ΤΟΥΡΚΙΑ: Δεν αφήνει ευκαιρία στη Θράκη να πάει χαμένη

Της ΕΛΛΗΣ ΜΗΤΑΚΙΔΟΥ

Το θέατρο του παραλόγου εκτυλίχθηκε για άλλη μια χρονιά -τη 18η για την ακρίβεια- στην Κομοτηνή. Το «σκηνικό» το ίδιο, ίδιοι και οι πρωταγωνιστές, μόνο οι guests διαφοροποιούνται από χρονιά σε χρονιά…

Η 18η επέτειος από το θάνατο του Σαδίκ Αχμέτ, που το 1995 τρέχοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα (αγαπούσε την ταχύτητα) έπεσε πάνω σε τρακτέρ στην προσπάθειά του να πάει σε μια εκδήλωση στον Σώστη, πραγματοποιήθηκε στην Κομοτηνή, με τη συμμετοχή πολλών αξιωματούχων από την Τουρκία, αλλά και… μεταφερόμενων μελών της μειονότητας, κυρίως από το νομό Ξάνθης, μια και η τελετή έχει αρχίσει να φθίνει στη συνείδηση των ανθρώπων… Την εκδήλωση διοργάνωσε το κόμμα που ίδρυσε ο αποθανών, το DEB, ενώ μετείχαν από την Τουρκία, ο πρώην υπουργός Εσωτερικών του ΑΚΡ και βουλευτής Κωνσταντινούπολης Ιντρίς Ναΐμ Σαχίν, ο βουλευτής Προύσας του ΑΚΡ Χακάν Τσαβούσογλου, ο αντιπρόεδρος του CHP και βουλευτής Αϊδινίου Μπουλέντ Τεζτζάν, ο βουλευτής Αδριανούπολης Ρετζέπ Γκιουρκάν, ο βουλευτής Κιρκλαρελί Μεμέτ Κεσίμογλου, ο βουλευτής Τεκίρνταγ Εμρέ Κιοπρουλού, η αντιπρόεδρος της Βουλής και βουλευτής Κωνσταντινούπολης Μεράλ Ακσενέρ και πολλοί πρόεδροι συλλόγων ένθεν κακείθεν…

Βεβαίως μηνύματα έστειλαν, μια και δεν μπόρεσαν να παραβρεθούν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αμπντουλάχ Γκιουλ, ο πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο πρόεδρος της Βουλής και βουλευτής του ΑΚΡ Τζεμίλ Τσιτσέκ, ο υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, ο υπουργός Υγείας Μεχμέτ Μουεζίνογλου, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου στρατηγός Νετζντέτ Οζέρ, ο πρόεδρος του κόμματος CHP Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ο πρόεδρος του BBP Μουσταφά Ντεστιτζί και ο πρέσβης της Τουρκίας στην Αθήνα Κερίμ Ουράς.

ΔΙΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Βαλκανικό αδιέξοδο

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΥ

Δύο μήνες μετά τις εκλογές και τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης υπό το Σοσιαλιστικό Κόμμα, η Βουλή στη Σόφια πολιορκήθηκε για ένα βράδυ από τους οργισμένους διαδηλωτές. Η περίοδος χάριτος είναι μηδενική και η οργή κατά της διαφθοράς εκρηκτική.

Η Βουλγαρία μετά το 1989 δοκίμασε όλες τις εκδοχές διακυβέρνησης και έφθασε στις αρχές του νέου αιώνα να εμπιστευθεί την ευθύνη της διακυβέρνησης στον έκπτωτο μονάρχη Συμεών. Από το 2007 είναι πλήρες μέλος της ΕΕ, και έξι χρόνια μετά οι πολίτες της διαπιστώνουν ότι η Ευρώπη δεν αποτέλεσε τη μαγική λύση ούτε ως προς τη διαφάνεια ούτε σε όφελος μιας υγιούς ανάπτυξης που θα στήριζε την κοινωνική συνοχή.

Ο,τι ισχύει για τη Βουλγαρία ισχύει και για τη Ρουμανία, που προσχώρησε ταυτόχρονα στην ΕΕ, και από ό,τι φαίνεται θα ισχύσει και για τη νεοεισελθούσα Κροατία.

Σε αντίθεση με τις χώρες του Νότου στη δεκαετία του '80, που έτυχαν οικονομικής και πολιτικής στήριξης από την τότε ΕΟΚ και θωράκισαν τα νεαρά δημοκρατικά καθεστώτα, σήμερα η ένταξη για τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης είναι κατά κύριο λόγο οδυνηρές αποφάσεις και μέτρα προσαρμογής που βαπτίζονται μεταρρυθμίσεις.

Από τη σκληρή αυτή πραγματικότητα δεν ξεφεύγει και η πλουσιότερη πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία, η Σλοβενία, που θεωρείται ως η επόμενη χώρα της Ευρωζώνης που θα χρειασθεί διάσωση.

Αν αυτή είναι η σκληρή ευρωπαϊκή πραγματικότητα για τις εντός ΕΕ χώρες, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι οι προσδοκίες για τις εκτός Σερβία, ΠΓΔΜ, Αλβανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Κόσοβο είναι από ελάχιστες έως μηδενικές, με μόνη ενδιαφέρουσα πτυχή πλέον την περιφερειακή ισοτιμία με την πλήρη ένταξη στην ΕΕ όλων.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αλλο Ισραήλ, άλλο Κύπρος για την ΕΕ

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Τι είναι τελικά η Ευρώπη των 28; Είναι μια παράλογη «ένωση» κρατών, με διαφορετικές πολιτικές, διαφορετικές κουλτούρες και λαούς, που ελάχιστη σχέση έχουν μεταξύ τους. Διοικείται από τη Γερμανία και τους βόρειους δορυφόρους της και όπως απέδειξε η κρίση χρέους, οι αρχές της συνεργασίας και της αλληλεγγύης έχουν εγκαταλειφθεί και καταπατηθεί ενώπιον του κέρδους και των συμφερόντων.

Το τελευταίο επεισόδιο που έχει σχέση με την πολιτική της ΕΕ και αφορά το Ισραήλ και τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη αποδεικνύει τον παραλογισμό αυτής της «ένωσης», που επιχειρεί ανεπιτυχώς να έχει μία κοινή γραμμή σε όλα τα θέματα. Η ΕΕ ανακοίνωσε τις κατευθυντήριες γραμμές της, οι οποίες αποκλείουν από τη συνεργασία με το Ισραήλ τα κατεχόμενα εδάφη. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι γραμμές αυτές προβλέπουν πως από το 2014 όλες οι συμφωνίες με το Ισραήλ που θα αφορούν χορήγηση βοήθειας της ΕΕ θα πρέπει να ορίζουν σαφώς ότι δεν εφαρμόζονται στη Δ. Οχθη, την Αν. Ιερουσαλήμ, τη Λωρίδα της Γάζας και τα Υψίπεδα του Γκολάν.

Δεν θα διαφωνήσω, παρά το γεγονός ότι πλέον με το Ισραήλ η Ελλάδα και η Κύπρος συνθέτουν μια στρατηγική συμμαχία στη Μεσόγειο που αναμένεται να βοηθήσει εξαιρετικά τις δύο χώρες. Παρά την πικρία που προκαλεί η συμπεριφορά των Παλαιστινίων σε όσους στηρίξαμε τον αγώνα τους από την παιδική ηλικία, η κατοχή είναι κατοχή και πρέπει να μας βρίσκει απέναντι.

Αυτό που προκαλεί οργή και αγανάκτηση είναι ότι η ΕΕ που επιβάλλει όρους στο Ισραήλ είναι η ίδια ΕΕ που στηρίζει την κατοχή στην Κύπρο, ενισχύοντας οικονομικά και με άλλους τρόπους το παράνομο κατοχικό καθεστώς του Ερογλου, που υπάρχει μόνο λόγω της στρατιωτικής παρουσίας της Τουρκίας. 

TOYΡΚΙΑ: Η μεγάλη αναδίπλωση του Ahmet Davutoglu

Του Κώστα Ράπτη

Αιφνιδιαστική αντικατάσταση του υπερφιλόδοξου Εμίρη του Κατάρ από τον γιό του. Ανατροπή του Mohamad Morsi από τον αιγυπτιακό στρατό και καταστολή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, αποστασιοποίηση της Δύσης από τα ριζοσπαστικά (βλ. Τζιχαντιστικά) στοιχεία που έχουν πάρει το πάνω χέρι στο αντάρτικο κατά του καθεστώτος της Συρίας. Παρά τις διακηρύξεις της ότι ασκεί “εξωτερική πολιτική αρχών” και όχι συμφερόντων, η Άγκυρα ήταν υποχρεωμένη να αναπροσαρμοσθεί, καθώς βρισκόταν αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της πλήρους απομόνωσής της στην περιοχή (μετά το τέλος του “άξονα” με το Κατάρ) αλλά και της ταύτισής της στα μάτια της Δύσης με τους λάθος παίκτες στη συριακή σύγκρουση.
Πολύ περισσότερο, σε μία συγκυρία κατά την οποία η διαδικασία εξομάλυνσης του Κουρδικού βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με αμφίβολη ακόμη έκβαση, η Τουρκία διέτρεχε τον κίνδυνο τα διαδραματιζόμενα εντός της επικράτειάς της να κριθούν εκτός των συνόρων. Οι σφοδρές συγκρούσεις (με δύο νεκρούς από αδέσποτες σφαίρες και από την τουρκική πλευρά των συνόρων) μεταξύ της ισλαμιστικής οργάνωσης al-Nosra και των Κούρδων μαχητών του Κόμματος Δημοκρατικής Ενότητας (PYD), ήτοι της αδελφής οργάνωσης του ΡΚΚ στη Βόρεια Συρία, υπήρξαν ο καταλύτης.
Εξ ου και την αναπροσαρμογή της τουρκικής πολιτικής ανέλαβε να καταστήσει σαφή, ο ίδιος ο εμπνευστής των προηγούμενων (αποτυχημένων) επιλογών: ο υπουργός Εξωτερικών Ahmet Davutoglu, τον οποίο οι φήμες ήθελαν να οδεύει προς καθαίρεση, σε μιαν απέλπιδα προσπάθεια “επανεκκίνησης” της διπλωματίας της Άγκυρας.
“Η δράση των ριζοσπαστικών στοιχείων προδίδει την επανάσταση της Συρίας” διακήρυξε την Πέμπτη ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, υποστηρίζοντας ότι η χώρα του δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με τους αυτουργούς των απαγωγών κληρικών, των αποκεφαλισμών και των ωμοτήτων εις βάρος αμάχων – παρότι αποτελεί κοινό μυστικό ότι ακριβώς για αυτά τα ακραία ισλαμιστικά στοιχεία η οδός της τροφοδοσίας από την τουρκική επικράτεια ήταν πάντα ανοιχτή.
Την ίδια ημέρα, προς εμπέδωση της νέας κατεύθυνσης, η τουρκική διπλωματία προέβη σε μία εντυπωσιακή κίνηση: 

"Επίγεια σοφία"

Δεν μπορείς να βρεις γαλήνη αποφεύγοντας τη ζωή.

Virginia Woolf, 1882-1941, Βρετανίδα συγγραφέας

Ζώμεν γαρ ού ως θέλομεν, αλλ’ ως δυνάμεθα.

Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής

Μηδένα προ του τέλους μακάριζε. 

Σόλων, 630-560 π.Χ., Αθηναίος νομοθέτης

Σαν σήμερα (30/7/XXXX)

1920: Δολοφονική απόπειρα κατά του Ελευθέριου Βενιζέλου στο Παρίσι.

1928: Ο Τζορτζ Ίστμαν παρουσιάζει την πρώτη έγχρωμη κινηματογραφική ταινία.

1942: Ο Ναπολέων Ζέρβας συγκροτεί την πρώτη αντάρτικη ομάδα του ΕΔΕΣ στην Ήπειρο.

1962: Καθιερώνεται στην Ελλάδα το λίτρο ως μονάδα μέτρησης των υγρών.

1982: Η υπουργός Πολιτισμού, Μελίνα Μερκούρη, θέτει το θέμα της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα στη χώρα μας, στη Διάσκεψη των υπουργών Πολιτισμού της UNESCO στο Μεξικό.

1784: Πεθαίνει ο Ντενί Ντιντερό, γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ και ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Και γκαφατζήδες και αψεγάδιαστοι

Της ΤΑΣΟΥΛΑΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ

Το πρόσφατο σαρδάμ του πρωθυπουργού και ο επακόλουθος αυθόρμητος αυτοκολασμός του, που βγήκε κατά λάθος στον αέρα μαζί με το διάγγελμά του, κατέδειξε, όπως και κάθε άλλη γκάφα πολιτικού, ότι αυτή δεν λειτουργεί εν τέλει καταστροφικά για την εικόνα του. Κάθε άλλο... Ακόμη και τα σαρδάμ του Γιώργου Παπανδρέου, εκείνο το «δίνουμε όλοι την Κυριακή το παρών στις κάλτσες» στη Θεσσαλονίκη, το 2009, ή το «μηδέν εις το πηλίκιο», δεν είχαν προκαλέσει μόνο απαξιωτικά σχόλια για την κακή του σχέση με την ελληνική και τη ρητορική, αλλά και αναλύσεις για το ευάλωτο της (συμπαθούς) ανθρώπινης φύσης υπό συνθήκες πίεσης

.

Πάντως, δεν είναι πρώτη φορά που η τεχνολογία προδίδει τους πολιτικούς. 

 Προ ετών, ο Κώστας Καραμανλής είχε πει –απροφύλακτος– στον κάμεραμαν: «Πόση ώρα θα κάνεις; Μην κάθομαι και περιμένω σαν μ...ας». 

Με αυτήκοο μάρτυρα την υφήλιο, είχε διαμειφθεί και η γνωστή πλέον στιχομυθία των Σαρκοζί – Ομπάμα για τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Σαρκοζί: «Είναι μεγάλος ψεύτης. Δεν τον αντέχω, τον έχω βαρεθεί». Ομπάμα: «Εσύ τον έχεις βαρεθεί, όμως εγώ τον υφίσταμαι κάθε μέρα».  

Στην παγίδα του ανοιχτού μικροφώνου είχε πέσει πέρυσι τον Ιούλιο και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρομπέι. Σκύβοντας προς την πρόεδρο του Κοσόβου, Ατιφέτα Γιαχγιάγκα, την είχε ρωτήσει: «Πώς είπες ότι είναι το ονοματάκι σου, καλή μου;». 

«Τους κάνει πιο ανθρώπινους», είναι η θετική αποτίμηση της γκάφας, τους κατεβάζει από τον Ολυμπό τους, τους εξομοιώνει με τους κοινούς θνητούς, τους κάνει έναν από αυτούς, άρα αγαπητούς. Αποκαλύπτει πώς και αυτοί έχουν τις αδυναμίες τους, τα ξεσπάσματά τους. Ομως, σε αντίθεση με τους κοινούς θνητούς, οι ηγέτες διατηρούν την ιδιαίτερη φύση τους. Επιδεικνύουν όλα τα σημεία του καθημερινού ανθρώπου, αλλά ο «θεός» παραμένει μέσα τους, παρά τις πεζές τους όψεις, ίσως ακριβώς λόγω αυτών. Τα σαρδάμ δεν τους εμποδίζουν να ανέβουν και πάλι στην ουράνια διαμονή τους. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σαμαράς: Κέρδισε με το «γ@μώ το κεφάλι μου».Τσίπρας: Έχασε με το Raus

Της ΣΤΕΛΛΑΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ

Οι αυθόρμητες ανθρώπινες στιγμές των πολιτικών μπορούν να τους κάνουν περισσότερο συμπαθείς ή αντιπαθείς, ανάλογα με το ύφος και τη συγκυρία της αντίδρασης, ενώ η απώλεια της ψυχραιμίας, κάτι που δεν επιτρέπεται να τους συμβαίνει συχνά, υποδηλώνει αδυναμία και χάσιμο ελέγχου που τις περισσότερες φορές οδηγεί σε δυσμενή αποτελέσματα…

Πριν από λίγες, μέρες σε ένα από τα σημαντικότερα διαγγέλματα για την οικονομία, που αφορούσε την προαναγγελία της μείωσης του ΦΠΑ στην εστίαση, ακούσαμε τον πρωθυπουργό, κατόπιν ενός λάθους του επικοινωνιακού του επιτελείου προφανώς, μετά από ένα σαρδάμ να χάνει για δευτερόλεπτα την ψυχραιμία του, αντιδρώντας περίπου σαν τον μέσο Έλληνα, με το βίντεο να παίζει και να ξαναπαίζει στο youtube, σε μια αντίδραση μάλλον ανθρώπινη, αυθεντική και ιδιαίτερα συμπαθητική στην πρωθυπουργική θητεία του…

Τουλάχιστον συμπαθέστερη από τη φτιασιδωμένη και χιλιοπαιγμένη, προφανώς και πάλι από το επικοινωνιακό του επιτελείο   «Με εντολή του Αντώνη Σαμαρά υδροδοτείται και πάλι η Αίγινα»… « Με εντολή του Αντώνη Σαμαρά επιταχύνονται οι μεταρρυθμίσεις»… « Με εντολή του Αντώνη Σαμαρά οι υπουργοί θα είναι πίσω στα γραφεία τους στις 19 Αυγούστου» κλπ κλπ κλπ…. Για να φθάσουμε στο πρόσφατο ευφυολόγημα στο twitter:  «Βρέχει. Με εντολή του Αντώνη Σαμαρά!»

Γιατί ακριβώς  όταν προσπαθείς να πλάσεις επικοινωνιακά  έναν άνθρωπο να φαίνεται ως Θεός, ξεγυμνώνοντας τον παντελώς και από τις πιο συμπαθητικές αδυναμίες του,  τότε πιθανότατα έχεις τα αντίθετα αποτελέσματα…

Η πρόσφατη απώλεια της ψυχραιμίας του Αλέξη Τσίπρα από την άλλη κατά τη διάρκεια συνέντευξης με Γερμανό δημοσιογράφο της Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung, μάλλον δεν του προσέδωσε κανένα πόντο συμπάθειας:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εκ παραδρομής η αποκάλυψη

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Αρκούν κλάσματα δευτερολέπτου για να συμβεί. Μια απροσεξία, απρονοησία, κακοτυχία - η κάμερα καταγράφει «εκ παραδρομής». Και ο δημόσιος άνδρας ξεγυμνώνεται μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων τηλεθεατών.

Η αυθορμησία, τα ανεξέλεγκτα από τη σκέψη και τη βούληση αντανακλαστικά, αποκαλύπτουν πάντοτε την αλήθεια: την χωρίς προσποίηση και προσωπεία ποιότητα του ανθρώπου. Είναι αλάνθαστος καθρέφτης η πηγαία, ανεπιτήδευτη εκφραστική. Οταν οι πρώτες λέξεις που έρχονται στα χείλη με την αυθόρμητη έκρηξη είναι η αργκό του υποκόσμου, η σεξουαλική χυδαιότητα, τότε η γλώσσα και μόνο, αυτοδύναμη, παραπέμπει σε περίπτωση έσχατης ποιοτικής υποστάθμης.

Αρκούν κλάσματα δευτερολέπτου. Και η εικόνα που ο επαγγελματίας της δημοσιότητας προσπάθησε επί χρόνια, δεκαετίες, να λανσάρει στο κοινό (η χαμογελαστή απλότητα, η ευγενική προσήνεια, οι άψογα μελετημένες χειρονομίες, όλα τα τεχνητά ψιμύθια τα κατασκευασμένα από τους εικονοποιούς, «τους πληρωμένους της αυλής») σαρώνεται αστραπιαία. Ο αιφνιδιασμός είναι ακαταμάχητος καταλύτης για τον θρυμματισμό των προσωπείων, τη διαπόμπευση της υποκρισίας ή της ασημαντότητας.

Πρώτη ελεεινή αποκάλυψη, πριν κάποιους μήνες, αποτέλεσε ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων - διορισμένος βέβαια από τον πρωθυπουργό, αλλά συνταγματικά δεύτερος στην ιεράρχηση των πολιτειακών αξιωμάτων. Προβλήθηκε δημόσια να εκστομίζει σεξουαλικές βωμολοχίες απίστευτης αδιαντροπιάς. 

Και δεύτερη αποκάλυψη, πριν λίγες μέρες, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, με ανάλογο (αμβλυμένο από την πολυχρησία) λεξιλόγιο, σε έκρηξη αυθορμησίας δίχως ανασταλτικά αιδούς.

Δεν πρόκειται για προσβολή της ευαισθησίας ηθικολόγων, της σεμνοτυφίας πουριτανών. Πρόκειται για πολιτικό γεγονός πρωτεύουσας σημασίας. Για αποκάλυψη που κανείς δεν μπορεί να την πάρει πίσω, να την ακυρώσει. Τώρα το πανελλήνιο και η διεθνής κοινή γνώμη ξέρουν, τεκμηριωμένα, ποια ανθρώπινη ποιότητα διαχειρίζεται τον σημερινό εφιάλτη των Ελλήνων και την αυριανή τους μοίρα στην Ιστορία. Τα δυο «εκ παραδρομής» περιστατικά βυθομετρούν τον απύθμενο εκπεσμό, τον αυτεξευτελισμό του ελλαδικού πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας που το συντηρεί.

Και οι δυο κορυφαίοι αξιωματούχοι του σάπιου ώς το μεδούλι συστήματος παραμένουν στους ανώτατους θώκους τους, ωσάν να μη συνέβη τίποτε. Αντίδραση καυστική υπήρξε μόνο σε γελοιογραφία - η ειρωνεία των γελοιογράφων είναι το τελευταίο μάλλον αντανακλαστικό ζωντανής αυτοσυνείδητης αξιοπρέπειας στην «υπό διεθνή επιτροπείαν» χώρα. Κανένας άλλος, κοινωνικός θεσμός ή δημόσιο πρόσωπο, φορέας θεσμικής ευθύνης για την τιμή του ελληνικού ονόματος και της συλλογικής αξιοπρέπειας (Δικαιοσύνη, Ακαδημία, Πανεπιστημιακές Σύγκλητοι, Ενοπλες Δυνάμεις, Καλλιτεχνικά και Επιστημονικά Επιμελητήρια, συσπειρώσεις γονέων ή εκπαιδευτικών) δεν ζήτησε να υπάρξουν συνέπειες της επαίσχυντης απρέπειας των συμπτωμάτων.

Βέβαια, με τη λογική της αβάσταχτης σήμερα λαϊκής οδύνης, του σαδιστικού βασανισμού αθώων από κοινωνικά κακουργήματα, κατά συρροήν, των κυβερνώντων, η λεκτική χυδαιότητα μοιάζει ασήμαντο πταίσμα. Αλλά στο πεδίο της πολιτικής, η κλίμακα αξιολόγησης της βαρύτητας των εγκλημάτων είναι διαφορετική - η συμβολική δυναμική γλωσσικών «παραπτωμάτων» αποδείχνεται κάποτε ασύγκριτη, ως προς τις κοινωνικές συνέπειες, σε σχέση με πράξεις κακουργηματικές: Οσο κοινωνικό χρήμα, προορισμένο για την άμυνα της χώρας, κι αν κατάκλεψε ο επί χρόνια «νούμερο δύο» του ΠΑΣΟΚ, το έγκλημά του δεν προκάλεσε τον ριζικό «μετασχηματισμό» της ελλαδικής κοινωνίας που πέτυχε ο Ανδρέας Παπανδρέου με μία και μόνη (στυγνού αμοραλισμού) φράση του: «Δικαιούτο (ο κ. τάδε) να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του, αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια!».

Με μία φράση (ίσως και αυτή εκ παραδρομής) η κλοπή, η ατιμία, η απιστία περί το κοινωνικό λειτούργημα έγιναν αυτονόητη συμπεριφορά, με την προτροπή απλώς να έχει το έγκλημα «πλαφόν» (κάποια οροφή, κάποιο όριο). Η πρωθυπουργική τότε φράση μετάγγισε στην κοινή συνείδηση τη βεβαιότητα ότι «όλα επιτρέπονται»: δεν υπάρχουν φραγμοί και αναστολές στην αντικοινωνική συμπεριφορά. Αν τα ποινικά κακουργήματα κρίνονταν από τις κοινωνικές τους συνέπειες, ο λεκτικός αμοραλισμός του Ανδρέα θα είχε επισύρει το μέγιστο της καταδίκης σε κάθειρξη.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γερμανική απάντηση στην ανεκδιήγητη πολιτική ψωνάρα που ακούει στο ονομα Alexis και θέλει να γίνει και πρωθυπουργός

Η κυριακάτικη «Frankfurter Allgemeine Zeitung» απαντά στον ΣΥΡΙΖΑ για τα όσα έχει διακινήσει σχετικά με τη συνέντευξη που ποτέ δεν τελείωσε. Αφιερώνει διά του τίτλου της στον Αλέξη Τσίπρα μια παλιά γερμανική παροιμία. «Und willst du nicht mein Bruder sein, so schlag ich dir den Schädel ein» («κι αν δεν θέλεις να είσαι αδελφός μου, θα σου ανοίξω το κεφάλι»). 

H γερμανική εφημερίδα ειρωνεύεται τον τρόπο με τον οποίο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αντιμετώπισε τον ανταποκριτή της, ειδικά αφού το μαγνητοφωνάκι του έκλεισε και ο Τσίπρας τον απέπεμψε.
 

Η σκωπτική παροιμία έλκει την καταγωγή από το σύνθημα των Ιακωβίνων «La fraternité ou la mort!» (αδελφότητα ή θάνατος). Την είχε χρησιμοποιήσει το 1903 μιλώντας στο Ράιχσταγκ ο καγκελάριος Φιρστ Μπένχαρντ φον Μπίλοβ (1849-1929). Από τότε χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κατάσταση κατά την οποία κάποιος επιχειρεί να σε προσεταιριστεί όχι με πειθώ και επιχειρήματα αλλά με δογματισμό και βία.
 

Ο Γερμανός ανταποκριτής δημοσιεύει το απομαγνητοφωνημένο κείμενο της επτάλεπτης συνομολίας του με τον κ. Τσίπρα, αναφέρει συγνώμη για τον χαρακτηρισμό του «ημι-φασιστικό κόμμα» για τους Ανεξάρτητους Ελληνες και περιγράφει το παρασκήνιο του άδοξου φινάλε της συνέντευξης.
 

Αναλυτικά, ο κ. Μάρτενς παραθέτει απομαγνητοφωνημένη την συνομιλία του με τον κ. Τσίπρα, ενώ αναφέρεται και σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Αυγή», την οποία χαρακτηρίζει «κομματική εφημερίδα» και την παρομοιάζει με την «Bayernkurier», η οποία εκδίδεται στην Βαυαρία από τους Χριστιανοκοινωνιστές (CSU). Στο δημοσίευμα της «Αυγής», σύμφωνα με το γερμανικό άρθρο, ο κ. Μάρτενς «φαίνεται να έχει εμπνευστεί από το ύφος ανθύπατου, με το οποίο συνηθίζουν να εμφανίζονται οι συμπατριώτες του, πολιτικοί και στελέχη της τρόικας, όταν κάνουν βόλτες στα γραφεία της ελληνικής κυβέρνησης».
 

Η συνέντευξη, σύμφωνα με τον Γερμανό ανταποκριτή στην Νοτιοανατολική Ευρώπη -με έδρα στην Κωνσταντινούπολη- διήρκεσε επτά λεπτά και πενήντα δευτερόλεπτα και περιελάμβανε πέντε ερωτήσεις, έως ότου ο κ. Τσίπρας «πετάξει έξω» τον δημοσιογράφο. 

Στην πρώτη ερώτηση ο κ. Μάρτενς ερωτά τον Αλέξη Τσίπρα αν διαθέτει χιούμορ, αναφερόμενος κατόπιν στις γελοιογραφίες της «Αυγής» που παρουσίαζαν την Άγγελα Μέρκελ να μιλά με τον Αδόλφο Χίτλερ.  

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης απαντά ότι η σάτιρα δεν έχει περιορισμούς και παραπέμπει σε δημοσιεύματα των περιοδικών Focus και Spiegel για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Τονίζει δε ότι αυτή η σάτιρα και στις δύο πλευρές «χαρακτηρίζεται συχνά από λεπτή αίσθηση του χιούμορ, η οποία όμως συχνά αδικεί την πολιτικώς ορθή σκέψη, την οποία πρέπει να έχουμε στις σχέσεις των δύο λαών».
 

Σε επόμενη ερώτηση, ο δημοσιογράφος αποδίδει σε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εκφράσεις όπως «Δ' Ράιχ» και «Κουίσλινγκ» τους Γ. Παπανδρέου και Αντ. Σαμαρά, για να του επισημάνει ο κ. Τσίπρας ότι δεν διαθέτει σωστή ενημέρωση και ότι τέτοιες απόψεις εκπροσωπούνται από την εθνικιστική δεξιά. 

«Ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι το πρόβλημα δεν αφορά τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, αλλά ότι είναι ευρωπαϊκής φύσης και απαιτεί ευρωπαϊκή λύση. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαφωνεί με τις πολιτικές της κυρίας Μέρκελ, οι πολιτικές αυτές καταστρέφουν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη» τονίζει ο κ. Τσίπρας, σύμφωνα με το γερμανικό δημοσίευμα.
 

Ο κ. Μάρτενς στο άρθρο του σχολιάζει ότι «ο πιθανός μέλλων πρωθυπουργός της Ελλάδας μιλά ήσυχα και ήρεμα, αλλά οι εκφράσεις του προσώπου και η γλώσσα του σώματός του δείχνουν ότι είναι θυμωμένος» και συνεχίζει: «Πιθανόν γνωρίζει ακριβώς ότι ο ισχυρισμός πως η εφημερίδα του κόμματός του δεν χρησιμοποιεί απερίγραπτες συγκρίσεις με τους Ναζί είναι λάθος. Ακόμη και μια βιαστική ανάγνωση της "Αυγής" το αποδεικνύει. Όχι μόνο γελοιογραφίες, όπως το τηλεφώνημα μεταξύ Μέρκελ-Χίτλερ, το αποδεικνύουν», σημειώνει ο δημοσιογράφος και παραθέτει αποσπάσματα από δημοσιεύματα της «Αυγής», τα οποία, όπως λέει, αποδεικνύουν τον ισχυρισμό του, αλλά και σχετικές δηλώσεις του αρχηγού των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνου Καμμένου, για να καταλήξει ότι «ο αριστερός λαϊκιστής Τσίπρας και ο δεξιός λαϊκιστής Καμμένος συνεργάζονται - ζουν σε παρόμοιους κόσμους».
 

Σχετική είναι η προτελευταία ερώτηση του Μίχαελ Μάρτενς προς τον κ. Τσίπρα: «Αν τέτοιες δηλώσεις προέρχονται μόνο από εθνικιστές, γιατί φλερτάρετε με ημι-φασιστικά κόμματα, όπως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες;». 

 «Φλερτ με...;», ερωτά ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. 

«Με ημι-φασιστικά κόμματα», επαναλαμβάνει ο δημοσιογράφος. «Ημι....;», λέει ξανά ο κ. Τσίπρας. «...φασιστικά κόμματα», επανέρχεται ο κ. Μάρτενς. «Και πάλι, δεν είστε καλά πληροφορημένος. Δεν μπορείτε να χαρακτηρίζετε ημι-φασιστικό ένα κόμμα το οποίο εκπροσωπείται στη Βουλή και έχει μια διαφοροποιημένη δημοκρατική παρουσία στην πολιτική ζωή. Ακόμη και αν διαφωνούμε μαζί τους σε μια σειρά από θέματα, δεν επιτρέπεται κανείς να χαρακτηρίζει ημι-φασιστικό ένα κόμμα, το οποίο εκφράζει μια πολιτικά σωστή θέση για την κυρία Μέρκελ. Και θα ήθελα να σας παρακαλέσω να αλλάξετε την διατύπωση της ερώτησής σας» απαντά ο Αλέξης Τσίπρας.
 

«Ο Τσίπρας έχει δίκιο» παραδέχεται ο δημοσιογράφος στο σημερινό του άρθρο και συνεχίζει: «Η λέξη "ημι-φασιστικό" είναι ανάρμοστη, μια ανόητη υπερβολή. Ο χαρακτηρισμός "λαϊκιστικό δεξιό" θα ήταν καλύτερος για το κόμμα. Λίγο μετά τη συνέντευξη απολογήθηκα για την επιλογή των λέξεων γραπτώς στον Τσίπρα. Αλλά δεν ήταν αυτό το θέμα για εκείνον. Στο να με πετάξει έξω συνέβαλε η πέμπτη ερώτηση. Αυτή ήταν: 

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Πού βρίσκεται η Αμμόχωστος;

Του Δημητρη Κοσμοπουλου

Φέτος, τριάντα εννέα χρόνια μετά, οι ημέρες συμπίπτουν. Δευτέρα 15 Ιουλίου το πραξικόπημα. Σάββατο 20 Ιουλίου: η εισβολή των Τούρκων. 

Το δίχτυ της μνήμης μπορεί σε πολλά του μέρη να έχει σκιστεί, παραγεμισμένο ηλεκτρονικές συσκευές, ντιζαϊνάτα έπιπλα και άυλο δανεικό χρήμα. Ωστόσο, η μικρή υπομονετική βελόνα φαίνεται να κάνει την δουλειά της, ματίζοντας τα χάσματα με χέρι χαραγμένο αλλά μπιρσίμι γερό. «Βράδυ της Κυριακής, 14 του Ιούλη. Μια νύχτα σαν όλες. Γεμάτη ιδρώτα πηχτής ζωής, που δεν σε φτάνει να τη ζήσεις, όσο κι αν πολλαπλασιάσεις τις στιγμές. [...] Το πρωί ο παππούς κάθισε στον ηλιακό, για να διαβάσει την εφημερίδα του. -Φτιάξε μου έναν καφέ, είπε στην Πηνελόπη. Κι άναψε το ραδιόφωνο. “Σήμερον την πρωΐαν η Εθνική Φρουρά επενέβη διά να σταματήσει τον αδελφοκτόνον πόλεμον...” -Θα μας φέρουν τους Τούρκους! Λέει ο παππούς...»

Συνεχίζω: «Βρισκόμαστε στο υπόγειο ενός διώροφου σπιτιού, καμιά εικοσαριά άτομα, κι από πάνω μας πάνε κι έρχονται τα τουρκικά αεροπλάνα και βομβαρδίζουν ασταμάτητα. [...] Στην πόλη δεν υπάρχουν αντιαεροπορικά, μόνο ένας ακροβολιστής σε μια ταράτσα πολυκατοικίας, τον ακούμε που πυροβολεί τα αεροπλάνα, μάλλον με κυνηγετικό. [...] Ολοι κλαίγαμε όταν ακούστηκε χτύπημα στην πόρτα, [...] δεν κατάλαβα πως ο άντρας με τα κόκκινα μάτια, το πέτρινο χλωμό πρόσωπο και το όπλο στον ώμο ήταν ο θείος Πάμπος. Δεν έβλεπε κανέναν, μόνο τον πατέρα του. “Μας πρόδωσαν” του λέει τραχιά. “Θέλω να ξέρεις πως δεν είχα ιδέα. Ναι, ήμουν βλάκας. Ηρτα να μου το ξαναπείς και να με φτύσεις”! [...] ύστερα ο θείος Πάμπος πήγε στη γιαγιά που κρεμάστηκε απάνω του και δεν τον άφηνε “πού πας με το όπλο”, του ’λεγε “εσύ δεν είσαι στρατεύσιμος” [...] σήκωσε το χέρι χαιρετώντας μας όλους... και τότε πρόσεξα που δεν φόραγε το γάντι κι είδα τις βαθιές ουλές στα δάχτυλά του». Ο θείος Πάμπος. Ο «άσωτος» της οικογένειας του Κοσμά Γεωργίου, σκληρά βασανισθείς απ’ τους Εγγλέζους. Του έβγαλαν τα νύχια του δεξιού χεριού. Κι όταν το ’57 τον βασάνιζαν στα κρατητήρια της Αμμοχώστου, ο «αγγελοπρόσωπος» ελληνομαθής Εγγλέζος Χέιγκεν, και ο Τουρκοκύπριος επικουρικός Οσμάν, «ξέρω πολλά, πάρα πολλά», έλεγε φτύνοντας αίμα. «Μα δεν θα σου πω».

Πού βρίσκεται σήμερα η Αμμόχωστος; 

«Μήπως μια πόλης όνομα η Αμμόχωστο είναι ψεύτικη

 Τεχνητό χώρισμα χώρου και γη της ουτοπίας;» 

(Κ. Χαραλαμπίδης, «Αμμόχωστος Βασιλεύουσα»).

1962: ο Κοσμάς Πολίτης γράφει το μυθιστόρημά του «Στου Χατζηφράγκου» με τον υπότιτλο «Τα σαραντάχρονα μιας χαμένης πολιτείας».Είναι το δικό του μνημόσυνο στη Σμύρνη που μεγάλωσε. Κι η Αμμόχωστος ανατέλλει στο, άρτι εκδοθέν, μυθιστόρημα της Χρυστάλλας Κουλέρμου «Οι κληρονόμοι των ανέμων» (εκδ. Μελάνι, 2013).

Αμμόχωστος. Αύγουστος ’73 -Αύγουστος ’74. Καφετέριες, παρέες νέων, θερινά σινεμά, Αγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί τουρίστες. Κι όλο τον χρόνο εκρήξεις, τοποθετήσεις βομβών, διαδηλώσεις μαθητών, «κάτω η χούντα» και «Ενωσις». Μέσα από τα εφηβικά μάτια της Ευδοκίας (το alter ego της συγγραφέως) ξετυλίγεται η καθημερινότητα απλωμένη στον μυχό της θάλασσας, μέχρι τον Κάβο Γκρέκο. Το μαύρο της Ιστορίας, απλώνει και γίνεται ποτάμι αίματος. Το έργο δεν είναι μνημόσυνο. Στιβαρά δομημένο συνομιλεί με την τραγωδία και τον Κοσμά Πολίτη. Πάροδος, τρία Επεισόδια, Εξοδος, Επίλογος. Σκιές ανθρώπων, τόπων, που λαχταρούν να λάβουν υπόσταση στον φλοίσβο της μνήμης και της ελπίδας. Για επιστροφή. Από Δερύνεια, Φρέναρο, Αυγόρου και Ορμήδεια - κι άλλα «καρτερικά ελληνικά ονόματα». Ο Πάμπος, πολεμά εθελοντής υπό τις διαταγές του θρυλικού ταγματάρχη Τάσου Μάρκου και σκοτώνεται στον κάμπο της Μεσαορίας, στη στοιχειώδη αμυντική γραμμή, την οποία στήνει, κατάμονος, απέναντι σε χιλιάδες τουρκικού στρατού, άρματα και αεροπλάνα, από Μια Μηλιά μέχρι Κουτσοβέντι, για να σώσει Αμμόχωστο και Λευκωσία, ο Μάρκου.

Πού βρίσκεται η Αμμόχωστος;  

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Ας ασχοληθούν επιτέλους!

Toυ ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

Οι μήνες Ιούλιος και Αύγουστος είναι εξαιρετικά φορτισμένοι, γιατί αυτούς τους μήνες τελέστηκε η προδοσία της Κύπρου, την οποία σε Ελλάδα και Κύπρο αντιμετωπίσαμε με έναν τέτοιο τρόπο, που, αντί να διδάσκει το έθνος, τους πολίτες, τους πολιτικούς, αλλά και τους διάφορους επίβουλους του Ελληνισμού, μάλλον προετοιμάζει την επόμενη προδοσία στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στη Θράκη ή όπου αλλού!

(...) Το Κυπριακό και η συγκεκριμένη κατάληξη σχετίζονταν με το γεωπολιτικό περιβάλλον, τις ισορροπίες και τη γεωπολιτική και στρατηγική αξία που είχε η Τουρκία για τους συμμάχους από το 1950 έως το 1974 και έως σήμερα.

Με άλλα λόγια, υποχρεωθήκαμε να ζήσουμε το δράμα της Κύπρου, επειδή η Τουρκία είχε πολύ μεγαλύτερη γεωπολιτική αξία από την Ελλάδα για τα συμφέροντα της Μεγάλης Βρετανίας και των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, στον Εύξεινο Πόντο, στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία, και στο πλαίσιο του συγκεκριμένου συσχετισμού, χονδρικά, θυσιάστηκε η Κύπρος. Θα λέγαμε δε ότι εκτός από το Κυπριακό, επηρεάστηκε αυτά τα εξήντα χρόνια και το Ελλαδικό ζήτημα. Αναφερόμαστε στις διεκδικήσεις της Τουρκίας και της Θράκης, που συνεχίζονται δεκαετίες τώρα.

Η περίοδος που διερχόμεθα, μπορούμε να πούμε, είναι ιστορική και ίσως η σημαντικότερη από το 1923, τότε που με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης ενταφιάστηκαν τα ιστορικά δικαιώματα του Ελληνισμού στη Θράκη, στον Πόντο και στη Μικρά Ασία, και μπήκαν τα θεμέλια των επόμενων διεκδικήσεων της Τουρκίας.

Εννοούμε τον μη σαφή καθορισμό των θαλάσσιων συνόρων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας στο Αιγαίο, όπως έκανε η Ιταλία, που είναι σοβαρή χώρα, για τα Δωδεκάνησα, όπου υπάρχουν καθορισμένα σύνορα, ασχέτως αν δεν το είχε υπ’ όψιν του (sic) ο κ. Σημίτης τη νύχτα των Ιμίων!

Λέμε, λοιπόν, ότι το 2013 και τα αμέσως επόμενα χρόνια είναι η σημαντικότερη περίοδος από την περίοδο 1919-1923, επειδή αλλάζει η παραμετροποίηση του Νέου Ανατολικού ζητήματος και άρα και του Κυπριακού και Ελλαδικού ζητήματος.

Να εξηγήσουμε το πομπώδες των χαρακτηρισμών μας:

ΤΟΥΡΚΙΑ: Η επιστροφή της Αμμοχώστου «κλειδί» για το Κυπριακό

Της Δωρας Αντωνιου

Η διπλωματική κινητικότητα που αναπτύσσεται το τελευταίο διάστημα μεταξύ Αθηνών - Λευκωσίας και Αγκυρας, ούτε τυχαία είναι ούτε συγκυριακή. Οι τρεις πρωτεύουσες προετοιμάζονται για μια δύσκολη και απαιτητική περίοδο, που αναμένεται να αρχίσει τον Οκτώβριο και αφορά την προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού. Διπλωματικές πηγές, με γνώση του διεθνούς και περιφερειακού γίγνεσθαι, μιλούν για επιθυμία των τρίτων ενδιαφερομένων μερών -μεταξύ των οποίων η Ε.Ε., οι ΗΠΑ και άλλοι μεγάλοι διεθνείς «παίκτες»- η διαπραγματευτική διαδικασία να εξελιχθεί σε γοργούς ρυθμούς, μέσα σε λίγους μήνες και να μην αφεθεί να απολέσει τη δυναμική της.

Οι παράμετροι που κινητοποιούν τον διεθνή παράγοντα τώρα και τροφοδοτούν την προώθηση μιας ακόμα προσπάθειας για να επιλυθεί το Κυπριακό, είναι οι εξής: η αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή, που καθιστά επιτακτική την ανάγκη να κλείσουν το ταχύτερο όποια μέτωπα είναι εφικτό, ώστε να διαμορφωθούν νησίδες σταθερότητας. Οι εξελίξεις στον εντοπισμό κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, που αναβαθμίζουν τη γεωπολιτική σημασία της λεκάνης της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και «επιβάλλουν» περιβάλλον σταθερότητας, προκειμένου η εξόρυξη να γίνει με τους καλύτερους δυνατούς όρους. Η οικονομική κρίση που έπληξε την Κυπριακή Δημοκρατία και θεωρείται ότι μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά, καθώς ως ένας από τους βασικούς λόγους απροθυμίας των Κυπρίων να υπερψηφίσουν, το 2004, το Σχέδιο Ανάν, είχε θεωρηθεί η απροθυμία τους, τότε, να θέσουν σε κίνδυνο την οικονομική ευημερία που απολάμβαναν.

Στη Λευκωσία, ανώτατες διπλωματικές πηγές, περιγράφοντας το περιβάλλον εντός του οποίου εξελίσσεται η συζήτηση για επανέναρξη των συνομιλιών, αναφέρουν ότι «οικονομική κρίση, φυσικό αέριο και Κυπριακό είναι τρεις παράλληλοι δρόμοι αμοιβαία ενισχύοντες ο ένας τον άλλο». Το Σχέδιο Ανάν δεν υπάρχει στο τραπέζι για την κυπριακή πλευρά, κάτι απόλυτα αναμενόμενο, άλλωστε, εξαιτίας και της αρνητικής φόρτισης που θα συνόδευε η επαναφορά του στη συζήτηση. Ωστόσο, όλοι παραδέχονται ότι, λίγο έως πολύ, όλες οι πιθανές εναλλακτικές έχουν πέσει στο τραπέζι όλα αυτά τα χρόνια και τα βασικά χαρακτηριστικά της όποιας πρότασης έρθει είναι λίγο έως πολύ γνωστά και αναμενόμενα.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Κούρδοι και Ερντογάν

Toυ ΜIΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Στα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία διεξάγεται ένας αδυσώπητος πόλεμος μεταξύ των Κούρδων του PYD (Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας) και των ισλαμιστών της El Nusra, της οργάνωσης που ακόμα και οι Αμερικανοί παραδέχονται πως είναι παρακλάδι της Αλ Κάιντα. Μέχρι στιγμής κερδίζουν κατά κράτος οι Κούρδοι, που έχουν ιδεολογική συγγένεια με τους αντάρτες του PKK και στο παρελθόν είχαν προσφέρει καταφύγιο στον Οτσαλάν.

Τα νέα δεν είναι καθόλου καλά για τον πρωθυπουργό της Τουρκίας, που βλέπει να χάνει ένα προς ένα τα στηρίγματά του στις γύρω χώρες, αλλά και στη βόρεια Αφρική, όπου περιόδευε ως σουλτάνος. Στην Ουάσιγκτον εκφράζουν βάσιμους φόβους ότι η επικράτηση των Κούρδων του PYD μπορεί να οδηγήσει στο πολιτικό τέλος του Αχμέτ Νταβούτογλου, του υπουργού Εξωτερικών που αποδείχθηκε πως έχει το μυαλό πάνω από το κεφάλι του. Στην πολιτική ιστορία του περασμένου αιώνα είναι δύσκολο να βρει κανείς ανάλογη περίπτωση υπουργού Εξωτερικών ο οποίος να έπεσε τόσο τραγικά έξω στις προβλέψεις του. Ο άνθρωπος αυτός φέρει ακέραια την ευθύνη και για την αλαζονεία του κ. Ερντογάν, ο οποίος ακούγοντας τους λόγους του κ. Νταβούτογλου και διαβάζοντας τα πονήματά του ήταν βέβαιος πως η "Νέα Τουρκία" είναι η δεύτερη -μετά τις ΗΠΑ- υπερδύναμη.

Δυστυχώς για τον Τούρκο πρωθυπουργό, η χώρα του στηρίζεται σε πήλινα πόδια και εάν αυτονομηθεί το κουρδικό κομμάτι της Συρίας, όπως αναμένεται, οι γιορτές θα σαρώσουν και τη νοτιοανατολική Τουρκία. Είναι τόσο ευαίσθητα τα πράγματα στις περιοχές αυτές, που οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις τις αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι.

ΤΟΥΡΚΙΑ: «Απωθητική η δημόσια κυκλοφορία των εγκύων»

Θύελλα αντιδράσεων και διαδηλώσεις ξέσπασαν στην Τουρκία ύστερα από δηλώσεις γνωστού διανοουμένου της χώρας ότι θεωρεί απωθητική και ανήθικη τη δημόσια κυκλοφορία των εγκύων γυναικών.

Ο Ομέρ Τουγκρούλ Ιναντζέρ, δικηγόρος και προσηλωμένος υποστηρικτής του μουσουλμανικού μυστικισμού, εμφανίστηκε σε τοπικό κανάλι με αφορμή τη λήξη της νηστείας του Ραμαζανιού. «Το να επιδεικνύει κανείς την εγκυμοσύνη είναι ενάντια στην ευγένεια. Δεν πρέπει να τριγυρνούν στους δρόμους με τέτοιες κοιλιές. Πρώτα από όλα είναι αντιαισθητικό», δήλωσε ο Ιναντζέρ κατά τη διάρκεια εκπομπής του τηλεοπτικού σταθμού TRT.

«Μόνο το απόγευμα»

«Μετά τον έβδομο ή τον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης, οι μέλλουσες μητέρες πρέπει να κυκλοφορούν με τον σύζυγό τους για να πάρουν αέρα με το αυτοκίνητο, μόνο τις απογευματινές ώρες. Αλλά τώρα, είναι μέχρι και στην τηλεόραση. Είναι ντροπιαστικό. Δεν αποτελεί ρεαλισμό, αλλά ανηθικότητα», πρόσθεσε χαρακτηριστικά.

Οι δηλώσεις αυτές δημιούργησαν «βροχή» σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Την Πέμπτη οι έγκυες γυναίκες κινητοποιήθηκαν σε συγκεντρώσεις στην πλατεία Ταξίμ και σε άλλες περιοχές για να αντιταχθούν στα προσβλητικά σχόλια του Ιναντζέρ με την υποστήριξη των συζύγων τους, οι οποίοι φόρεσαν μαξιλάρια κάτω από τις μπλούζες τους και φώναζαν συνθήματα όπως «τα σώματά μας μας ανήκουν».

Η εκπρόσωπος του οικολογικού και αριστερού κόμματος για το μέλλον κατήγγειλε ότι για αυτού του είδους το σκεπτικό ευθύνεται η ηγεμονία του AKP, του κόμματος του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν. «Αυτό το σκεπτικό που προσπαθεί να μας επιβάλλει πόσα παιδιά πρέπει να κάνουμε, πώς να γεννήσουμε, εάν μπορούμε να κάνουμε έκτρωση και πού μπορούμε να πάμε, εκφράστηκε αυτή τη φορά από τον Ιναντζέρ. Γνωρίζουμε εδώ και κάποιο καιρό τις εχθρικές προς τις γυναίκες πολιτικές του AKP που δίνουν τροφή σε τέτοια σχόλια. Αντιστεκόμαστε σε αυτό», δήλωσε η Ναντίρ Γκιουλ. «Η εγκυμοσύνη δεν είναι κάτι ντροπιαστικό», συμπλήρωσε.

"Επίγεια σοφία"

Η κοινωνία, περισσότερο μητριά παρά μητέρα, λατρεύει εκείνα τα παιδιά της που κολακεύουν τη ματαιοδοξία της.

Honoré de Balzac, 1799-1850, Γάλλος συγγραφέας

Το να μπαίνεις σε ένα χώρο όπου δεν ξέρεις κανέναν, αλλά όλοι ξέρουν εσένα, βγάζει από μέσα σου τις χειρότερες αδυναμίες σου.

Jessica Savitch, 1947-1983, Αμερικανίδα τηλεπαρουσιάστρια

Η εκτίμηση αξίζει περισσότερο από τη διασημότητα, ο σεβασμός αξίζει περισσότερο από τη φήμη, η τιμή αξίζει περισσότερο από τη δόξα.

Nicolas Chamfort, 1740-1794, Γάλλος συγγραφέας

Σαν σήμερα (29/7/ΧΧΧΧ)

1014: Ο Βασίλειος Β' ο Βουλγαροκτόνος και ο στρατηγός του Νικηφόρος Ξιφίας, συντρίβουν στην μάχη στο Κλειδί τον τσάρο των Βουλγάρων Σαμουήλ, αλλά τυφλώνουν έναν προς έναν τους 15.000 αιχμαλώτους τους.

1829: Ο Ιωάννης Καποδίστριας διανέμει σε ακτήμονες 200.000 στρέμματα εθνικής γης.

1981: Ο πρίγκιπας Κάρολος της Ουαλίας παντρεύεται τη λαίδη Νταϊάνα Σπένσερ στον Άγιο Παύλο του Λονδίνου.

1883: Γεννιέται ο Μπενίτο Μουσολίνι, ιταλός δικτάτορας (1922 - 1943).

1919: Γεννιέται ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης

1925: Γεννιέται ο Μίκης Θεοδωράκης

1890: Πεθαίνει ο Ολανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκονγκ.

2004: Πεθαίνει η Ρένα Βλαχοπούλου

ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο «Μέσος Έλληνας» και η «αντίσταση» της αστακομακαρονάδας

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΙΚΑΣ

katsikas.george@gmail.com 

 

«Θαύμα παιδιά! Σηκώθηκε ο Σόιμπλε και περπάτησε ο πούστης»

Μέσος Έλληνας εν τω μέσω βλαχομπαρόκ «καλλιτεχνικού»  οίστρου…

 

«Μη βλέπετε ως κακία εκείνο που εξηγείται πλήρως από τη βλακεία.»

Spider Robinson, Αμερικανός συγγραφέας

 

Ο «μέσος έλληνας» σαρκάζει την ανθρώπινη αναπηρία του «πούστη» του «σακάτη» που προσπαθεί να προστατεύσει τα λεφτά των φορολογούμενων πολιτών του από το να γίνουν μεσογειακές αστακομακαρονάδες ή σκούφοι και μπερέδες επιτηδείων, αργόμισθων και κηφήνων.

Ο «μέσος έλληνας» σηκώνει το λάβαρο της «επανάστασης»   απέναντι σε όσους επιβουλεύονται ευημερία των δανεικών, στις μεγάλες πίστες του βλαχομπαρόκ lifestyle των αντιστασιακών  της αστακοσαλάτας με μάνγκο αβοκάτο και της καραβιδόψυχας πανέ!

Ο «μέσος έλληνας»  δεν πίνει σαμπάνιες απλά κάνει ποδόλουτρο με αυτές,  στις πίστες της μεγάλης «αντίστασης»

Ο «μέσος έλληνας» μισεί την «κατοχή» του «σακάτη» του Σόιμπλε αλλά  όταν τον καλεί η μαμά πατρίδα να την υπηρετήσει γίνεται παράνομα φυγόστρατος και μόλις αποκαλύπτεται η απάτη του  επιβραβεύεται με  (συνολική) θητεία 45 ημερών στην αεροπορία!  

ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κι έβγαλε φωνή το πνεύμα

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

«Τον Βολταίρο δεν τον συλλαμβάνουμε», φέρεται ειπών ο στρατηγός Ντε Γκολ όταν, κατά τη διάρκεια του Μάη του ’68, ο Σαρτρ βρέθηκε κλεισμένος σε κλούβα της αστυνομίας. 

Η αλήθεια είναι ότι τον Σαρτρ δεν τον συμπάθησα ποτέ. Η λογοτεχνία του δεν με συγκινούσε, τα φιλοσοφικά του έργα ποτέ δεν αποπειράθηκα να τα διαβάσω, όσο για την πολιτική του ένταξη, αυτή συνοψιζόταν, λίγο έως πολύ, στον τρόπο που αντιμετωπίστηκαν οι πρώτοι δραπέτες του σοβιετικού καθεστώτος που κατάφεραν να φτάσουν στη Δύση. «Ας μη δημοσιοποιήσουμε τι λένε για τα γκουλάγκ, για να μην απογοητευθούν οι απεργοί εργάτες της βιομηχανίας στην Μπιγιανκούρ». Τον Μάιο του 1968, ο Σαρτρ εμφανιζόταν ως ανεπιφύλακτος θαυμαστής του Μεγάλου Τιμονιέρη.

Τον Καμί πάντα τον θαύμαζα. «Ο Ξένος», «Η Πτώση», ο «Καλλιγούλας» και λιγότερο «Η Πανούκλα» παραμένουν αξεπέραστα. Η πολιτική του στάση υπήρξε ένα μέτρο ηθικής. Ενεργό μέλος της Αντίστασης στην Κατοχή, υπέγραψε την αίτηση χάριτος για τον δωσίλογο Μπραζιγιάκ γιατί ήταν κατά της θανατικής ποινής. Σήμερα είναι εύκολο να είσαι κατά της θανατικής ποινής. Αρχές του 1945 όμως, όταν έχεις χάσει φίλους σου, όταν ο ίδιος έχεις κινδυνεύσει, απαιτούσε ηθικό σθένος. Οταν ο Σαρτρ φώναζε υπέρ της τρομοκρατίας που είχε εξαπολύσει το Απελευθερωτικό Μέτωπο της Αλγερίας κατά των Γάλλων, ο Καμί την καταδίκαζε λέγοντας ότι είναι υπέρ του αγώνα τους για την ανεξαρτησία, αλλά σκέφτεται και τη μητέρα του, Γαλλίδα, χήρα δασκάλου, που ζούσε ακόμη εκεί.

Καλώς ή κακώς, μάλλον κακώς κατά τη γνώμη μου, ο Σαρτρ υπήρξε η μορφή που κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή διανόηση στο τέλος του προηγούμενου αιώνα. Επισκίασε άλλους συμπατριώτες του σημαντικότερους αυτού, όπως ο Ρεϊμόν Αρόν ή ο Μαλρό, και επειδή η πνευματική Γαλλία διατηρούσε ακόμη την αίγλη της έφτιαξε κατά κάποιον τρόπο το προγραμματικό σχέδιο μιας ολόκληρης τάξης, της τάξης των διανοουμένων. Για να ενταχθείς σε αυτήν την τάξη έπρεπε να είσαι στρατευμένος σε κάποιο πολιτικό σκοπό, κατά προτίμηση στην Αριστερά, κατά προτίμηση με απόλυτες απόψεις, και όφειλες να παρεμβαίνεις υπέρ του σκοπού αυτού σε κάθε ευκαιρία.

Η καθ’ ημάς Ανατολή μπορεί να μη γνώρισε Βολταίρους, γνώρισε όμως πολλά κακομεταφρασμένα αντίτυπα του είδους Σαρτρ. Μπορεί να μην κουβαλούσαν στις αποσκευές τους την πνευματική παραγωγή του πρωτοτύπου τους, όμως διέθεταν πολιτική ένταξη και διάθεση παρέμβασης. Και στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, η πολιτική και ιδεολογική ένταξη βάραινε πολύ περισσότερο από το συγγραφικό έργο. Διέθεταν και τον δικό τους Μάη του ’68, ή μάλλον τη χλωμή του απομίμηση, το Πολυτεχνείο. Διέθεταν επίσης και καφενεία, όπως ο Σαρτρ το Deux Magots – μην τα γελάτε τα καφενεία, διότι, όπως λέει ο Στάινερ, είναι ένα από τα στοιχεία που προσδιορίζουν την ευρωπαϊκή ύπαρξη. Εκεί κυκλοφορούσαν τα κείμενα από χέρι σε χέρι κι εκεί έμπαιναν οι υπογραφές για καταγγελίες, καταδίκες, αιτήσεις και απαιτήσεις. Πόσες υπογραφές; Πολλές, όσο περισσότερες τόσο το καλύτερο, υπογραφές συγγραφέων, θεατρανθρώπων, τραγουδιστών, εικαστικών, πανεπιστημιακών και όποιου άλλου είδους εντασσόταν στην πανίδα του «πνευματικού κόσμου».

«Κι έβγαλε φωνή το πνεύμα κι είπ’ αυτός δεν έχει πνεύμα», που λέει ο Αριστοφάνης στους «Ορνιθες» για τον Σωκράτη. Σήμερα, οι εκπρόσωποι αυτού του πνευματικού κόσμου μπορεί να ψάχνουν μια καινούργια ευκαιρία αναβίωσης του ρόλου τους με το κλείσιμο της ΕΡΤ, όμως ξέρουν και οι ίδιοι, στον βαθμό που δεν τα έχουν χάσει εντελώς, πως ο δημόσιος ρόλος τους μάλλον έκθεση απολιθωμένου δάσους θυμίζει.  

Και το ερώτημα είναι: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: "Κανονικοί" άνθρωποι. 3+1 υπέροχες εκδοχές του Έλληνα

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Γιώργου Κωστούλα

gcostoulas@gmail.com

Παιδιόθεν και συν τω χρόνω τρεις υπέροχες εκδοχές Ελλήνων προσήλκυσαν το εξωεπαγγελματικό ενδιαφέρον μου, την εκτίμηση και τον θαυμασμό μου, τόσο για στοιχεία του χαρακτήρα τους, όσο και για τη δημόσια συμπεριφορά τους.
 

Πρώτα, η χαμένη πια πανστρατιά των δασκάλων παλαιάς κοπής, ελάχιστης μειοψηφίας σήμερα, οι οποίοι ταμένοι στο χρέος συντηρούσαν, με δικά τους ψυχικά έξοδα, την εμπιστοσύνη των νέων στον κόσμο. Μελετούσαν συνεχώς, δίδασκαν υποδειγματικώς, παραδειγμάτιζαν επακριβώς, αγαπούσαν ανιδιοτελώς και επένοντο υπερηφάνως. Απόλυτοι εκφραστές τού: "Αγνώς δε και οσίως διατηρήσω βίον τον εμόν και τέχνην την εμήν".
 

Μετά, κάποιοι αποσυρμένοι, σχεδόν απόκληροι ήρωες του "αλβανικού" και της αντίστασης, των οποίων τα ηρωικά κατορθώματα βρισκόταν σε εμφανή και διαρκή αναντιστοιχία με την "ασήμαντη" φυσική και κοινωνική τους παρουσία. Τίποτα επάνω τους δεν πρόδιδε την, σε κάποιες φάσεις της ζωής τους, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορία τους. Ντυμένοι πια με τα πολύχρωμα αποφόρια των παιδιών τους, λιγομίλητοι, απρόθυμοι σε διηγήσεις, άφηναν τους άλλους να μιλούν γι΄ αυτούς. Όπως π.χ. για το ηρωικό κατόρθωμα λιγοστών συγχωριανών μου, οι οποίοι τόσο ριψοκίνδυνα και χωρίς δεύτερη σκέψη ακινητοποίησαν το άρμα- εμπροσθοφυλακή ενός τάγματος Γερμανών που κατευθύνονταν προς το χωριό, αναγκάζοντάς τους να οπισθοχωρήσουν. Ακόμα υπάρχουν στις αυλές των σπιτιών μας κομμάτια από εκείνο το ερπιστριοφόρο που, εγκαταλειμμένο, οι τότε έφηβοι του χωριού το έκαναν χίλια κομμάτια αποσυναρμολογώντας το λαίμαργα, μαγεμένοι σχεδόν από των όγκο του κατηργασμένου γυαλιστερού μετάλλου.
Που φάνταζε στα μάτια τους όπως ένα πολύχρωμο παιχνίδι στα μάτια των νηπίων. Που το λαχταρούν, χωρίς να ξέρουν να το παίξουν.
 

Η τρίτη κατηγορία, πολυπληθέστερη αυτή: Οι παντελώς και ισοβίως στερημενοι παντός αγαθού ηλικιωμενοι άνθρωποι, σακατεμενοι από την δούλεψη της γης και το σκληρό μεροκάματο, ή περιθωριοποιημένοι από τον γλίσχρο μισθό. Τόσο ευχαριστημενοι όμως από το μόνο της ζωής τους επίτευγμα: Τις σπουδές των παιδιών τους. 
 
Ετσι που τους "κοβεις" σήμερα, μόνο μια λέξη τους περιγράφει: Απολειφάδια. Αυτό όμως, μέχρι να το φέρει η κουβέντα και να πληροφορηθείς για τους γιους και τις κόρες τους. Για το γιατρό και τη δικηγόρο του ενός. Για τον επιχειρηματία και τον ακαδημαϊκό δάσκαλο του άλλου. Για τη δικαστίνα και τον μεγαλοδιευθυντή του παράλλου. Που έγιναν ό,τι εγιναν υπείκοντες στη γονική ευχή, μητέρα όλων των ευχών, που συμπεριλάμβανε τα πάντα: "Μάθε παιδί μου γράμματα να γίνεις καλός άνθρωπος..."
 

Ήδη μια τέταρτη κατηγορία, γέννημα της κρίσης, προστέθηκε στις παραπάνω. Αυτοί που όλο και συχνότερα φέρνει στην επιφάνεια το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ, είτε με την ευκαιρία μιας βράβευσής τους ή κάποιας επιτυχίας, συνήθως στον επιχειρηματικό και επιστημονικό τομέα.
 
Κυρίως, όχι για το μέγεθος του κατορθώματός τους, όσο για τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των προσπαθειών τους.
Αυτοαπασχολούμενοι ή επιχειρηματίες μικρών ή οικογενειακών μονάδων προσφέρουν στην εγχώρια και διεθνή αγορά προϊόντα ή υπηρεσίες υψηλής ποιότητας και ευθύνης. Δεν είναι διάσημοι, δεν είναι φανταχτεροί, δεν είναι πλούσιοι. Και μάλλον δεν θα γίνουν ποτέ. Κοινά χαρακτηριστικά της πορείας όλων: Η σκληρή δουλειά, η προσήλωση και η επιμονή στα πρωτογενή, στα θεμελιώδη.
 
Στον αντίποδα με ό,τι ως τώρα τράβαγε την προσοχή της κοινωνίας μας, αντιπροσωπεύουν μια άλλη Ελλάδα, όχι ακριβώς λησμονημένη, αλλά ασφαλώς λιγότερο φωτογενή και προβεβλημένη. Τους κοιτάς στις φωτογραφίες άνδρες και γυναίκες, χωρίς τις επίμονα διαλεγμένες γραβάτες, χωρίς τα εντυπωσιακά φορέματα. Χωρίς, δηλαδή, την κραυγαλέα ναρκιστική, αυτιστική σχεδόν, επιμέλεια εαυτού των φρούτων που συνήθως μονοπωλούν το τηλεοπτικό ενδιαφέρον. Με λίγα λόγια : "κανονικοί" άνθρωποι.
 
Σχεδόν με τα ρούχα της δουλειάς, σεμνοί, χωρίς ψεύτικες μετριοφροσύνες εμφανίζονται, όταν χρειάζεται, σε κάποια σκηνή αγνοώντας τις κάμερες και περιφρονώντας τα μικρόφωνα. Βλέποντάς τους και ακούγοντάς τους αντιλαμβάνεσαι ότι σ΄ αυτούς η χειρωνακτική εργασία δεν εμφανίζεται με την επικρατούσα αντίληψη: ως ένα επαχθές όχημα κατωτερότητας. Ούτε δείχνουν να συγκινούνται από τα θέλγητρα μιας θέσης στο Δημόσιο, όπου η πληρωμένη επιδεικτική νωχέλεια εξασφαλίζει μια αποδοχή για την οποία κάποιος δε χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ.
 
Σε μια εποχή ένοχης συγκατάνευσης, οι άνθρωποι αυτοί μάς διδάσκουν πως εργασία σημαίνει: Ενεργή συμμετοχή στην κοινή προσπάθεια για προκοπή και ευημερία. Με αντάλλαγμα δυο σημαντικές ανταμοιβές: Τις υλικές προϋποθέσεις για την ατομική επιβίωση, αλλά και το κύριο συστατικό ψυχικής υγείας, το αίσθημα της προσωπικής αξιοπρέπειας. Ταυτισμένοι με το έργο τους, μοιάζει να μετουσιώνονται σ΄ αυτό και τανάπαλιν.
 
Τι σχέση έχουν αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι της παραγωγής, της επίτευξης και της προστιθέμενης άξιας με την ασημαντότητα των τηλεοπτικών πολύχρωμων δημοφιλών "τίποτα", που το μόνο επίτευγμά τους είναι η "αναγνωρισιμότητα"; Δημιούργημα, η τελευταία, και μιας ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας του ενικού που γίνεται ένα με τους καλεσμένους της: