"Επίγεια σοφία" (Ο Captain my Captain ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ)

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΤΕΤΟΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ, ΚΩΣΤΑ Δ. ΚΑΒΒΑΘΑ που σήμερα κλείνει τα 80 του χρόνια

 

 

ΚΑΠΕΤΑΝΙΕ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΩΣ  ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ

Κουράστηκα διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει πλέον ελπίδα. Το Δουκάτο διανύει τα τελευταία χρόνια ως αναξάρτητου κράτους. Εκτός από την Μακεδονία οι εθνομηδενιστές θα παραδώσουν και άλλες περιοχές γιατί, αυτές είναι οι εντολές και κανείς, ουτε οι Αμερικανοί, δεν μπορούν να στταματήσουν και ίσως να μη θέλουν κι’ όλας...

 

 

Είμαστε μια κοινωνία που έχει αναγάγει το «γιωταχί» σε κάποιο είδος Mανιτού.
 

(...) Τη θέση μας  πήραν αλλόκοτα cyborgs. Snobs, Αναγεννημένοι μπουρτζόβλαχοι, νεόβλαχοι που σταματάνε τη «Mερσεντέ» τους για να αδειάσουν το τασάκι στην άσφαλτο, καθίκια που διπλοπαρκάρουν «για ένα λεπτάκι», αμόρφωτοι πεινασμένοι για αναγνώριση από τα πρωινάδικα και τα περιοδικά που εκδίδονται και ασχολούνται από και για τα κοινωνικά κατακάθια. Τυπάκια που φοράνε παπούτσια με πατίνα χρώματος «σκατί» και επιδεικνύουν τη ματαιοδοξία τους στο Parasite Beach και στα αυτοκίνητα – που αγοράζουν με leasing σε καταχρεωμένες τους εταιρείες...


 

Εκείνο όμως που με «τρόμαξε» περισσότερο στην «1η Φορά Αριστερά»  ήταν η εμφάνιση της αισθητικής που εξέπεμπαν ορισμένοι χαρακτήρες σαν τον Γιάνη Βαρουφάκη, την Κα Κωνσταντοπούλου, τον κ. Λαφαζάνη και άλλους που «έτρωγαν» τα τελικά «ς», ξεχώριζαν για τα look (μπλουζάκια με «επαναστατικές» στάμπες, κομώσεις «αφάνα», πυκάμισα με διπλές μασέτες και χρυσά μανικετόκουμπα, σακάκια με σηκωμένους γιακάδες με κόκινα σιρίτια αλλά, και άλλους με backpaks «Mandarina Duck» και πανελόνια cargo

Ούπς, είπα! Τι έχουμε εδώ; Ποία η Αλλαγή; Αφήσαμε τα ιριδίζοντα κουστούμια και τις γούνες αλεπούς και αδράξαμε το Greenwitch Village;  Διαβήκαμε τις εποχές του «Μοστρού», των «Δειλινών»  και του Ντα Κάπο και φθάσαμε στην εποχή των suave nonchalant metrtosexuals; Και αν ούτως έχουν τα πράγματα ποίον το μέλλον αυτής της Αριστεράς; Είς την Νέα Ύόρκη; Εις την Βενεζουέλα; Εις τας Μπρουσέλς; Εις το ΝΑΤΟ; Εις το «ανήκωμεν εις την Δύσιν»; Εις το «Βλέπουμε και Κάνουμε»;

Τρία και μισό χρόνια μετά (give or take) και βλέποντας την παρουσία του Αμερικανικού παράγοντα στην ΔΕΘ (αλλά και άλλα που θα αναφέρω πιο κάτω) κατληξα στο συμπέρασμα ότι, το μέλλον της Χαρτόβιας  είναι στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής πράγμα το οποίο, εμένα τουλάχιστον χαροποιεί διότι, υπάρχει η ελπίδα, κάποια στγμή  η Χαρτόβια να γίνει η 51η πολιτεία της υπερδύναμης και όλοι να αποκτήσουμε και Αμερικανικό διαβατήριο.


 

Αυτοί που δάνεισαν τόσα δισεκατοιμμύρα δραχμές και ευρώ ήξεραν ότι, το «κράτος» δεν ήταν ικανό να διαχειριστε τον τεράστιο πλούτο των  Α, Β και Γ πακέτων Στήριξης, Προγραμμάτων Ντελόρ και άλλων υποστηρικτικών δανείων. Το 80% των δισεκατομμυρίων ξοδεύτηκαν σε αγορές μερσεντέ , μπεμβέ και καγιέ, σε κατασκεύη ροζ μεζονετών, πλει ρουμ και, να μη ξεχνάμε...

Σαν σήμερα (2/3/ΧΧΧΧ)

1836: Το Τέξας αποσπάται από το Μεξικό και ενσωματώνεται στις ΗΠΑ.

1913: Ο ελληνικός στρατός απελευθερώνει τη Σάμο.

1935: Kινηματογραφικό  ντεμπούτο για τον Πόρκι Πινγκ

1939: Γεννιέται ο δημοσιογράφος Κώστας Καββαθάς

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η χαζογέφυρα και όχι πεζογέφυρα…

Του ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ

 

Υπάρχει μία τάση,  που γουστάρω πάρα πολύ να τη βλέπω, γιατί δείχνει τη κατάντια μας εφ όλης της ύλης,  ως φυλής και ως ράτσας… Βρίσκουμε  μιαν αρρώστια και από κει κι ύστερα,  τα πάντα  περιστρέφονται γύρω από αυτήν… Για τα πάντα ρίζα του κακού είναι αυτή και πάει λέγοντας.
 

Και για να ξηγιόμαστε, για όσους κάνουν τους έξυπνους, αυτοί που υπογράψανε την συμφωνία των Πρεσπών,  ούτε η συμφωνία καθεαυτή τους ένοιαζε, ούτε τι υπογράφανε ξέρανε και το κυριότερο όμως, δεν είχαν τίποτε στο μυαλό τους για να κάνουνε, γιατί οι ίδιοι σερσερήδες με τους αντιπάλους τους είναι. Ίδιοι και απαράλλακτοι.
 

Η συμφωνία των Πρεσπών, όσο και να κελαηδάτε,  είναι κάτι για το οποίο  αυτός που ασχολείται με την πολιτική, ψάχνει να βρει τον τρόπο να την αντιμετωπίσει.  Και όχι να την ξορκίσει…
 

Εκείνο όμως που σας εξορκίζω εγώ, είναι, να σταματήσετε την ανοησία, και να μη στέλνετε κόσμο, στην αγκαλιά  του Βοσκόπουλου και των παντός είδους Βοσκόπουλων  και τόξων και τοξοτών.
 

Γιατί, από ένα σημείο και μετά, δίπλα είμαστε και ξέρουμε πολύ καλά πια ποιός φταίει και για ποιό λόγο.
 

Πήραν φωτιά τα μέιλ μας, τις μέρες που περάσανε και ήταν κάποιοι που μας καλούσανε να ξεπεράσουμε την πίκρα μας  και να ταβλιαστούμε στις γέφυρες.
 

Ζήτημα πρώτον,  εάν δεν  εμφανιστούν πάραυτα,  οι αιτίες που έστειλαν στον τάφο εκατόν είκοσι  ανθρώπους, στο Μάτι,  δεν πρόκειται να ησυχάσει ούτε η δική μας, ούτε η δική τους η ψυχή.
 

Μας είπαν δε ότι, έχει ο καθένας τις προσωπικές του διαφωνίες και  διάφορα άλλα τέτοια τραγικά. Κανείς δεν μας είπε όμως, σε ποια ζητήματα. Νομίζουν οι χαζοί, ότι επειδή  περνάει ο καιρός  και μέχρι να έρθει το καινούριο παιχνίδι, ξεχνάς τα προηγούμενα, οπότε νιώθουν να σε δουλεύουν και να νομίζουν ότι  εσύ ξέχασες:
 

•      την αποδόμηση της παιδείας
 

•      την καθύβριση και εξοβελισμό της αριστείας
 

•      τον  Στέλιο Παππά και την κατάντια του ΟΑΣΘ
 

•      τον τέως πρύτανη  και την καθυστέρηση της υπόθεσης  της απιστίας σε βάρος του ελληνικού δημοσίου,
 

•      την πλήρη διάλυση της υπαίθρου και κάθε λογικής παραγωγής, σε αυτή τη χώρα

 

Κι αναρωτιέμαι επειδης νοιώθετε ευρωπαίοι όπως μας λέτε…. Ζητησε κανενας σας το λόγο για την αμετροέπεια και λαητεία της κυρίας Τασίας που μοιραζε αντιηλιακά στους πρόσφυγες που λιάζονταν;;;
 

Η στην άλλη τη μουχρίτσα που ειχε μονίμως το ύφος ταλαιπωρημένου αλλα έκανε όλες τις καλές δουλειές, που ερευνουν τωρα στην ΕΕ, με τον πανούλη τους και τον επιτετραμμένο της αυλής κυργιο βίτσα…
 

Και αρχίζεις και αναρωτιέσαι, έχει κανένα νόημα  να παιδεύεσαι και να σου ανεβαίνει το ζάχαρο και να εκνευρίζεσαι και να χάνεις τον ύπνο σου, ενώ εκ των προτέρων γνωρίζεις, ότι όλα αυτά τα καραγκιοζιλίκια,  δεν βγάζουν πουθενά και το κυριότερο, χάνουμε  το στόχο, της ανάγκης για καθημερινή βελτίωση του περιβάλλοντος, μέσα στο οποίο ζούμε. Και κυρίως του περιβάλλοντος  που το φτιάξαμε σαν τα μούτρα μας και καθίσταται κάθε μέρα αβίωτο.
 

Τους έβλεπα στην φωτογραφία, να στριμώχνονται, ποιος θα καθίσει καλύτερα και θα πιάσει την καλύτερη θέση, στο μεγάλο τραπέζι του αρραβώνα και αναρωτήθηκα…   Καλή μου κυρία Μαρία Ρεπούση, πριν λίγα χρόνια  δεν ήταν που τρώγατε σκατά, με διάφορα παλικάρια, ποίος θα κάτσει πιο ευρύχωρα  πρώτη μούρη στο καβούρι;  Και ο Κουβέλης από δίπλα, να σας περιπαίζει, γιατί από τότε σας την είχες στημένη;
Πολλοί από αυτούς δεν ήταν παρέα, που έπρεπε να πάνε να συναντήσουν το Βενιζέλο,  όλο το τσούρμο, μήπως και  κανένας πει καμιά κουβέντα παραπάνω και «καπελώσει», τις υπόλοιπες αθώες κορασίδες;
Πόσα χρόνια θα το πουλάτε αυτό το παραμύθι του σωτήρα;
Μα δε σεβόσαστε;;;
 

Όχι τίποτε,  ουτέ σεβόμαστε, ούτε πρόκειται να σεβαστούμε, σιχαινόμαστε, και νιώθουμε υγιέστατοι, με την αντίδραση μας αυτή.
 

Για μια θέση στην  20αδα των υποψηφίων της Ευρωβουλής, παλεύατε κυρία Μαρία Ρεπούση και εσείς οι υπόλοιποι, που μοστράρατε τις μούρες σας,  μαζί με τους οπαδούς του Μαδούρου , την Κούνεβα και το Μητσάρα  τον φαταούλα;
 

Έχετε υπόψη σας οτι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Παρθενορραφή και παρθενογένεση

Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗ

 

Oλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι που μαζεύτηκαν τις προάλλες για να εξαγγείλουν τη Γέφυρα με τον ΣΥΡΙΖΑ, ξεκινούν τη φιλότιμη προσπάθειά τους για την πολλοστή ανασύσταση της Κεντροαριστεράς με μία θεμελιώδη αυθαιρεσία. Ανάγουν το Μακεδονικό στο Ιερό Δισκοπότηρο της δημόσιας ζωής χωρίς πειστικές εξηγήσεις γιατί αποτελεί τέτοιας περιωπής θέμα. Δε λέω, πολύ θετικό είναι που λύθηκε, αλλά δεν πρόκειται δα και για το Κυπριακό ή για ένα μείζον ζήτημα Δημοκρατίας, ώστε να δικαιώσουν την προφητεία της κυβέρνησης όταν προέβλεπε ότι αυτό θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό. Οντως το αναδιέταξε, αλλά απλώς γιατί ήταν έτοιμο να υποδεχτεί τα δρομολογημένα ατομικά σχέδια ορισμένων βουλευτών. Νομίζω η στάση αυτή αδικεί την προιστορία πολλών της πρωτοβουλίας. Δεν ήσαν μέχρι τώρα οι ίδιοι μονοθεματικοί ακόμα και αν θεωρούν σήμερα ότι η κυβέρνηση είναι.  

Προκαλεί απορία πώς δημόσια πρόσωπα με πολιτική πληρότητα και ολιστική θεώρηση αυτοεγκλωβίζονται και προσπαθούν να καθηλώσουν και τη δική μας σκέψη σε ένα από τα υποσύνολα, όσο θετικό και αν είναι, και να αγνοούν το ζοφερό σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής, λες και πρόκειται για κίνηση μερικού ενδιαφέροντος, όπως το Κόμμα των Κυνηγών, ας πούμε, Οικολόγοι της βορειομακεδονικής πανίδας, «Μακεδονίστας».  

Κι όμως το παρελθόν των ανθρώπων αυτών θα προδίκαζε τελείως άλλη ιεράρχηση στα κριτήρια που αξιολογούν μια Κυβέρνηση. Το τελευταίο που θα περίμενε κανείς θα ήταν να γίνουν χειρουργοί παρθενορραφής μιας τετραετίας που δοκίμασε σκληρά τα παλιά τους προτάγματα, σαν να εμφανίστηκε το Μακεδονικό εν κενώ, να δώσει εξ αρχής ταυτότητα σε ένα κόμμα με δείγμα γραφής δεκαετίας.  

Παρθενορραφή και παρθενογένεση είναι παρθένος σουρεαλισμός. 

 Αλήθεια, αν το θέμα της έκθεσης δεν ήταν το Μακεδονικό αλλά η Δημοκρατία και οι θεσμοί της, τι κόλλα θα παρέδιδαν;  

Τι μέρες θεωρούν ότι διάγει το Κράτος Δικαίου, η Ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, η διάκριση των Εξουσιών, η ανοχή στην ελευθερία έκφρασης; 

Αν το ζήτημα ήταν ο ακροδεξιός εθνικισμός, ο λαικισμός, ο ρατσισμός, και η ξενοφοβία, με ποιούς συμμάχους θα έλεγαν ότι μακροημέρευσαν στην εξουσία οι σημερινοί εκλεκτοί τους; 

Αν ήταν το θέμα η Οικονομία τι θα είχαν να πουν για τα υπερπλεονάσματα της σκληρής λιτότητας και για την υπερφορολόγηση μιας κυβέρνησης που πρώτα φρόντισε να πετάξει 100 δισ. από το παράθυρο; 

Αν ήταν η αισθητική της εξουσίας τι σχόλιο θα έκαναν για τη συνύπαρξή τους στο προοδευτικό μέτωπο με προσωπικότητες τύπου Πολάκη, Μεγαλοοικονόμου, Παπακώστα κλπ; 

Ακόμα και αν ήταν η εξωτερική πολιτική το θέμα, θυμούνται τι έγραφαν οι ίδιοι άνθρωποι για τους χειρισμούς της Κυβέρνησης στο Κυπριακό; 

Δεν θα συνεχίσω γιατί ο κατάλογος είναι μακρύς. Τουλάχιστον, ιδιωτικά, τους ζήτησαν καμιά συγγνώμη για τους χαρακτηρισμούς γερμανοτσολιάδες, προδότες και Τσολάκογλου όταν όλοι αυτοί ήταν ακόμα «Μενουμευρωπαίοι», γιατί δημοσίως κανείς δεν έχει ακούσει ένα δράμι αυτοκριτική; 

 Λυπάμαι αλλά οι άνθρωποι μάς προτείνουν...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κακόγουστη θεατρική παράσταση​

Του ΖΑΧΑΡΙΑ ΖΟΥΠΗ
 

Αυτή η πρόταση για προοδευτικό μέτωπο του ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει και μοιάζει με κακόγουστο αστείο. Πως να προτείνει προοδευτικό μέτωπο και μάλιστα ενάντια στην ακροδεξιά και τον νεοφιλελευθερισμό ένα κόμμα που κυβέρνησε επί τέσσερα χρόνια με βασικό εκφραστή της Ακροδεξιάς , που η Κυβέρνησή του υπάρχει ακόμα γιατί μια σειρά ακροδεξιοί την στηρίζουν και που αδυνάτισε να οδηγήσει στο τέλος την δίκη της Χρυσής Αυγής;  

Πως να προτείνει προοδευτικό μέτωπο ένα κόμμα που στηρίζει τον αιμοσταγή δικτάτορα Μαδούρο και που δείχνει σε κάθε περίπτωση ( στάση απέναντι στις Ανεξάρτητες Αρχές, συμπεριφορά απέναντι στον Κεντρικό Τραπεζίτη, τακτική πρωτοποριακής διαπλοκής για να αντιμετωπιστούν αντίθετες φωνές στα Μ.Μ.Ε, σκανδαλώδης κάλυψη φαινομένων πιθανής διαφθοράς την στιγμή που απειλούν για διασυρμό πολιτικούς αντιπάλους, ωμή παρέμβαση στην Δικαιοσύνη κ.ά) Κακά τα ψέμματα, πολλά που ζήσαμε και ζούμε στο επίπεδο της Δημοκρατίας, έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά με συμπεριφορές Σαλβίνι και Όρμπαν.

 

Για ποια ακροδεξιά λοιπόν ανησύχησαν στον ΣΥΡΙΖΑ; Για αυτούς με τους οποίους  διαδήλωναν αγαπημένοι στα κινήματα των πλατειών ή για αυτούς που προτίμησε να συγκυβερνήσει;  

Για ποια Δημοκρατία θέλουν να συνασπιστούν; Για την Δημοκρατία του Πολάκη ή του Παπαγγελόπουλου, του Καμένου ή της Θάνου;  

Αστειότητες….

 

Για ποιο νεοφιλελευθερισμό ακριβώς ομιλούν; Η υποθήκευση όλης της ακίνητης περιουσίας της χώρας μέσω του Υπερταμείου, η δέσμευση για πλεονάσματα μέχρι το 2060  τι είναι άραγε; Προοδευτική πολιτική ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό ;  

Ποιον κοροϊδεύουν άραγε; Δεν καταλαβαίνουν ότι η συνεχής προώθηση συνθημάτων στηριγμένων στο ψέμα, στην υποτίμηση της νοημοσύνης μας και στην κοροϊδία επί δέκα χρόνια, εξάντλησε κάθε περιθώριο να πείσει οποιονδήποτε εκτός από τους « έτοιμους» ;

 

Το γνωρίζουμε όλοι. Πάντα υπάρχουν « έτοιμοι» να ξεχάσουν σαν να έκαναν λοβοτομή. Να ξεχάσουν ότι οι ίδιοι έλεγαν, κατακεραύνωναν, αντιμετώπιζαν ως επικίνδυνο.  

Αυτό είδαμε και με την περίφημη « ΓΕΦΥΡΑ». Τα ίδια πρόσωπα ανακυκλωμένα, δίχως κανένα έρεισμα στην κοινωνία, που αναμασούσαν κάτι περίεργα σχήματα. 

Επειδή έτσι πιστεύουν πράγματι; 

Επειδή κοιτάνε να πάνε σε « μεγάλο μαγαζί» ; 

Επειδή κάποιοι θα βρεθούν σε θέσεις; 

Δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Η απεύθυνση του πλατιού καλέσματος Τσίπρα

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

 

Η «απεύθυνση» είναι και θεατρικός όρος. Όταν ο ηθοποιός απευθύνεται προς το κοινό, έστω και αν χρειαστεί να βγει για λίγο από τη ροή του έργου. Το έκανε, ας πούμε, ο Κέβιν Σπέισι ως Φρανκ Αντεργουντ στο «House of Cards». 

Ο Τσίπρας δεν έχει καμία σχέση με τον Φρανκ αν και θα ήθελε. Χρησιμοποίησε, όμως, την «απεύθυνση» ως λέξη. «Απεύθυνση πλατιού καλέσματος». Χτυπάει ακόμα και ο διορθωτής κειμένου. 

Βέβαια δεν αποκλείεται οι λέξεις να είναι σοφά επιλεγμένες προκειμένου να θυμίζουν συνδικαλιστική ανακοίνωση των ‘80ς. Σε παλαιούς πασόκους απευθύνεται, μεταξύ άλλων, είπε να τους θυμίσει τη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν όταν προσφωνούσαν ο ένας τον άλλον με το «σύντροφε». 

Το πλατύ κάλεσμα του Αλέξη Τσίπρα αφορά τη συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου που θα λειτουργήσει ανασχετικά στην επέλαση της Δεξιάς/Ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Ε, ναι. Αν μάθουν οι Ευρωπαίοι ότι ο Τσίπρας συγκροτεί μέτωπο παρέα με τη «Γέφυρα», μπορεί να το ξανασκεφτούν. 

Όμως η πρωτοβουλία δεν παύει να είναι ενδιαφέρουσα. Απλώς μπορεί να ξεκινήσει από πιο πρακτικά και απλά θέματα.  

Τι θέλουμε να κάνουμε;  

Να φράξουμε τον δρόμο στην Ακροδεξιά. Ωραία. Ας βάλουμε από ένα χεράκι, να φτιάξουμε μια αίθουσα για να συνεχιστεί η δίκη της Χρυσής Αυγής. Τι πιο εμβληματικό στον αγώνα κατά της Ακροδεξιάς από το να δικάζεις φασίστες; Απορώ και πώς δεν το σκέφτηκαν εκείνοι της «Γέφυρας». Δεν είδα να τους ενοχλεί ο Ρουπακιάς που κοιμάται σπίτι του, ούτε η Μάγδα Φύσσα που έχει «στεγνώσει». 

Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; 

Α, να προστατεύσουμε τους πρόσφυγες γιατί θα έρθει η Δεξιά και θα τους βάλει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης υπό άθλιες συνθήκες. Θα πεθαίνουν άνθρωποι και δεν θα το μαθαίνουμε. Και αν το μαθαίνουμε, δεν θα μας λένε από τι πέθαναν. Ναι, το Προσφυγικό είναι ωραίο σημείο συνάντησης του προοδευτικού μετώπου. Και επειδή προοδευτικό μέτωπο χωρίς μεγάλο κράτος δεν νοείται, να θωρακίσουμε την περιουσία του ελληνικού λαού, μην τυχόν και περάσει σε κανένα Υπερταμείο που θα διοικείται από ξένους, με παχυλούς μισθούς που θα πληρώνει ο έλληνας φορολογούμενος. 

Ε, μετά ο Πρωθυπουργός (μαζί με τη «Γέφυρα») μπορούν να θυμίσουν τους τραμπούκους υπουργούς της Δεξιάς, το αστυνομικό κράτος καταστολής, τα ΜΑΤ εναντίον συνταξιούχων. 

Είναι πολλά τα θέματα για αυτό και το κάλεσμα είναι πλατύ. Όλοι εκεί. Απλώς την επόμενη φορά ο Πρωθυπουργός μπορεί να το πει πιο απλά, αποφεύγοντας τις δύσκολες λέξεις:

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Θυμηδία

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΟΥΣΟΥΛΗ

Κάθε τόσο το φωτεινό πνεύμα των κυβερνητικών μας θυμίζει την άγνοιά μας. Την αδυναμία μας να κατανοήσουμε τα μυστήρια της κοινωνικής ύπαρξης, να ακούσουμε την κρυφή νομοτέλεια, να υποψιασθούμε τις αόρατες δυνάμεις, που υπόγεια εργάζονται και κινούν τα πράγματα, πέραν από τον στενό ορίζοντα της δικής μας διανοητικής αδυναμίας, των κοινών θνητών. Το φωτεινό πνεύμα μας προκαλεί. Και προκαλεί θυμηδία.

Είναι η μοίρα του ψεύδους να αναζητά σωτηρία σε ένα ακόμη μεγαλύτερο ψεύδος. «Είμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας» δήλωσε ο έλληνας πρωθυπουργός, καθώς βραβεύεται ενώπιον διεθνούς κοινού, μαζί με τον κ. Ζάεφ. Το εύρος της βαθυστόχαστης αυτής ρήσης δεν κάνει τον κόπο να το εξηγήσει ο κ. Τσίπρας στους πιθανόν ανυποψίαστους από υψηλή φιλοσοφία ακροατές του.

Τι σημασία έχει; Στον εαυτό του απευθύνεται. Και γιατί να παρακινήσει και άλλους να σκεφθούν, ότι κάτω από τις «υψηλές» έννοιες καλύπτονται συχνά ταπεινές και πεζές επιδιώξεις;

Το γνωρίζουμε ήδη. Κάθε τόσο οι κυβερνητικοί, με πνεύμα ψευδοπροφήτη, μας θυμίζουν κουραστικά διάφορα μεγαλεπήβολα. Με υπεροψία και κομπασμό, έπαρση και ανωτερότητα ιδεολογική, μας βάζουν στη θέση μας, αποκρούοντας την κριτική με τον γνωστό αφορισμό: πήραμε την κυβέρνηση, δεν πήραμε την εξουσία. 

Θα ήταν μια νέα αφορμή θυμηδίας, αν η πρόταση δεν έκρυβε μέσα της όλη την ολοκληρωτική τους αντίληψη. Και αν δεν αποτελούσε την πρόφαση, πίσω από την οποία κρύβεται η καθολική τους αδυναμία να δημιουργήσουν κάτι καλύτερο από αυτό που παρέλαβαν.

Ανήμποροι οι κυβερνητικοί να συνδεθούν δημιουργικά με το παρόν και τις μεγάλες απαιτήσεις του, τους ανθρώπους της εποχής και τις ανάγκες τους, αντλούν από τις σκονισμένες σελίδες της θεωρίας και αυτοί, όπως και ο πολιτικός προϊστάμενός τους, το μυθοπλαστικό επιχείρημα: είμαστε στην καλή πλευρά της Ιστορίας. Διεκδικούν οι δικές τους πράξεις τους να φέρουν τη σφραγίδα της «καλής πλευράς».

Η Ιστορία δεν έχει πλευρές, αλλά αυτό είναι αδιάφορο για τους κυβερνητικούς. Αν το δεχτούν, θα χαθούν στη σύγχυση του νου τους, στο ανυπότακτο των πραγμάτων, στην έρημο αυτής της μεγάλης πλάνης.

Η επίκληση της Ιστορίας είναι για αυτούς η ασφαλής απόδραση από την ενοχλητική πραγματικότητα, η επαναλαμβανόμενη μηχανικά μετάθεση των στόχων, το βάθρο της χειραγώγησης, η ανεξάντλητη τροφοδότηση της δημαγωγικής σχέσης μα τις «μάζες», η φαντασία της δικαίωσης, η γέφυρα προς το έσχατο.

Στη βαριά σκιά αυτής της πλάνης, πέρα από τη θυμηδία που προκαλεί, εξελίσσεται η καθημερινή πολιτική στη χώρα. Αποφάσεις, λόγος, συμπεριφορές.  

Αυτά που παρακολουθούμε, από τις κενολογίες του κ. Τσίπρα, μέχρι τις συμπεριφορές του κ. Πολάκη, δεν είναι παρά...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Μπίρες και πεπρωμένο

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Μ​​πίρες. Τσιγάρα. Μουσάκια. Χαμόγελα. Η φωτογραφία, που έκανε τον γύρο του Διαδικτύου, φαίνεται να είναι τραβηγμένη κάπου προς το τέλος της δεκαετίας του ’90. Οι μεγαλύτεροι στην παρέα είναι ο Νίκος Καρανίκας και ο Αλέξης Τσίπρας. Οι νεότεροι –σήμερα λίγο πριν από τα σαράντα– είναι ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, ο Νάσος Ηλιόπουλος, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης. Στην άκρη του τραπεζιού, μόλις που διακρίνεται το κορίτσι που έμελλε να ορκιστεί προχθές υφυπουργός Μακεδονίας - Θράκης.

Ο διορισμός της Ελευθερίας Χατζηγεωργίου ήταν η αφορμή για να επανεμφανιστεί στα ύστερα της θητείας του ΣΥΡΙΖΑ εκείνη η παλιά σύναξη. Η λυρική αυτοβιογράφηση της νέας υπουργού αναβίωσε και το ύφος της εποχής: Περπάτησε, έγραφε σε τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό της, «στην Πράγα, τη Γένοβα και πολλούς άλλους κινηματικούς σταθμούς ανά την υφήλιο».

Ακόμη κι αν δεν γνωρίζει τα πρόσωπα, αναγνωρίζει κανείς τη γενιά που στη μετεφηβεία της παθιάστηκε με την πολιτική σαν χόμπι. Στρατεύτηκε σε μια ιδεολογική εκκλησία μετά το 1989, όταν πια η εκκλησία είχε σχολάσει. Κατηχήθηκε στο δραματολόγιο, είκοσι χρόνια μετά το τέλος του δράματος.

  Χωρίς τα τραύματα του εικοστού αιώνα, χωρίς μνήμες Εμφυλίου ή δικτατορίας, χωρίς καν εμπειρία της παράφορης πολιτικοποίησης που κυριάρχησε στην πρώιμη μεταπολίτευση, οι νεολαίοι αυτοί ήταν τέκνα της πασοκικής ευημερίας – με τα γνωστά ιστορικά βάρη που φέρει το «ευ» αυτής της ευημερίας.

Οι «κινηματικοί σταθμοί» στους οποίους λογάριαζαν εαυτούς περπατημένους ήταν ένας τουρισμός στον χρόνο. Μια προσπάθειά τους να συναντήσουν τις ηρωικές αφηγήσεις με τις οποίες είχαν συνδικαλιστικώς διαπαιδαγωγηθεί.

Τελικά η ιστορία τούς έκανε τη χάρη. Εκείνοι έψαχναν ηρωικό πεπρωμένο στη Γένοβα και στη Λατινική Αμερική. Κι εκείνο ήρθε και τους βρήκε με βία, εδωνά, στα Εξάρχεια και στο αγανακτισμένο Σύνταγμα.

Μπορεί κανείς να ψάξει την ομιλία με την οποία η Χατζηγεωργίου ανέλαβε το υπουργείο – ένα μεγαλόστομο διάγγελμα για την ανάληψη ενός γραφειοκρατικού απολιθώματος. Δεν θα δει μόνο μία από τις τελευταίες σκηνές της εξουσίας εκείνης της παρέας· θα δει ...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Πόσο θα αντέξει η αυλή του Αλέξη Τσίπρα

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

 

Άπαντες οι Συριζαίοι οφείλουν μεγάλες χάρες στον Αλέξη Τσίπρα. Τους άνοιξε τις πόρτες της εξουσίας μεσούσης της πιο δραματικής μεταπολιτικής οικονομικής κρίσης στη χώρα. Τους πρόσφερε χρήμα και οφίτσια την ώρα που για τους περισσότερους Έλληνες τα εισοδήματά κατέρρεαν και οι περιουσίες τους απειλούνταν.


Έτσι, σε δύσκολες στιγμές για τη χώρα, οι πιο απίθανοι άνθρωποι βρέθηκαν να δεκαπλασιάζουν τα έσοδά τους. Να αποκτούν εξουσία και κυρίως να βγαίνουν από την αφάνεια. Το δε παιχνίδι του Αλέξη Τσίπρα για να γίνουν όλα αυτά πραγματικότητα υπήρξε καλά μελετημένο και από πλευράς τακτικής άψογα σχεδιασμένο.
 

Μετά την  εκδήλωση της κρίσης, πρώτος στόχος του αρχηγού του Σύριζα ήταν να φέρει κοντά του το αντισημιτικό και τριτοκοσμικό ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ δηλαδή που δεν «πήγαινε» ούτε τον Γεωργίου Α. Παπανδρέου, ούτε τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Αμφότεροι αυτοί οι πολιτικοί ηγέτες, ως εκ του επιπέδου τους και μόνον, δεν μπορούσαν να είναι αρεστοί σε τύπους όπως ο Σπίρτζης, ο Κουρουμπλής και άλλοι. Για αυτούς ο λαϊκισμός είναι τρόπος ζωής.


Κατά δεύτερο λόγο, από το 2012 και μετά, ο Αλέξης Τσίπρας άρχισε να φλερτάρει με τον Κώστα Καραμανλή και το φιλικό προς αυτόν κομμάτι της ΝΔ. Ήταν το κομμάτι εκείνο που ήταν δυσαρεστημένο με τις επιλογές του Αντώνη Σαμαρά. Πέρα για πέρα εχθρικό προς το φιλοευρωπαϊκό ΠΑΣΟΚ και την οικογένεια Μητσοτάκη, υπό την ευρεία εικόνα. Από την άποψη αυτή κάθε άλλο παρά τυχαία υπήρξε η επιλογή το κ. Προκόπη Παυλόπουλου για το ύπατο αξίωμα της χώρας.

 

Σημαντικός επίσης στόχος του σημερινού πρωθυπουργού από τις αρχές του 2014 ήταν να απαλλαγεί από ανεπίδεκτα αλλαγής νοοτροπίας και ιδεολογίας στελέχη του κόμματος του. Όπως και από «νούμερα» όπως η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου, πρώην πρόεδρος της Βουλής.

 

Τόσο για τον Αλέξη Τσίπρα όσο και για τον Νίκο Παππά, η απαλλαγή αυτή ήταν βασική προϋπόθεση για το άνοιγμα προς τον κεντρώο χώρο. Και άρα για τη δημιουργία μιας νέας ελληνικού τύπου σοσιαλδημοκρατικής εκδοχής στην Ελλάδα.


Σήμερα αυτός είναι ο κύριος στόχος του πρωθυπουργού και οι απώτερες προθέσεις του, προκύπτουν πλέον ξεκαθαρα από τις τελευταίες επιλογές του, τις σχετικές με τα πρόσωπα στα οποία  ανέθεσε κυβερνητικά καθήκοντα. Για να παραμείνει το παιχνίδι της εξουσίας, ο κ. Αλέξης Τσίπρας, σε θέσεις-κλειδιά στο κράτος τοποθετεί πρόσωπα που όπως πολύ σωστά επισημαίνει και στα «Νέα» ο συνάδελφος Άρης Ραβανός, θέλει να αποτελέσουν την εμπροσθοφυλακή του Σύριζα στις εθνικές εκλογές. Παράλληλα όμως θα είναι και ένα είδος «φρουρών» του Πρωθυπουργού στο παιχνίδι εξουσίας της επόμενης ημέρας.

 

Αυτή η «ομάδα» των νέων ανθρώπων, των «σωματοφυλάκων» του Τσίπρα, είναι μεταξύ 30 και 45 ετών. Έχουν τοποθετηθεί σε θέσεις – κλειδιά στην κυβέρνηση, σε κομβικά πόστα στο κράτος, στο κόμμα και στην ΚΟ. Αν και δεν είναι ομογενοποιημένη ομάδα, έχουν ως σημείο αναφοράς τον Πρωθυπουργό. Αρκετοί εξ αυτών έχουν κοινή πορεία στα αμφιθέατρα, στο κόμμα και σε κοινωνικές διαδικασίες. Η συντριπτική πλειονότητα προέρχεται από τη Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, με καλές σπουδές και μεταπτυχιακά. Οι περισσότεροι είναι κάτοχοι διδακτορικών και αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν την επόμενη περίοδο, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών.


Και οι πρόσφατες αλλαγές στην κυβέρνηση, αλλά και οι διεργασίες για τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων, ενισχύουν την άποψη ότι ο στόχος του Αλέξη Τσίπρα, είναι να ανανεωθεί σημαντικά η ΚΟ. Θέλει μετεκλογικά ο νέος ΣΥΡΙΖΑ να είναι εντελώς αλλαγμένος και με τελείως διαφορετικό πρόσωπο.

 

Είναι δε πλέον ηλίου φαεινότερον ότι στον  κεντρικό πυρήνα του Μεγάρου Μαξίμου είναι πρόσωπα που πορεύτηκαν με τον Τσίπρα επί χρόνια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος. Ήταν γραμματέας της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ (το ίδιο πόστο είχε και ο Νάσος Ηλιόπουλος, μέχρι πρόσφατα υφυπουργός Εργασίας και νυν υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων) μετεξέλιξη της Νεολαίας του Συνασπισμού, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Πρωθυπουργός.

 
Επίσης η επιλογή του Πρωθυπουργού να αναβαθμίσει σε υπουργό Εσωτερικών (πρώτο τη τάξει υπουργό) τον Αλέξη Χαρίτση ήταν χαρακτηριστική της στρατηγικής του για την επόμενη μέρα σε κόμμα και ΚΟ.

 
Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται και άλλα στελέχη, όπως ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής Νίκος Παππάς (γνωρίζεται με τον Τσίπρα από τα φοιτητικά τους χρόνια). Η υπουργός Εργασίας Εφη Αχτσιόγλου. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Μιχάλης Καλογήρου (πρόσωπο της απολύτου εμπιστοσύνης του Πρωθυπουργού). Ο υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Βασιλειάδης. Αλλά και ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ Δημήτρης Λιάκος που έχει ανοικτή γραμμή με τον επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής, Φραγκίσκο Κουτεντάκη.

 
Στην ομάδα των «σωματοφυλάκων» του Τσίπρα εντάσσεται και η Κατερίνα Νοτοπούλου, υποψήφια δήμαρχος Θεσσαλονίκης (μέχρι πρότινος υφυπουργός Μακεδονίας – Θράκης). Ο υφυπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Στάθης Γιαννακίδης. Ο υφυπουργός Ψηφιακής Πολιτικής Λευτέρης Κρέτσος. Ο υφυπουργός Πολιτισμού Κώστας Στρατής, κ.ά.


Το ερώτημα που προκύπτει είναι αυτό του πόσο συμπαγής θα υπάρξει αυτή η ομάδα μετά μια εκλογική ήττα. Και πώς θα αντιδράσουν σ΄αυτήν οι διαφωνούντες με τις διαδικασίες διεύρυνσης του Σύριζα που προωθεί ο πρωθυπουργός.

 

Στην παρούσα φάση, είναι πέραν κάθε αφισβήτησης ότι ο Αλέξης Τσίπρας προετοιμάζει συστηματικά την επόμενη μέρα στο κόμμα. Θα συνεχίσει το σχέδιο του για την αποκαλούμενη από τον  ίδιο «δημιουργία προοδευτικού μετώπου». Γεγονός που συνεπάγεται και την ανανέωση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

 

Όμως, η διαδικασία αυτή, ήδη δέχεται ενστάσεις, που είναι ήπιες για την ώρα αλλά που σίγουρα θα γίνουν πολύ πιο έντονες στην περίπτωση μιας εκλογικής ήττας.
 

Προς αποφυγήν της τελευταίας λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να κερδίζει χρόνο. Θέλει να επιχειρήσει με μεγαλύτερη ένταση την λεηλασία του κεντρώου χώρου. Αυτός είναι σήμερα είναι και η έσχατη ελπίδα του. Το θέμα που τίθεται όμως είναι αυτό του αν με τραμπούκους της πολιτικής, μπορεί ο Σύριζα να προσφέρει ένα άλλο πρόσωπο;


Δεν είναι τυχαία έτσι, στο πλαίσιο των πιο πάνω εξελίξεων...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μην μιλάτε, τώρα μιλάει ο κύριος υπουργός

Γράφει ο Δημήτρης Τσαρδάκης

Διδάκτωρ φιλοσοφίας του πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης, ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Πατρών (και από προχθές διπλωματούχος οδήγησης αυτοκινήτου χωρίς λάδωμα).

Τις προάλλες έπρεπε να ανανεώσω το δίπλωμα οδήγησης αυτοκινήτου και μπήκα στον Κ.Ο.Κ., προκειμένου να ιδώ τα δικαιολογητικά που έπρεπε να υποβάλω στο υπουργείο Μεταφορών. Μεταξύ άλλων, έπρεπε να περάσω και από ιατρικές εξετάσεις από ένα team γιατρών, μεταξύ των οποίων και από έναν νευροψυχίατρο. Είχα μία αγωνία να ιδώ τι θα με ρωτήσει ο νευροψυχίατρος.  


Στην αρχή μου έκανε μερικές ασκήσεις για να εξετάσει τα ανακλαστικά μου. Μου λέει, "σήκω επάνω και περπάτησε προς την πόρτα και πιάσε το πόμολο της πόρτας". Σηκώθηκα και περπάτησα σαν εικοσάχρονος. Δεν κατάλαβα βέβαια γιατί έπρεπε να πιάσω το πόμολο της πόρτας. Μετά με έβαλε, για ένα λεπτό, να καθίσω όρθιος στο ένα πόδι με κλειστά τα μάτια. Δεν κουνήθηκα καθόλου. Αυτό το ήξερα από παιδί γιατί είναι η "άσκηση του πελαργού" και το πέτυχα αμέσως. Αφού, λοιπόν, εξέτασε τα ανακλαστικά μου, τώρα πέρασε στον έλεγχο του IQ μου. Μου λέει, "πες τώρα ανάποδα τη λέξη 'πέτρα'". Εύκολο, το πέτυχα αμέσως και του είπα "αρτέπ". Τώρα μου λέει, "πες ανάποδα τη λέξη ΑΟΖ". Ε’ κι αυτό εύκολο, του λέω αμέσως "ΖΟΑ". Τώρα μου λέει, "πες ανάποδα την έκφραση 'σας έχω'". Τον ρώτησα, "με τόνο ή χωρίς τόνο;" Μου λέει... κανονικά. Κόμπιασα λιγάκι στην αρχή, αλλά στο τέλος τα κατάφερα και είπα την έκφραση ανάποδα "ωχέςασ". Εντάξει, μου λέει. Περιχαρής πήρα το πιστοποιητικό του νευροψυχίατρου και έφυγα ανακουφισμένος. Σκέφτηκα, ότι, αφού κατάφερα να πω την έκφραση "σας έχω" ανάποδα, πρέπει να κόβει ακόμη το μυαλό μου.

 
‘Όταν, όμως, πήγα στο σπίτι, μου προέκυψε ένα άλλο πρόβλημα. Άρχισα να ψάχνω τι σημαίνει η έκφραση "σας έχω". Πολλάκις, όταν έχω να λύσω έναν γρίφο με πιάνει πανικός. Κατ΄αρχήν έψαξα στα λεξικά του Μπαμπινιώτη αλλά δεν βρήκα τίποτε το σχετικό. Τότε σκέφτηκα να καταφύγω στο λεξικό της Οξφόρδης, αλλά μάταια κι εκεί δεν βρήκα τίποτε το σχετικό. 


Γεμάτος απογοήτευση κατέφυγα στην ΕΡΤ1 στην εκπομπή "Δεύτερη Ματιά". Δεν είναι δυνατόν, σκέφτηκα, αυτοί εκεί θα ξέρουν να μου εξηγήσουν τι σημαίνει "σας έχω" και μάλιστα με όλη την αξιοπιστία και την αντικειμενικότητα που τους διακρίνει. Ξαφνικά, εκείνη την ώρα, έπεσα επάνω στον κύριο υπουργό και τον είδα να ανοίγει κάτι συρτάρια και να κραδαίνει κάτι μυστικά στον αέρα. Κάποιος από την παρέα έκανε μία παρεμβολή και ακούστηκε μία βαθιά φωνή να λέει: "Μην μιλάτε, τώρα μιλάει ο κύριος υπουργός". Σκέφτηκα τότε ότι ο πιο αρμόδιος για να μας εξηγήσει τι σημαίνει η έκφραση "σας έχω", είναι ο ίδιος ο κύριος υπουργός. Μάταια όμως, περίμενα. Στο τέλος μού έμεινε μία παράσταση με όλα εκείνα τα "ντοκουμέντα", τα οποία όμως δεν περιείχαν καμία αναφορά σχετικά με το θέμα μου.

 
Από κουβέντα σε κουβέντα ήρθε στο μυαλό μου το τραγούδι με την Σωτηρία Μπέλλου "Δεν λες κουβέντα, κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα…". Σκέφτηκα, λοιπόν, με την άδεια του δημιουργού Δήμου Μούτση, να κάνω μία αναφορά στον στίχο, μήπως βρεθεί κάποιος ειδικός γλωσσολόγος- λεξικολόγος, για να μου αποσαφηνίσει, επιτέλους, το νόημα αυτής της ιστορικής, πλέον, φράσης "σας έχω". Διαβάζω λοιπόν: "Περνούν οι νύχτες, τα δευτερόλεπτα βαριά στους λεπτοδείκτες, ζητώντας κάτι που να μην γίνεται ουρλιαχτό και οφθαλμαπάτη". 


Αυτός ο στίχος με έβαλε σε μεγαλύτερο βάσανο. Επειδή τον τελευταίο καιρό στο κοινοβούλιό μας τα ουρλιαχτά και οι οφθαλμαπάτες περίσσεψαν,  προτείνω, εις το εξής, όλοι οι βουλευτές και οι υπουργοί να περνούν μία φορά τον χρόνο από μία επιτροπή νευροψυχιάτρων διεθνώς αναγνωρισμένων, έτσι ώστε να κατοχυρώνεται και να πιστοποιείται με νόμο (όχι μόνο με την ψήφο μας) η ικανότητά τους να κυβερνούν και να αποφασίζουν για τις τύχες του ελληνικού λαού και των παιδιών μας. Η επιτροπή να τους βάζει να κάνουν και την "άσκηση του πελαργού". Δεν είναι δυνατόν, σκέφτηκα, εμένα να με στέλνουν στον νευροψυχίατρο για ένα δίπλωμα αυτοκινήτου, να με βάζει να κάνω την "άσκηση του πελαργού" και οι κυβερνήτες μου να ψηφίζουν νόμους με οφθαλμαπάτες, με λοταρίες και με ξόρκια. Έτσι, μου ήρθε και πάλι στο μυαλό ο στίχος του ποιητή "και κοίτα με βαθιά στα μάτια". 


Κι εγώ...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Μια διδακτική (για τους Συριζαίους) ιστορία απ’ το Βιετνάμ

Του Δημήτρη Καμπουράκη

 

Δηλώνω ευθαρσώς τον θαυμασμό μου για τα χαλκέντερα στελέχη που δρουν στα επιτελεία του Μαξίμου και της Κουμουνδούρου. Κάθε βδομάδα βάζουν μπροστά κι από ένα σχέδιο δημοσκοπικής ανάκαμψης, που μόλις καταβυθιστεί αύτανδρο παρουσιάζουν το επόμενο. Ανεξάντλητοι οι τύποι. Μου θυμίζουν μια ιστορία που έλεγαν οι Αμερικανοί για τον πόλεμο του Βιετνάμ.

 

Οι Αμερικανοί ενεπλάκησαν σε κείνη την ταλαίπωρη χώρα το 1959 και ο τελευταίος πεζοναύτης τους αποχώρησε κυνηγημένος το 1975. Στα 16 αυτά χρόνια έκαναν τα πάντα να κάμψουν την στρατιωτική δύναμη των κομμουνιστών βορείων και των λαϊκών μαζών του νότου. Κάθε μήνα οι Γιάνκηδες παρουσίαζαν κι ένα καινούριο σχέδιο, κάθε χρόνο εφάρμοζαν και μια όλο και πιο προχωρημένη στρατηγική.

 

Πολλαπλασίαζαν τους στρατιώτες τους, βομβάρδιζαν τις πόλεις τους, αποψίλωναν τις ζούγκλες τους, ναρκοθέτησαν τα λιμάνια τους, μπήκαν στις γειτονικές χώρες Λάος και Βιρμανία, άδειασαν τα χωριά φτιάχνοντας καταυλισμούς, σχεδόν πλήρωσαν με χρήμα και παροχές κάθε κάτοικο της χώρας για να τους υποστηρίξει. Μάταιος κόπος.  

Όσο ανεξάντλητοι φαίνονταν οι αμερικανικοί πόροι (και εφευρετικότητα), τόσο πιο ανεξάντλητη αποδεικνυόταν και η βιετναμική αντίδραση.

 

Τότε, είχε κυκλοφορήσει στον αμερικανικό τύπο η ακόλουθη ιστορία, που ο Λευκός Οίκος την διέψευσε ως κακόβουλη επινόηση: Ο υπουργός Άμυνας του Τζόνσον, ο περιβόητος Μακ Ναμάρα, τεχνοκράτης και μιλιταριστής ως το κόκκαλο, έβαλε στα κομπιούτερ του αμερικανικού πενταγώνου το σύνολο των σχεδίων του, μαζί με όλες τις παραμέτρους που τα συνόδευαν και ρώτησε τα μηχανήματα τι θα γίνει επιτέλους μ’ αυτό τον πόλεμο που ήδη τους κατέτρωγε.

 
Έβαλε δηλαδή τους στρατιωτικούς επιθετικούς σχεδιασμούς, τις δυνάμεις των δύο εμπολέμων, την εκπαίδευση τους, τον οπλισμό τους, τις εφεδρείες τους, τις οικονομικές δυνατότητες των δύο χωρών, αριθμούς αεροπλάνων, πλοίων, τεθωρακισμένων και βομβών… τέλος πάντων ό,τι καθορίζει την έκβαση ενός πολέμου. Ήταν μια Παρασκευή του 1967 όταν ο Μακ Ναμάρα τροφοδότησε μ’ αυτά τα στοιχεία τους υπολογιστές, κάνοντας τους το ερώτημα «σε πόσο καιρό θα κερδίσουμε τον πόλεμο;». 

Τα κομπιούτερ δούλευαν όλο το Σαββατοκύριακο και την Δευτέρα το πρωί που ο υπουργός πήγε στο γραφείο του, βρήκε την απάντηση να τον περιμένει: «Έχετε κερδίσει τον πόλεμο από το 1965.»

 

Ε λοιπόν, οι Συριζαίοι σήμερα έχουν τρομερή ομοιότητα με κείνους τους Αμερικανούς. Μοιάζουν να έχουν θηριώδη υπεροπλία έναντι της αντιπολίτευσης. Τα όπλα τους είναι ανεξάντλητα, καμιά σχέση με χώρα που ακόμα βρίσκεται σε κρίση: Τους στηρίζουν προκλητικά οι ξένοι, διορίζουν όσους θέλουν κι όπου θέλουν, μοιράζουν αβέρτα αμοιβές και επιδόματα δίχως να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, κόβουν-ράβουν δήμους και περιφέρειες κατά βούληση, ελέγχουν πλήρως την δικαιοσύνη και το θεσμικό οικοδόμημα της χώρας.

 

Κάθε βδομάδα παρουσιάζουν και μια καινούρια παροχή, από 120 δόσεις μέχρι καινούριο νόμο Κατσέλη. 

Κάθε δεύτερη βδομάδα κάνουν και μια αύξηση στους δημοσίους υπαλλήλους ή διατάζουν τους εργοδότες να αυξήσουν τους μισθούς στους ιδιωτικούς. 

Κάθε τρίτη βδομάδα βγάζουν απ’ την κωλότσεπη κι ένα καινούριο πολιτικό σχέδιο, από την συγκρότηση καινούριας πλειοψηφίας μέχρι την δημιουργία μιας Συριζαϊκής κεντροαριστεράς. 

Κάθε τέταρτη βδομάδα αλλάζουν το Σύνταγμα ή διαχωρίζουν το κράτος από την εκκλησία.  

Μιλάμε για τρομερή δραστηριότητα, για ακατανίκητη όρεξη.

 

Δεν ξέρω αν εκεί στα υπόγεια του Μαξίμου χρησιμοποιούν τα κομπιούτερ τους όπως ο Μακ Ναμάρα, αλλά είναι βέβαιο πως τα προγράμματα που ‘’τρέχουν’’ τους βεβαιώνουν πως με όλα όσα κάνουν και με την υπεροπλία που έχουν, έχουν κερδίσει τις εκλογές από …πέρυσι. Αλλιώς...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ο κ. Τσίπρας επιμορφώνεται

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
 

Ανάμεσα σε όσα ιδιαιτέρως βαρυσήμαντα και εξόχως κοινότοπα είπε ο κ. Τσίπρας στην τελετή για την κοπή της πίτας στο υπουργείο Εξωτερικών ξεχωρίζω μια φράση. Είναι μια φράση κάπως μακροσκελής, πλην όμως δείχνει πως ο Ελλην ηγέτης διψάει για μόρφωση και εργάζεται άοκνα για να γίνει σοφότερος και να καταλάβει τον κόσμο, κοινώς τι είναι αυτό που του συμβαίνει. «Η θητεία μου στο υπουργείο Εξωτερικών μού έδωσε τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσω… το πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος των διπλωματών και του στελεχιακού δυναμικού στη διαμόρφωση της εξωτερικής μας πολιτικής».  

Τα δύο συμπεράσματα προκύπτουν μάλλον αβίαστα. 

Το πρώτο είναι ότι, αν και επί τρία και πλέον έτη πρωθυπουργός, χρειάστηκε να διορίσει τον εαυτό του υπουργό Εξωτερικών για να αντιληφθεί τη σημασία της διπλωματίας. Υποθέτω δε ότι την κρίσιμη στιγμή, συνομιλώντας με τον μέντορά του, τον μπαρμπα-Αλέκο, θα του είπε: «Βρε θείε, γιατί να μην αναλάβω εγώ το Εξωτερικών για να καταλάβω τι κάνουν όλοι αυτοί εκεί μέσα;». «Πήγαινε, παιδί μου. Και κοντά στο Μαξίμου είναι, και κοντά στη Βουλή. Εξάλλου, εσύ μαθαίνεις γρήγορα».

 

Και είναι αλήθεια ότι μαθαίνει γρήγορα ο Αλέξης Τσίπρας. Εφτασαν μερικοί μόνο μήνες και μερικές επισκέψεις στο κτίριο για να συνειδητοποιήσει τη σημασία της διπλωματίας.  

Πόσος καιρός τού χρειάστηκε για να μάθει τα αγγλικά και μάλιστα να μιμείται την ωραία προφορά του αμερικανικού Νότου; 

Πόσες ώρες τού χρειάστηκαν για να μάθει από στήθους μέρος της «Πόλεως» του Καβάφη για να την απαγγείλει στη Βουλή; 

Εμαθε κι άλλα ο πρωθυπουργός, έμαθε πως η Λέσβος και η Μυτιλήνη είναι ένα νησί, έμαθε πως το Στρασβούργο είναι στη Γαλλία. 

Εμαθε την αξία του κοινού νομίσματος και τη σημασία που έχει η Ευρώπη για τη χώρα μας. 

Εμαθε να προφέρει τη λέξη «σοσιαλδημοκρατία» χωρίς να ξινίζει την έκφρασή του σαν να έχει καταπιεί κάτι με πολύ άσχημη γεύση. 

Και τι δεν έμαθε αυτά τα χρόνια. Θα μπορούσε κανείς να πει πως αξιοποίησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την εντολή που του έδωσε ο λαός. Εγινε σοφότερος. Κι ας θεωρούμε εμείς οι κακεντρεχείς ότι θέλει να απολαύσει ώς την τελευταία ημέρα, την τελευταία ώρα, το τελευταίο λεπτό την εξουσία με την παρέα του επειδή λατρεύουν τα άμφιά της. Ο άνθρωπος διψάει για μάθηση. Και δεν θέλει να διακόψει την επιμόρφωσή του την καλύτερη στιγμή. Αν μάλιστα ολοκληρώσει την επιμόρφωσή του, μπορεί να γράψει και κάνα βιβλίο.

 

Οπως καλή ώρα ο διάσημος Ντάνος, κατά κόσμον Γιώργος Αγγελόπουλος. Θα πρέπει να προσέξει όμως ο Αλέξης Τσίπρας. Διότι...

Νου-Δο-ΣΥΡΙΖΑίικης ξεφτίλας κωμωδία

Eθνικού αρχιμα@λ@κ@ κωμωδια

Σαν σήμερα (1/3/ΧΧΧΧ)

1947: Έναρξη εργασιών για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο . 

1952: Ο Νίκος Μπελογιάννης καταδικάζεται σε θάνατο.

1983: Η Swatch κυκλοφορεί την πρώτη συλλογή της η οποία περιλάμβανε 12 ρολόγια.

1959: Επίσημη έναρξη της λειτουργίας του ΠΡΟΠΟ στην Ελλάδα.

1810: Γεννιέται ο γαλλοπολωνός συνθέτης και πιανίστας Φρεντερίκ Σοπέν

1842: Γεννιέται ο ζωγράφος Νικόλαος Γύζης

2004: Πεθαίνει ο κύπριος ποιητής Κώστας Μόντης