρεσιών, αλλά επιστημόνων, επαγγελματικών - προικισμένων.

Δεν θα είναι μια μετανάστευση από την απόγνωση που γεννά η απόλυτη φτώχεια, αλλά από την απογοήτευση που δημιουργεί η ανικανότητα της χώρας να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των νέων, από την αίσθηση του αποκλεισμού, τον φόβο της ανεργίας, την επισφαλή εργασία, τον μετεωρισμό στο τυφλό άγχος, την ανώμαλη προσγείωση σε έναν χώρο χωρίς συντεταγμένες... Η επιστημονική τεχνολογική πνευματική «αφρόκρεμα» είναι που θα κάνει τη μετανάστευση συνώνυμο της απελευθέρωσης. Ομως πού, στη γερασμένη Ευρώπη του 22% άνεργων νέων (44,5% στην Ισπανία, 25,2% στην Ελλάδα); Εξι εκατομμύρια είναι οι άνεργοι 15-24 ετών στην Ε.Ε. (3,5 στην Ευρωζώνη), ενώ το σύνολο των ανέργων αγγίζει τα 28 εκατ.

Οταν προ καιρού η Κομισιόν προσέφερε σε 50 νέους Ευρωπαίους μια πρώτη εργασία στο εξωτερικό, υπεβλήθησαν πάραυτα 8.000 αιτήσεις. Εκατομμύρια επισκέπτες τον τελευταίο μήνα είχε το EURES (ευρωπαϊκή πύλη για την επαγγελματική κινητικότητα). Παρά ταύτα η κινητικότητα εργαζομένων εντός Ε.Ε. παραμένει χαμηλή. Μόνο το 2% του ευρωπαϊκού εργατικού δυναμικού δουλεύει σε άλλο κράτος από τη χώρα καταγωγής. Μεγαλύτερα εμπόδια, η γλώσσα και οι περιορισμένες θέσεις εργασίας. Είναι γεγονός πάντως (ευρωβαρόμετρο) ότι από εκείνους που αναζήτησαν εργασία σε άλλη χώρα προσελήφθη μέσα σε 12 μήνες το 59%, έναντι του 33% όσων αναζήτησαν και βρήκαν εργασία στην πατρίδα τους. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, μια χώρα εχθρική για την άσκηση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, η σύνδεση εκπαίδευσης και απασχόλησης έχει αποδυναμωθεί και οι σπουδές, μια πανάκριβη οικογενειακή υπόθεση, οδηγούν συχνά στην υποαπασχόληση και τις προσωρινές συμβάσεις εργασίας.

Πουθενά βεβαίως δεν είναι ρόδινα. Παρά τη διά βίου μάθηση, παντού, η μερική απασχόληση διογκώνεται σε βάρος της πλήρους, η κατάρτιση δεν μείωσε τους ανέργους, η ελαστικοποίηση των σχέσεων δεν έφερε την εργασιακή άνοιξη. Η διεύρυνση των υπερεθνικών οργανισμών, η απελευθέρωση του εμπορίου, η αποπροσωποποίηση και υποβάθμιση της εργασίας, άλλαξαν δραστικά τους όρους του «παιχνιδιού» σε βάρος των εργαζομένων. Αποδυνάμωσαν τα παλιά υποστηρικτικά δίκτυα (συγγενείς, φίλοι), έκαναν εξαιρετικά δύσκολη τη δημιουργία της κοινωνικής ταυτότητας των νέων· τη συντήρηση του ονείρου και της πίστης στο αύριο, ότι οι καλύτερες μέρες είναι εμπρός, ότι ο παράδεισος βρίσκεται και στη χώρα τους.

Πρέπει να βρεθούν από τους ιθύνοντες οι τρόποι να μη σπάσουν οι εθνικοί δεσμοί, να βρεθούν οι λόγοι για τους οποίους οι νέοι δεν θα μεταναστεύσουν. Η εξαγωγή έμψυχου «κεφαλαίου» θα αποτελούσε τη χαριστική βολή.

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πολεμικά καράιβια

Του Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ-ΤΕΤΡΑΔΗ

Μεγάλος σάλος έχει ξεσηκωθεί στην πολιτικολάιφ στάιλ κοινωνία μετά την αποκάλυψη ότι ο υιός της κ. Λάτση και του κ. Κασιδόκωστα Πάρις Κασιδόκωστας, 40 μέρες μετά την ορκωμοσία του ως ναύτης κληρωτός, πήγε με άδεια του γραφείου αρχηγού του Πολεμικού Ναυτικού, στο οποίο είχε αμέσως αποσπαστεί, στην Αμερική κι από κει με την καλή του στην Καραϊβική.  Δεν ξέρει κανείς ποια κακεντρέχεια να καταδικάσει πρώτη.

Κατ' αρχήν η ορκωμοσία και η πριν απ' αυτήν παραμονή με άλλους, άγνωστους ανθρώπους, που δεν ξέρεις από πού κρατάει η σκούφια τους, είναι μια επίπονη εσωτερική διαδικασία, που μπορεί να σε οδηγήσει στα όρια της αντοχής.

Δεύτερον, η απόσπαση στο γραφείο του αρχηγού του Πολεμικού Ναυτικού είναι μια τόσο απότομη αναβάθμιση, που ο νους ενός νεοσύλλεκτου δύσκολα συλλαμβάνει, φθάνοντας έως τα όρια του σοκ.

Τρίτον, και σημαντικότερον, τι να σου κάνει το 20χρονο μυαλό, όταν κοτζάμ υπουργοί και ναυαρχαίοι σού δείχνουν τον δρόμο της υπεράσπισης του Ατλαντικού αντί του Αιγαίου.

Τέταρτον, και σοβαρότερο όλων, όταν βλέπεις ότι, παρά την τρισχιλιετή ναυτική παράδοση της χώρας σου και τη μοναδικότητα του κατοικημένου αρχιπελάγους, οι τουρκικές φρεγάτες σουλατσάρουν ανενόχλητες μέχρι το Σούνιο, χωρίς κανέναν άλλο λόγο από το να σου δείχνουν κατάμουτρα ότι σ' έχουν γραμμένο, και οι στρατιωτικοί και πολιτικοί σου ηγέτες είναι ανίκανοι να αντιδράσουν, εξαντλείς και τα όρια της υπομονής σου.

Τότε, σου γεννιέται το ερώτημα, γιατί να πληρώσει όλος αυτός ο κοσμάκης μια τέτοια άγρια λιτότητα, τη στιγμή που αν κόψεις τις στρατιωτικές δαπάνες και τους εξοπλισμούς θα εξασφαλίσεις παραπάνω απ' όσα σου λείπουν για το δημόσιο έλλειμμα.

Ετσι κι αλλιώς, απ' το 1949 μέχρι σήμερα δεν χρησιμοποιήθηκε κανένα από τα όπλα, που έχουμε χρυσοπληρώσει με λιτότητες και μίζες, οι οποίες έχουν κάνει πλήθος οικογενειών ζάπλουτες. Ούτε το 1974 στην Κύπρο από τη χούντα και μετά από την Οικουμενική, ούτε το 1987 με την κρίση του Μαρτίου ούτε το 1996 με τα Ιμια. Η μόνη αποτελεσματική χρήση των όπλων ήταν αυτή που στράφηκε εναντίον εκείνων που τα πληρώνουν: Από τη χούντα των συνταγματαρχών.

Τότε, αν είσαι έξυπνος και μορφωμένος άνθρωπος (χωρίς αυτό το δεύτερο να είναι υποχρεωτικό) αναρωτιέσαι γιατί πρέπει να επιτρέψεις στους Γερμανούς, τους Γάλλους, τους Βρετανούς και τους Αμερικάνους να σε εξευτελίζουν, καθ' ην στιγμήν («την ώρα που», στη δημοτική) μπορείς να τους πεις «δεν θα ψωνίσω άλλα όπλα, ευχαριστώ».

Ετσι κι αλλιώς, από το 1981 και δώθε το στράτευμα είναι διαλυμένο από τη διαρκή κομματικοποίηση των κρίσεων στα επιτελεία.

Μετά, η ιδιωτικοποίηση στα συσσίτια, στα αναλώσιμα, στα υλικά πολέμου, στη συντήρηση υλικού και η εισαγωγή των μισθοφόρων για εξοικονόμηση κονδυλίων (προκειμένου να φαγωθούν αλλού), αλλά και η αλόγιστη προμήθεια υλικών και εξοπλισμών, όχι επειδή χρειάζονται, αλλά γιατί πρέπει να εξυπηρετηθούν πολιτικά, κομματικά και οικονομικά συμφέροντα, έχουν δώσει τη χαριστική βολή σ' αυτό, που είναι γνωστό στις άλλες χώρες ως «αξιόμαχο στράτευμα».

Οι ίδιοι οι κληρωτοί, στις υπηρεσίες του Ναυστάθμου ας πούμε, αλλά και αλλού, κυκλοφορούν νωχελικά και βαριεστημένα, χωρίς καμία πειθαρχία ή εξειδίκευση ή διάθεση για δουλειά, χαπακωμένοι προφανέστατα από τη διάχυτη ατμόσφαιρα λατρείας του ενός και μοναδικού οιωνού, αμύνεσθαι περί πάρτης.

Είναι κάτι μουρλοί, βέβαια, αεροπόροι, που ρισκάρουν το κεφαλάκι τους και ξοδεύουν την κηροζίνη με τη σέσουλα στον ουρανό του Αιγαίου, οι αφελείς, τη στιγμή που οι κυβερνητικοί και στρατιωτικοί τους προϊστάμενοι πουλάνε στην αγορά της πολιτικής και οικονομικής σκακιέρας τα ρίσκα αυτών των παιδιών.

Οπως πουλάνε και τα ρίσκα όσων μουρλών ακόμα νομίζουν ότι η ακεραιότητα της Ελλάδας εξαρτάται από το διαλυμένο ελληνικό στράτευμα, στα μούτρα του οποίου οι τουρκικές φρεγάτες σουλατσάρουν ανενόχλητες, χωρίς σκοπό και σχέδιο (πράγμα που απαγορεύεται και από τους κανόνες της αβλαβούς διέλευσης) ανάμεσα απ' όλα τα νησιά μέχρι την Αττική, φωνάζοντας στον Πάρι Κασιδόκωστα:

«Πήγαινε τζάνουμ στην Καραϊβική για διακοπές. Κι αυτοί εδώ για διακοπές κάθονται».

ΥΓ.: Σκέψου τι θα γινόταν αν μια ελληνική φρεγάτα σουλατσάριζε στις τουρκικές ακτογραμμές, έτσι, χωρίς σκοπό, για τσαμπουκά. Θα χρειαζόσουν όχι τον Πάρη, αλλά παπάρι.

ΠΗΓΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ