"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ - ΕΘΝΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Τι κρύβει η επιμονή στην αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών


Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

 Προσπάθεια ενίσχυσης της διαπραγματευτικής θέσης της, παρά ουσιαστική επιδίωξη για αφοπλισμό των νησιών,  θα πρέπει να θεωρείται η εμμονή με την οποία το τελευταίο διάστημα η τουρκική ηγεσία επαναφέρει το θέμα της αποστρατικοποίησης των ελληνικών νησιών, που με την ίδια ή μικρότερη ένταση επανέρχεται διαρκώς μετά το 1974 και έχει δημιουργήσει και προβλήματα στην αξιόπιστη λειτουργία της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.

Είναι  σαφές ότι ο εξοπλισμός των ελληνικών νησιών που ουσιαστικά ξεκίνησε από το 1974, μετά την  τουρκική εισβολή στην Κύπρο, δεν μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο για  την ασφάλεια  της Τουρκίας, ενώ αντιθέτως είναι  ζωτικής σημασίας για την  άμυνα της Ελλάδας.

Η Τουρκία ισχυρίζεται βεβαίως ότι η Ελλάδα παραβιάζει συμβατικές υποχρεώσεις της με την στρατικοποίηση των νησιών, δεν υποστηρίζει όμως  ότι αυτή η κατάσταση συνιστά απειλή για την ασφάλεια  της. Γιατί προφανώς θα ήταν... ταπεινωτικό να δήλωνε η Τουρκία την οποία προβάλει ο κ. Ερντογάν ως ηγετική περιφερειακή και παγκόσμια δύναμη, ότι απειλείται από έναν λόχο καταδρομέων στη Ρόδο, ένα φυλάκιο στο Αγαθονήσι η έστω και ένα πυραυλικό σύστημα   στην Λήμνο(σ.σ. εντελώς τυχαίες οι αναφορές).

Η Τουρκία με την προβολή του θέματος της  αποστρατικοποίησης επιδιώκει να έχει ένα  ισχυρό όπως θεωρεί όπλο στο παζάρι που θέλει να μετατρέψει τις συνομιλίες για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ των δυο χωρών (σ.σ. αναφερόμαστε σε ενιαίο όριο θαλασσίων ζωνών  για  τις οποίες απαιτείται συμφωνία οριοθέτησης, ενώ για την Αιγιαλίτιδα Ζώνη δεν απαιτείται τέτοια συμφωνία παρά μόνο σε περιοχές που υπάρχει στενότητα και αποστάσεις κάτω των 24 ν.μ.). Και συγχρόνως  η Άγκυρα εμφανίζει το Αιγαίο και τα ελληνικά νησιά ως «ειδικές περιπτώσεις».

- Η Τουρκία θεωρεί ότι στο  ζήτημα της αποστρατικοποίησης έχει  ισχυρή νομικά θέση  και έτσι μπορεί να στριμώξει την Ελλάδα και να αποσείσει από πάνω της, τις κατηγορίες ότι είναι  η πλευρά που δεν σέβεται το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συνθήκες.

- Γνωρίζει ότι σε επόμενο στάδιο μπορεί να πιέσει την Ελλάδα ζητώντας την παραπομπή της υπόθεσης αυτής στην Χάγη,   ενώ η Ελλάδα που παγίως δηλώνει ότι η Χάγη πρέπει να είναι  η κατάληξη της διαφοράς για την υφαλοκρηπίδα  εφόσον δεν υπάρξει συμφωνία, έχει καταθέσει  ανανεωμένη μάλιστα εξαίρεση από την δικαιοδοσία του Δ.Δ. της Χάγης για θέματα άμυνας . Η δήλωση εξαίρεσης κατατέθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2015 από τον τότε ΥΠΕΞ Β. Βενιζέλο και αναφέρει για το συγκεκριμένο θέμα ότι  εξαιρείται της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου « κάθε  διαφορά σχετικά με στρατιωτικές δραστηριότητες  και μέτρα που λαμβάνει η Ελληνική Δημοκρατία για την προστασία της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας , για σκοπούς εθνικής άμυνας  καθώς και για την προστασία της εθνικής της ασφάλειας».

- Σύμφωνα με πληροφορίες από πρόσωπα που συμμετείχαν στην διαπραγματευτική ομάδα των Διερευνητικών επαφών, η Τουρκία έχει θέσει περισσότερο υπό μορφή ρουτίνας το ζήτημα της αποστρατικοποίησης  των νησιών, χωρίς να κρύβει ότι στόχευε κυρίως να εξασφαλίσει ένα αντάλλαγμα σε άλλα ζητήματα που αφορούσαν τις οριοθετήσεις. Κάτι που επιβεβαιώνει πάντως και το τηλεγράφημα του Αμερικανούπρεσβευτή στην Άγκυρα Τζέιμς Τζέφρυ το 2009.


Στις 15 Ιανουαρίου 2009  σε τηλεγράφημα του ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Άγκυρα Τζέφρυ με αφορμή  την σύγκρουση εντός του ΝΑΤΟ για την άσκηση Noble Archer (που είχε αναβληθεί καθώς οι Τούρκοι απαίτησαν να αφαιρεθεί από τον σχεδιασμό ο Αη Στράτης) μετέφερε την εκτίμηση του για τους λόγους που οι Τούρκοι επικαλούνται το ζήτημα της αποστρατικοποίησης  των νησιών. Στο τηλεγράφημα που είχε τίτλο  «Keeping Calm in the Aegean”, o έμπειρος  Αμερικανός διπλωμάτης (χρησιμοποιώντας την έκφραση quid pro quo, «δούναι και λαβείν»)  επισημαίνει ότι « όπως είδαμε στις συνομιλίες που έγιναν με παρέμβαση  των ΗΠΑ για το Αιγαίο  στα τέλη της δεκαετίας του 1990 η Τουρκία επιμένει τελικά στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών  με την παραδοχή ότι αυτό είναι  το πιο ευαίσθητο για την  Ελλάδα  και τα κυριαρχικά συμφέροντα της, είναι  το μοναδικό στο  Αιγαίο «quid»  που η Τουρκία θα μπορούσε εύκολα  να προβάλει   με αντάλλαγμα από την Ελλάδα «quo» της απόδοσης των διάφορων άλλων  διεκδικήσεων που εξοχήν προβληθεί. Εάν η διεθνής κοινότητα αρχίσει να στηρίζει  την ελληνική πλευρά στο θέμα της αποστρατικοποίησης (πχ Noble Archer ) το τουρκικό “quid” σύντομα θα είναι  άνευ αξίας...».

Τότε πάντως οι ΗΠΑ, παρά το γεγονός ότι δεν αρνούνται την υποχρέωση αποστρατικοποίησης των Ελληνικών νησιών  «έσπασαν»  την ακραία συνολική αμφισβήτηση της Τουρκίας  καθώς με δημόσια  παρέμβαση τους είχαν δηλώσει ότι ειδικά για  τον Άη Στράτη δεν υπάρχει  θέμα αποστρατικοποίησης.

Στο αντίστοιχο τηλεγράφημα της η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα  στις 29 Ιανουαρίου 2009 (“Keeping Calm in the Aegean: Embassy Athens Perspective”) ο Αμερικάνος πρεσβευτής Ντάνιελ  Σπέρκχαρντ περιγράφει πως υποχρεώθηκε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ σε δημόσια δήλωση το 2007, μετά τις οργισμένες αντιδράσεις της Αθήνας ότι η εφαρμογή του Δόγματος Λουνς στην περίπτωση του Άη Στράτη (με την εξαίρεση του από ασκήσεις ως ..αμφισβητουμένη περιοχή) οδηγεί σε αποδοχή από το ΝΑΤΟ  των τουρκικών διεκδικήσεων για τον Άη Στράτη, την Θάσο ,τα Ψαρά και τα Αντίψαρα.

«Ο  υφυπουργός Εξωτερικών και πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα Νίκολας Μπερνς παρουσία της τότε ΥΠΕΞ Ντ. Μπακογιάννη στην επίσκεψη της στην Ουάσιγκτον δήλωσε ότι οι “ΗΠΑ θεωρούν ότι ο Άγιος Ευστράτιος είναι  ελληνική επικράτεια  και οι ΗΠΑ έχουν την σαφή εντύπωση  ότι δεν είναι  αποστρατικοποιημένο” και ότι αυτό είναι να ζήτημα  που θα πρέπει να εξετάσει το ΝΑΤΟ για να δει εάν μπορεί να καταλήξει σε μια συμφωνία  που θα επιτρέψει σε τέτοιες στρατιωτικές ασκήσεις να προχωρήσουν».

- Τα ελληνικά επιχειρήματα σε ότι αφορά την στρατικοποίηση των νησιών είναι ισχυρά: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η παγίδα των διαπραγματεύσεων

 

Του Παντελή Σαββίδη

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο ήρθε τό το Σάββατο το βράδυ στην Ελλάδα. Το γεγονός προκαλεί εντύπωση γιατί δεν διαφαίνεται κάποιος, ιδιαιτέρως, σοβαρός λόγος ο κ. Πομπέο να βρεθεί για άλλη μια φορά στην περιοχή.

Αν εξαιρέσουμε την περίπτωση να πρόκειται για προεκλογικούς λόγους, η έλευση του κ. Πομπέο στην Ελλάδα, χωρίς μετάβαση και στην Τουρκία, ως είθισται για να διατηρηθούν οι ισορροπίες, έχει και ουσία και σημειολογία.

Πάντως, η διατήρηση από αμερικανικής πλευράς της ισορροπίας στις επισκέψεις σε Ελλάδα και Τουρκία διεκόπη όταν ο Ομπάμα, στην αρχή της προεδρίας του, επισκέφθηκε με τυμπανοκρουσίες την Τουρκία, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι ο Ερντογάν και το σύστημα εξουσίας που ανέδειξε, θα μπορούσαν να σταθούν πρότυπο λαϊκού κράτους με ισλαμική κυβέρνηση και ισλαμική πλειοψηφία στον πληθυσμό.

Εν πάση περιπτώσει, οι Αμερικανοί, από τότε μέχρι σήμερα, έχουν υποστεί αλλεπάλληλες προσβολές από την Τουρκία αλλά παραμένουν προσηλωμένες στην Άγκυρα με μαζοχιστικό τρόπο. Μόλις τελευταία αντιλαμβάνονται ότι η ισορροπία που πρέπει να κρατήσουν, είναι μεταξύ του να προσπαθήσουν να κρατήσουν την Τουρκία στη Δύση αλλά να διαμορφώσουν, παράλληλα, θεσμούς και προϋποθέσεις, που σε περίπτωση περαιτέρω διολίσθησης της Άγκυρας προς τον ευρασιατισμό, η δυτική παρουσία και επιρροή στην περιοχή δεν θα υποστεί μείωση και δεν θα απαξιωθεί.

    Το κακό είναι πως οι ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια με την αλλοπρόσαλλη πολιτική Τραμπ δεν έχουν συγκροτημένη πολιτική να αναπτύξουν.

Έτσι, κανείς δεν μπορεί να διαβλέψει αν η ανάπτυξη της πολιτικής τους είναι συνολική, με την έννοια ότι διαμορφώνεται από τους αμερικανικούς θεσμούς και έχει την έγκριση του προέδρου, ή είναι πολιτική που αναπτύσσεται από το State Department και γίνεται ανεκτή από τον πρόεδρο μέχρι του σημείου που θα ενοχληθεί ο φίλος του Ερντογάν.

Το άλλο αξιοσημείωτο στοιχείο στην αμερικανική πολιτική, είναι η μεγάλη ηπιότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τις προσκλήσεις της Άγκυρας. Ναι, μεν, παίρνουν θέση κατά των τουρκικών προκλήσεων αλλά με τρόπο και τόνο που θυμίζει παράκληση.

Υπάρχει, ακόμη, μια αντίφαση στην αμερικανική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο. Πριν από λίγες ημέρες διαβάσαμε την είδηση ότι η διαδικασία περί τον EastMed μετατρέπεται σε διεθνή οργανισμό. Δεν νομίζω ότι θα πιστεύει κανείς ότι Ελλάδα και Κύπρος θα μπορούσαν να πετύχουν κάτι τέτοιο μόνες; Η προσπάθεια έχει την υποστήριξη ΗΠΑ και Ισραήλ.

Λίγο νωρίτερα ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο επισκέφθηκε την Κύπρο και όπως σημειώσαμε και παραπάνω, την Ελλάδα και, μάλιστα, τη Θεσσαλονίκη όπου θα υπογράψει συμφωνία επιστημονικής και τεχνολογικής συνεργασίας και θα συμμετάσχει σε φόρουμ επιχειρηματιών της ενέργειας (κανείς στη Θεσσαλονίκη δεν γνωρίζει τίποτε σχετικό).

    Πρόκειται για την ενθάρρυνση εναλλακτικών πηγών και διαδρομών ενέργειας.

Το γεγονός ότι μετά την Ελλάδα ο Αμερικανός ΥΠΕΞ θα επισκεφθεί την Ιταλία και την Κροατία, για ζητήματα ενέργειας, παραπέμπει και στον EastMed (Ιταλία) και στην Κίνα (Cosco και σχέδια μεταφοράς στην Κροατία του ρόλου του Πειραιά).

Ο Πομπέο πηγε και στη Σούδα. Στη Σούδα, όπως έχει γραφεί, οι Αμερικανοί σκοπεύουν να μεταφέρουν τη Βάση του Ιντσιρλίκ. Ήδη, σημαντικό μέρος της Βάσης έχει μεταφερθεί. Και αυτό σημαίνει πολλά. Και για τις αμερικανικές προσδοκίες από την Τουρκία και για την επιλογή τους να εγκατασταθούν στη Σούδα. Στην Ελλάδα βρίσκονται και σε άλλες περιοχές, όπως στο Συκούριο και την Αλεξανδρούπολη.

Όλα αυτά, συν το γεγονός ότι οι Αμερικανοί εξόπλισαν τους Κούρδους του Ιράκ, με εξοπλισμούς που κόστισαν 250 εκατ. δολάρια, είναι υπονομευτικά της τουρκικής πολιτικής και της Τουρκίας.

Από την άλλη, ΗΠΑ και Γερμανία πιέζουν την Ελλάδα να συμμετάσχει σε διάλογο με την Τουρκία. Μπορεί να θέλουν να κρατήσουν την Τουρκία στη Δύση αλλά δεν θα το πληρώσει αυτό ούτε η Ελλάδα ούτε η Κύπρος. Ελλάδα και Κύπρος κάνουν προς τις ΗΠΑ σημαντικές παραχωρήσεις. Όλα αυτά που αναφέραμε παραπάνω είναι σημαντικές επιλογές για τις ΗΠΑ. Δεν πρέπει κάτι να δώσουν σε αντάλλαγμα;

    Μήπως και οι ΗΠΑ πρέπει να σεβαστούν τις ελληνικές και κυπριακές ευαισθησίες και θέσεις περισσότερο από ό,τι το κάνουν σήμερα;

Μήπως πρέπει να σταματήσουν να πιέζουν για διαπραγματεύσεις με την Τουρκία και να υποστηρίξουν περισσότερο τις θέσεις Ελλάδας και Κύπρου;  

Τα περί διερευνητικών συνομιλιών είναι για ιθαγενείς όταν πρόκειται για τον 61ο γύρο από τότε που άρχισαν το 2002. Οι διερευνήσεις στις συνομιλίες γίνονται στην αρχή. Μετά από 60 γύρους οι συνομιλίες έχουν προχωρήσει και υπάρχουν πρακτικά που κρατά η κάθε πλευρά. Αυτά τα πρακτικά θα βγουν στο τραπέζι. Έχουμε διαπραγματεύσεις και όχι διερευνήσεις.

Η Τουρκία, προφανώς θα θέσει νέα αιτήματα.  

Αιτήματα, όμως, θα μπορούσε να εγείρει και η Ελλάδα.  

Ποια; 

Γιατί η Ελλάδα να συνομιλεί με την Τουρκία όταν δύο ερευνητικά της πλοία καταπατούν την κυπριακή ΑΟΖ; 

Τι νόημα έχουν οι ελληνοτουρκικές συνομιλίες όταν βρίσκεται στην Κύπρο 40.000 τουρκικός στρατός;

Με βάση ποια λογική η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα με πόλεμο αν ασκήσει δικαίωμα που της δίνει το Δίκαιο της Θάλασσας, όπως η επέκταση των χωρικών υδάτων και του εναέριου χώρου στα 12 μίλια;

 Η μόνη συζήτηση που μπορεί να γίνει με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών. Με σταθερή θέση ότι το σύμπλεγμα της Μεγίστης έχει πλήρη επήρεια.

    Τέλος, θα ήταν μεγάλο λάθος η Αθήνα να μπει στη λογική της αποστρατικοποίησης των νησιών.

Ας θυμηθούν οι κυβερνητικοί αρμόδιοι τι έγινε με...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ενα βέτο, πέντε διευκρινίσεις

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΝΤΕΛΑ

Κατ’ αρχήν να διευκρινίσουμε κάτι.

Μάλλον δεν στήθηκε καμία διπλωματική ασθένεια, για να πάρει αναβολή μιας εβδομάδας η Σύνοδος Κορυφής, όπως πολλοί πιστεύουν, συνωμοσιολογικά, εδώ στην Ελλάδα. Οντως, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ήρθε σε επαφή με φορέα του Covid-19 και τηρώντας το πρωτόκολλο, μπήκε σε καραντίνα, αν και ο ίδιος δεν ασθένησε τελικά. Το ίδιο συμβαίνει αυτές τις μέρες με έναν εκτελεστικό αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δύο υπουργούς της γερμανικής κυβέρνησης και δεν αποκλείεται πολλοί περισσότερους συναδέλφους τους. Οπερ σημαίνει ότι στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, μάλλον δεν ασχολούνται όλη τη μέρα μ’ εμάς και με το πώς θα μας διαχειριστούν. Απλώς, τους έτυχε το πρόβλημα.

Το δεύτερο που πρέπει να διευκρινισθεί είναι ότι κάθε χώρα – μέλος της ΕΕ διαθέτει και αξιοποιεί με όποιον τρόπο θεωρεί πιο πρόσφορο για τα συμφέροντά της, τα όπλα που της παρέχει η κοινοτική νομοθεσία. Μεταξύ αυτών και το βέτο. Ακραίο όπλο σίγουρα, αλλά όπλο. Αν δεν το ήθελε η ΕΕ, απλώς, δεν θα το προέβλεπε.

Το τρίτο που οφείλουμε να έχουμε υπόψη μας είναι ότι από το «απειλώ» έως το «καταθέτω», η απόσταση είναι μεγάλη. Τόσο όσο από τη Λευκωσία έως τις Βρυξέλλες. Αυτό όμως δεν εμποδίζει την πρώτη να πιέζει, με όποιο τρόπο μπορεί, για να πετύχει τον σκοπό της. Από τη στιγμή μάλιστα που δύο τουρκικά ερευνητικά πλοία παριστάνουν ότι κάνουν έρευνες στα χωρικά της ύδατα, δύσκολα μπορείς να της πεις «κάνε ότι δεν τα βλέπεις».

Το τέταρτο που πρέπει να έχουμε υπόψη είναι ότι όπως έγραφε προ ημερών το Politico απευθυνόμενο προς τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, ναι μεν είναι απαράδεκτο να απειλεί η Κύπρος ότι θα τινάξει στον αέρα τις κυρώσεις σε βάρος του απίστευτου Λουκασένκο, αλλά από την άλλη «πριν την κατηγορήσετε για το βέτο, σκεφτείτε προς στιγμήν το εξής: Πόσο τυχεροί είστε που δεν έχετε γείτονες τους Τούρκους».

Το πέμπτο, τέλος, που πρέπει να έχει υπόψη της η ίδια η κυπριακή ηγεσία είναι ότι καλό θα ήταν κάποια στιγμή κι αφού σταθμίσει τα γεγονότα, να αποφασίσει τι είναι αυτό που τη συμφέρει περισσότερο. Το ότι η πρόεδρος Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν απειλεί ανοικτά πλέον με την ενεργοποίηση της ρήτρας που προβλέπει «ειδική πλειοψηφία», δεν είναι τυχαίο και σίγουρα δεν είναι ό,τι καλύτερο. Το κλίμα στις Βρυξέλλες είναι βαρύ. Δεν χρειάζεται να βαρύνει περισσότερο. Αλλωστε, το ίδιον της αποτελεσματικής διπλωματίας είναι η προσαρμοστικότητά της. Παίρνεις όσα περισσότερα μπορείς και μετά «υποχωρείς» κάνοντας τους άλλους να σε ευχαριστούν.

Και μια σημείωση: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η ιδεολογία του μεγάλου ροπάλου


Ο Θεόδωρος Ρούσβελτ δεν γνώρισε ποτέ τον Ερντογάν, ενδεχομένως και κανέναν άλλον Τούρκο στην πολυκύμαντη ζωή του.

Ο πρώτος Ρούσβελτ όμως που έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ είχε δώσει πριν ακόμη εκλεγεί έναν ωραίο ορισμό της ρεαλιστικής πολιτικής.

Αν και οι απόψεις διίστανται για την αφορμή, είπε:

«Πάντα μου άρεσε μια παροιμία της Δυτικής Αφρικής που λέει: να μιλάς απαλά και να κουβαλάς ένα μεγάλο ρόπαλο, θα πας μακριά» (26/1/1900).

Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια αφρικανική παροιμία. Αλλά έκτοτε η συμβουλή αυτή καθιερώθηκε στην πολιτική με τον όρο «η ιδεολογία του μεγάλου ροπάλου».

Χωρίς να το ξέρει ο «Τέντι» Ρούσβελτ περιέγραψε πριν από εκατόν είκοσι χρόνια αλλά με απόλυτη σαφήνεια το πλαίσιο διαλόγου με τη σημερινή Τουρκία.

Τρεις παρατηρήσεις το τεκμηριώνουν.

Πρώτον, η Τουρκία δεν έχει καμία φιλοδοξία, ούτε έφεση διαλόγου. Εχει μια επιδίωξη επιβολής.

Προσέρχεται στον διάλογο (αν συμβεί τελικά κάτι τέτοιο…) μόνο και μόνο επειδή οι γενικοί συσχετισμοί που διαμόρφωσε η ελληνική πολιτική δεν της επιτρέπουν να κάνει διαφορετικά. Και για όσο δεν της το επιτρέπουν.

Δεύτερον, η Τουρκία έχει ένα μεγάλο διαπραγματευτικό πρόβλημα. Οτι οι διεκδικήσεις της δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές έστω και κατά ένα μέρος από καμία ελληνική κυβέρνηση κι από κανένα διεθνές δικαστήριο. Ούτε από τη Χάγη, ούτε από το Αμβούργο.

Εχει τόσο πολύ ανοίξει τη βεντάλια των απαιτήσεών της ώστε ακόμη και μια σχετικά ισορροπημένη δικαστική απόφαση θα θεωρηθεί κόλαφος.

Τρίτον, ακριβώς επειδή έχει διαπραγματευτικό πρόβλημα προσπαθεί να διευρύνει την ατζέντα της συζήτησης ώστε το τελικό αποτέλεσμα να δώσει και σε εκείνη μερικούς πόντους.

Κυρίως μάλιστα αν το αποτέλεσμα προκύψει από μια διμερή διαπραγμάτευση (όπως επιθυμεί η Τουρκία) και όχι από κάποια απόφαση διεθνούς δικαστηρίου.

Αυτά είναι τα δεδομένα. Τα οποία δεν αποκλείουν μια επιστροφή στο τραπέζι των διερευνητικών συζητήσεων, αλλά δεν επιτρέπουν μεγάλη αισιοδοξία για την έκβασή τους.

Ο λόγος είναι απλός. Με τα παραπάνω δεδομένα δεν είναι ορατό ποιος δεν θα φύγει ηττημένος από το τραπέζι – με πιθανότερο σενάριο να ηττηθούν και οι δύο…

Για την Τουρκία δεν μπορώ να πω. Αλλά για μια δημοκρατική ελληνική κυβέρνηση που είναι εκτεθειμένη στην κοινή γνώμη και τη λαϊκή ψήφο κάτι τέτοιο θα ήταν αφόρητο, αν όχι αυτοκτονικό.

Φυσικά, αν πάρουμε τοις μετρητοίς όσα ανέφερε ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου σε πρόσφατο άρθρο του, η Τουρκία φαίνεται να μετριάζει τις απαιτήσεις της ή έστω να τις μεταφέρει στον χώρο του εφικτού («Καθημερινή», 15/9).

Οι «βασικοί στόχοι στην Ανατολική Μεσόγειο» όπως τους περιγράφει αφορούν «την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών» (κάτι που λέει κι ο Μητσοτάκης…), «την προστασία των δικαιωμάτων της Τουρκίας στην υφαλοκρηπίδα» που θα της αποδώσει η οριοθέτηση (ποιος έχει άλλη άποψη;), «τα ισότιμα δικαιώματα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στους υποθαλάσσιους πόρους» (που δεν αποτελεί ελληνοτουρκικό διμερές ζήτημα…) και τη δημιουργία ενός «μηχανισμού ενεργειακής συνεργασίας» (κάτι που προϋποθέτει ότι θα έχουν επιλυθεί όλα τα προηγούμενα…).

Κανείς δεν ξέρει φυσικά αν οι απόψεις του Τσαβούσογλου και η προοπτική διαλόγου είναι απλώς ένα τέχνασμα για να ξεφύγει η Τουρκία από την απειλή κυρώσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ή αν είναι η διέξοδος στο αδιέξοδο που την περιτριγυρίζει.

Αλλά γι’  αυτό η συμβουλή του Ρούσβελτ είναι σοφή.

Να μιλάς απαλά, να μην κλιμακώνεις δηλαδή φραστικά τις εντάσεις. Αλλά να κουβαλάς κι ένα μεγάλο ρόπαλο για να προσδώσεις στα επιχειρήματά σου την πειθώ της ισχύος σου.

Με άλλα λόγια, καλός ο διάλογος, αλλά καλά και τα Rafale.

Μεταξύ μας, δεν νομίζω ότι λέμε κάτι σοφό ή καινούργιο.

Από τότε που υπάρχει εξωτερική πολιτική γνωρίζουμε ότι είναι μια υπόθεση συσχετισμών. Ούτε αρχών, ούτε ιδεών, ούτε προθέσεων.

Ενας μεγάλος άγγλος πολιτικός του 19ου αιώνα, ο λόρδος Πάλμερστον, είχε συνοψίσει ένα απαρέγκλιτο δόγμα μιλώντας στη Βουλή των Κοινοτήτων και λέγοντας:

«Δεν έχουμε αιώνιους συμμάχους, ούτε έχουμε αέναους εχθρούς. Μόνο τα συμφέροντά μας είναι αιώνια κι αέναα και αυτά τα συμφέροντα είναι καθήκον μας να ακολουθούμε» (1/9/1848).

Είναι προφανές λοιπόν ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η «αναθεωρητική» Τουρκία

Του ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Πολλοί ειδικοί καθηγητές εδώ και στο εξωτερικό καθώς και έγκυροι αναλυτές αποκαλούν την Τουρκία «αναθεωρητική» δύναμη σε σχέση με τις διεθνείς σχέσεις στη σύγχρονη εποχή.  

Αξίζει να εξετάσουμε το πραγματικό περιεχόμενο αυτής της «αναθεώρησης».

Η Τουρκία εμφανίζεται καταρχήν να στέκεται επικριτικά απέναντι σε διεθνείς συμβάσεις και συμφωνίες, τις οποίες είτε έχει αποδεχθεί και επικυρώσει (Λωζάννη) είτε όχι (Σύμβαση Δικαίου Θάλασσας).  

Στην πρώτη περίπτωση η στάση της εμπεριέχει ριζοσπαστικές ανατροπές για ολόκληρη την πολιτική αρχιτεκτονική της περιοχής. Κακώς εμείς περιορίζουμε τις τουρκικές αιτιάσεις στα ζητήματα που σχετίζονται με τις μεταξύ μας σχέσεις. Ο αναθεωρητισμός της νέας τουρκικής ηγεσίας αμφισβητεί ουσιαστικά το σύνολο των διεθνών διευθετήσεων που έγιναν σχετικά με το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των εδαφών που την απάρτιζαν. Αναθεώρηση της Λωζάννης πρακτικά σημαίνει δημιουργία ερωτηματικών για την υπόσταση κρατών που σήμερα είναι κυρίαρχα και πρωταγωνιστικά στον διεθνή στίβο (Αίγυπτος, Αραβική Χερσόνησος, Ιορδανία κ.ά.). 

Γιατί να ενοχλούν εμάς τέτοιοι αναθεωρητισμοί κι όχι τους άλλους;

Στο θέμα των διεθνών συμβάσεων, στις οποίες η Τουρκία δεν έχει προσχωρήσει, οφείλουμε να προχωρήσουμε μονομερώς στην κατοχύρωση δικαιωμάτων (υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ, αιγιαλίτιδες ζώνες), αφήνοντας την Τουρκία στη συνέχεια να αποφασίσει για το είδος των αντιδράσεών της. Να κατοχυρώσει δηλαδή τις όποιες της αντιρρήσεις ή ενστάσεις, είτε με νομικές προσφυγές είτε μέσω κινήσεων σε διεθνή φόρα. Αν επιλέξει στρατιωτικές κινήσεις, θα είναι ολοφάνερο ποιος θα φέρει την ευθύνη των σχετικών κινήσεων.

Αλλα σημεία αναθεωρητικών κινήσεων είναι οι κινήσεις επιβολής συμπεριφοράς σε γείτονες μέσω επίδειξης στρατιωτικής ισχύος. Ενα είδος δηλαδή φινλανδοποίησης (επιβολής εξωτερικών πολιτικών) με όπλο τη στρατιωτική απειλή. Αυτό έγινε ήδη φανερό στην πρόσφατη απαίτηση της Τουρκίας να καταργηθεί η συμφωνία με την Αίγυπτο που έγινε δίχως τη δική της συναίνεση! Πέραν της προφανούς προσβολής της εθνικής αξιοπρέπειας μιας ανεξάρτητης χώρας, η συμπεριφορά αυτή λειτουργεί δίχως την παραμικρή ανταποδοτικότητα. 

Ρωτήθηκε η Ελλάδα για τη συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης;  

Πώς λοιπόν χώρες που μεσολαβούν για διάλογο και συναίνεση αγνοούν αυτή την πραγματικότητα;  

Αν λοιπόν συζητούμε για ισοτιμία και για διάλογο δίχως προαπαιτούμενα, θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας όλες αυτές τις πραγματικότητες.

Αν λοιπόν η συζήτηση είναι για επικοινωνία ανάμεσα σε ισότιμους παίκτες της διεθνούς σκακιέρας, αυτά όλα πρέπει να τεθούν στο τραπέζι εκ προοιμίου. 

Εκεί επάνω τίθενται και ζητήματα τεχνικών διαπραγμάτευσης. 

Δεν πας εκεί στριμωγμένος στη γωνία, με θέσεις από τις οποίες δεν μπορείς να υποχωρήσεις. 

Κινείσαι με δεδομένα μαξιμαλιστικές κι εσύ απαιτήσεις. Αν τεθούν σε αμφισβήτηση περιοχές δικής σου κυριαρχίας (Φούρνοι, Αγαθονήσι), θέτεις θέματα δικών σου εδαφικών διεκδικήσεων στο Βόρειο Αιγαίο. Οπως και περιουσίες Ελλήνων σε Κωνσταντινούπολη και Μικρά Ασία. Επίσης το ζήτημα μετατροπής ναών σε τζαμιά. Διεκδικείς δηλαδή. Δεν διαμαρτύρεσαι.

Κι εφόσον το ζήτημα φθάσει σε δικαστική διευθέτηση, για να αποφευχθεί η βίαιη σύγκρουση...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Διπλωματικά παρασκήνια

Του ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Οι πολιτικές κινήσεις ανάμεσα στα κράτη κινούνται σε πολλά επίπεδα.  

Αλλα γίνονται στο προσκήνιο. Στο φως της δημοσιότητας. Αλλα κινούνται στο παρασκήνιο λαμβάνοντας υπ’ όψιν διάφορα δεδομένα, ιστορικά, πολιτισμικά, στρατιωτικής ισορροπίας και οικονομικά. Στη σημερινή
κρίση με την Τουρκία οφείλουμε να καταλάβουμε κάποιες πραγματικότητες που ποδηγετούν τις εξελίξεις και μπορούν να παίξουν ρόλο στο τι μέλλει γενέσθαι.


Ο πιο σημαντικός σύμμαχος της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή είναι το Κατάρ. Που συντάσσεται μαζί της και στο ζήτημα της Λιβύης αλλά και στην αντιπαλότητά της με τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα. Οπως και στην υποστήριξη που αυτή προσφέρει στην αμφιλεγόμενη οργάνωση των Αδελφών Μουσουλμάνων. Yπάρχουν πολλοί που θεωρούν τους ΑΜ τρομοκρατική οργάνωση (λ.χ. ΗΠΑ, Αίγυπτος κ.ά.), ενώ άλλες χώρες τούς αντιμετωπίζουν σαν μετριοπαθείς θρησκευτικούς ιδεολόγους που διεκδικούν τους στόχους τους μέσω δημοκρατικών εκλογών (Τουρκία, Πακιστάν, Κατάρ κ.ά.).

Ο σύνδεσμος όμως της Τουρκίας με το Κατάρ πηγάζει από το οθωμανικό της παρελθόν. Οταν το 1868 ο σουλτάνος βοήθησε την οικογένεια Αλ Τάνι, που και σήμερα εξουσιάζει το Κατάρ, να χτίσει μια ανεξάρτητη πολιτειακή οντότητα απέναντι στην επίθεση δυνάμεων άλλων φυλών της Αραβίας. Εκτοτε οι δεσμοί της Κωνσταντινούπολης (της Αγκυρας αργότερα) με την Ντόχα είναι στενοί. Μια σχέση που ενισχύθηκε στα χρόνια που βρέθηκε στην εξουσία το κόμμα Ερντογάν, το οποίο ανοιχτά πλέον αμφισβητεί την κυριαρχία της Σαουδικής Αραβίας στον ισλαμικό κόσμο.

Η σχέση λοιπόν Τουρκίας – Κατάρ έχει βαθιές περιφερειακές ρίζες με σοβαρή γεωπολιτική διάσταση. 

Από την άλλη μεριά το Κατάρ χρησιμεύει και σαν μοχλός οικονομικής διείσδυσης σε περιοχές όπου η Τουρκία αποζητά στήριξη ή συμμάχους (λ.χ. Λιβύη, Γάζα) ή όπου αντιμετωπίζει σοβαρές αντιπαλότητες – στη Γαλλία, για παράδειγμα. Οι οικονομικές δραστηριότητες του Κατάρ στη Γαλλία δεν μπορούν να αφήνουν το Παρίσι αδιάφορο. Μέχρι τώρα η Ντόχα έχει επενδύσει γύρω στα 40 δισ. ευρώ σε τομείς κυρίως της βαριάς γαλλικής βιομηχανίας. Στην κατασκευή του Αirbus και γενικά σε ζητήματα αεροπορικών βιομηχανικών δραστηριοτήτων το Κατάρ έχει κάνει σημαντικές επενδύσεις. Η γαλλική εταιρεία πετρελαίου και αερίου Total έχει στενή οικονομική συνεργασία με την Qatar Petroleum Company. Μέσω του Qatar Investment Fund, γαλλικές αεροπορικές εταιρείες εξασφαλίζουν στήριξη και ίσως συνεργασία με την Qatar Airways, μία από τις καλύτερες εταιρείες στον κόσμο.

Η δυναστική οικογένεια του Κατάρ επίσης χρησιμοποιεί γαλλικές εταιρείες για την κατασκευή μεγάλης πίστας ιπποδρομιών στη χώρα, ενώ σημαντικοί οικονομικοί παράγοντες της χώρας επενδύουν σε γαλλικές ποδοσφαιρικές ομάδες (λ.χ. στην Paris Saint – Germain ο Nasser al Khalifa). Πολύ σημαντικό όμως είναι και το ειδικό πρόγραμμα εισαγωγής της γαλλικής γλώσσας στην εκπαίδευση του Κατάρ που διευκολύνει τη διάδοση του γαλλικού πολιτισμού σε αραβόφωνες χώρες, με γενναία χρηματοδότηση της χώρας αυτής για τις αναγκαίες υποδομές και τα συστήματα διδασκαλίας.

Να το πούμε απλά. Ενεργοποιώντας το Κατάρ, η Τουρκία μπορεί να μεταβάλει δεδομένα στο μέλλον.  

Οι συνθήκες μάς ευνοούν σήμερα. Πρέπει να ενισχύσουμε την άμυνά μας. Σήμερα η Γαλλία είναι πρόθυμη να μας βοηθήσει εξοπλιστικά για την άμυνά μας. Τα γαλλικά οπλικά συστήματα, τα αεροπλάνα και οι φρεγάτες θα βοηθήσουν πολύ την αμυντική μας προσπάθεια, μια και διαφέρουν από αυτά που διαθέτουν οι γείτονες και δεν είναι συμβατά με τα δικά τους συστήματα απόκρουσης. Αρα, πολύ αποτελεσματικά. Είναι όμως...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: H Δύση ετοιμάζεται να "αδειάσει" την Τουρκία...

 Του Κώστα Στούπα

Η Τουρκία  από "χαϊδεμένο" παιδί της Δύσης με στρατηγικό ρόλο στην άμυνα και την οικονομία της Ευρώπης εξελίσσεται σε διεθνή "ταραξία" και αντίπαλο...

Αν και το κόστος της απώλειας της Τουρκίας για το ΝΑΤΟ και την Ευρώπη θεωρείται σημαντικό, το καθεστώς Ερντογάν φαίνεται πως δεν αφήνει στις δυτικές κυβερνήσεις σημαντικά περιθώρια άλλων επιλογών.

Η Τουρκία με τις κινήσεις της στη Μέση Ανατολή, το Αιγαίο,  τη Ν.Α. Μεσόγειο και τη Λιβύη επιχειρεί σε συνεργασία με τη Ρωσία να "στραγγαλίσει" την Ευρώπη ενεργειακά

Παράλληλα  προσπαθεί να την αποδιοργανώσει εσωτερικά και να την  αλώσει ελέγχοντας τις μεταναστευτικές ροές προς αυτήν.

Η Τουρκία λόγω της στρατηγικής της γεωγραφικής θέσης και του συμπληρωματικού ρόλου της οικονομίας της στις ευρωπαϊκές οικονομίες είχε και έχει πολλούς υποστηρικτές στην Ευρώπη και την Αμερική.

Όμως οι  με προφανείς στόχους "άτσαλες" κινήσεις του καθεστώτος του Ερντογάν απομονώνουν και απομακρύνουν όλο και περισσότερους υποστηρικτές της Τουρκίας στη Δύση.

Δεν είναι μόνο η Ελλάδα και η Γαλλία ή η Αυστρία που από καιρό τώρα χτυπάνε το καμπανάκι του κινδύνου σε σχέση με την Τουρκία. Ο αριθμός όσων προβληματίζονται αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο.

Το Reuters αποκάλυψε πριν λίγες μέρες πως η έρευνα του ΝΑΤΟ για το θερμό επεισόδιο μεταξύ γαλλικών και τουρκικών πλοίων τον περασμένο Ιούνιο χαρακτηρίστηκε εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα, προκειμένου να συζητηθεί δημόσια.

Την πληροφορία αυτή έδωσαν στο Reuters διπλωμάτες που γνωρίζουν την υπόθεση. Είναι προφανές για να μην δημοσιοποιεί το πόρισμα πως αυτό εντοπίζει ευθύνες και το ΝΑΤΟ  προσπαθεί να μην τις αποδώσει άμεσα το ίδιο. Οι αποφάσεις σε σχέση με την Τουρκία είναι σημαντικές και κυρίως πολιτικές και πρέπει να ληφθούν από τις πολιτικές ηγεσίες των δυτικών χωρών. Δεν θα την αποβάλει κάποιος τον οποίο έχουν διορίσει να διαχειρίζεται τις υποθέσεις της συμμαχίας.

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως σε σχέση με τις σκέψεις που εξετάζονται και τις πιθανές προθέσεις που "ζυμώνονται" στα Think Tank της Δύσης έχει ένα άρθρο του έγκυρου για διπλωματικά ζητήματα Foreign Policy.

Στο άρθρο αυτό επισημαίνεται πως η Τουρκία βρίσκεται στις 20 τελευταίες θέσεις του Δείκτη Φιλελεύθερης Δημοκρατίας του ινστιτούτου V-Dem του πανεπιστημίου του Γκέτεμποργκ και πλέον ενώ απομακρύνεται από τις ανεπτυγμένες χώρες, πλησιάζει την Κίνα.

Στο ίδιο άρθρο υποστηρίζουν πως  τα  συναλλαγματικά της αποθέματα συρρικνώνονται, το εμπορικό έλλειμμα μεγαλώνει και η μόνη ελπίδα του Ερντογάν είναι η Κίνα.

Αναλυτικότερα, αναφέρεται πως:

"Ενώ πριν το 2016 η Τουρκία επέκρινε την Κίνα για τη συμπεριφορά της στην μειονότητα των Ουιγούρων μετά αλλάζει άρδην στάση.

Το 2016, η Τουρκία συνέλαβε τον Abdulkadir Yapcan, έναν εξέχοντα πολιτικό ακτιβιστή των Ουιγούρων που ζούσε στη χώρα από το 2001 και προχώρησε  στην έκδοσή του.

Το 2017, η Τουρκία και η Κίνα υπέγραψαν μια συμφωνία που επιτρέπει την έκδοση ακόμη και αν το υποτιθέμενο αδίκημα είναι παράνομο μόνο σε μία από τις δύο χώρες.

Από τις αρχές του 2019, η Τουρκία συνέλαβε εκατοντάδες Ουιγούρους και τους έστειλε σε κέντρα απέλασης...

Η αξιοσημείωτη στροφή του Ερντογάν έχει μια απλή εξήγηση: Το καθεστώς του και η οικονομία της Τουρκίας βρίσκονται σε κρίση.

Η  Άγκυρα στράφηκε  στο Πεκίνο για στήριξη και το Πεκίνο βάζει όρους..."


Τα συμφέροντα και οι στρατηγικές "κουμπώνουν" ως εξής κατά το FP:

"Η όρεξη της Κίνας για επέκταση στη Δυτική Ασία και την Ευρώπη προσφέρει στον Ερντογάν σωτηρία.

Η συνεργασία έχει επεκταθεί εκθετικά: Από το 2016, οι δύο χώρες έχουν υπογράψει 10 διμερείς συμφωνίες, συμπεριλαμβανομένων και θεμάτων που αφορούν την υγεία και την πυρηνική ενέργεια.

Η Κίνα είναι τώρα ο δεύτερος μεγαλύτερος εταίρος εισαγωγών της Τουρκίας μετά τη Ρωσία.

Η Κίνα έχει επενδύσει 3 δισ. δολάρια στην Τουρκία μεταξύ του 2016 και του 2019 και σκοπεύει να τα διπλασιάσει μέχρι το τέλος του επόμενου έτους.

Τα μετρητά από την Κίνα  παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση της τουρκικής οικονομίας στη ζωή.

Όταν η αξία της λίρας μειώθηκε περισσότερο από 40% το 2018, η κρατική Βιομηχανική και Εμπορική Τράπεζα της Κίνας παρείχε στην τουρκική κυβέρνηση δάνεια 3,6 δισ. δολ. για έργα στους κλάδους της  ενέργειας και των μεταφορών.


Τον Ιούνιο του 2019, μετά τις δημοτικές εκλογές της Κωνσταντινούπολης στις οποίες ο Ερντογάν υπέστη απώλειες, η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας μετέφερε 1 δισ. δολάρια - τη μεγαλύτερη εισροή μετρητών στο πλαίσιο συμφωνίας ανταλλαγής μεταξύ των κεντρικών τραπεζών των δύο χωρών, η οποία ανανεώθηκε για τελευταία φορά το 2012.

Όταν η  δημοτικότητα του Ερντογάν  έπεσε  φέτος εν μέσω  της επιδημίας του κορονοϊού και της σοβαρής συναλλαγματικής κρίσης, η Κίνα έτεινε ξανά χείρα βοηθείας τον Ιούνιο.

Το Πεκίνο επέτρεψε στις τουρκικές εταιρείες να χρησιμοποιούν το κινεζικό γουάν για εμπορικές συναλλαγές επιτρέποντας ευκολότερη πρόσβαση στην κινεζική ρευστότητα.

Η Huawei, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως απειλή εθνικής ασφάλειας στις Ηνωμένες Πολιτείες και αλλού λόγω των δεσμών της με την κινεζική κυβέρνηση και τον στρατό, δεν αντιμετωπίζει ανάλογα προβλήματα στην Τουρκία.

Το μερίδιό της στην τουρκική αγορά αυξήθηκε από μόλις 3% το 2017 σε 30% το 2019.

Μια άλλη κινεζική εταιρεία τεχνολογίας, η ZTE, ανέλαβε το 48% της Netas, του βασικού κατασκευαστή εξοπλισμού τηλεπικοινωνιών της Τουρκίας, το 2016…"

Βλέπε: Erdogan Is Turning Turkey Into a Chinese Client State

Είναι φανερό πως οι συνεχώς στενότεροι δεσμοί της Τουρκίας με χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - TOYΡΚΙΑ: Είμαστε με τους Αρμενίους

Αυτός ο ηρωικός και βασανισμένος λαός βρίσκεται πάλι αντιμέτωπος με τη βαρβαρότητα που ήταν και παραμένει ο τουρκισμός

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Oι Τούρκοι, ετοιμάζοντας την επίθεση εναντίον της Ελλάδας, φροντίζουν να απασχολήσουν έναν εκ των πιθανών συμμάχων μας, την Αρμενία, με έναν… πόλεμο. Αυτός ο πόλεμος ήδη διεξάγεται μεταξύ της Αρμενίας και του υπαλληλικού προς την Αγκυρα κράτους του Αζερμπαϊτζάν.

Σχετικά υπενθυμίζεται ότι ο Ταμτάκος πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίγεφ, όταν υποδέχθηκε (στις 3/9/2020) τον νέο πρεσβευτή της Ελλάδας Ν. Πιπερίγκο, του είπε αναφερόμενος στις τουρκικές ενέργειες εναντίον μας: «Δεν είναι μυστικό ότι η Τουρκία δεν είναι μόνο ο φίλος και εταίρος μας, αλλά μια αδελφική χώρα για μας. Υποστηρίζουμε και θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε την Τουρκία χωρίς κανέναν δισταγμό σε όλες τις υποθέσεις. Έχουμε την υποστήριξη σε όλα τα ζητήματα από τους Τούρκους αδερφούς μας και τους υποστηρίζουμε κι εμείς σε όλα τα ζητήματα, συμπεριλαμβανομένων των ερευνών τους στην ανατολική Μεσόγειο».

Οι Αρμένιοι, που ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει τουρκική πολιτική, επειδή γενοκτονήθηκαν από τους Τούρκους, μιλούν ανοιχτά για ανάμειξη της Αγκυρας στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Αζερμπαϊτζάν εναντίον τους.

Εμείς, οι Ελληνες, έχουμε μνήμη και κοινά συμφέροντα με τη χριστιανική Αρμενία. Επίσης, είναι ηθική υποχρέωσή μας, ως ελάχιστος φόρος τιμής στους κατασφαγμένους από τους Τούρκους προγόνους μας, να βρισκόμαστε απέναντι στη βαρβαρότητα που εκπροσωπούν οι απόγονοι του Ερτογρούλ, του Τοπάλ Οσμάν και κάθε αιμοσταγούς δολοφόνου που συνέβαλε στην ίδρυση ενός κράτους που λειτουργεί με όρους μαφίας.

Και κάτι σημαντικό, που δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ, ειδικά τις στιγμές που κορδωνόμαστε σαν τα γύφτικα σκεπάρνια όποτε οι Αμερικανοί πρεσβευτές μάς δουλεύουν ψιλό γαζί αναφερόμενοι σε «στρατηγική συμμαχία ΗΠΑ – Ελλάδας», στη συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ και την αρχαία Ελλάδα, που τους ενέπνευσε, τάχα, να κάνουν την αυτοκρατορία που έχουν: 

Η Τουρκία είναι στο ΝΑΤΟ, όπως και η Ελλάδα. Η Αρμενία δεν είναι μέλος στο ΝΑΤΟ. 

Αν κηρυχθεί πόλεμος Τουρκίας – Αρμενίας...

Υπαρκτου λαθρομαχμουταρο-τσογλανο-αριστερόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

 



Σαν σήμερα (29/9/ΧΧΧΧ)

 

1793: Η λέξη «τένις» αναφέρεται για πρώτη φορά σε αγγλικό αθλητικό περιοδικό.

1922: Ο Γεώργιος Β' ανακηρύσσεται βασιλιάς των Ελλήνων, μετά την παραίτηση του Κωνσταντίνου Α'.

1925: Ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος διαλύει τη Συντακτική Συνέλευση και προκηρύσσει εκλογές, τις οποίες όμως δεν θα διενεργήσει και θα επιβάλει δικτατορία.

1941: 30.000 Εβραίοι της Σοβιετικής Ένωσης και άλλοι ανεπιθύμητοι εκτελούνται στο φαράγγι Μπάμπι Γιαρ του Κιέβου, με διαταγή του Χίμλερ.

1974: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναγγέλλει την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας.

1943: Γεννιέται ο Λεχ Βαλέσα, ηλεκτρολόγος από το Γκντανσκ που ίδρυσε το συνδικάτο «Αλληλεγγύη», το οποίο συνέβαλε με τους αγώνες του στην πτώση του κομουνιστικού καθεστώτος στην Πολωνία. Διετέλεσε πρόεδρος της Πολωνίας και το 1983 τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης.

1949: Γεννιέται ο Γιώργος Νταλάρας

1902: Πεθαίνει ο Εμίλ Ζολά, ο σημαντικότερος συγγραφέας της γαλλικής νατουραλιστικής σχολής κι ένας από τους μεγαλύτερους κριτικούς τέχνης. Συντάκτης του «Κατηγορώ».

2009: Πεθαίνει η Σπεραντζα Βρανά

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΣΟΓΛΑΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ένας λαός μεγαλωμένος με καταλήψεις


 Γράφει ο Μιχάλης Δεμερτζής

Τα τελευταία χρόνια έχουμε πει και έχουμε ακούσει πολλά για το ελαττωματικό ελληνικό κράτος. Παρά ταύτα, δεν είναι όλες οι παθογένειες δικές του. Διακόσιες και πλέον καταλήψεις γυμνασίων και λυκείων σε όλη την επικράτεια εν μέσω πανδημίας αποδεικνύουν ότι ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων μας ξεκινά, αντιθέτως, από το ελληνικό σπίτι. Σε γενικότερες γραμμές, δεν είναι λάθος να πει κανείς πως ξεκινά από την ελληνική παιδεία, καταλήψεις σχολείων γαρ.

 Ωστόσο, όπως συμβαίνει συνήθως με τις γενικότητες, το να ρίχνουμε το φταίξιμο αόριστα στην παιδεία είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να μην αλλάξουμε τίποτα. Δεν είναι τυχαίο πως αν κάποιος δεν ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει με ένα κοινωνικό ζήτημα, πετάει ένα «δεν έχουμε παιδεία» και ξεμπερδεύει. Δεν είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα.

Στην πραγματικότητα, δεν έχουμε «νοικοκυριό». Αυτό φαίνεται από την περίπτωση των καταλήψεων. Επειδή όμως τούτη η ανάγνωση δεν περιορίζεται μόνο στο κράτος αλλά φτάνει μέχρι και το δωμάτιο του σπιτιού μας, αρκούμαστε στην παιδεία που μας βγάζει ατομικά από την εξίσωση και για αυτό και το νοικοκυριό ως έννοια έχει φτάσει να φορτίζεται αρνητικά: «Νοικοκυραίος» αποκαλείται περιφρονητικά ο συντηρητικός, κάτι που ξεκίνησε από αυτούς που αυτοαποκαλούνται «προοδευτικοί». Αυτοί είναι που τα έχουν καλά με τις καταλήψεις και, εν προκειμένω, «νοικοκυραίος» είναι εκείνος που φροντίζει να μη συμμετάσχει το παιδί του στην κατάληψη.

Γιατί, όσο κι αν τα βάλουμε με το κράτος που επιτρέπει να γίνονται καταλήψεις, τα παιδιά μας τις κάνουν, αυτοπροσώπως. Ας μην ξεφεύγουμε από αυτό. Το κράτος έχει σίγουρα την ευθύνη του, αλλά εδώ δεν μπορεί να αγγίξει τα αυθαίρετα εξοχικά μας, θα αγγίξει τα παιδιά μας;  

Θα έπρεπε, αλλά αυτές είναι περιπτώσεις που αφορούν την ιερή «λαϊκή οικογένεια», για τις οποίες μας πήρε πολύ κόπο να το ευνουχίσουμε. Ας μην έχουμε υπερβολικές απαιτήσεις…

Τώρα μπορεί να πείτε, «Εντάξει, αλλά μόνα τους τις κάνουν τα παιδιά τις καταλήψεις; Δεν καθοδηγούνται;» 

 Ναι, τα σιγοντάρουν και καθηγητές, μαζί με μερικούς «επαναστάτες» γονείς. Κι αυτοί παιδιά ήταν κάποτε, όμως, και μαντέψτε τι έκαναν τότε, πριν 20 χρόνια... Κι αυτοί καταλήψεις έκαναν. Ο συγκεκριμένος τρόπος διαμαρτυρίας, βλέπετε, όπως και ένα σωρό άλλες παρατυπίες ή χαμηλής έντασης παρανομίες, από μικρούς και μεγάλους, έχουν εθιμικά χαρακτηριστικά στην Ελλάδα. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και σίγουρα για ολόκληρη τη δεκαετία του ’90, οι καταλήψεις στο γυμνάσιο ήταν σαν την εκλογή του 15μελούς. Θεσμός. Δεν περνούσε χρονιά χωρίς κατάληψη. Όλη η γειτονιά ήξερε μία εβδομάδα πριν πότε θα γίνει, οι καθηγητές αφήναν να περάσει λίγος καιρός για να χαρούμε το ότι δεν έχουμε μάθημα, μανάδες έφερναν φαγητό στα παιδιά της κατάληψης με τάπερ… Όσο για τα αιτήματα, πάντα υπήρχε ένας λόγος: Ο διευθυντής, λ.χ., ήταν πολύ αυστηρός… Ή το σχολείο ήθελε βάψιμο… Ή δεν είχε πολύ τυρί η τυρόπιτα... Τέτοια ήταν τα αιτήματα, αλήθεια.

Περίπου την ίδια εποχή ένα ανάλογο πρόβλημα άρχισε να εκδηλώνεται έντονα και στα πανεπιστήμια. Κλειστοί διάδρομοι από τα κομματικά τραπεζάκια, αφισοκόλληση παντού, λιγότερο μάθημα, αρκετό ξύλο και ακόμα περισσότερο «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι»… Τα παιδιά της κατάληψης μεγάλωναν και αναλάμβαναν δράση στα αμφιθέατρα.  

Ε, μετά μεγάλωσαν για τα καλά και έγιναν ανάμεσα σε άλλα οι δάσκαλοι, οι καθηγητές και κυρίως οι γονείς των επόμενων γενεών. 

Δεν βοήθησαν και οι συνθήκες όμως, εδώ που τα λέμε… Μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου το 2008 και τα ετήσια «Δεκεμβριανά» που το ακολουθούν, το «έθιμο» αναζωογονήθηκε στα σχολεία και τα νεότερα γυμνασιόπαιδα μυήθηκαν κι αυτά στην τέχνη της «επανάστασης».  

Και οι μεγάλοι τι κάναμε; Μαζί με τους πρώην καταληψίες τα χαϊδεύαμε και λέγαμε για «οργισμένη γενιά». Η κρίση δεν είχε έρθει ακόμα, βλέπετε, και δεν είχαμε ιδέα για τι πράγμα μιλούσαμε…

Μετά ήρθε και η κρίση και ήταν αργά. Εδώ και δεκαετίες χωρίς ουσιαστικό αντίλογο, το μπάχαλο που διδασκόμαστε τόσα χρόνια βγήκε από μέσα μας ανενόχλητο και έγινε εξουσία το 2015. Αυτό, δε, που ήταν ήδη έξω, αποθρασύνθηκε. Με άλλα λόγια, ό,τι αντισυστημικό συμβαίνει σε άλλες χώρες, στην Ελλάδα ανεβαίνει επίπεδο... Αν το πιάσουμε, το τερματίζουμε: Οι δρόμοι κλείνουν από διαμαρτυρίες και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλά μόνο στη δική μας κλείνουν κατά μέσο όρο τρεις φορές ανά εργάσιμη μέρα… 

Αντισυστημικά κόμματα υπάρχουν και σε άλλα κοινοβούλια, έχουν γίνει και κυβέρνηση, αλλά μόνο στο δικό μας έφτασαν σε σημείο να πιάνουν αθροιστικά τα 2/3 των εδρών… 

Αναρχικοί υπάρχουν σε όλο τον κόσμο, το ίδιο και διαφόρων ειδών ορκισμένοι κρατιστές – πρόκειται για τα δύο άκρα του αντικαπιταλισμού –, αναρχικοί κρατιστές όμως, δύο σε ένα, μόνο στην Ελλάδα! 

Ομοίως, έντονες αντιδράσεις αυτή την εποχή για τα μέτρα που λαμβάνονται κατά της πανδημίας, υπάρχουν παντού. Στην Ελλάδα, όμως, γίνονται 100+ σχολικές καταλήψεις κι από πάνω… Λες και θέλουμε να αδράξουμε την ευκαιρία για να ενισχύσουμε την παράδοση…

Όπως ξεκίνησε αυτός ο φαύλος κύκλος όμως, με το ίδιο τρόπο σπάει. 

Η κατάληψη δεν είναι το  «σάπιο σύστημα» ή η άτιμη η κοινωνία ή το τερατώδες κράτος να υπομένουμε τα καπρίτσια του αβοήθητοι. Είναι τα παιδιά μας, είναι το ίδιο το σπίτι μας, το είπαμε και στην αρχή. Το μεγάλο πρόβλημα λοιπόν με αυτό τον κύκλο δεν είναι ότι δεν μπορούμε να τον σπάσουμε, αλλά ότι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λαός του χαβαλέ, ένα «χύμα» κράτος και ο κοροναϊός που προκαλεί τρόμο

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

«Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα», που θα έλεγε και ο Ντίνος Ηλιόπουλος.

Με τα περίπτερα και τις κάβες μας να βάζουν λουκέτο μετά τις 12 τα μεσάνυχτα.

Με τα εστιατόρια και τα μπαρ μας να κατεβάζουν ρολά την ίδια ώρα.

Με τους εκατοντάδες νέους, κι όχι μόνο, να συνωστίζονται στις πλατείες και να πίνουν χωρίς μέτρα προστασίας.

Με την κυβέρνηση να βρίσκεται σε αμηχανία και να αδυνατεί να διαχειριστεί την πανδημία καθώς κινείται μεταξύ lockdown και καταστροφής της οικονομίας από τη μια και χιλιάδων κρουσμάτων από την άλλη.


Η κατά Μάο «μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση» είναι τόσο επώδυνη, αλλά και τόσο κωμικοτραγική σε μια χώρα που δεν «μαζεύεται» από πουθενά.

Από τη μια έχεις απείθαρχους πολίτες που ζουν σα να μην υπάρχει αύριο. Που αντιδρούν λες και είναι κάτοικοι της… Λαπωνίας και δεν έχουν βγει ποτέ να πιούν ένα ποτό.

Που τους λες «φόρα μάσκα μερικές εβδομάδες για να γλιτώσουμε τα χειρότερα» και πιστεύουν ότι τους βάζεις φίμωτρο, χαλινάρι και σαμάρι. Κι ως γνωστόν… του Ελληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει και κουραφέξαλα.

Εχεις τους καταστηματάρχες στην εστίαση που κατά μεγάλη πλειοψηφία δεν φορούν μάσκες και δεν τηρούν κανέναν κανόνα.

Εχεις έναν λαό που άγεται και φέρεται από τις ψεκασμένες θεωρίες του… αντικοροναίϊκου κινήματος.

Κι από την άλλη έχεις ένα κράτος που ενώ είχε χρόνο να πράξει τα στοιχειώδη αναλώθηκε στα επικοινωνιακά παιχνίδια και πόνταρε μόνο στο άστρο, την ευγένεια και την επιστημοσύνη του Τσιόδρα και στη σκληρή δουλειά του Χαρδαλιά.

Είχε το χρόνο να βρει λεωφορεία και κόσμο για να μη συνωστίζεται κόσμος στα ΜΜΜ.

Είχε χρόνο να λύσει –έστω και προσωρινά- το πρόβλημα με τις υπεράριθμες αίθουσες στα σχολεία.

Είχε το χρόνο να βρει άλλες λύσεις προκειμένου να πείσει τους πολίτες, και ιδίως τους νέους, ότι ο ιός είναι εδώ και σκοτώνει.

Είχε το χρόνο να πάρει μέτρα για τις δομές που φιλοξενούνται ηλικιωμένοι αλλά και για τους χώρους που συγκεντρώνονται πρόσφυγες και μετανάστες.

Πολλά δεν έγιναν, αλλά έγιναν και πολλά σωστά. Κανείς δεν αμφιβάλλει επί τούτου.

Όμως, το πρόβλημα είναι ότι η χώρα εμφανίζεται ανέτοιμη ενόψει ενός δύσκολου χειμώνα.

Εμφανίζεται και διχασμένη ως προς το τι να κάνει.


Να κλείσουν τα πάντα όπως τον Μάρτιο και να έχουμε στρατιές νεόπτωχων;

Να παίρνει ημίμετρα και να περιμένει από τους πολίτες να τα εφαρμόσουν; Τώρα σκέφτεται να κλείσει μέσα τους 65άρηδες γιατί… δεν πειθαρχούν οι 20άρηδες. Τι να πεις…

Να ελπίζει, όπως όλος ο κόσμος, στην εύρεση του εμβολίου;


Όλα αυτά είναι προβλήματα που αντιμετωπίζουν κι άλλες χώρες. Όμως, έπειτα από τις εικόνες συνωστισμού και… χαβαλέ που είδαμε ξανά στις πλατείες θα πρέπει να εστιάσουμε στον απείθαρχο λαό μας.

Που από τη μια ξορκίζει –και καλά κάνει- την επιβολή νόμου και τάξης με τα ρόπαλα των ΜΑΤ.

Κι από την άλλη δεν μπορεί να πειθαρχήσει έστω και στα βασικά. Μάσκα, αποστάσεις, απολύμανση, προσοχή στους ηλικιωμένους και τις ευπαθείς ομάδες.

Επιτέλους, ας ρίξουμε όλοι μια ματιά...

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πείτε μας τι… πίνετε και μετά στοχοποιείτε τις πλατείες και τους πιτσιρικάδες

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ


«Το αλκοόλ φέρνει χαλάρωση και τους ανθρώπους πιο κοντά, κι αυτό είναι επικίνδυνο».

Πρόκειται για δήλωση του καθηγητή Νίκου Σύψα ο οποίος θέλησε με τον τρόπο αυτό να δικαιολογήσει την απόφαση για το λουκέτο σε περίπτερα, κάβες κ.λπ. μετά τις 12.

Είναι ο ίδιος επιστήμονας που είχε πει «να μην αγκαλιάζουμε και να μη φιλάμε τα παιδιά στο σπίτι».

Πρόκειται για μια απόδειξη ότι σε ορισμένες περιπτώσεις οι «ειδικοί» και οι υπεύθυνοι της κρατικής μηχανής απλώς κινούνται… βλέποντας και κάνοντας.

Ή όπως θα έλεγε ο Πιραντέλλο «απόψε αυτοσχεδιάζουμε».

 

 Διότι όταν ένα μέλος της επιτροπής που εισηγείται μέτρα, και από τους καθηγητές που έχουν πιάσει στασίδι στα τηλεπαράθυρα, λέει τέτοια πράγματα τότε υπάρχει πρόβλημα.

Τι θα πει «το αλκοόλ μας φέρνει πιο κοντά κι αν το κόψουμε θα τηρούμε τις αποστάσεις;» Κι αν είναι έτσι γιατί δεν απαγορεύουμε γενικά το αλκοόλ; Να επιστρέψουμε στην εποχή της ποταπαγόρευσης για να σκοτώσουμε τον κοροναϊό.

Διότι προφανώς μέχρι τις 12 παρά πέντε όποιοι πίνουν το τσιπουράκι τους ή το κοκτέιλ ή τη μπύρα τους, κι έρχονται πιο κοντά δεν κολλάνε. Όμως, αν πάνε 12 και 1 και πάρουν ποτά από την κάβα μέσα στη διάρκεια της νύχτας θα… έρθουν πιο κοντά.

Πρόκειται περί αστειοτήτων

 

Όπως αστείο είναι και το μέτρο του λουκέτου στα περίπτερα. Λες και μπορεί αυτό να κόψει την επέλαση του κοροναϊού.

Λες και αν θέλουν οι νέοι να βρουν ποτό δεν θα βρουν. Δεν θα πάρουν από το σπίτι, δεν θα παραγγείλουν και θα έρθει με ντελίβερι όπου βρίσκονται.

Όμως, ακόμη και αυτό το μέτρο «μπάζει» γιατί έχει έναν και μόνο σκοπό. Να στοχοποιήσει την πλατεία, τους νέους, τις μαζώξεις του κόσμου.

Από ποια επιδημιολογικά στοιχεία προκύπτει ότι ο κοροναϊός επελαύνει επειδή μαζεύονται τα πιτσιρίκια στις πλατείες και πίνουν μπύρες.

Δηλαδή τους πείραξαν οι πλατείες και δεν τους πείραξαν τα σχολεία;

Γιατί ο γιος και η κόρη κάθε οικογένειας να βρίσκεται με 28 άλλα παιδιά σε μια μικρή τάξη (έστω και με μάσκα) και να μην βρίσκεται με 2-3 φίλους του σε εξωτερικό χώρο;

Γιατί να μπαίνει λουκέτο στα θέατρα, τους κινηματογράφους ή τις συναυλίες (όπου τηρούνταν τα μέτρα στις περισσότερες περιπτώσεις) και να αφήνεται ο χαμός στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς;

Πώς δεν θα κολλήσει ο εργαζόμενος ή το παιδί μέσα σε ένα λεωφορείο αλλά θα κολλήσει αν έρθει πιο… κοντά με τον φίλο του γιατί θα πιεί ένα ποτό παραπάνω;

Σταματήστε -αν τολμάτε- τις θείες λειτουργίες και τους γάμους και τα βαφτίσια και μετά μιλάμε και για επιπλέον μέτρα.

Κάποιοι δεν βάζουν μυαλό. Πριν από μερικούς μήνες η Αστυνομία μπούκαρε στις πλατείες και πλακωνόταν με τους πιτσιρικάδες. Το ίδιο σκηνικό θα έχουμε και από σήμερα το βράδυ;

Γιατί είναι σίγουρο ότι το να κλείσεις τα περίπτερα δεν περιορίσεις τις συγκεντρώσεις. Ειδικά από τη στιγμή που όλα τα καταστήματα κλείνουν στις 12 το βράδυ κι εκείνη την ώρα γίνεται χαμός στους δρόμους.

Μην στοχοποιείτε, επομένους τους νέους, τις πλατείες, το αλκοόλ ή τους περιπτεράδες. Και κυρίως οι επιστήμονες και οι ειδικοί μην προκαλείτε με δηλώσεις που...

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πανέτοιμοι για τη δική μας ποτοαπαγόρευση

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ Π. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Πανέτοιμοι για τη δική μας περίοδο ποτοαπαγόρευσης.

Μπορεί να μη διαρκέσει 13 χρόνια, αλλά 13 ημέρες, ίσως και παραπάνω από 9 1/2 βδομάδες.

Μπορεί να ισχύσει μόνο για την Αττική, αλλά ο μισός πληθυσμός της χώρας εδώ μένει, άρα εδώ υπάρχει αγορά και ενεργή ζήτηση, την οποία θα έλθει με κάθε τρόπο να καλύψει η προσφορά.

Για να επιβληθεί η ποτοαπαγόρευση ευτυχώς δε θα χρειαστεί τροποποίηση του Συντάγματος, όπως κάνανε οι Αμερικανοί με την περίφημη 18η τροπολογία, ούτε καν σχεικός νόμος.

Όμως η μαύρη αγορά θα ανθίσει. Υπάρχει κοινό που θέλει αλκοόλ μετά τις 12:00μμ;

Που επιθυμεί να βρέξει το λαρύγγι του;

Που γουστάρει νερό της φωτιάς τις ώρες τις μικρές, τις δύσκολες;


Και ναι, σωστά το καταλάβατε, όλες οι μπόμπες θα σκάσουν στην πιάτσα και τότε να δούμε πόσοι θα τρέξουν στα Νοσοκομεία.

Ελπίζουμε να μη συνταγογραφείται το ουίσκυ για ιατρικούς λόγους και να μη χρειαστεί να το προμηθευόμαστε από τα φαρμακεία.

Είναι βέβαιο πως μπαίνουμε στη φάση της μερικής χρονικά ποταπαγόρευσης, καθημερινά από τα μεσάνυχτα μέχρι το επόμενο πρωί στις 6:00.

Όποιος χρειάζεται αλκοόλ πρωινές ώρες μάλλον πρέπει να το δει με κάποιον ειδικό και όσοι πάνε για το κλασικό «ένα ποτό» στις 22:00, θα είναι το πολύ τρία, τουλάχιστον τα νόμιμα.

Γιατί κανείς δεν σου απαγορεύει να πάρεις ένα καφάσι μπύρες στις 23:55 και να το πιεις με άλλους 8 σε δημόσιο ή ιδιωτικό χώρο, σύνολο 9 μαζί με σένα, ιδανικός αριθμός για ρομαντικό δεσμό σύμφωνα με το Ινστιτούτο της Φλωρεντίας, που μπορεί να βγάζει μια φλωριά, αλλά είναι το μόνο έγκυρο.

Διαδηλώσεις όπως της φωτογραφίας άλλωστε απαγορεύονται, ο καθένας να κάνει τα κουμάντα του.

Αν το μέτρο ισχύσει για καιρό...

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡOΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η μεγάλη ιδέα του μεσονυκτίου


Το μεσονύκτιο είναι μια ιδέα. Είτε δειπνείς ακόμη, είτε πίνεις ακόμη, είτε εργάζεσαι, είτε κοιμάσαι, είτε διαβάζεις, δεν αντιλαμβάνεσαι το πέρασμά του. Εκτός από την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και το Μεγάλο Σάββατο, που τα περιμένεις για να βάλεις κάτι στο άδειο στομάχι σου και να ηρεμήσουν τα νεύρα σου.  
 

Το μεσονύκτιο είναι μια υποτιμημένη ιδέα. Εχουν γραφτεί ποιήματα και τραγούδια για τα χαράματα, το σούρουπο, το μεσημέρι. Μόνον ο Γκάτσος το τιμά στο «Δίχτυ», όμως το αντιμετωπίζει μάλλον ως απειλή – «μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι». Ο Καβάφης περίμενε να πάει δώδεκα και μισή για να καταλάβει πώς πέρασεν η ώρα και τα χρόνια. Υπάρχει βέβαια το «Τρένο του Μεσονυκτίου» και άπειρες ταινίες με βρικόλακες, όμως και αυτές μάλλον συκοφαντούν τη μεγάλη ιδέα του Μεσονυκτίου. 

 

Επρεπε να έρθει ο κορωνοϊός για να αντιληφθούμε τη σημασία του. Και αυτό δεν θα γινόταν αν η Πολιτική Προστασία δεν αναλάμβανε την πρωτοβουλία να αποκαταστήσει τη χαμένη του τιμή.
 
Εν αρχή ήσαν η εστίαση και τα μπαρ. Χτύπησε το ρολόι του τοίχου δώδεκα φορές και ό,τι ήταν να φας και να πιεις έπρεπε να τελειώσει. Ομως η ευρηματική νεολαία, και όχι μόνον, βρήκε την παρακαμπτήριο. Ηταν το περίπτερο

 

Κάποτε θα ήθελα να γράψω ένα εγκώμιο για το περίπτερο. Δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο και πιστεύω ότι πρέπει να κηρυχθεί διατηρητέο – και δεν ειρωνεύομαι. Λέγαμε παλιά ότι είναι η καλύτερη ελληνική επιχείρηση διότι χωράει μόνον έναν. Είναι όμως και η επιχείρηση που προσαρμόζεται με τη μεγαλύτερη ευελιξία στους νόμους της αγοράς. Ανταποκρίνεται στις ανάγκες της ζήτησης χωρίς να συνεδριάσει το Δ.Σ. κατόπιν εισηγήσεως του εμπορικού διευθυντή. 

 

Ακόμη και σε ορθάδικο μεταμορφώνεται αν ο πελάτης ξεμείνει από βότκα. Το περίπτερο και το υποκατάστατό του, το ψιλικατζίδικο, η «Εβγα» των παιδικών μου χρόνων, αντιστάθηκαν στη μεγάλη ιδέα του Μεσονυκτίου. Ως εκ τούτου, χθες, οι υπερασπιστές της απεφάσισαν ότι μετά τον δωδέκατο χτύπο απαγορεύεται η λειτουργία τους.
 
Μπορούν να απαγορεύσουν την πώληση οινοπνευματωδών σε ανηλίκους;  

 

Οχι. Εδώ δεν τολμούν ούτε οι γονείς τους. 

 

Μπορούν να απαγορεύσουν τις συναθροίσεις σε πλατείες; 

 

Στην Ελλάδα ζεις, δεν ζεις στη Σουηδία, που ξεπαγιάζεις ακόμη και Αύγουστο μήνα.  

 

Μπορούν τα παιδιά να προμηθευθούν τα καύσιμα για να βγάλουν τη νύχτα πριν από το μεσονύκτιο; 

 

Ναι, μπορούν. Ομως το μεσονύκτιο, το είπαμε, είναι ιδέα. Και «μετά το μεσονύκτιο αποβλακούται» ο κρατικός μηχανισμός, όπως έλεγε η Δέσποινα Στυλιανοπούλου για τον Ρίζο.  

 

Πόσοι αστυνομικοί κυκλοφορούν στους δρόμους μετά το μεσονύχτι

 

Και για να διασώσει την τιμή του μεσονυκτίου...

ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μαμά γερνάω, και όλα τα ίδια μένουν…

 
Ένα από τα καλά του να «γερνάς» είναι ότι μπορείς πια να βλέπεις τα πράγματα αλλιώς, πιο σφαιρικά. Και να τα συγκρίνεις με τα τεκταινόμενα προηγούμενων ετών, ακόμη και δεκαετιών.
 
Μια δυνατότητα που δεν έχουν οι νέοι, στερούμενοι εμπειριών και παραστάσεων.
 
Να φανταστείτε πως ένας 10χρονος όταν άρχισε η κρίση (σαν χθες για μένα) σήμερα είναι 20 χρονών ενεργός πολίτης. Τι μέτρο σύγκρισης έχει όμως;

Πως μπορεί να κρίνει, όταν επί Σαμαρά φερ’ ειπείν ήταν δεν ήταν 12-13 χρόνων;
Ο Σημίτης γι αυτόν είναι αρχαία ιστορία. Και πάει λέγοντας…
Εκεί λοιπόν, στα ώριμά σου χρόνια, αντιλαμβάνεσαι πως όλα έχουν ξανασυμβεί, «ουδέν καινόν υπό τον ήλιον», δηλαδή, όπως έλεγε ο Ηράκλειτος. Και ειδικά στην πολιτική ζωή του τόπου μας, όλα έρχονται και παρέρχονται, και όλα τα ίδια μένουν....

Έτσι και τώρα, 15 σχεδόν μήνες μετά τη συντριβή του ανεπαρκή Αλέξη από τον φέρελπι Κυριάκο, τι βλέπουμε;

Μια από τα ίδια.
 
Να μιλήσουμε για την εγκληματικότητα;
Για το μεταναστευτικό;
Για τα εθνικά ζητήματα;
Για την οικονομία;
Για τις καταλήψεις και την παιδεία γενικότερα;
 
Σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα…
 
Και μπορεί οι «αντικειμενικές» δημοσκοπήσεις να δείχνουν σημαντικότατο προβάδισμα στη κυβέρνηση σε σχέση με τον Σύριζα, όμως έξω στη κοινωνία, στον πραγματικό κόσμο, τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά για τους «άριστους».
 
Σίγουρα μεγάλη μερίδα του λαού συνεχίζει να στηρίζει τον Κυριάκο ελπίζοντας για το καλύτερο, αλλά η στήριξη αυτή είναι μουδιασμένη, νωχελική, και πιο πολύ με κεκτημένη ταχύτητα μοιάζει παρά με κάτι άλλο.
 
Δεν είναι τυχαίο πως το κυρίαρχο επιχείρημα κάποιου «χειροκροτητή» είναι «μα τι θέλεις δηλαδή; Να ξανάρθουν τα σούργελα του Σύριζα»;
 
Ναι, αλλά με τέτοια επιχειρήματα δεν γίνεται δουλειά.
 
Επειδή δηλαδή οι προηγούμενοι ήταν καραγκιόζηδες θα υποκλινόμαστε στους κλόουν;
 
Επειδή οι προηγούμενοι ήταν ερασιτέχνες απατεώνες, θα χειροκροτούμε τους νυν, που είναι επαγγελματίες;
 
Και όμως… αυτή είναι η μοίρα μας. Ειδικά όταν χρόνια τώρα ζούμε σε καθεστώς τηλεοπτικής κληρονομικής δημοκρατίας, με τα κανάλια και τα ΜΜΕ γενικότερα να δίνουν τον ρυθμό, κι εμείς να ψηφίζουμε ανεπάγγελτους γόνους για να μας σώσουν.
 
Κανάλια και ΜΜΕ που μέχρι πρότινος ανήκαν σε εργολάβους δημοσίων έργων, που τα χρησιμοποιούσαν ως μοχλό πίεσης για να παίρνουν έργα. Τα έργα μας τελείωσαν, και σήμερα τα ΜΜΕ τα παίρνουν απ’ ευθείας από τους κρατούντες προκειμένου να τους λιβανίζουν. Και το κράτος γλιτώνει τις δαπάνες για τα … έργα.

Από παντού κερδισμένοι δηλαδή.

Και εμείς υπνωτισμένοι ψηφίζουμε, αγνοώντας πως το δικαίωμα που έχουν οι δούλοι να επιλέγουν αφεντικά δεν σημαίνει πως παύουν να είναι δούλοι.

Και ποιους ψηφίζουμε;
 
Κρατούντες αντιμνημονιακούς, που όμως ψηφίζουν μνημόνια με τα δυο χέρια.
 
Κρατούντες αντικρατιστές, που όμως ολόκληρο το σόι τους και οι ίδιοι σιτίζονται από τον δημόσιο κορβανά επί δεκαετίες.
 
Κρατούντες γιαλαντζί επαναστάτες, που αποδεικνύονται οσφυοκάμπτες των «κακοί κσαίνοι τοκογλύφοι».
 
Κρατούντες τεχνοκράτες, που ανάθεμά με αν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους, ή αν έχουν κανένα ένσημο.
 
Κρατούντες γόνους, που αν δεν είχαν το επώνυμο που έχουν, ούτε ως βοηθοί ντελιβερά στα Γρεβενά δεν θα μπορούσαν να δουλέψουν…
 
Και άλλους τέτοιους πολλούς.
 
Στην Ελλάδα, αν πετάξεις πέτρα ή σκύλο αδέσποτο θα χτυπήσεις, ή παπατζή πολιτικάντη.
 
«Και τι θες και γκρινιάζεις δηλαδή; Θέλεις να επιστρέψουν τα σούργελα»;
Το καίριο πάλι ερώτημα, που μου τρυπάει τα μηνίγγια.
 
Οπότε, με βάση αυτό το σκεπτικό, προκειμένου να μην επιστρέψουν τα σούργελα, που παρεμπιπτόντως τα λάτρευε μετά μανίας η πλειοψηφία των Ελλήνων μέχρι πέρυσι, θα ανεχόμαστε το νυν επίσημα και σχεδόν θεσμοθετημένο πλέον καθεστώς crony capitalism, που ζούμε τον τελευταίο χρόνο. Όπου crony σημαίνει «τσιράκι», «φιλαράκι» ή «κουμπαράκι»… και όπου crony capitalism σημαίνει το πολιτικό και οικονομικό εκείνο σύστημα,  που μέσα στα πλαίσια της δημοκρατίας οι επιχειρήσεις κερδοφορούν όχι εξαιτίας της επιχειρηματικότητας ή των ρίσκων που παίρνουν, αλλά χάρη στη διαπλοκή, την αλληλεξάρτηση, και τη χρηματοδότηση προς και από το πολιτικό προσωπικό.
 
Δούναι και λαβείν. The cash nexus. Όπως πάντα δηλαδή, μόνο που τώρα αυτό γίνεται ξετσίπωτα.
 
Με επιχειρηματίες να νομοθετούν μέσω των εκλεγμένων αντιπροσώπων μας… οι οποίοι ψηφίζουν ότι τους πλασάρουν, ακόμη και χωρίς να ξέρουν καν το αντικείμενο, αρκεί να εισπράττουν τον βουλευτικό μισθό, και να πουλάνε παραγοντισμό σε ανίδεους στα καφενεία και στις εκλογικές τους περιφέρειες.
 
Αυτά ζούμε σήμερα.
 
Από την μια ένας επικοινωνιακός βομβαρδισμός και ένα προπέτασμα λιβανιού για την κυβέρνηση, και από την άλλη υπόγειες υποχωρήσεις, συμβιβασμοί, και βρώμικες δοσοληψίες με ξένα και ντόπια συμφέροντα.
 
Και στη μέση οι μελανιασμένοι γονατισμένοι πολίτες, να μαλώνουν μεταξύ τους για τις… μάσκες.
 
Μέχρι και πρωθυπουργικό διάγγελμα είδαμε.
 
Για τα ελληνοτουρκικά;
Για το Μακεδονικό;
Για τη λαθρομετανάστευση;
Για την οικονομική ανέχεια;
Για την εγκληματικότητα;

Όχι… για τη μάσκα. Τόσο καλά…
 
Υπάρχει κανένα φως στο τούνελ;
 
Υπάρχει, και...