ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: "Εκπαιδευτικός"- μπουμπούκι απείχε παράνομα από τα εκπαιδευτικά του καθήκοντα δυο χρόνια, δυο μήνες και 16 ημέρες, παρα λίγο να την βγάλει καθαρή με 6μηνη προσωρινή παύση !!! - Με επέμβαση Ρακιντζή απολύθηκε - ΛΕΑΝΔΡΕ ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΝΑ ΤΟΥΣ Γ@..@Σ

Από 6μηνη προσωρινή παύση σε οριστική απόλυση μετατράπηκε η πειθαρχική ποινή εκπαιδευτικού, ο οποίος είχε αδικαιολόγητη αποχή από τα καθήκοντά του για περισσότερο από δύο χρόνια. Η απόλυσή του υλοποιήθηκε ύστερα από αίτηση του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, Λέανδρου Ρακιντζή προς το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Την ίδια στιγμή το ΣτΕ απέρριψε την αίτηση του εκπαιδευτικού που ζητούσε να ακυρωθεί η απόφαση του δευτεροβάθμιου πειθαρχικού συμβουλίου που του επέβαλε την 6μηνη προσωρινή παύση.
Ειδικότερα, ο εκπαιδευτικός παραπέμφθηκε στο πρωτοβάθμιο πειθαρχικό συμβούλιο, καθώς υπέπεσε στα πειθαρχικά παραπτώματα (σύμφωνα με τον Υπαλληλικό Κώδικα):

1) της αδικαιολόγητης αποχής από τα καθήκοντά του πάνω από 22 συνεχόμενες ημέρες και

2) της άρνησης εκτέλεσης υπηρεσίας.  

Πράγματι το πρωτοβάθμιο συμβούλιο το έτος 2007 έκρινε ότι ο επίμαχος εκπαιδευτικός υπέπεσε στα αποδιδόμενα σ' αυτόν πειθαρχικά παραπτώματα:

α) της αδικαιολόγητης αποχής από τα καθήκοντά του πάνω από 30 εργάσιμες ημέρες μέσα σε ένα έτος και

β) της άρνησης εκτέλεσης υπηρεσίας και του επέβαλε την ποινή της οριστικής παύσης.
Στη συνέχεια, ο εκπαιδευτικός άσκησε ένσταση στο δευτεροβάθμιο πειθαρχικό συμβούλιο, το οποίο το Νοέμβριο του 2008 την έκανε δεκτή και μετέτρεψε την πειθαρχική ποινή της οριστικής απόλυσης σε προσωρινή παύση έξι μηνών.
Ο εκπαιδευτικός προσέφυγε στη Δικαιοσύνη ζητώντας να ακυρωθεί η δευτεροβάθμια απόφαση, ενώ παράλληλα ο κ. Ρακιντζής ζήτησε από το ΣτΕ να μεταρρυθμιστεί η πειθαρχική απόφαση του επίμαχου εκπαιδευτικού και να του επιβληθεί η ποινή της οριστικής απόλυσης. Οι δυο αυτές αιτήσεις συνδικάστηκαν.
Σύμφωνα με το ιστορικό και την Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ) που διενεργήθηκε ο επίμαχος εκπαιδευτικός που υπηρετούσε στην Θεσσαλονίκη, μετά την μη επανεκλογή του ως σχολικού συμβούλου (28.3.2003) και μέχρι την ημέρα που ανέλαβε υπηρεσία σε Γυμνάσιο των Αθηνών (13.6.2005), δηλαδή συνολικά δυο χρόνια, δυο μήνες και 16 ημέρες, απείχε παράνομα από τα εκπαιδευτικά του καθήκοντά του και με δική του υπαιτιότητα, ενώ αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τις εντολές του υπουργείου Παιδείας.  

Να σημειωθεί ότι όλο αυτό το επίμαχο διάστημα ο εκπαιδευτικός ελάμβανε κανονικά το μισθό του.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σκαφάτοι και αφορολόγητοι - Απαλλάσσονται KAΘΕ ΦΟΡΟΥ ιδιοκτήτες σκαφών που κοστίζουν μια περιουσία

Των ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΣΚΟΥΦΟΥ και ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΟΥΛΕΡΕ

 

Την ώρα που χιλιάδες ιδιοκτήτες Ι.Χ. καλούνται να πληρώσουν φόρο πολυτελείας (για τα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα), αλλά και τέλη κυκλοφορίας και η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων επιβαρύνεται με χαράτσι ακόμα και για την πρώτη κατοικία, το νομοσχέδιο για τα τουριστικά πλοία και άλλες διατάξεις που δόθηκε χθες σε δημόσια διαβούλευση από τον υπουργό Ναυτιλίας προβλέπει την απαλλαγή από κάθε φόρο και τέλος των ιδιοκτητών σκαφών έως 10 μ.!

 

Και ενώ από το υπουργείο Οικονομικών έχει καταργηθεί ο φόρος πολυτελούς διαβίωσης για τα σκάφη αναψυχής, το νομοσχέδιο απαλλάσσει και από το νέο Τέλος Παραμονής και Πλόων που επιβάλλεται με τις διατάξεις του τα μηχανοκίνητα σκάφη κάτω των 10 μ. και τα ιστιοπλοϊκά μήκους κάτω των 12 μ.

 

Ετσι, ενώ ο κάτοχος αυτοκινήτου με κινητήρα 2000 κ.εκ. 4ετίας πληρώνει φόρο πολυτελούς διαβίωσης 440 ευρώ τον χρόνο και 660 ευρώ για τέλη κυκλοφορίας - δηλαδή συνολικά 1.100 ευρώ τον χρόνο -και ο ιδιοκτήτης διαμερίσματος 120 τ.μ. 25ετίας (με τιμή ζώνης 2.000 ευρώ), το οποίο είναι πρώτη κατοικία, πληρώνει 756 ευρώ, ο ιδιοκτήτης μηχανοκίνητου σκάφους αναψυχής 10 μ. απαλλάσσεται οποιουδήποτε φόρου, ενώ ο ιδιοκτήτης μηχανοκίνητου σκάφους 15 μ. θα πληρώσει για Τέλος Παραμονής και Πλόων 800 ευρώ.

 

Από την πλευρά του, το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας υποστηρίζει ότι με τον τρόπο αυτόν δεν επιβαρύνονται οι κάτοχοι των αναλογικά μικρότερων σκαφών, που είναι και η συντριπτική πλειονότητα των ιδιοκτητών.

 

Παράλληλα, προκειμένου να μην αποτραπεί και η βραχυπρόθεσμη παραμονή των πλοίων αναψυχής που επιθυμούν να επισκεφθούν την Ελλάδα, αγορά που προφανώς ενδιαφέρει τη χώρα μας, προβλέπεται αναλογικότητα του Τέλους Παραμονής και Πλόων με τον χρόνο παραμονής.

 

Στην Ελλάδα σκάφη από 4 έως και 10 μ. έχει το 70% των ιδιοκτητών, από 10 έως και 15 μ. το 21%, από 15 έως 20 μ. το 3%, από 20 έως 25 μ. το 2% και πάνω από 25 μ. το 4%.

 

Από τα σκάφη μήκους μεταξύ 4 και 10 μ. 4% είναι επαγγελματικά και 96% ιδιωτικά, ενώ από τα 10 έως και τα 15 μ. η αναλογία επαγγελματικών και ιδιωτικών είναι ένα προς ένα.

 

Τέλος, όσον αφορά την κατασκευή τους τα σκάφη από 4 έως 10 μ. είναι σε ποσοστό 61% ελληνικά, ενώ για τα σκάφη από 10 έως 15 μ. μόνο 20% κατασκευάζεται στην Ελλάδα.

 

Το Τέλος Παραμονής και Πλόων επιβάλλεται σε μηχανοκίνητα ιδιωτικά πλοία αναψυχής ολικού μήκους άνω των 10 μ., υπολογίζεται δε ανάλογα με το μήκος του πλοίου και αρχίζει από 100 ευρώ ανά μέτρο για τα πρώτα 2 μ. και συνεχίζει ως εξής:

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Ο νέος ρόλος των CDS στην κερδοσκοπία

Στο προσκήνιο έφερε το ΔΝΤ τη λειτουργία των CDS ως παράγοντα αποσταθεροποίησης ομολόγων και χρέους. 

Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters οι ρυθμιστικές αρχές ύστερα από φόβους δύο ετών για την κερδοσκοπία των CDS πάνω στα συμβόλαια παραγώγων και τις επιδράσεις τους στη spot αγορά ομολόγων αποφάσισε να ελέγξει κατά πόσο μπορεί να γίνει χειραγώγηση και πίεση στις αγορές χρέους (ομόλογα) οδηγώντας χώρες σε πτωχεύσεις. 

Καθοριστικό ρόλο στην επίσπευση των ελέγχων είχε η τοποθέτηση του ΔΝΤ που αναφέρει ότι η συγκεκριμένη αγορά τίθεται σε επαναξιολόγηση μετά και την ελληνική εμπειρία. Πιο συγκεκριμένα, στην έκθεση του ΔΝΤ για τη διεθνή οικονομική σταθερότητα (Global Financial Stability Report) έγινε ειδική αναφορά στην επίδραση του haircut των ελληνικών ομολόγων στην αγορά των CDS.

Οι κάτοχοι ομολόγων που είχαν CDS προστασίας έναντι της πτώχευσης (default swaps) αποζημιώθηκαν μεν στην ονομαστική αξία τους, αλλά υπάρχουν μεγάλες αμφιβολίες για την επιτυχία του στόχου τους που ήταν η αντιστάθμιση του κινδύνου πτώχευσης. Μία από τις προτάσεις που κατατέθηκαν είναι να γίνεται ο διακανονισμός των συμβολαίων συμψηφίζοντας την αξία των «παλαιών» ομολόγων με την αξία των «νέων» (κουρεμένων) ομολόγων. 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΚΥΠΡΟΣ: Δυσοίωνες οι προβλέψεις για την Λευκωσία

The Economist

Μια ανησυχητική ηρεμία επικρατεί το τελευταίο διάστημα στη Λευκωσία, μετά την αναστάτωση που έζησε η Κύπρος τον Μάρτιο. Με τους περιορισμούς στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους να παραμένουν σε ισχύ, οι Κύπριοι κρατούν το ρευστό τους. Τα επιχειρηματικά δάνεια αποτελούν παρελθόν, γεγονός που παγώνει την επιχειρηματική δραστηριότητα.  

Οι τουρίστες κατά κανόνα αποφεύγουν τις χώρες που πλήττονται από κρίση και ήδη ο αριθμός επισκεπτών της Κύπρου ήταν το πρώτο τρίμηνο φέτος μειωμένος κατά 10% από το αντίστοιχο, περσινό. Και αυτή είναι μόνον η αρχή. Η κυπριακή οικονομία αναμένεται να βρεθεί σε ελεύθερη πτώση.

Οσο περισσότερο θα ισχύουν οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίου, τόσο μεγαλύτερο το πλήγμα για την κυπριακή οικονομία. Η προ της κρίσης συμμετοχή των υπηρεσιών προς επιχειρήσεις και εκείνων του χρηματοπιστωτικού τομέα στο ΑΕΠ έφθαναν στο 7,4% και 9,2%, αντιστοίχως.  

Ο,τι κι αν συμβεί τώρα, ο τραπεζικός κλάδος της Κύπρου θα συρρικνωθεί δραστικά. Είναι πιθανόν ωστόσο, να μπορέσει η Κύπρος να διατηρήσει την ελκυστικότητά της ως επιχειρηματικού κέντρου της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό θα οφείλεται στο καλά εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτει στους κλάδους παροχής νομικών και λογιστικών υπηρεσιών. Αυτό το παράθυρο ελπίδας θα κλείσει όμως αν οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίου δεν καταστούν σύντομα παρελθόν.

Ηδη, η Κεντρική Τράπεζα Κύπρου χαλαρώνει κάποιους από αυτούς τους περιορισμούς. Ωστόσο, για να αρθούν πλήρως θα πρέπει να ολοκληρωθεί η αναδιάρθρωση των προβληματικών τραπεζών. Αυτή είναι η προϋπόθεση για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης και την αποφυγή μαζικών εκροών κεφαλαίων από τη χώρα, μόλις αρθούν. Στόχο αποτελεί η εκκαθάριση της Λαϊκής και η αναβίωση της Τράπεζας Κύπρου, της μεγαλύτερης της χώρας. Αλλά οι διαδικασίες είναι περίπλοκες και μάλλον θα υπάρξουν καθυστερήσεις.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΚΥΠΡΟΣ: H Mεγαλόνησος όλο και πιό κοντά σε μια καταστροφική έξοδο απο το ευρώ και ενδεχομένως και απο την Ε.Ε

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ

Tου Hugo Dixon / Reuters

Η Κύπρος δεν βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο της προσοχής. Θα ήταν όμως μέγα λάθος να ξεχάσουμε την Κύπρο. 

Η Μεγαλόνησος βρίσκεται στα πρόθυρα εξόδου από το ευρώ. Κάτι τέτοιο θα επιφέρει καταστροφή πλούτου, την εκτίναξη του πληθωρισμού, θα οδηγήσει σε πτώχευση και θα αφήσει την Κύπρο χωρίς φίλους σε μια προβληματική γειτονιά. Αν επαναφέρει η Λευκωσία τη λίρα, η αξία της θα καταρρεύσει. Ουδείς γνωρίζει σε τι ποσοστό, αλλά εικάζεται ότι θα φτάσει στο 50%. Οι Κύπριοι διαμαρτύρονται για το τεράστιο «κούρεμα» των καταθέσεων στις δύο μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας. Αν ακολουθήσει μια τέτοια, τεράστια υποτίμηση, ο πλούτος των υπολοίπων καταθετών θα αποδεκατιστεί. Στο μεταξύ, η υποτίμηση θα φέρει τον πληθωρισμό.

Ολο το πετρέλαιο που καταναλώνεται εκεί είναι εισαγόμενο. Η Κύπρος εξαρτάται επίσης από τα φθηνά εργατικά χέρια των μεταναστών, ιδιαίτερα για την αγροτική παραγωγή της και την τουριστική αγορά της. Το κόστος τους θα αυξηθεί δραστικά έπειτα από μια υποτίμηση κι έτσι θα χαθεί η οποιαδήποτε βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της κυπριακής οικονομίας. Οι εισαγωγές θα καταρρεύσουν, όπως και η εγχώρια παραγωγή. Και τότε, η πτώχευση θα είναι αναπόφευκτη.

Μετά μια κατά 50% υποτίμηση του νομίσματός της, η Κύπρος θα δει το χρέος της να διπλασιάζεται στο εθνικό πλέον νόμισμά της. Και έχει δύο ειδών δάνεια αυτή τη στιγμή. Τον κρατικό δανεισμό των 15 δισ. ευρώ και τον δανεισμό των 10 δισ. εκ μέρους της κεντρικής τράπεζας για τις τράπεζες (ELA - έκτακτη ρευστότητα).  

Η πτώχευση ίσως φαντάζει επιθυμητή, καθώς η Λευκωσία θα ξεφορτωθεί διαμιάς τα χρέη της. Αλλά η υπόθεση δεν είναι τόσο απλή. Θα ακολουθήσουν αγωγές. Επίσης, αν η Κεντρική Τράπεζα Κύπρου δεν είναι συνεπής στις υποχρεώσεις της σχετικώς με την έκτακτη ρευστότητα του ELA, θα πληγεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η Ευρωζώνη θα δυσαρεστηθεί και θα απαιτήσει κάποιου είδους σταδιακή αποπληρωμή του χρέους.

Η Κύπρος μπορεί ασφαλώς να αρνηθεί. Ομως η περίπτωσή της δεν είναι σαν της Αργεντινής. Πρόκειται για μια μικρή χώρα, στην οποία μπορούν να ασκηθούν έντονες πιέσεις. Είναι πιθανόν να αναγκαστεί ακόμη και σε έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση. 

Κάτι τέτοιο θα ήταν μεγάλο πλήγμα για την Κύπρο. Τα εμπορικά συμφέροντά της βρίσκονται στην Ενωση. Τα πράγματα στη γειτονιά της δεν είναι εύκολα, κυρίως για την Αίγυπτο και τη Συρία. Η δε Τουρκία, όπως όλοι ξέρουμε, δεν «παίζει» αν δεν λυθεί το θέμα των Κατεχόμενων.

"Επίγεια σοφία"

Μ’ αρέσει ο Χριστός σας. Δεν μ’ αρέσουν οι χριστιανοί σας. Οι χριστιανοί σας είναι τόσο διαφορετικοί από τον Χριστό.

Μαχάτμα Γκάντι, 1869-1948, Ινδός ηγέτης

Φοβού τον Θεόν αλλά τρέμε τους πιστούς του!

Μενέλαος Λουντέμης, 1912-1977, Έλληνας συγγραφέας

Το να πηγαίνεις στην εκκλησία δεν σε κάνει χριστιανό, όπως το να πηγαίνεις σε γκαράζ δεν σε κάνει αυτοκίνητο.

Billy Sunday, 1862-1935, Αμερικανός ιεροκήρυκας

Σαν σήμερα (2/5/ΧΧΧΧ)

1885: Εκδίδεται στις ΗΠΑ το γυναικείο περιοδικό «Good Housekeeping», που κυκλοφορεί μέχρι σήμερα.

1919: Η 1η μεραρχία του ελληνικού στρατού αποβιβάζεται στη Σμύρνη

1940: Ματαιώνονται οριστικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες, λόγω των πολεμικών γεγονότων.

1949: Ο Άρθουρ Μίλερ τιμάται με το βραβείο Πούλιτζερ για το θεατρικό έργο του «Ο Θάνατος του Εμποράκου».

1892: Γεννιέται ο Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν, πιλότος της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας κάτοχος του ρεκόρ κατάρριψης αεροπλάνων.

1519: Πεθαίνει ο Λεονάρντο ντα Βίντσι

1854:  Πεθαίνει η  "Δούκισσα της Πλακεντίας" Σοφία ντε Μαρμπουά - Λεμπρέν

 

 

 

 

 

 

2011: Εκτελειται το διεθνές καθίκι Οσάμα Μπιν Λάντεν, σαουδάραβας επιχειρηματίας, ιδρυτής της τρομοκρατικής οργάνωσης Αλ Κάιντα. (Γεν. 10/3/1957)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πιάσε μια λαμπάδα με τα πάντα όλα και μπόλικο τζατζίκι!!!

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πού είναι ο Ιούδας ωεωωω?

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Λευκές περιστερές!

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΑΙΔΕΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Απεργία στις εξετάσεις; Δε ντρέπονται οι καθηγητές;

Γράφει η ΑΤΡΟΠΟΣ

Επαναλαμβάνω το ερώτημα του τίτλου μήπως και συγκινηθεί κανείς, αν και το βλέπω απίθανο: Δε ντρέπονται, αλήθεια, οι συνδικαλιστές καθηγητές της Μέσης Εκπαίδευσης;

Σε μια χρεοκοπημένη χώρα είναι έτοιμοι να αποφασίσουν απεργία μέσα στις εξετάσεις, επειδή το υπουργείο Παιδείας αποφάσισε να αυξήσει τις ώρες εργασίας τους κατά δυο την εβδομάδα.

Άνθρωποι που δουλεύουν ελάχιστες ώρες, λιγότερες από κάθε άλλο εργαζόμενο (από όσους έχουν απομείνει στη χώρα) θέλουν να τιμωρήσουν τα παιδιά για να μην ξεκουνηθούν οι ίδιοι;

Είναι, πράγματι, εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει. Οι συνδικαλιστές όλων των παρατάξεων στην ΟΛΜΕ συμφώνησαν -μόνο το τυπικό μέρος της επικύρωσης απομένει- να απεργήσουν την περίοδο των εξετάσεων. Στις πιο κρίσιμες μέρες για τα παιδιά. Εκεί που κρίνονται οι κόποι όλης της χρονιάς. Για δε τους μαθητές της τρίτης Λυκείου οι κόποι χρόνων. 

Διαφώνησαν μόνον οι του ΚΚΕ, οι οποίοι πρότειναν απεργία μεν, πριν από τις εξετάσεις δε.

Αναρωτιέται κανείς: 

ΠΑΙΔΕΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα χάλια δεν αντέχουν σε συγκρίσεις

Του Γιώργου Κράλογλου

Μπορεί να έχουν δίκιο βουνό οι καθηγητές που καλούνται να δουλέψουν δύο ακόμη ώρες την εβδομάδα αλλά δεν θα βρουν την κοινωνία στο πλευρό τους γιατί έχουν και οι ίδιοι τεράστια ευθύνη στη σημερινή κατάντια του εκπαιδευτικού συστήματος. Είναι ντροπή λοιπόν να επιδιώκουν συγκρίσεις με χώρες της Ευρώπης αλλά και των Βαλκανίων.
Αυτή η κατάντια της παιδείας, με το κηφηναριό των εκπαιδευτικών σε πολιτικά γραφεία να κάνουν ρουσφέτια, σε υπουργικά γραφεία να βαράνε μύγες, και με τους κοπανατζήδες, που προκάλεσε ο δικομματισμός Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ στην μεταπολίτευση, έφθασε στα όρια της πληρωμής.
Ένας «λογαριασμός» λοιπόν είναι και η αύξηση των ωρών εργασίας  για την οποία οι εκπρόσωποι των συντεχνιών των κρατικών εκπαιδευτικών βράχνιασαν να μιλάνε, τις ημέρες αυτές, σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις λέγοντας τα δικά τους. 
Όμως η ακατάσχετη επιχειρηματολογία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να μεταβάλλει την θλιβερή εικόνα και στο χώρο αυτό.
Ότι το εκπαιδευτικό σύστημα έχει τόσο μεγάλη διαπλοκή με τα κόμματα που είναι εντελώς αδύνατον να διαχωριστούν πλέον οι ευθύνες της μίας ή της άλλης πλευράς. 
Ας θυμηθούμε σκηνές διαπλοκής λίγο πριν την κρίση:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Να απολυθούν όσοι έχουν κρεατοελιά στο μάγουλο!

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Ας πούμε ότι χάλασε η μηχανή του αυτοκινήτου σου, το οποίο είναι και κάποιας ηλικίας. Το πας ρυμούλκα στο συνεργείο κι ο μηχανικός, χωρίς καν να ανοίξει το καπό, σου λέει: «θα αλλάξω 12 εξαρτήματα, είμαστε εντάξει»; 

Πριν προφτάσει να σχηματιστεί στο πρόσωπό σου η έκφραση της απορίας, πετάγεται από το βάθος ο βοηθός του μηχανικού και αντιπροτείνει: «εγώ, μάστορα, θα έλεγα να αλλάξεις 5 τώρα και άλλα 3 σε έναν μήνα».  

Την κουβέντα ακούει κι ο λογιστής του συνεργείου: «Ρε παιδιά, σήμερα είναι Πέμπτη. Τις Πέμπτες είπαμε ότι αλλάζουμε 4 εξαρτήματα, το ξεχάσατε;».

Θα σου φαινόταν «νορμάλ» αυτός ο διάλογος; Θα άφηνες το αυτοκίνητο, ποτέ, στα «έμπειρα» χέρια τους;

Τότε, γιατί θεωρούμε φυσιολογική όλη αυτή τη σουρεαλιστική φιλολογία για τον αριθμό των Δημοσίων Υπαλλήλων που πρέπει να απολυθούν;

Το πρόβλημα δεν είναι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, ως άτομα. Είναι οι δομές και οι «υπηρεσίες» του Δημοσίου. Το έχουν συνειδητοποιήσει κι οι πέτρες: αυτό το τερατούργημα του πελατειακού αλισβερισιού θέλει γκρέμισμα και ξαναχτίσιμο.  

Χρειαζόμαστε ένα εντελώς καινούριο Δημόσιο: σε οργάνωση, εξοπλισμό, μεθοδολογία, νοοτροπία, αποστολή, αποτελεσματικότητα. ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ! 

Ο μόνος τρόπος που γίνεται κάτι τέτοιο, σε τόσο μεγάλο μέγεθος, είναι τμηματικά – και πάντα από πάνω προς τα κάτω, ποτέ αντίθετα.  

Πόσοι εργαζόμενοι χρειάζονται για να λειτουργήσουν μια Οικονομική Υπηρεσία με πλήρη μηχανογράφηση και διασύνδεση σε μία ενιαία βάση δεδομένων; Τι ειδικότητες πρέπει να έχουν; Πόσους απασχολούν ανάλογες υπηρεσίες σοβαρών κρατών; Χρειαζόμαστε 8 μηχανικούς πληροφορικής και 10 τεχνικούς ασφάλειας δικτύων και έχουμε μόνο 3 και 4 αντίστοιχα; ΘΑ ΠΡΟΣΛΑΒΟΥΜΕ 5 και 6! Χρειαζόμαστε 4 managers με ΜΒΑ και δύο γλώσσες ο καθένας, με νοοτροπία ιδιωτικής οικονομίας που αντιλαμβάνονται ότι ο πολίτης πληρώνει τον μισθό τους και πρέπει να τον έχουν στα «ώπα-ώπα» - και δεν έχουμε κανέναν; Θα ΠΡΟΣΛΑΒΟΥΜΕ και τους 4! Μαζί τους θα «στήσουμε» τη νέα Υπηρεσία βάσει του οργανογράμματος, αξιοποιώντας επαγγελματίες και από τον δημόσιο και από τον ιδιωτικό τομέα. Χρειαζόμαστε έμπειρους ξεναγούς για να λειτουργούν οι αρχαιολογικοί χώροι μέχρι αργά το απόγευμα; Θα τους προσλάβουμε! Χρειαζόμαστε νοσηλευτές; Θα τους προσλάβουμε επίσης! Δεν θα κάνουμε νοσηλευτές τους κηπουρούς, τους κλητήρες, τους παρατρεχάμενους, επειδή κάπου είναι χωμένοι και πρέπει να μεταταγούν. Το κριτήριο θα είναι για όλους ένα: να έχεις τα προσόντα για τη δουλειά που καλείσαι να κάνεις. Το αν προέρχεσαι από το Δημόσιο, από τον ΟΑΕΔ, από το Κογκό ή από τον Άρη, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝ ΚΡΙΤΗΡΙΟ! Όπως δεν είναι κριτήριο η ηλικία, η πολυτεκνία, το αν είσαι ΑΜΕΑ ή αν έχεις μια κρεατοελιά στο μάγουλο. 

Η εργασία σε μια υπηρεσία του Δημοσίου δεν είναι προνοιακή μέριμνα! Κι αν έπρεπε, οπωσδήποτε, η προϋπηρεσία στο Δημόσιο να είναι κριτήριο, για το νέο Δημόσιο που πρέπει να σχεδιαστεί επειγόντως, θα ήταν αρνητικό. 

 Πρώτον, διότι ο εθισμός σε μια συγκεκριμένη νοοτροπία σε δυσκολεύει να προσαρμοστείς στην αντιδιαμετρική της και, δεύτερον, διότι η παρανομία και η κλοπή δεν μπορεί να επιβραβεύεται. 

 Όποιον ενοχλούν αυτές οι λέξεις, ας μας εξηγήσει τι ακριβώς έκανε ο δια του παραθύρου αργόμισθος εισαχθείς, αλλά και ο βουλευτής-πάτρωνάς του; Δεν παρέκαμψαν τον νόμο, προς όφελος και των δύο, αλλά εις βάρος όλων των υπολοίπων; Δεν έκλεψαν χρήματα από τον φορολογούμενο, αλλά κι από τον ομολογιούχο που «κουρεύτηκε», από τον μέτοχο που είδε την περιουσία του να εξανεμίζεται, από τον επαγγελματία που «κατέβασε ρολά» μην αντέχοντας τη φορολογία;

Όταν, λοιπόν, η νέα υπηρεσία συμπληρωθεί, όσοι δεν χρειάζονται θα απολυθούν. Είτε είναι 5, είτε 5.000. Διότι αν ένα σύστημα για να λειτουργήσει χρειάζεται 10 άτομα κι έχεις 11, ο ενδέκατος, εκτός από το ότι το επιβαρύνει οικονομικά, το «φρενάρει» και λειτουργικά. 

Δεν είναι κριτήριο το αν κάποιος είναι συμβασιούχος ή μόνιμος. Μπορεί ο συμβασιούχος να είναι απαραίτητος σε μια υπηρεσία που παράγει έργο κι ο μόνιμος «παρκαρισμένος» σε έναν από τους χιλιάδες οργανισμούς-σφραγίδες. Ούτε μπορεί να είναι κριτήριο το πόσο καλός άνθρωπος είναι ένας υπάλληλος. Η εργασία δεν είναι αμοιβή για τον «καλόν», ούτε η ανεργία τιμωρία του «κακού». Η εργασία προϋποθέτει εργασιακό αντικείμενο! Αν αυτό δεν υπάρχει, ο μισθός του αργόμισθου -που μπορεί να είναι «χάρμα» παιδί- αφαιρείται από την παραγωγική οικονομία, η οποία οδηγείται σε ύφεση (άρα, σε όλο και μεγαλύτερη αδυναμία να καλύψει τον μισθό του αργόμισθου) και, τελικά, σε κατάρρευση.  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΡΙΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αξιολόγηση, ο εχθρός του κάθε βολεμένου

Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Λένε συνέχεια για το πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι θα απολυθούν. Δέκα χιλιάδες, είκοσι χιλιάδες, διακόσιες χιλιάδες και έπειτα τα παίρνουν πίσω. Κι ύστερα πιάνουν το νήμα από την αρχή, σαν να πρόκειται για γεροντοκόρες που θέλουν να σκοτώσουν την ώρα τους. Μόνο που έτσι σκοτώνουν και τα τελευταία αποθέματα υπομονής και όποια ψήγματα λογικής...

Δεν είμαι εναντίον των απολύσεων στο δημόσιο. Κάθε άλλο! Θεωρώ εντελώς παράλογο το σημερινό καθεστώς, το οποίο απαγορεύει στην πράξη την απόλυση ακόμη και υπαλλήλων που έχουν καταδικαστεί για βαρύτατα αδικήματα.

Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι αρχίζουμε και απολύουμε υπαλλήλους με κλήρωση. Ούτε ότι οι απολύσεις γίνονται αυτοσκοπός. Του αν να πρόκειται, δηλαδή, για αποστολή που μας ανέθεσε ο Ύψιστος με σκοπό την σωτηρία της ψυχής μας.

Να γίνουν απολύσεις στο δημόσιο! Να γίνουν απολύσεις των ανίκανων, των τεμπέληδων, των διεφθαρμένων. Ότι θα γινότανε, δηλαδή, σε μία οποιαδήποτε ιδιωτική εταιρεία. Και την θέση τους να την πάρουν άνθρωποι που έχουν τα προσόντα και την θέληση για να κάνουν την δουλειά. 

Το ποιος θα φύγει δεν θα το κρίνουμε εμείς, ούτε κάποιος πολιτικός. Ούτε, φυσικά, οι συνδικαλιστές. Το ζητούμενο είναι να δημιουργήσουμε αξιόπιστους και ανεξάρτητους από την πολιτική εξουσία μηχανισμούς αξιολόγησης των υπαλλήλων. Εκτός κι αν πιστεύουμε ότι τόσες χιλιάδες ελληνόπουλα που έχουν σπουδάσει σε Ελλάδα και σε εξωτερικό δεν έχουν τις γνώσεις για να στελεχώσουν έναν τέτοιο οργανισμό. 

Ονειρευόμαστε! Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει ούτε σε εκατό χρόνια σε αυτή την χώρα. Αν γινότανε οι πολιτικοί θα έχαναν ένα σημαντικό εργαλείο για την συλλογή ψήφων. Κι οι συνδικαλιστές μία ευκαιρία για να κερδίσουν φίλους και συμμάχους στην προσπάθειά τους να ανέλθουν στα ανώτερα πατώματα της εξουσίας. Η αξιολόγηση είναι ο εχθρός κάθε βολεμένου, είναι ο εφιάλτης των πολιτικάντηδων. 

Ωστόσο, τι είδους συζήτηση μπορεί να γίνει αν δεν γνωρίζουμε ποια είναι η πραγματική κατάσταση που επικρατεί σε μία υπηρεσία; Με τι κριτήρια θα αποφασίσουμε αν χρειαζόμαστε άλλους υπαλλήλους σε αυτή την υπηρεσία ή όχι; Και ποια θα είναι η τύχη νέων ανθρώπων αν εισέλθουν σε μία υπηρεσία που επικρατούν αντιπαραγωγικές λογικές; 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Υπέρ της σαρίας τάσσονται οι περισσότεροι μουσουλμάνοι !

Η πλειονότητα των μουσουλμάνων σε όλον τον κόσμο βλέπει θετικά το ενδεχόμενο να καταστεί ο ισλαμικός νόμος (σαρία) ο θεμελιώδης νόμος στη χώρα τους, αναδεικνύοντας όμως παράλληλα τις διαφορές στις επιμέρους απόψεις για το περιεχόμενό του, όπως προκύπτει από έκθεση που έδωσε  στην δημοσιότητα το ίδρυμα Pew.

Η έκθεση προέκυψε από έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το 2008 έως το 2012 σε δείγμα 38.000 ανθρώπων σε 39 χώρες, για το θέμα «Θρησκεία, Πολιτική και Κοινωνία» στην μουσουλμανική κοινότητα, που αριθμεί 1,6 δισεκ. πιστούς στον κόσμο, και αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη μονοθεϊστική θρησκεία.
Η πλειοψηφία των μουσουλμάνων, ιδίως στην Ασία, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή, επιθυμεί την εγκαθίδρυση της σαρίας, αλλά με μεγάλη ποσοστιαία διαφορά ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή —φερ' ειπείν μόλις το 8% τάσσεται υπέρ στο Αζερμπαϊτζάν, αλλά στο Αφγανιστάν το επιθυμεί το 99%— εξήγησε το Pew, που αποδίδει τη διαφορά αυτή στην ιστορία της κάθε χώρας, αλλά και στο βαθμό που έχει υπάρξει διάκριση μεταξύ κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας.
Η μελέτη αποδεικνύει πως η ισχύς της σαρίας είναι επιθυμητή κυρίως στην ιδιωτική σφαίρα του βίου, προκειμένου να διευθετηθούν οι οικογενειακές, ή κτηματικές διαφορές, και από τους μουσουλμάνους που κατοικούν σε χώρες όπου ήδη λειτουργούν τέτοιου είδους θρησκευτικά δικαστήρια.

Μικρότερη αποδοχή συναντούν οι πτυχές της σαρίας που αφορούν τις εκτελέσεις μουσουλμάνων που έχουν ασπασθεί άλλη θρησκεία, η τιμωρία με μαστίγωμα, ή με ακρωτηριασμό μελών για τους κλέφτες, εξόν από τη συντριπτική πλειοψηφία των μουσουλμάνων στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν και σε ποσοστό έναν προς δύο στη Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική.

Πλειονότητα αποτελούν επίσης όσοι επιθυμούν να δοθεί περισσότερη ελευθερία σε άλλες θρησκείες. Έτσι, στο Πακιστάν το 84% θέλει μεν να εγκαθιδρυθεί ο ιερός νόμος στη χώρα, αλλά το 96% πιστεύει επίσης πως η ανεξιθρησκία είναι «καλό πράγμα».

Οι μισοί από τους μουσουλμάνους εμφανίζονται να ανησυχούν από τον θρησκευτικό εξτρεμισμό στη χώρα τους, στην πλειονότητά τους εκείνοι που κατοικούν στην Αίγυπτο, την Τυνησία και το Ιράκ.

Στις περισσότερες χώρες, η πλειονότητα των γυναικών, όπως και των ανδρών, εκτιμά πως η γυναίκα οφείλει να υπακούει τον άνδρα, με συντριπτικά ποσοστά της γνώμης αυτής να καταγράφονται στο Ιράκ, το Μαρόκο, την Τυνησία, την Ινδονησία, το Αφγανιστάν και την Μαλαισία. Ωστόσο, πλειοψηφούσα είναι επίσης η γνώμη πως εναπόκειται στη βούληση της ίδιας της γυναίκας η απόφαση να φορά, ή όχι, το παραδοσιακό κάλυμμα του κεφαλιού, σε κάθε εκδοχή του, που μπορεί να είναι από νικάμπ (κεφαλομάντηλο) ως και χιτζάμπ (ένα ένδυμα που καλύπτει όλο το γυναικείο σώμα).

ΚΙΝΑ: Η Ευρώπη μπροστά στην κίτρινη Σφίγγα

Του Βασιλη Καραποστολη

Τι είναι η Κίνα; Τι είναι οι Κινέζοι; Παρά το πέρασμα των αιώνων οι Ευρωπαίοι μπροστά στο φαινόμενο εξακολουθούν να σηκώνουν τους ώμους. Προκαλεί αμηχανία αυτός ο τεράστιος αριθμός που αντιπροσωπεύει τον πληθυσμό της, αυτές οι μάσκες που φαίνεται να φορούν οι άνθρωποι που την κατοικούν. Για πολύ καιρό στους Δυτικούς παρατηρητές έδιναν την εντύπωση μισοκοιμισμένων πλασμάτων, σκόπιμα μισοκοιμισμένων. Τι κρυβόταν πίσω από τα σχιστά τους μάτια, πίσω από τις αργές κινήσεις τους που ξαφνικά αποκάλυπταν μια επιδεξιότητα και μια εγρήγορση αντίστοιχη με τις απρόβλεπτες αλλαγές στη ζωή τους;

Η λευκή φυλή αναρωτιόταν μάταια για το τι επιδιώκει η αλλόκοτη κίτρινη ράτσα στην οποία αποδίδονταν τα πιο αντιφατικά χαρακτηριστικά: ωμότητα και λεπτότητα, δεισιδαιμονία και περίσκεψη, πανουργία και απλοϊκότητα. 

Τίποτα όμως δεν ήταν πιο ακατανόητο για τους Δυτικούς από το γεγονός ότι ένας κόσμος, όπως ο κινέζικος, με μεγάλες ανακαλύψεις και εφευρέσεις στο ενεργητικό του κατά το παρελθόν, δεν είχε επιδιώξει να εκμεταλλευτεί ώς το έπακρο τις νοητικές του ικανότητες. Περιηγητές, μελετητές, εμπορευόμενοι, στρατιωτικοί απορούσαν πώς είναι δυνατόν αυτοί που ανακάλυψαν την πυρίτιδα, την πυξίδα, την τυπογραφία να μη σπεύσουν να αναπτύξουν τις εφαρμογές των ευρημάτων τους στη γεωργία, τη ναυσιπλοΐα, τη μηχανική. Αρκέστηκαν να φθάσουν ώς ένα ορισμένο σημείο· γιατί;

Στο ερώτημα ήταν αδύνατο να δοθεί απάντηση. Διότι το ίδιο το ερώτημα εμπεριείχε μια προκατάληψη του δυτικού πολιτισμού που τον εμπόδιζε να καταλάβει την άλλη αντίληψη. Η Δύση ήταν ήδη παγιδευμένη σε μια ιδέα εξάντλησης του δυναμικού της: ήθελε να επιταχύνει την κίνησή της, να φανερώσει στον ίδιο της τον εαυτό τις δυνατότητες που είχε, να ριχτεί σε μια περιπέτεια το έπαθλο της οποίας θα ήταν οι εκπλήξεις, οι νεωτερισμοί, η αίσθηση ότι μόνο τότε είναι κανείς δημιουργός όταν εκμαιεύει από το άγνωστο κάτι εντελώς καινούργιο. Δεν υποπτευόταν η Δύση ότι μέσα στην αναζήτηση του καινούργιου φωλιάζει ο κίνδυνος της καταπόνησης του πνεύματος: όταν κανείς ψάχνει αποκλειστικά για το νέο, παραδίδεται σ’ ένα είδος εθελοτυφλίας. Αγνοεί το τι συντηρεί την ύπαρξη και ενδιαφέρεται μόνο για το τι την ανανεώνει.

Εκεί ακριβώς εντοπίζεται και η μεγάλη διαφορά με την κινέζικη στάση. Οταν η Ευρώπη ανυπομονούσε να καλπάσει προς τα εμπρός, από τις αρχές ιδίως της βιομηχανικής επανάστασης, η Κίνα φρόντιζε να περιμαζεύει και να οργανώνει τα εφόδιά της με κύριο στόχο να διατηρήσει τον εαυτό της, να διασφαλίσει τη διατροφή του αυξανόμενου πληθυσμού, να προστατευτεί απέναντι στις κατακτητικές βλέψεις άλλων λαών. Νοιαζόταν να μείνει στον πλανήτη, όχι να τον κατακτήσει.

Αυτά μέχρι πριν από περίπου σαράντα χρόνια. Από τότε άρχισε να σημειώνεται μια αλλαγή που έφερε τους Δυτικούς σε όλο και δυσκολότερη θέση. Ο άλλοτε «μεγάλος ασθενής» της Ασίας με την παραδοσιακή του αδράνεια, με τα πολλά προβλήματα στην οικονομία του, έπειτα και από τις ακρότητες της μαοϊκής περιόδου, εμφανιζόταν στο παγκόσμιο προσκήνιο σε έναν ρόλο που δεν τον είχε παίξει ποτέ: ζητούσε να απλώσει την παρουσία του, να παρουσιαστεί ως υπόδειγμα ενεργητικότητας. Αλλά πώς; Οχι τόσο με το να παίρνει πρωτοβουλίες όσο με το να μιμείται εκείνες των ανταγωνιστών του.

Στα όρια του αφύσικου

Στα μάτια των Δυτικών πρόκειται για τακτική που αγγίζει τα όρια του αφύσικου. Είναι δύσκολο να καταλάβουμε πώς είναι δυνατόν αυτή η πελώρια ανθρωπομάζα να υποτάσσεται με τη θέλησή της σε μια εργασία τόσο περιορισμένη και σχεδόν ταπεινή. Αντιγράφουν τις καινοτομίες, τις φέρνουν στα μέτρα τους. Αν και πολύ ισχυροί πλέον, συγκατατίθενται να μην εξασκούνται παρά μόνο σε μια δραστηριότητα που μοιάζει να μην έχει αιχμές, να μην ανυψώνει το γόητρο, να μην υπηρετεί την υποτιθέμενη ανάγκη του ανθρώπου να «πάει μακριά». Ομως όχι. Για τους Κινέζους το να «πάνε μακριά» προϋποθέτει πως θα έχουν εξοικονομήσει αρκετές δυνάμεις, πως θα στέκονται γερά στα πόδια τους.

Κάνουν οικονομία στις νοητικές τους ενέργειες, γι’ αυτό αντιγράφουν. Συλλογίζονται: «Ας αφήσουμε τους Δυτικούς να λαχανιάζουν, να σκαλίζουν την ύλη, να αλωνίζουν τη φύση – μπορεί με το “φαουστικό τους δαιμόνιο” (όπως το αποκαλούσε ο Σπέγκλερ στην “Παρακμή της Δύσης”) να βρουν και κάτι που θα μας είναι χρήσιμο. Είναι πολύ βιαστικοί οι λευκοί ανταγωνιστές μας, κι είναι να τους λυπάται κανείς έτσι που κοιτάνε μόνο στο μέλλον, αλλά χωρίς ελπίδα, και αποφεύγουν το παρελθόν από φόβο πως θα τους δέσει τα πόδια. Τρέχουν στα τυφλά για να προλάβουν, υποτίθεται, εμάς, και τους απελπίζει περισσότερο το γεγονός ότι εμείς, αντίθετα, φερόμαστε σαν να μη θέλουμε να προλάβουμε τίποτα. Ούτε που τους περνάει από τον νου ότι δεν επιθυμούμε οπωσδήποτε να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε· επιθυμούμε απλώς να συνεχίσουμε να υπάρχουμε κι αν χρειαστεί, θα επιβάλουμε την ύπαρξή μας».

Πρωταρχικός στόχος, η αιώνια επιβίωση

ΒΑΛΚΑΝΙΑ: Βήμα βήμα προσχωρούν στην Ε.Ε.- Oλοκληρώθηκε η "συνθηκολόγηση" της Σερβίας

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Το ένα μετά το άλλο, τα κάστρα της ιστορικής παράδοσης και της εθνικής υπερηφάνειας των Σέρβων έχουν πέσει. Τα αφεντικά της πρώην Γιουγκοσλαβίας έχασαν αρχικά από τον έλεγχό τους τη Σλοβενία και την ΠΓΔΜ. Στη συνέχεια, ύστερα από αιματηρές συγκρούσεις και ξένες επεμβάσεις, πέρασαν στους «δικαιούχους» τους η Κροατία και η Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Μετά ήρθε η σειρά του Μαυροβουνίου, η απόσχιση του οποίου απέκλεισε κάθε πρόσβαση της Σερβίας προς τη θάλασσα. Και τώρα, η -έμμεση πλην σαφής- αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσόβου από το Βελιγράδι, είναι το τελευταίο επεισόδιο σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τα προηγούμενα χρόνια οι Σέρβοι υπέστησαν ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας που τους επέβαλε το ΔΝΤ, φυσικά με τη σύμφωνη γνώμη και της Ε.Ε. Μάλιστα, στις αρχές Μαΐου αναμένεται εκ νέου στο Βελιγράδι αντιπροσωπεία του διεθνούς οργανισμού, προκειμένου να συζητήσει τους όρους χορήγησης ενός νέου δανείου -με άλλα λόγια, ένα νέο πρόγραμμα περικοπών και «δημοσιονομικής προσαρμογής».

Υστερα από όλα αυτά, μετά τα συγχαρητήρια που δέχθηκε η σερβική ηγεσία από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, μετά τη συγγνώμη για τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα που ζήτησε προχθές «γονατιστός» ο (πάλαι ποτέ εθνικιστής) πρόεδρος της Σερβίας, Τόμισλαβ Νίκολιτς, η Κομισιόν εισηγήθηκε επιτέλους την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με το Βελιγράδι.

Οι Σέρβοι, από την πλευρά τους, καλούνται να απαντήσουν σε τρία ερωτήματα: 

Πρώτον, εάν αυτή η εξέλιξη και η ενδεχόμενη ένταξη στην Ε.Ε. (κάποια, απροσδιόριστη χρονικά, στιγμή στο μέλλον) αξίζει όλες τις ήττες και ταπεινώσεις που έχουν υποστεί εδώ και περίπου δύο δεκαετίες. 

Δεύτερον, κατά πόσο είχαν άλλη επιλογή και -αν ναι- ποια ήταν αυτή. 

Τρίτον, εάν η επώδυνη διαδικασία ακρωτηριασμιού έχει ουσιαστικά τελειώσει ή μένει κάτι ακόμη που θα αναγκαστούν να θυσιάσουν.

«Είναι πολύ υψηλή η τιμή για την περιβόητη ημερομηνία ένταξης διαπραγματεύσεων», ανέφερε η αρχιερατική σύνοδος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, καλώντας τους Σέρβους να μην αναγνωρίσουν τη συμφωνία και «ανεξαρτήτως της απόφασης της πολιτικής ηγεσίας, να θεωρεί το Κόσοβο και τα Μετόχια για πάντα δική τους γη». Έτσι, πρακτικά και σε απόλυτη αναλογία με τα όσα συμβαίνουν στην περίπτωση της Κύπρου, η Εκκλησία φιλοδοξεί να μείνει το μοναδικό «κάστρο» αντίστασης στο «ξεπούλημα της εθνικής κυριαρχίας» που αποφασίζουν οι πολιτικές ελίτ.

Μπορεί, όμως, η επίκληση του... θεού να αλλάξει τα δεδομένα και μάλιστα σήμερα; 

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Σχέδιο Ανάν εν όψει

Του ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗ 

Καθηγητή Διεθνούς Πολιτικής Πάντειο Πανεπιστήμιο

Υπάρχει μια διάχυτη, εδραιωμένη καθημερινά άποψη στην κυπριακή δημοσιότητα, άλλα και στην Αθήνα, πως το περιβόητο Σχέδιο Ανάν του 2004 βρίσκεται καθ' οδόν επί τα χείρω, για να εκδηλωθεί ως πρωτοβουλία των Αμερικανών και αυτήν τη φόρα -υπό τον μανδύα πάντοτε του ΟΗΕ- και να επιχειρηθεί η επιβολή του, δηλαδή να επιτύχουν αυτό που δεν κατάφεραν με την αντίσταση του κυπριακού λαού την προηγούμενη φορά.
 

Υπάρχει η προετοιμασία του εδάφους, η οποία επέρχεται από την οργάνωση, κατασκευή και ανάπτυξη μιας πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στο κυπριακό πολιτικό σύστημα, η οποία δημιουργεί συνθήκες και προϋποθέσεις φόβου, ανησυχίας, που μπορούν να οδηγήσουν σε υποταγή. 

Εμείς σήμερα θέλουμε να επισημάνουμε την ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας του τόπου να λειτουργήσει αποτρεπτικά, δηλαδή να αποτρέψει την εκδήλωση της πρωτοβουλίας αυτής, που θα οδηγούσε τον κυπριακό Ελληνισμό σε πολύ μεγάλα και δύσκολα διλήμματα, όχι ως προς το τι θα αποφάσιζε, αλλά ως προς τις συνέπειες ενός νέου «όχι».
 
Η Πολιτική Επιστήμη μας διδάσκει πως η πολιτική ικανότητα σημαίνει την τέχνη της διαχείρισης των δημοσίων υποθέσεων με βάση το εθνικό συμφέρον. Η διαπίστωση και η υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος, με όρους ισχύος, αποτελεί το κλειδί της αξιόπιστης παρουσίας κάθε κράτους σε έναν άναρχο και συγκρουσιακό κόσμο, όπως αυτόν που βιώνουν οι λαοί, έθνη και κοινωνίες τις τελευταίες δεκαετίες.
 
Επομένως, η πολική ηγεσία ενός κράτους δεν υπάρχει για να διορίζει τους εκάστοτε ημετέρους και να λειτουργεί πελατειακά ή να κάνει πολιτικές επιλογές ιδεολογικο-κομματικού περιεχομένου, αλλά υπάρχει αποκλειστικά και μόνο για την υπεράσπιση και την προβολή του εθνικού συμφέροντος, της διεθνούς παρουσίας και της προοπτικής της χώρας. Εμείς, οι Έλληνες, καταφέραμε δύο κράτη του Ελληνισμού να τα διαλύσουμε και να τα καταποντίσουμε, ταπεινώνοντας καθημερινά ένα περήφανο ιστορικό έθνος. 

Τίποτα δεν έγινε τυχαία. Ούτε επιτρέπεται να αποδίδουμε τις ευθύνες της σημερινής μας κακομοιριάς και αποδυνάμωσης στους ξένους, παλαιότερα στους Αμερικάνους και σήμερα στους Γερμανούς. Προβάλλουμε κάθε φορά μια φρενίτιδα ανθελλήνων ξένων, οι οποίοι τα έχουν μαζί μας και θέλουν να μας εξοντώσουν. Όμως ξεχνάμε πως μια βασική αρχή που διέπει τη διεθνή πολιτική είναι πως ο κόσμος είναι άναρχος, δηλαδή δεν υπάρχει ένα ενιαίο σύστημα επιβολής του δικαίου και των κανόνων του, αλλά υπάρχει το δίκαιο της ισχύος, δηλαδή τα δυνατά κράτη επιβάλλονται στα αδύναμα, ανέτοιμα, απροετοίμαστα και ανίσχυρα από την ηγεσία τους. Αυτό είναι μια αρχή που όχι μόνο ισχύει διαχρονικά, αλλά μας τη δίδαξε ο πατέρας της ρεαλιστικής σχολής σκέψης στη διεθνή πολιτική, ο μέγας Θουκυδίδης.
 
Τι συμβαίνει λοιπόν σήμερα στην Κύπρο; 

TOYΡΚΙΑ: Συνομιλίες για κυπριακό και αέριο απαιτούν οι πασάδες

Την ώρα που η κυπριακή κυβέρνηση έχει στραμμένη την προσοχή της  στη δανειακή σύμβαση και στο μνημόνιο, η Άγκυρα επιμένει να εξευρεθεί τώρα λύση στο κυπριακό η οποία να περιλαμβάνει και το φυσικό αέριο.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Αχμέτ Νταβούτογλου μετά τη συνάντηση που είχε στην Άγκυρα με τον ειδικό σύμβουλο του ΟΗΕ στην Κύπρο κ. Αλεξάντερ Ντάουνερ φέρεται να τόνισε ότι θα ήταν επωφελές να αρχίσουν άμεσα οι συνομιλίες των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, ενώ αναφέρθηκε και στις θέσεις της Άγκυρας όσον αφορά τις εργασίες της κυπριακής κυβέρνησης στο θέμα της εκμετάλλευσης του φυσικού αέρίου.

Οι Τουρκοκύπριοι στην κατεχόμενη Λευκωσία μετέδωσαν ότι στη συνάντηση των κκ. Ντάουνερ και Νταβούτογλου επαναβεβαιώθηκε η αποφασιστικότητα της Τουρκίας για τη λύση του κυπριακού τονίζοντας ότι ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών θα συνεχίσει να παρέχει στήριξη για την επίλυση του θέματος.

Σημειώνεται ότι ο κ. Ντάουνερ είχε ήδη επαφές με Αθήνα και Λευκωσία, ενώ σήμερα το απόγευμα θα έχει συνάντηση και με τον ηγέτη των τουρκοκυπρίων κ. Ντερβίς Έρογλου. Επίσης σημειώνεται ότι ο κ. Νταβούτογλου είχε αποστείλει επιστολή στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ προβάλλοντας τις τουρκικές θέσεις στο κυπριακό.

TOYΡΚΙΑ: Εν αναμονή της απόφασης για δεύτερο πυρηνικό σταθμό

Ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας Τανέρ Γιλντίζ δήλωσε  ότι η Άγκυρα θα ανακοινώσει ως το σαββατοκύριακο ποια κοινοπραξία θα αναλάβει να κατασκευάσει το δεύτερο ηλεκτροπαραγωγικό πυρηνικό της εργοστάσιο, ένα έργο το οποίο αναμένεται να κοστίσει περίπου 22 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η Τουρκία, η οποία θεωρείται πολύ πιθανό να ξεπεράσει τη Βρετανία και να καταλάβει την τρίτη θέση στην κατανάλωση ενέργειας στην Ευρώπη μέσα σε δέκα χρόνια, σχεδιάζει να κατασκευάσει πολυάριθμα πυρηνικά εργοστάσια για την παραγωγή ενέργειας μέσα στην προσεχή δεκαετία, για να μειώσει την εξάρτησή της από τις εισαγωγές πετρελαίου και αερίου.

«Είμαστε σχεδόν έτοιμοι να οριστικοποιήσουμε τη συμφωνία για την κατασκευή του δεύτερου ηλεκτροπαραγωγικού εργοστασίου. Η Κίνα και η Ιαπωνία είναι οι επικρατέστεροι» ανάδοχοι του έργου, είπε ο Γιλντίζ μιλώντας σε δημοσιογράφους .

Η Τουρκία αναμένεται να επιλέξει μια ιαπωνική κοινοπραξία με επικεφαλής την Mitsubishi Heavy Industries Ltd —στην οποία συμμετέχουν επίσης οι Itochu Corp και η γαλλική GDF Suez— για την κατασκευή του εργοστασίου, που προβλέπεται ότι θα έχει παραγωγική ικανότητα 4.500 - 5.000 μεγαβάτ, σύμφωνα με τουρκικές κυβερνητικές πηγές.

Τουρκικά μέσα ενημέρωσης είχαν αναφέρει τον Μάρτιο ότι στις αρχές του Μαΐου πρόκειται να υπογραφεί μια συμφωνία για την κατασκευή ενός εργοστασίου με τέσσερις αντιδραστήρες και συνολική παραγωγική δυνατότητα περίπου 4,5 μεγαβάτ στη Σινώπη, στον Εύξεινο Πόντο. Η κατασκευή του αναμένεται να αρχίσει το 2017.

Η Τουρκία συνήψε το 2010 συμφωνία με τη ρωσική εταιρεία Rosatom για την κατασκευή του πρώτου της πυρηνικού ηλεκτροπαραγωγικού εργοστασίου. Η Rosatom πρόκειται να αρχίσει την κατασκευή του περί τα μέσα του 2015 και αναμένει η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας να αρχίσει το 2019, σύμφωνα με όσα είχε δηλώσει ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής της τον Φεβρουάριο.

"Επίγεια σοφία"

Το πρώτο προαπαιτούμενο του πολιτισμού είναι η Δικαιοσύνη.

Ζίγκμουντ Φρόυντ, 1856-1939, Αυστριακός ψυχίατρος

Περισσότεροι νόμοι, λιγότερη δικαιοσύνη.

Κικέρων, 106-43 π.Χ., Ρωμαίος ρήτορας

Τους ενόχους είναι προτιμότερο να τους διαλέγεις παρά να τους ψάχνεις. 

Marcel Pagnol, 1895-1974, Γάλλος συγγραφέας

Σαν σήμερα (1/5/ΧΧΧΧ)

1776: Ιδρύεται το «Τάγμα των Πεφωτισμένων», πιο γνωστό με τη λατινική ονομασία « Ιλλουμινάτι»,  από τον γερμανό καθηγητή Νομικής Άνταμ Βάισχαουπτ. Το "ιλλουμινάτι"  αποτέλεσε το πιο ριζοσπαστικό παρακλάδι του Διαφωτισμού.

1831: Εκδήλωση στρατιωτικού κινηματος κατά του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια από τον ταγματάρχη Δημήτριο Τσάμη Καρατάσο.

1886: Ταραχές στο Σικάγο, λόγω της γενικής απεργίας των εργατών που ζητούν οκτάωρο. Σε ανάμνηση της εξέγερσης του Σικάγου, καθιερώνεται ο εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς.

1908: Απολύονται όλοι οι ηθοποιοί και το προσωπικό του Βασιλικού Θεάτρου κατ εντολή του βασιλιά Γεώργιου Α' . Ως αφορμή προβάλλεται το γεγονός ότι συχνά οι παραστάσεις δίνονταν προ «κενών εδωλίων».

1939: Ο πρώτη εμφάνιση του Μπάτμαν ως κόμικ.

1941: Πρεμιέρα για την  ταινία «Πολίτης Κέιν», η οποία ακόμα και σήμερα θεωρείται από πολλούς η κορυφαία ταινία της 7ης τέχνης. στη Νέα Υόρκη. Πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί ο Όρσον Ουέλς

1811: Γεννιέται ο σατιρικός συγγραφέας  Ανδρέας Λασκαράτος

1909: Γεννιέται ο Γιάννης Ρίτσος

1976: Χάνει τη ζωή του σε τροχαίο ο Αλέκος Παναγούλης

1994: Xανει τη ζωή του ο πρωταθλητης της F1 Αιρτον Σενα