Τι σχέση έχει η πίεση με το εγκεφαλικό επεισόδιο;

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Θ. ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ,

καθηγητής Καρδιολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, εκλεγείς πρόεδρος του Ελληνικού Κολλεγίου Καρδιολογίας

Είναι αλήθεια πως πολλοί άνθρωποι ακόμα πιστεύουν ότι όταν αυξηθεί απότομα η πίεσή τους κινδυνεύουν να πάθουν εγκεφαλικό επεισόδιο.
Κάθε μέρα προσέρχονται στα αγροτικά ιατρεία ηλικιωμένα άτομα για να μετρήσουν την πίεσή τους, φοβισμένοι μήπως πάθουν εγκεφαλικό. Η άποψη αυτή καλλιεργήθηκε για πολλές δεκαετίες, όπου τα άτομα που παρουσίαζαν σταθερά υψηλή πίεση ήταν αυτά που κατά κανόνα πάθαιναν εγκεφαλικό. Ομως η αλήθεια είναι διαφορετική. Η αιφνίδια, απότομη αύξηση της πίεσης κατά κανόνα δεν δημιουργεί κανένα κίνδυνο. Αντίθετα, εάν κάποιος παρουσιάζει σταθερά υψηλή πίεση χωρίς να παίρνει αντιυπερτασικά φάρμακα, τότε οι αρτηρίες του σκληραίνουν, τα τοιχώματά τους χάνουν την ελαστικότητά τους, στενεύουν ή διατείνονται. Ετσι δημιουργούνται στενώσεις στις μικρού μεγέθους αρτηρίες, ενώ στις μεγάλου μεγέθους αρτηρίες δημιουργούνται ανευρύσματα. Πρόκειται για την εικόνα της εκτεταμένης αθηροσκλήρωσης. Στις περιπτώσεις αυτές, που χαρακτηρίζονται από εκτεταμένη καταστροφή του τοιχώματος των αρτηριών τους, μία απότομη αύξηση της αρτηριακής πίεσης μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη του ανευρύσματος μιας αρτηρίας ή στη θρόμβωσή της. Εάν οι αρτηρίες αυτές είναι οι εγκεφαλικές αρτηρίες τότε εκδηλώνεται το εγκεφαλικό επεισόδιο.

Ο πολύς κόσμος πιστεύει ότι η αρτηριακή υπέρταση (πίεση) είναι ένα σταθερό μέγεθος, το οποίο κυμαίνεται σε φυσιολογικά (80-120 mmHg) ή σε παθολογικά επίπεδα (άνω των 140 mmHg).

Στην πραγματικότητα, η αρτηριακή πίεση δεν είναι σταθερή κατά τη διάρκεια του 24ώρου, αλλά διακυμαίνεται αναλόγως της δραστηριότητας του κάθε ατόμου. Κατά τη σωματική άσκηση, την κίνηση, τη συγκίνηση και το στρες, η πίεση ανεβαίνει, ενώ, αντιθέτως, κατά την ανάπαυση ή το βαθύ ύπνο ελαττώνεται.

Κατά τις πρωινές ώρες, λίγο πριν από το ξύπνημα, συνήθως ανεβαίνει και διατηρείται υψηλή και αμέσως μετά από αυτό. Η αρτηριακή πίεση στην κυριολεξία δεν είναι σταθερή, εν τούτοις με τον επιστημονικό όρο «ασταθής υπέρταση» εννοούμε την αύξηση της αρτηριακής πίεσης ορισμένες ώρες του 24ώρου σε παθολογικά επίπεδα.
Ετσι, εάν κατά τη σωματική άσκηση αυξηθεί η αρτηριακή πίεση και παραμείνει υψηλή πέραν των 10 λεπτών μετά το τέλος της άσκησης, θεωρείται παθολογική. Πολλές φορές, ακόμα και η θέα του γιατρού με την άσπρη μπλούζα προκαλεί σε πολλούς ασθενείς αύξηση της πίεσης, γεγονός το οποίο θεωρείται από πολλούς προστάδιο αρτηριακής υπέρτασης, έστω και αν ο εξεταζόμενος σε ηρεμία εμφανίζει φυσιολογική αρτηριακή πίεση.
Για να χαρακτηριστεί ένας άνθρωπος υπερτασικός δεν αρκούν λίγες μετρήσεις της πίεσής του κατά τη διάρκεια του 24ώρου. Χρειάζεται 24ωρη συνεχής καταγραφή της πίεσης, η οποία θα δείξει εάν ένα άτομο είναι πράγματι υπερτασικό ή εάν η παροδική αύξηση της πίεσης είναι στο πλαίσιο της φυσιολογικής αντίδρασης του οργανισμού του. Για τον λόγο αυτόν, πρέπει να γίνεται η συνεχής καταγραφή της πίεσης και ανάλογα με τις διακυμάνσεις της, ο υπερτασικός άρρωστος λαμβάνει την ενδεδειγμένη θεραπεία.
Σε αντίθετη περίπτωση, τα αντιυπερτασικά φάρμακα μπορεί να γίνουν επικίνδυνα λόγω της υπότασης που μπορεί να προκαλέσουν. Ετσι, χιλιάδες άνθρωποι παίρνουν φάρμακα αδικαιολόγητα και κινδυνεύουν περισσότερο από τις παρενέργειες των φαρμάκων, παρά την ωφέλιμη δράση τους.

Συμπερασματικά, η άποψη που από χρόνια έχει παγιωθεί στον απλό κόσμο ότι η πίεση αφαιρεί χρόνια ζωής έχει ουσιαστική βάση· εν τούτοις τα σύγχρονα φάρμακα μπορεί να βοηθήσουν ώστε η υπέρταση να μην προκαλέσει τις σοβαρές επιπλοκές που θα προκαλούσε αν αφηνόταν χωρίς θεραπεία.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Το Εθνικό ανήκει σε όλους

Tου Νικου Κουρκουλου
(Απόσπασμα ομιλίας του 2004 του μεγάλου ηθοποιού που απηχεί τις θέσεις και τις αγωνίες του για την τύχη της πρώτης κρατικής σκηνής της χώρας.)

«Στο τέλος κάθε χρονιάς και από τον πρώτο χρόνο, που βρέθηκα σ’ αυτή τη θέση, παραδίνω στη δημοσιότητα τα στοιχεία της δραστηριότητας του Εθνικού Θεάτρου. Είναι 10 χρόνια τώρα, από τότε που ανέλαβα να ηγηθώ της προσπάθειας για ένα Εθνικό Θέατρο, το οποίο να ανταποκρίνεται στον ιστορικό και εθνικό του ρόλο, αλλά και στις προσδοκίες των δημιουργών, των καλλιτεχνών του και κυρίως του μεγάλου κοινού, της ίδιας δηλαδή της ελληνικής κοινωνίας.
Και κάθε χρόνο χαιρόμουν να βλέπω νέα στοιχεία, νέες δυναμικές, καινούργιες συνιστώσες να προστίθενται σ’ αυτό το οικοδόμημα που αποτελεί παρακαταθήκη γενεών στις επόμενες για τον Πολιτισμό και την παιδεία στον τόπο μας.
Δεν ξέχασα ούτε μια στιγμή κάθε μέρα αυτά τα 10 χρόνια πως έχω την τιμή να κάθομαι σ’ ένα γραφείο, σ’ ένα χώρο που φέρει την υπογραφή, τον ίσκιο, τη δύναμη και τον ηχηρό απόηχο της φωνής όλων των μεγάλων της ιστορίας του Θεάτρου μας.
Γι’ αυτό, με όλους τους συνεργάτες μου, παλέψαμε σκληρά μέρα νύχτα χωρίς να υπολογίσουμε προσωπική ζωή και κόστος. Μας στήριξε η αγάπη του κοινού, η αποδοχή του έργου που παρουσιάσαμε, η καλή θέληση ακόμη και στη διαφωνία, η αγάπη των ανθρώπων που πίστεψαν ότι το Εθνικό Θέατρο ανήκει σε όλους τους Ελληνες, είναι κομμάτι της ιστορίας τους και κανείς δεν δικαιούται να το αγγίζει χωρίς σεβασμό, να μη το υποστηρίζει και κυρίως να αδιαφορεί γι’ αυτό!

Το Εθνικό είναι ένας από εκείνους τους θεσμούς που όσο κι αν δημιούργησε αντιπαραθέσεις, κανείς ποτέ δεν έθεσε σε αμφισβήτηση την ανάγκη της ύπαρξης και της λειτουργίας του. Μόνο ελάχιστοι στενόμυαλοι και μικρόψυχοι, υποκινούμενοι μάλλον από προσωπικά πάθη, προσπαθούν να υποβαθμίσουν την αναγκαιότητα της ύπαρξής του.

Στους απολογισμούς αυτούς συνηθίζεται η αναφορά στο παρελθόν. Το τιμούσα, το τιμώ και θα το τιμώ πάντα! Μα είμαι άνθρωπος που έχει μάθει να δουλεύει σήμερα για το Αύριο… Και στη ζωή και στο θέατρο! Κι έχω μάθει να αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, να υπογράφω όσα με εκπροσωπούν και κυρίως να παλεύω, να αγωνίζομαι όσες και αν είναι οι δυσκολίες».

Οταν γεννιέται μια λέξη...

Γράφει ο ΘΩΜΑΣ ΣΙΩΜΟΣ
(www.vardaris.gr)

Μοιάζουν με καταφύγιο οι λέξεις, επιστρέφεις σ' αυτές πάντα για να κρυφτείς πίσω από τα τείχη που διαθέτουν. Πότε αδύναμες και πότε δυνατές σαν ατσάλι, εκθέτουν εσένα και τις σκέψεις σου τη μια, και την άλλη σε προστατεύουν σαν μητρική αγκαλιά.

Οι λέξεις-καταφύγιο, κατάλληλες ή ακατάλληλες, δεν γίνονται ποτέ φυλακή, δεν ανήκουν σε κανένα, δεν τους ανήκει κανένας. Και κάθε φορά που φορτίζει το μυαλό σου, με τη χάρη τους αναχωρείς για νέες διηγήσεις, πιο μακρινά ταξίδια και ανέλπιστες περιπέτειες. Οταν οι υπάρχουσες λέξεις δεν είναι αρκετές, δεν είναι ικανές, δεν είναι κατάλληλες, ένας ρηματικός τοκετός συμβαίνει σχεδόν αυτόματα. Ρήματα, πράγματα και επίθετα ανακατεύονται, παλεύουν και παίζουν μεταξύ τους για να γεννήσουν μια νέα λέξη. Και όταν αυτή η νέα λέξη γεννιέται, ένας κόσμος γεννιέται μαζί. Ενας νεαρός κόσμος ρηματικός, αέναος και άυλος ή ένας κόσμος ουσιαστικός, ρεαλιστικός, πραγματικός και χειροπιαστός ή ένας κόσμος επιθετικός, προσδιοριστικός ή απροσδιόριστος, ευμετάβλητος και ρευστός. Ρήματα, πράγματα, επίθετα. Και μετά ο κόσμος αυτός χειραφετείται, αναπτύσσεται μόνος ή μοναχός, αλλάζει, ταξιδεύει στο χρόνο και μερικές φορές στο χώρο, και υπάρχει όσο υπάρχει η λέξη που τον γέννησε.
Μου έρχεται ένα παράδειγμα στο μυαλό. Αναρωτιέμαι αν αυτός που έριξε την ιδέα από το ρήμα «νομίζω» να γεννηθεί το «νόμισμα», μπορούσε να φανταστεί πως αυτό θα γεννούσε τον κόσμο της οικονομίας, της λατρείας του χρήματος, της ιδεολογίας που το συνοδεύει. Ποιος μπορούσε να φανταστεί πως το «νόμισμα», που μεταθέτει μια ιδέα σε κάτι υλικό και χειροπιαστό, θα γινόταν ο κυρίαρχος του υλικού κόσμου, μια ιδέα κυρίαρχη στον κόσμο των πραγμάτων. Το «νόμισμα» και ο κόσμος του, πλημμυρισμένος από πολέμους, αδικίες, φτώχεια, ηδονές, χαρές, όνειρα, μικρές και μεγάλες ιστορίες ανθρώπων και ψυχών. Μια λέξη, ένας κόσμος, χαμόγελο και στεναγμός. Αλλάζει χέρια το νόμισμα χωρίς πολλές σκέψεις. Πόσα χέρια, πόσες ασήμαντες και πόσες σημαντικές στιγμές βιώνει ένα νόμισμα.

Οταν πετιέται στο σιντριβάνι ως ευχή, όταν δίδεται στο ζητιάνο ως εξαγορά των ενοχών, όταν γίνεται σκληρό και μετά μαλακώνει, όταν διαθέτει δύο ή και περισσότερες πλευρές, όταν αγοράζει τον χρόνο της ζωής σου. Συναλλαγές, ανταλλαγές, παραλλαγές.

Η ιδέα του «νομίσματος», ικανή να κάνει άνω κάτω τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων ανά τους αιώνες, συνεχίζει να παίζει με αυτούς. Ο κόσμος του «νομίσματος» γέννησε τον κόσμο της «οικονομίας» και αυτή, κυρίαρχη και παντοδύναμη, έφτιαξε έναν κόσμο αντιθετικό, γεμάτο ένταση, συγκρούσεις, πρόσκαιρες υλικές (και μη) ηδονές, πεδίο συζητήσεων, διαλόγου, μαχών και λαθών.

Νόμισμα, η υλική μορφή μιας φευγαλέας σκέψης που υποδύεται τον πανίσχυρο ρυθμιστή των πάντων. Αντιφάσεις σαν κι αυτή που φωλιάζει μέσα στο νόμισμα κυβερνούν τον κόσμο μας. Αυτό το παιχνίδι μεταξύ του φαντασιακού και του πραγματικού μοιάζει να βγάζει νικητή το δεύτερο. Αλλά όχι πάντα. Μακριά από τον κόσμο της πίεσης υπάρχει ο κόσμος της ποίησης κι εκεί η δύναμη των λέξεων, όπως λέει ο Αδριανός στα Απομνημονεύματά του, είναι φανερή: «Οι ποιητές μάς μεταφέρουν σε έναν κόσμο πιο απέραντο και πιο ωραίο, πιο φλογερό ή γλυκό απ' αυτόν που μας έχει δοθεί, διαφορετικό γι' αυτόν ακριβώς το λόγο και στην πραγματικότητα σχεδόν ακατοίκητο».

Απαράδεκτες δεσμεύσεις αναλάβαμε μετά τα Ύμια!

Μας ζήτησαν και δώσαμε «κίνητρα εξευμενισμού» της Άγκυρας!

Η Συμφωνία της Μαδρίτης και η ελληνική συνδρομή στο Σχέδιο Ανάν

ΑΦΟΥ εμεθόδευσαν την κρίση των Υμίων και αφού επέτυχαν σιωπηρή μεν, πλην επίσημη «γκριζοποίηση» των νησίδων σε ευρύτατο τόξο του ανατολικού Αιγαίου, οι Αμερικανοί ολοκλήρωσαν την επιχείρηση με άλλες ελληνικές παραχωρήσεις προς την Άγκυρα, για εξαγορά της ειρήνης και αποσόβηση θερμών κρίσεων στην περιοχή.
Ουσιαστικά όμως όλα έγιναν για να παγιωθούν συνθήκες τέτοιες που θα επιτρέψουν εν καιρώ την προώθηση συγκεκριμένου σχεδίου ρυθμίσεων στην περιοχή μας, που θα εδράζεται σαφώς σε πλαίσιο στρατηγικής συνδιαχειρίσεως του Αιγαίου, υπό αμερικανική επιδιαιτησία και με την εμπλοκή του ΝΑΤΟ!
Έγγραφα του 1997, τα οποία δεν έχουν αποχαρακτηρισθεί από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, παρά τα επίμονα αιτήματα πολλών ενδιαφερομένων, αναφέρονται σαφώς σʼ αυτά τα ζητήματα, όπως προκύπτει,
α) από αναφορές σε άλλα συναπτόμενα γεγονότα και

β) σε αρκούντως «εξομολογητικές» εξηγήσεις αμερικανών αρμοδίων προς παράγοντες της ομογένειας, για τις οποίες είναι απολύτως ενήμερη και η επίσημη Αθήνα.

Σύμφωνα με ένα από τα μη δημοσιευόμενα έγγραφα, που απευθύνει προς το Πεντάγωνο ο επί εθνικής Ασφαλείας σύμβουλος του Λευκού Οίκου Άντονι Λέικ:

1. Ζητήθηκε από την Ουάσινγκτον ατύπως η συνδρομή της ελληνικής κυβερνήσεως για παροχή κάποιων «εξευμενιστικών κινήτρων» προς την Άγκυρα, προκειμένου να συναινέσει σε «δημιουργικότερες προσεγγίσεις», ώστε νʼ αποτραπούν νέες κρίσεις όμοιες με των Υμίων.

2. Η Αθήνα εμφανίσθηκε «απολύτως πρόθυμη προς αυτήν την κατεύθυνση», με προσωπικές διαβεβαιώσεις του επί των Εξωτερικών (εκείνη την περίοδο) έλληνα υπουργού, αργότερα δε και του πρωθυπουργού, προφανώς κατόπιν συνεννοήσεως.

3. Αποτέλεσμα των «παραγωγικών εκείνων διαβουλεύσεων, οι οποίες διεξήχθησαν αθορύβως», υπήρξε αφενός γενικό πλαίσιο συμφωνίας Άγκυρας - Αθήνας για το Αιγαίο και αφετέρου η επιτάχυνση των διαδικασιών για συμβιβαστικό πλαίσιο οριστικής διευθετήσεως του Κυπριακού.

Γίνεται αντιληπτόν ότι:
Το πρώτο αφορά τη γνωστή Συμφωνία της Μαδρίτης μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος, η οποία πέραν των άλλων κάνει ρητή αναφορά σε «νόμιμα δικαιώματα» της Τουρκίας στο Αιγαίο, και το δεύτερο σχετίζεται με τις διεργασίες που με τη συνδρομή της Αθήνας προωθούνταν στο παρασκήνιο για καταρτισμό του γνωστού Σχεδίου Ανάν!

Ως προς το πρώτο, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ως υπουργός Εξωτερικών τότε, ρωτήθηκε από στελέχη του ΠΑΣΟΚ που δυσανασχετούσαν γιατί συνομολογήθηκε τέτοια συμφωνία που εξέθετε τη χώρα σε προφανείς κινδύνους και άφησε να εννοηθεί ότι ο ίδιος δεν ευθύνεται, αφού ήταν παρών ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, που διεχειρίζετο τις συνομιλίες με τον τούρκο ομόλογό του. Αυτό βεβαίως δεν τον απαλλάσσει καθόλου από δικές του ευθύνες.

Ως προς το δεύτερο, το τι συνέβη έγινε αντιληπτό πολύ αργότερα, όταν κάποιοι –εντός και εκτός Αθηνών– αποπειράθηκαν να επιβάλουν το Σχέδιο Ανάν, που διέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία και παρέδιδε την Κύπρο στην τουρκική κηδεμονία. Ο ρόλος των εδώ αρμοδίων είναι γνωστός.
Ανεξαρτήτως όμως αυτού, η Συμφωνία της Μαδρίτης, που ακολούθησε τη μεθοδευμένη κρίση των Υμίων, στρώνει το χαλί στα σχέδια δημιουργίας τετελεσμένων στην περιοχή, ως πλαίσιο «λύσεως επί του εδάφους», με προέκταση των «γκρίζων ζωνών» και τελικά συνομιλίες πάνω σʼ αυτήν την ετεροβαρή βάση. Τα αποτελέσματα δε αυτών των εξελίξεων μπορεί νʼ αποβούν μοιραία για την Ελλάδα, εάν όχι και ολέθρια, όπως εκτιμούν ενημερωμένοι παράγοντες Οι ίδιοι επεσήμαναν και την πρόταση Πάγκαλου για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, έναντι κάποιας αναδιπλώσεως της τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου!
ΠΗΓΗ: ΠΑΡΟΝ

Εμείς και οι Τούρκοι

Του ΣΩΤΗΡΗ Ν. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
(Ο κύριος Παπαδόπουλος είναι Αρχιτέκτονας)

Τον τελευταίο καιρό διαβάζουμε για τη στροφή της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, προς αναβίωση του «νεο-οθωμανισμού», με αρχιτέκτονα αυτής της «ιδιοφυούς αυτοκρατορικής πολιτικής τον υπουργό Εξωτερικών κ. Αχμέτ Νταβούτογλου».
Εκτιμώ ότι οι γείτονες μας Τούρκοι, σε σχέση με την Ελλάδα, δεν χρειάζονται ιδιοφυΐες τύπου Αχμέτ Νταβούτογλου προκειμένου να πετύχουν «αυτοκρατορικούς» στόχους. Δεν έχουν παρά να περιμένουν υπομονετικά (είναι θέμα μερικών δεκαετιών) τη διαπιστούμενη από παντού διαχρονική αποδόμηση της εθνικής μας οντότητας προκειμένου να προβούν σε μια άλλη, χωρίς βία, μελλοντική «άλωση». Η παρακμάζουσα και δημογραφικά φθίνουσα Ελλάδα είναι πλέον τελευταία σε όλους... μα σε όλους, τους τομείς της Ευρώπης και όχι μόνο.

Σε έρευνα του ινστιτούτου Bertelsmann Stiftung (2009), που εξετάζει τις «Ανάγκες διοικητικών μεταρρυθμίσεων» μεταξύ των 30 χωρών του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα καταλαμβάνει την 28η θέση(!), μπροστά από το 29ο Μεξικό και την 30ή Τουρκία – και πίσω από την Πορτογαλία (20ή), την Ισπανία (21η) και την Ιταλία (26η).

Στους φετινούς δείκτες επιχειρηματικότητας της Παγκόσμιας Τράπεζας, η χώρα μας έχει μακράν την τελευταία θέση στην Ευρωπαϊκή Ενωση, εμφανιζόμενη ως η πιο εχθρική χώρα γι’ άσκηση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Παγκοσμίως δε, καταλαμβάνει την 96η θέση, ακολουθούμενη από: Σερβία, Παπούα - Ν. Γουινέα, Δομινικανή Δημοκρατία, Υεμένη και Λίβανο!
Στο «βαρόμετρο διαφάνειας - 2008», η Ελλάδα κατέχει επίσης το αρνητικό ευρωπαϊκό ρεκόρ διαφθοράς και στην παγκόσμια κατάταξη μοιράζεται την 56η θέση με χώρες όπως: Ομάν, Ιορδανία, Μαυρίκιο, Ναμίμπια, Σαμόα και Σεϋχέλλες!!

Σε ένα σχόλιο, που όμως συμπληρώνει την εικόνα κατάρρευσης, ο Σταμάτης Κριμιζής, επί 13 χρόνια διευθυντής προγραμμάτων της NASA και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, σε συνέντευξή του συμβουλεύει τα νέα παιδιά να φύγουν στο εξωτερικό(!) «διότι οι αξίες που κυριαρχούν δεν είναι αυτές που θα τους επιτρέψουν να προοδεύσουν. Το παιδί στην Ελλάδα περιμένει να πάρει ένα χαρτί, όχι για να μάθει, αλλά για να διοριστεί με τη βοήθεια κάποιου συγγενή στο Δημόσιο. Αυτό είναι αδιέξοδο».

Στη συνέχεια και βιώνοντας τη μακρόχρονη παρακμιακή αδράνεια της χώρας μας, θα τολμήσω μια οδυνηρή πρόβλεψη για το πανθομολογούμενα καταρρέον ελληνικό κράτος. Υπό την προϋπόθεση ότι η Τουρκία θα συγκρατήσει τη σημερινή κρατική της οντότητα, σε 20 - 30 χρόνια, τα «αποκομμένα» τους 6 από τους 12 μήνες και απομακρυσμένα νησιά, Καστελόριζο, Σύμη, Αγαθονήσι, κ.ά. θα αποτελούν μέρος της Τουρκίας, όχι θεσμικά, αλλά οικονομικά. Θα αναφέρονται, δηλαδή, αυτά και θα εξαρτώνται πρακτικά για όλες τους τις ανάγκες από τη δυναμική του νεανικού γειτονικού κράτους – τo 60% των κατοίκων του είναι κάτω των 30 ετών(!) και ο πληθυσμός του μέχρι τότε θα υπερβαίνει κατά πολύ τα 100 εκατ. Εάν μάλιστα η Τουρκία θα έχει συνδεθεί με την Ε.Ε., τότε αυτή η εξάρτηση θα έχει γίνει ακόμη πιο εφικτή.

Είμαστε εμείς λοιπόν αυτοί που δημιουργούμε στην πράξη συνθήκες ενδοτισμού και «παραδίνουμε» σταδιακά και ειρηνικά τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Είναι η Ελλάδα, αυτή, που δυστυχώς ακόμα συντηρεί παρακμιακά «μετα-οθωμανικά» φαινόμενα (πατριδοκαπηλία, δαιμονολογία, θρησκοληψία, οικογενειοκρατία, παραγοντισμό, ρουσφέτι, μπαξίσι, κ.λπ.) και υποβοηθά στην επίτευξη των γενικότερων στόχων της γείτονος χώρας, περισσότερο και από τις όποιες δικές της επιθετικές «αυτοκρατορικές» ενέργειες.

RADAR: Η πρόβλεψη για οικονομική εξάρτηση απο την Τουρκία σε 20-30 χρόνια των ξεχασμένων νησιών μας είναι υπερβολικά αισιόδοξη. Θα έλεγα να ΄"κόψετε κάτι"

Η ασφάλεια των τροφίμων

Του Γιάννη Ζαμπετάκη
(Επίκουρου καθηγητή Χημείας Τροφίμων και lead auditor (ΗΑCCΡ, ΙSΟ), στο Τμήμα Χημείας, του Πανεπιστημιου Αθηνών )

Από το 2005 ξέρουμε ότι στα Οινόφυτα, στον Ωρωπό, στη Θήβα και στην Αυλίδα έχει ανιχνευθεί νερό με καρκινογόνο εξασθενές χρώμιο [Cr(VΙ)]! Πρόκειται για μια περιοχή όπου ζουν περισσότεροι από 60.000 άνθρωποι και όπου παράγονται τρόφιμα- βολβοί που βιοσυσσωρεύουν βαρέα μέταλλα. Το γεγονός της εκτεταμένης ρύπανσης του νερού στον Ασωπό και τις παρασώπιες περιοχές υπογραμμίζεται και από το γεγονός ότι το ΥΠΕΧΩΔΕ είχε ζητήσει από το ΙΓΜΕ πλήρη μελέτη του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα αλλά η εν λόγω μελέτη ήρθε τελικά στο φως της δημοσιότητας μόλις πριν από λίγους μήνες ενώ είχε ολοκληρωθεί από τον Φεβρουάριο του 2008.

Οι έλεγχοι όμως στο νερό από τη συντεταγμένη πολιτεία είναι εξαιρετικά αποσπασματικοί αφού οι εμπλεκόμενοι ελεγκτικοί μηχανισμοί είναι πολυδιασπασμένοι: το νερό στα ποτάμια και στις λίμνες ελέγχεται από την Ειδική Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος (ΕΥΕΠ) του ΥΠΕΧΩΔΕ, το νερό των γεωτρήσεων ελέγχεται από το Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ) του (πρώην) υπουργείου Ανάπτυξης, ενώ το νερό στις βιομηχανίες των τροφίμων ελέγχεται από τον ΕΦΕΤ του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και το εμφιαλωμένο νερό από το υπουργείο Υγείας.
Για τη συνολική αντιμετώπιση της υδάτινης επικινδυνότητας θα πρέπει όμως να μελετήσουμε και ποια τρόφιμα παράγονται στις περιοχές με μολυσμένο νερό και να κρίνουμε επιστημονικά κατά πόσον αυτά τα τρόφιμα είναι ασφαλή. Ανάλογα προβλήματα ρύπανσης με άμεσες συνέπειες στα τρόφιμα έχουν εμφανιστεί πρόσφατα στον Μαλιακό Κόλπο και στην Εύβοια. Στον Μαλιακό είχαμε επί τρεις μήνες νεκρά ψάρια και στην περιοχή του Δήμου Μεσσαπίων στην Εύβοια τον Ιούνιο δημοσιεύθηκαν αναλύσεις νερού από το ΙΓΜΕ και το ΕΚΠΑ (Τμήμα Γεωλογίας) με πολύ υψηλά επίπεδα Cr(VΙ).

Το πρόβλημα της υψηλής συγκέντρωσης βαρέων μετάλλων στα νερά και ενδεχομένως και στα τρόφιμα είναι συνυφασμένο με την ανύπαρκτη διαχείριση των αποβλήτων στη χώρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι για την Κομισιόν ο φάκελος «Ασωπός» είχε κλείσει το 2006, αλλά οι διαμαρτυρίες των πολιτών ανάγκασαν την Κομισιόν να ανοίξει πάλι τον φάκελο το 2007 και σήμερα είναι γνωστό ότι η Ελλάδα θα παραπεμφθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την απόκρυψη 600.000 τόνων τοξικών αποβλήτων.
Σύμφωνα με την προαναφερθείσα μελέτη του ΙΓΜΕ, στην περιοχή του Ασωπού έχουν ανιχνευθεί Cr(VΙ) σε επίπεδα μέχρι και 156 μg/l, σίδηρος (Fe) σε επίπεδα μέχρι και 2.700 μg/l (με όριο τα 200 μg/l) και νικέλιο (Νi) σε επίπεδα μέχρι και 54 μg/l (με όριο τα 20 μg/l). Πιο ειδικά, στην περιοχή του Ασωπού, σχετικά με το νερό και τα τρόφιμα, δεν εφαρμόστηκε η ΚΥΑ Υ2-2600-01 για την Ποιότητα του Νερού Ανθρώπινης Κατανάλωσης, η οποία διαπνέεται από την αρχή της πρόληψης αφού προστατεύει τον πληθυσμό από όχι μόνο από βέβαιο αλλά και από «ενδεχόμενο» κίνδυνο. Μάλιστα κατά το άρθρο 8, παρ. 3 ακόμη και εντός ορίων να είναι το νερό, αν αποτελεί ενδεχόμενο κίνδυνο τότε «... απαγορεύεται και διακόπτεται ή περιορίζεται η χρήση του».

Αλλά δεν διακόπηκε η παροχή του μολυσμένου με τοξικά νερού στα δίκτυα για την προστασία της δημόσιας υγείας.

Δεν υπήρξε συστηματική, υπεύθυνη, διεισδυτική και αποτελεσματική πληροφόρηση των πολιτών ώστε να αποφύγουν τη χρήση τέτοιου νερού.

Δεν διατάχθηκε τοξικολογική έρευνα- ιατρικές εξετάσεις στους επί χρόνια εκτιθέμενους στα βαρέα μέταλλα. Σύμφωνα όμως με το αρχείο αδειών ταφής της ενορίας του Αγίου Σπυρίδωνα Οινοφύτων υπάρχει μια ανησυχητική αύξηση της εμφάνισης του καρκίνου ως αιτία θανάτου από το 1988 (6%) ώς σήμερα (38%)!!

Δεν υπήρξαν δράσεις για τη χαρτογράφηση και αποτίμηση του προβλήματος σε σχέση με τα βιομηχανικώς παραγόμενα τρόφιμα στην περιοχή μας από βιομηχανίες τροφίμων που χρησιμοποιούν μέχρι και σήμερα το νερό για την παραγωγή των προϊόντων τους που στέλνουν στην ελληνική και διεθνή αγορά.

Δεν αποτιμήθηκε από την πολιτεία η επίπτωση στις καλλιέργειες (από τη χρήση του εν λόγω ρυπασμένου νερού ως ποτιστικού) και την κτηνοτροφική παραγωγή (κρέας- γάλα κ.λπ.). Όλα τα παραπάνω αναλύονται διεξοδικά από έξι επιστήμονες στην έκθεση που ετοιμάσαμε για τον ΕΦΕΤ με θέμα «επιμόλυνση τροφίμων από βαρέα μέταλλα και μεταλλοειδή». Η έκθεση κατατέθηκε αρμοδίως στον ΕΦΕΤ πριν από λίγες μέρες και ελπίζουμε να λάβει τη δέουσα προσοχή από τη νέα πολιτική ηγεσία των εμπλεκόμενων υπουργείων.

ΠΗΓΗ: TANEA

Με υπογραφή Γιώργου είχαν μονιμοποιήσει το 1999 τους εργαζομένους με stage

Της Σ. ΣΤΑΥΡΟΠΙΕΡΡΑΚΟΥ

Με δύο φωτογραφικές διατάξεις, που φέρουν την υπογραφή του σημερινού πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, μέσα σ’ ένα χρόνο την περίοδο 1999-2000 μονιμοποιήθηκαν εργαζόμενοι με stage με διαδικασίες εκτός ΑΣΕΠ σε δήμους και Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση. Η υποκρισία που επιδεικνύει η κυβέρνηση Παπανδρέου στο θέμα των stage αποδεικνύεται περίτρανα στις δύο αυτές αποφάσεις που δημοσιεύτηκαν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 9 Σεπτεμβρίου 1999 και στις 12 Σεπτεμβρίου 2000.

Οπως αναφέρεται στο ΦΕΚ 180: «Οσοι ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα κατάρτισης και απόκτησης επαγγελματικής εμπειρίας σε θέματα Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Τοπικής Ανάπτυξης καταλαμβάνουν με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου κενές θέσεις μόνιμου προσωπικού στον δήμο στον οποίο πραγματοποίησαν την κατάρτιση».

Το θέμα ανέδειξε ο ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και πρόεδρος της ΔΑΚΕ ιδιωτικού τομέα, Κώστας Πουπάκης, ο οποίος επισημαίνει ότι «η ενδεχόμενη ελλιπής ή κακή διαχείριση από την πλευρά του κράτους των προγραμμάτων stage δεν δύναται να μετατρέψει σε “εξιλαστήρια” θύματα αυτούς τους συμπολίτες μας οι οποίοι έχουν ανάγκη ακόμα και τα 500 ευρώ. Η ανάγκη των συμπολιτών μας για μία θέση εργασίας, ακόμη και με αμοιβές-ψίχουλα, δεν έχει ούτε πράσινο, ούτε κόκκινο, ούτε μπλε χρώμα».

Εμφανώς διαφοροποιημένη από την επίσημη κυβερνητική θέση ήταν αυτή που εξέφρασε ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ Σπύρος Παπασπύρος, ο οποίος εμφανίστηκε ανοιχτός στο διάλογο για τα stage. «Εάν η κυβέρνηση άνοιγε το θέμα σε διαβούλευση, θα μπορούσαμε να το αντιμετωπίσουμε και να βρούμε κριτήρια για τους εργαζομένους που απασχολούνται επί χρόνια στα stage», τόνισε χαρακτηριστικά.

ΠΗΓΗ: ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

Αυξήθηκαν οι δωρητές, μειώθηκαν οι μεταμοσχεύσεις

Σε απώλεια οργάνων οδηγεί η προβληματική λειτουργία του συστήματος μεταμοσχεύσεων στην Ελλάδα.

Ο αριθμός των πολιτών που απέκτησαν κάρτα δωρητή οργάνων, σημείωσε αύξηση κατά 53% το πρώτο εννεάμηνο του 2009, σε σύγκριση με το αντίστοιχο του 2008. Εως το τέλος Σεπτεμβρίου, 3.096 άτομα απέκτησαν την κάρτα, ενώ πέρυσι και πρόπερσι οι δωρητές ήταν 1.745 και 1.721 αντίστοιχα.
Η αισιόδοξη αυτή εξέλιξη δεν έχει, όμως, το ανάλογο αποτέλεσμα στις μεταμοσχεύσεις, οι οποίες σημείωσαν μείωση. Οι υπεύθυνοι του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ) εκτιμούν ότι η μείωση δεν οφείλεται σε άρνηση των πολιτών, αλλά σε οργανωτικούς κυρίως λόγους που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας. Τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα δείχνουν ότι από την αρχή του έτους, 60 δότες οργάνων έχουν χαρίσει ζωή σε 131 μεταμοσχευθέντες ασθενείς, όταν το αντίστοιχο διάστημα του 2008 είχαν πραγματοποιηθεί 195 μεταμοσχεύσεις από 73 δότες.
Από τις φετινές, οι 96 αφορούν μεταμόσχευση νεφρών από πτωματικό δότη (138 πέρυσι), οι 28 ήπατος (41 πέρυσι), τέσσερις καρδιάς (13), δύο πνευμόνων (3) και μία διπλή νεφρού και παγκρέατος (2 όλη τη χρονιά).
Οι υπεύθυνοι του Οργανισμού τονίζουν ότι οι γιατροί των εντατικών μονάδων επιτελούν δύσκολο έργο. Για να γίνει πιο λειτουργικό, αναβαθμίστηκε το σύστημα καταγραφής των δωρητών οργάνων, δημιουργώντας ένα αρχείο δυνητικών δοτών Ανανεώθηκε, επίσης, η κάρτα δωρητή οργάνων, η οποία έχει τη μορφή πλαστικής κάρτας και εκδίδεται σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Ο πρόεδρος του ΕΟΜ κ. Αλκιβιάδης Κωστάκης εξέφρασε τον προβληματισμό του για την ελαφρά κάμψη των μεταμοσχεύσεων, επισημαίνοντας ότι απαιτείται προσοχή σε όλους τους κρίκους της μεταμοσχευτικής αλυσίδας.
ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

Διαδικτύου ανάβασις

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Με ένα μέρος της αξιοπιστίας της φαίνεται ότι θα πληρώσει η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου το θέμα των γεν. γραμματέων των υπουργείων. Γιατί, στο πλαίσιο της νέας αντίληψης περί εξουσίας που προωθεί, κάλεσε τους ενδιαφερόμενους να υποβάλουν βιογραφικά μέσω Internet, γεγονός που ερμηνεύθηκε ως διάθεση επιλογής με αξιοκρατικά κριτήρια, η οποία θα σήμαινε ότι οι θέσεις των γεν. γραμματέων παύουν να είναι πολιτικές.
ΠΡΑΓΜΑΤΙ, όπως λένε οι πληροφορίες, περισσότεροι από 20.000 ενδιαφερόμενοι, προφανώς ποικίλων πολιτικών τοποθετήσεων, έσπευσαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα της κυβέρνησης, με την ελπίδα (αν όχι την πεποίθηση) ότι τα πτυχία και η εμπειρία τους θα αποδεικνύονταν ισχυρότερα των κομματικών ταυτοτήτων.
ΟΙ πιο έμπειροι γύρω από τον ρόλο των γεν. γραμματέων στα υπουργεία, εξεδήλωσαν τις επιφυλάξεις τους από την πρώτη στιγμή, επισημαίνοντας ότι ακόμα και αν οι νέοι γραμματείς δεν κληθούν να παράξουν οι ίδιοι πολιτική, όπως γινόταν στις περισσότερες περιπτώσεις μέχρι σήμερα, θα πρέπει τουλάχιστον να εκτελούν την πολιτική των υπουργών ή υφυπουργών, με την οποία δεν είναι δυνατόν να είναι αντίθετοι.
ΑΡΑ, οι γεν. γραμματείς, όχι μόνο θα πρέπει να είναι ΠΑΣΟΚ, αλλά και του κλίματος της νέας κυβέρνησης και ακόμα περισσότερο του κλίματος του πολιτικού προϊσταμένου του κάθε υπουργείου, ώστε να εξασφαλίζεται η αρμονική μεταξύ τους συνεργασία.

ΠΩΣ θα μπορούσε, λοιπόν, να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, με αξιοκρατικές και απολίτικες επιλογές μέσω Internet; Την απορία έλυσαν τα σχετικά ρεπορτάζ των κυριακάτικων εφημερίδων, και ειδικότερα της «Κ.Ε.», στην οποία οι ενδιαφερόμενοι διάβασαν τα εξής: «Οι θέσεις αυτές -λένε από το Μαξίμου- είναι πολιτικές. Δεν μπορούμε να πάρουμε έναν ακροδεξιό επειδή έχει φοιτήσει σε καλά πανεπιστήμια και έχει πολλούς τίτλους». Και με βάση τον κοινό νου, ούτε έναν κομμουνιστή ή οπαδό της Ν.Δ... Ετσι δεν είναι;

ΚΑΙ τότε προς τι η ανάβαση στο Internet και η καθυστέρηση τόσο πολλών ημερών; Για να δοθεί πρόσκαιρα η ψευδαίσθηση της αξιοκρατίας, που τώρα θα καταρρεύσει με καθόλου ασήμαντο πολιτικό κόστος για την νέα κυβέρνηση; Ή για να γνωρίσουν καλύτερα, μέσω των βιογραφικών τους οι υπουργοί, τους κομματικούς υποψήφιους, που έτσι κι αλλιώς τους γνώριζαν πάρα πολύ καλά;
Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ με τις μεγάλες διεθνείς εμπειρίες, μάλλον προσπάθησε να πρωτοτυπήσει με βάση εικόνες του από το εξωτερικό και ειδικότερα τη Σκανδιναβία. Αλλά εδώ δεν είναι καν Βαλκάνια, είναι Ελλάδα, «η χώρα του πράσινου ήλιου, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, της Καλαμαριάς»!

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Ούτε 300 εκατ. δεν πήρε ο κλάδος πληροφορικής από τα 3 δισ. του Γ΄ ΚΠΣ

Tου Βαγγελη Mανδραβελη

Το 2000 τίποτε δεν προμήνυε την επερχόμενη καταιγίδα στην αγορά πληροφορικής. Με «φουσκωμένες» τις κεφαλαιοποιήσεις και με παρακαταθήκη τα 3 δισ. ευρώ του 3ου Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, οι επιχειρηματίες του κλάδου αισθάνονταν αρκετά μεγάλη αυτοπεποίθηση για τα μελλούμενα. Ακόμη και η χρηματιστηριακή κρίση που ακολούθησε δεν πτόησε την αγορά. Οι αξίες υποχωρούσαν, αλλά τα τρία δισ. ευρώ ήταν εκεί και περίμεναν.

Σχεδόν 10 χρόνια μετά, ο κλάδος είναι πλέον αφανισμένος. Και λάθη έγιναν απ’ όλες τις πλευρές. Οι επιχειρηματίες του κλάδου, «παραφουσκωμένοι» οι ίδιοι από τις κεφαλαιοποιήσεις των επιχειρήσεων, ξόδεψαν αλόγιστα για αγορές άχρηστων περιουσιακών στοιχείων. Επίσης μεγάλο σφάλμα του κλάδου ήταν η παράταξη των δυνάμεών τους με στόχο τον μεγάλο πελάτη - το ελληνικό δημόσιο. Ωστόσο, τα 3 δισ. ευρώ που υποσχόταν ήταν μεγάλο δέλεαρ.

Το Δημόσιο, ωστόσο, δεν άργησε να διαψεύσει τις ελπίδες ακόμη και των πιο απαισιόδοξων. Η χώρα παρουσιάζοντας για άλλη μια φορά έλλειμμα στον σχεδιασμό μεγάλων και σημαντικών παρεμβάσεων, γρήγορα μετέτρεψε τα έργα πληροφορικής σε καταρτίσεις ανθρωπίνου δυναμικού, προμήθειες Η/Υ και επιδοτήσεις αγορών εξοπλισμού από επιχειρήσεις και ιδιώτες.

Από τα τρία δισ. ευρώ, είναι ζήτημα αν τελικά διατέθηκαν 300 εκατ. ευρώ σε ολοκληρωμένα έργα πληροφορικής.

Οι επιχειρήσεις πληροφορικής δεν είχαν προετοιμαστεί για ένα τέτοιο Βατερλό. Μάλιστα στην προσπάθειά τους να εισέλθουν στην αγορά του Δημοσίου, δεν δίστασαν να «χτυπήσουν» τις τιμές, στοχεύοντας στις λεγόμενες επεκτάσεις των έργων, οι οποίες τελικά δεν ήλθαν ποτέ. Τα έργα που υλοποίησαν με μειωμένα τιμήματα, είτε δεν έχουν παραληφθεί από το Δημόσιο, είτε έχουν παραληφθεί και δεν έχουν πληρωθεί.

Από τα 11 έργα ανάπτυξης Πληροφοριακών Συστημάτων στα Περιφερειακά Συστήματα Υγείας - Πρόνοιας (ΠΕΣΥΠ) που δημοπρατήθηκαν την περίοδο 2003-2004, μέχρι σήμερα έχει παραληφθεί μόνον ένα, το ΠΕΣΥΠ Ν. Αιγαίου «Δήλος». Το χειρότερο είναι ότι οι ίδιες οι εταιρείες που ανέλαβαν τα έργα, εδώ και τρία χρόνια καταβάλλουν πληρωμές συντήρησης των συστημάτων (λογισμικού και υλικού) στους προμηθευτές, χωρίς οι ίδιες να εισπράττουν καθώς τα έργα δεν παραλαμβάνονται.

«Οταν μια πολυεθνική εταιρεία παραδίδει τις άδειες χρήσης λογισμικού στον ανάδοχο, οι συμβάσεις υποστήριξης τρέχουν από την 1η ημέρα, ανεξαρτήτως του πότε θα αποπληρωθεί ο ανάδοχος από δικαιούχο του έργου», λέει στέλεχος της αγοράς.
Το αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής ήταν η «καθίζηση» των οικονομικών αποτελεσμάτων των ελληνικών εταιρειών πληροφορικής και η ενίσχυση των μεγεθών των (θυγατρικών) πολυεθνικών επιχειρήσεων, οι οποίες καταρρίπτουν το ένα ρεκόρ μετά το άλλο στα έσοδα και τα κέρδη τους. Εταιρείες όπως η IBM, η Ηewlett Packard, η Oracle κ.ά. εμφανίζουν ραγδαία αύξηση εσόδων και κερδών.

Το δεύτερο «έγκλημα» της πολιτείας είναι ότι, αφού διαπίστωσε το έλλειμμα σχεδιασμού σε μεγάλες παρεμβάσεις ηλεκτρονικοποίησης της κρατικής μηχανής, έστρεψε το ενδιαφέρον στις εύκολες προμήθειες εξοπλισμού και επιδοτήσεις αγορών λογισμικού και υπολογιστών.

«Σήμερα κάθε νομαρχία έχει 8 servers (σ.σ. εξυπηρετητές) και σχεδόν καμία εφαρμογή», παρατηρεί στέλεχος της αγοράς πληροφορικής.

Οι υπολογιστές κάθονται εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια και πλέον είναι τεχνολογικά άχρηστοι. Ο ίδιος επικρίνει το γεγονός ότι στο όνομα της εξυπηρέτησης του πολίτη, στις νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις της χώρας έχουν αναπτυχθεί πέντε θεματικές πύλες (portals). Η πρώτη αφορά θέματα μεταφορών (π.χ., άδειες οδήγησης κ.λπ.), η δεύτερη θέματα τροφίμων & αγροτικών προϊόντων, η τρίτη τη βιομηχανία & τον ορυκτό πλούτο, η τέταρτη το εμπόριο & τις Ανώνυμες Επιχειρήσεις και, τέλος, η πέμπτη θέματα υγείας & πρόνοιας. Τα έργα αυτά πλησίασαν τα 15 εκατ. ευρώ, αλλά σήμερα δεν προσφέρουν σχεδόν καμιά υπηρεσία στους πολίτες.
ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πλιάτσικο εκατομμυρίων ευρώ στην τεχνική βάση της «ΟΑ»!

Παράτησαν αφύλακτες τις αποθήκες

«Μπόνους» 10 εκατ. ευρώ σε 550 υπαλλήλους που βρίσκονται σε... άδεια!

Αμφιλεγόμενος ο εκκαθαριστής που έσπευσε να πλαισιωθεί με... στελέχη του Λιάπη...

Η Ολυμπιακή μπορεί να μην… πετάει πλέον, να έχει παραγκωνιστεί αφού το μεταφορικό της έργο επωλήθη στη MIG, να έχει μπει στην τελική ευθεία για την οριστική της διάλυση, αλλά ακόμα και αυτήν τη στιγμή, κυριολεκτικά στο… παρά πέντε, εξακολουθεί να… παράγει σκάνδαλα!

Σύμφωνα με τον νόμο 3717/2008 η Ολυμπιακή από τις 2/10/2009 έχει τεθεί σε καθεστώς εκκαθάρισης. Από την ημέρα που το πτητικό και μεταφορικό της έργο επωλήθησαν στη MIG, οι υπάλληλοί της, όσοι δεν αποχώρησαν, δεν πήγαν στη νέα εταιρεία ή δεν συνταξιοδοτήθηκαν, βγήκαν σε υποχρεωτική άδεια. Αυτό είχε αποτέλεσμα οι αποθήκες της εταιρείας, οι τεχνικές υπηρεσίες, ακόμα και τα αεροσκάφη της να μείνουν χωρίς φύλαξη, στο… έλεος του καθενός που γνώριζε την αξία και τη σημασία των υλικών που ήταν αφύλακτα στις αποθήκες και την Τεχνική Βάση! Έτσι έγινε ένα πρωτοφανές πλιάτσικο, ύψους εκατομμυρίων ευρώ, αφού ευαίσθητα όργανα και πανάκριβο ηλεκτρονικό υλικό έκαναν… φτερά και ουδείς γνωρίζει πού βρίσκονται.
Επειδή τα υλικά αυτά είναι απαραίτητα για τις πτήσεις των αεροσκαφών και είναι αναλώσιμα, θεωρείται βέβαιο ότι έχουν καταλήξει στις αποθήκες ξένων αεροπορικών εταιρειών.
Το υλικό που εκλάπη είναι ηλεκτρονικές δισκέτες για αεροπλάνα που στοιχίζουν 200.000 ευρώ η μία, ανταλλακτικά μηχανών, ηλεκτρονικά όργανα κ.λπ. Επίσης από την Τεχνική Βάση λείπουν οι εφτά γρύλοι που υπήρχαν για την ανύψωση των αεροσκαφών προκειμένου να αντικατασταθούν οι τροχοί τους! Δηλαδή αυτοί που άδειασαν τις αποθήκες γνώριζαν την αξία των αντικειμένων που υπήρχαν και προφανώς ήξεραν και πού θα διαθέσουν τα κλοπιμαία!
Αυτό όμως είναι η… κορυφή του παγόβουνου. Γιατί υπάρχει και συνέχεια περισσότερο… εντυπωσιακή.
Η MIG δεν αγόρασε τα αεροσκάφη της Ολυμπιακής, αφού προτίμησε να πάρει δικά της. Έτσι ο στόλος της πάλαι ποτέ κραταιάς κρατικής εταιρείας παραμένει καθηλωμένος στο έδαφος αλλά… αλώβητος (σ.σ.: δηλαδή τα αεροσκάφη γλίτωσαν… το πλιάτσικο, λόγω μεγέθους μάλλον). Για να έχουν αξία τα αεροσκάφη αυτά και να μπορέσουν να πωληθούν πρέπει να βρίσκονται σε ετοιμότητα. Οπότε χρειάζονται τακτική και σχολαστική συντήρηση και ανά τακτά χρονικά διαστήματα ενεργοποίηση των μηχανών και των συστημάτων τους.
Αυτές τις εργασίες κανονικά θα έπρεπε να τις κάνει το προσωπικό της εταιρείας που είναι εξειδικευμένο και διαθέτει και τα ανάλογα μέσα. Όμως το προσωπικό βρίσκεται σε άδεια και το έργο της συντήρησης έχει δοθεί σε ξένη εταιρεία, με το ανάλογο αντίτιμο βέβαια!

Το πιο σπουδαίο όμως είναι ότι τέσσερις μέρες πριν από τις εκλογές, η γενική συνέλευση των μετόχων της Ολυμπιακής, κατόπιν εισήγησης του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου Ι. Χαλκίδη, αποφάσισε να καταβληθεί μπόνους 10 εκατ. ευρώ σε 550 εργαζομένους με τη μορφή έκτακτης μισθοδοσίας!
Γιατί άραγε δόθηκε αυτό το μπόνους σε υπαλλήλους που… κάθονταν και με ποια κριτήρια επελέγησαν οι… τυχεροί;
Επίσης μοιράστηκαν 75.000 ευρώ σε διευθυντικά στελέχη με προχρονολογημένες επιταγές (25/9/09) ύστερα από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου!
Ούτε και γι' αυτό το… δωράκι υπάρχει αιτιολογία. Κάποιοι μοιράζουν λεφτά που δεν είναι δικά τους σαν… να είναι δικά τους! Θα λογοδοτήσουν άραγε ποτέ;

Όλα αυτά τα λέει σε ανακοίνωσή της, που υπογράφει ο πρόεδρος Μ. Τσιμιδόπουλος και ο γενικός γραμματέας Σ. Μεταλληνός, η Ένωση Τεχνικών Εναερίων Μεταφορών και Πτυχιούχων που καταγγέλλει ότι τα πιστοποιητικά και οι εγγυήσεις των πανάκριβων υλικών που έμειναν στην Ολυμπιακή και για διάφορους λόγους… γλίτωσαν από το πλιάτσικο, έχουν μείνει στους χώρους που πήρε η MIG! Περιττό να πούμε ότι τα υλικά αυτά χωρίς τα «χαρτιά» τους είναι άχρηστα!
«Εκτός των παραπάνω», καταλήγει η ανακοίνωση, «λόγω της βεβιασμένης εξόδου των εργαζομένων της ΟΑ, στα συνεργεία μας έχουν παραμείνει μονάδες και υλικά όπως π.χ. σκέλος αεροσκάφους 734 αξίας 1 εκατ. ευρώ, τροχοί αεροσκαφών αξίας 2 εκατ. ευρώ και πολλά άλλα αναλώσιμα, κινητήρες κ.λπ. χωρίς να έχει ληφθεί καμία πρόνοια. Όλα τα παραπάνω, λόγω της ολιγωρίας της διοίκησης, σήμερα παραμένουν αφύλακτα σε χώρους που ανήκουν στη MIG».

Αυτά τα απίστευτα συμβαίνουν -δυστυχώς- στην παλιά Ολυμπιακή, η οποία φαίνεται πως μέχρι το τέλος της θα… παράγει σκάνδαλα. Το ζητούμενο είναι γιατί παρ' όλες τις καταγγελίες και τις επισημάνσεις συνδικαλιστών και εργαζομένων, δεν παρεμβαίνει κανένας; Εκείνοι που έχουν την ευθύνη να προστατεύουν την κρατική περιουσία, τι κάνουν; Γιατί αδρανούν; Ο αρμόδιος υπουργός έχει μήπως κάτι να πει;

Η εκκαθάριση
Εκεί όμως που έχει γίνει… χαμός με τις επιλογές της κυβέρνησης, ακόμα και από τους ίδιους τους συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ, είναι το θέμα της εκκαθάρισης. Με εντολή του αρμόδιου υφυπουργού Ν. Σηφουνάκη, εκκαθαριστής ορίστηκε ο Μιχάλης Καραλής, υπάλληλος της Ολυμπιακής, μέλος του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος όμως βαρύνεται με την υπόθεση της καθυστέρησης της μεταφοράς της Τεχνικής Βάσης της ΟΑ το 2000 στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» από το Ελληνικό, αλλά και για τις 22 τροποποιήσεις που είχε κάνει αυθαίρετα στο αρχικό σχέδιο χωρίς την έγκριση των αρμοδίων οργάνων και υπηρεσιών της εταιρείας, οι οποίες είχαν ανεβάσει σημαντικά το κόστος.

Για το θέμα αυτό η ΝΔ το 2004 είχε υποβάλει μηνυτήρια αναφορά με κατηγορούμενους περίπου 13 παράγοντες της τότε διοίκησης και συνδικαλιστές, που ανήκαν όλοι στο ΠΑΣΟΚ, αλλά εναντίον του κ. Καραλή δεν είχε στραφεί! Απλώς ο κ. Καραλής είχε καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας εναντίον των πρώην «συντρόφων» του στο ΠΑΣΟΚ και συνεργατών του στην εταιρεία! Αντί να είναι κατηγορούμενος δηλαδή έγινε… κατήγορος!
Η… πρώτη δουλειά του κ. Καραλή μόλις ανέλαβε την εκκαθάριση ήταν να πάρει ως συνεργάτη του την πρώην διευθύντρια εγκαταστάσεων της Ολυμπιακής Αρετή Ραυτοπούλου, μεγαλοστέλεχος της ΝΔ και εξ απορρήτων του Μ. Λιάπη, που έκανε ό,τι ήθελε επί ΝΔ στην εταιρεία και γι' αυτό την αποκαλούσαν «σιδηρά κυρία» της Ολυμπιακής. Για την εμπλοκή της σε «περίεργες» υποθέσεις (όπως αυτή της ενοικίασης UPS) που ζημίωσαν την εταιρεία και για υποθέσεις κατάχρησης εξουσίας και διώξεων συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ είχαν γίνει ερωτήσεις στη Βουλή, οι οποίες δεν απαντήθηκαν ποτέ!
Αμέσως μετά την κ. Ραυτοπούλου, ο κ. Καραλής προσέλαβε ως έτερο συνεργάτη του τον έμπιστό της, Γιώργο Μιχαηλίδη.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά.
Κατ' αρχάς γιατί επελέγη ως εκκαθαριστής ένας υπάλληλος της εταιρείας που η δράση του στο παρελθόν, όταν ήταν σε θέση ευθύνης στην Ολυμπιακή, έχει αφήσει αρνητικές εντυπώσεις και έχει γίνει αντικείμενο δικαστικής διερεύνησης.

Προκαλεί δε ερωτήματα το γιατί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επέλεξε γι' αυτήν τη θέση έναν άνθρωπο που, για να καλύψει τις δικές του ευθύνες, ευθυγραμμίσθηκε στη Δικαιοσύνη με τη ΝΔ κατά του Κινήματος. Τόσο πολύ τον εμπιστεύονται;
Δεν έχει το ΠΑΣΟΚ δικά του στελέχη για να κάνουν την εκκαθάριση; Μήπως η ομάδα αυτή, που δούλευε μαζί στην Ολυμπιακή επί ΝΔ, έχει αφήσει στη μέση κάποιο έργο και θέλει τώρα να το… ολοκληρώσει;
Σ' αυτά τα απλά αλλά κρίσιμα ερωτήματα θα πρέπει να απαντήσει ο κ. Σηφουνάκης, που επέλεξε τον κ. Καραλή...
ΠΗΓΗ: TO ΠΑΡΟΝ

Εθνικές επέτειοι εν έτει 2040

Tου Νικου Βατοπουλου

Αν κάνουμε μια προβολή στο εγγύς μέλλον και φθάσουμε στο έτος 2040, η Ελλάδα θα γιορτάζει την εκατονταετηρίδα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Τα μωρά που είναι τώρα στο καρότσι θα είναι σαραντάρηδες και οι σημερινοί έφηβοι θα είναι «κατεστημένο». Το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. θα έχουν μια ιστορία 66 ετών και η Πτώση του Τείχους του Βερολίνου θα απέχει μισόν αιώνα. Σχετικό πράγμα ο χρόνος...
Αντίστοιχα, στο παρελθόν, το 1921 τιμήθηκε η εκατονταετηρίδα από το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης, το 1930 τα 100 χρόνια από την ίδρυση του ελληνικού κράτους και το 1934, τα 100 χρόνια από την ανακήρυξη της Αθήνας ως πρωτεύουσας. Ως το 2040, που θα εορτασθούν τα 100 χρόνια της 28ης Οκτωβρίου, θα έχουν ήδη τιμηθεί τα 200 χρόνια από τις προηγούμενες επετείους.

Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα είναι μια εθνική εορτή σε 30 χρόνια. Βέβαιον είναι ότι η σύνθεση της κοινωνίας θα είναι διαφορετική. Θα υπάρχουν χιλιάδες Ελληνόπουλα που θα έχουν προέλθει από μεικτούς γάμους και οι κύκλοι της μετανάστευσης θα έχουν κλείσει, τουλάχιστον, όπως τους γνωρίζουμε σήμερα. Θα είναι η Τουρκία μέλος της Ενωμένης Ευρώπης; Πολύ πιθανόν να είναι και ακόμη πιο πιθανόν οι Τούρκοι τουρίστες, χωρίς βίζα, να κατακλύζουν τα νησιά.
Ενα ακόμη ενδεχόμενο είναι να έχουν καταργηθεί οι στρατιωτικές παρελάσεις στην Ελλάδα αν, εν τω μεταξύ, κερδίσει έδαφος η άποψη που σήμερα υποστηρίζει ότι η διεξαγωγή τους απηχεί μια παρωχημένη αντίληψη περί παρουσίας του κράτους και του στρατού στη δημόσια ζωή. Αλλά, επειδή η εξέλιξη των κοινωνιών δεν ακολουθεί γραμμική πρόοδο, είναι, επίσης, σοβαρό ενδεχόμενο, οι στρατιωτικές παρελάσεις όχι μόνο να μην έχουν καταργηθεί στην Ελλάδα, αλλά να έχουν επανέλθει, έστω και με άλλον τύπο, στις χώρες της Ευρώπης, όπου από χρόνια έχουν καταργηθεί.

Πέραν όμως της εθιμοτυπίας, η εθνική εορτή του μέλλοντος είναι πολύ πιθανόν να λειτουργεί περισσότερο ενωτικά απ’ ό, τι σήμερα που οι μνήμες είναι ζώσες. Το 1940 θα αχνοφαίνεται από τα βάθη του μακρινού 20ού αιώνα, όπως μας φαίνονται σήμερα ο Μακεδονικός Αγώνας και οι Βαλκανικοί Πόλεμοι. Αλλά, παρά την απόσταση του χρόνου, υπάρχει το ενδεχόμενο η αυριανή κοινωνία να έχει επαναπροσδιορισθεί πάνω σε άλλες συντεταγμένες, στις οποίες το «1940» να έχει ρόλο κομβικό. Περισσότερο και από το «1821», η 28η Οκτωβρίου μπορεί ευκολότερα να συμβάλει σε συνεκτικότητα και ηρωισμό, ίσως διότι πιο εύκολα μπορεί κανείς να ταυτιστεί με τον «ανώνυμο» στρατιώτη του αλβανικού μετώπου παρά με τον ανάστημα ενός επώνυμου ήρωα του 1821, δίπλα στον οποίο ο ρόλος του ανώνυμου συχνά θαμπώνει.

Το 2040, που είναι τόσο κοντά, όσο είναι το 1978 πίσω στον χρόνο, θα υπάρχει μία εντελώς νέα γενιά Ελλήνων που θα ασκεί την κριτική της για όλους εμάς που δουλεύουμε σήμερα στην κοινωνία.

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Θανατολάγνοι…

Χρονογράφημα βασισμένο σε μνήμες Γερμανικής κατοχής απο τον Ιερέα

Παπα-Ηλία Υφαντή

Ο Παπα Ηλίας είναι ένας απο τους ιερείς που ΤΙΜΟΥΝ τα πιστεύω και το ράσο τους και που απο το blog του(http://papailiasyfantis.blogspot.com)

μάχεται έντιμα με απο καρδιάς απόψεις

Αυτές οι μέρες, μέρες μνήμης. Μνήμης δόξας και οδύνης. Δόξας για το ηρωικό έπος του ’40, αλλά και οδύνης για τα πικρά χρόνια της κατοχής. Με τα τόσα πικρά περιστατικά, που ζήσαμε στην πανανθρώπινη, την πανελλήνια, αλλά και τοπική μας κοινωνία.
Όπως, για παράδειγμα, στο χωριό μας (Σκουτεσιάδα Αιτ/νίας). Με τον γέρο Αριστείδη τον Τσιούμα, που καλούσε, απ’ το αντικρινό βουνό σε βοήθεια το γιο του, το Γιώργο. Γιατί βέβαια, δεν μπορούσε ν’ ακολουθήσει στο βουνό, που είχαμε εμείς κρυφτεί. Και τον άφησαν με την πεποίθηση ότι ήταν αδιανόητο τα κτήνη της άριας φυλής να πειράξουν τον 90χρονο γέροντα.
Ωστόσο οι μεγαλύτεροι έκαμαν σύσκεψη, για να πάει κάποιος να τον συναντήσει. Γιατί, ενώ την πρώτη μέρα φαίνονταν να κάνουν περιπολίες οι Γερμανοί στο βουνό της Τέμπλας, όπου βρισκόταν ο γέρος, την επόμενη όμως και τη μεθεπόμενη δεν ξαναφάνηκαν. Κι επειδή ο γέρος φώναζε όλο και συχνότερα και εντονότερα, αποφάσισε να πάει ο πατέρας μου.
Ένα μισάωρο, περίπου, μετά την αναχώρησή του, ακούστηκαν πυροβολισμοί. «Τον τουφέκισαν το Μήτσο»! είπαν.

Κι ένιωσα τότε θυμάμαι-παιδάκι εφτά χρονών-σαν κάτι να ξεριζώθηκε βαθιά από τα σπλάχνα μου...Αλλά, ύστερα από κάμποση ώρα, επέστρεψε. Και διηγιόταν ξανά και ξανά την περιπέτειά του:
«Ήταν σούρουπο, έλεγε, όταν έφτασα στο σημείο, όπου βρισκόταν ο γέρο-Αριστείδης. Μου ’λεγε πως άκουγε άλογα, που χλιμιντρούσαν και που ήταν, βέβαια, τα γερμανικά πολυβόλα. Κι ακόμη πως πήγαινε και μέχρι το σπίτι. Κινήσεις, που, όπως φαίνεται, παρακολουθούσαν οι Γερμανοί, αλλά τον άφηναν σαν δόλωμα για τη σύλληψη και κάποιων άλλων…
»Καθώς συνομιλούσαμε, βλέπω στ’ αριστερά μου, κάποιον να ’ρχεται. Αρχικά νόμισα πως ήταν κάποιος συγχωριανός μας. Ξανακοιτάζοντάς τον όμως, συνειδητοποίησα πως ήταν Γερμανός. Σκέφτηκα τότε, πως έτσι κι αλλιώς θα με σκότωναν. Και αποφάσισα πως θα ήταν προτιμότερο να με σκοτώσουν, καθώς θα ’φευγα, παρά να με στήσουν μπροστά σε κάποιο εκτελεστικό απόσπασμα. Και, για να βεβαιωθώ, αν είχα καιρό να φύγω, ξανακοίταξα προς την πλευρά του Γερμανού, που, αντιλαμβανόμενος τις προθέσεις μου, φώναξε επιτακτικά: αλτ!
»Έτρεξα μ’ όλη μου τη δύναμη. Και, καθώς πηδούσα από μια μεγάλη κοτρόνα προς τη μεριά του δάσους, με πυροβόλησε. Η σφαίρα πέρασε ξυστά. Ένιωσα κάψιμο στ’ αυτί μου, αλλά δεν με τραυμάτισε. Ήρθαν κι άλλοι στο σημείο, που είχα πηδήσει και για λίγη ώρα μιλούσαν, ενώ εγώ σταμάτησα και περίμενα κρυμμένος, για να ιδώ τι θα κάμουν. Κι όταν βεβαιώθηκα ότι απομακρύνθηκαν, έφυγα…»
Από κείνη τη στιγμή πήραν το γέροντα. Και διηγιόταν ο παπα-Δημήτρης Ιωακείμ το μαρτυρικό τέλος του, όπως το είδε απ’ το κρησφύγετό του, στο γειτονικό μας χωριό, την Ποταμούλα:
Ξάπλωσαν το γέροντα σ’ ένα αλώνι. Πλάκωσαν τα χέρια του και τα πόδια του με πέτρες. Τον σκέπασαν με άχυρα. Και τον έκαψαν ζωντανό. Κι ενώ οι σπαρακτικές κραυγές του ράγιζαν, όχι μόνο τις καρδιές, αλλά και τις πέτρες, οι «ιεραπόστολοι» του ναζισμού και της άριας φυλής διασκέδαζαν με το ανοσιούργημά τους.

Κατά δυστυχή συγκυρία, σε άλλο σημείο του χωριού μας, συνέλαβαν και δυό του γιους (το Νίκο και το Μήτσο), που τους τουφέκισαν.
Κι ύστερα τη γερόντισσα την Γιωργούλα Τσοβόλα. Που δεν μπορούσε να φύγει, όταν έκαψαν το χωριό, και την έκαψαν ζωντανή μέσα στο σπίτι της. Και τον άλλο γέροντα, τον Τάκη Πρατάρη, τον αλαφροΐσκιωτο, απ’ την Ποταμούλα. Που δεν καταλάβαινε τη λογική των κανιβάλων του Γ.΄ Ράιχ και κυκλοφορούσε ανέμελος ανάμεσά τους. Και που, για να του δώσουν να καταλάβει, τον εκτέλεσαν με τις λόγχες τους…
Κι ύστερα το αθώο παλικάρι (το Σωτηρόπουλο) απ’ τη Κυπάρισσο, που το υποπτεύθηκαν οι δικοί μας ως, δήθεν, κατάσκοπο. Επειδή, σαν παιδί, είχε την αφελή περιέργεια να ρωτάει τους αντάρτες για τις μάρκες των όπλων. Και που το πέθαναν δέρνοντάς το και ρίχνοντάς του λάδι καυτό και αλάτι, στις χαραγματιές, που του έκαναν στην πλάτη…
Και το Γάλλο, το Ζανό, που είχε λιποτακτήσει απ’ το γερμανικό στρατό. Και, που, για να διαφύγει τη σύλληψη απ’ τους Γερμανούς, πήδησε από μεγάλο ύψος και έπαθε ρήξη των σπλάχνων ή, κατ’ άλλους, πνευμονία. Για να πεθάνει τελικά στο σπίτι του μπάρμπα μου, στη Ραΐνα, και να ενταφιαστεί στο νεκροταφείο του χωριού μας.
Κι ύστερα τους Ιταλούς, που ξέμειναν, ύστερα από τη φυγή των Γερμανών. Και που τους χρησιμοποιούσαμε, για αρκετό χρονικό διάστημα, σαν εργάτες. Όπως τον Αουρέλιο και τον Αλβάρο (γιατρό). Και μερικούς άλλους. Που κάποια μέρα τους πέρασαν οι αντάρτες με συνοδεία μπροστά από το σπίτι μας.
Κι όταν η 3χρονη αδερφή μου έτρεξε προς τον Αλβάρο, που υπεραγαπούσε, εκείνος της είπε: «Λιμπερτά (=Ελευθερία) μου, δεν θα με ξαναδείς»! Και δεν τους ξαναείδαμε.

Αφού κάποιοι «ελληναράδες», τζάμπα παλικαράδες, τους καταδίκασαν «εις θάνατον» και τους εκτέλεσαν. Όλους. Γιατί; Επειδή, λέει, κάποιος Ιταλός σήκωσε τα μάτια του στο κορίτσι κάποιου «πατριώτη»…
Αυτές και πάμπολλες άλλες τραγωδίες. Σε πανελλήνια και παγκόσμια κλίμακα. Με τις εκατοντάδες χιλιάδες και τα εκατομμύρια των θυμάτων. Που τις σκηνοθετούν κάποιοι δαιμονισμένοι, όπως ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι ή ο Κλίντον και ο Μπους. Και τόσοι άλλοι άφρονες και παράφρονες, θανατολάγνοι και καταστροφολάγνοι…
Που με τις λεγεώνες των δαιμονίων, που κουβαλούν οι ίδιοι και φιλοξενούν, υποδαυλίζουν τις απωθημένες στο υποσυνείδητο των ανθρώπων καταστροφικές δυνάμεις. Και σύρουν τους λαούς στη φρίκη των πολέμων…

Ελληνας στρατιώτης

Του καθηγητή

ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η άρνηση δεν αποτελεί αποποίηση καθήκοντος, και το βροντερό ΟΧΙ των Ελλήνων στην επέλαση του Φασιστικού άξονα την 28η Οκτωβρίου του 1940 αποτελεί έμπρακτη απόδειξη ότι οι Λαοί πρόθυμα πάντοτε ακολουθούν τον ηγέτη που θα χαράξει με χρυσά γράμματα την σελίδα του μεγαλείου τους στο διαχρονικό βιβλίο της ιστορίας!...
«Τι είναι ένας επαναστάτης;» αναρωτιέται σε μια μεστή νοημάτων παράγραφο ο Albert Camus και συνεχίζει «εκείνος που λέει ΟΧΙ αλλά με την άρνησή του ΔΕΝ εννοεί αποποίηση. Γιατί είναι ταυτόχρονα το ίδιο άτομο που λέει ΝΑΙ στη συνέχιση του αγώνα του έχοντας ήδη κάνει συνειδητά την πρώτη κίνηση, αυτήν της άρνησης…»
Στους δικούς μου κύκλους, των επιστημόνων της συμπεριφοράς αλλά προφανώς και σε κύκλους όπου ασκείται η σύγχρονη πολιτική υπάρχουν οι συνάδελφοι που διατείνονται ότι ένα άτομο δεν μπορεί, δεν είναι σωστό να προσπαθήσει να είναι ταυτόχρονα και λογικό και συναισθηματικό. Αν όμως σταθούμε για λίγο επικεντρώνοντας σε υποκειμενικό ο καθένας και η καθεμιά μας επίπεδο αξιολόγησης αυτή τη θέση μπορούμε να διαπιστώσουμε καλόπιστα ότι εμείς οι άνθρωποι διαθέτουμε την ικανότητα να αισθανθούμε αυτό που σκεφτόμαστε και να επεξεργασθούμε γνωστικά αυτό που αισθανόμαστε.
Με λόγια απλά το συναίσθημα ποτέ ΔΕΝ απέκλειε αναγκαστικά τη συνύπαρξη του με τη λογική και αντίστροφα θα δυσκολευθεί πολύ κανείς να εντοπίσει αξιόπιστη επιστημολογική μαρτυρία που να επιβεβαιώνει ότι λογική αποκλείει το συναίσθημα.
Ο κίνδυνος που υπάρχει για τον καθένα μας είναι συνυφασμένος με μια ανθρώπινη υποσυνείδητη τάση να παρουσιάσουμε κάποιες συναισθηματικές μας αντιδράσεις ως παράγωγα λογικής σκέψης γιατί τότε το αποτέλεσμα που θα προκύψει αποτελεί προπαγάνδα και ο αποδέκτης του μηνύματος που εκπέμπουμε οδηγείται να δεχθεί ως λογικό παράγωγο μια καθαρά συναισθηματική μας θέση.

Στην περίπτωση του Ιωάννη Μεταξά το ΟΧΙ που βροντοφώναξε στον Ιταλό Πρέσβη και κατέθεσε με ειλικρίνεια, σαφήνεια και λογικά επιχειρήματα ήταν διανθισμένο και με εμφανή στοιχεία συναισθηματικής φόρτισης (και, χωρίς να παρεξηγηθεί η θέση μου, και φυσικά, χωρίς να θεωρώ τα δύο ΟΧΙ ισότιμα, το ίδιο συνέβη και στην περίπτωση του Τάσσου Παπαδόπουλου Προέδρου τότε της Κυπριακής Δημοκρατίας με το ΟΧΙ του 2004) οπότε περίτεχνα έγιναν αντικείμενα από πρόσωπα και ΜΜΕ, μιας ανίερης εκμετάλλευσης προπαγανδιστικού επιπέδου όπου οι επιτήδειοι αδυνατώντας να κατανοήσουν τη δύναμη της ιερής, θεραπευτικής, ελπιδοφόρας ΑΡΝΗΣΗΣ (δηλαδή του ΟΧΙ) τείνουν να παρουσιάσουν τις όποιες συναισθηματικές αντιδράσεις των δύο ανδρών ως στοιχεία αναίρεσης της εντυπωσιακά παραγωγικής, ελληνοπρεπέστατης αναλυτικό-συνθετικής τους σκέψης!…
Ακριβώς επειδή είμαστε, όχι μόνο οι εντός Ελλάδος αλλά οι απανταχού της γης Έλληνες και μαζί μας οι αμέτρητοι φιλέλληνες άνθρωποι που μας χαρακτηρίζουν (όπως συμβαίνει και με άλλους λαούς για να μην αποβούμε καταστροφικά εθνοκεντρικοί) κάποια σημαντικά συναισθηματικά δεδομένα και τρόποι λογικής ανάλυσης και αξιολόγησης των ιστορικών μας καταβολών θα είναι χρήσιμο ο καθένας και η καθεμιά μας χωρίς την περίτεχνη, έστω και αν όχι πάντοτε ενδοτική η εκμεταλλευτική επίδραση των Κομματικών μας ταγών, να δούμε με νηφαλιότητα το ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά (και γιατί όχι και του εκλιπόντος Ελληνοκύπριου Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου που κατατέθηκε το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης 7ης Απριλίου του 2004).

Την ώρα που ο Ιωάννης Μεταξάς (και επιμένω να συνδέω το δικό του ΟΧΙ προς τον ΕΧΘΡΟ που εκπροσωπούσε ο Άξονας με το ΜΟΝΑΔΙΚΟ άλλο ΟΧΙ στους «δήθεν» φίλους στην πρόσφατη ιστορία του Ελληνισμού που είπε και ο Τάσσος Παπαδόπουλος) μιλώντας στον δικό του λαό, αλλά φρονώ κατά επέκταση στους απανταχού της γης Έλληνες και φιλέλληνες αιτιολογούσε με δάκρυα την αδιάσειστα λογική θέση της ΑΡΝΗΣΗΣ, του ΟΧΙ, την ίδια ώρα αυτή η εντυπωσιακή πράξη της «άρνησης» γεννούσε, δημιουργούσε τη θέση της «κατάφασης» δίνοντας ζωντανό παράδειγμα ελπίδας σε ΟΛΟΥΣ τους λαούς της γης, σε οργανικά ανθρώπινα σύνολα και μεμονωμένους άνδρες, γυναίκες και παιδιά που δεν μπορούν να δεχθούν το άλογο και παράλογο ως λογικό, το κατάφωρα άδικο και ανήθικο ως ευλογία της Θέμιδας, την εισβολή και κατοχή μιας ελεύθερης χώρας ως πράξη ειρηνικών και φιλικών διαθέσεων!
Η άρνηση που εκφράζει το ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά (όπως και το ΟΧΙ του Ελληνοκύπριου ηγέτη που το ζήτησε από του Κυπρίους και ΕΠΙΚΥΡΩΣΕ με ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ επιπέδου 76% στις 24 Απριλίου 2004 ο Κυπριακός λαός παρά τις “α-φιλότιμες” συστηματικές προσπάθειες πολλών) θα μείνουν στην ιστορία του Έθνους των Ελλήνων αντάξια κάποιων προοδευτικά και μεθοδευμένα οδηγημένων στην υποβάθμιση παρόμοιων ΟΧΙ σε Πέρσες και Ιταλούς και τον μπροστάρη παγκόσμιων κέντρων εξουσίας τότε Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Κόφη ΑΝΑΝ.
Ίσως δεν είναι άκαιρη σαν επίλογος στην σύντομη αυτή bloggo-άποψη η σκόπιμη αναφορά μου στον Αγγλοσάξονα ειρηνιστή φιλόσοφο που με βαθύ νόημα εύχεται από καρδίας «…φανταστείτε την ημέρα που κάποιοι θα κήρυτταν και πάλι έναν πόλεμο και ΚΑΝΕΙΣ δεν θα ερχόταν να συμμετάσχει!…»

Ως Έλληνας Ποντιακής και συνάμα Μικρασιατικής καταγωγής (αχ, εκείνες οι αλησμόνητες πατρίδες των γονιών μου) εκφράζω ένα βουβό αλλά γιγάντιο κύμα αγανάκτησης των απανταχού της γης Ελλήνων που λένε ΟΧΙ και θυμίζουν εις εαυτούς και αλλήλους ότι εμείς δεν συνηθίζουμε να κηρύσσουμε άδικους πολέμους, να επιβουλευόμαστε τη γη άλλων…
Όμως εμείς οι Έλληνες, αδιάφοροι στα κελεύσματα των εκάστοτε πολιτικών ηγετών μυωπικής θεώρησης της ιστορίας του χθες και του επερχόμενου αύριο ΔΕΝ θα διστάσουμε όποιοι και αν συμβεί να είναι εκείνοι που θα μας ζητήσουν να τους παραδώσουμε έστω και μια σπιθαμή ελληνικής γης να βροντοφωνάξουμε ένα κοφτό, συναισθηματικά φορτισμένο, λογικά εδραιωμένο ΕΛΛΗΝΟΠΡΕΠΕΣΤΑΤΟ…ΟΧΙ!
Ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το μεγάλο ΟΧΙ του ελληνισμού το 1940, ο Τάσσος Παπαδόπουλος της Κύπρου 64 χρόνια αργότερα, το 2004…
Εγώ παραμένω ρομαντικά αθεράπευτος στην πίστη και την βεβαιότητά μου ότι κάποιος άλλος Έλληνας Ηγέτης εφόσον και όταν χρειαστεί, θα γράψει ιστορία, με το δικό του σύγχρονο ΟΧΙ και με την συναίνεση του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ διαβεβαιώνοντας ξανά την οικουμένη ότι όσο συνεχίζουν να υπάρχουν ΕΛΛΗΝΕΣ θα μπορεί η ανθρωπότητα να ελπίζει σε ένα ακόμη ΟΧΙ, από εκείνα που έχουν την επαναστατική ιδιομορφία να μετουσιώνουν την άρνηση σε κατάφαση προσήλωσης σε αναλλοίωτες διαχρονικά ανθρώπινες αξίες!…

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου του 1940!

Ζήτω το ΟΧΙ ενός αριθμητικά μικρού, και αδιαμφισβήτητα ιστορικά μεγάλου λαού!..

Ζήτω το απανταχού της γης Έθνος των Ελλήνων!

Βρετανική γελοιογραφία της εποχής

Τί είπαν οι ξένοι για την Ελλάδα

Ο Στρατάρχης Γιαν Σματς, Πρωθυπουργός της Ν. Αφρικής, χαρακτήρισε την 28η Οκτωβρίου 1940 ως "ημέρα που άλλαξε τον ρου της Ιστορίας". Και προσέθεσε: "Πραγματικώς εγεννήθη μία νέα Ελλάς, όπως την ωνειρεύθησαν οι ποιηταί."
Άμα τη εκδηλώσει της Ιταλικής επιθέσεως ο Winston Churchill απέστειλε το ακόλουθο τηλεγράφημα στην Ελληνική κυβέρνηση:
"Η Ιταλία εύρε τας απειλάς του εκφοβισμού ανωφελείς έναντι του ηρέμου θάρρους σας. Κατέφυγεν επομένως εις απρόκλητον επίθεσιν εναντίον της πατρίδος σας, αναζητούσα εις αστηρίκτους κατηγορίας δικαιολογίαν της αισχράς της επιθέσεως. Ο τρόπος με τον οποίον ο Ελληνικός λαός, υπό την αξίαν εμπιστοσύνης ηγεσίαν σας, αντιμετώπισε τους κινδύνους και τις προκλήσεις των τελευταίων μηνών, κατέκτησε τον θαυμασμόν του Βρετανικού λαού διά την Ελλάδα. Αι αρεταί αυταί θα ενισχύσουν τον Ελληνικόν λαόν και κατά την παρούσαν στιγμήν της δοκιμασίας. Θα σας παράσχωμεν την δυνατήν βοήθειαν μαχόμενοι εναντίον κοινού εχθρού και θα μοιρασθώμεν την κοινήν νίκην."
Και όταν πια ο Ελληνικός Στρατός έγραφε το Έπος της Πίνδου, είπε το περίφημο (εφημ. "Manchester Guardian", 19 Απρ. 1941):
"Του λοιπού δεν θα λέγεται ότι οι Έλληνες πολεμούν ως ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν ως Έλληνες."

Ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών Antony Eden:
"Αν το αποτυχόν χάρις εις την νικηφόρον αντίστασιν της Ελλάδος μεσογειακόν σχέδιον του Hitler επετύγχανεν, η επίθεσις της Γερμανίας εναντίον της Ρωσίας θα είχεν όλως διάφορα αποτελέσματα. Οι ήρωες που έχουν βάψει με το αίμα τους την ιεράν γην της Βορείου Ηπείρου, οι μαχηταί της Πίνδου και οι άλλοι, θα είναι οδηγοί μαζί με τους Μαραθωνομάχους, θα φωτίζουν ανά τους αιώνας την οικουμένην."

Ο Βρετανός υπουργός F. Noel Baker (Οκτώβριος 1942):
"Αν η Ελλάς ενέδιδε εις το τελεσίγραφο του Mussolini, ουδείς θα εδικαιούτο να την μεμφθεί... Ο Άξων θα εκυριάρχει στην Μεσόγειο... Η Συρία, το Ιράκ, η Περσία, η Κύπρος, θα κατελαμβάνοντο από τον Άξονα. Η Τουρκία θα εκυκλώνετο. Οι πετρελαιοπηγές της Εγγύς Ανατολής θα ήσαν στη διάθεσή του. Η οπίσθια θύρα του Καυκάσου θα ανοιγόταν δι' αυτόν... Χάρις εις την ελληνικήν αντίστασιν, μας εδόθη ο καιρός να αποκρούσωμε και να συντρίψωμε την ιταλικήν στρατιά, η οποία εκινήθη από τη Λιβύη κατά της Αιγύπτου, να εκκαθαρίσωμε την Ερυθράν Θάλασσα από τα εχθρικά πλοία, να μεταφέρωμε την αμερικανική βοήθεια προς την Εγγύς Ανατολή και να εξουδετερώσουμε έτσι την εχθρική απειλή εναντίον της... Αν το Στάλιγκραντ και ο Καύκασος κρατούν σήμερα, τούτο δεν είναι άσχετον προς την ελληνικήν αντίσταση, της οποίας επωφελούμεθα, μετά την πάροδον δύο ολόκληρων ετών. Ο κόσμος πραγματικά δεν δικαιούται να λησμονήσει τα ελληνικά κατορθώματα κατά την ιστορική εκείνη στιγμή."

Η ΕΣΣΔ, διά του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Μόσχας, αναγνώρισε την καθοριστική συμβολή της Ελλάδος στην καθυστέρηση και τελική αποτυχία της Γερμανικής επιθέσεως εναντίον της ΕΣΣΔ (επιχείρηση "Barbarossa"):
"Επολεμήσατε άοπλοι εναντίον πανόπλων και ενικήσατε. Μικροί εναντίον μεγάλων και επικρατήσατε. Δεν ήτο δυνατόν να γίνει άλλως, διότι είσθε Έλληνες. Εκερδίσαμεν χρόνον διά να αμυνθώμεν. Ως Ρώσοι και ως άνθρωποι σας ευγνωμονούμε."

Αλλά και όλοι οι ανώτεροι Γερμανοί αξιωματούχοι που κατέθεσαν στη δίκη της Νυρεμβέργης, είτε ως κατηγορούμενοι είτε ως μάρτυρες (Keitel, Jodl, von Rundstedt, von List κ.ά.), ομολόγησαν ως βασική αιτία της αποτυχίας της επιχείρησης "Barbarossa" τη Βαλκανική εκστρατεία. Ο στρατάρχης Keitel συγκεκριμένα κατέθεσε:
"Η απροσδόκητη και ισχυρή αντίσταση των Ελλήνων εβράδυνε την επίθεση κατά της Ρωσίας για περισσότερο από δύο μήνες. Αν δεν υπήρχε η καθυστέρηση αυτή, η εξέλιξη του πολέμου θα ήτο διαφορετική, τόσο εις το Ανατολικό μέτωπο όσο και εις τον πόλεμο γενικά, και άλλοι σήμερα θα ήσαν εις την θέσιν του κατηγορουμένου."

Ο Franklin Roosevelt γράφει στον Έλληνα πρέσβη στην Washington (28 Οκτωβρίου 1942):
"Σημαντικώτερον ακόμη από την αρχικήν υπερήφανον απόκρουσιν της εχθρικής προκλήσεως είναι το γεγονός, ότι η Ελλάς εξηκολούθησε να μάχεται με κάθε μέσον το οποίον ημπορούσε να διαθέση. Όταν η ηπειρωτική Ελλάς κατελήφθη από την εχθρικήν υπεροπλίαν, η αντίστασις εξηκολούθησεν από τας νήσους. Και όταν αι νήσοι έπεσαν, η αντίστασις εξηκολούθησεν από την Αφρικήν, από τας θάλασσας, από οιονδήποτε μέρος εις το οποίον θα ημπορούσαν να κτυπηθούν οι επιδρομείς. Εις εκείνους που προτιμούν να επιτύχουν ένα συμβιβασμόν, να ακολουθήσουν πολιτικήν συνεννοήσεως ή κατευνασμού, να υπολογίσουν τας ζημίας και τα έξοδα της αντιστάσεως, ημπορώ να τονίσω ότι η Ελλάς εδημιούργησε το παράδειγμα, το οποίον ο καθείς από ημάς οφείλει να ακολουθήση μέχρις ότου οι άρπαγες της ελευθερίας αχθούν τελικώς εις την δικαίαν εξόντωσίν των."

Ο Ναύαρχος φον Κανάρης αναφέρει στα απομνημονεύματά του, ότι σε σύσκεψη στο Μπερχτεσγκάντεν την 1η Φεβρουαρίου 1941, προκειμένου να συζητηθούν οι εξελίξεις μετά το θάνατο του Μεταξά, και ενώ είχε ήδη αποφασιστεί η Γερμανική επίθεση, ακούστηκε ο Hitler να μονολογεί: "Εάν επιτεθώ, θα μου πουν ότι κτυπώ πισώπλατα έναν ηρωικό λαό· εάν δεν επιτεθώ, προδίδω ένα φίλο και σύμμαχο (Mussolini)." Διέπραξε όμως την ατιμία αυτή, και τελικά οι φόβοι του επιβεβαιώθηκαν. Η ηρωική μάλιστα Ελληνική αντίσταση στα Οχυρά της Γραμμής Μεταξά τον έκανε να αναγνωρίσει σε λόγο του στο Ράιχσταγκ (4 Μαΐου 1941):
"Ενώπιον της Ιστορίας είμαι υποχρεωμένος να αναγνωρίσω ότι, από τους μέχρι τώρα αντιπάλους μας, ο Έλληνας στρατιώτης πολέμησε με εξαιρετική γενναιότητα και δεν παραδόθηκε παρά όταν κάθε αντίστασή του ήταν αδύνατη. Ως εκ τούτου, απεφάσισα να μην κρατηθεί κανένας Έλληνας στρατιώτης αιχμάλωτος και οι αξιωματικοί να διατηρήσουν τα προσωπικά όπλα τους."
Όταν δε όλα θα έχουν κριθεί, θα ομολογήσει στην "Πολιτική Διαθήκη", την οποία υπαγόρευσε στον Borman, το Φεβρουάριο του 1945 στο Βερολίνο:
"Η κακή τροπή του πολέμου για τον Άξονα άρχισε από την περιττή και ανόητη επίθεση της Ιταλίας κατά της Ελλάδος, η οποία έδωσε την ευκαιρία στην Αγγλία να θέσει και πάλι τον πόδα της επί της Ευρώπης, στον Churchill να θριαμβολογήσει ότι η Αγγλία έχει και πάλι συμμάχους στον αγώνα της κατά του Άξονα, και στους εχθρούς του Ράιχ να αναθαρρήσουν."
"...Άνευ των δημιουργηθεισών υπό των Ιταλών δυσκολιών εκ της εκστρατείας των κατά της Ελλάδος, θα είχον επιτεθή εναντίον των Ρώσων εβδομάδας τινάς ενωρίτερον."
H Λένι Ρίφενσταλ στην αυτοβιογραφία της αναφέρει ότι ο Hitler της είπε σε συνάντησή τους στις 30 Μαρτίου 1944:
"Αν οι Ιταλοί δεν είχαν επιτεθή εις την Ελλάδα και δεν εχρειάζοντο την βοήθειάν μας, ο πόλεμος θα είχε πάρει διαφορετικήν τροπήν. Θα είχαμε προλάβει να κατακτήσωμεν το Λένινγκραντ και την Μόσχαν, πριν πιάσει το Ρωσικόν ψύχος."

Γράφει ο Joseph Goebbels στο ημερολόγιό του, στις 8 Απρ. 1941, δύο ημέρες μετά την γερμανική επίθεση, εντυπωσιασμένος και αυτός από την μαχητικότητα των Ελλήνων: "Προχωρούμε αργά στην Ελλάδα... Οι Έλληνες είναι γενναίοι μαχηταί... Τα καταληφθέντα χαρακώματα είναι γεμάτα πτώματα... Και αυτός ο Φύρερ θαυμάζει ιδιαιτέρως το θάρρος των Ελλήνων. Ίσως υπάρχει ακόμη ένα ίχνος της παλαιάς ελληνικής καταγωγής σ' αυτούς."

Θα γράψει το περιοδικό TIME (January 6, 1941, "1940 Man of the Year: Winston Churchill"):
"Benito Mussolini, thinking conquest was easy, proved the year's greatest flop.
[...] Among other Europeans who had made their mark in 1940, one was short, squat General John Metaxas, Premier of the Greeks, who had made a monkey of Benito Mussolini."

Αλλά και οι Ιαπωνικές εφημερίδες (Δεκέμβριος 1940):
"Η χώρα μας, εις την οποίαν ιδιαιτέρως τιμάται η ανδρεία, παρακολουθεί με θαυμασμόν τον αγώνα των Ελλήνων εις την Αλβανίαν, ο οποίος μας συγκινεί τόσον ώστε, παραμερίζοντες προς στιγμήν παν άλλο αίσθημα, αναφωνούμεν "Ζήτω η Ελλάς"."
ΠΗΓΗ

Αναγνώριση της ταυτότητας των νεκρών μέσω DNA

Ταυτοποίηση μέσω DNA των νεκρών του ελληνο-ιταλικού πολέμου που έπεσαν στο μέτωπο της Αλβανίας μελετάει να εφαρμόσει το Γενικό Επιτελείο Στρατού, αποδίδοντας τον δέοντα σεβασμό, έστω και σχεδόν εβδομήντα χρόνια αργότερα.

Το θέμα προέκυψε στις αρχές του χρόνου, μετά την υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας σχετικά με την αναζήτηση, την εκταφή, τον προσδιορισμό της ταυτότητας και τον ενταφιασμό των Ελλήνων πεσόντων στις πολεμικές επιχειρήσεις στην Αλβανία, κατά τη διάρκεια της ιταλικής εισβολής 1940-1941 και την κατασκευή δύο κοιμητηρίων στο έδαφος της Αλβανίας για τον ενταφιασμό τους.
Το πρώτο υπάρχει εδώ και χρόνια στο χωριό Βουλιαράτες του Αργυροκάστρου, ενώ το δεύτερο, στην περιοχή της Κλεισούρας, έχει σχεδόν ολοκληρωθεί και απομένει ο ενταφιασμός των οστών 280 Ελλήνων στρατιωτών.
Το αρχικό αίτημα της ελληνικής πλευράς ήταν για τη δημιουργία τεσσάρων κοιμητηρίων (στην Πρεμετή και στη Χειμάρρα), αίτημα στο οποίο είχε έντονες αντιρρήσεις η αλβανική πλευρά, καθώς υπήρχε καχυποψία και είχαν εκφραστεί υπόνοιες ότι η Ελλάδα το ζητούσε για να δημιουργήσει μειονοτικά ζητήματα στη γειτονική χώρα.
Το θέμα των ελληνικών στρατιωτικών νεκροταφείων απασχόλησε την Ελλάδα αμέσως μετά την πτώση του καθεστώτος του Χότζα. Εγιναν προσπάθειες συλλογής των οστών των Ελλήνων στρατιωτών στην Κλεισούρα, την Πρεμετή, στο Τεπελένι.

Η ελληνική πλευρά εκτιμά πως περίπου 8.000 είναι οι νεκροί στρατιώτες που δεν έχουν εντοπιστεί... Η συμφωνία συντάχθηκε αναγνωρίζοντας την ανθρωπιστική διάσταση και την ηθική σημασία του ευπρεπούς και τιμητικού ενταφιασμού των Ελλήνων στρατιωτών, οι οποίοι έπεσαν σε πολεμικές επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια του ελληνο-ιταλικού πολέμου του 1940-1941, στο αλβανικό έδαφος. Συγκεκριμένα αποφασίστηκε προς τιμήν των Ελλήνων στρατιωτών και άλλων Ελλήνων υπηκόων που συνόδευαν τον στρατό υπό ειδικό καθεστώς (μέλη του Ερυθρού Σταυρού, ιατρικό προσωπικό και ιερείς), οι οποίοι έπεσαν σε πολεμικές επιχειρήσεις, να κατασκευαστούν κοιμητήρια στην Αλβανία, με δαπάνες της ελληνικής κυβέρνησης.

Τα νεκροταφεία που περιλαμβάνονται στη συμφωνία θα λειτουργήσουν το ένα κοντά στην Κλεισούρα και το άλλο στο χωριό Βουλιαράτες. Το πρώτο είναι έκτασης 10.000 τετραγωνικών μέτρων και έχει δωρηθεί από την αλβανική κυβέρνηση. Οι τάφοι είναι έτοιμοι, οι πλάκες ωστόσο είναι κενές, αφού μένει ο εντοπισμός και η ταυτοποίηση των οστών των Ελλήνων πεσόντων. Το δεύτερο κοιμητήριο στους Βουλιαράτες ήδη λειτουργεί σε έκταση 1.610 τετραγωνικά μέτρα στην είσοδο του χωριού.
Οι σοροί των περίπου 8.000 πεσόντων εντός αλβανικού εδάφους, οι οποίοι τώρα αναπαύονται στο έδαφος της Δημοκρατίας της Αλβανίας, θα ενταφιαστούν εκεί. Η αναζήτηση, η εκταφή, ο προσδιορισμός της ταυτότητας και ο ενταφιασμός των σορών θα πραγματοποιηθεί από μια Μεικτή Επιτροπή Αλβανών και Ελλήνων Εμπειρογνωμόνων.
Η Επιτροπή αυτή θα εκπονήσει τον εσωτερικό κανονισμό των δραστηριοτήτων της κατά την πρώτη της συνεδρίαση, που αναμένεται τους προσεχείς μήνες.
Επίσημες τελετές σε ανάμνηση των πεσόντων σε πολεμικές επιχειρήσεις θα διοργανώνονται από εκπροσώπους της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Αλβανίας, στις 28 Οκτωβρίου κάθε έτους. Οι ενώσεις των συγγενών και των φίλων των αποθανόντων μπορούν να παρίστανται σε τελετές.

ΣΤΟΥΣ ΒΟΥΛΙΑΡΑΤΕΣ
Ενας κάτοικος συντηρούσε το νεκροταφείο και είχε κατάλογο νεκρών

Στους Βουλιαράτες την περίοδο 1940-1941 έγιναν 2 σημαντικά γεγονότα, γράφει ο Αγαθοκλής Παναγούλιας, ιστορικός ερευνητής.

Το πρώτο, η φονική μάχη που έγινε με τους οπισθοχωρούντες Ιταλούς στο υπερκείμενο του χωριού ύψωμα Αγίου Αθανασίου, την 1η Δεκεμβρίου 1940. Οι απώλειες: 15 Ελληνες στρατιώτες νεκροί και 130 τραυματίες. Ολοι τους από τη Βόρεια Πελοπόννησο, Κορινθία και Αχαΐα. Οκτώ από αυτούς τους πεσόντες φιλοξενεί η βουλιαρατινή γη στα οστεοφυλάκια του νεκροταφείου.

Το δεύτερο γεγονός ήταν ότι στο χωριό αυτό λειτούργησε επί περίπου 3,5 μήνες το 1940-1941 υγειονομικός σχηματισμός, το Σ1 Πεδινό χειρουργείο δυναμικότητας 300 κλινών. Αυτό το χειρουργείο-νοσοκομείο περιέθαλπε τους τραυματίες Ελληνες στρατιώτες, που διακομίζονταν από διάφορα μέρη του μετώπου.

Οσοι από τους τραυματίες έχασαν τη μάχη για τη ζωή, οι κάτοικοι τους τίμησαν. Παραχώρησαν ένα χωράφι που είχε μέσα ένα εξωκκλήσι (στον χώρο που είναι σήμερα) και το μετέτρεψαν σε πρόχειρο στρατιωτικό νεκροταφείο.
Εχασαν τη μάχη για τη ζωή 60 περίπου στρατιώτες. Ανάμεσα σε αυτούς και 12 Ηπειρώτες.

Οι κάτοικοι τοποθέτησαν ξύλινους σταυρούς με αριθμούς και κράτησαν έναν πρόχειρο κατάλογο των ονομάτων με αρκετές ελλείψεις.

Ενας κάτοικος, ο Δημήτρης Μπάκος, επί 32 ολόκληρα χρόνια συντηρούσε το νεκροταφείο, στερέωνε τους ξύλινους σταυρούς και όταν καταστρέφονταν, τους αντικαθιστούσε. Περίμενε την ημέρα για να παραδώσει στους συγγενείς και να δείξει τον τάφο του δικού τους ανθρώπου. Ομως, άργησε η ημέρα αυτή. Αυτός έφυγε από τη ζωή, αφού είχε παραδώσει τον πρόχειρο κατάλογο στους συγγενείς του.

Ενας άλλος κάτοικος, ο διευθυντής του δημοτικού σχολείου του χωριού Γεώργιος Καλυβόπουλος, ζήτησε και έλαβε από τις στρατιωτικές αρχές, πριν φύγουν από το χωριό, καταλόγους των απωλειών της μάχης του Αγίου Αθανασίου και του Σ1 Πεδινού Χειρουργείου. Τους ήθελε για το ηρώο που επιθυμούσε να στηθεί στο χωριό του, τον τόπο τιμής των Ελλήνων πεσόντων. Το όραμά του έγινε πραγματικότητα ύστερα από 59 χρόνια, όταν είχε φύγει από τη ζωή.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

Το ΟΧΙ με την πένα του Γ.Α. Βλάχου

"Καθημερινή", 29 Οκτωβρίου 1940
ΤΟ ΣΤΙΛΕΤΟΝ

[...] Αλλά διατί πριν εδώ κινηθή προς τον πρωθυπουργικόν οίκον ο φαιδρότατος αντιπρόσωπός των και κινηθή εκεί εις την Ήπειρον ο στρατός των, δεν έρριπτον εν πρόχειρον βλέμμα εις την Ελληνικήν Ιστορίαν;... Πότε η Ελλάς παρεδόθη αμαχητί; Πότε ενικήθη πριν ποτίση το χώμα της με την τελευταίαν ρανίδα του αίματός της; Εις ποίαν στιγμήν έκαμε λογαριασμούς των δυνάμεών της προς τας δυνάμεις του αντιπάλου της, διά να μάθη έπειτα αν έχη την δυνατότητα να υπερασπίση την τιμήν της; Κράτος μικρόν με ιστορίαν μεγίστην, μήτηρ θηλάσασα την υφήλιον, φάρος λαμπροτάτου φωτός, η Ελλάς, καταυγάσασα τους αιώνας, έδωσεν εις όλην την ανθρωπότητα όχι μόνον την ζωήν, το φως, τον πολιτισμόν, τα γράμματα και τας τέχνας, αλλά και το παράδειγμα της αυτοθυσίας και του ηρωισμού, την Σαλαμίνα, τας Θερμοπύλας, το Ζάλογγον, το Σούλι, το Μεσολόγγι...
Κληρονόμοι πλούτου τόσον μεγάλου, βαρείς από τον φόρτον τόσων θρύλων και τόσων παραδόσεων, πώς μας εφαντάσθησαν τώρα κύπτοντας εμπρός εις τα κατάστιχα των πετρελαίων και της βενζίνης και των μηχανοκινήτων μονάδων και αποφασίζοντας να παραδώσωμεν την ιστορίαν μας εις τους αριθμούς και εις τα πετρέλαια την τιμήν μας;... [...]

Γ.Α.Β.

"Καθημερινή", 4 Νοεμβρίου 1940
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!

[...] Λοιπόν;... Θα συνεχίσωμεν την συζήτησιν; Θα βάλωμεν κάτω έναν καφέν και θα σταθώμεν γύρω από το φλιτζάνι του οι απόλεμοι, οι άχρηστοι, οι καφενόβιοι, διά να πούμε, περί του ποιος θα νικήση και ποιος θα επικρατήσει;... Προς Θεού! θα νικήση η Ελλάς! Όλους; ΟΛΟΥΣ! ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ! Χωρίς συλλογισμούς, χωρίς συζητήσεις, χωρίς κεφάλια τα οποία αργοκινούνται και αμφιβάλλουν, χωρίς μυαλό. Μυαλό δεν χρειάζεται. Χρειάζεται ενθουσιασμός και παραφροσύνη. Χρειάζεται θάρρος αλόγιστον και καρδιά. Με αυτό το υλικόν έγινεν ο Αγών του Εικοσιένα. Με αυτά τα όπλα νικούν οι λαοί. Ήρθατε να πάρετε την Ήπειρον;... ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΗΝ ΔΙΝΟΜΕ. Έχετε Στρατούς, έχετε Στόλους, έχετε αεροπλάνα, είσθε σαράντα πέντε εκατομμύρια και είμαστε πέντε. ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΗΝ ΔΙΝΟΜΕ. Θα μας κάψετε. ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΗΝ ΔΙΝΟΜΕ. Και θα προχωρήσωμεν και θα νικήσωμεν και θα σας πετάξωμεν εις την θάλασσαν. Γίνεται;... Γίνεται, δεν γίνεται,αυτό πρέπει να αισθάνεται και να βροντοφωνή η καρδιά. ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΗ.
[...] Θάρρος λοιπόν! Ό,τι θέλομεν αληθινά, με όλην μας την δύναμιν, γίνεται. Ό,τι αποφασίσωμεν με την ψυχήν μας γίνεται. ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΗ.
[...] Όλοι μαζί! Θα αγωνισθώμεν τώρα όλοι μαζί, θα ανθέξωμεν όλοι μαζί, θα προελάσωμεν όλοι μαζί, και μίαν ευλογημένην ημέραν, όταν θα διαλαλούν την ευτυχίαν μας οι κώδωνες των σημαιοστολίστων εκκλησιών μας, θα ψάλλωμεν όλοι μαζί ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ ΣΤΡΑΤΗΓΩ ΤΑ ΝΙΚΗΤΗΡΙΑ... [...]

Γ.Α.Β.

Δικτάτορας με τα όλα του...

Μια συνομιλία του Μπενίτο Μουσολίνι με τον Αλέκο Λιδωρίκη, το 1936

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΚΙΩΝΗ

«Πιστεύω ότι η Ελλάς δεν έπρεπε να λησμονήσει ότι είμεθα γείτονες, ότι τα παράλιά μας αντικρίζονται, ότι αύριον, εις την χειροτέραν έκρηξιν, που την απεύχομαι, δεν τη συμφέρει να έχει απέναντί της μιαν Ιταλίαν οργισμένην...».
Ο άνθρωπος που εκτοξεύει απροκάλυπτα τις απειλές αυτές δεν είναι άλλος από τον Μπενίτο Μουσολίνι, σε συνομιλία του με τον Αλέκο Λιδωρίκη (1907-1988) στις 22 Ιανουαρίου 1936, στο άντρο του, το Παλάτσο Βενέτσια της Ρώμης. Και λέω συνομιλία, γιατί ο δικτάτορας ενέδωσε στις επίμονες προτάσεις του Ελληνα δημοσιογράφου να τον συναντήσει, με την προϋπόθεση ότι δεν θα είναι συνέντευξη:
«Οσα θα πούμε θα ήθελα να μη δημοσιευθούν. (...) Η Ιταλία βρίσκεται σε πόλεμο. Οι ώρες είναι κρίσιμες. Και έπαυσα να δίνω συνεντεύξεις από πολύν καιρό...». Στη συνέχεια της κουβέντας, ωστόσο, ο δικτάτορας έκανε κάποια υποχώρηση: «Γράψετε ορισμένα πράγματα...».
Η Ιταλία βρισκόταν σε πόλεμο με την Αβησσυνία, ενώ παράλληλα αντιμετώπιζε κυρώσεις από το εξωτερικό για το φασιστικό καθεστώς της.

Επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940 -επέτειος της αναίτιας επίθεσης του Μουσολίνι κατά της Ελλάδας, αλλά και της ταπείνωσής του, και είπα να σταθώ σ' αυτή τη συνάντηση του κορυφαίου δημοσιογράφου (αλλά και θεατρικού συγγραφέα και μυθιστοριογράφου), καθώς, πέρα από την ιστορική της αξία, αποτελεί για εμάς τους νεότερους κι ένα μάθημα δημοσιογραφίας. (Κι ας προσθέσω εδώ ότι θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έλαχε στα πρώτα χρόνια της εφημερίδας αυτής να «συγκατοικήσω» με τον Λιδωρίκη, έναν ευρυμαθέστατο ευπατρίδη -και ως λόγιο και ως άνθρωπο.)
Είναι, επιπλέον, αξιοθαύμαστη η περιγραφή της συνάντησης αυτής, καθώς ο Λιδωρίκης την κατέγραψε από μνήμης, αφού δεν του επετράπη ούτε καν να κρατάει σημειώσεις. Δημοσιεύθηκε στο πρώτο φύλλο της βραχύβιας εφημερίδας «Ελευθέρα Γνώμη» (κυκλοφόρησε το 1936 κι έκλεισε ένα χρόνο αργότερα με τη δικτατορία του Μεταξά), της οποίας ο Λιδωρίκης ήταν αρχισυντάκτης, και αναδημοσιεύθηκε, μαζί με άλλες συνεντεύξεις με διεθνείς επιφανείς προσωπικότητες, στον τόμο «Μίλησα με μορφές του αιώνα μας» (Βιβλιοπωλείον της «Εστίας» - 1992), με τη φροντίδα της συζύγου του Ζωζώς Λιδωρίκη.

Μεταφέρω μερικά σημεία, αρχίζοντας από την περιγραφή του γραφείου του δικτάτορα, όπου έφτασε ο Λιδωρίκης αφού πέρασε από πλειάδα φρουρών κι ελέγχων:

«Η αίσθηση του χάους με κυριεύει απότομα. Ενα τεράστιο δωμάτιο, ένα τεράστιο, ξερό, γυμνό και παγερό γραφείο απλώνεται μπροστά μου, 40 μέτρα μήκος!... Είναι η "Υδρόγειος", όπως το λένε. Του "Ντούτσε" η δικτατορική φωλιά. Του βρυχωμένου λέοντος το άντρον. Στο βάθος, κάτω στου χάους το ξεψύχισμα, ένα τεράστιο τραπέζι. Ο φωτισμός λαφρύς, μυστηριακός, βαθιά υποβλητικός.
Λένε πως η σκηνογραφία του γραφείου είναι καλά μελετημένη για να υφίσταται ο επισκέπτης μια τρομερή επίδραση!.. Θέατρο και πολιτική!.. Ωσπου να προχωρήσεις 40 μέτρων βήματα, θα κυριευθείς από συγκίνηση, από αδημονία, από δέος και μια συντριβή. Εχει υπολογιστεί καλά αυτό. Πρέπει να φτάσεις ώς τον Ντούτσε πτώμα!.. Για να ασκήσει τη θρυλική του επιβολή πιο εύκολα απάνω σου».

Ο Ντούτσε τον δέχεται όρθιος και παραμένει μαζί του όρθιος τα 40 λεπτά που κρατάει η συνάντησή τους. Ιδού πώς τον σκιτσάρει ο Λιδωρίκης:

«Μέτριο ανάστημα. Κοντά τα πόδια. Παχύς, μα όχι σε υπερβολή, φοράει τη στολή του αρχηγού της εθνοφυλακής (του "Κάπο ντε λα Μιλίτσια Νατσιονάλε"). Την αρκετά γνωστή φασιστική στολή, που την κοσμούν τα διάσημα του ηγήτορος».

Ο δικτάτορας έχει ένα υπέρμετρο εγκώμιο για τη χώρα του: «Η Ιταλία δεν πτοείται. Εχει απόθεμα εθνικισμού, πίστεως, δυναμικότητος».

Κι ένα εξίσου υπέρμετρο παραλήρημα για το καθεστώς του: «Ο φασισμός δεν θέλει να πιστεύει ούτε στη δυνατότητα ούτε στη χρησιμότητα της διαρκούς ειρήνης. Αποκρούει τον φιλελευθερισμό, που κρύβει την παραίτηση από τον αγώνα και τη δειλία προ της θυσίας. Μόνο ο πόλεμος φέρνει ώς τον ψηλότερο βαθμό εντάσεως την κάθε ανθρώπινη ενέργεια και θέτει τη σφραγίδα του ευγενούς και του ισχυρού επάνω στους λαούς που έχουν τη δύναμη να αντιμετωπίσουν την επιδρομή του!»

Και το προφητικό συμπέρασμα του Λιδωρίκη: «Είναι ένας τύραννος, τύραννος όμως ισχυρός. Ενας δικτάτωρ μισητός από όσους ξέρουν να εκτιμούν το μέγα δώρο της ελευθερίας. Είναι όμως δικτάτωρ με τα όλα του. Αν πέσει, όταν πέσει, θα πέσει πολυθόρυβα. Με γδούπο τρομερό. Με συνεπείας τραγικάς. Θα πέσει και θα παρασύρει. Θα συντριβεί και θα συντρίψει».

Ο Μουσολίνι, ως γνωστόν, αποχαιρέτησε τη ζωή στις 29 Απριλίου 1945, στα 62 του, κρεμασμένος ανάποδα στην κεντρική πλατεία του Μιλάνου, αφού εκτελέστηκε από τους παρτιζάνους συμπατριώτες του, μαζί με την ερωμένη του Κλάρα Πετάτσι. Η Ιταλία ανέχτηκε τη δικτατορία του επί 23 χρόνια.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ