Μπράβο στη νηπιαγωγό που προστάτεψε τη δημόσια περιουσία. Θα ενδιαφερθεί κανένας αρμόδιος για το συνεχές κλίμα τρομοκρατίας και πλιάτσικου το οποίο υφίστανται καθημερινώς οι εκπαιδευτικοί που διδάσκουν σε περιοχές όπου ζουν οι "κυνηγοί χαλκού"; https://t.co/gtFkUv1A4n
— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) September 30, 2026
Μια νηπιαγωγός στα Λιόσια (μερος Α') pic.twitter.com/AkOGlALecH
— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) October 1, 2026
Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
Όσες φορές κι αν δω το βίντεο δεν μπορώ να μη νιώσω συμπάθεια για τη νηπιαγωγό που, έχοντας υποστεί ένας θεός ξέρει τι, σπάει και βάζει τις φωνές στους μαθητές της.
Τη νηπιαγωγό που, όπως χιλιάδες εκπαιδευτικοί, έχει αφεθεί έρμαιο στις παρορμήσεις παιδιών στα οποία ποτέ δεν μπήκαν όρια και στην εγωπάθεια γονιών που στο παιδί τους βλέπουν μια μικρή θεότητα που κανείς δεν πρέπει να έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει ή μια προέκταση του εαυτού τους στην οποία κάθε παρατήρηση ισοδυναμεί με προσβολή.
Ο ξυλοδαρμός της που ακολούθησε τις φωνές επιβεβαιώνει ότι η προβληματική συμπεριφορά των παιδιών δεν είναι παρά ο καθρέφτης προβληματικών γονιών. Παιδιά που μπορεί να φέρουν τη δασκάλα τους σε αυτή την κατάσταση δεν μπορεί παρά να έχουν γονείς που το σήκωμα του χεριού το έχουν εύκολο, όπως και τις απειλές.
Ένας από αυτούς μάλιστα απείλησε ότι αν ξανασυμβεί τέτοιο περιστατικό, θα κάψει το σχολείο και το έκανε με ύφος που έδειχνε ότι δεν το έχει σε τίποτα να πραγματοποιήσει την απειλή του.
Όμως περισσότερο από θύμα αυτών των κακών γονιών (και κακών πολιτών) η νηπιαγωγός και οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί που υφίστανται τα μύρια όσα, είναι θύματα του υπουργείου της Παιδείας. Είναι θύματα της διαχρονικής και διακομματικής πολιτικής στην οποία οι εκπαιδευτικοί είναι οι δούλοι των μαθητών και των γονιών τους και ενίοτε και σάκοι του μποξ στους οποίους μπορεί να εκτονωθεί κάθε προβληματική προσωπικότητα.
Γιατί είναι το υπουργείο που έχει ευνουχίσει τους εκπαιδευτικούς.
Είναι το υπουργείο που έχει επιτρέψει στους γονείς να επεμβαίνουν στο εκπαιδευτικό έργο.
Είναι το υπουργείο που καταργεί τη μία με την άλλη τις τιμωρίες αντικαθιστώντας τις με, τάχα παιδαγωγική, ανοχή.
Είναι το υπουργείο που έχει επιτρέψει να κυριαρχήσει το (καταστροφικό πρώτα για τα ίδια τα παιδιά) «έλα μωρέ, παιδιά είναι».
Είναι το υπουργείο που όχι απλώς επιτρέπει αλλά ενθαρρύνει την απαξίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας αφαιρώντας από αυτή το βασικό της χαρακτηριστικό: την πειθαρχία.
Για όσους η αξιολόγηση της PISA δεν αρκεί, το επεισόδιο στο νηπιαγωγείο των Άνω Λιοσίων επιβεβαιώνει την ήττα της εκπαίδευσης.
Ο δάσκαλος ταπεινώνεται και ξυλοκοπείται και οι αντικοινωνικοί και βίαιοι γονείς στέφονται νικητές έχοντας καταφέρει να επιβάλουν τον νόμο του τραμπούκου σε ένα ακόμα σχολείο. Και ο επόμενος νηπιαγωγός, δάσκαλος, καθηγητής που θα θελήσει να επιβάλει κάποια πειθαρχία ή που θα σπάσει από την πίεση που ασκεί ο συνδυασμός κακών γονιών και παιδιών χωρίς όρια, θα βάλει το κεφάλι κάτω για να μην μπλέξει.
Γιατί και αυτή η κυβέρνηση, όπως και οι προκάτοχοί της, την Παιδεία την έχει γραμμένη στα παλιά της τα παπούτσια.
Πουλάει προγράμματα, καινοτομίες, ανακαινίσεις και λοιπά περιτυλίγματα που …
κι αυτά χρήσιμα είναι αλλά γίνονται ασήμαντα όταν συνοδεύονται από απόλυτη αδιαφορία για το περιεχόμενο και το αποτέλεσμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Και μπράβο της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου