Σαν σήμερα (2/9/ΧΧΧΧ)

1829: Υπογράφεται η Συνθήκη της Αδριανούπολης, βάσει της οποίας η Πύλη αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

1866: Ξεσπάει εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η κρητική επανάσταση, που διήρκεσε έως το 1869, χωρίς επιτυχία.

1945: Με την παράδοση της Ιαπωνίας, λήγει και επισήμως ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Η επίσημη τελετή λαμβάνει χώρα επί του πολεμικού πλοίου «Μιζούρι» στ' ανοιχτά του κόλπου του Τόκιο.

1958: Η μάχη στο Λιόπετρι Αμμοχώστου, η φονικότερη από την έναρξη δράσης της ΕΟΚΑ για την απελευθέρωση της Κύπρου. Τέσσερις μαχητές της ΕΟΚΑ (Φώτης Πίττας, Ανδρέας Κάρυος, Ηλίας Παπακυριακού και Χρίστος Σαμάρας) πέφτουν ηρωικά, ενώ σκοτώνονται και τραυματίζονται αρκετοί βρετανοί στρατιώτες.

1901: Γεννιέται ο ποιητής Αντρέας Εμπειρίκος

1877: Πεθαίνει ο Κωνσταντίνος Κανάρης, ηγετική μορφή του '21, ναύαρχος και πρωθυπουργός.

1984: Πεθαίνει ο Μάνος Κατράκης

2/9/2014: Πεθαίνει νικήμένος απο τον καρκίνο ο συνθέτης Αντώνης Βαρδής.

 

2016:  Πεθαίνει ο θρυλικός καταδρομέας Θανάσης Ζαφειρίου. Ηταν ο μοναδικός επιζών του μεταγωγικού αεροσκάφους ''Νοράτλας 4'', της επιχείρησης αυτοκτονίας ''Νίκη'' που πραγματοποιήθηκε την πρώτη μέρα της τουρκικής εισβολής στη Κύπρο.  

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: 98 «στραβές»

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ


Τ​​ο μόνο που είχε να πει για την ανθρώπινη τραγωδία στο Μάτι η κ. Δούρου ήταν ότι «έτυχε η στραβή στη δική της βάρδια».  


Τελικά, της έτυχε ακόμα μία στραβή: ποστάρισε στα κοινωνικά μέσα προχθές μια φωτογραφία με κόλλυβα, με αφορμή την ψευδή είδηση του θανάτου του σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά, σχολιάζοντας ότι ευτυχώς ο σπουδαίος σκηνοθέτης είναι ακόμα κοντά μας, αλλά ότι δεν ισχύει το ίδιο για τη σοβαρή ενημέρωση στον τόπο μας.


Πού έγκειται η στραβή τώρα; Το ότι έκανε το (έτσι κι αλλιώς κακόγουστο) ποστάρισμα την ημέρα που πέθανε ακόμα ένας εγκαυματίας από το Μάτι, ο υπ’ αριθμ. 98.  


Μικρό το κακό όμως για την κυρία περιφερειάρχη, όπως μικρό το κακό ήταν και οι υπόλοιποι 97 νεκροί και η μεγάλη καταστροφή στην Αττική (όπως, προηγουμένως, η επίσης με νεκρούς πλημμύρα στη Μάνδρα).


Οταν εμφανίζεσαι δημοσίως και μιλάς για «στραβή», καθίσταται προφανές ότι όλη αυτή η καταστροφή, όλοι αυτοί οι θάνατοι, δεν σου λένε απολύτως τίποτα. Και αν κάποιος ευθύνεται, αυτός είναι τα «κακά μέσα».


Η περίπτωση της κραυγαλέας αναισθησίας της κ. Δούρου δεν είναι μεμονωμένη εντός του συριζαϊκού σύμπαντος – αν και το πρώτο βραβείο αναισθησίας θα πρέπει να απονεμηθεί στον ηγέτη των ΑΝΕΛ, όταν την επομένη(!) της τραγωδίας έκανε το γνωστό σόου με το δάχτυλο υψωμένο προς τους συγγενείς των θυμάτων.  


Ο ίδιος ο πρωθυπουργός εμφανίζεται, από τον Ιανουάριο του 2015, σαν να πρόκειται για μάσκα, για προσωπείο, για άδειο κέλυφος – σαν να απουσιάζει ο εαυτός και αυτό που απομένει είναι η δημόσια εικόνα.


Με εξαίρεση τον πολυσυζητημένο επιχείλιο έρπητα το ταραχώδες καλοκαίρι του 2015, ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται σαν να μην τον αγγίζει τίποτα. Ως ένα σημείο, αυτό δεν είναι μειονέκτημα για ένα δημόσιο πρόσωπο και μάλιστα ηγέτη μιας χώρας. Εδώ όμως έχουμε ένα ον που είναι σαν να προήλθε από κάποιο άλλο, παράλληλο σύμπαν, στο οποίο δεν ισχύουν οι τρεις διαστάσεις που ξέρουμε. Είναι λες και ένας άνθρωπος έχει συρρικνωθεί σε έναν επίπεδο ρόλο δίχως περιεχόμενο, μονοδιάστατος και κενός στο εσωτερικό, και εκεί έγκειται η επιτυχία του εντέλει, η επικοινωνιακή: έχει κάτι εφησυχαστικό για τον πολύ κόσμο αυτή η εικόνα, σε συνδυασμό με το νεαρόν της ηλικίας και τη συσσωρευμένη συλλογική απέχθεια προς τις προηγούμενες κυβερνήσεις.


Τώρα πια όμως, ως πρωθυπουργός, φέρει στη ράχη του πολλούς αθώους νεκρούς. Και αυτό μπορεί να συμβεί σε κάθε πρωθυπουργό. Ομως...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τα κόλλυβα της κυρίας Δούρου

Της ΠΩΛΙΝ ΚΟΚΛΑ

Η περιφερειάρχης Αττικής ανάρτησε το εξής στοχαστικό σχόλιο στα social media:

 

Η κυρία Δούρου λυπάται πολύ που τα μέσα είναι πλέον μη έγκριτα και δίχως σεβασμό. Λυπάται πάρα πολύ. Λυπάται τους Νew York Times, την Washington Post και το Associated Press. Διότι έπεσαν θύματα παραπληροφόρησης και για 20 λεπτά πέθαναν το Κώστα Γαβρά. 

«Ευτυχώς τα κόλλυβα δεν είναι γι αυτόν» σημειώνει με μαύρο, αλανιάρικο χιουμοράκι. Και, κάνοντας ένα ανατριχιαστικής ευφυίας άλμα, καταλήγει: «Όμως μέρα παρά μέρα κάνουμε μνημόσυνο σε αυτό που λείπει - ευτυχώς όχι από όλα τα μέσα: την έγκριτη ενημέρωση και πληροφόρηση με σεβασμό». 

Κατανοούμε το σπαραγμό της. Και την οργή της για τα fake news. Αλλά και απορούμε για τον υπονοούμενο γδικιωμό που αισθάνεται.  

Στην δική της θεαματική περίπτωση, δεν υπάρχει τίποτα fake, ακόμα κι από τα ποταπότερα ελληνικά μέσα. Oι δικοί της νεκροί δεν πέθαναν στα ψέματα. Ούτε μόνο για 20 λεπτά. Πέθαναν με φριχτό τρόπο- και για πάντα. Δυστυχώς,  πέθανε ο 98ος στη σειρά. Οι νεκροί είναι καταμετρημένοι, αδιαμφισβήτητοι, αμείλικτοι. Και αυτή, ελέγχεται για την ευθύνη του θανάτου τους. Όπως και μερικοί άλλοι. 

Ούτε οι 21 νεκροί που πνίγηκαν πέρσι στην εγκληματικά ανοχύρωτη περιφέρειά της είναι fake news. Είναι πηχτή, ζοφερή πραγματικότητα που από πέρυσι έχει διαποτίσει στο πένθος 21 οικογένειες.  

Μπορεί να πάει να το διασταυρώσει αν το αμφισβητεί, αυτή η ιδαλγός της αλήθειας. 

Μπορεί να πάει να τις ρωτήσει. «Γράψανε ψέματα οι εφημερίδες ότι πνίγηκε η μάνα σας; το παιδί σας; ο αδερφός σας;» 

Αλλά όχι. Την κυρία Δούρου, δεν την νοιάζει η μη αναστρέψιμη πραγματικότητα της περιφέρειάς της. Την νοιάζουν τα fake news του Associated Press.  

Aν την ρωτήσει κανείς, βάσει ποιάς λογικής κάνει το άλμα και τι δουλειά έχουν τα fake news με τους φετινούς νεκρούς της πυρκαγιάς, άραγε τι έχει να απαντήσει; 

Πέθαναν τα media κάποιον που δεν πέθανε; 

Ενοχοποίησαν κάποιον άσχετο που πέρναγε απ’ έξω; 

 Όχι. Έκαναν την απλούστερη διαπίστωση που μπορούσε να κάνει κανείς: 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ρακοσυλλέκτης του προσωπικού της όψιμης Mεταπολίτευσης

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Ο​​,τι είναι αμφίπλευρο κινδυνεύει. Κινδυνεύει να εκληφθεί σαν αμφίθυμο. Ετσι και με την αριστεροδεξιά διεύρυνση που επιχείρησε ο πρωθυπουργός. Τα σαλπίσματά του για προοδευτικά μέτωπα δεν συνηχούν με τον πληθωρισμό ελαφροδεξιάς στο νέο του κυβερνητικό σχήμα. Κάθε Χρυσοβελώνη εξουδετερώνει μια Ζορμπά. Και κάθε Παπακώστα σβήνει μια Ξενογιαννακοπούλου.


Το αμφίπλευρο αποβαίνει έτσι αμφίχωλο. Ούτε οι αριστεροί μπορούν να ταυτιστούν· ούτε οι κεντροαριστεροί να πεισθούν· ούτε οι κεντροδεξιοί να συγκινηθούν με το νέο σχήμα.


Υπάρχει και μια πιο στοιχειώδης κριτική στις επιλογές του Τσίπρα:  


Δεν φταίει, λένε, μόνο ότι κουτουλάνε οι αντίρροποι συμβολισμοί. Φταίει ότι ήταν γύψινα και τα ίδια τα πρόσωπα που εκλήθησαν να τους ενσαρκώσουν. 


Δεν φταίει ότι στρατολογούνται στελέχη των παλαιών κομμάτων – τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει για να καταγγέλλει Φταίει η υποστάθμη από την οποία αυτά τα στελέχη χρειάστηκε να ανελκυσθούν: Από το κοινοβουλευτικό περιθώριο, από την εξωκοινοβουλευτική αποστρατεία ή από το πατάρι των προθύμων που ήταν ήδη ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Τσίπρας παρουσιάζεται, έτσι, σαν ρακοσυλλέκτης του προσωπικού της όψιμης Mεταπολίτευσης. Oμως οι επιλογές του δεν είναι σκέτο τσιμπολόγημα κεφαλών. Υπάρχει κοινό πολιτικό έδαφος πάνω στο οποίο μπορούν σήμερα να συνυπάρχουν η Παπακώστα και η Ξενογιαννακοπούλου. Υπάρχει, αλλά δεν μπορεί να οριστεί με τους ληγμένους προσδιορισμούς που αναμηρυκάζει η συριζαϊκή γλώσσα: «Προοδευτικό», «νεοφιλελεύθερο», «ακροδεξιό». (Oταν ο Πάνος Καμμένος φτάνει να χαρακτηρίζει τη Ν.Δ. «ακροδεξιά», φαίνεται ότι από τους παλιούς όρους έχει απομείνει μόνο ένας νοηματικός πολτός.)


Αξίζει κανείς να αναρωτηθεί:  


Πόσο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το ΠΑΣΟΚ της Ξενογιαννακοπούλου προτού η ίδια εγκαταλείψει τυπικά το ΠΑΣΟΚ, για να αρχίσει να δηλώνει τη διαθεσιμότητά της στην πρώτη σειρά των κομματικών εκδηλώσεων του ΣΥΡΙΖΑ;  


Πού γεννήθηκαν, άραγε, οι πρώτες γραμμές αντιμνημονιακής αντίστασης, αν όχι μέσα στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ – ακόμη και μέσα στην ίδια την κυβέρνηση Παπανδρέου, την οποία ορισμένοι υπουργοί αντιπολιτεύονταν, είτε διά της καταγγελίας είτε διά της κωλυσιεργίας;


Αν κάτι προσέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ στον πολιτικό χάρτη, είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ξέρω τι έκανες στο ΑΠΘ!

Απίστευτο κράξιμο στην Κατερίνα Νοτοπούλου από τον ένοπλο σύντροφο Laertes Antalopoulos

Πρόκειται για συναρπαστικό ανάγνωσμα που δεν πρέπει να χάσει κανείς οξυδερκής αναγνώστης.

Απολαύστε τον ηρωικό Λαέρτη στο γεμάτο πάθος βουκολικό δράμα που ακολουθεί με πρωταγωνίστρια την Νοτοπούλου:

Το προσφάτως χρισμένο πρώτο τη τάξει βρωμοθήλυκο Μακεδονίας και Θράκης το γνώρισα στο μεταπτυχιακό που αγοράσαμε μαζί 4.200 στο παμακ. Μας πήρανε 16 άτομα από 18 πάνω κάτω που είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον μετά από κάτι γελοίες εξετάσεις και μια ακόμη πιο γελοία συνέντευξη.  

Ο τίτλος του μεταπτυχιακού ήταν “Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας” μιας που δημιουργήθηκε με ειδικό κονδύλι από κάποιο παράκεντρο της ΕΕ για τη “Νέα Γενιά” ή κάτι τέτοιο σαν αυτά τα πολλά τελοσπάντων που υπάρχουν για να τα τρώμε όλοι μαζί.

Το πρόγραμμα σπουδών του ήταν άσχετο με τον τίτλο περισσότερο από ότι ο τίτλος ήταν άσχετος με τίτλο μεταπτυχιακού μιας και προφανώς ήταν προσαρμοσμένο σε ό,τι έχει από “επιστημονικό δυναμικό” το τμήμα “διεθνών και ευρωπαϊκών σπουδών” , δηλαδή ούτε ψυχολόγους, ούτε κοινωνικούς λειτουργούς, ουτε καν κοινωνιολογους ή ιστορικούς. Αρκεί να παραθέσω μόνο τα τέσσερα υποχρεωτικά μαθήματα《Κράτος και Κοινωνία Πολιτών》 (“… Λευκό μπαστούνι ο φαλλός μου…”), 《Οργάνωση και Λειτουργία της ΕΕ》(το ίδιο μάθημα που δώσαμε για να μπούμε) 《Δημοκρατία, Κοινωνική και Πολιτική Συμμετοχή》(“… χτυπάει την πόρτα του αμετάκλητου…”) και Διοίκηση Έργων (χαρακτηριστικό αυθύπαρκτο “επιστημονικό” αντικείμενο για παμακ η “διοίκηση”, ανεξαρτήτως του διοικούμενου όρου).

 

Η αθλιότητα του επιπέδου του προγράμματος, τόσο του έμψυχου δυναμικού (ως προς την κατάρτιση και την ανθρώπινη-διδακτική επάρκεια) όσο και της παρεχόμενης γνώσης (ως προς την επιστημονικότητα και την καλλιέργεια μεταγνώσης) αποτέλεσε θέμα παλαιότερων μου αναρτήσεων και καταγγελιών στα μούτρα τους. 

Εδώ θα μιλήσω μόνο για το πολυσυζητημένο γύναιο, την κυριλέ συμβασιούχο καθαρίστρια της οποιας το σινιέ συνολάκι που φορούσε στο Βελίδειο, όταν η Πανούκλα ανακοίνωνε το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, πολλές καθαρίστριες θα ήθελαν να μάθουν πώς αγοράζεται. Το επίπεδο αυτης της μικρής ομάδας ανθρώπων ήταν το ίδιο ακριβώς μ’ αυτό που αντικατοπτρίζουν για την κοινωνία οι βάσεις κάθε φορά που βγαίνουν στα τέλη Αυγούστου.

Φυσικά με τόσο μικρή ζήτηση εκείνη τη χρονιά δεν είχαν καν την πολυτέλεια να ορίσουν τα είδη των βασικών πτυχίων των οποίων θα έπρεπε να είναι κάτοχος κανείς ώστε να γίνει δεκτός στο πρόγραμμα, οπότε βρεθήκαμε όλοι μαζί μια ευχάριστη ατμόσφαιρα, η Σάρα η Μάρα κι εγώ το κακό συναπάντημα. Αλλωστε με 16×4.200=67.200 ευρώ μετα βίας πληρώνεται μια γραμματέας του προγράμματος, δεδομένου ότι πρώτον τηρείται ο νόμος που λέει ότι οι καθηγητές είναι υποχρεωμένοι να διδάσκουν σε μεταπτυχιακά προγράμματα με το μισθό που παίρνουν για να διδάσκουν και σε προπτυχιακά προγράμματα όντας μέρος του διδακτικού και ερευνητικού τους έργου (“….-Τι είναι ο κόλπος μου; – Είναι μια σύριγγα χωρίς το έμβολο που καλεί το φαλλό να τρυπηθούν μαζί από την πρέζα του έρωτα…“) και δεύτερον ότι δεν είχαμε όχι δωρεάν συγγράμματα (έστω και τα δικά τους) αλλά ούτε δωρεάν φωτοτυπίες συγγραμάτων ή σημειώσεων. 

Και στο κατω κατω τι να την κανεις την κοινή επιστημονική αφετηρία σ’ αυτην την περιπτωση;  

Κοινή επιστημονική αφετηρία χρειάζονται όσοι πάνε προς έναν κοινό σταθμό παραπέρα στην επιστήμη. Στις “Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας” στο “Διεθνων και Ευρωπαικων Σπουδών” ποια επιστήμη, ποιος σταθμός και που παραπέρα.  

Πώς όμως μπόρεσε το Κατινάκι ως συμβασιούχος καθαρίστρια να διαθέσει 4.200 και ως Πασιονάρια να παραμερήσει τις αρχές της και να εμπλακεί σε μια στυγνή βιομηχανία τίτλων σπουδών, μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ.
 

Αυτό που μπορούμε να μάθουμε, γιατί θα σας το πω εγώ ο ίδιος, είναι δείγματα της συμπεριφοράς του golden girl που τελικά βρήκε στον πάτο του κουβά όχι μόνο λεφτά που έλεγε και η Βλαχοπούλου αλλά και εξουσία, δόξα, κύρος και όλα τα πορνοπεριοδικά δηλαδή η lifo, η αυγη, το alfavita, το reader, το θεμά, o μαχητικός φεμινισμός-καμμένο σουτιέν, ασχολούνται μαζί της. Είναι κάτοχος πτυχίου Ψυχολογίας ΑΠΘ. Όχι ψυχολόγος, κάτοχος πτυχίου Ψυχολογίας. Στο ΑΠΘ. Οπου, όπως σε όλα, και κυριως σ’ αυτές τις παλιές καραβάνες όπου οι σαπιες υποδομές ειναι λιγοτερο σάπιες από τα πολιτικά, νεποτιστικά και κάθε είδους πελατειακά κυκλώματα και μόνο μία μειοψηφία φοιτητών διαπρέπει με την αδαμάντινη αξία και ακεραιότητά της βλαστιμώντας που δεν γεννήθηκε στις ΗΠΑ, στο ΗΒ και στη Γερμανία.

Τώρα αν η Νοτοπουλου ανήκει σε αυτήν την μειοψηφία κι όχι πχ στα κομματόσκυλα πουν ξέρουν τα θέματα ή που κάθονται την ημέρα της εξέτασης (μέρα που πατανε στη σχολη για να δουν κι αν ψήλωσε το κτίριο) δίπλα σ’ αυτους που ξερουν τις απαντησεις, ίσως θα μπορούσε να το κρίνει ο καθένας και μόνος του. Άλλωστε η πορεία της μας βοηθάει στο να λάβουμε απαντήσεις, επέλεξε να συνεχίσει την καριερα στην Πανούκλα και φυσικά στις “Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας”.
 

Λυπάμαι γι’ αυτό που θα πω αλλά ήταν το μεγαλύτερο μπάζο του μεταπτυχιακού.

Ακόμη κι εγώ που απεχθανόμουν το οτιδήποτε εκεί μέσα (και γιατί ήμουν εκει; γιατί η ζωή μου ήταν πολύ ευχάριστη…) ειδικά μετά από έναν δημόσιο καβγά με έναν σαψαλιασμένο καθηγητή απ’ αυτούς τους κομμουνιστές που ειναι σαν αστείρωτα πεκινουά που μου είπε “δεν με ενδιαφέρει η άποψη σου” (το Κατερινιώ μούγκα, αντί να πει “πώς φέρεστε έτσι στους φοιτητές;”, ετσι να τιμήσει και λίγο την Ψυχολογία ΑΠΘ αν όχι τις αρχες λενινισμού, τίποτα αυτή, μείνε μαζί μου αλληλεγγύος είμαι πολύ φερεγγυος)…. ακόμη κι εγώ που δεν έμπαινα καν στον κόπο να σημειώνω τα θέματα που μας έλεγαν ότι θα μας βάλουν στις εξετάσεις… ακόμη κι εγώ λοιπόν όταν συζητούνταν εκεί μέσα κάτι λίγο πιο συζητήσιμο, συμμετείχα. Αυτή τίποτα. Άνοιγε το στόμα της μόνο όταν χαριεντιζόταν σαν το άχαρο κλύσμα με κάποιους διδάσκοντες που ήξεραν ότι είναι “στέλεχος” και τη ρωτούσαν πώς πάει ο αγώνας μη χεσω…

Ήταν τότε πριν τις Ευρωεκλογές του 2014, εαρινο εξάμηνο είχαμε ξεκινήσει. Κι αυτή άνοιγε το στόμα της μόνο για να πει...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο εθνικός πλούτος μας

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Μ​​ε τις απανωτές αναβολές του ανασχηματισμού και το έντονο διεθνές παρασκήνιο είχα αρχίσει να ανησυχώ. Φοβόμουν μήπως ο πρωθυπουργός, με τον οίστρο του ενθουσιασμού που έχει καταλάβει όλη τη χώρα, έκανε το μεγάλο άλμα που περιμέναμε. Ή εν πάση περιπτώσει περίμεναν οι πιο διορατικοί ανάμεσά μας, τη μεγάλη στροφή προς τη σοσιαλδημοκρατία. Θα ήταν κρίμα μετά την έξοδο από τα μνημόνια το λαϊκό κίνημα να επαναπαυθεί στις δάφνες του, να αμελήσει τα επαναστατικά καθήκοντά του και να εξοκείλει στα ρηχά του αναθεωρητισμού. Είναι ένας δρόμος που δεν έχει επιστροφή. 


Αναζητώντας σε ευρωπαϊκούς ιστοτόπους ειδήσεις, έστω υπονοούμενα για το επικείμενο ιστορικό γεγονός, διεπίστωνα ότι το κάλυπταν με ένα φράγμα σιωπής. 


Τι θέλουν να μας κρύψουν όλοι αυτοί και δεν μας λένε τίποτε, αναρωτιόμουν; Δυστυχώς δεν γνωρίζω την κινεζικήν και πολύ φοβούμαι ότι οι αγγλικές εκδόσεις των πρακτορείων της μεγάλης χώρας δεν μας τα λένε όλα. Φίλος που διαβάζει ισπανικά με διαβεβαίωσε ότι ούτε στη Βενεζουέλα δεν υπήρχαν εκτιμήσεις για τον ανασχηματισμό. Το δε κανάλι Russia Today ποιούσε την νήσσαν όλον αυτόν τον καιρό. Και μάλιστα, για να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη, μετέδιδαν συνεχώς ειδήσεις για τον Τραμπ και τον Ερντογάν αγνοώντας τον Κουρουμπλή και την Ξενογιαννακοπούλου.


Οφείλω να πω ότι άκουσα με ανακούφιση ότι στη νέα κυβέρνηση δεν θα συμμετέχει ούτε ο κ. Κουρουμπλής ούτε ο κ. Κοντονής. Και το λέω για καλό. Και ο ένας και ο άλλος έχουν κοπιάσει τόσο πολύ όλο το προηγούμενο διάστημα, που νομίζω ότι καλό θα τους κάνει να πάνε σπίτι τους, να περάσουν κι αυτοί ένα Σαββατοκύριακο σαν άνθρωποι, να ξεκουραστεί το μυαλουδάκι τους, να βρουν τον εαυτό τους. Εχουν πολλά να προσφέρουν ακόμη στον τόπο και θα ήταν κρίμα να τους ξεζουμίσουμε. Ας τους δώσουμε χρόνο να διαβάσουν, να ενημερωθούν για τα σύγχρονα ρεύματα της τέχνης και της επιστήμης και δεν χανόμαστε.  


Εξάλλου, ο αντικαταστάτης του κ. Κουρουμπλή, Φώτιος Φανούριος Κουβέλης, είναι ένας πολιτικός γεμάτος νεανικό σφρίγος και αποφασιστικότητα. 


Το μόνο που φοβάμαι είναι ότι άφησε δυσαναπλήρωτο κενό στο υπουργείο Αμύνης. 


Ο πρόεδρος Καμμένος έχει πολλά στο μυαλό του. Κάποτε πρέπει να ξεκουραστεί κι αυτός. Ανθρωπος είναι. 


Με ανησυχεί επίσης και η έξοδος Τσιρώνη. Τι θα γίνει ο τόπος χωρίς τους οικολόγους στην κυβέρνηση; Δεν το σκέφτηκες, πρόεδρε Τσίπρα;


Για την κ. Ξενογιαννακοπούλου έχω ένα μόνον να πω: 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Τσίπρας επιλέγει… Καρανίκες και Νοτοπούλου

Γράφει ο Γιάννης Τσαπρούνης
 

 

Μου προκαλεί εντύπωση γιατί προκαλεί αίσθηση η υπουργοποίηση της Κατερίνας Νοτοπούλου.


Γίνεται μάχη, και η αλήθεια είναι πως έχει πλάκα, στα social media. Χαμός γιατί είναι μόλις 30 ετών. Χαμός γιατί είχε προσληφθεί ως συμβασιούχος καθαριότητας στον Δήμο Θεσσαλονίκης. Κάποιοι της επιτίθενται, κάποιοι την υπερασπίζονται. Το πρόβλημα δεν είναι ούτε η ηλικία ούτε βέβαια η υποτιθέμενη… προϋπηρεσία ως καθαρίστρια.

 

ΤΟ ζήτημα είναι πως έγινε υπουργός σε αυτή την ηλικία, χωρίς καμία μα καμία προηγούμενη εμπειρία διοίκησης, ενώ η πρόσληψή της στον Δήμο Θεσσαλονίκης ήταν fake. Τη βόλεψαν ως συμβασιούχο καθαρίστρια για να δουλέψει ως γραφείο Τύπου υποψήφιου βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.  

Τώρα πώς με αυτό το βιογραφικό επελέγη για υφυπουργός Μακεδονίας – Θράκης, μόνο ο ίδιος ο πρωθυπουργός γνωρίζει.

 

ΑΛΛΑ γιατί προκαλεί εντύπωση; 

Εδώ και τριάμισι χρόνια είναι διορισμένος ως σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού στο Μαξίμου ο Νίκος Καρανίκας. Ο φαν της Μενεγάκη, ο τύπος που φωνάζει πως «η καριέρα είναι χολέρα» και απλά… αρλουμπολογεί στα social media.

 

ΔΕΝ είναι όμως όλα θέμα ηλικίας ή απόψεων. Εδώ η κυβέρνηση διόρισε διοικητή του κρατικοποιημένου ΟΑΣΘ τον Στέλιο Παππά, γιατί είναι αγωνιστής της Αριστεράς εδώ και σαράντα χρόνια.

 

ΕΧΟΥΝ διορίσει ένα σωρό ακόμα μικρούς και μεγάλους σε διάφορες θέσεις-κλειδιά ή αργομισθίες του Δημοσίου. Μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης τα κομματικά ένσημα. Γιατί μόνο αυτό μετράει. Και βγαίνει ο πρωθυπουργός και μιλάει για πάταξη της διαφθοράς, για αξιοκρατία και αποκομματικοποίηση του κράτους.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ συνέχισε σε υπερθετικό βαθμό αυτό που συμβαίνει στη χώρα όλα τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Σε έναν κρατικό μηχανισμό όπου έτσι κι αλλιώς δεν υφίσταται αξιολόγηση, ο μόνος τρόπος για να ανέβει κάποιος είναι μέσω του κόμματος.

 

ΣΤΟ εξωτερικό, πλέον, μπορεί να συναντήσει κανείς υπουργούς κάτω των 30 ετών και πρωθυπουργούς κάτω των 40. Εδώ και στη χώρα μας που ο πρωθυπουργός είναι μόλις 44 ετών ακούμε απίστευτα πράγματα. Πριν από λίγο καιρό ο υπουργός Επικρατείας Χριστόφορος Βερναρδάκης δήλωσε πως δεν μπορούμε να ρίχνουμε τις ευθύνες σε ένα… παιδί που έτυχε να αναλάβει τη διακυβέρνηση.

 

ΣΗΜΑΣΙΑ δεν έχει η ηλικία. Ισως ούτε καν τα πτυχία αν δεν ξέρεις τη Λέσβο/Μυτιλήνη και τη διαφορά των 180/360 μοιρών. 

 Σημασία έχει...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πληκτική κυβερνητική οπερέτα

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΛΑΚΑΣΑ

Π​​είθουν όσα υποστηρίζεται πως ήθελε να επιτύχει –π.χ. άνοιγμα στο Κέντρο– ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είτε επιλέγοντας νέα πρόσωπα για την κυβέρνηση ή αλλάζοντας θώκο σε παλιά; 


 Για παράδειγμα, η νέα υφυπουργός Κατερίνα Παπακώστα συμπυκνώνει το σήμα της καραμανλικής Δεξιάς;  


Είναι ηγερία της σοσιαλδημοκρατίας η, εκ του ΠΑΣΟΚ, νέα υπουργός Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου; 


Σε ποια πολιτική συχνότητα εκπέμπει σήμερα σήμα η Μυρσίνη Ζορμπά, παλαιό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ;


Την ίδια στιγμή, οι αλλαγές χαρτοφυλακίων –συνέβη με την Ολγα Γεροβασίλη και τον Φώτη Κουβέλη– πόσο μπορούν να πείσουν ότι αποφασίστηκαν επειδή τα εν λόγω κυβερνητικά στελέχη έπρεπε να αναβαθμιστούν καθώς εκτιμήθηκε το έως τώρα έργο τους;  


Η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτικών ενδιαφέρεται για την προσωπική προβολή και καριέρα της, με κύριο κίνητρο την καρέκλα.


Ο ανασχηματισμός απλώς τοποθετηθεί στους υπουργικούς θώκους πρόσωπα έτοιμα να παπαγαλίσουν τον λόγο του τηλεοπτικού πολιτικού καφενείου.  


Τα νέα πρόσωπα στην κυβέρνηση είναι γνωστά, βυθισμένα στην ανιαρή πολιτική λούπα και οι πολιτικές που υπηρέτησαν δεν έχουν αφήσει κάποιο ίχνος στο πολιτικό τοπίο των τελευταίων δεκαετιών. Πόσο μάλλον που επιβεβαιώνεται –όπως απέδειξε η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ– ότι στη χώρα μας μεταπολιτευτικά ελάχιστους τομείς επηρέασαν οι ιδεολογικές γραμμές των κομμάτων εξουσίας, τα οποία απλώς φρόντισαν να κάνουν διαχείριση των εθνικών και ευρωπαϊκών κονδυλίων για μικροκομματική διόγκωση του δημόσιου τομέα (οι όποιες πολιτικές σε θέματα π.χ. ανθρωπίνων δικαιωμάτων μάλλον ως άλλοθι λειτουργούν).  


Οπως έχει ήδη φανεί, το προεκλογικό αφήγημα θα κινηθεί στη λογική της πόλωσης. Κάθε μέτωπο πυροδοτεί, αντανακλαστικά, διχαστικό λόγο, ο οποίος λειτουργεί πολλαπλασιαστικά. 


Παροχές και εξαγγελίες, κινδυνολογία, λάσπη θα κυριαρχήσουν. 


Ετσι, δεν μπορούν να πείσουν τον ψύχραιμο ψηφοφόρο του κεντρώου χώρου (όπως π.χ. αυτός εκφράστηκε από θέσεις του Ποταμιού) τα ανοίγματα από τον κ. Τσίπρα. Αλλά δεν κινητοποιούν ούτε και τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς των κομμάτων.  


Η πολιτεία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχει προσφέρει...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΒΑΙΟΥ

Πέντε εβδομάδες μετά τη συμφορά. Οι νεκροί αυξάνονται, πλησιάζουν τους εκατό (100)… Oμως κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι είναι ώρα για ιδεολογικές αναζητήσεις. Oτι οι Ελληνες ανησυχούν για το αν επιτέλους(;) θα ηγεμονεύσει η Αριστερά – να «ηγεμονεύσει» δηλαδή και πάλι με το στανιό, γιατί αν ήταν τόσο μεγάλος ο αριστερός ενθουσιασμός στη χώρα, μάλλον δεν θα κρυβόταν, κάτι θα είχαμε καταλάβει. 

 Πέντε εβδομάδες μετά και ενώ έχει αποδειχθεί ότι Πρωθυπουργός και Σία έπαιζαν θέατρο γνωρίζοντας ότι πολίτες έχουν πεθάνει υπό βασανιστικές συνθήκες, συνεδριάζει η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ. Με θέμα –τι άλλο;– τον εαυτό του. Οι περισσότεροι έκαναν τις διακοπές τους, όσοι ήταν να μιλήσουν για τις εγκληματικές ευθύνες δεν μίλησαν, και μαζεύονται τώρα για να δουν πώς δεν θα ξεφτιλιστούν στις εκλογές, πώς θα αλλάξουν καρέκλες σε κυβέρνηση και κόμμα και πώς θα το γυρίσουν αλλού, μπας και τσιμπήσει κανείς και γίνει καμιά κουβέντα άσχετη. Σαν κι αυτές για το δήθεν σκοτεινό (αλλά απροσδιόριστο…) αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο.  

Οσο θα συμβαίνουν αυτά, η κατάσταση στη χώρα μοιάζει να μην είναι πλέον δυνατόν να κρυφτεί. Κάθε είδους υποδομή φαίνεται πώς είναι υπό κατάρρευση (βλ. μπλακάουτ στην Αττική, μπλακάουτ διαρκείας στην Υδρα, κ.λπ.), κάθε είδους μηχανισμός αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών και περιστατικών βρίσκεται υπό παράλυση και οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτήν την έρημη την καθημερινότητα των πολιτών είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ένα χαρτί σε ένα συρτάρι.  

Υπό αυτές τις συνθήκες, η χώρα εκβιάζεται και πάλι να μπει σε μία δήθεν ιδεολογικού τύπου συζήτηση. Πρόσωπα που έχουν διακριθεί για την ανεπάρκειά τους προβάλλονται τάχα ως κομματικοί μεσσίες, άλλοι κάνουν υποδείξεις και κουνούν το δάχτυλο και όλοι μαζί επιχειρούν να αλλάξουν το θέμα.  

Οσοι «τσιμπήσουν» και συμμετάσχουν σε κάτι τέτοιο πρέπει να αναλογιστούν τις ευθύνες τους. Βεβαίως αυτό αφορά τους καλοπροαίρετους, τους αφελείς ή ανιδιοτελείς. Διότι άλλοι έχουν τους λόγους τους να το ρίχνουν στη θεωρία και στο «ψάξιμο»…  

Πρόκειται για την ύστατη απόπειρα αποπροσανατολισμού, από μία κομματική παρέα και μία κυβέρνηση ανεπαρκείς σε όλα τα πεδία – πλην ενός: 

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητης "ανανέωσης" κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ανασχηματισμένου σουργελαράδικου κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητης δημόσιας "τάξης" κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητη σουργελαράδικη φωτοφανουροκουβέλεια κωμωδία

Σαν σήμερα (1/9/ΧΧΧΧ)

1887: Ο Εμίλ Μπέρλινερ πατεντάρει τον δίσκο γραμμοφώνου, αλλά ο Τόμας Έντισον είναι αυτός που θα υλοποιήσει την ιδέα.

1902: Κάνει πρεμιέρα στo Παρίσι η ταινία του Ζορζ Μελιές «Ταξίδι στο φεγγάρι», που θεωρείται η πρώτη ταινία επιστημονικής φαντασίας.

1939: Η Γερμανία εισβάλλει στην Πολωνία. Αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

1969: Ο συνταγματάρχης Καντάφι ανατρέπει με πραξικόπημα τον βασιλιά Ιντρίς και αναλαμβάνει την εξουσία στη Λιβύη.

2013 Πεθαίνει σε ηλικία 92 ετών πέθανε, η Αννα Χρυσάφη, μία από σπουδαιότερες τραγουδίστριες του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.

2016: Φεύγει ξαφνικά από τη ζωή ο ηθοποιός Ανδρέας Σιδέρης  σε ηλικία 35 ετών.

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το τιμολόγιο της ζωής στην ταβέρνα του ΣΥΡΙΖΑ

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ


«Θ​​​​α τους κάνω μια πρόταση που δεν θα μπορέσουν να την αρνηθούν». Η φράση του Βίτο Κορλεόνε, αν και δημιούργημα μυθοπλασίας, έχει περάσει στην Ιστορία. 


Δεδομένου του μορφωτικού επιπέδου των κυβερνητικών κύκλων, αυτός που την έριξε στο τραπέζι μπορεί να νόμιζε πως την είπε ο Ιούλιος Καίσαρ, ο Τσώρτσιλ ή ο Καβάφης, όμως αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι, από τη στιγμή που την έριξε, όλοι έστυψαν τα στιβαρά μυαλά τους για να βρουν ποια θα μπορούσε να είναι αυτή η πρόταση. 


Ηταν οι πρώτες ημέρες μετά την τραγωδία στο Μάτι και αφού η κυβέρνηση είχε ήδη βρει τους υπαίτιους της τραγωδίας, τα ίδια τα θύματα, έψαχνε να βρει κάποια ανταλλάγματα για να εξαγοράσει τον πόνο όσων είχαν επιβιώσει.  


Δύσκολο πράγμα η εξαγορά του ανθρώπινου πόνου απέναντι στον θάνατο, ειδικά όταν είναι αδόκητος, φρικτός και επιπλέον ξέρεις ότι θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί. Ας μη γελιόμαστε. Η δυσκολία της εξαγοράς του θανάτου είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους, παρά τους θριάμβους που έχει καταγάγει ο ορθολογισμός, σε πείσμα της άθεης σοφίας, το θρησκευτικό αίσθημα εξακολουθεί να παραμένει ζωντανό. 


Τούτου δοθέντος, ο οίστρος των προτάσεων που είχε καταλάβει το κυβερνητικό κονκλάβιο συμπυκνώθηκε σε μια απλή πρόταση. Ποια είναι η μόνη πραγματική πίστη του Ελληνα; Αυτή η βαθιά πίστη που οδηγεί τα βήματά του ώς την πύλη του Παραδείσου, τα χρόνια της σύνταξης; Ο διορισμός στο Δημόσιο.  


Μεγαλόψυχοι οι κυβερνητικοί ξέχασαν την ενοχή των θυμάτων και των συγγενών τους και αποφάσισαν να τους ανταμείψουν με έναν διορισμό στο Δημόσιο. Λίγο το ’χεις; Εχασα τον πατέρα μου ή τη μάνα μου στη φωτιά, όμως η κόρη μου μπορεί μια μέρα να γίνει ιδιαιτέρα του Φλαμπουράρη ή του Κατρούγκαλου.


Λυπάμαι για τη σαρκαστική διάθεσή μου, αλλά δεν μπορώ να βρω άλλον τρόπο για να παρακάμψω τον θυμό απέναντι στον ευτελισμό της ανθρώπινης ζωής και της ιερότητας του θανάτου. 


Θεωρώ δε ακόμη χυδαιότερο το γεγονός ότι...