ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Όχι άλλα κίνητρα λαθρομετανάστευσης

Δεν ασκείται εθνική κυριαρχία όταν δεν φυλάσσονται τα σύνορα κι όταν μπουλούκια αγνώστων εισβάλλουν σε μία χώρα. 

Οι πολίτες δεν έχουν λόγο να πληρώνουν φόρους για να βλέπουν την πατρίδα τους να εποικίζεται από αλλοεθνείς και αλλόθρησκους πληθυσμούς, που μπαίνουν όποτε κι από οπουδήποτε θελήσουν στην Ελλάδα, όντες βέβαιοι ότι αυτή η κίνησή τους θα αποφέρει μόνο κέρδη και καμία ζημία.

Το κράτος διαμηνύει εμμέσως στους επίδοξους εποίκους της χώρας ότι, αν περάσουν τα σύνορα, θα έχουν στέγη, τροφή, επιδόματα, πρόσβαση στο σύστημα υγείας, δωρεάν μετακίνηση και όλα όσα επιβάλλουν οι «δερβέναγες» του ΟΗΕ και των ΜΚΟ.

Αν η εξυπηρέτηση των αιτημάτων των εποίκων θεωρηθεί... πλημμελής, τότε εκείνοι θα ξεσηκώνονται, θα παραβιάζονται οι νόμοι του κράτους και τα δικαιώματα των Ελλήνων και πάλι ο δημόσιος διάλογος θα έχει ως πρώτο θέμα πόσο «αδικούνται» οι ξένοι που μας επέλεξαν ως προορισμό - λες και τους υποχρέωσε κάποιος να μας προτιμήσουν αντί να πάνε σε κάποια ομόθρησκη με εκείνους χώρα.

Η κατάσταση που βιώνουν οι Ελληνες είναι εξωφρενική και συνιστά παραβίαση και του Συντάγματος και των νόμων του κράτους: με την υπερφορολόγησή τους οι πολίτες πληρώνουν τον εθνικό αφανισμό τους, το σβήσιμο του γένους μας από τον χάρτη. Πληρώνουμε για την αντικατάστασή μας από τριτοκοσμικούς και ισλαμιστές!
 
Μέχρι νεωτέρας, ο ΟΗΕ και η Ε.Ε., για να χρυσώσουν το δηλητηριώδες «χάπι» της συλλογικής μας εξαφάνισης, θα μοιράζουν σποραδικά χαρτζιλίκια και κάποια ημέρα...

Υπαρκτού αριστερολαθρομαχμουτολάγνου ελληνισμού κωμωδία

Σαν σήμερα (2/10/ΧΧΧΧ)

1187: Ο σουλτάνος της Συρίας Σαλαντίν καταλαμβάνει την Ιερουσαλήμ, που την κατείχαν οι Σταυροφόροι.

1912: Οι Κρήτες βουλευτές γίνονται δεκτοί από την Ελληνική Βουλή, έπειτα από πολύμηνη προσπάθεια να μετάσχουν κι αυτοί στις εργασίες της, ώστε να επισπευτεί η ένωση της νήσου με την Ελλάδα.

1914: Ο Σπύρος Σπυρομίλιος κηρύσσει την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου.

1947: Η διεθνής ομοσπονδία αυτοκινήτου καθιερώνει αγώνες στην κατηγορία της Formula 1.

1869: Γεννιέται ο «Μαχάτμα» (Μοχαντάς Καραμτσάντ) Γκάντι, ινδός ηγέτης

 

2017 Πεθαίνει σε νοσοκομείο της νότιας Καλιφόρνιας των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου νοσηλευόταν ύστερα από ανακοπή καρδιάς ο 66χρονος Αμερικανός ρόκερ Tom Petty

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πώς φτάσαμε στον «τσέο»

Της ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΤΣΟΥΝΑΚΗ

Είπε ότι έχει γελάσει πολύ με τα σχόλια στα social media, ονόμασε «σαρδάμ / λάθος» το γεγονός ότι πρόφερε τον CEO της Thomas Cook «Τσέο» και ξετύλιξε στον προσωπικό της λογαριασμό την «εταιρική ορολογία α λα ΣΥΡΙΖΑ».  

Παραδείγματα: Τσιφος ο CFO, Τζιμις ο GM (General Manager), κ.ο.κ. 

Προσπάθησε, δηλαδή, να κάνει χιούμορ με την γκάφα, δημιουργώντας ένα ΣΥΡΙΖΑ στυλ. 

Δεν θα είχε νόημα να σχολιάσουμε περαιτέρω το θέμα αν η 31χρονη κυρία Κατερίνα Νοτοπούλου δεν ήταν μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου και στέλεχος της προηγούμενης κυβέρνησης. Είναι ένας νέος άνθρωπος που σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, σύμφωνα με το βιογραφικό της, και μπήκε από νωρίς στα βάσανα της πολιτικής. Στρατεύθηκε στο κόμμα όχι στη γνώση, θα μπορούσαμε να πούμε λακωνικά. Δεν είναι η πρώτη φορά που νεοφερμένοι στον πολιτικό στίβο πιάνονται «αδιάβαστοι», την τελευταία πενταετία, μάλιστα, έχουν πυκνώσει τα περιστατικά με τον ίδιο τον τέως πρωθυπουργό να ηγείται μιας άτυπης κούρσας απενοχοποίησης των λαθών τόσο στην ελληνική όσο και στην αγγλική γλώσσα.

Εάν θελήσουμε να ανοίξουμε όμως λίγο το κάδρο, στην κοινωνία, φεύγοντας από τα πρόσωπα που συνδιαμορφώνουν την εικόνα της χώρας (εντός και εκτός Ελλάδος), τα πράγματα είναι εξίσου σοβαρά. Στην προχθεσινή «Κ» διαβάζουμε για την έκθεση της Κομισιόν «η οποία διαπιστώνει ότι σε ποσοστό μεγαλύτερο του 30% οι Ελληνες μαθητές έχουν χαμηλές επιδόσεις στα μαθηματικά, την έκθεση και στις φυσικές επιστήμες, ενώ το 27,3% υστερεί στην ανάγνωση». Οι επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών είναι χειρότερες από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στην ίδια έκθεση αποτυπώνεται ιδιαίτερα χαμηλή συμμετοχή, μόλις 4,5% σε προγράμματα διά βίου μάθησης και κατάρτισης (σελ. 7, του Απόστολου Λακασά).

Ολο και πιο συχνά, εδώ και καιρό είναι η αλήθεια, εκθέσεις από αρμόδιους φορείς επισημαίνουν την «εκπαιδευτική φτώχεια» μας. Οι εγκύκλιες σπουδές, που εξοπλίζουν με βασικές γνώσεις, πάσχουν. Οι μαθητές στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση εμφανίζουν ελλείμματα δεξιοτήτων. Οι γενιές αποφοίτων του 21ου αιώνα, από τους οποίους αρκετοί βρίσκονται και στα έδρανα του Κοινοβουλίου, μπορούν να θεωρούν τους δεσμούς μας με την Ευρώπη «ακατάληπτους», να μπερδεύουν το «διάτρητος» με το «διαφανής», να μιλούν για «τυμβωθηρία» αντί για «τυμβωρυχία», να προφέρουν τον CEO Τσέο.

Πρόσωπα εκτεθειμένα στη δημόσια σφαίρα οφείλουν, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, να βρίσκονται σε διαδικασία «διά βίου μάθησης και κατάρτισης». Δεν είναι μόνο τα γλωσσικά λάθη που τροφοδοτούν τον κανιβαλισμό στα social media. Είναι και η περίσσεια κυνισμού και αυτάρκειας. Το λάθος αναβαθμίζεται σε «στυλ» ομιλίας, η ανεπάρκεια προβάλλεται ως ελευθερία έκφρασης, ιδεολογικοποιείται ως η «ελίτ των Χάρβαρντ» από τη μια και οι «μη προνομιούχοι» από την άλλη, ο διχασμός αποκτά (για άλλη μια φορά) και γλωσσικά χαρακτηριστικά. Το λάθος δεν αναγνωρίζεται, έστω διά της σιωπής και προσωρινής απόσυρσης. Οχι. Στον κόσμο του Διαδικτύου κάθε φορά που εκστομίζεται ένα «τσέο» θα πρέπει να «δικαιολογηθεί», να υπάρξει απάντηση, έστω κι αν κάνει τα πράγματα χειρότερα.  

Ο δημόσιος ρόλος στην εποχή μας συγγενεύει με το θράσος, αποστρέφεται τη σύνεση ή τη μετριοπάθεια. Οσο μεγαλύτερα τα κενά και τα ελλείμματα τόσο πιο σκληρή και επιθετική η παρουσία. Ο αμόρφωτος άνθρωπος δεν κρίνεται ακατάλληλος για την πολιτική. Τουναντίον. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς «άριστος» για να εκλεγεί, προφανώς. Οποιος το υποστηρίζει είναι τουλάχιστον αφελής, θυσιάζοντας την πραγματικότητα στο ανέφικτο.

Ομως οι απανωτές εκθέσεις και διαπιστώσεις για τα προβλήματα εκπαίδευσης στη χώρα μας δεν είναι απλώς για να προκαλούν εθνική θλίψη ή να οδηγούν στον εύκολο και ανέξοδο σχολιασμό. Εχουν και συνέπειες. Τις βλέπουμε, τις ακούμε, είναι ορατές, και θα πολλαπλασιάζονται καθώς περνούν τα χρόνια.  

Μία από τις συνέπειες είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αναλφάβητοι, αλλά ξερόλες

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Η ιστορική επιβίωση της κρατικής υπόστασης του Ελληνισμού είναι συνάρτηση κάποιων παραγόντων. 

Δύσκολο να συμφωνήσουμε οι σημερινοί Ελληνώνυμοι στον καθορισμό τους. 

Ο κάθε ένας από μας είναι απολύτως βέβαιος ότι «ξέρει». Από ερασιτεχνικά ψιλοδιαβάσματα, από ακούσματα ανεύθυνων συζητήσεων στην τηλεόραση, από προσκόλληση σε γοητευτικούς «ανθρώπους του πνεύματος». Ξέρει ποιοι παράγοντες εξασφαλίζουν την ιστορική μας επιβίωση. Ξέρει και πώς διαβαθμίζεται η σπουδαιότητα αυτών των παραγόντων.

Ετσι, το ζητούμενο γίνεται ένα και μοναδικό: Πώς να συντονίσουμε τη δεδομένη, πολύ διευρυμένη (και αράγιστα παγιωμένη) γνώση, να συμβιβάσουμε τόσες αξιωματικές πεποιθήσεις. Δηλαδή, πώς θα πάψουμε να τα ξέρουμε όλοι όλα. Πώς θα αναχαιτισθεί η αντικοινωνική, αλλά δυσκατάσχετη λοιμική της δοκησισοφίας.

Πληθωρικά υπέρμετροι οι Ελληνώνυμοι, που δεν έχουν ανοίξει ποτέ βιβλίο, πέρα από τα σχολικά. Κι όμως έχουν γνώμη για τον Βενιζέλο και τον Μεταξά, τον Κοραή και τον Ιωνα Δραγούμη, τον Καποδίστρια και τη Βαυαροκρατία, την «εθνική αντίσταση» ως άλλοθι εξωραϊστικό της ζαχαριαδικής ένοπλης παραφροσύνης. Το ελλαδικό κράτος είναι αδιέξοδα βυθισμένο σε εξωφρενικά εξευτελιστικές δουλείες και ζει κάτω από ατιμωτικές αυθαιρεσίες της Αγκυρας, επειδή οι Ελληνώνυμοι «ξέρουμε» τι ψηφίζουμε, οι «πολιτικές» μας πεποιθήσεις είναι «προοδευτικά» απολιθωμένες.

Βέβαια, σε διεθνή πια κλίμακα σήμερα, τα συστήματα οργάνωσης και λειτουργίας του ανθρώπινου βίου θεμελιώνονται στην ενεργό κατάφαση της δοκησισοφίας, στην καλοστημένη ψευδαίσθηση της εγωτικής αυτεξουσιότητας. 

Κάθε προϊόν που θέλει να επιβιώσει στην αγορά, τοπική ή και διεθνή, ακολουθεί την ίδια παντού συνταγή: Να πείσει τον καταναλωτή ότι το προϊόν προορίζεται για χρήστες εξαιρετικά ευφυείς, μοντέρνους, ελκυστικούς, θεληματικούς. Οποιος προτιμάει το συγκεκριμένο προϊόν «ξέρει τι κάνει». Ξέρει να εκτιμά την ποιότητα, να αξιολογεί το καλύτερο, να τολμάει.

Μακροπρόθεσμα και ανεπαίσθητα αυτή η μετάγγιση αυτοβεβαιότητας θωρακίζει το εγώ, τρέφει την αυταρέσκεια. Από το άρωμα και το κόσμημα (ή και από το τυρί ή το αλλαντικό) που προκρίνουμε, ώς την ποδοσφαιρική ομάδα που προτιμάμε και το κόμμα που ψηφίζουμε, οι επιλογές μας ταυτίζονται με την εγωτική μας αυτοβεβαιότητα, αφομοιώνονται και καθορίζουν την υπαρκτική μας ταυτότητα. Δεν λέμε: ο τάδε ψηφίζει ΠΑΣΟΚ ή του αρέσει ο «Ολυμπιακός» – λέμε: είναι Πασόκ, είναι «Ολυμπιακός».

Οπουδήποτε της γης σήμερα, η οργάνωση και λειτουργία της ανθρώπινης συλλογικότητας υποτάσσεται σε μεθόδους εξουσιασμού του ατόμου μέσω ευφραντικών ψευδαισθήσεων: Οι ψευδαισθήσεις δημιουργούνται και συντηρούνται όχι με συλλογισμούς, κριτικές αποτιμήσεις, θεληματικές επιλογές, χτίζονται «ανεπαισθήτως» με αθέλητες εντυπώσεις.  

Θα τολμούσε να ισχυριστεί κανείς ότι, για τον σύγχρονο άνθρωπο, που η ψηφιακή τεχνολογία καθορίζει (όχι επηρεάζει απλώς) την καθημερινότητά του, τα όσα σήμαινε κάποτε η λέξη «πραγματικότητα» το συνιστούν σήμερα οι εντυπώσεις. Η γνωστική του ικανότητα και συγκρότηση, ο κοινωνικός του βίος, οι πολιτικές του επιλογές, οι σεξουαλικές του ενορμήσεις, οι οικονομικές του συναλλαγές, η αισθητική του καλλιέργεια, όλα είναι απότοκα εντυπώσεων. Και αξιολογούνται με κριτήριο το ευάρεστο ή δυσάρεστο των εντυπώσεων.

Στη σημερινή Ελλάδα οι θεσμοί είναι μεταπρατικοί, λειτουργούν μιμητικά, δεν γεννήθηκαν από την εγχώρια πείρα και ανάγκη. Ετσι, η υποκατάσταση της πραγματικότητας από τις εντυπώσεις γεννάει ακόμα και θεσμούς: Θα μείνει ίσως στην Ιστορία ως κορυφαίο δείγμα μικρονοϊκής κουφότητας η πρωτοβουλία «προοδευτικών» επαγγελματιών της εξουσίας να καταργήσουν τη βαθμολόγηση των επιδόσεων κάθε μαθητή στο σχολείο ή να την καταστήσουν εσκεμμένα συμβατική. «Πρόοδος» σε αυτή την οπτική είναι η ισοπέδωση όλων προς τα κάτω, η αριστεία χαρακτηρίστηκε ως «ρετσινιά» και η κριτική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών καταργήθηκε.

Ο τυραννικός ολοκληρωτισμός της προτεραιότητας των εντυπώσεων ψηλαφείται στο γεγονός ότι οι διάδοχοι των «προοδευτικών» αυτών πολιτικών δεν τολμούν να επαναφέρουν στο σχολείο την κριτική αποτίμηση, την άμιλλα, την αριστεία, μήπως και χαρακτηριστούν ασυγχρόνιστοι. Τρέμουν το ενδεχόμενο να...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ανάγνωση στο σχολείο ή οδηγίες συναρμολόγησης;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ταπεινή δραστηριότητα η ανάγνωση. Κι όπως το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει υψηλούς στόχους, απόκτηση πτυχίων «χαρτιών», καλλιέργεια πολιτικής συνείδησης στους νεαρούς βλαστούς του έθνους, δεν μπορεί να χάνει χρόνο για να ασχολείται με τα ταπεινά.  

Ξεπερασμένη δραστηριότητα η ανάγνωση, μέρος του αλήστου εκείνου μνήμης διπτύχου «μάθε γραφή και ανάγνωση» που συνόδευε τους παππούδες μας στα σχολικά θρανία. Εκτοτε ο κόσμος έχει αλλάξει, έχει προοδεύσει. Πολυπολιτισμικές κοινωνίες, ανοχή απέναντι σε κάθε είδους συμπεριφορά, έμφυλες ταυτότητες, πράματα και θάματα.  

Ο χρόνος τρέχει και η δραστηριότητα της ανάγνωσης πάει ακόμη με το κάρο.

Τι να την κάνεις την ανάγνωση όταν έχεις στη διάθεσή σου το μεγάλο όπλο της ελληνικής εκπαίδευσης, την έκθεση ιδεών; 

Πέντε στίχοι, μερικές φράσεις σοφίας φτάνουν για να πάρει μπρος η μηχανή της έκφρασης. Τα υπόλοιπα περιττεύουν. Ο Καραγάτσης το έλεγε, αν δεν κάνω λάθος. Σκέψου μια γυναίκα που είναι παντρεμένη κι έχει κι ένα παιδί, ερωτεύεται έναν άλλον άνδρα, χωρίζει και, όταν εκείνος την εγκαταλείπει, πέφτει στις γραμμές του τρένου. Οταν έχεις την ουσία, τι να την κάνεις την Αννα Καρένινα και τις ατέλειωτες σελίδες εκείνου του Τολστόι;

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα κάνει ό,τι περνάει από τα χέρια του για να περιορίσει τις συνέπειες της βλαβερής αυτής συνήθειας. Η λογοτεχνία, αυτή που διδάσκει την ανάγνωση, προσφέρεται σε φιλική προς τον χρήστη συσκευασία, εγχειρίδια με συλλογές αποσπασμάτων και αναλυτικές οδηγίες που θα επιτρέψουν στο παιδί να περάσει αβρόχοις ποσί τη δοκιμασία. Το αποτέλεσμα το ζούμε καθημερινά. Ο μέσος απόφοιτος της εκπαίδευσης όχι μόνον δεν διαβάζει, αλλά δυσκολεύεται να διατυπώσει έναν στοιχειωδώς πολύπλοκο συλλογισμό με δικά του λόγια. 

Ο όλεθρος αποτυπώνεται και στην έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που δημοσιεύθηκε την Παρασκευή (27/9). Ο ένας στους τρεις δεκαπεντάχρονους Ελληνες έχει χαμηλές επιδόσεις στην ανάγνωση, στα Μαθηματικά και στη Φυσική. Κοινώς, στους τρεις τομείς που αποτελούν το θεμέλιο της γενικής παιδείας. Υποθέτω ότι στην ανάγνωση περιλαμβάνεται και η Ιστορία. Και, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ανάγνωση σημαίνει κατανόηση κειμένου. Ο ένας στους τρεις δεκαπεντάχρονους δυσκολεύεται ή αδυνατεί να διαβάσει ένα κείμενο και να το κατανοήσει, κοινώς να σκεφτεί αυτό που διάβασε. Από τους άλλους δύο, όσοι είναι συνεπείς μαθητές, θα ξέρουν να το συσκευάσουν στις έτοιμες οδηγίες των εγχειριδίων.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τις θεωρίες συνωμοσίας και τις προφητείες περί οργανωμένου αφανισμού του ελληνισμού από τις συνήθεις εχθρικές δυνάμεις. 

Μόνοι μας οδηγηθήκαμε στη θλιβερή αυτή κατάσταση που προσεγγίζει τα όρια της αλαλίας.  

Είναι ένα έργο που επετεύχθη με τη συναίνεση όσων εμπλέκονται στην εκπαίδευση, των γονέων και των εκπαιδευτικών. Τα παιδιά είναι τα θύματα, οι δε πολιτικές ηγεσίες τα θλιβερά ανδρείκελα όλων των προηγουμένων.  

Οι γονείς ευθύνονται διότι θέλουν το παιδί να τελειώνει μια ώρα αρχύτερα για να πάρει το χαρτί. Η ίδια έρευνα δείχνει ότι η Ελλάδα διαθέτει ποσοστό πτυχιούχων υψηλότερο από τον μέσον όρο της Ευρώπης.  

Οι εκπαιδευτικοί ευθύνονται διότι οι ίδιοι δυσκολεύονται να διαβάσουν. Τους βολεύουν τα εγχειρίδια και η έκθεση ιδεών, διότι διαθέτουν κι αυτοί τις οδηγίες χρήσης για να βαθμολογούν. Και μετά απορούν γιατί δεν μπορούν να εμπνεύσουν στοιχειώδη σεβασμό στην τάξη. Σε παλαιότερους καιρούς στις φιλολογικές σχολές γράφονταν όσοι αγαπούσαν το διάβασμα. Σήμερα γράφονται όσοι δεν μπορούν να γραφτούν κάπου αλλού.

Το σύνδρομο είναι σύμπτωμα μιας κοινωνίας χαμηλών απαιτήσεων και ελάχιστων προσδοκιών. Δημιουργήθηκε στη διάρκεια δεκαετιών που αποθέωσαν τις εύκολες λύσεις, την ήσσονα προσπάθεια και κατέληξαν στην περίφημη καταδίκη της αριστείας. Πόσες γενιές βγήκαν από την κρεατομηχανή;  

Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Ομως το εκπαιδευτικό σύστημα δεν είναι φτιαγμένο για τις εξαιρέσεις. Αυτές δεν το χρειάζονται καν.

Πώς θα δώσεις ξανά στην ανάγνωση την κεντρική θέση που δικαιούται να κατέχει στην εκπαίδευση; 

Είναι ζήτημα «πολιτικής βούλησης»; 

Ελάτε τώρα. Ακόμη κι αν η πολιτική ηγεσία βρει το θάρρος να αποφασίσει μια τόσο ριζοσπαστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, θα βρεθεί αντιμέτωπη με το βαθύ κράτος της εκπαίδευσης, όλο αυτό το σύστημα της αδράνειας που έχει μάθει να διαβάζει οδηγίες συναρμολόγησης κειμένων από τα εγχειρίδια και μπαίνει στην τάξη κάθε χρόνο για να τις διδάξει και χασμουριέται από τη βαρεμάρα. Και, ως γνωστόν, το χασμουρητό είναι μεταδοτικό. Είναι σαν να ζητήσεις από πρωταγωνιστή καθημερινής σειράς να παίξει Οιδίποδα.

Και το πρόβλημα δεν είναι μόνον η ελληνική γλώσσα. 

Το πρόβλημα είναι ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Και τι πειράζει που τα εισοδήματα του Γιάνη αυξάνονται;»

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Ας υποθέσουμε ότι ένας κοινωνιοπαθής συμπολίτης που του αρέσουν οι φλόγες και η καλή ζωή βάζει φωτιά στο σπίτι σου.  

Το σπίτι δεν καίγεται ολοσχερώς αλλά ένα μέρος του καταστρέφεται και το ποσό που χρειάζεται για να το ξαναφτιάξεις είναι μεγάλο και δύσκολο να το συγκεντρώσεις.  

Αναγκάζεσαι να κάνεις οικονομία και μια δεύτερη δουλειά την ώρα που ο εμπρηστής βγάζει λεφτά από τις πωλήσεις του βιβλίου στο οποίο περιγράφει πώς έβαλε τη φωτιά και από διαλέξεις στις οποίες ισχυρίζεται ότι το σπίτι σου έπρεπε να καεί ολόκληρο.


Αν καταλαβαίνετε γιατί μπορεί να σας πειράξει ο πλουτισμός του εν λόγω εμπρηστή, αν καταλαβαίνετε πόσο του ταιριάζει η λέξη «θράσος» τότε μπορείτε να καταλάβετε και γιατί είναι ενοχλητικό να βλέπεις τα έσοδα του Σώρρα των αστών να αυξάνονται αμέσως μετά την καταστροφική του θητεία στο υπουργείο των Οικονομικών. 

Μπορείτε να καταλάβετε γιατί πειράζει που βγάζει λεφτά πουλώντας την ιστορία της φωτιάς που έβαλε και διηγούμενος πόσο πιο ωραίο σπίτι θα έφτιαχνε χρησιμοποιώντας τις στάχτες αυτού που δεν κατάφερε να το κάψει ολόκληρο.

Αλλά μπορεί και να μην μπορείτε να το καταλάβετε. 

Ή να μη σας νοιάζει ιδιαίτερα. 

Ή μπορεί να λέτε πως ο άνθρωπος που προκειμένου να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους γράφει ανορθόγραφα το όνομά του δεν έχει καμία σχέση με κανέναν εμπρησμό. «Δεν έκανε τίποτα το παράνομο» λενε οι συμπολίτες που ασπάζονται τη Βουλγαράκειο αντίληψη για τη σχέση νόμιμου και ηθικού: αφού ο τρόπος που βγάζει τα λεφτά του ο Γιάνης είναι νόμιμος, είναι και ηθικός και λόγος σε κανέναν μας δεν πέφτει.

 

Γι’ αυτούς του συμπολίτες, τους Βουλγαρακιστές, έχω ένα άλλο παράδειγμα που μπορεί να τους βοηθήσει να καταλάβουν πόσο ανόητο είναι αυτό που λένε:


Οι παρτούζες ανάμεσα σε συναινούντες ενηλίκους δεν είναι παράνομες. Το ίδιο και η καθημερινή κατάλωση κρέατος. Το ίδιο και η αφιέρωση ατελείωτων ωρών στον καθρέφτη.  

Αν όλα τα παραπάνω τα κάνει ένας αρχιμανδρίτης που κηρύττει την εγκράτεια, τη νηστεία, την αποχή από το σεξ εκτός γάμου και την απέχθεια για τη ματαιοδοξία, μπορούμε (και σίγουρα θα το κάνουμε) να τον πούμε απατεώνα ακόμα κι αν δεν έχει κάνει τίποτα παράνομο.  

Μπορούμε να τον πούμε ανήθικο ακόμα κι αν οι πράξεις αυτές καθεαυτές δεν παραβιάζουν τον δικό μας κώδικα ηθικής. Η ανηθικότητα και η απάτη του προκύπτουν από την προσπάθειά του να επιβάλει στους γύρω του αξίες εντελώς διαφορετικές από αυτές με τις οποίες ζει. Και κανείς (με μυαλό ή χωρίς συμφέρον) δεν θα βρεθεί να τον υπερασπιστεί.

Ο Γιάνης υπήρξε (και ίσως να είναι ακόμα) κήρυκας του λιτού βίου. Το ότι αποδεικνύεται πως ο λιτός βίος στον οποίο αναφέρεται αφορά μόνο τα κορόιδα που υφίστανται τις συνέπειες της επικερδούς πυρομανίας του είναι αρκετό για να τον πει κανείς απατεώνα. Μπορεί η απάτη του να μην είναι νομικής φύσεως, αλλά είναι ηθικής.

 

Είναι μια απάτη που...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Διαχωρισμένοι αλλά ίσοι»;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Στις απαρχές της δυτικής δημοκρατίας ψήφιζαν μόνο οι λευκοί, άρρενες και κάτοχοι περιουσίας. Οι γυναίκες και οι φτωχοί –στους τελευταίους ήταν και οι έγχρωμοι– αποκλείονταν. Αυτό είχε μια λογική· τη συριζαϊκή, όπως τουλάχιστον την εκστόμισε κατά τη συνέντευξη Τύπου για την ψήφο των αποδήμων ο κ. Γιώργος Κατρούγκαλος. Οι γυναίκες «δεν καταλάβαιναν από πολιτική», αφού είχαν σημαντικότερες δουλειές να κάνουν, όπως να καθαρίζουν το σπίτι και να ανατρέφουν παιδιά. Οι φτωχοί, αφού δεν είχαν το μυαλό να φτιάξουν περιουσία, δεν είχαν και την αναγκαία πληροφόρηση για να καταλάβουν ποιο είναι το καλό της χώρας και γι’ αυτό δεν θα έπρεπε να διαμορφώνουν το μέλλον της ψηφίζοντας.

Χρειάστηκαν πολλοί αγώνες για να καθιερωθεί το καθολικό δικαίωμα ψήφου ανεξαρτήτως περιουσίας, και περισσότεροι για να δοθεί το δικαίωμα συμμετοχής στις γυναίκες. Συνεπώς δεν θα περίμενε κανείς στις απαρχές του 21ου αιώνα να ορθωθεί και πάλι το επιχείρημα της «ελλιπούς πληροφόρησης» για να αποκλειστούν κάποιοι πολίτες από τη διαμόρφωση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Το κατάφερε ο κ. Κατρούγκαλος. Σε συνέντευξη Τύπου, πλαισιωμένος από την κ. Εφη Αχτσιόγλου και τον κ. Κώστα Πουλάκη, δήλωσε ότι η πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για την ψήφο των απόδημων είναι «η συγκεκριμένη, “κλειστή” κοινοβουλευτική εκπροσώπηση των Ελλήνων του εξωτερικού, χωρίς να ενσωματώνεται δηλαδή το αποτέλεσμα της σχετικής ψηφοφορίας στον γενικό οριστικό πίνακα των αποτελεσμάτων του εκλογικού σώματος εντός της ελληνικής επικράτειας» (23.9.2019).

Το σκεπτικό του είναι βγαλμένο κατευθείαν από τον 18ο αιώνα: «Οι πολίτες που βρίσκονται στο εξωτερικό ούτε την ίδια πληροφόρηση έχουν ούτε συμμετέχουν με τον ίδιο τρόπο στον κοινό δημόσιο χώρο με όσους βρίσκονται εντός επικράτειας, είναι πολιτικά αναγκαίο η ψήφος τους να σταθμίζεται με διαφορετικό τρόπο από ό,τι η ψήφος των τελευταίων» (Αυγή 23.9.2019).

Φανταζόμαστε ότι αυτή η θέση είναι προϊόν της απατηλής εγγραμματοσύνης του κ. Κατρούγκαλου διότι ο κ. Κώστας Πουλάκης δήλωσε οπαδός της απόλυτης ισότητας των ψηφοφόρων, ακόμη και σε ό,τι αφορά τη διαδικασία. Τάχθηκε κατά της επιστολικής ψήφου όσων ζουν στο εξωτερικό διότι «δημιουργεί ανισοτιμία, όπου π.χ. διευκολύνεται ο κάτοικος της Γερμανίας να ψηφίζει από το σπίτι του, ενώ ο Αθηναίος κάτοικος-δημότης Αλεξανδρούπολης δεν διευκολύνεται». Η θέση αυτή πηγάζει από τη γνωστή συριζαϊκή λογική της ισότητας στον πάτο. Αντί, δηλαδή, να ζητήσει την ίδια διευκόλυνση για τον Αθηναίο κάτοικο-δημότη Αλεξανδρούπολης, ζητάει να μην υπάρχει η διευκόλυνση για τον Ελληνα κάτοικο της Γερμανίας.

Μετά τον αμερικανικό εμφύλιο (1861-1865), οι έγχρωμοι σκλάβοι απέκτησαν την ιδιότητα του πολίτη και οι νότιες πολιτείες απάντησαν με μια σειρά νομοθεσιών που στον πυρήνα τους είχαν το δόγμα «διαχωρισμένοι αλλά ίσοι» (seperated but equal)· μια εκδοχή τους θα μπορούσε να είναι η «“κλειστή” κοινοβουλευτική εκπροσώπηση των Ελλήνων του εξωτερικού».

Ανάμεσα σε αυτούς τους νόμους (που συλλογικώς ονομάστηκαν «Jim Crow laws»), θεσπίστηκαν και οι εξετάσεις εγγραμματοσύνης (literacy tests) πριν από το δικαίωμα εκλέγειν, για να αποκλεισθούν οι πρώην σκλάβοι.  

Αυτό θα μπορούσε να είναι το επόμενο επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ: 

Να προτείνει...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ Βελουχιώτης

Ο κατά συρροήν δολοφόνος του ΚΚΕ εμπνέει ακόμα τους πιστούς της δολοφονικής θρησκείας που φτιάχτηκε χωρίς Θεό: της Αριστεράς

Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ έκανε φεστιβάλ. Δεν γνωρίζουμε αν χορήγησαν τη διεξαγωγή του οι εκατομμυριούχοι βουλευτές και ευρωβουλευτές του κόμματος. Είναι, ωστόσο, σίγουρο ότι και η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ υδροδοτείται ιδεολογικά από τα λύματα του εγκληματικού ΚΚΕ, που βύθισε την Ελλάδα στο πένθος τη δεκαετία του ’40.

Από τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Σπούτνικ (δεν ήθελαν να χάσουν ευκαιρία να κολλήσουν ακόμα ένα παράσημο κολακείας στη μούμια της ΕΣΣΔ) ξεχωρίζει ένα παιχνίδι ρόλων.

Το όνομά του είναι «ΗΡΩΕΣ, με τον Αρη στο Βουνό» και η περιγραφή του: «Μέσα από το εξαιρετικά φτιαγμένο παιχνίδι ρόλων της Mythic Revolutions, οι επισκέπτες και οι επισκέπτριες θα έχουν την ευκαιρία να διασκεδάσουν και παράλληλα να μάθουν χρήσιμες πληροφορίες για την ιστορία του ΕΛΑΣ και του πρωτοκαπετάνιου Αρη Βελουχιώτη».

Στην περιγραφή του παιχνιδιού δεν γίνεται σαφές αν προβλεπόταν αναπαράσταση των σφαγών στον Μελιγαλά, των βασανιστηρίων τα οποία έκανε ο ίδιος ο Βελουχιώτης στα θύματά του, της απαγωγής, του βιασμού και της δολοφονίας του 13χρονου Γιώργου Μαραθέα και άλλων, ανείπωτων, φριχτών εγκλημάτων σε βάρος του ελληνικού λαού.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι η αδιάκοπη επανάληψη των συνθημάτων για «πηγάδες» από την Αριστερά, αλλά και η δολοφονική δράση των τρομοκρατικών οργανώσεων αυτής της πλευράς του πολιτικού φάσματος αποτελούν ταυτοτικά στοιχεία της ιδεολογίας.

Το υποσυνείδητο της Αριστεράς αντιλαμβάνεται πολλά, αλλά η ισχυρότερη αίσθηση είναι η ηδονή του αίματος και η πάση θυσία επιδίωξή της˙ η ιστορική καταγραφή της δράσης των αντιπαραδοσιακών, μηδενιστικών συλλογικοτήτων έχει στα βασικά της κεφάλαια ένα όργιο βίας και υπερπαραγωγής φόνων, με «πνευματικό», «πολιτικό» και «ηθικό» περίβλημα.

Το περίβλημα είναι απαραίτητο όχι για να νιώσουν καλύτερα με τον εαυτό τους εκείνοι που φιλοδοξούν να τα διαπράξουν ή τα έχουν ήδη κάνει όλα αυτά, αλλά για να διευκολυνθεί η διάπραξη του επόμενου σετ αγριοτήτων.

Το «πνευματικό», «πολιτικό» και «ηθικό» περίβλημα των ωμοτήτων και της εκρηκτικής εκδήλωσης της κτηνώδους φύσης του ανθρώπου, που γίνεται λύκος για τον άνθρωπο, χρειάζεται για...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Και αυτοί έμειναν στον... Σπούτνικ

Του Σάκη Μουμτζή

Το φεστιβάλ νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, ονομάστηκε «Σπούτνικ, έφοδος στον ουρανό».

Ως γνωστόν ο Σπούτνικ ήταν ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος και εκτοξεύθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1957. Και ήταν βέβαια Σοβιετικός.

Οι παλιές αγάπες δεν κρύβονται για τους Συριζαίους. Η δε έκφραση «έφοδος στον ουρανό» είναι από τις εμβληματικές της Αριστεράς. Μέσα στον ρομαντισμό και την ουτοπία κρύβεται η στρατηγική κατάληψης της εξουσίας.

Σε αυτά είναι πρώτοι.

Είναι βέβαιον πως ο Σπούτνικ έχει σχέση με την Ελληνική ΝΑΣΑ του Ν. Παππά. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Αυτό το φεστιβάλ ήταν μια εκδήλωση κλάψας για την ήττα. Βέβαια, ένας σημαντικός αριθμός ηγετικών στελεχών δεν έχει καταλάβει ακόμα τι συνέβη όχι μόνον στις 7 Ιουλίου, αλλά και στις 26 Μαΐου, όταν όλη η Ελλάδα είχε βαφεί μπλε.

Και όταν κάποιος δεν καταλαβαίνει τι έγινε, είναι απολύτως λογικό να μην έχει καταλάβει και το γιατί έγινε.

Και όταν ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν καταλαβαίνουν το τι έγινε και το γιατί έγινε, αδυνατούν να αντιμετωπίσουν με σοβαρότητα την νέα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί.

Η έφοδος στον ουρανό έγινε στις 25 Ιανουαρίου 2015 και η εκδίωξη από τον ουρανό έγινε στις 7 Ιουλίου 2019.

54 μήνες στον ουρανό δεν είναι κι άσχημα. Η ανάμνηση του όμως πληγώνει. Η νοσταλγία είναι κακός σύμβουλος για τους ανθρώπους, καθώς δημιουργεί μια τάση για ψευδαίσθηση. Αυτοί είναι στην γη, ενώ νομίζουν πως βρίσκονται ακόμα στον ουρανό.

Δεν θα έγραφα όλα αυτά, αν δεν διάβαζα το κάλεσμα του τέως πρωθυπουργού προς την νεολαία του κόμματος—όση υπάρχει τέλος πάντων—«να υπερασπίσουν τις κατακτήσεις της περιόδου 2015-2019».

Είναι αυτό που έγραψα λίγο πιο πάνω.

Ο Α. Τσίπρας δεν αντιλήφθηκε πως εξαιτίας αυτών των «κατακτήσεων» ηττήθηκε τέσσερις φορές μέσα σε σαράντα ημέρες. Αυτά που η ριζοσπαστική Αριστερά θεωρεί ως «κατακτήσεις» η πλειοψηφία των πολιτών τα έχει απορρίψει.
Απόλυτος κριτής των πάντων στις δημοκρατίες, είναι οι κάλπες.
Φαίνεται λοιπόν, πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα χρειαστεί τον χρόνο του για να συνειδητοποιήσει τι έχει γίνει και, κυρίως, τι γίνεται τώρα.

Η κυβέρνηση, χωρίς την πομφόλυγα της «εφόδου στον ουρανό» και άλλες μπουρδολογικές εκφράσεις της Αριστεράς, συνετά και μεθοδικά, προσπαθεί να βελτιώσει την καθημερινότητα του πολίτη.

Και σε αυτήν την νέα πραγματικότητα όλος ο ΣΥΡΙΖΑ στέκεται άφωνος. Τι να πει; Κάπου-κάπου ακούγονται σπαραξικάρδιες κραυγές «γιατί δεν τα κάναμε κι εμείς αυτά; Δεν μπορούσαμε;»

Βεβαίως και μπορούσατε, σύντροφοι. Απλώς δεν θέλατε. 

Δεν θέλατε την μείωση των φόρων, δεν θέλατε τον νόμο και τη τάξη, δεν θέλατε καθαρά πανεπιστήμια, δεν θέλατε το Ελληνικό, δεν θέλατε, δεν θέλατε...

Και γι΄αυτό οι πολίτες με την δική τους έφοδο σας εκδίωξαν από τον ουρανό.

Αυτές οι επικολυρικές εκφράσεις και οι εναλλακτικές—κινηματικές συμπεριφορές, αρμόζουν σε κόμματα του πολιτικού περιθωρίου. Ένα σύγχρονο, μαζικό κόμμα, που ανοίγεται στην κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργεί με χιλιοτριμένα κλισέ.

Το άλμα στο μέλλον δεν γίνεται ούτε με Σπούτνικ ούτε με «έφοδο στον ουρανό».  

Γίνεται με...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Σε ποιον αιώνα ανήκει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ 

Ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να ανοίξει το κόμμα. Για να γίνει αυτό, προτάσσει την ηλεκτρονική εγγραφή μελών στον ΣΥΡΙΖΑ. Αναμενόμενο. Για λόγους πολιτικής λογικής, αλλά και προσωπικής σκοπιμότητας. Ο Πάνος Σκουρλέτης και το βαθύ κόμμα δεν ενθουσιάστηκαν. Και αυτοί έχουν τους λόγους τους.

Ο Τσίπρας υποστηρίζει ότι όταν έχεις πάρει 1,8 εκατ. ψήφους, οφείλεις να αποτυπώσεις το μέγεθος στα μητρώα του κόμματος. Επίσης είναι λογικό να σκέφτεται ότι τη συγκεκριμένη στιγμή, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και αν δεν πίνει νερό στο όνομά του, δεν μπορεί να διακρίνει ερείσματα αμφισβήτησης της ηγεσίας στο πρόσωπο άλλου στελέχους.

Οι άνθρωποι ψήφισαν πρωτίστως Τσίπρα. Ο Τσίπρας το ξέρει. Και αν ο ΣΥΡΙΖΑ πάει σε ανάδειξη προέδρου από τη βάση, όσο πιο μεγάλο είναι το εκλογικό σώμα, τόσο πιο εύκολα γίνονται τα πράγματα για τον Τσίπρα.

Στην απέναντι πλευρά αντιδρούσαν στην ηλεκτρονική εγγραφή μελών. Κατανοητός ο προβληματισμός τους. Θα είναι σαν να χάνουν το κόμμα μέσα από τα χέρια τους.  

Σήμερα η εγγραφή μελών στον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνεται με την εμφάνιση του ενδιαφερομένου στις τοπικές οργανώσεις. Εκεί η αίτηση αξιολογείται, ο υποψήφιος μετριέται, ενδεχομένως υφίσταται και ένα αριστερό backround check και η πόρτα ανοίγει μόνο αν αυτός που τη χτυπάει είναι πολιτικός κλώνος εκείνων που βρίσκονται μέσα.

Κάπως έτσι, δια της επίκλησης των κομματικών και ιδεολογικών «αρχών», αυτοί που κρατούν τη σφραγίδα και το web banking, ελέγχουν τις τάσεις στο εσωτερικό του οργανισμού, μην επιτρέποντας να εκδηλωθούν αντίρροπες δυνάμεις. 

Η καμπάνια για την εγγραφή μελών θα αρχίσει την επόμενη Κυριακή. Αυτό που δεν ξέρουμε ακόμα είναι αν θα είναι απαραίτητο για το νέο μέλος να περάσει από την τοπική επιτροπή, αλλιώς θα ακυρώνεται η αίτηση του.

Το λογικό και το πιθανότερο είναι οι οργανώσεις να μη χορηγούν έγκριση, αλλά απλώς να δίνουν επιβεβαίωση. Τέλος πάντων, είναι μία αντιπαράθεση, για να μην πω σύγκρουση, που θα έχει και συνέχεια. Αν μη τι άλλο, όλα τα κόμματα εξουσίας έχουν μέσα τους τριβές τάσεων και συμφερόντων.

Στη ΝΔ, ας πούμε, οι τάσεις είναι προσωποπαγείς, στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν διαφορετική υφή. Και στην ουσία, το πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν βρίσκεται εκεί, αλλά σε αυτά που λέει προς το ακροατήριό του. Διότι το ζητούμενο στην πολιτική δεν είναι να εγγράψεις μέλη, αλλά να κερδίσεις ψηφοφόρους. Τα μέλη είναι οι σίγουροι. Οι υπόλοιποι, όμως, κρίνουν εκλογές.

Διαβάζοντας, λοιπόν, την Πολιτική Διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ, διαπιστώνουμε ότι η ματιά παραμένει προσηλωμένη στην ασφάλεια του παρελθόντος, αρνούμενη να γυρίσει αποφασιστικά προς το μέλλον ή το ενδιαφέρον παρόν. Το κείμενο έχει μέσα ΕΑΜ, 114, Πολυτεχνείο, Εθνική Αντίσταση, Ανδρέα και «Αλλαγή», κινήματα κατά της λιτότητας (λες και δεν εφάρμοσαν ποτέ μνημόνιο), τον φόβο της Ακροδεξιάς (λες και δεν συγκυβέρνησαν με τους ΑΝΕΛ) και μερικά για γερασμένο κόσμο και ύστερο καπιταλισμό.

«Το αίτημα του σοσιαλισμού δεν περιγράφει ούτε μία ουτοπία, ούτε ένα καθεστώς. Αποτελεί μία απελευθερωτική διαδικασία». Εντάξει. Να θυμηθούμε τα παλιά. Όμως μιλάμε για πολιτική, όχι για εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου.

Θα μου πείτε ότι πρόκειται για Πολιτική Διακήρυξη, για κράχτη προς νέα μέλη. 

Μα το πρόβλημα...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κι αν γίνει, πώς θα το αντέξουμε;

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Στον ΣΥΡΙΖΑ διανύουν ακόμη τη φάση του μετατραυματικού σοκ της ήττας. Πολιτεύονται, λοιπόν, με το ένστικτο του σκαντζόχοιρου, που μόνον ένα κόλπο ξέρει ο καημένος και σε αυτό καταφεύγει πάντα. Ο σκαντζόχοιρος έχει τα αγκάθια του, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη λεγόμενη δομική αντιπολίτευση (όχι σε όλα) και τη συστηματική άρνηση της πραγματικότητας. Ενώ, λ.χ., διαβάζουμε τις προσωπικές μαρτυρίες δικαστών για τη δράση του Δημήτρη «Ρασπούτιν» Παπαγγελόπουλου και αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε πως επί ΣΥΡΙΖΑ λειτουργούσε ένα παρακράτος στη Δικαιοσύνη, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει το θράσος να καταγγέλλει αορίστως «πιέσεις εις βάρος δικαστικών», όταν όλος ο κόσμος βλέπει δικαστές να προσέρχονται αυτοβούλως και να καταθέτουν. Την ίδια ώρα, δε, ο βουλευτής του κόμματος Σάκης Παπαδόπουλος (ο γλυκύς και νηφάλιος Σάκης, ο πάντα διαλλακτικός Σάκης...), στην προσπάθειά του να υπερασπισθεί τον τέως αναπληρωτή υπουργό, μας λέει –πάνω-κάτω– ότι δεν είναι και τόσο κακό να ασκεί πιέσεις ένας υπουργός σε δικαστές. 

Τι λέτε, κύριε Σάκη μας;  

Εν ολίγοις, δεν βρίσκεις συνοχή στον λόγο ή στη σκέψη, γιατί δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο ενστικτώδης αντίδραση.
Ομοίως και στην περίπτωση της πρώτης συνάντησης Μητσοτάκη και Ερντογάν, στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Παρά την καλή έκβασή της (είχε προηγηθεί πολύ σοβαρή προετοιμασία), ο ΣΥΡΙΖΑ επιτίθεται στον Μητσοτάκη με το ερώτημα γιατί δεν έθεσε στον Ερντογάν το ζήτημα των παραβιάσεων στο Αιγαίο. Δηλαδή θαυμάζεις το θράσος τους!  

Η δέουσα απάντηση από πλευράς του πρωθυπουργού θα ήταν ότι εκείνος, πάντως, δεν υποσχέθηκε στον Ερντογάν τους οκτώ φυγάδες. (Το αναφέρω, όχι επειδή αμφισβητεί κανείς ότι πράγματι δόθηκε η υπόσχεση από τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδος, αλλά για τον λόγο ότι, μετά την αλλαγή κυβέρνησης στην Αθήνα, η τουρκική πλευρά μιλάει πλέον με περισσότερη ελευθερία για το ζήτημα...)

Δεν θεωρώ εντελώς τυχαίο ότι η γενική σύγχυση του ΣΥΡΙΖΑ επιτείνεται την ίδια ώρα που η υπόθεση Ρασπούτιν παίρνει μια τόσο δυσάρεστη τροπή για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αν το θρίλερ, που θα ακολουθήσει με τη σύσταση της προανακριτικής, ανταποκρίνεται στις υποσχέσεις του trailer, τότε ό,τι απέμεινε από το περιώνυμο «ηθικό πλεονέκτημα» εξανεμίζεται: finito.  Αν αποδειχθεί με τεκμήρια ότι η κυβέρνηση της Αριστεράς (είτε με δεξιά δεκανίκια είτε χωρίς) χειραγωγούσε τη Δικαιοσύνη, και μάλιστα με τέτοιες βάρβαρες μεθόδους, παύει να έχει σημασία γιατί η Ν.Δ. απέφυγε να στηρίξει το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την επέτειο του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ. Καλύτερα να κερδίζεις τις νίκες στην πράξη, παρά στη θεωρία και στα ψηφίσματα – δεν λέω και τίποτε φοβερό, νομίζω.

Αν η Δικαιοσύνη αποφασίσει να υπερασπιστεί το κύρος της, αν δηλαδή οι ευσυνείδητοι δικαστές, εκείνοι που ζημιώθηκαν περισσότερο κάθε άλλου σε αυτή την υπόθεση, αποφασίσουν να βγουν και να μιλήσουν, η υπόθεση που θα αποκαλυφθεί θα είναι πλήγμα τεράστιο για τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά. Διότι μπορεί να μην είναι μέσα στη δικογραφία, είναι όμως εκ των πραγμάτων μέσα στην εικόνα. Πώς το είπε η κυρία Θεανώ, των περίφημων γεμιστών και του διαμερίσματος στο Λονδίνο; «Μα είναι δυνατόν να συνέβαιναν αυτά και να μην το γνώριζε ο Τσίπρας;»  

Πολύ σωστά, κυρία Θεανώ! Με τη διαφορά ότι ισχύει αντιστρόφως από τον τρόπο που το εννοείτε. Τυχόν παραπομπή του τέως πρωθυπουργού σε εξεταστική, εφόσον δεν υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία, θα ήταν το εισιτήριο για την αθώωσή του. Γι’ αυτό και ωρύονται στον ΣΥΡΙΖΑ που δεν παραπέμπεται και ο Τσίπρας. Βλέπετε, μια ελεγχόμενη από την κυβέρνηση Δικαιοσύνη, έτσι όπως θα την ήθελαν στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι μόνο εργαστήριο εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων· μπορεί να είναι και πλυντήριο.

Πολιτικά μιλώντας, για να συμβεί η ανεπανόρθωτη ζημία στον ΣΥΡΙΖΑ και στους στυλοβάτες του (θεσμικούς ή μη), δεν είναι απαραίτητο να υπάρξει καταδίκη. 

Αρκεί...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Κόλαση! Δουλεύουμε 7 ημέρες την εβδομάδα, έκοψαν τις συντάξεις, τέρμα και οι 120 δόσεις - Τα είχε πει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κανείς δεν τον πίστευε

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΕΡΡΗ

Η αλήθεια είναι ότι οι κοινωνικοί  αγωνιστές που εκφράζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, λόγω ακριβώς της συμμετοχής τους στους κοινωνικούς αγώνες, διαθέτουν την απαράμιλλη ικανότητα να ερμηνεύουν τις πολιτικές συνθήκες και να μας προετοιμάζουν για όσα θα συμβούν στο λαό και στη χώρα.

Το 2015 είχαν αναλύσει με λεπτομέρειες την θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «η ελπίδα έρχεται». Θα την συνόδευαν μεγάλες αυξήσεις μισθών, τεράστιες αυξήσεις συντάξεων, ατελείωτη και εντελώς τζάμπα οικονομική βοήθεια από τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν, επιβολή της σεισάχθειας ώστε κανείς να μη χρωστάει στις τράπεζες, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών  στην Ευρώπη με θεαματική στροφή προς τα αριστερά και άγρια φορολόγηση των εφοπλιστάδων ώστε με τα λεφτά τους να φάει ψωμί ο κοσμάκης.  

Όπως γνωρίζουμε, αυτή η σωστή και εμπεριστατωμένη καταγραφή της πραγματικότητας επιβεβαιώθηκε «από την ίδια τη ζωή». Με το που ανέλαβε να κυβερνήσει τη χώρα ο σ. Τσίπρας και ο σ. Καμμένος -ο τελευταίος είναι υπαρκτό πρόσωπο, παρόλο που τον έχει  εξαφανίσει μέχρι και ο Γαβράς από την ταινία του- η ελπίδα θριάμβευσε, αλλά δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκε ο κομμουνισμός κι έτσι έπρεπε να ξαναγίνουν εκλογές.

Οι κοινωνικοί αγωνιστές του ΣΥΡΙΖΑ έστυψαν και πάλι το μυαλό και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αυτή τη φορά έρχεται η μαύρη σαν τον φασισμό απελπισία. Η απομάκρυνση του σ. Πολάκη από την υγεία, του σ.Καρανίκα απο τις στρατηγικές επενδύσεις και του σ. Καψώχα από την ΕΡΤ, θα φέρει στην πατρίδα μια σειρά από μεγάλες καταστροφές τις οποίες περιέγραψαν με θαυμαστή σαφήνεια.

Όχι δεν ήταν μάγοι. Απλώς ο μαρξισμός-λενινισμός τους προσφέρει τα ιδεολογικά εργαλεία για να προβλέπουν το μέλλον της ανθρωπότητας ολάκερης και κυρίως το δικό τους. Μα σε όλα να πέσουν μέσα;

 

Δουλεύουμε 7 ημέρες την εβδομάδα

Ο σ. Αλέξης Τσίπρας ήταν σαφής κατά την προεκλογική του συνέντευξη στο δελτίο του Alpha. Με τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό ο Έλληνας θα περνάει και τις επτά ημέρες της εβδομάδας στις φάμπρικες και στα γιαπιά. «Δεν το πίστευα! Ο κύριος Μητσοτάκης θέλει επταήμερη εργασία! Είδα το βίντεο τρείς φορές και συνειδητοποίησα ότι ο κύριος Μητσοτάκης είπε αυτό που πιστεύει, είναι απόψεις που πιστεύει. Ο κ. Μητσοτάκης υπέπεσε στο ολίσθημα να εκφράσει τις θέσεις του. Ήθελε να πει κάτι συγκεκριμένο, αυτό που του ξέφυγε. Οι επικοινωνιολόγοι του και οι σύμβουλοί του τον απέτρεψαν να έλθει να αντιπαρατεθεί μαζί μου. Γιατί θα του ξέφευγαν τέτοια...»
Η διαβεβαίωση του τέως πρωθυπουργού για την επερχόμενη 7ήμερη εργασία που θα επιβάλλει η κρυφή ατζέντα του Μητσοτάκη, απέκτησε μεγαλύτερη βαρύτητα μετά τις ανακοινώσεις και άλλων επιφανών πολιτικών, όπως του σ. Νίκου Παππά και της σ. Έφης Αχτσιόγλου. «Η θέση αυτή του Μητσοτάκη ξεπερνά κάθε όριο. Είναι θέση που θα άρμοζε σε βιομήχανο ή φεουδάρχη του 17ου αιώνα», δήλωσε ο πρώτος. «Αλλά ναι, τελικά σήμερα ο Μητσοτάκης κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό του. Εξήγγειλε την 7ήμερη εργασία», συμπλήρωσε η δεύτερη.


Μας κόψανε το δώρο Χριστουγέννων

Μαύρες γιορτές  θα περάσουμε φέτο(ς). Ο Άγιος Βασίλης δεν θα κατέβει από τις καμινάδες, το έλκηθρό του θα είναι άδειο, το δώρο Χριστουγέννων όνειρο ήταν και πάει, το έφαγε και αυτό η ακροδεξιά μαρμάγκα.  

Και να πεις ότι δεν μας είχαν προειδοποιήσει οι γραφίδες του συριζαϊκού διαλεκτικού υλισμού;  

Διαβάζουμε στην «Αυγή»: «Μια παροχή που πρέπει να κοπεί είναι το δώρο των Χριστουγέννων για τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας, που φιλοδοξεί να εφαρμόσει τις νεοφιλελεύθερες ιδέες της Νέας Δεξιάς στις πλάτες των εργαζόμενων. Μια παροχή που, σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, δεν θα πρέπει να την περιμένουν στο τέλος της χρονιάς οι νέοι Έλληνες, καθώς γι' αυτούς το πρόγραμμα της Ν.Δ. προβλέπει την είσοδο σε ένα εργασιακό περιβάλλον απαλλαγμένο από τις πελατειακές σχέσεις ενός αμαρτωλού παρελθόντος που ήθελε τους εργοδότες να καταβάλουν στους "ομήρους" έναν επιπλέον μισθό πριν από τα Χριστούγεννα».

 

Οι 120 δόσεις για την πληρωμή παλαιών οφειλών αποτελούν παρελθόν

Όπως όλοι γνωρίζουμε, οι «μενουμευρωπαίοι» φιλελέδες και τα τσιράκια τους, θέλουν να πίνουν το αίμα του μεροκαματιάρη. Μόλις λοιπόν κατέλαβαν το Μαξίμου, έβαλαν τέλος στο φιλολαϊκό μέτρο των 120 δόσεων, επιβεβαιώνοντας και σε αυτή την περίπτωση την προεκλογική ανάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο λόγος στον τέως υφυπουργό σ. Πετρόπουλο: «Το  έχω πει και δεν έχει διαψευστεί, πως οι 120 δόσεις, οι οποίες έχουν μπει ήδη σε εφαρμογή για τις ασφαλιστικές εισφορές, θα καταργηθούν από τη ΝΔ. Είναι θέματα τα οποία έχουν διατυπωθεί σαφώς από στελέχη της ΝΔ αλλά και από κ. Μητσοτάκη».

Αυξήθηκαν οι εισφορές των αγροτών και ελεύθερων επαγγελματιών κατά  53% και μηδενίστηκαν οι επικουρικές συντάξεις.

Μιλώντας στο ανεξάρτητο και φιλοπρόοδο Documento (αυτό με τη Μαρέβα στη πρώτη σελίδα του), ο αρμόδιος υφυπουργός σ. Πετρόπουλος προβλέπει με θαυμαστή ακρίβεια το ανατριχιαστικό περιβάλλον που θα αντικαταστήσει τον ασφαλιστικό παράδεισο στον οποίο ζούσαμε: «Μετά από την κατάργηση της ρύθμισης των 120 δόσεων θα υιοθετηθεί ένα μοντέλο τριών πυλώνων που θα μετατρέψει το κοινωνικό δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση σε αγοραίο κερδοσκοπικό προϊόν. Θα επιβληθεί εισφορά 6% σε όλους τους αγρότες και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Οι καταβαλλόμενες επικουρικές συντάξεις θα εξαφανιστούν όπως συνέβη με τον ΛΕΠΕΤΕ. Οι κύριες συντάξεις θα μειωθούν από την πρώτη χρονιά...Η επαναφορά του παλαιού μοντέλου θα προκαλέσει αυτόματα αύξηση των εισφορών των ελεύθερων επαγγελματιών 53% κατά μέσο όρο. Τέλος, θα προκαλέσει χιλιάδες νέα λουκέτα».

 

Ήρθε η δικτατορία του Πινοτσέτ

Το χρέος ενός Ηγέτη είναι να θέτει τους άλλους προ το ευθυνών τους. Με δραματική προεκλογική παρέμβαση, ο σ. Αλέξης Τσίπρας κάλεσε τον λαό να φανεί αντάξιος της Ιστορίας και να τον ξανακάνει πρωθυπουργό: «Οι πολίτες, οι απόμαχοι της εργασίας και της ζωής πρέπει να ξέρουν: πάνω στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ είναι γραμμένη η σύνταξή τους, οι αντίπαλοί μας έχουν άλλες προτεραιότητες, που δεν αφορούν τους πολλούς, αφορούν δώρα στους λίγους και εκλεκτούς. Επταήμερη εργασία, κατάργηση του οκτάωρου για τους πολλούς. Το σχέδιό τους είναι ένα ασφαλιστικό σύστημα σαν αυτό που έστησε στην Χιλή ο Πινοσέτ που θα οδηγήσει σε κατάρρευση και στην επιστροφή στο ΔΝΤ. Αυτό είναι το σχέδιό τους».

Ψάχνουμε ξεροκόμματα στα σκουπίδια

Ενώ κατά την σοσιαλιστική τετραετία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τρώγαμε τσιπούρες με φόντο την Ακρόπολη και καπνίζαμε πούρα πάνω στα απαλλοτριωμένα κότερα του εφοπλιστικού κεφαλαίου, με το που βγήκε ο Μητσοτάκης σχηματίζονται ουρές μπροστά στους σκουπιδοτενεκέδες! Η περιγραφή ανήκει στον στρατευμένο ταλαντούχο στιχουργό σ. Νίκο Μωραΐτη: «Κι όταν η Ελλάδα θα ξαναγεμίσει άστεγους, κι όταν θα ξαναψηφιστεί ο υποκατώτατος μισθός, κι όταν θα πληρώνουν οι πολίτες για τα νοσήλιά τους έναν σκασμό λεφτά, κι όταν οι συνταξιούχοι θα ξανατρώνε από τα σκουπίδια, εγώ, Αλέξη, θα είμαι με τον Μητσοτάκη, όχι με αυτούς. Γιατί αυτοί τον διάλεξαν, γιατί αυτός τους αξίζει».

 

Οι διεφθαρμένοι και διαπλεκόμενοι έχουν καταθέσεις στο εξωτερικό

Εδώ ο σ. Τσιπρας δίνει ρέστα ρεαλιστικής εκτίμησης. Εξαγγέλλοντας το τέλος των μνημονίων, παρουσιάζει το ζοφερό τοπίο που βρίσκεται προ των πυλών: « Οι σύγχρονοι μνηστήρες είναι εδώ και στέκονται ακόμα απέναντι. Είναι όσοι επιθυμούν να δουν το καράβι ξανά να θαλασσοδέρνεται και τον λαό ξανά στα αμπάρια. Όσοι έφτιαξαν, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση τους, την Ελλάδα της διαφθοράς, της διαπλοκής και της εξουσίας των λίγων. Αυτοί που θέλουν να μπορούν ανενόχλητοι να φοροδιαφεύγουν, να παρασιτούν εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος, έχοντας τις offshore τους και ΤΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ».
Τώρα που δόθηκαν στη δημοσιότητα τα «πόθεν έσχες» των βουλευτών έχουμε στοιχεία για κάποιους από αυτούς που -κατά τον σ. Τσίπρα- «έφτιαξαν την Ελλάδα της διαφθοράς» και «παρασιτούν» έχοντας «τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό».

Έχουμε και λέμε. 

Γιάνης Βαρουφάκης: δύο τραπεζικοί λογαριασμοί στην ελβετική τράπεζα Corner Banca, με 45.000 ευρώ και 204.000 δολάρια.  

Γιώργος Χουλιαράκης: λογαριασμοί στη Μεγάλη Βρετανία με περισσότερα από 50.000 ευρώ και περίπου 600 στερλίνες. 

Ευκλείδης Τσακαλώτος: καταθέσεις μετά της συζύγου του στη Μεγάλη Βρετανία 28.000 λιρών. 

Θεανώ Φωτίου: δύο λογαριασμοί στη Μεγάλη Βρετανία με 58.000 λίρες και 30.000 λίρες.  

Κώστας Δουζίνας: τρεις τραπεζικοί λογαριασμοί στη Μεγάλη Βρετανία με 70.000 λίρες και δύο λογαριασμοί στην Αυστραλία με 38.000 και 49.000 δολάρια. 

Έφη Αχτσιόγλου: καταθέσεις 14.000 ευρώ σε τράπεζα του Βελγίου. 

Γιώργος Κατρούγκαλος: καταθέσεις περίπου 19.000 σε βελγική τράπεζα. 

Δημήτρης Μάρδας: συνδικαιούχος σε καταθέσεις 50.000 ευρώ σε βελγική τράπεζα.  

Δημήτρης Παπαγγελόπουλος: διατηρεί τρεις λογαριασμούς σε τράπεζα του Μονάχου, συνολικού ύψους 261.000 ευρώ. 

Δημήτρης Παπαδημητρίου και Ράνια Αντωνοπούλου: σε τράπεζες των ΗΠΑ εμφανίζουν καταθέσεις που κυμαίνονται μεταξύ 270.000 και 425.000 δολαρίων.

Δυστυχώς τα πράγματα είναι χειρότερα

Υπάρχουν περιπτώσεις που ακόμη και ο επιστημονικός μαρξισμός-λενινισμός αδυνατεί να προβλέψει τα επερχόμενα γεγονότα, που ακόμη και οι πιο διεισδυτικοί κομμουνιστές δεν μπορούν να αναλύσουν τις δυσάρεστες κοινωνικές οπισθοδρομήσεις. Αυτό έγινε και τώρα. Κανείς δεν εκτίμησε ότι η επίθεση του φεουδαρχικού κεφαλαίου θα έφτανε στο αίσχιστο σημείο ταξικού ρεβανσισμού, ώστε να κόψει μία διαφήμιση από την τρίτη σελίδα του Documento και τον σ. Μωραΐτη από την κριτική επιτροπή του Final Four του Ant1. Ευτυχώς που υπάρχουν τα αριστερά social που αναδεικνύουν ως κυρίαρχο θέμα της εποχής αυτή τη θλιβερή Μαύρη Βίβλο κατά των λαϊκών κατακτήσεων.

 

Πικρή διαπίστωση:

ΣΥΡΙΖΑίων σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

1/10/ΧΧΧΧ «Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία»

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ 

ΤΟΥΣ "ΠΑΠΟΥΔΕΣ" ΚΑΙ ΤΙΣ "ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ" 

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΧΑΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ 

ΚΑΙ 

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ:

"ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΗΜΟΥΝΑ ΚΙ ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΘΑ ΄ΡΘΕΙΣ..."

Σαν σήμερα (1/10/ΧΧΧΧ)

331 π.Χ: Στην πεδιάδα των Γαυγαμήλων, ο Μέγας Αλέξανδρος συντρίβει το στρατό του Πέρση Δαρείου Γ' του Κοδομανού. Με τη νίκη του αυτή, ο μέγας στρατηλάτης ολοκληρώνει την κατάκτηση της περσικής αυτοκρατορίας.

1867: Ο Καρλ Μαρξ εκδίδει το «Κεφάλαιο», που αποτελεί την κορωνίδα του έργου του.

1873: Κυκλοφορεί η πρώτη καθημερινή εφημερίδα στην Ελλάδα με τίτλο «Η Εφημερίς» και εκδότη τον Κορομηλά.

1922: Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δηλώνει ότι αποχωρεί οριστικά από την πολιτική. Θα επιστρέψει θριαμβευτικά το 1928.

1960: Η Κύπρος ανακηρύσσεται ανεξάρτητο κράτος. (εθνική εορτή)

1992: Το αμερικανικό πολεμικό πλοίο «Σαρατόγκα» βάλλει κατά λάθος εναντίον ενός τουρκικού αντιτορπιλικού, με το οποίο συμμετείχε σε άσκηση στο Αιγαίο, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 9 τούρκοι ναύτες.

 

 

2016: Αφηνει  την τελευταία της πνοή  η ηθοποιός Σοφία Ρούμπου.