3η Σεπτεμβρίου σήμερα, επέτειος ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, και ειλικρινά δεν ξέρω σε ποιο κόμμα να πρωτοευχηθώ ως άξιο διάδοχο του ορίτζιναλ και συνεχιστή του σοσιαλισμού, του κρατισμού, του συντεχνιασμού και της φορομπηχτικής καταλήστευσης του τόπου.
— Thanos Dimou (@AthanDim) September 3, 2026
«Θα σε ξανάβρω στους μπαχτσέδες». Το τραγούδι μου θυμίζει τα νιάτα μου, όπως το «Κορόιδο Μουσσολίνι» θύμιζε τα νιάτα τους στους γονείς μου. Λίγο ρετρό, λίγη νοσταλγία, ελαφριά συγκατάβαση.
Τη Μεταπολίτευση και τη δημοκρατία την έφερε στη χώρα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία του. Μια δεξιά αποφασισμένη να ολοκληρώσει την πορεία προς μια ευρωπαϊκή δημοκρατία την οποία είχε διακόψει η χούντα. Γι’ αυτό και η Ν.Δ. αποδείχθηκε, με όλα της τα σκαμπανεβάσματα, η πιο ανθεκτική πολιτική παράταξη της Μεταπολίτευσης.
Το αίσθημα της Μεταπολίτευσης όμως το ενσάρκωσε το ΠΑΣΟΚ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου κατάφερε να κινητοποιήσει την ελληνική κοινωνία με την ιδέα ότι η Ελλάδα χρειαζόταν να βρει τον εαυτό της που τον είχαν συλήσει οι διάφοροι ξενόφερτοι. Και έτσι δημιουργήθηκε ο μύθος της 3ης του Σεπτέμβρη. Η ημέρα ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ ήταν και η γενέθλια ημέρα του πρώτου Συντάγματος της απελευθερωμένης Ελλάδας. Oταν, το 1843, ο Μακρυγιάννης και ο Καλλέργης με ένα πλήθος απαίτησαν από τον Οθωνα Σύνταγμα.
Το Σύνταγμα παραχωρήθηκε, όμως, όπως γράφει ο Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του, δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Θα είχε ενδιαφέρον κάποιος ιστορικός παραλληλισμός με το Σύνταγμα του 1843 που δεν εφαρμόστηκε και τη διακήρυξη του 1974 που λειτούργησε περισσότερο ως πρόσχημα και λιγότερο ως πραγματικότητα.
Το αίσθημα, σ’ έναν λαό εθισμένο στον ανθρωπομορφισμό όπως οι Ελληνες χρειάζεται και ενσάρκωση.
Ηταν ο ηγέτης, ο μοναδικός «Αντρέας».
Αυτός όμως ήταν ζωντανός. Χρειαζόταν και κάποια φωνή απ’ το επέκεινα.
Αυτός ήταν ο Μακρυγιάννης, ο πρωταγωνιστής του 1843 και η μορφή που ενέπνευσε τον ύμνο της νέας παράταξης. Ενας αγράμματος, ο οποίος έμαθε πέντε κολυβογράμματα για να γράψει τον πόνο από τις πληγές του. Ηταν ο Ελληνας του ΠΑΣΟΚ: αδικημένος, κυνηγημένος από τους ξένους, καχύποπτος απέναντι στους μορφωμένους, που δεν έχει καταφέρει να επουλώσει τις πληγές του και ζει για να διαλαλήσει και να δικαιώσει τον πόνο του πίνοντας ουίσκι στα σκυλάδικα.
Θα άξιζε να ρίξουμε μια ματιά στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’80 και ’90 και να αναρωτηθούμε ποια είναι η σχέση της επίπλαστης και βουλιμικής ευημερίας με το αίσθημα ότι είμαστε λαός κυνηγημένος και ανάδελφος οπότε η ανθρωπότητα μας χρωστάει.
Γι’ αυτό και πέσαμε από τα σύννεφα όταν διαπιστώσαμε ότι δεν μας χρωστάνε. Εμείς χρωστάμε.
Αναρωτιέμαι πόσο ακόμη είναι ζωντανό το αίσθημα εκείνο της αδικίας που τόσο στρέβλωσε τις σχέσεις μας με τον υπόλοιπο κόσμο.
Επειδή ο πληθυσμός μας είναι γερασμένος φοβάμαι ότι είναι πολύ πιο ζωντανό απ’ ό,τι υποψιαζόμαστε.
Και το σίγουρο είναι ότι ...
δεν θα το ενσαρκώσει το ΠΑΣΟΚ που μαραζώνει στο ρετρό.
Ολο και κάποιος καλοθελητής θα βρεθεί για να το ξυπνήσει, μεταφράζοντάς το στο λεξιλόγιο του 21ου αιώνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου