Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ
Ενας Αμερικανός στρατηγός, ο οποίος μετείχε στην εισβολή στο Ιράκ,
έκανε πρόσφατα μία αποτίμηση της περιπέτειας στην οποία μπήκε η χώρα
του. Αν γνωρίζαμε εκ των προτέρων το κόστος, υποστήριξε, δεν υπήρχε
περίπτωση να είχαμε εμπλακεί.
Πράγματι περίπου 5.000 Αμερικανοί
στρατιώτες νεκροί, 150.000 Ιρακινοί, πάνω από 2 τρισεκατομμύρια (!)
δολάρια κόστος μόνο και μόνο για να ανοίξουν τον δρόμο στο ισλαμικό
χαλιφάτο του ISIS. Οσο για τα στρατηγικά οφέλη, καταφέραμε να κερδίσουμε
τη δυσπιστία όλου του κόσμου αποφάνθηκε ο στρατηγός.
Η
διαπίστωσή του αποτελεί πια κοινό τόπο. Εχει ενδιαφέρον, ωστόσο, ότι μία
υπερδύναμη, η οποία έχει στη διάθεσή της όλα τα δυνατά μέσα για να
αξιολογήσει τις στρατηγικές της επιλογές, μπορεί να διαπράττει τέτοια
κολοσσιαία λάθη. Κι, όπως ξέρουμε, δεν είναι μόνη. Οι εστίες της κρίσης
μοιάζει να πολλαπλασιάζονται. Ουκρανία - Ρωσία, Κίνα - Ιαπωνία,
Ιερουσαλήμ, φυσικά Μέση Ανατολή και αραβικός κόσμος.
Ο ορθός λόγος δεν
προστατεύει κανέναν. Από ό,τι φαίνεται ούτε την Ευρωζώνη, η οποία περνά
τη πιο βαθιά κρίση στην ιστορία της. Το ότι δεν έχει θερμά
χαρακτηριστικά κι ακόμα ότι οι περισσότεροι ηγέτες θεωρούν πως τα
δύσκολα έχουν περάσει, την καθιστά ενδεχομένως ακόμα πιο επικίνδυνη. Η
παρατεταμένη οικονομική στασιμότητα, το ενδεχόμενο να μπούμε σε τρίτη
περίοδο ύφεσης και τα εκατομμύρια των ανέργων διαβρώνουν αργά, αλλά
σταθερά την κοινωνική και πολιτική συνοχή και ενισχύουν φυγόκεντρες
δυνάμεις. Το ερώτημα είναι, παρατηρούσε ο αναλυτής των «Φαϊνάνσιαλ
Τάιμς», πότε θα θεωρήσουν οι ψηφοφόροι την έξοδο από την Ευρωζώνη ως την
πιο λογική επιλογή.
Ηδη, σημείωνε, στη Γαλλία η Μαρί Λεπέν
προηγείται στις δημοσκοπήσεις και στην Ιταλία ο Πέπε Γκρίλο είναι η πιο
πιθανή εναλλακτική λύση στην κυβέρνηση Ρέντσι. Και οι δύο είναι υπέρ της
αποχώρησης από την Ευρωζώνη.
Την ίδια στιγμή τόσο στην Ελλάδα όσο και
στην Ισπανία προηγούνται οι Ποντέμος και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στη Βρετανία ο
πρωθυπουργός Κάμερον λέει πια ότι δεν είναι ταμπού το θέμα της
αποχώρησης της χώρας του από την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Προσθέστε τα
αποσχιστικά κινήματα, καθώς και την ενίσχυση των ακροδεξιών και η εικόνα
ολοκληρώνεται.
Θα περίμενε κανείς ότι όλα αυτά θα ήταν επαρκής λόγος
για τους Ευρωπαίους ηγέτες να σημάνουν συναγερμό και να πάρουν γενναίες
πρωτοβουλίες για να αντιστραφεί το ρεύμα του αντιευρωπαϊσμού.
Συμβαίνει
σχεδόν το αντίθετο:
Σε πλήρη αναντιστοιχία με τις διαθέσεις της
πλειονότητας των Ευρωπαίων πολιτών, οι πολιτικές ηγεσίες δείχνουν τυφλές
και εγκλωβισμένες στην «ευρωπαϊκή μέθοδο» της αδράνειας.
Είναι ευτύχημα
το ότι η πλειονότητα των πολιτών στην Ελλάδα εξακολουθούν να τάσσονται
αποφασιστικά υπέρ του ευρώ. Μετρούν ασφαλώς πολιτικοί λόγοι - η
επιθετικότητα της Τουρκίας δεν επιτρέπει εφησυχασμούς.
Οι Ευρωπαίοι,
ωστόσο, κάνουν ό,τι μπορούν για να σπρώξουν πολλούς σε αποφάσεις για τις
οποίες θα μετανιώσουμε πικρά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου