Το τρομοκρατικό φαινόμενο υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες πληγές της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Η βλάβη που επέφερε τόσο στο εσωτερικό όσο και στις διεθνείς σχέσεις της χώρας ήταν τεράστια. Συνεχής όμως υπήρξε και η καλλιέργεια ενός κλίματος ιδιότυπης ανοχής του από πολλούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης, καθώς και από τμήμα του πολιτικού κόσμου. Η τρομοκρατία έγινε ιδιότυπο ιδεολογικό και πολιτικό εμπόρευμα με το οποίο αρκετοί προσπάθησαν να εξασφαλίσουν το πλεονέκτημα μιας υποτιθέμενης επαναστατικότητας που κάποτε πουλούσε.
Η εκτενής ανοχή και η σαφής θωπεία προς την τρομοκρατία υπήρξαν αυτό ακριβώς: πολιτική πραμάτεια ανεύθυνων ανθρώπων που δεν λογάριασαν ποτέ τη ζημιά που κάνουν στη χώρα. Και τώρα κάνουν το ίδιο δηλητηριάζοντας αδίστακτα και το μέλλον. Γιατί τα γκαζάκια και οι ομάδες που τα ρίχνουν είναι ένα επίπεδο. Ομως οι πολλαπλές προμελετημένες εν ψυχρώ εκτελέσεις είναι εντελώς άλλο.
Παρ' όλα αυτά, δεν τους βγαίνει. Ο,τι κι αν κάνει οποιοσδήποτε, το 2021 δεν είναι το '80 και το '90. Και δεν μπορεί να γίνει. Το τρομοκρατικό φαινόμενο ξεπεράστηκε. Δεν πουλάει πια. Δεν συγκινεί, δεν πείθει, δεν αφορά τελικά κανέναν. Και αυτή είναι η πιο ουσιώδης καταδίκη του από την ελληνική κοινωνία: ότι έχει μπει οριστικά στο περιθώριο του χρόνου και της ιστορίας. Ο παραπλανητικός μύθος της τρομοκρατίας, που οικοδομήθηκε συστηματικά από διάφορους, έχει πλέον ξεθωριάσει. Εχει γκρεμιστεί και τίποτα δεν είναι ικανό να τον ζωντανέψει ξανά. Η ελληνική κοινωνία έχει ξεφύγει από αυτό. Εχει προχωρήσει.
Ισως αυτό να οφείλεται και στην ίδια την αποκάλυψη του ποιοι ήταν οι κύριοι τρομοκράτες στην Ελλάδα. Βγαίνοντας από το σκοτάδι στο φως, η αλήθεια δεν μπορούσε πια να κρυφτεί. Από την ημέρα που τα πρόσωπά τους έγιναν γνωστά, που έχασαν το πέπλο του φαντασιακού που τους σκέπαζε, έχασαν εκτός από την εκτελεστική και την ιδεολογική ισχύ τους. Η ελληνική κοινωνία, που έτσι κι αλλιώς είναι επιρρεπής μάλλον πάνω από τον «μέσο όρο» στις συνωμοσιολογίες, έχασε τελικά το ενδιαφέρον της.
Ενας ακόμα λόγος γι' αυτό είναι ότι τα πράγματα έγιναν πολύ δύσκολα: όταν έχεις περάσεις δέκα χρόνια πτώχευσης, τα περιθώρια για κοινούς αιμοσταγείς δολοφόνους που υποκρίνονται ότι κάνουν... επανάσταση δεν βρίσκουν πια ανοιχτά αφτιά. Είναι ωρίμαση.
Τέλος, υπάρχει ο πιο καθοριστικός παράγοντας από όλους: ο χρόνος. Η γενιά που είχε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ψυχικό σύνδεσμο με όλα τα παραπάνω, δεν είναι πια στο επίκεντρο. Εχει εν πολλοίς αφυπηρετήσει από τους κεντρικούς ρόλους που διαμορφώνουν την κοινή συνείδηση. Λέξεις όπως «17 Νοέμβρη», «Κουφοντίνας», «Γιωτόπουλος» και όλες οι συναφείς δεν λένε πια και πολλά στον μέσο παραγωγικό άνθρωπο που παλεύει να επιβιώσει. Είναι μακρινές αναμνήσεις πραγμάτων που έχει ακούσει. Και τέλος. Γι' αυτό άλλωστε και το άθλιο παιχνίδι της επένδυσης στην τρομοκρατία που γίνεται σήμερα από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζεται κυρίως από τους γηραιότερους ανάμεσά τους. Τα ΚΑΠΗ του ΣΥΡΙΖΑ είναι που έχουν μπει μπροστά σε όλο αυτό.
Είναι μια αμιγώς εγωιστική συμπεριφορά: βλέπουν ότι είναι παρελθόν και δεν τους αρέσει. Θέλουν λοιπόν να πουλήσουν κι άλλο απ' το παλιό τους προϊόν και να μείνουν στο πάλκο.
Αλλά...
το κοινό δεν χειροκροτεί πια. Ούτε καν μαζεύεται. Απλώς αδιαφορεί. Και αυτό τους τρελαίνει.
Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, που έλεγε και ο Παπανδρέου. Η μεταπολιτευτική τρομοκρατία ανήκει σε έναν άλλο κόσμο που δεν υπάρχει πια.
Εστω και αργά ο ΣΥΡΙΖΑ το κατάλαβε, πιθανότατα από τις δημοσκοπήσεις, ότι όλο αυτό δεν του δίνει τίποτα. Αντιθέτως. Και ενώ στην αρχή το χάιδεψε, τώρα το παρατάει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου