Δεν διέφυγε απ' τον παρατηρητικό αναγνώστη ότι ο αγρότης της Φλώρινας (με δέκα υπό το μηδέν), ο μπακάλης της Σπάρτης, ο ντελιβεράς στη Χίο, η νοικοκυρά στη Ναύπακτο και ο λιμενεργάτης στην Αλεξανδρούπολη έναν και μόνο γκαϊλέ έχουν που δεν τους αφήνει να κοιμηθούν: αν αποφάσισε να αυτο-απαλλοτριωθεί ο Κουφοντίνας.
Και επίσης τους τρώει τα σωθικά το ερώτημα κατά πόσο ο γνωστός σκηνοθέτης βίαζε νεαρούς, ή απλώς γυάλιζε με επιμέλεια τα πόμολα.
Αλλα προβλήματα δεν υπάρχουν, ούτε Τουρκαλάδες, ούτε ιός, ούτε οικονομία σε όλη την ελληνική περιφέρεια, στις άγονες γραμμές και στη διασπορά. (Κι εγώ ξέρω κάποιον που αυτοκτόνησε με τρεις σφαίρες στο κεφάλι).
Θα πεις: μα, όλοι αυτοί δεν βλέπουν Netflix;
Μάλλον. Και ειδήσεις βλέπουμε και πρωινάδικα, στην προσπάθειά μας για δια βίου μάθηση. Σίγουρα Netflix και κάποια ωραία του σίριαλ. Τελικά, όμως, στην περιφέρεια, από όλες τις σειρές, απ' το Game of thrones, απ' το Crown, το Homeland, to Pinky Blinders, και τις λοιπές, η σειρά με τη μεγαλύτερη θεαματικότητα πιθανώς είναι η «Lignadis», μάλλον βασισμένη σε πραγματικά - καθώς φαίνεται - γεγονότα, κάτι που μένει να αποδειχτεί. Διότι, πια, οι περισσότεροι όντας και μακριά, μάλλον έτσι το βλέπουνε: σαν τηλεοπτική σειρά κι όχι ως ρεπορτάζ πραγματικότητας.
Εξάλλου πράγματι φαντάζει ως ένα σίριαλ που μετρίασε και τη δική μας αμηχανία στις μέρες του εγκλεισμού. Ορθώς άνοιξαν τα στόματα αλλά έχει δώσει και σε πολλούς αβάντσο συμμετοχής: άλλος βρίζει, άλλος δικάζει, άλλος καταγγέλλει, άλλος σχολιάζει, άλλος απολαμβάνει, άλλος ανακαλύπτει την Αμερική, άλλος τα βάζει με τον δικηγόρο (πότε Βούδας, πότε Κούγιας). Αλλος σκέφτεται πόσο ηρωικά θα αντιδρούσε ο ίδιος σε ανάλογες συνθήκες - εν πάση περιπτώσει όλο το έθνος συμπάσχει, καταριέται, αγανακτεί, εκτονώνεται καταπιεσμένο από τους τέσσερις τοίχους τους οποίους έχει φορέσει σαν μπουφάν.
Ετσι συμβαίνει: απ' τη στιγμή που κάτι διαδραματίζεται λιγότερο στα δικαστήρια και περισσότερο στην τηλεόραση, προσλαμβάνει σιγά - σιγά διαστάσεις spectacle: τα γεγονότα μεγεθύνονται ή συστέλλονται, δραματοποιούνται και προσωποποιούνται απ' τον θεατή που συμμετέχει ένθερμα, οπότε επαληθεύεται και η άποψη του Ντεμπόρ περί αμφίδρομης ενημέρωσης και συμμετοχικής δημοσιογραφίας. (Τώρα πάτησες πάνω στην πίτα). Ζωντανό πράμα, που σαλεύει. Οπως στα ορεινά ψαράδικα, που παίρνουν τη ζωντανή πέστροφα απ' το ενυδρείο και τη ρίχνουνε απευθείας στο τηγάνι - μόνο που, πλέον, όσοι ζούνε εκτός Αθηνών, ακόμα κι αυτό συχνά το βλέπουν ως σκηνή του Master Chef.
Κι έχουμε, επιπλέον, καλώς ή κακώς, αλλαγή ηθών που δείχνει πως το να σε καταδικάσει ένα δικαστήριο για βιασμό ανηλίκου είναι βέβαια βαρύ αλλά δίκαιο εφόσον ήσουν ένοχος, όμως το να σε κάνει πρωταγωνιστή το γυαλί επί εβδομάδες είναι μια δοκιμασία χίλιες φορές χειρότερη και πιο επαχθής. Η φυλακή είναι αβάσταχτη, βεβαίως, αλλά η επίμονη παρέλαση στα ΜΜΕ και στη δικτύωση είναι ένα Γεντί Κουλέ επί χίλια.
Το θέμα έγινε και πολιτικό - ο κ. Τσίπρας, που έχει πολύ αυστηρά κριτήρια επιλογής συνεργατών (το απέδειξε υπουργοποιώντας τον Βαρουφάκη και προσλαμβάνοντας τον Καρανίκα ως στρατηγικό σύμβουλο), ζήτησε την παραίτηση της Μενδώνη.
Απαίτησε απ' την κυβέρνηση να είναι αυστηρή με τη Μενδώνη (για μια φραστική υπερβολή) αλλά μαλακή με τον Κουφοντίνα που διέπραξε έντεκα φόνους με το ίδιο του το χέρι.
Οπότε το θέμα (ή το θέαμα), έλαβε, πια, και πολιτικές διαστάσεις και συνεχίζεται ακόμα πιο συναρπαστικό, ιδίως απ' τη στιγμή που μπήκε στη δράση και ο γνωστός δικηγόρος με αντι-κορέκτ τζαρτζαρίσματα που δυναμώνουν τη φωτιά. Η υπόθεση αυτή μας κάνει να ξεχνούμε τα δεινά του ιού, σε βαθμό που αρκετοί εύχονται να συνεχιστεί η καραντίνα για να μη χάσουν κανένα από τα επόμενα επεισόδια. Εξάλλου, κι εγώ ξυπνάω το πρωί και αμέσως, σχεδόν πριν καν πιω καφέ, ψάχνω να δω τι έγινε, αν υπάρχει κάποια εξέλιξη, τι λένε οι νέες καταγγελίες και οι παρεμβάσεις, με πάθος μεγαλύτερο από εκείνο που με κυρίευσε όταν παρακολουθούσα το Homeland, ή τους Pinky Blinders. Είναι, άραγε, ένα από τα σύνδρομα του λοκντάουν;
Μάλλον. Και λέω: μήπως με Λιγνάδη - Κουφοντίνα μέσ' στη μαύρη καραντίνα την περνούμε όλοι φίνα;
Κι αν μπουν οι αντάρτες στην Αθήνα, θα 'ναι κι ο Αρης ντυμένος κολομπίνα;
(Αλλοι μας λένε ότι γεννήθηκαν 17 Ν, λες και τους ρώτησε κανείς το ζώδιο).
Ακόμα και σοβαρά ζητήματα (όπως το Metoo), όταν διαθλώνται επίμονα μέσω του γυαλιού εξελίσσονται λίγο - πολύ σε θέαμα. Υπάρχει, φυσικά, η οδυνηρή ουσία, αβάσταχτη μερικές φορές, υπάρχει η απαράδεκτη πραγματικότητα (βιασμοί), αλλά κι αυτή, σιγά σιγά αρχίζει και προσλαμβάνεται ως σειρά τηλεοπτικών επεισοδίων. Το Survivor, ας πούμε, είναι πραγματικό παιχνίδι ή θέαμα; Οταν ένας παίκτης λέει τα προσωπικά του σε άλλον παίκτη, ενώ τους τραβάει η κάμερα, τότε τι το προσωπικό έχουμε; Και τι απ' όλα ψηφίζει το κοινό;
(Το Survivor μήπως θα γινόταν συναρπαστικότερο, αν στην μπλε ομάδα έπαιρνε ο Λιγνάδης δικηγόρο την Κούρτοβικ και στην κόκκινη ο Κουφοντίνας τον Κούγια;).
Η πραγματικότητα, είτε εγκαυστική, είτε ελαφρολαϊκή, διολισθαίνει ανεπαίσθητα και γίνεται...
σπετάκολο. Παράδειγμα: δύο αμερικανοί τουρίστες περπατούσαν στη Θεσσαλονίκη, στην οδό Τσιμισκή, τις στιγμές που γινόταν ο καταστροφικός σεισμός του 1978 και σείονταν γύρω τους τα πάντα, οπότε γυρίζει ο ένας και λέει καθησυχαστικά στον άλλον: Ηρέμησε, δεν τρέχει τίποτε, ταινία γυρίζουν.
Βγήκα μια φορά σε μια εκπομπή. Μετά πάω στον χασάπη και μου λέει ότι με είδε σε μια άλλη εκπομπή, που δεν είχα πάει.
Βγαίνω στην πλατεία κι έρχεται και με αγκαλιάζει μια γυναίκα, λέγοντας: Γεια σας κύριε Κοροβίνη.
Λέω, δεν είμαι ο Κοροβίνης, είμαι ο Κορδομενίδης, που συχνά με μπερδεύουν με τον Σκαμπαρδώνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου