Του ΘΑΝΟΥ ΔΗΜΑΔΗ
Τι κι αν είμαστε στο 2026; Το ΠΑΣΟΚ έχει μείνει στο 1986.
Γιατί καλά είναι τα σύμβολα και οι συμβολισμοί του παρελθόντος, όπως τα τρακτέρ, οι ντουντούκες και οι συγκεντρώσεις στις πλατείες που έκανε τότε θραύση ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αλλά όταν πας να κάνεις πολιτική με τα ίδια σύμβολα και τους ίδιους συμβολισμούς πριν από τριάντα και σαράντα χρόνια, τότε δεν κινδυνεύεις απλώς να είσαι πασέ. Το χειρότερο είναι ότι καταλήγεις να αναγεννάς αυτά τα σύμβολα και τους συμβολισμούς ως καρικατούρες.
Γιατί υπάρχει μεγαλύτερη καρικατούρα από ένα τρακτέρ με το σήμα του ΠΑΣΟΚ, δίπλα στο οποίο ποζάρει σήμερα ένας που πατάει στις μύτες των ποδιών του για να φωτογραφηθεί και μια που μας δίδασκε στην τηλεόραση συνταγές μαγειρικής με ψυχοθεραπεία;
Και δεν είναι ούτε ο Φαραντούρης ούτε η Θρασκιά το πρόβλημα.
Ούτε καν ο στραβομουτσουνιασμένος Δούκας, που είχε πάει στην εκδήλωση και ήταν σαν να τον έσερναν, να λέει από μέσα του «εγώ στη Θεσσαλονίκη ήθελα να ήμουν με τον ΕΛΑΣίτη ηγέτη. Τι με κουβάλησαν εδώ, χειροκροτητή ενός που αντιπαθώ;».
Και με τον Ανδρουλάκη, με σαράντα βαθμούς Κελσίου, να λιώνει στον ιδρώτα με κοστούμι και γραβάτα και να θέλει να μας πείσει για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση λες και είμαστε ακόμα στην εποχή που μόλις είχε πέσει η χούντα και σέρνανε με τα σεντόνια για μοιχεία τον Κωνσταντάρα στη Βίλα των Οργίων.
Ακόμα και τα συνθήματα, όπως και οι συμβολισμοί, είναι το καθένα προϊόν της εποχής του. Δεν μπορείς να τα αναβιώσεις μισό αιώνα μετά, γιατί όταν το κάνεις, στο τέλος τα απαξιώνεις και τα γελοιοποιείς.
Εν πάση περιπτώσει, χρόνια πολλά να ευχηθούμε στο ΠΑΣΟΚ.
Μόνο που τα γενέθλια δεν τα γιορτάζεις σαν μνημόσυνα.
Και σίγουρα δεν τα γιορτάζεις με...
αυτούς που την ιστορία σου ως ΠΑΣΟΚ την είχαν αποκαθηλώσει για να έρθουν σήμερα στην αγκαλιά σου να σου την γελοιοποιήσουν με την παρουσία τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου