ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το πένθος ταιριάζει στην UNESCO

Γράφει η ΖΩΖΩ ΛΙΔΩΡΙΚΗ

Τώρα που κόπασαν οι ιαχές και οι κραυγές πολέμου, τώρα που καταλάγιασαν οι ύβρεις και οι κατάρες, τώρα που μπήκαν τα ξίφη στη θήκη τους, τώρα που ήχησαν ύμνοι και καμπάνες πένθιμα για την Αγία Σοφία, τώρα που εξατμίζονται τα ελληνικά παραληρήματα φανατισμού και οι βαρβαρότητες με κάψιμο εθνικών συμβόλων, τώρα που κατακάθεται ο κονιορτός της ρυπαρολεξίας και που ο κάθε-όποιος πολίτης θεωρεί καθήκον του να εκφράσει στα social media την υπερήφανη απαιδευσία του και τους λαϊκισμούς του. Τώρα που εκδηλώθηκε…. χλιαρά η παγκόσμια δυσαρέσκεια από ορισμένα κράτη, ιδρύματα, οργανισμούς, το κράτος του Βατικανού, αξιωματούχους άλλων θρησκειών, αλλά και από ομογενειακές οργανώσεις και πρωτοβουλίες πολιτών για τη μετατροπή του Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς από μουσείο σε τζαμί… 

Ας τολμήσουμε με νηφαλιότητα και χωρίς φανατισμούς να ρωτήσουμε : Τα μνημεία έχουν ανάγκη την UNESCO ή η UNESCO έχει ανάγκη τα μνημεία;  Ποιος χρειάζεται ποιον; 

Η UNESCO είναι παιδί του ΟΗΕ που γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1945. Eχει έδρα το Παρίσι και σκοπό την Εκπαίδευση, την Επιστήμη και τον Πολιτισμό. Αυτό υποδηλώνει και ο τίτλος UNESCO (United Nations Educational Scientific and Cultural Organization). Aπό τότε προσφέρει εξειδικευμένες υπηρεσίες στους τομείς αυτούς σε όλο τον πλανήτη. Ο τίτλος Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO απονέμεται σε μνημεία, κτίσματα ή τοποθεσίες που διακρίνονται παγκοσμίως για την ιστορική, πολιτιστική, καλλιτεχνική ή περιβαλλοντική σημασία τους. Ετσι περιλαμβάνονται 1.073 μνημεία από τα οποία τα 832 είναι πολιτιστικά. Αρχαιολογικοί χώροι, αρχιτεκτονικά έργα, μοναστήρια, παλάτια, ερείπια αρχαίων πόλεων, ιεροί χώροι όλων των θρησκειών, ποτάμια, λίμνες, όρη, λόφοι, φρούρια, πάρκα, αρχέγονα δάση, ύφαλοι, κωδωνοστάσια, εργοστάσια, ιστορικοί σιδηρόδρομοι, γέφυρες, χωριά και τόσα …τόσα άλλα είναι στη λίστα της UNESCO.  

Τι σημαίνει όμως να είσαι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς και πώς προστατεύεσαι από τον… εχθρό άλλα και πώς σε προστατεύει η ίδια η UNESCO;  

Ποια προστασία προσφέρει σε μνημεία όπως οι Πυραμίδες της Αιγύπτου, η Ακρόπολη των Αθηνών, ο αρχαιολογικός χώρος της Επιδαύρου, το Σινικό Τείχος, το Τατζ Μαχάλ, το Αγιον Όρος, η Παναγία των Παρισίων, το Μάτσου-Πίτσου και εκατοντάδες άλλα, αν αυτά χρειαστούν προστασία; 

 Και εκτός από την αιγίδα, πώς προστατεύονται τα μνημεία όταν ξεσπάει η καταιγίδα του πολέμου; Πως προστατεύτηκαν τα μοναστήρια του Κοσσυφοπεδίου στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας; Πώς προστατεύονται χώροι πολιτισμού της Κύπρου, της Λιβύης, του Ιράν, της Συρίας; 

 «H UNESCO πρωτοστατεί στην τολμηρή σταυροφορία της οικουμενικής επικοινωνίας, αλλά ασφαλώς δεν θίγει την αρχή της κυριαρχίας των κρατών». 

Ετσι, λοιπόν, και ο τούρκος πρόεδρος μετέτρεψε την Αγία Σοφία σε τζαμί. Και επειδή στην εξωτερική πολιτική και στην πολιτιστική διπλωματία των κρατών δεν ισχύει το «στη βράση κολλάει το σίδερο», θα πρέπει με σοβαρότητα, χωρίς κενολογίες και ψευτορητορισμούς, να αντιμετωπίζουμε την κάθε κίνηση του κάθε Ερντογάν. Διότι όπως μας λέει και ο σπουδαίος συγγραφέας Αύγουστος Στρίνμπεργκ: « Tα πάντα μπορεί να συμβούν. Τα πάντα είναι πιθανά και ενδεχόμενα».  

Κι αν αύριο θελήσει ο «ξιφομάχος» Ερντογάν (έτσι τον αποκαλούν σήμερα γερμανικά ΜΜΕ), να επέμβει στον αρχαιολογικό χώρο της Τροίας ή της Εφέσου τι θα συμβεί; Ποιος θα φοβηθεί την UNESCO; Ποιος θα υπολογίσει ανακοινώσεις όπως αυτή για την Αγία Σοφία; 

«Η UNESCO πρέπει να ειδοποιηθεί για οποιαδήποτε μετατροπή στο Μουσείο Αγία Σοφία, για την οποία πρέπει να υπάρξει νέα αξιολόγηση από πλευράς της Επιτροπής». Υπάρχουν κυρώσεις; Και ποιες; 

Μήπως θα πρέπει...

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@: Το χαλιφάτο του «πολιτικώς ορθού»

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Οι στρατιώτες του χαλιφάτου δεν κατέστρεψαν τις αρχαιότητες της Παλμύρας επειδή προκαλούσαν τα ευσεβή αισθήματά τους. Τις κατέστρεψαν επειδή θέλουν να αφανίσουν οποιοδήποτε ίχνος πολιτισμού προϋπήρξε του έβδομου αιώνα μ.Χ., οπότε και εμφανίστηκε ο Μωάμεθ, και μετά τον θάνατό του ξεκίνησαν οι αραβικές κατακτήσεις, κοινώς το πρώτο χαλιφάτο. 

Θέλουν να σβήσουν τη μνήμη ενός ολόκληρου πολιτισμού.

Το σκέφτηκα προχθές, όταν διάβασα πως μετά τον Κολόμβο και τον Γκραντ, την τιμητική του είχε το άγαλμα του Θερβάντες στο Σαν Φρανσίσκο. Πεφωτισμένοι αντιρατσιστές έβαψαν τα μάτια του κόκκινα, έγραψαν τη λέξη «Μπάσταρδε» και το διακόσμησαν με τα καβαλιστικά σύμβολα της αναρχίας. Προσπάθησα να θυμηθώ αν ο Θερβάντες είχε δούλους, αν ο Δον Κιχώτης είχε κάνει καμιά δήλωση για την οποία θα μπορούσε να κατηγορηθεί για ρατσισμό και δεν τα κατάφερα. Σκέφτηκα βέβαια ότι η σχέση του με τον Σάντσο Πάντσα παραπέμπει σε ένα είδος ταξικών διακρίσεων. Εξάλλου ο δημιουργός τους συμμετείχε στη ναυμαχία της Ναυπάκτου και εργάστηκε ως φοροεισπράκτορας. Μπορεί όλ’ αυτά να τα βρίσκετε μάλλον ασήμαντα μπροστά στο μεγαλείο του Δον Κιχώτη, αν το καλοεξετάσεις όμως δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα. Υπάρχει μια συνάφεια του Θερβάντες με τους καιρούς που ο δυτικός πολιτισμός επέβαλλε την υπεροχή του, θεωρούσε τους μαύρους κατώτερους και τα ομόφυλα ζευγάρια δεν είχαν το δικαίωμα να έλθουν εις γάμου κοινωνία. Και αν είσαι όντως αντιρατσιστής, δεν θέλεις να θυμάσαι τίποτε απ’ όλ’ αυτά. Αν μπορούσαν, θα το γκρέμιζαν το άγαλμα, όμως μάλλον δεν τους το επέτρεψαν οι Αρχές του Σαν Φρανσίσκο.
 
Τις προάλλες ο πρόεδρος Μακρόν στάθηκε απέναντι σε όσους προσπαθούν να σβήσουν το ιστορικό παρελθόν της Γαλλίας, κοινώς να ακρωτηριάσουν τον πολιτισμό της.  

Σε απάντηση, οι «Αντινεγροφοβικές Ταξιαρχίες» –τέλειος δεν είναι ο τίτλος;– έριξαν μπογιές στο άγαλμα του Κολμπέρ μπροστά στην Εθνοσυνέλευση. Υπήρξε ως γνωστόν υπουργός Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και εμπνευστής του «Μαύρου Κώδικα» που καθόρισε την τύχη των δούλων στη Γαλλία. Ηταν «νεγροφοβικός» με άλλα λόγια. 

Το χαλιφάτο του πολιτικώς ορθού πρέπει να σβήσει όλες αυτές τις άγριες μνήμες που οι αδαείς αποκαλούν Ιστορία. Δύσκολη δουλειά, διότι η Ιστορία είναι παντού, όμως αν είσαι πεπεισμένος ότι ο πολιτισμός ξεκινάει με σένα, το μέλλον σού ανήκει. Κι έχεις με το μέρος σου την προϊούσα νηπιοποίηση της δυτικής κοινωνίας που φοβάται τον εαυτό της.

Εμείς εδώ βέβαια και σ’ αυτόν τον τομέα είμαστε πρωτοπόροι. Πότε πέταξαν για τελευταία φορά μπογιά στην προτομή του Κωστή Παλαμά; 

Και πού να ήξεραν ότι...

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@: Για τον ρατσισμό στη... Μουσική Βιομηχανία

Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Η Kanya King [φωτό], το άτομο που δημιούργησε στη Βρετανία τον θεσμό των MOBO [Music of Black Origin] Awards κάλεσε την κυβέρνηση να βοηθήσει στον έλεγχο του ρατσισμού στη …μουσική βιομηχανία.
 
Μια φράση όπως αυτή, ως επικεφαλίδα είδησης, θα έπρεπε να ακολουθείται από πλήθος θαυμαστικών. Αλλά στην εποχή της κυριαρχίας των “ειρηνικών protesters” – ταγμάτων εφόδου των BLM, τα θαυμαστικά βρίσκονται σε έλλειψη.
 
H ΚΚ, δήλωσε ότι θα έπρεπε να γίνουν περισσότερα για την υποστήριξη των μαύρων καλλιτεχνών, αλλά και για την προώθηση περισσότερων μαύρων executives στη μουσική βιομηχανία. 

Σε “ανοιχτή επιστολή της προς τον υπουργό πολιτισμού” τονίζει: “όπως ξέρουμε, οι μαύροι και οι λοιπές μειονότητες πεθαίνουν σε δυσανάλογα ποσοστά στο πλαίσιο της κρίσης του κορωνοϊού, ως εκ τούτου, οι όποιες στρατηγικές εφαρμόζονται για την αντιμετώπισή του, θα πρέπει επίσης να βοηθούν στην καταπολέμηση της χειρότερης και από αυτόν πανδημίας: του …δομικού ρατσισμού που διέπει τις καθημερινές εμπειρίες των ατόμων με background στη μαύρη μειονότητα. Αυτό, συμπεριλαμβανομένου του ρόλου που παίζουν στη μουσική βιομηχανία: το φαινόμενο δεν μπορεί πλέον να σπρώχνεται κάτω από το χαλί”.
 
Πριν μπούμε στην ουσία αυτής της δήλωσης, μια πολύ μικρή αναδρομή:

Από την τρίτη δεκαετία του 20ου αιώνα καθιερώνεται το είδος του λευκού μουσικού/φαν της μαύρης μουσικής, ο οποίος έμελλε, στα ’40s πλέον, να αρχίσει να φέρει υπερήφανα τον τίτλο του hipster. Η λέξη ουδεμία σχέση είχε με τα trendy νομιστεράκια των ’90s και εντεύθεν. Χαρακτηριστικά του αυθεντικού hipster είναι η αγάπη για τη jazz, αλλά και το ντύσιμο, την ομιλία, τις συνήθειες και τον εν γένει τρόπο ζωής των μαύρων μουσικών – συμπεριλαμβανομένης της τάσης προς το booze και τα ναρκωτικά. 


Ένας από τους πρώτους διάσημους hipsters, όχι ακριβώς …περιθωριακός, αλλά υπεύθυνος για την διείσδυση επιφανών της μαύρης κουλτούρας στο mainstream ήταν ο Bing Crosby. Ένας άλλος ήταν ο φυσικός διάδοχός του, Frank Sinatra.
 
Πριν την επίσημη εμφάνιση των hipsters, ένα συμπεριφορικό χαρακτηριστικό έχει αρχίσει να διέπει την προσέγγιση λευκών “διανοουμένων” στην jazz. Πολλοί από αυτούς επρόκειτο να παίξουν ρόλο στην δημιουργία trends και στις επιλογές της μουσικής βιομηχανίας. Όσο για το χαρακτηριστικό, αποτελεί προδρομικό φαινόμενο της τάσης …αυτομαστιγώματος που εξαπλώνεται στο σημερινό mainstream, σε Αμερική και Ευρώπη. 

Πρόκειται για την τάση υποτίμησης των λευκών jazz μουσικών που “εκμεταλλεύονταν με εμπορικούς σκοπούς τη μαύρη κουλτούρα”, όντας βεβαίως “ανίκανοι” να σταθούν στο ύψος των original εκπρόσωπών της. Η αρχή θα γινόταν …απ’ το ξεκίνημα, με φιγούρες όπως οι Original Dixieland Jass Band, το πρώτο [δυστυχώς …λευκό] συγκρότημα που μπήκε σε στούντιο ηχογράφησης, και ο “βασιλιάς της jazz”, κορυφαίος bandleader Paul Whitehead, για τον οποίο έχουν χυθεί τόνοι δηλητηριασμένης μελάνης – σε πείσμα του τεράστιου σεβασμού που του έτρεφαν μαύροι καλλιτέχνες όπως ο …Duke Ellington.
 

Γεγονός είναι ότι, η υποτίμηση μουσικών όπως οι ανωτέρω λαμβάνει χώρα με σαφώς ρατσιστικά, εξωκαλλιτεχνικά κριτήρια. Και η τάση που διαμορφώνεται έκτοτε, βρίσκεται στη ρίζα τεραστίων δεινών που μαστίζουν, όχι μόνο τη μουσική, αλλά τον ευρύτερο δημόσιο χώρο, μέχρι σήμερα.
 

Πρόκειται για τη λατρεία της αυθεντικότητας, η οποία ως Νούμερο 1 ζητούμενο θα υποσκελίσει βαθμιαία [σήμερα πλέον, τελείως] την έννοια του ταλέντου, με τρόπο παρεμφερή εκείνου με τον οποίο ο ιδεολογικοποιημένος ανορθολογισμός και η κυριαρχία του “συναισθήματος” απειλούν τον δυτικό πολιτισμό στο σύνολό του.
 

Ποιος διαθέτει τον απαιτούμενο βαθμό αυθεντικότητας, ώστε να είναι το είδωλο σε μια λατρεία όπως αυτή;  


Ο νέγρος μουσικός του περιθωρίου [η λέξη “γκέτο” έπρεπε να περιμένει τα ’60s για να μετοικίσει στην νέγρικη …από την εβραϊκή κουλτούρα]. Ένας άνθρωπος μαστιζόμενος από ελεεινές στερήσεις και [όντως] απαράδεκτες ρατσιστικές συμπεριφορές, δεν μπορεί παρά να είναι πιο “αυθεντικός”, τουτέστιν με “περισσότερο συναίσθημα” από οποιονδήποτε λευκό.
 
Οι λόγοι της κυριαρχίας της μαύρης κουλτούρας ως πρότυπου της λευκής, με αιχμή του δόρατος επιφανείς “λευκούς νέγρους” όπως ο Elvis, [ενώ οι μαύροι innovators καρπώνονταν σεμνά και ταπεινά το κάτι τι τους, στο περιθώριο της rock’n’roll έκρηξης], είναι αρκετά περίπλοκοι για να αναλυθούν εδώ.
 
Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το τελικό αποτέλεσμα αυτής της κυριαρχίας, συνδυασμένης με τη λατρεία της αυθεντικότητας: μέτρο της αξίας του λευκού μουσικού κατέληξε να αποτελεί, από μια εποχή και μετά, το πόσο πειστικά ακούγεται σαν νέγρος…

Θα επανέλθουμε στο θέμα που έχει τεράστιο ενδιαφέρον. 

Επιστρέφοντας στο “φλέγον ζήτημα” της καταπολέμησης του ρατσισμού στις music business: υποθέτει κανείς ότι ακόμα και ένα άτομο με το θράσος της Kanya King, δεν θα τολμούσε να μιλήσει για …περισσότερους μαύρους καλλιτέχνες, σε μια μουσική βιομηχανία που αποτελείται πλέον κατά βάση από τέτοιους, με τις “επιτυχίες” να αφορούν αποκλειστικά σχεδόν γελοιογραφίες β’ διαλογής μαύρων genres – θα έλεγε κανείς ότι σεβαστό μέρος της σύγχρονης μουσικής παραγωγής αποτελεί το “soundtrack” μιας παράστασης με πρωταγωνιστές τα καπούλια της Beyonce και της Rihanna.
 

Για όποιον άλλωστε έχει μια στοιχειώδη γνώση αυτού που λέμε “μουσική βιομηχανία”, και των στοχεύσεών της [θα ήταν λογικά αδύνατο αυτές να μην είναι “ιδεολογικές” = διαμορφωτικές προτύπων συμπεριφοράς] η ξεδιαντροπιά της Kanya King αποτελεί απόδειξη...

Υπαρκτού κορωνοϊόπληκτου κατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία

Σαν σήμερα (2/8/ΧΧΧΧ)

338 π.Χ: Η Μάχη της Χαιρώνειας: Ο Φίλιππος Β' ο Μακεδών νικά τις ενωμένες δυνάμεις Αθηναίων και Θηβαίων

1826: Άλωση της Αθήνας από τον Κιουταχή.

1865: Ο Λιούις Κάρολ εκδίδει το μυθιστόρημά του «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων».

1961: Οι Beatles δίνουν την πρώτη συναυλία τους ως συγκρότημα στο Cavern Club του Λίβερπουλ.

1938: Γεννιέται ο συνθέτης ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εσύ «Διαιρείς» και η Αριστερά Βασιλεύει.

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αντιμετώπιση των μεταναστών από τους σοσιαλιστικούς "παραδείσους" και οι σημερινοί τεμπελχανάδες λαθρομαχμουτοέποικοι...

Γράφει ο Γιάννης Νικολής 

Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη. Πρόσφατα ίδρυσε το "ΚΕΝΤΡΟ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ & ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ" εγκαταλείποντας την κρατική υγεία και εξέδωσε το νέο του βιβλίο υπό τον τίτλο "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ στην ΕΛΛΑΔΑ της ΚΡΙΣΗΣ" από τις εκδόσεις "Θερμαϊκός" 

Οι μνήμες είναι κοντινές. Αναφερόμαστε στα έτη 1989-1992, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού (της Ελλάδας) έχει σαφείς και καθαρές μνήμες απ’ εκείνη την εποχή. Οι σοσιαλιστικοί "παράδεισοι" κατέρρεαν και φυσικά οι άνθρωποι, σ’ αυτές τις χώρες, βρέθηκαν στην απόλυτη ένδεια και όπως ήταν αναμενόμενο μεγάλο μέρος του πληθυσμού τους μετανάστευσε. Είναι γνωστό ότι μετανάστευσε στις χώρες της "καταπίεσης και της εκμετάλλευσης"  του καπιταλισμού δηλαδή...

Όμως δεν είναι το θέμα μας να μιλήσουμε για το τι έκαναν στους ανθρώπους οι Σοσιαλιστικοί "παράδεισοι" ή αν θέλετε τα κολαστήρια του Σοσιαλισμού. Ούτε για το τι πρόσφεραν οι ημι-καπιταλιστικές κολάσεις.  

Το θέμα μας είναι το πώς αντιμετωπίστηκαν οι άνθρωποι που ήλθαν στη Δυτική Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα από τον υπάρξαντα σοσιαλισμό.

Στην Ελλάδα μάλιστα το 1990-93, αλλά και αργότερα, εισέρρευσε ένα τεράστιο κύμα μεταναστών από την Αλβανία, του ακραιφνούς σοσιαλιστικού "παραδείσου", του Εμβέρ Χότζα και του Ραμίζ Αλία στο τέλος. Πολλοί εξ αυτών ήλθαν από τα βουνά, διαμέσου κακοτράχαλων μονοπατιών, και αντιμετωπίζοντας ποικίλες κακουχίες. Τα ανέκδοτα που κυκλοφορούσαν είναι γνωστά και συνήθως μείωναν τους απελπισμένους ανθρώπους που ερχόταν αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.

Ήλθαν επίσης άνθρωποι και από τη Βουλγαρία και από τη Ρουμανία. Εννοείται ότι το μέγιστο ποσοστό των μεταναστών κατευθύνθηκε προς τα "σκλαβοπάζαρα" (όπως τα ονομάζουν οι κολεκτιβιστές) της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής.

Οι άνθρωποι αυτοί ήταν σαφώς οικονομικοί μετανάστες. Στις χώρες τους αποκαλύφθηκε η "γύμνια" της σοσιαλιστικής παραγωγής και φυσικά τα "μοντέρνα" σοσιαλιστικά εργοστάσια δεν μπορούσαν να παράγουν κάτι που να είναι ικανό να εμπορεύεται στις διεθνοποιημένες Ελεύθερες Αγορές. Φυσικά και καμιά υπηρεσία (πχ τουρισμός, υπηρεσίες υγείας, κλπ) του σοσιαλισμού δεν ήταν ανταγωνιστική. Οι θέσεις εργασίας κατέρρευσαν και οι άνθρωποι έψαχναν για καλύτερη τύχη.

Ήξεραν πολύ καλά ότι θα χρειαστεί να δουλέψουν σκληρά.  Ήξεραν ακόμη ότι θα τους εκμεταλλευτούν, αλλά καταλάβαιναν ότι είναι και η μόνη επιλογή τους αν ήθελαν η ζωή τους να βελτιωθεί. Μπορούσαν άλλωστε να μείνουν και στις χώρες τους, ζώντας μέσα στη μιζέρια και χωρίς ελπίδα βελτίωσης των συνθηκών της ζωής τους.

Αυτός άλλωστε είναι και ο Οικονομικός Μετανάστης. Αυτός που φεύγει από τον τόπο του (ή τη χώρα του) προκειμένου να βρει ή να κτίσει μια καλύτερη ζωή εργαζόμενος. Ακόμη και σε συνθήκες εκμετάλλευσης.  

Είναι αυτό που έκαναν πολλοί Έλληνες μεταναστεύοντας στη Γερμανία, κυρίως, από το 1955 και μετά. Το ίδιο έκαναν και στις αρχές του 20ου αιώνα μεταναστεύοντας στην Αμερική. Το ίδιο έγινε και στο εσωτερικό της χώρας με την εσωτερική μετανάστευση. Το ίδιο γίνεται πάντα.

Όμως το θέμα είναι το πώς αντιμετωπίστηκαν αυτοί οι άνθρωποι; 

Ας αναλογισθούμε πάνω σ’ αυτό.

Θυμάται κανείς τους λογής-λογής "αλληλέγγυους", των "φιλεύσπλαχνων" ΜΚΟ, να διοργανώνουν συσσίτια και μάλιστα με βάση τις θρησκευτικές απόψεις των τότε μεταναστών; 

Θυμάται ακόμη κανένας να "γίνονται" αγώνες (από αλληλέγγυους και κολεκτιβιστές) για να έχουν στέγη. Να τους εγκαθιστούν σε κατειλημμένα κτήρια και να απαιτούν πολλά στο όνομα του ανθρωπισμού και των δικαιωμάτων. Στα πολλά περιέχονται επιδόματα (χρήματα στο χέρι δηλαδή), στέγη, μεταφορές, κ.ά.

Αλλά ακόμη θυμάται κανείς αυτούς τους ανθρώπους να προτάσσουν τα μικρά παιδιά σαν ασπίδα τους. 

Φυσικά είχαν κι’ αυτοί τα μικρά παιδιά μαζί τους, αλλά δεν τα προέτασσαν. Διότι προφανώς ήταν διαφορετικοί στην αντίληψη. 

Θυμάται κανείς  να ζητούν παροχές στο όνομα του ανθρωπισμού;  

Σίγουρα όχι. Ζητούσαν εργασία, έστω και χαμηλά αμειβόμενη για να προχωρήσουν. Ήταν περήφανοι άνθρωποι, άνθρωποι που οι αλληλέγγυοι κολεκτιβιστές μισούν.
 
Θυμάται κανένας τους "αλληλέγγυους", των ΜΚΟ της "προσφοράς" (με τα χρήματα των άλλων), και τους κολεκτιβιστές να διαμαρτύρονται όταν κάποιος εξέφραζε κάποια επιφύλαξη ή αμφιβολία γι’ αυτούς; Ή ακόμη να χαρακτηρίζεται "φασίστας" και "ακροδεξιός" όπως συμβαίνει κατά κόρον σήμερα.

Φυσικά και δεν υπήρξαν τέτοια φαινόμενα. Τα φαινόμενα αυτά άρχισαν να εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια που οι άνθρωποι  (πρόσφυγες και μετανάστες) έχουν άλλα χαρακτηριστικά.

Οι άνθρωποι από τους σοσιαλιστικούς "παραδείσους" ήταν πολύ διαφορετικοί. 

Κατ’ αρχήν ήταν άνθρωποι που μισούσαν τον κομμουνισμό και γενικώς τον κολεκτιβισμό. Τον είχαν υποστεί πλήρως. Τον είχαν "φάει στη μάπα" και ήξεραν τι είναι από πρώτο χέρι. Σε ανθρώπους αυτού του τύπου (που μισούν τον κομμουνισμό, τους σοσιαλιστικούς "παραδείσους", τα κολεκτιβίστικα οράματα και τις κρατικές παροχές) δεν μπορεί να υπάρχει φροντίδα και αλληλεγγύη. Στην καλύτερη περίπτωση είναι τα συμβιβασμένα τσιράκια των αφεντικών… ή γρήγορα θα γίνουν κάτι τέτοιο.

Όμως οι άνθρωποι αυτοί είχαν ακόμη μια μεγάλη διαφορά. 

Ήθελαν να εργασθούν και να βελτιώσουν με την εργασία τους τις συνθήκες της ζωής τους.   

Απαράδεκτο για τους κολεκτιβιστές…. Ποιοι είναι αυτοί που αμφισβητούν την σημασία του κράτους στην βελτίωση της ζωής τους; Μια τέτοια θέση είναι απολύτως απαράδεκτη για όσους θέλουν το "μεγάλο κοινωνικό κράτος".

Και είδαμε τι έγινε. Όλοι αυτοί οι μετανάστες εντάχθηκαν στην κοινωνία, εργάσθηκαν σκληρά, βοήθησαν σημαντικά την Ελληνική οικονομία και σήμερα είναι ενταγμένοι δίπλα μας. Δεν ζήτησαν επιδόματα, παροχές, συσσίτια, στέγη, κ.α.  Και μπράβο τους… και είναι μεγάλη τους τιμή.

Φυσικά και πολλές φορές υπέστησαν στυγνή εκμετάλλευση. Όμως ήταν προσανατολισμένοι αλλιώς. Ξεκινώντας από  την εκμετάλλευση έμαθαν πολλά και συν τω χρόνω μπόρεσαν να ζητήσουν περισσότερα ή να κάνουν και δικές τους δουλειές…

Όμως υπάρχουν και οι σημερινοί μετανάστες από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, το Μαρόκο, κ.ο.κ. Γι’ αυτούς αλληλέγγυοι και κολεκτιβιστές ζητούν τα πάντα (χρήματα, σίτιση, στέγη). 

 Τι διαφορετικό έχουν αυτοί οι άνθρωποι από αυτούς που ήλθαν από τους σοσιαλιστικούς "παραδείσους";

Κατ’ αρχήν δεν μισούν τον κρατισμό και τον κομμουνισμό. Φαίνεται μάλλον να τους αρέσει κι’ όλας.  

Πάντως τα κρατικά (ή από διεθνείς οργανισμούς) επιδόματα και τις παροχές όχι μόνο τα θέλουν αλλά τα ξέρουν εκ των προτέρων και τα περιμένουν…  

Εισέρχονται στη χώρα, όχι ψάχνοντας για δουλειά, αλλά ψάχνοντας και ζητώντας, μερικές φορές μοιάζει και να τα απαιτούν, για επιδόματα και φροντίδα… 

Βάζουν μπροστά τα μικρά παιδιά απαιτώντας φροντίδα γι’ αυτά αλλά προφανώς και για τους όσους τα έχουν (για τους ίδιους δηλαδή)…

Τι καλύτερο για τους αλληλέγγυους και τους κολεκτιβιστές προκειμένου να βρουν κοινό αλλά και μελλοντικούς υποστηρικτές;

Επιπλέον δεν φαίνονται και τόσο διαθέσιμοι για εργασία. Αν υπήρχε τέτοια διάθεση πολλά θα ήταν διαφορετικά. Κατ’ αρχήν θα διεκδικούσαν εργασία, θα έψαχναν έστω και μικρά μεροκάματα. Δεν φαίνεται κάτι τέτοιο. Αντίθετα φαίνονται μάλλον αραχτοί και έτοιμοι για μετάβαση στα καλύτερα επιδόματα της Γερμανίας… Ενδεχομένως οι κολεκτιβιστές να θέλουν να τους προσφέρουν και θέσεις εργασίας στο Δημόσιο.

Για μια ακόμη φορά είμαστε μπροστά στην αθλιότητα και την αήθεια. Όλοι αυτοί οι "ανθρωπιστές" και δικαιωματιστές, οι υπερασπιστές των αδυνάμων κλπ θέλουν ανθρώπους στον Δυτικό Κόσμο που δεν είναι προσανατολισμένοι στο να εργάζονται και να παράγουν.  

Θέλουν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αποαστικοποίηση με αντικατάσταση πληθυσμού είναι η πολιτική των ΝουΔοΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίων - Τί δεν καταλαβαίνεις?

Γράφει η  Ελένη Παπαδοπούλου

Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle
 

Το όνειρο της Αριστεράς ήταν πάντα να χτυπήσει την αστική τάξη.
 
  Ο αστός ήταν ο εχθρός, οι αξίες του και οι αρχές του ήταν απαράδεκτες, καταπιεστικές για την κοινωνία των ηλιθίων που ονειρεύονταν.  

Όλες οι πολιτικές των αριστερών, συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλιστών, στην Ελλάδα στόχευαν στην αποαστικοποίηση της κοινωνίας. Στην αφαίρεση δηλαδή της αστικής κουλτούρας, που περιλαμβάνει την ευταξία, τη φιλεργατικότητα, την καλλιτεχνική και πνευματική δημιουργία, τους αστικούς τρόπους ευγένειας.

Η αστική κουλτούρα διαβρώθηκε με την αραβοποίηση του ελληνικού πολιτισμού, με την άνοδο του σκυλάδικου και την ανακήρυξη των μπουζουξίδικων σε πολιτιστικά κέντρα, με τον αφελληνισμό της παιδείας και την υποβάθμιση της ελληνικής γλώσσας. 

Συγχρόνως διεξήχθη και ένας ανελέητος πόλεμος κατά όποιων αξιόλογων πνευματικών ανθρώπων είχαμε, αστικής καταγωγής, διότι είχαν κάνει το έγκλημα να είναι «δεξιοί».Και ως δεξιοί, φυσικά, δεν μπορεί να είχαν το επίπεδο του αριστερού διανοητή με το λεξιλόγιο των τριάντα λέξεων και των δέκα τσιτάτων.  

Οι πολιτικές αυτές πέτυχαν λοιπόν και η νοθευμένη αστική τάξη στην Ελλάδα άρχισε να φέρεται ως νεόπλουτη που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι τα φτιασίδια.  

Η αριστερά, συμπεριλαμβανομένου του σοσιαλισμού, στο μεταξύ κέρδιζε όλο και μεγαλύτερο χώρο, γινόταν trendy, έπιανε πόστα, κυριαρχούσε στο κομμάτι της διανόησης, το οποίο ήταν μέχρι τότε στα χέρια των αστών, ως πιο μορφωμένων.

Αφού λοιπόν διαβρώθηκε ό,τι αστικό στοιχείο υπήρχε στην κοινωνία, η σοσιοαριστερίλα άρχισε και την τελική επίθεση στο ίδιο το άστυ. Το άστυ έπρεπε να χάσει όλες τις λειτουργίες του ως άστυ και η ιδιοκτησία έπρεπε να παταχθεί. 

Πώς θα γινόταν αυτό; 

Πολύ απλά θα μεταφέρονταν εξαθλιωμένοι πληθυσμοί με κουλτούρα νομά, μουσουλμάνου ή φύλαρχου μέσα στο κέντρο της πόλης, θα αντικαθιστούσαν τους πληθυσμούς και θα διέλυαν όλη τη λειτουργία της πόλης. Αυτό είναι το πρότζεκτ που εφαρμόζεται στο κέντρο της Αθήνας εδώ και μία δεκαετία.

Ο αστικός πληθυσμός έχει αντικατασταθεί από νομάδες, ανατολίτες και υποσαχάριους, ο αστικός χαρακτήρας της πόλης έχει πληγεί σοβαρά, η αστική αρχιτεκτονική έχει καταστραφεί, καθώς αρχιτεκτονικοί θησαυροί της πόλης πυρπολούνται και τα πάντα μετατρέπονται σε τσαντίρια, η αστική ιδιοκτησία δεν έχει καμία αξία και οι αστικοί τρόποι έχουν χαθεί μέσα στη νέα ζούγκλα που δημιουργείται.  

Η αποαστικοποίηση της Αθήνας είναι μία πραγματικότητα. Το άστυ σε μεγάλο τμήμα του έχει πάψει να είναι άστυ και έχει γίνει φαβέλα, τσαντίρι, καταυλισμός. 

 Όχι, δεν είναι τυχαίο. Είναι...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εκποίησις, ευκαιρίες, το παρόν διαλύεται!!

Η… επική φωτογραφία, που αποτελεί τη σύνοψη της Μεταπολίτευσης, ελήφθη από τον κ. Δημήτρη Παπακωστόπουλο

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Είναι προφανές ότι όλοι οι κύριοι και άπασες οι κυρίες εντός του μεγαλοπρεπούς κτιρίου του Κοινοβουλίου ενδιαφέρονται, αγχώνονται και θλίβονται για την αλλαγή χρήσης του Ιερού Ναού της Αγίας Σοφίας την οποία επέβαλε ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν. 

Από την ώρα που το μάθανε τους έχουν κάτσει όλα τα σούσια που φάγανε κι όλες οι αστακομακαρονάδες που δοκίμασαν εις τας παραθεριστικάς εκστρατείας τους. Τα σουφλέ σοκολάτας τους βγάζουν μια στυφή γεύση, ενώ σε ρεπορτάζ αντικειμενικών ΜΜΕ που χρυσώθηκαν (αξιοκρατικά πάντα) στην καμπάνια του κορονοϊού διαβάσαμε το εξής: στα μπιτσόμπαρα οι εθνοπατρίκιοι κι οι εθνομητριές των Ελλήνων αντί για Ρέμο ετοιμάζονταν να τραγουδήσουν το Τη Υπερμάχω – αλλά, φευ, είχαν ξεχάσει τους… στίχους.

Επίσης, είναι προφανές ότι εντός του Κοινοβουλίου υπάρχουν τηλεοπτικές συσκευές ώστε να παρακολουθούν οι εθνοπατρίκιοι και οι εθνομητριές μας τα τεκταινόμενα στην Τουρκία. 

Ωστόσο, κανείς εξ αυτών δεν κάνει τον κόπο να πάει προς τα μεγάλα παραθύρια να τ’ ανοίξει για να μπουν ολόφρεσκο καυσαέριο και ο πρωτευουσιάνικος μαΐστρος κι ο αφρικάνικος σιρόκος γιομάτοι με ολόφρεσκια κατουρλίλα (υπόλοιπα εσοδείας Καμίνη και νέες παραλαβές Μπακογιάννη) που κυριαρχεί από τις εσχατιές της Ομόνοιας μέχρι και τα Πατήσια.
 
Αν ανοίγανε τα παράθυρα, θα θαύμαζαν τους επαίτες ακριβώς απέξω από τον μεγαλειωδώς πολυτελή χώρο εργασίας τους, θα βλέπαν τους αστέγους, οι οποίοι στριμώχνονται πάνω από τη σήτα εξαερισμού του μετρό στη λεωφόρο Βασιλίσσης Αμαλίας και θα καμάρωναν τους φίλους επιχειρηματίες που ήρθαν από τις εσχατιές της Ανατολής για να επενδύσουν στην πατρίδα μας.

Μεταποίησις μετάλλων. Από τα ρείθρα των πεζοδρομίων και τους σκουπιδοντενεκέδες στο χυτήριο. Αυτές κι αν είναι επενδύσεις. Η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης σε συνδυασμό με την εφαρμογή και τη μεγάλη επιτυχία του «Μεγάλου Περιπάτου» των Αθηνών αποδίδουν καρπούς.  

Νέες σελίδες δόξης γράφονται από τους ανθρώπους που...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΧΡΕΩΚΟΠΗΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: H Ελλάδα στη σύνταξη

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ

Σχεδόν εκ γενετής στη σύνταξη. Όμως μετά την πράσινη και πέτσινη αλλαγή του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου το πράγμα παράγινε
 

Όπως, το γεγονός πως περίπου τρία εκατομμύρια, συμπεριλαμβανομένων των εργαζόμενων στο Δημόσιο, συντηρούν τα υπόλοιπα εφτά εκατομμύρια. Τέτοια αναλογία ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μας. Ούτε στην Ουγκάντα

Όπως το γεγονός πως όσοι οι συνταξιούχοι τόσοι και οι εργαζόμενοι. Περίπου. Κι αυτό ρεκόρ για το βιβλίο Γκίνες

Όπως το γεγονός πως πλήθη πολιτών εξασφάλισαν δικαίωμα συντάξεως ακόμα και στα σαράντα. Ακόμα και στα πενήντα. Ακόμα και στα τριανταφεύγα. Όπως είχε συμβεί στο παρελθόν με αρκετές «ομάδες» γυναικών. Τουτέστιν τελειώνεις Λύκειο. Στη συνέχεια καταφέρνεις να χωθείς σε κάποια τεχνική σχολή. Μετά φεύγεις. Μετά πλαστογραφείς πτυχίο. Και στο τέλος με μπάρμπα στη Βουλή καταλήγεις σε κάποια θέση δημοσίου η ιδιωτικού τομέα. Και μετά από μερικά χρονάκια εξασφάλιζες δικαίωμα πρόωρης συνταξιοδότησης. Ανατριχιαστικό

Όπως το γεγονός πως χρεοκοπημένες επιχειρήσεις του Δημοσίου, μεγάλες και τρανές, κατέληξαν σε ιδιωτικά χέρια με την προυπόθεση το Κράτος να αναλάβει την συνταξιοδότηση του «πλεονάζοντος» προσωπικού. Κάπως έτσι έγινε με την εξαγορά του ΟΤΕ από τους Γερμανούς. Ποιος πληρώνει το μάρμαρο; Φυσικά τα ασφαλιστικά ταμεία
 
Όπως το γεγονός πως υπήρξαν (ίσως και να υπάρχουν) συνταξιούχοι με διπλή ίσως και τριπλή σύνταξη. Μαγκιά; Όχι φυσικά. Κανονική κομπίνα υπό την προστασία του Κράτους

Ποιος ο ένοχος για όλες αυτές τις παραμορφώσεις; Για όλες αυτές τις νοσηρές καταστάσεις; Οι συνταξιούχοι των σαράντα η πενήντα ετών; Οι τριανταφεύγα μητέρες και νοικοκυρές; Όχι φυσικά.  

Ενοχες όλες οι κυβερνήσεις. Με δικούς τους νόμους έγιναν όλα αυτά. Κάπως έτσι άδειασαν τα ασφαλιστικά ταμεία. Ηρθε και η κρίση και έτσι το ημιθανές πτώμα κατέληξε στο νεκροταφείο

Όμως υπάρχουν και παράπλευρες παραμορφώσεις. Αρκετές.

Όπως το γεγονός πως μπαράκια, cafe, πιτσαρίες, σουβλατζίδικα και κλαμπάκια, συντηρούνται από τις συντάξεις.  

Πως γίνεται αυτό;

Απλό. Ο παππούς, η γιαγιά, ο μπαμπάς και η μαμά, τρατάρουν τους κανακάρηδες και τα κορίτσια τους με καθημερινό φιλοδώρημα των δέκα, είκοσι ευρώ. Δηλαδή οι συνταξιούχοι «σφραγισμένοι» στα σπίτια τους να σκοτώνουν τον χρόνο τους μπροστά από το χαζοκούτι του Greece Next Top Model και τα παιδιά στους δρόμους να ξοδεύουν από την σύνταξή του παππού και της γιαγιάς

Κάπως έτσι λειτουργεί το σύστημα της λαικής διασκέδασης. Από τις συντάξεις τα παίρνουν σουβλατζίδικα, πιτσαρίες και όλα αυτά. Από τις συντάξεις συντηρούνται τα παιδιά της ανεργίας

Γι αυτό αρκετοί νέοι-να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας-αρνούνται να βγουν στην πιάτσα και να υπηρετήσουν την «ζούγκλα» και τον «μεσαίωνα» της εργασίας. Με το επιχείρημα: «σιγά τώρα που θα δουλέψω σαν σκλάβος για να εισπράττω λιγότερα από το χαρτζιλίκι που μου δίνουν οι γονείς και οι παππούδες μου»!

Αν τώρα σε όλα αυτά προσθέσουμε μερικά άλλα εφιαλτικά νούμερα, τότε ευκόλως θα αντιληφθείτε πως η Ελλάδα μονίμως στη σύνταξη βολεύεται.

Όπως το πλήθος των εισοδηματιών. Είσαι κληρονόμος δύο τριών διαμερισμάτων; Τέλεια. Πάντα αραχτός. Είσαι κληρονόμος «γωνιακού» καταστήματος; Α ρε ζωάρα που θα κάνεις.

Όλα αυτά με αφορμή τα αναδρομικά. Με αφορμή τις πολιτικές αντιπαραθέσεις των κομμάτων. Με αφορμή τις καταγγελίες Αλέξη Τσίπρα εναντίον Κυριάκου. Και το ερώτημα απλό

Αλέξη μου είναι γεγονός πως η δική σου κυβέρνηση είχε βάλει «φραγή» στα αναδρομικά;  

Είναι!  

Είναι γεγονός πως...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το μεταπολιτευτικό συμβόλαιο

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Για να έχουμε το καλό ερώτημα: το «μεταπολιτευτικό κοινωνικό συμβόλαιο», που επικαλείται ο κ. Νίκος Φίλης, ποιοι το υπέγραψαν και τι άλλους όρους περιλαμβάνει, εκτός από το να μένουν τα παιδιά αγράμματα;

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στο άρθρο του δεν λέει τίποτε για το νομοσχέδιο για την ιδιωτική εκπαίδευση που ψηφίστηκε προχθές στη Βουλή. Απλώς διεκδικεί αντιμνημονιακές δάφνες. Γράφει ότι «κάθε λέξη από τον νόμο της κ. Κεραμέως είναι πιστή αντιγραφή των τότε επιθυμιών της τρόικας» και ότι ο ίδιος, «εν μέσω μνημονίου τόλμησα να αγνοήσω τον Κοστέλο και τους σχολάρχες μυστικοσυμβούλους του και έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε έναν νόμο - τομή για την ιδιωτική εκπαίδευση» («Τα Νέα» 30.7.2020).

Καλά όλα αυτά. Εχει όμως ο κ. Φίλης κάποια εξήγηση γιατί μετά την «τομή» τα Ελληνόπουλα εξακολουθούν να πατώνουν στους παγκόσμιους δείκτες PISA;  

Η χώρα είναι 32η στις 35 του ΟΟΣΑ και το 35,8% των μαθητών έχει πρόβλημα να κάνει απλές αριθμητικές πράξεις. 

Σίγουρα φταίει η «κακούργα καπιταλιστική κενωνία», αλλά καμία από τις 34 χώρες που προηγούνται δεν είναι η πατρίδα του σοσιαλισμού. Σίγουρα κάτι καλύτερο κάνουν, στη Σιγκαπούρη, στο Μακάο(!), στη Βρετανία, ακόμη και αν θεωρήσουμε δεδομένους τους περιορισμούς του ασφυκτικού καπιταλισμού. Μάλλον εκεί δεν θα έχουν «μεταπολιτευτικά κοινωνικά συμβόλαια» και γι’ αυτό στην κατανόηση κειμένου τα Αμερικανάκια βρίσκονται 29 θέσεις πάνω από τα Ελληνόπουλα.

Βεβαίως, την εποχή του αλήστου μνήμης υπαρκτού υπήρχε στις κομμουνιστικές κοινωνίες ένα άρρητο κοινωνικό συμβόλαιο. Οπως συνήθιζαν να λένε οι Σοβιετικοί υποτελείς, «αυτοί προσποιούνται ότι μας πληρώνουν κι εμείς προσποιούμαστε ότι δουλεύουμε».  

Στην εποχή της σοβιετικού τύπου παιδείας το ελληνικό κράτος προσποιείται ότι εποπτεύει την εκπαίδευση (ενώ επί της ουσίας ασκεί ασφυκτικό έλεγχο σε κάθε τομέα) και οι μαθητές προσποιούνται ότι μαθαίνουν. Προωθεί την ισότητα στον πάτο. Αντί να βοηθάει και να βελτιώνει τις συνθήκες για όσους δεν τα πάνε καλά, ψαλιδίζει κάθε βλαστάρι που ξεπετάγεται, καταπολεμώντας με νύχια και δόντια τη μισητή αριστεία.

Ισως αυτό να εννοεί ως «μεταπολιτευτικό κοινωνικό συμβόλαιο» ο κ. Φίλης. Το δόγμα του ελάχιστου κοινού παρονομαστή, της ήσσονος προσπάθειας για ένα χαρτί που εξασφαλίζει διορισμό στο Δημόσιο. 

Ο νόμος που πέρασε η κ. Νίκη Κεραμέως αποτελεί τομή, διότι στην Ελλάδα επαναστατικό είναι το αυτονόητο:  

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σοσιαλδημοκράτες στον Γράμμο

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Η διαφορά σοσιαλδημοκρατίας και κομμουνισμού είναι ότι η πρώτη υποστηρίζει την κοινοβουλευτική δημοκρατία, το πολυκομματικό σύστημα, την ελευθερία του λόγου και του Τύπου, την οικονομία της αγοράς, τα ατομικά δικαιώματα. Τίποτε από όλα αυτά δεν δέχεται ο κομμουνισμός.

Όπου οι κομμουνιστές πήραν την εξουσία, κατάργησαν την κοινοβουλευτική δημοκρατία, απαγόρευσαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τις ελεύθερες εκλογές, την ελευθερία του Τύπου. Δεν αναγνώριζαν τα ατομικά δικαιώματα -όπως το δικαίωμα στην απεργία και τη διαδήλωση- και ποινικοποίησαν την ελευθερία του πολίτη να διαφωνεί με την πολιτική εξουσία.

Η ποινικοποίηση της διαφορετικής άποψης δεν ήταν μόνο ένα καίριο πλήγμα στη δημοκρατία, αλλά και στην ελευθερία της σκέψης και την ατομική ολοκλήρωση. Όπως έχει πει ο φιλόσοφος Καρλ Πόπερ «χωρίς ελεύθερη ανταλλαγή σκέψεων δεν μπορεί να υπάρξει καμιά ελευθερία της σκέψης. Χρειαζόμαστε άλλους για να δοκιμαστούν οι σκέψεις μας. Για να ανακαλύψουμε αν είναι βάσιμες. Η κριτική συζήτηση είναι η βάση της ελεύθερης σκέψης του ατόμου. Αυτό σημαίνει όμως, ότι χωρίς πολιτική ελευθερία η ελευθερία σκέψης είναι αδύνατη. Και, παραπέρα, σημαίνει ότι η πολιτική ελευθερία είναι προϋπόθεση της ελεύθερης χρήσης του λόγου του κάθε ατόμου».
 
Τα αποτελέσματα των επιλογών των σοσιαλδημοκρατών τα βλέπουμε στη μεταπολεμική δυτική Ευρώπη. Μαζί με τα κεντροδεξιά κόμματα οικοδόμησαν κοινωνίες πρωτοφανούς ευημερίας  και παράλληλα δημιούργησαν κράτη κοινωνικής πρόνοιας. Ποτέ προηγουμένως στην ιστορία της ανθρωπότητας οι πολίτες δεν έζησαν σε καλύτερες συνθήκες. Και όλα αυτά σε καθεστώς δημοκρατίας, σεβασμού και διεύρυνσης των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Από την άλλη οι κομμουνιστές δημιούργησαν κοινωνίες όπου η ακραία φτώχεια συνυπήρχε με την καταπίεση και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εκατομμύρια προσωπικές και οικογενειακές τραγωδίες εκτυλίχτηκαν στις κομμουνιστικές χώρες.

Δεν υπάρχει καμία κομμουνιστική χώρα που να αποτελεί εξαίρεση στην φτώχεια και την καταπίεση. 

 Η Ελλάδα είχε την τύχη να μη ζήσει την εμπειρία του κομμουνισμού και ό,τι αυτός έφερε εκεί που εφαρμόστηκε. Και όμως, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν πολιτικοί φορείς που θρηνούν για την ήττα στον εμφύλιο και διοργανώνουν εκδηλώσεις μνήμης.

Αν οι νοσταλγοί της προσπάθειας των κομμουνιστών να καταλύσουν τη δημοκρατία και να κάνουν την Ελλάδα όπως την Αλβανία του Χότζα ή τη Ρουμανία του Τσαουσέσκου περιορίζονταν στους ομολογημένα οπαδούς του Στάλιν, τότε το φαινόμενο θα ήταν εξηγήσιμο. Όμως οι εκδηλώσεις στο Γράμμο οργανώνονται από τη νεολαία ενός κόμματος που θέλει να εμφανιστεί σαν σοσιαλδημοκρατικό.

Όμως δεν μπορείς να είσαι ταυτόχρονα και σοσιαλδημοκράτης και κομμουνιστής. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τα θέλει και τα δύο. Ενώ ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει κρύψει τον θαυμασμό του σε κομμουνιστές δικτάτορες, όπως ο Μάο και ο Κάστρο, συμμετέχει και στις διασκέψεις των Ευρωπαίων σοσιαλιστών, οι οποίοι μέσα στις αναδουλειές τον δέχονται ως παρατηρητή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να είναι και σοσιαλδημοκρατικός και κομμουνιστικός. Σύμφωνα με την περίσταση σηκώνει την κατάλληλη σημαία ευκαιρίας, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε από τα δύο.  

Αν ήταν σοσιαλδημοκράτες θα είχαν αποκηρύξει τους κομμουνιστές δικτάτορες και τον εμφύλιο. 

Αν ήταν κομμουνιστές, όταν βρέθηκαν στην εξουσία θα προσπαθούσαν να κάνουν την Ελλάδα σαν το πρότυπό τους, τη Βενεζουέλα. Αλλά αυτό θα σήμαινε, σε λίγο καιρό, την απώλεια της εξουσίας μέσα σε συνθήκες χάους. Τότε ξέχασαν τον κομμουνισμό και τον Μαδούρο και έγιναν μνημονιακοί γιατί μόνο έτσι θα διατηρούσαν την εξουσία.

Η μεταμόρφωσή τους έγινε για την πολιτική τους επιβίωση, όμως δεν ξέχασαν τις χειρότερες παραδόσεις του κομμουνιστικού κινήματος, όπως η ηθική -και συχνά η φυσική- εξόντωση των αντιπάλων, αλλά και των διαφωνούντων κομμουνιστών. Ευτυχώς σήμερα δεν μπορεί εύκολα κανείς να επιδιώξει τον φυσικό αφανισμό των αντιπάλων, όμως οι συκοφαντίες, οι εκβιασμοί, οι στημένες δικαστικές διώξεις, η επίθεση σε συζύγους προδίδουν την σταλινική νοοτροπία.

Κατέκτησαν την εξουσία με το ψέμα και επιδίωξαν να τη διαιωνίσουν με τη συκοφαντία.  

Τώρα ...

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Όχι πια ΗΣΑΠ, μόνο λιμουζίνες!

Αν είναι δυνατόν να στριμώχνεστε σε μέσα μαζικής μεταφοράς αντί να χρησιμοποιείτε τις χλιδάτες λιμουζινάρες σας!

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Όλη η κυβέρνηση Μητσοτάκη σε μία υπουργική απόφαση. Δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ (26 Ιουλίου 2020, αριθμ. Δ1α/ΓΠ.οικ. 47421) μια απόφαση με φαρδιά πλατιά την τζίφρα Καραμανλή τζούνιορ, ο οποίος είναι, καθώς λένε, υπουργός Υποδομών και Μεταφορών.  

Η απόφαση αναφέρει ότι, αν επιβιβαστείς ως… υπεράριθμος σε μέσο μαζικής μεταφοράς, θα φας πρόστιμο!

Διαβάστε τι προβλέπει και θαυμάστε:

«Μέγιστος αριθμός επιβατών στις μετακινήσεις με λεωφορεία δημόσιας ή ιδιωτικής χρήσης, καθώς και στις σιδηροδρομικές μετακινήσεις:

1. Σε όλα τα λεωφορεία δημόσιας χρήσης (λεωφορεία αστικών και υπεραστικών ΚΤΕΛ ή ΚΤΕΛ Α.Ε., λεωφορεία μεμονωμένων αυτοκινητιστών άγονων γραμμών, τουριστικά λεωφορεία και ειδικά τουριστικά λεωφορεία περιήγησης πόλεων ανοικτού ή κλειστού τύπου), σε λεωφορεία ιδιωτικής χρήσης, καθώς και στα λεωφορεία δημοτικής συγκοινωνίας, στα λεωφορεία αρμοδιότητας ΟΑΣΑ Α.Ε. και ΟΑΣΘ Α.Ε., στα μέσα σταθερής τροχιάς αρμοδιότητας ΣΤΑΣΥ Α.Ε., όπως επίσης στις σιδηροδρομικές μετακινήσεις, επιτρέπεται η μεταφορά επιβατών μέχρι πλήρωσης ποσοστού εξήντα πέντε (65%) του προβλεπόμενου μέγιστου αριθμού μεταφερόμενων επιβατών ανά όχημα/συρμό.

2. Για κάθε παράβαση των διατάξεων του παρόντος επιβάλλεται σε κάθε επιβάτη πέραν του ποσοστού της παρ. 1, καθώς και στον οδηγό του οχήματος/συρμού, με αιτιολογημένη πράξη της αρμόδιας Αρχής, διοικητικό πρόστιμο εκατόν πενήντα (150) ευρώ».

Δηλαδή η κυβερνησάρα με τους άριστους, που δούλεψαν σκληρά στη ζωή τους, πιάνουν την πέτρα, τη στύβουν και βγάζει κοκτέιλ μαργαρίτα, αποφάσισε ότι θέλει τους επιβάτες εκπαιδευμένους σαν τον Σβαρτσενέγκερ στην ταινία «Ο Εξολοθρευτής». Να έχουν μετρήσει πόσοι βρίσκονται στο μέσο μαζικής μεταφοράς προτού επιβιβαστούν οι ίδιοι, να έχουν υπολογίσει πόσοι χωράνε στο βαγόνι του τρένου ή στο λεωφορείο, να υπολογίζουν ποσοστό πληρότητας και ΝΑ ΜΠΟΥΚΑΡΟΥΝ μέσα ΜΟΝΟ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΑΡΙΘΜΟΙ!

Με τέτοιους επιβάτες, μάγκα μου, όχι μόνο τους Τούρκους θα νικήσουμε, αλλά και Αμερικανούς και Κινέζους και Ρώσους και χίλιες αρμάδες με εξωγήινους που θα έρθουν καταπάνω μας, για να αρπάξουν πολιτικά ταλέντα σαν τον Καραμανλή τζούνιορ και...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Βουλγαροποίηση; Ποια βουλγαροποίηση…

Του Γιώργου Κράλογλου
 
Όταν με 2 λέβα στήνεις εταιρεία, σε 1 μήνα, με φόρους 10% ποιος απορεί για 4 δισ. ελληνικές επενδύσεις στη Βουλγαρία; Το άλλο με τη Σερβία το ξέρεις;

Οι πάνω από 150 ελληνικές εταιρείες που βρίσκονται στη Σερβία,   επένδυσαν περισσότερα από 2 δισ. ευρώ,  τα προηγούμενα 2-3 χρόνια που εμείς, στην ελληνική σοβιετία, περιμέναμε τη δίκαιη ανάπτυξη και άλλα παραμύθια για σανοφάγους...
Και σε τι μετράει το νούμερο αυτό για τη Σερβία; Τα κεφάλαια από Άμεσες Ξένες Επενδύσεις ήταν κάπου 3 δισ. ευρώ ετησίως. Και μετείχαν σε ποσοστό άνω του 6%,  στο ΑΕΠ της γειτονικής μας χώρας.

Τι δεν καταλαβαίνουμε λοιπόν; Ότι το 30-40% των ξένων επενδύσεων στην οικονομία της Σερβίας, το καλύπτουν οι Έλληνες επενδυτές;
 
Οι δικοί μας επενδυτές. Αυτοί που κρατάνε τα κεφάλαια σε ξένες Τράπεζες (γιατί δεν συμφέρει στις ελληνικές) και περιμένουν να βρουν λόγους να επενδύσουν στην Ελλάδα είναι μεταξύ εκείνων που κατέχουν μέρος στην πίτα και της Σέρβικης βιομηχανίας γεωργικών προϊόντων,   τροφίμων,  ποτών, κατασκευών και ενέργειας.

Της ενέργειας της Σερβίας,  μιας και στην Ελλάδα έτσι και κάνεις δουλειά,  (όχι στα βασικά δίκτυα αλλά στις όποιες εναλλακτικές μορφές της), σε περιμένουν, εφορία και ΕΦΚΑ,  με το δίκαννο...

Στη Βουλγαρία ξανά. Και επειδή έχουμε μείνει στους βουλγάρικους μισθούς και τη βουλγαροποιήση...

Ξεχνάμε όμως ότι στη Χαλκιδική,   από εδώ και πέρα,   καλό είναι να μιλάς και Βουλγάρικα, αν θέλεις να πουλήσεις σπίτια και οικόπεδα σε καλές τιμές...

Οι Βούλγαροι λοιπόν,   δεν δείχνουν να έχουν χορτάσει από τις επενδύσεις εκείνων που μεταναστεύουν από την Ελλάδα. Την Ελλάδα στην οποία κατέχουν την 5η θέση σαν αγοραστές ελληνικών προϊόντων και την 11η ως προμηθευτές.

Τρέχουν με ρυθμό ανάπτυξης που (προ κορονοϊού) πέρασε και το 4% ψάχνοντας για το 5%. Και αξιοποιούν ό,τι πόρους προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση για ξένες επενδύσεις. Τελευταία μάλιστα, προτιμούν,   μόνο όσες συνδέονται με τις τεχνολογίες αιχμής.

Αυτά για όσους έχουμε μείνει ακόμη στα περί Βουλγαροποίησης... ή νομίζουν ότι οι γείτονες ζουν ακόμη στον διχασμό ή στις θύμησες..., για τις κυβερνήσεις του βουνού.

Και ας ανεβούμε παραπάνω. Στη Ρουμανία. Περισσότερες από 500 είναι οι ενεργές επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων που έχουν επενδύσει πάνω από 2 δισ. Δεν έχουν απολύτως κανένα λόγο να αποχωρήσουν από τη χώρα αυτή. Και γιατί όταν η οικονομία τρέχει με ρυθμό ανάπτυξης (πριν την πανδημία) από 5-7%. Πού αλλού να επενδύσουν άλλωστε αυτοί που αποχωρούν από την Ελλάδα...

Παραδίπλα μας τώρα. Στα Σκόπια. Οι ελληνικές επενδύσεις (πάλι στα χρόνια της ελληνικής δίκαιης ανάπτυξης...) ξεπέρασαν τα 500 εκατ. ευρώ. Καταγεγραμμένη προοπτική είναι να διπλασιαστούν και να συντηρήσουν παρουσία στην κορυφή αν όχι την πρώτη θέση,   για την Ελλάδα,   ανάμεσα στους ξένους επενδυτές και κεφαλαιούχους τροφοδότες των Σκοπίων.

"Αλβανός τουρίστας...". Το πιο σύντομο ανέκδοτο που κυκλοφορούσε τότε που μαζί με τους μετανάστες Αλβανούς ανοίχτηκαν οι φυλακές τους και φόρτωσαν στην Ελλάδα της αριστεράς και της προόδου και ό,τι κακοποιό στοιχείο της παλαιάς εποχής,   που είχαν για εξαγωγή.

Πάνε αυτά. Μετά τους Ολυμπιακούς του 2004,   υπολογίζαμε ότι θα γίνει της άγριας επένδυσης... στην Ελλάδα . Το θυμάστε;

Οι εγχώριοι επενδυτές όμως προτίμησαν την Αλβανία. Και (από τότε) η Ελλάδα κατέχει,   κάθε χρόνο, την κορυφή των ξένων επενδύσεων. Την κορυφή των ξένων κεφαλαιούχων. Την κορυφή εκείνων που αξιοποιούν διεθνή και ευρωπαϊκά ειδικά επενδυτικά προγράμματα στην Αλβανία.

Εμείς σημειώνουμε,   με νόημα, μόνο την ελληνική βαριά βιομηχανία και ειδικά την ελληνική ενεργοβόρα βιομηχανία,  που βρήκε λύσεις κόστους παραγωγής στην Αλβανία.

Τι κάνουμε εμείς; 

Ενώ πέφτουμε στα γόνατα και σταυροκοπιόμαστε, να μη χάσουμε συνάλλαγμα 4-5.000.000 τουριστών από τις πρώην κομμουνιστικές Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία και Σκόπια (που ως Ανατολικό μπλοκ δεν ήξεραν και τι είναι το διαβατήριο...) έχουμε...

Υπαρκτού κηφηνοκατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία

ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίων σουργελαράδων κωμωδία

Σαν σήμερα (1/8/ΧΧΧΧ)

1619: Οι πρώτοι 20 μαύροι σκλάβοι που προέρχονται από την Αφρική αποβιβάζονται στο Τζέιμσταουν της Βιρτζίνια.

1821: Εκδίδεται στην Καλαμάτα από τον Θεόκλητο Φαρμακίδη η πρώτη ελληνική εφημερίδα υπό τον τίτλο «Σάλπιγξ Ελληνική».

1921: Αρχίζει η δεύτερη φάση της θερινής επίθεσης της ελληνικής στρατιάς στη Μικρά Ασία.

1972: Οι Μπομπ Γούντγουορντ και Καρλ Μπέρσταϊν δημοσιεύουν στην «Washington Post» το πρώτο άρθρο, στο οποίο αποκαλύπτεται το σκάνδαλο «WaterGate», που έριξε κατόπιν τον αμερικανό πρόεδρο Νίξον.

1981: Ένα λεπτό μετά τα μεσάνυχτα αρχίζει να εκπέμπει το ΜTV. Το πρώτο βίντεο που μεταδίδει είναι το «Video Kills the Radio Star» των Buggles.

2019 Σε ηλικία 94 ετών έφυγε από τη ζωή  στην κατοικία του στο Λονγκ Άιλαντ των ΗΠΑ ο Ντ. Α. Πενεμπέικερ, ένας μεγάλος σκηνοθέτης, που υπέγραψε ορισμένα από τα πιο εμβληματικά ντοκιμαντέρ στην ιστορία του Ροκ. 

2019 Εφυγε από τη ζωή σε ηλικία 63 ετών Γιώργος Ποζίδης, ο «Πόντιος γίγαντας», 6ος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες