...η ελπίδα χαμηθηκε κ ψόφησε.. .. pic.twitter.com/Q1MDATGF3Z
— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) August 10, 2026
Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ
Μου έχει συμβεί δύο φορές μέχρι τώρα να βρίσκομαι σε καφενείο, να είναι προεκλογική περίοδος και να περάσει αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος, για να χαιρετήσει και να μιλήσει με τους ψηφοφόρους.
Τότε καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο και σκληρό άθλημα είναι η δημοκρατία. Τους βλέπεις να σηκώνονται από τα τραπέζια, μην τυχόν χάσουν την ευκαιρία να έχουν χειραψία με τον πρόεδρο, να σκύβουν δουλοπρεπώς, κάποιες φορές το κεφάλι βυθισμένο στους ώμους, να χαμογελούν γλοιωδώς και μετά, αφού έχει φύγει ο πρόεδρος, τον θάβουν ανελέητα με το ίδιο πάθος με το οποίο μέχρι και πριν από λίγο τον έγλειφαν.
Θυμήθηκα τα περιστατικά αυτά, καθώς διάβαζα δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού ότι δεν εμπιστεύεται τις δημοσκοπήσεις, αλλά κρατάει την «αγάπη του κόσμου».
Αυτό είναι το δράμα της κ. Καρυστιανού, νομίζω. Δεν καταλαβαίνει τι είναι ακριβώς η αγάπη του κόσμου. Σε αυτή την παρεξήγηση έχει βασιστεί όλο το διανοητικό οικοδόμημα του «κινήματός» της.
Και επειδή δηλώνει επίσης ότι «στοχεύουμε στην αυτοδυναμία», όταν οι μετρήσεις καταγράφουν ραγδαία πτώση των ποσοστών της, τότε...
για μία ακόμη φορά εκφράζω τη βαθιά ανησυχία μου για την κατάληξη αυτής της παρεξήγησης…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου