Πόσοι μπορούν να κρατούν το πηδάλιο μιας μεγάλης επιχείρησης

The Economist

Yπάρχει τέλος πάντων κάποιο όριο στο θράσος των Σκανδιναβών; Δεν ικανοποιήθηκαν με την αναστάτωση που έφεραν στη διπολική πολιτική της Αμερικής αποδίδοντας ένα πρώιμο Νομπέλ Ειρήνης στον πρόεδρο Ομπάμα και τώρα φέρνουν κλίμα πόλωσης στον δημόσιο διάλογο για τη διακυβέρνηση των επιχειρήσεων. Τη φορά αυτή, οι ένοχοι δεν είναι οι Νορβηγοί πολιτικοί οι οποίοι αποδίδουν το βραβείο Νομπέλ, αλλά oι έξυπνοι επενδυτές, οι οποίοι διαχειρίζονται το συνταξιοδοτικό ταμείο Norges Bank Investment Management (ΝΒΙΜ), με κεφάλαια 400 δισ. δολαρίων. Το ΝΒΙΜ προσπαθεί να πείσει τέσσερις αμερικανικές επιχειρήσεις –Harris Corporation, Parker Hannifin, Cardinal Health Incorporation και Clorox– να διαχωρίσουν τις αρμοδιότητες του διευθύνοντος συμβούλου και του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου κατά την προσεχή ανάθεση καθηκόντων στις αντίστοιχες θέσεις. Το συνταξιοδοτικό αυτό ταμείο έχει ήδη σημειώσει επιτυχία πείθοντας τη Sara Lee να κάνει τον ίδιο διαχωρισμό.

Η Αμερική είναι ασυνήθης στη δύναμη που δίδει στους διευθύνοντες συμβούλους. Ο διαχωρισμός των αρμοδιοτήτων είναι συνήθης στον Καναδά, στην Αυστραλία και σε ένα μεγάλο τμήμα της ηπειρωτικής Ευρώπης. Η Γαλλία αποτελεί αξιοσημείωτη εξαίρεση, ακόμη και η ασφαλιστική AXA, μία από τις λίγες εταιρείες που έχουν διαχωρίσει τους δύο ρόλους, τώρα επιθυμεί να τους συμπτύξει. Στη Βρετανία το 95% των εταιρειών που συμμετέχουν στον δείκτη FTSE 350 έχει «εξωτερικό» πρόεδρο. Στην Αμερική, το 53% των 1.500 εταιρειών του δείκτη Standard & Poor’s συνδυάζει και τις δύο αρμοδιότητες. Η οικονομική κρίση έφερε τους οπαδούς αυτής της αμερικανικής ιδιαιτερότητας σε θέση άμυνας. Οι ακτιβιστές μέτοχοι έλαβαν τα όπλα κατά των «αυτοκρατορικών» προϊσταμένων και τον περασμένο Απρίλιο σημείωσαν μία επιτυχία με τον εξαναγκασμό του Κεν Λιούις να παραιτηθεί από τη δεύτερη θέση του ως πρόεδρος της Bank of America, μετά την απόφασή του να προβεί στην εξαγορά της Μerrill Lynch. Yπάρχουν ακόμη πολλοί που προσπαθούν να βρουν κάποια ανάλογη ευκαιρία.

Η περίπτωση του διαχωρισμού βασίζεται στην απλή αρχή του διαχωρισμού των εξουσιών. Πώς μπορούν τα διοικητικά συμβούλια να εκτελέσουν το καθήκον τους (να επιτηρούν τον προϊστάμενο της επιχείρησης), όταν ο ίδιος ο προϊστάμενος προεδρεύει στις συνεδριάσεις τους και καθορίζει την ημερησία διάταξη; Οι προϊστάμενοι που κατέχουν και τα δύο αξιώματα προκαλούν δυσκολίες στο διοικητικό συμβούλιο κατά τη διαδικασία της αντικατάστασης διευθύνοντος συμβούλου. Αυτά τα παραδείγματα είναι πειστικά. Θα ήταν όμως λάθος να παραιτηθούμε από κάθε αντίρρηση. Οι υπεραμυνόμενοι της σύμπτυξης των δύο αρμοδιοτήτων ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει σαφής ένδειξη πως ο διαχωρισμός των δύο θέσεων θα είναι ωφέλιμος.

Τα τελευταία 20 χρόνια, πανεπιστημιακοί παρουσίασαν περισσότερες από 30 έρευνες όπου συγκρίνουν την οικονομική απόδοση των επιχειρήσεων που διαχωρίζουν τους δύο ρόλους κι εκείνης των επιχειρήσεων που τους διατηρούν υπό ενιαίο σχήμα. Tο αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

H Enron και η WorldCom διαχώριζαν τους ρόλους, όπως επίσης και η Royal Bank of Scotland και η Νorthern Rock. Στον διαχωρισμό των ρόλων οι διευθύνοντες σύμβουλοι ενδέχεται να αντιμετωπίσουν περισσότερες δυσκολίες στη λήψη αποφάσεων. Οι εγωκεντρικοί διευθύνοντες σύμβουλοι και οι πρόεδροι να εμπλέκονται σε διαμάχη για το ποιος έχει τον τελικό λόγο. Εν πάση περιπτώσει, οι παραδοσιακοί προβάλλουν το επιχείρημα ότι η Αμερική χειρίζεται ήδη το πρόβλημα της διένεξης συμφερόντων.

Τα διοικητικά συμβούλια των αμερικανικών επιχειρήσεων σήμερα είναι πολύ πιο ανεξάρτητα από μία πενταετία πριν. Το 50% και πλέον των επιχειρήσεων που συμμετέχουν στον δείκτη S&P 500 έχουν διορίσει «προεδρεύοντες» διευθυντές με αρμοδιότητες να ενεργούν ως δύναμη εξισορρόπησης στο σχήμα σύμπτυξης προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου. Aλλά και εδώ, η θέση των «προεδρευόντων» διευθυντών απαιτεί μία συναίνεση η οποία δεν είναι πάντα ικανοποιητική. Το πρόβλημα, λοιπόν, των αμερικανικών επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν το δίλημμα του διαχωρισμού εξουσιών είναι μάλλον εξελικτικό και όχι «επαναστατικό».

H.Π.Α: Η Λογοκρισία ζει και βασιλεύει

Του Ρούσσου Βρανά

Το αμερικανικό Πεντάγωνο έκανε στον ειρηνιστή φιλόσοφο και διαπρεπή γλωσσολόγο Νόαμ Τσόμσκι τη μεγαλύτερη τιμή που θα μπορούσε να κάνει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς σε έναν συγγραφέα: απαγόρευσε το βιβλίο του «Επεμβάσεις» στις φυλακές του Γκουαντάναμο.

Οι εξηγήσεις που δόθηκαν γι΄ αυτή την τιμή δεν υπήρξαν σαφείς, παρότι ο εκπρόσωπος του Αμερικανικού Ναυτικού Μπρουκ Ντεγουόλτ δήλωσε στην εφημερίδα «Μαϊάμι Χέραλντ» ότι το βιβλίο του Τσόμσκι θα μπορούσε «να επιδράσει αρνητικά στην τάξη και την πειθαρχία» στο Γκουαντάναμο. Το Πεντάγωνο επιμένει πάντα στην «τάξη και την πειθαρχία».

Η τάξη αρέσει και στον Τσόμσκι. Αυτό που δεν του αρέσει είναι η αταξία που σπέρνει το Πεντάγωνο σε όλο τον κόσμο. Γι΄ αυτό ακριβώς είναι οργισμένος. «Κάτι τέτοια συμβαίνουν στα ολοκληρωτικά καθεστώτα», δήλωσε στη «Μαϊάμι Χέραλντ» για την απαγόρευση του βιβλίου του. Το Πεντάγωνο δεν επέτρεψε σε κρατούμενο στο Γκουαντάναμο να διαβάσει το βιβλίο του Τσόμσκι όταν του το έστειλε ο δικηγόρος του. Σύμφωνα με την αμερικανική εφημερίδα, το Πεντάγωνο το θεώρησε «αντιαμερικανικό, αντισημιτικό και αντιδυτικό».

Η λογοκρισία δεν αφορά μόνο τον Τσόμσκι, λέει ο Αμερικανός δημοσιογράφος Σέργουντ Ρος. Εδώ και πολλά χρόνια, το Πεντάγωνο ασκεί πιέσεις στο Χόλιγουντ για να παρουσιάζει ευνοϊκά τα αμερικανικά στρατεύματα. Επίσης απαγορεύει την είσοδο φωτορεπόρτερ σε πολεμικές ζώνες, αν τραβούν φωτογραφίες που δείχνουν σκοτωμένους Αμερικανούς στρατιώτες (πότε είδατε τελευταία φορά τέτοιες φωτογραφίες;). «Φωτογράφισα κάτι που δεν τους άρεσε και με έδιωξαν από το Ιράκ», λέει ο Αμερικανός φωτορεπόρτερ Ζοράια Μίλερ. «Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ξεκάθαρος ορισμός της λογοκρισίας από αυτό».

Ας επιστρέψουμε όμως στον Τσόμσκι. Τι έχει γράψει που αξίζει να απαγορευτεί; Ναι, γράφει πως τα εγκλήματα πολέμου του Πενταγώνου είναι παρόμοια με εκείνα που δικάστηκαν στις δίκες της Νυρεμβέργης.

Αντί όμως το Πεντάγωνο να ανησυχεί μήπως αυτά ξεσηκώσουν τους μουσουλμάνους κρατουμένους του, ίσως θα έπρεπε να ανησυχεί περισσότερο μήπως τα όσα γράφει ο Τσόμσκι για τον πόλεμο ξεσηκώσουν τους ίδιους τους Αμερικανούς πολίτες: «Οι αυτοκρατορίες είναι δαπανηρές. Το Ιράκ δεν είναι φθηνό. Κάποιος πληρώνει. Κάποιος πληρώνει τις επιχειρήσεις που κατέστρεψαν το Ιράκ και τις επιχειρήσεις που το ξαναχτίζουν. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτοί που πληρώνουν είναι οι Αμερικανοί φορολογούμενοι. Αυτό είναι το δώρο τους προς τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Πρώτα καταστρέφεις το Ιράκ και ύστερα το ξαναχτίζεις. Είναι μια μεταβίβαση πλούτου από τον γενικό πληθυσμό σε κλειστές ομάδες ατόμων». Και προς το Πεντάγωνο.

Ο προϋπολογισμός των ΗΠΑ έχει προβλέψει πιστώσεις 664 δισ. δολαρίων για το Πεντάγωνο το προσεχές έτος. Και βιβλία αποκαλυπτικά όπως του Τσόμσκι θα μπορούσαν να χαλάσουν τη δουλειά. Για το Πεντάγωνο, η λογοκρισία είναι όλα τα λεφτά...

ΠΗΓΗ: TA NEA

Τα δημόσια γραφεία γέμισαν νοσηλευτές

Εκτός θαλάμων νοσηλείας το 50% των διορισμένων – 15.000 κενές θέσεις

Η δραματική έλλειψη 15.000 νοσηλευτών στο ΕΣΥ, την οποία βιώνουν καθημερινά οι ασθενείς και οι συγγενείς τους, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη χρόνια πελατειακή πρακτική μετατάξεων και αποσπάσεων, που κάνει να γεμίζουν τα γραφεία και άλλες υπηρεσίες του Δημοσίου από νοσηλευτές, αλλά να αδειάζουν οι κλινικές των νοσοκομείων. Επισήμως, οι υπάλληλοι που έχουν αποσπασθεί ή μεταταχθεί ανέρχονται στο 25% του συνόλου, ωστόσο οι γνωρίζοντες κάνουν λόγο για ποσοστό που ανέρχεται στο 50%. Την ίδια στιγμή και σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, η χώρα μας έχει τις υψηλότερες ιδιωτικές δαπάνες υγείας (3,5% του ΑΕΠ) μετά τις ΗΠΑ, την Ελβετία και το Μεξικό.

Εκμεταλλεύονται τον δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα

Αρκετοί διορισμένοι στον νοσηλευτικό τομέα εκμεταλλεύονται τη δυνατότητα που τους παρέχει ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας -πάντως τα συνδικαλιστικά όργανα έχουν ζητήσει να μην ισχύει αυτός ο κώδικας για τα νοσοκομεία- επιτρέποντάς τους να μετατάσσονται σε ομοιόβαθμες θέσεις παραϊατρικού αλλά και διοικητικού προσωπικού. «Αρκετοί διοικητές νοσοκομείων εγκρίνουν άτυπα μετακινήσεις νοσηλευτικού προσωπικού επικαλούμενοι την ανάγκη τους για διοικητική υποστήριξη», λέει ο πρόεδρος της Ενωσης Νοσηλευτών Ελλάδας κ. Δάγλας.

Επιπλέον, αρκετές από τις μετατάξεις και αποσπάσεις γίνονται παρατύπως πρόωρα, δηλαδή μόλις ένα εξάμηνο μετά τον διορισμό, ενώ προϋπόθεση αυτών των διαδικασιών είναι να έχει συμπληρώσει ο εργαζόμενος ήδη δύο χρόνια στο νοσηλευτικό τομέα, κατά τα οποία θεωρείται δόκιμος. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή προσωπικού του ΕΣΥ που πραγματοποιήθηκε το 2005, στα δημόσια νοσοκομεία υπηρετούν 580 μόνιμοι νοσηλευτές Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης και 18.000 Τεχνικής Εκπαίδευσης, ενώ 18.100 άτομα εργάζονται ως βοηθοί νοσηλευτών και είναι απόφοιτοι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και 6.350 βοηθοί κατηγορίας ΥΕ (Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης). Επισημαίνεται ότι σχεδόν 1.000 - 1.200 άτομα του νοσηλευτικού κλάδου συνταξιοδοτούνται σε ετήσια βάση και περίπου 1.200 προσλαμβάνονται κάθε χρόνο. Επιπρόσθετα, από το σύνολο του προσωπικού των δημόσιων νοσοκομείων υπολογίζεται ότι περίπου 3.000 άτομα εργάζονται μέσω του προγράμματος Stage, ενώ 1.300 είναι συμβασιούχοι οκταμήνου. Το πρόβλημα του ελλείμματος επιτείνεται από το γεγονός ότι για κάθε θέση νοσηλευτή που μένει κενή δεν προκηρύσσεται αυτομάτως καινούργια.

Ετσι, κατά τη διάρκεια της πενταετίας 2004 - 2009, οπότε και πραγματοποιήθηκαν περίπου 7.000 προσλήψεις νοσηλευτών με τη διαδικασία του ΑΣΕΠ (δηλαδή ως μόνιμο προσωπικό) εκτιμάται ότι περίπου 2.500 - 3.000 άτομα αποσπάστηκαν ή μετατάχθηκαν.

Οι περισσότεροι νοσηλευτές ή βοηθοί νοσηλευτών που ζητούν να εργασθούν αλλού, επικαλούνται συχνά πρόβλημα υγείας και με «εσωτερικές συνεννοήσεις» πετυχαίνουν τον στόχο τους. Ο πραγματικός λόγος που οδηγεί τους νοσηλευτές σε φυγή είναι οι χαμηλές απολαβές σε συνδυασμό με τις δύσκολες συνθήκες εργασίας.

«Το φαινόμενο είναι διαχρονικό. Ωστόσο, από τον Οκτώβριο του 2008 και μετά παρατηρήθηκε μαζική φυγή, με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί ολόκληρη βιομηχανία μετατάξεων και αποσπάσεων», τονίζει ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία), κ. Σταύρος Κουτσιουμπέλης.

Αφού εξυπηρετήθηκε ένας μεγάλος αριθμός εργαζομένων, το υπουργείο Υγείας (σ. σ.: προηγούμενη διοίκηση) διαπίστωσε το αδιέξοδο, καθώς είδε τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) να αποψιλώνονται από νοσηλευτές και εξέδωσε σχετική εγκύκλιο, για να «φρενάρει» το επόμενο κύμα εξόδου. Νέα εγκύκλιο με στόχο να παγώσουν μετατάξεις και αποσπάσεις νοσηλευτών εξέδωσε άμεσα και η νέα υπουργός Υγείας κ. Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου.

Σήμερα, οι κενές οργανικές θέσεις νοσηλευτών αγγίζουν τις 6.700 (πρόκειται για το 25 - 30% του συνόλου, αν και οι πραγματικές ανάγκες σε νοσηλευτικό προσωπικό αγγίζουν τους 15.000 εργαζομένους, σύμφωνα με τους συνδικαλιστές νοσηλευτές), ενώ ο αριθμός των ανέργων νοσηλευτών αγγίζει τους 6.000, σύμφωνα με στοιχεία της Ενωσης Νοσηλευτών Ελλάδας. «Τα προβλήματα μεγεθύνονται στα μεγάλα δημόσια νοσοκομεία της Αθήνας, αν σκεφτεί κανείς ότι π. χ. στον Ευαγγελισμό υπάρχουν 300 νοσηλευτές για 1.020 κλίνες», λέει ο πρόεδρος της Ενωσης Νοσηλευτών Ελλάδας κ. Αρης Δάγλας.

Αποτέλεσμα της ανορθολογικής διαχείρισης του προσωπικού είναι να αιμορραγούν τα μεγάλα νοσοκομεία, όπως το Λαϊκό, ο Ευαγγελισμός, το Αττικόν, στα οποία καταγράφονται δραματικές ελλείψεις.

Τον περασμένο Ιούλιο (8/7/2009), η ΠΟΕΔΗΝ έστειλε έγγραφο στον τότε υπουργό Υγείας, κ. Δ. Αβραμόπουλο, στον οποίο κατήγγειλε ότι παρά τις εγκυκλίους που απαγορεύουν αποσπάσεις νοσηλευτικού προσωπικού σε καθήκοντα αλλότρια της ειδικότητάς τους παρατηρήθηκαν πολλές μετακινήσεις σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Ενδεικτικά, ο Σύλλογος Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Κομοτηνής κατήγγειλε τη μετάταξη τριών νοσηλευτριών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σε διοικητικές θέσεις, ενώ στο νοσοκομείο Χαλκιδικής καταγγέλθηκε η απόσπαση τραυματιοφορέα σε βουλευτικό γραφείο της ίδιας περιφέρειας. Επίσης, καταγγέλθηκε απόσπαση μιας νοσηλεύτριας από το Κέντρο Υγείας Ηγουμενίτσας στη νομαρχία και άλλης νοσηλεύτριας σε γραφείο πρώην στελέχους του υπ. Οικονομικών. Μετατάξεις νοσηλευτικού προσωπικού στη διοικητική υπηρεσία του Δρομοκαΐτειου έγιναν κατά τα τελευταία πέντε χρόνια. Για ορισμένες από αυτές τις μετακινήσεις σε θέσεις γραμματειακής υποστήριξης παράλληλα με την άσκηση των νοσηλευτικών καθηκόντων παρενέβη το υπουργείο Υγείας και ζήτησε την ανάκλησή τους.
ΠΗΓΗ : ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Προς ευρωδίκη γιατί «ξεχάσαμε» την οδηγία για τη βιομηχανική ρύπανση

Του Κώστα Μοσχονά

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να ασκήσει προσφυγή κατά της Ελλάδας και άλλων 5 κρατών-μελών στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, επειδή παρέλειψαν να εκδώσουν νέες ή αναπροσαρμοσμένες άδειες για πάνω από 1.500 βιομηχανικές εγκαταστάσεις που λειτουργούν στο έδαφός τους.
Η παράβαση αφορά την οδηγία σχετικά με την ολοκληρωμένη πρόληψη και τον έλεγχο της ρύπανσης, στόχος των οποίων είναι η πρόληψη και ο έλεγχος των βιομηχανικών εκπομπών στον ατμοσφαιρικό αέρα, στο νερό και στο έδαφος.
Η οδηγία υποχρέωνε τα κράτη-μέλη να εκδώσουν μέχρι τις 30 Οκτωβρίου 2007 νέες άδειες ή να επανεξετάσουν και, όπου απαιτείται, να αναπροσαρμόσουν τις υφιστάμενες άδειες για όλες τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις που λειτουργούσαν πριν από τις 30 Οκτωβρίου 1999.
Από τα στοιχεία που υπέβαλαν η Ελλάδα, η Δανία, η Ολλανδία, η Πορτογαλία, η Σλοβενία και η Ισπανία προέκυψε ότι για περισσότερες από 1.500 εγκαταστάσεις στα εν λόγω κράτη-μέλη δεν έχουν εκδοθεί νέες ή αναπροσαρμοσμένες άδειες. Και αποφασίστηκε η παραπομπή τους στο Ευρωδικαστήριο.
Ο αρμόδιος για θέματα Περιβάλλοντος επίτροπος, κ. Σταύρος Δήμας, δήλωσε:

«Εχουν περάσει δύο χρόνια από την εκπνοή της προθεσμίας για την αδειοδότηση των υφιστάμενων εγκαταστάσεων, που θα εξασφάλιζε την ελαχιστοποίηση των ρυπογόνων εκπομπών, αλλά σε έξι κράτη-μέλη πάνω από 1.500 εγκαταστάσεις συνεχίζουν να λειτουργούν χωρίς την προβλεπόμενη άδεια. Αυτό είναι απαράδεκτο και η Επιτροπή θα κινήσει τις διαδικασίες για να εξασφαλίσει ότι τα κράτη-μέλη συμμορφώνονται με τις υποχρεώσεις τους βάσει της νομοθεσίας για τις βιομηχανικές εκπομπές».

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Τρίτοι από το τέλος στη διά βίου μάθηση

Τεράστιο είναι το έλλειμμα που υπάρχει στην Ελλάδα σε σχέση με την συμμετοχή των εργαζομένων σε προγράμματα διά βίου μάθησης. Είναι τα προγράμματα εκείνα στα οποία συμμετέχουν οι εργαζόμενοι για να αναβαθμίσουν τις γνώσεις τους με βάση τις τελευταίες εξελίξεις στον επαγγελματικό τους κλάδο. Στον σχετικό πίνακα η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ομως η διά βίου μάθηση είναι πια άκρως απαραίτητη για δύο βασικούς λόγους:

- Η διαρθρωτική ανεργία αποτελεί μεγάλο «πονοκέφαλο» για τις σύγχρονες οικονομίες - και κυρίως για την ελληνική, όπου υπάρχουν κενές θέσεις αλλά όχι τα εξειδικευμένα άτομα να τις καλύψουν.

- Σε όλη την επαγγελματική διαδρομή, ένας εργαζόμενος θα χρειαστεί να αλλάξει αντικείμενο και αρμοδιότητες τουλάχιστον τέσσερις φορές.

Συγκεκριμένα, τα πρόσφατα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι ουραγός στην Ευρωπαϊκή Ενωση ως προς τη συμμετοχή του πληθυσμού 25-64 ετών σε προγράμματα διά βίου μάθησης. Μόλις το 2,1% των Ελλήνων άνω των 25 ετών έχουν συμμετάσχει σε σχετικά προγράμματα. Το ποσοστό αυτό κατατάσσει την Ελλάδα στην 25η θέση μεταξύ των 27 μελών της Ε. Ε., πάνω από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, οι οποίες με 1,3% κινούνται στις δύο τελευταίες θέσεις. Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 9,7%, γεγονός που καθιστά ιδιαίτερα δύσκολη την επίτευξη του στόχου της Συνθήκης της Λισσαβώνας για συμμετοχή του 12,5% πληθυσμού 25-64 ετών της Ε. Ε. σε προγράμματα διά βίου μάθησης έως το 2010.

Στον αντίποδα, μεγάλη ανάπτυξη έχει η διά βίου μάθηση στις σκανδιναβικές χώρες, αφού η Σουηδία, η Δανία και η Φινλανδία βρίσκονται στις τέσσερις πρώτες θέσεις της σχετικής κατάταξης, με τη Βρετανία να παρεμβάλλεται στην τρίτη θέση. Η κοινωνική διάσταση των προγραμμάτων διά βίου μάθησης εξηγεί, ώς ένα βαθμό, την ανάπτυξή τους στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά όπου έχει αναπτυχθεί ιδιαίτερα το κοινωνικό κράτος. Αντίθετα, στην Ελλάδα η ιδέα ηχεί παράξενα. Ενδεικτικά, σύμφωνα με πανελλαδική έρευνα της ΕΣΥΕ, ο ένας στους πέντε (ακριβές ποσοστό 21%) δήλωσαν ότι θεωρούν τη διά βίου εκπαίδευση ασήμαντη. Επίσης, περίπου οι μισοί (46%) δήλωσαν ότι δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα να συμμετάσχουν σε σχετικά προγράμματα.

Από την εικόνα που δίνει η έρευνα της ΕΣΥΕ σε 6.510 άτομα ηλικίας 25-64 ετών, προκύπτει ότι η συμμετοχή στα προγράμματα διά βίου μάθησης ποικίλλει ανά ηλικία και εκπαιδευτικό επίπεδο. Τριπλάσιο είναι το ποσοστό συμμετοχής των ατόμων ηλικίας 25-34 ετών έναντι των ατόμων ηλικίας 50-64 ετών. Ανάλογες είναι διαφορές με κριτήριο το εκπαιδευτικό επίπεδο. Οσοι έχουν πτυχίο πανεπιστημίου συμμετείχαν σε προγράμματα εκπαίδευσης σε διπλάσιο ποσοστό από τους απόφοιτους Λυκείου και οκταπλάσιο σε σύγκριση με τους απόφοιτους Δημοτικού.

Οι κυριότεροι λόγοι τους οποίους επικαλέστηκαν όσοι δεν συμμετείχαν σε προγράμματα διά βίου μάθησης ήταν οι οικογενειακές υποχρεώσεις, προσωπικοί λόγοι, η ηλικία και τα προβλήματα υγείας.

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΕΡΤ: 305.421 ευρώ για τρεις συμβούλους

Στις 2 Ιανουαρίου 2009 η διοίκηση της ΕΡΤ αποφάσισε την κατάρτιση σύμβασης μίσθωσης έργου με τρεις συμβούλους περιεχομένου αρχείου με διάρκεια απασχόλησης 12 μηνών. Η σύμβαση του ενός από τους τρεις συμβούλους προβλέπει ότι η συνολική αμοιβή του για τους 12 μήνες ανέρχεται σε 112.200 ευρώ (πλέον εργοδοτικών εισφορών), του δεύτερου σε 124.236 ευρώ και του τρίτου σε 68.985 ευρώ.

Με λίγα λόγια, η δημόσια τηλεόραση διέθεσε το 2009 συνολικά 305.421 ευρώ μόνο για τις αμοιβές τριών συμβούλων στο αρχείο.

Ενα άλλο ζήτημα είναι και το καθεστώς του Προσωπικού Ειδικών Θέσεων που δίνει τη δυνατότητα στη διοίκηση της δημόσιας τηλεόρασης να προσλαμβάνει με σύμβαση ενός χρόνου διαφόρους υπαλλήλους με αστρονομικές αμοιβές.

Στις 25 Ιουνίου η διοίκηση της ΕΡΤ αποφάσισε την εκ νέου σύναψη σύμβασης εργασίας με εργαζόμενο στον ψηφιακό τομέα οι αμοιβές του οποίου ανέρχονται σε 7.930 ευρώ τον μήνα (μεικτά).

Στην ίδια συνεδρίαση αποφασίστηκε η σύναψη σύμβασης με υπάλληλο για τη θέση υπευθύνου διοίκησης έργου με μηνιαίες αποδοχές 7.930 ευρώ.
Στο τέλος του 2008 είχε αποφασίσει τη σύναψη σύμβασης με μια υπάλληλο ως προσωπικό ειδικών θέσεων στον τομέα της διεύθυνσης μάρκεντινγκ με μηνιαίες αποδοχές 9.800 ευρώ.

Στην ίδια συνεδρίαση αποφασίστηκε η πρόσληψη ενός υπαλλήλου στη θέση του διευθυντή σύνταξης με μηνιαίες αποδοχές 8.000 ευρώ (μεικτά).

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

130 εκατ. μαύρη τρύπα στον ΕΟΤ

«Μ αύρη τρύπα» που προσεγγίζει σωρευτικά το ποσό των 130 εκατ. ευρώ εντοπίστηκε στα οικονομικά του ΕΟΤ και δυσχεραίνει τη δυνατότητα για άσκηση πολιτικής στο επίπεδο της προβολής της χώρας στο εξωτερικό, ενώ προβλήματα υπάρχουν και στην ΕΤΑ, αν και προς στιγμήν δεν έχει οριστικοποιηθεί η εικόνα για τα χρέη της εταιρείας.

Αυτό ανακοίνωσε η υφυπουργός Πολιτισμού, Αντζελα Γκερέκου, στη συνέντευξη Τύπου με αφορμή την 25η διεθνή έκθεση τουρισμού Philoxenia, στη Θεσσαλονίκη.

Με δεδομένη τη δυσμενή οικονομική συγκυρία, η κ. Γκερέκου άφησε να εννοηθεί πως τα κεφάλαια που θα διατεθούν φέτος για τη διαφημιστική προβολή της χώρας θα είναι μειωμένα σε σχέση με πέρυσι. «Θα ασκήσουμε πιέσεις στο υπουργείο Οικονομικών για κονδύλια, τα οποία θα τα διαχειριστούμε με απόλυτη στόχευση, αξιολόγηση και ανταποδοτικότητα» τόνισε η κ. Γκερέκου.

ΠΗΓΗ: HMEΡΗΣΙΑ

Εδωσε 5.000 μισθό στην ιδιαιτέρα του

TΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΦΙΛΑ

Πρόκειται για τον μυστικοσύμβουλο του τέως πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή και συνεργάτη του πρωινού καφέ της Ρηγίλλης κ. Χρήστο Χατζηεμμανουήλ, ο οποίος ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΠΑΠ, μία εβδομάδα πριν από τις εκλογές αλλά και λίγες ημέρες μετά μοίραζε αφειδώς μισθούς, bonus, θέσεις, αλλά και διαφημιστικές χορηγίες σε εφημερίδες.
Αναλυτικά, οι αποφάσεις που ελήφθησαν πριν και μετά τις εκλογές αφορούν στα εξής θέματα:

Για τον νομικό σύμβουλο της ΟΠΑΠ Α.Ε. κ. Δημήτρη Παναγέα το διοικητικό συμβούλιο στις 23 Σεπτεμβρίου 2009 έπειτα από πρόταση του κ. Χατζηεμμανουήλ έλαβε απόφαση σύμφωνα με την οποία ο κ. Παναγέας θα ελάμβανε 60.000 ευρώ bonus, επειδή «ως δικηγόρος συνέβαλε αποφασιστικά στην καταπολέμηση του παράνομου στοιχήματος».
Μάλιστα, σύμφωνα με έγγραφα, ο κ. Παναγέας αποφασίστηκε να λάβει το bonus προτού ακόμα ληφθεί απόφαση για τη συμμετοχή του στην Επιτροπή Καταπολέμησης του παράνομου στοιχήματος.

Στο ίδιο έγγραφο ανακοινώνεται και η ανανέωση της σύμβασης του κ. Ρηγόπουλου μέχρι το 2012 με μηνιαίες απολαβές 5.000 ευρώ. (Σημειώνεται ότι ο κ. Ρηγόπουλος είναι υπάλληλος της Νομαρχίας Αχαΐας και υπεύθυνος του πολιτικού γραφείου του κ. Σπήλιου Σπηλιόπουλου.)

Για τις συνεργάτιδές του κυρία Ελένη Αντωνοπούλου και κυρία Καπετανάκη αποφασίστηκαν και τέθηκαν ενώπιον του Δ.Σ. οι ανανεώσεις των συμβάσεών τους, αλλά και ο διπλασιασμός των χρημάτων που ελάμβαναν. Η πρώτη διέθετε σύμβαση μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου 2008 και ελάμβανε 3.500 ευρώ καθαρά. Στη νέα σύμβαση περιελήφθη προσδιορισμός του έργου της κυρίας Αντωνοπούλου, προτάθηκε μισθός 5.000 ευρώ, δόθηκαν τρεις μισθοί bonus, ενώ η σύμβαση ανανεώθηκε μέχρι το 2011.

Με τον ίδιο τρόπο αυξήθηκαν και τα χρήματα της γραμματέως κυρίας Καπετανάκη, η οποία θα λαμβάνει 2.400 ευρώ, έναντι 1.300 ευρώ μέχρι σήμερα, ενώ ανανεώθηκε επίσης η σύμβασή της.

Στις 7 Σεπτεμβρίου 2009, προτάθηκε χορηγία σε τηλεοπτικό κανάλι που μεταδίδει αγώνες της Superleague, ύψους 4 εκατ. ευρώ πλέον ΦΠΑ. Δύο μέρες μετά, στις 9 Σεπτεμβρίου, η χορηγία εγκρίθηκε.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι οποίες ωστόσο δεν επιβεβαιώθηκαν, με προσωπική του απόφαση και χωρίς τη διενέργεια Δ.Σ., ο κ. Χατζηεμμανουήλ τοποθέτησε περί τους δέκα δημοσιογράφους στη θυγατρική εταιρεία «ΟΠΑΠ International».

Με άλλη απόφαση του Δ.Σ., μια εβδομαδιαία εφημερίδα έλαβε χορηγία 200.000 ευρώ, με αντικείμενο διαφημιστικές καταχωρήσεις.

ΠΗΓΗ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Αποδέκτες ακάλυπτων επιταγών εννέα στους δέκα βιοτέχνες

Τρεις στους 10 ξεκίνησαν το σφράγισμα

Σε «ωρολογιακές βόμβες» στα χέρια των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, που απειλούν τη βιωσιμότητά τους, εξελίσσονται οι μεταχρονολογημένες και οι ακάλυπτες επιταγές. Οπως προκύπτει από έρευνα της εταιρείας Interview για λογαριασμό του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, εννέα στους δέκα βιοτέχνες της περιοχής έχουν γίνει αποδέκτες ακάλυπτων επιταγών, ενώ τρεις στους δέκα ξεκίνησαν τη διαδικασία για τη σφράγισή τους.
Από τους υπόλοιπους, οι τέσσερις στους δέκα έδωσαν -κατόπιν συνεννόησης με τον πελάτη τους- κάποιες μέρες παράτασης μέχρι να εισπράξουν την επιταγή, ενώ τρεις στους δέκα την έδωσαν πίσω στον πελάτη τους και την αντικατέστησαν με μία πιο μακρινή.

Σε ό,τι αφορά τις μεταχρονολογημένες επιταγές, όπως προκύπτει από τις απαντήσεις των βιοτεχνών, το πιο σύνηθες διάστημα είναι οι οκτώ μήνες, το μικρότερο ο ένας μήνας, ενώ υπήρξε αναφορά και για επιταγή 24 μηνών.

Με μεταχρονολογημένες επιταγές τουλάχιστον εννέα μηνών δουλεύουν κυρίως οι μεταποιητικές επιχειρήσεις και ακολουθούν οι μεικτές με οκτάμηνες και οι παροχής υπηρεσιών με επτάμηνες.

Στην έρευνα, με τίτλο «Οι επιπτώσεις των ακάλυπτων επιταγών στις βιοτεχνίες της Θεσσαλονίκης», τα αποτελέσματα της οποίας παρουσίασε χθες η διοίκηση του ΒΕΘ, το 95% των ερωτηθέντων απάντησε πως οι επιχειρήσεις τους έχουν συναλλαγές με επιταγές, είτε ως εκδότες είτε ως παραλήπτες.
ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

Ο Ρωσος πρόεδρος καταδικάζει τον Στάλιν !

Η δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων, κατά τη διακυβέρνηση του Σοβιετικού δικτάτορα Ιωσήφ Στάλιν δεν μπορεί να δικαιολογηθεί, έγραψε στο μπλογκ του, ο Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ.

«Είμαι πεπεισμένος ότι οι εθνικές τραγωδίες είναι τόσο ιερές όσο και οι νίκες», είπε ο Μεντβέντεφ, αποκαλώντας την «καταστολή» και τις διώξεις, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 «μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στη ρωσική ιστορία».

Ο ίδιος απέρριψε τις δικαιολογίες των απολογητών του καθεστώτος ότι η «εξολόθρευση» ήταν «απαραίτητη για τους υψηλότερους στόχους του κράτους», λέγοντας ότι «τίποτα δεν μπορεί να είναι σημαντικότερο από την ανθρώπινη ζωή».

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΖΗΜΙΟΓΟΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ ΟΙ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΤΑΞΙ.

Άρθρο του δικηγόρου,
Δημήτρη Καραμήτσα,
Αντιπροέδρου του Ν.ΙΝΚΑ

(Tο άρθρο το βρήκα στο blog: ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ)

Ποιοι Ελληνες πήραν φέτος αύξηση τουλάχιστον 30 Ευρώ την ημέρα ;
Οι ταξιτζήδες … .

Α. Οι αιτιάσεις μας και οι αντιρρήσεις μας δεν έπιασαν τόπο. Η δεύτερη μεγάλη αύξηση στα κόμιστρα των ταξί μέσα σε ένα χρόνο είναι γεγονός. Ο υπουργός υποδομών, δικτύων και μεταφορών δεν μας κάλεσε καν, εμάς τους πολίτες και τουλάχιστον τις ενώσεις καταναλωτών για να συζητήσουμε το θέμα των αυξήσεων στα ταξί. Από την προηγούμενη κυβέρνηση δεν περιμέναμε ίσως καμία σοβαρή μορφή συμμετοχικής δημοκρατίας, από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το αξιώνουμε.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έκανε λόγο για αναδιανομή των εισοδημάτων υπέρ των πολλών, στην πολιτική επιλογή του αυτή τον στηρίζουμε. Ο υπουργός του όμως το έκανε πράξη υπέρ των λίγων. Ακριτα και αμελέτητα (χωρίς καμία στοιχειώδη μελέτη) συνέχισε την απαράδεκτη πολιτική της Ν.Δ., που ενώ όφειλε να μειώσει τα κόμιστρα των ταξί λόγω μείωσης του λειτουργικού κόστους, τουναντίον τα αύξησε και μάλιστα με ποσοστά που δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία του κλάδου. Αμελέτητα και εν μέσω κρίσης.
Εάν ο στόχος είναι να γίνει ελκυστικό το οικονομικό περιβάλλον του κλάδου των ταξί για να έλθουν πολυεθνικές και ημεδαπές εταιρείες να κερδοσκοπήσουν εις βάρος των πολιτών – καταναλωτών, θα το δείξει ο χρόνος. Αλλωστε, όταν διαμορφώνεται ένα περιβάλλον που ευνοεί τα υπερκέρδη, πάντα εμφανίζονται οι «καλοθελητές» της κερδοσκοπίας. Είναι όμως σαφές ότι η στόχευση των προκλητικών αυξήσεων, όχι μόνο δεν έχει σχέση με τον οποιονδήποτε σοσιαλισμό, αλλά είναι αντίθετη με αυτόν. Είναι μάλιστα προφανώς αντίθετη, όχι μόνο με τα συμφέροντα των εκατομμυρίων Ελλήνων που χρησιμοποιούν ταξί, αλλά και με τα συμφέροντα των ίδιων των επαγγελματιών του ταξί.
Ως ενεργοί πολίτες και σκεπτόμενοι άνθρωποι απορούμε και εκφράζουμε την αγανάκτησή μας : ως πότε θα γίνονται στην χώρα μας πράγματα και θα λαμβάνονται αποφάσεις χωρίς καμία απολύτως στοιχειώδη μελέτη;

Β. Ας την κάνουμε εμείς λοιπόν την μελέτη του κόστους της απόφασης για να κατανοήσουμε καλύτερα κάποια πράγματα. Εάν στο τέλος εξοργιστείτε από το συμπέρασμα : ξεσηκωθείτε, οργανωθείτε, αγωνιστείτε και απαιτήστε !!!.

Τι προκύπτει από μία μελέτη, που άλλοι και κυρίως το εσαεί κράτος των αμελέτητων μέτρων, όφειλε να έχει πραγματοποιήσει, πριν λάβει αποφάσεις;

Η ΜΕΛΕΤΗ:

Ένα ταξί διανύει περίπου 250 χιλιόμετρα στο 8ωρο. Αυτό προκύπτει από αναφορές οδηγών ταξί, αλλά και τον μέσο όρο ταχύτητας κίνησης στις μεγάλες πόλεις (περί τα 35χλμ./ώρα). Δεν θα λάβουμε υπόψη αυτό τον αριθμό των 250 χλμ., ούτε τις αναφορές για 300 χλμ/8ωρο, θα λάβουμε υπόψη μας τα 200 χλμ/ 8ωρο.
Η δεύτερη δόση της αύξησης στα κόμιστρα ήταν 0,12 Ευρώ ανά χλμ. στη μονή ταρίφα και 0,21 Ευρώ ανά χλμ. στην διπλή ταρίφα. Εμείς δεν θα πάρουμε τον μέσο όρο των δύο αυτών αυξήσεων (ήτοι 0,165 ανά χλμ.), αλλά θα συνυπολογίσουμε την αύξηση της διπλής ταρίφας με συντελεστή 20% (ή 1/5). Ο υπολογισμός αυτός δίνει ως αποτέλεσμα ότι ο μέσος όρος αύξησης ήταν 0,138 Ευρώ ανά χιλιόμετρο.
Πολλαπλασιάστε τώρα την χιλιομετρική αύξηση (€ 0,138) με τα ημερήσια χιλιόμετρα (200). Το αποτέλεσμα είναι 27,6 Ευρώ αύξηση ημερησίως !!!. Αυτό είναι το επιπλέον κέρδος με την αύξηση Νοεμβρίου 2009, για το κάθε οκτάωρο εργασίας ενός ταξί, για τον κάθε επαγγελματία ταξί. Όλα αυτά χωρίς να μεταβληθεί κανένα στοιχείο του λειτουργικού κόστους (το οποίο φέτος μειώθηκε μάλιστα σημαντικά). Εάν αναλογιστούμε ότι στις μεγάλες πόλεις (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πειραιά) η μία στις δύο μισθώσεις («κούρσες») είναι διπλομίσθωση θα πρέπει να προσθέσουμε άλλα 100 χλμ. κέρδους ανά ημέρα (Χ € 0,138). Κατά συνέπεια τα 30 Ευρώ του τίτλου είναι μία μέτρια έως ελάχιστη τιμή αύξησης.

Εάν σκεφτούμε ότι τα περισσότερα ταξί λειτουργούν επί 16 ή και 24 ώρες ημερησίως, το αποτέλεσμα για τον κάτοχο ταξί διπλασιάζεται ή τριπλασιάζεται, αντίστοιχα (φυσικά ο υπάλληλος – οδηγός δεν αυξάνει τις αποδοχές του).

Ποιος πληρώνει το επιπλέον κέρδος των αυτοκινητιστών ταξί; Τα εκατομμύρια των επιβατών τους !!!.
Ας αναγάγουμε την αύξηση όμως σε πανελλήνια κλίμακα.
Στην Ελλάδα κυκλοφορούν νόμιμα περί τα 28.000 ταξί. Είναι πάρα πολλά σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, αλλά καλύπτουν τις αντίστοιχες ελλείψεις στο τομέα των μέσων μαζικής μεταφοράς. Η κερδοφορία είναι προδεδομένη και για τον λόγο αυτό οι άδειες ταξί πωλούνται σε τιμές πολλών δεκάδων χιλιάδων Ευρώ.
Ας επανέλθουμε στην μελέτη: 28.000 ταξί Χ 200 χλμ. το οκτάωρο Χ 0,138 Ευρώ η αύξηση = 772.800 Ευρώ ημερησίως αύξηση – περαιτέρω κέρδος των 28.000 κατόχων ταξί σε πανελλαδική κλίμακα, το οποίο εντέλλονται με την αύξηση να τους καταβάλλουν οι καταναλωτές, οι χρήστες των ταξί.
Σε επίπεδο μήνα (30 ημέρες) το κόστος αυτό είναι της τάξης των 23.184.000 Ευρώ, πανελλαδικά. Το ποσό αυτό φεύγει από το εισόδημα των χρηστών ταξί και μεταβαίνει μηνιαίως με τις αυξήσεις στους κατόχους ταξί.
Σε ετήσιο επίπεδο η χρηματική μετακίνηση από τους καταναλωτές προς τους κατόχους ταξί είναι κατ’ ελάχιστο 278.208.000 Ευρώ.
Αυτά με τους πιο πάνω υπολογισμούς που είναι οι ελάχιστοι, όπως θα διαπιστώσατε, καθώς αφορούν μόνο ένα 8ωρο, δεν υπολογίζουν τις διπλομισθώσεις και λαμβάνουν ως βάση ένα συντηρητικό αριθμό χιλιομέτρων.
Εάν στους υπολογισμούς μας προσθέσουμε τα ανωτέρω δεδομένα τότε τα ποσά γίνονται ακόμα πιο εντυπωσιακά και οι αυξήσεις ακόμα πιο προκλητικές.
Εάν, επίσης, αναλογιστούμε ότι τον Μάιο του τρέχοντος έτους οι κάτοχοι ταξί πήραν και άλλες αυξήσεις, ισόποσες με την τωρινή, δηλ. τα ανωτέρω στοιχεία ισχύουν στο διπλάσιο !!!, οι απορίες και η αγανάκτησή μας διπλασιάζονται.

Τα χρήματα αυτά τα στερούνται τα εκατομμύρια των καταναλωτών και οι λοιποί επαγγελματίες για να δοθούν με μία υπουργική απόφαση στους 35.000 περίπου κατόχους αδειών ταξί. Ποιος μπορεί να μιλήσει, κατόπιν τούτων, για αναδιανομή υπέρ των πολλών και αναθέρμανση της αγοράς ;

Την ίδια ώρα που η έλλειψη μελετών και ο μηδενικός σχεδιασμός των πόλεων οδηγεί σε τέτοια κοινωνικά οικονομικά κόστη, την ίδια ώρα που οι μηνιαίες αυξήσεις στους μισθωτούς και στους συνταξιούχους (εάν γίνουν τελικά) θα είναι συμβολικές, της τάξης των 10, 20 και στην καλύτερη περίπτωση των 30 Ευρώ ημερησίως, την ίδια ώρα που τα εισοδήματα των παραγωγικών τάξεων μειώνονται και συμπιέζονται, μια ολιγάριθμη σχετικά ομάδα επαγγελματιών, που προσφέρουν από ελάχιστα έως καθόλου, στο παραγωγικό γίγνεσθαι της χώρας, έρχεται να πριμοδοτηθεί καταχρηστικά και να λάβει τεράστιες και υπέρογκες αυξήσεις. Οσο για την φορολόγηση των εισοδημάτων τους … μάλλον συμβολική φαίνεται να είναι για πολλούς.

Τελικά μήπως είναι οι πρακτικές και αποφάσεις αυτές, που εξοργίζουν τον πολίτη έναντι του κράτους του; Μήπως είναι αυτές, απτά παραδείγματα της έλλειψης ισότητας, ισονομίας και ισοπολιτείας; Ή, μήπως, με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση μας προτείνει να γίνουμε όλοι κάτοχοι ταξί για να απολαμβάνουμε αυξήσεις και κέρδη την ώρα που οι υπόλοιποι ασφυκτιούν και αγωνιούν ;

Σύμφωνα με την πιο πάνω μελέτη, κάθε μία από τις πιο πάνω αυξήσεις προσδίδει στους κατόχους ταξί αύξηση ποσού περί τα 850 Ευρώ μηνιαίως και συνολικά 1700 Ευρώ μηνιαίως κατ’ ελάχιστο. 1.700 Ευρώ αύξηση το μήνα, κατ’ ελάχιστο !!!, διότι εάν αναλογιστούμε ότι δεν υπάρχει ταξί που να εργάζεται ημερησίως λιγότερες από 12 ώρες ή 16 ώρες, τα ποσά πολλαπλασιάζονται και γίνονται κατά πολύ μεγαλύτερα.
Από πού προκύπτει αυτό το προκλητικό «κέρδος» και ποιος το χρεώνεται; Φυσικά το χρεώνονται τα εκατομμύρια των ανθρώπων που χρησιμοποιούν ταξί και εν συνόλω η ελληνική κοινωνία. Όταν η αναθέρμανση της οικονομίας στηρίζεται σε ελάχιστες αυξήσεις και σε κάποια εφ άπαξ επιδόματα, κάποιοι έρχονται άκριτα και αμελέτητα να την δυσχεράνουν και να κινηθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση με προκλητικές αυξήσεις τεραστίου κόστους στην επαγγελματική ομάδα αυτή.

Γ. Αντιλαμβανόμαστε ότι οι οδηγοί ταξί κάνουν ένα δύσκολο επάγγελμα, το ίδιο όμως ισχύει για την πλειοψηφία των Ελληνίδων και των Ελλήνων και τίποτα δεν αιτιολογεί στο μυαλό κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου τέτοιες αυξήσεις με τέτοια κόστη.
Οσο για τις αιτιολογίες που χρησιμοποίησε ο προηγούμενος υπουργός και ασπάστηκε ο νυν για να συνεχίσει τις προκλητικές αυξήσεις, του λέμε και πάλι ότι αναφέρονται στις αυτονόητες επαγγελματικές υποχρεώσεις.
Αλλωστε, ούτε οι διπλό και τριπλό-μισθώσεις σταμάτησαν, ούτε οι προκλητικές επιλογές και απορρίψεις «κούρσας» έπαυσαν, ούτε τα πειραγμένα απατηλά ταξίμετρα μιας μειοψηφίας, ούτε η κάκιστη συμπεριφορά κάποιων οδηγών ταξί.

Οι αιτιολογίες της απόφασης (εάν κάποιος μπορεί να τις αποκαλέσει αιτιολογίες) κατέρρευσαν. Όπως μάλιστα προβλέπαμε, εμείς και όλοι οι στοιχειωδώς σκεπτόμενοι άνθρωποι σε αυτή την χώρα, το μέτρο της εισόδου των ταξί στις λεωφορειολωρίδες (που υλοποιήθηκε με την ίδια Υ.Α. των αυξήσεων) αποδείχθηκε τραγικό για όσους χρησιμοποιούν λεωφορεία και οι πληροφορίες μας αναφέρουν ότι στην Θεσσαλονίκη που ολοκληρώνεται η σχετική μελέτη, το μέτρο «προσέφερε» αύξηση του χρόνου μετακίνησης με λεωφορεία περίπου κατά 50%.

Τι απομένει σε εμάς τους πολίτες, πέρα από την αγανάκτηση και την καταδίκη και πέρα από τις ενέργειες που μπορούμε να κάνουμε μέσω του Ν. ΙΝΚΑ;

Να συνεχίσουμε το μέτρο αποφυγής χρήσης ταξί που επιλέξαμε ως αναγκαιότητα από τα τέλη Απριλίου του 2009. Αποφύγετε να χρησιμοποιείτε ταξί, απαιτήστε καλές και ανθρώπινες δημόσιες συγκοινωνίες, θίξτε στις συζητήσεις σας τις παράλογες αυξήσεις.

Μόνο με τον τρόπο αυτό μπορούμε να νικήσουμε.

Υ.Γ. Καλούνται τα Μ.Μ.Ε. να ενημερώνουν επαρκώς τους πολίτες - καταναλωτές για τα ζητήματα που θίγει με τα δελτία τύπου της, η μεγαλύτερη ένωση καταναλωτών της χώρας. Το σχετικό με το θέμα δελτίο τύπου που αποστείλαμε την 29/10/2009 αγνοήθηκε από τα περισσότερα Μ.Μ.Ε. .

ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ:

Αφού διευκρινίσω ότι ούτε ταξιτζής είμαι ούτε «φιλικά κείμενος» στους ταξιτζήδες, για λόγους που κάποιους κάλυψε το Ν.ΙΝΚΑ (διπλές κούρσες, ανάγωγη συμπεριφορά, επιλεκτικότητα διαδρομών) αλλά και άλλους που ΔΕΝ κάλυψε το Ν.ΙΝΚΑ, όπως ΑΠΟΛΥΤΗ ΟΔΙΚΗ ΑΛΗΤΕΙΑ και ΑΣΧΕΤΟΣΥΝΗ οφείλω να υποβάλλω τις ακόλουθες ενστάσεις ως προς τη μελέτη

Α) ΔΕΝ διευκρινίζει αν τα διανυθέντα χιλιόμετρα ανά ημέρα που συμμετέχουν στον υπολογισμό είναι χιλιόμετρα ΜΕ ΠΕΛΑΤΗ ή χιλιόμετρα ΧΩΡΙΣ πελάτη. Η μελέτη μιλά για 250 χλμ/οκτάωρο θεωρώντας ότι τα 200 από αυτά πληρώνονται. Η επιλογή εμπεριέχει στοιχεία αυθαιρεσίας

Β) Το ότι οι ταξιτζήδες παίρνουν ΔΙΠΛΕΣ κούρσες ΔΕΝ πρέπει να αποτελεί λόγο στο να μην λαμβάνουν λογικές αυξήσεις όταν τις δικαιούνται. Αποτελούν όμως λόγο να τρώνε ΠΡΟΣΤΙΜΑ που να τα θυμούνται μέχρι τα βαθειά τους γεράματα. Συνεπώς τα περί διπλών και μαύρων διαδρομών αποτελούν θέμα φοροδιαφυγής και πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο ΞΕΧΩΡΙΣΤΗΣ εκστρατείας και να βγουν απ την μελέτη περί αυξήσεων

Γ) Το ότι εργάζονται ΝΟΜΙΜΑ περισσότερο από το 8ωρο ΔΕΝ πρέπει να αποτελεί επίσης ανασταλτικό παράγοντα για αυξήσεις, όπως δεν πρέπει να θεωρεί κάποιος το εαυτό του αδικημένο όταν κάποιος άλλος που κάνει παρόμοια εργασία έχει περισσότερα εισοδήματα λόγω υπερωρίας
ΟΜΩΣ
Ειδικά με τους ταξιτζήδες και γενικότερα με τους επαγγελματίες οδηγούς πρέπει η πολιτεία να ξυπνήσει και να λάβει υπόψη τις διεθνείς επιστημονικές μελέτες που μιλούν για ΣΟΒΑΡΗ ΜΕΙΩΣΗ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΩΝ και ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ μετά από κάποιο όριο συνεχούς εργασίας στο «τιμόνι»
Το ΝΕΟ ΙΝΚΑ λοιπόν αντί να βάζει στο στόχαστρο τα έσοδα ΥΠΕΡΩΡΙΩΝ που στο κάτω-κάτω είναι δεδουλευμένα με περισσότερο κόπο, θα πρέπει να βάλει στο στόχαστρο το θέμα «ορθολογική υπερωρία στο τιμόνι» για λόγους ασφαλείας, και να απαιτήσει από την πολιτεία να επανεξετάσει το «ΝΟΜΙΜΟ» της υπερωρίας αυτής
Καλή η προστασία της τσέπης του καταναλωτή αλλά ακόμα καλύτερη η μέριμνα για την ασφάλειά του

Καταλήγοντας

Η αύξηση είναι όντος προκλητική
Η μελέτη είναι καλή, όμως για να είναι απόλυτα δίκαιη πρέπει να παράσχει περισσότερα στοιχεία για τα χιλιόμετρα με πελάτη και χωρίς πελάτη, και να ΑΦΑΙΡΕΘΟΥΝ από αυτή τα περί Διπλής Μίσθωσης, και Υπερωριών
Με ΞΕΧΩΡΙΣΤΕΣ και ΑΜΕΙΛΙΚΤΕΣ εκστρατείες το Ν. ΙΝΚΑ πρέπει να επικεντρωθεί στις Διπλές Μισθώσεις, σε θέματα Ασφαλειας λόγω εξουθενωμένων οδηγών , αλλά και στην Αντιεπαγγελματική Οδική Συμπεριφορά τους .

Η γυαλιστερή βιτρίνα

Του Ρούσσου Βρανά

Οι επισκέπτες της «Έκθεσης των εκατομμυριούχων» της Ρωσίας μπορεί να έκαναν πάρτι την περασμένη εβδομάδα, με λιμουζίνες δεκατρία μέτρα μάκρος και άλλα είδη πολυτελείας, αλλά λίγες μέρες νωρίτερα η έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας ήταν ζοφερή για όσους Ρώσους δεν τα κατάφεραν να γίνουν εκατομμυριούχοι: η οικονομική κρίση έχει καταβυθίσει το βιοτικό επίπεδο του ρωσικού λαού.

Σε έρευνά της η Ρωσίδα κοινωνιολόγος Όλγα Κισλίτσινα, ήδη πριν από την κρίση, διαπίστωνε πως η μετασοβιετική Ρωσία έχει γίνει μια βαθιά ταξική κοινωνία. «Το φτωχότερο 10% του πληθυσμού νέμεται λιγότερο από το 2% του συνολικού εισοδήματος», έγραφε, «ενώ στο πλουσιότερο 10% αναλογεί το 40% αυτού του εισοδήματος».

Το πιο αξιοσημείωτο, όμως, είναι η ταχύτητα με την οποία ενέσκηψαν οι κοινωνικές ανισότητες. Σε λιγότερο από δύο δεκαετίες, μια κοινωνία που το βιοτικό επίπεδό της ήταν μεν χαμηλό αλλά το εισόδημά της διανεμόταν με σχετική ισότητα, μετασχηματίστηκε σε μία από τις πιο άνισες κοινωνίες του πλανήτη. Μολονότι οι δισεκατομμυριούχοι της Ρωσίας επλήγησαν σοβαρά από την οικονομική κρίση, γράφει ο δημοσιογράφος Στέφαν Στάινμπεργκ, οι 32 από τους 739 δισεκατομμυριούχους του κόσμου που περιλαμβάνει στον φετινό κατάλογό του το περιοδικό «Φορμπς» είναι Ρώσοι. Με την αποκατάσταση της καπιταλιστικής οικονομίας στη Ρωσία σχηματίστηκε μια πολύ μικρή μεσαία τάξη, κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα. Όμως, η φτώχεια, η ανεργία και η υποαπασχόληση κυριαρχούν στις μεγάλες πόλεις και οι συνθήκες ζωής στην επαρχία είναι αβίωτες.

Η οικονομική ανάπτυξη τονώθηκε τα τελευταία χρόνια, αλλά οι σημερινές οικονομικές επιδόσεις της Ρωσίας παραμένουν στο 75% των επιδόσεων του 1989. Παράλληλα, η διεύρυνση των εισοδηματικών ανισοτήτων έχει ένα τεράστιο κοινωνικό κόστος. Σύμφωνα με τη «Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση», η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 προκάλεσε μεγάλη άνοδο της θνησιμότητας, κυρίως από αλκοολισμό και επεισόδια βίας. Σε έρευνά του που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του «Το σύνδρομο της κοινωνικής θέσης», ο επιδημιολόγος Μάικλ Μάρμοτ αποδίδει τον θάνατο περίπου τεσσάρων εκατομμυρίων Ρώσων στην παλινόρθωση του καπιταλισμού. Πριν από αυτό, μεταξύ 1984 και 1987, το προσδόκιμο ζωής στη Ρωσία είχε ανεβεί από τα 61,7 στα 64,9 χρόνια για τους άνδρες και από τα 73 στα 74,3 για τις γυναίκες. Όμως, μεταξύ 1987 και 1994, το προσδόκιμο ζωής για τους άνδρες μειώθηκε στα 57,6 και για τις γυναίκες στα 71 χρόνια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η διαφορά στο προσδόκιμο ζωής ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση και τις προηγμένες δυτικές καπιταλιστικές χώρες ήταν 2,5 χρόνια. Στα μέσα του 2000 αυτή η διαφορά είχε αγγίξει τα 15 χρόνια, σύμφωνα με τον ΟΗΕ (UΝDΡ, έκθεση 2007).

Οι εικόνες που συνήθως προβάλλει προς τα έξω η επίσημη Ρωσία δείχνουν μια γυαλιστερή βιτρίνα, αλλά πίσω από αυτήν κρύβεται μια πραγματικότητα που θυμίζει την τσαρική εποχή. Η υπόσχεση του καπιταλισμού πως θα έφερνε την πρόοδο δεν έχει εκπληρωθεί.

ΠΗΓΗ ΤΑ ΝΕΑ

Τουρκική υποκρισία

Ένα γράμμα απ το Πόρτο Ράφτη

Τελευταία, ο Τούρκος πρωθυπουργός έκανε δριμεία κριτική στο Ισραήλ για την επιχείρηση του ισραηλινού στρατού στη Γάζα στις αρχές του έτους. Ματαίωσε μάλιστα, εξ αυτού του λόγου, προγραμματισμένα κοινά γυμνάσια, μη δεχόμενος την ισραηλινή συμμετοχή σε αυτά.
Αυτό, βέβαια, αποτελεί ένα ακόμη δείγμα ισλαμικής υποκρισίας, όταν ολόκληρη η υφήλιος παρακολουθει με φρίκη την τουρκική κτηνωδία στις στρατιωτικές επιχειρήσεις ρουτίνας στις κουρδικές περιοχές. Καμιά χώρα στον ισλαμικό κόσμο δεν έχει καταδικάσει τις σφαγές των Κούρδων αμάχων από τους Τούρκους και όποιες κριτικές προέρχονται από τη Δύση, η Τουρκία τις αντιμετωπίζει με προκλητικότητα και τις απορρίπτει με βδελυγμία και εκφράσεις πληγωμένου φιλότιμου.
Με βάση τα πορίσματα της οργάνωσης Human Rights Watch, η τουρκική κυβέρνηση, εκτός της απαγόρευσης, που έχει επιβάλει στους Κούρδους, να μιλούν τη γλώσσα τους και να βαφτίζουν τα νεογέννητα με κουρδικά ονόματα, με μια από καιρό οργανωμένη επιχείρηση με σκοπό να καταστρέψει την εθνική ταυτότητα της μειονότητας αυτής, ισοπέδωσε 3.000 χωριά εκτοπίζοντας 370.000 Κούρδους πολίτες.

Και πού να θυμηθούμε τη σφαγή των Αρμενίων ή τους διωγμούς των Ελλήνων...

Εν όψει των παραπάνω, καλώς να ορίσετε κύριοι Τούρκοι (οζ γκελντινίζ) στην Ευρωπαϊκή Ενωση! Μόνο εσείς μας λείπετε, για να εξισλαμισθούμε τελείως και να αποκτήσουμε, επί τέλους, φθηνά και δίχως στερήσεις, το πετρέλαιο που μας χρειάζεται.

Ι. Ιωσηφ / Πόρτο Ράφτη

Οι νομοθέτες του μπάχαλου

Του Αντωνη Καρπετοπουλου

O Ολυμπιακός, με την απόφασή του να μην καταθέσει ένσταση για την εγκυρότητα του αγώνα του με τον Πανσερραϊκό, έσωσε το κύρος της διοργάνωσης που λέγεται Κύπελλο Ελλάδος.

Ο Πανσερραϊκός όντως χρησιμοποίησε για δύο λεπτά έξι ξένους παίκτες. Με βάση τον κανονισμό, μια ομάδα της Β΄ και της Γ΄ Εθνικής δεν μπορεί να χρησιμοποιεί περισσότερους από πέντε. Το παράπτωμα είναι βεβαιωμένο και η ποινή του αποκλεισμού θα επιβαλλόταν. Ομως, δικαιοσύνη δεν σημαίνει επιβολή ποινής που βασίζεται σε έναν ηλίθιο κανονισμό και ο συγκεκριμένος κανονισμός είναι τέτοιος.
Αυτή η ιστορία είναι μια ακόμα περίπτωση ελληνικής τσαπατσουλιάς. Γιατί προέκυψε αυτό το μπάχαλο; Γιατί προφανώς κάποιος, συντάσσοντας την προκήρυξη της διοργάνωσης του Κυπέλλου, έκανε αντιγραφή (ή ίσως και copy paste!) των περσινών διατάξεων, που ανέφεραν ότι και στο Κύπελλο ισχύουν οι κανονιστικές διατάξεις των πρωταθλημάτων των κατηγοριών στις οποίες οι ομάδες παίρνουν μέρος. Αυτός που έγραψε (ή απλά κόπιαρε την προκήρυξη) προφανώς ξέχασε ότι από φέτος στα πρωταθλήματα της Β΄ και της Γ΄ Εθνικής ισχύουν περιορισμοί που αφορούν τους ξένους παίκτες – περιορισμοί που δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν στους αγώνες του Κυπέλλου γιατί δημιουργούν βάσεις άνισου ανταγωνισμού.

Το δεύτερο που αποκάλυψε αυτή η ιστορία είναι ότι η EΠΟ, που προΐσταται του Κυπέλλου, δεν έχει καμία δυνατότητα να κινηθεί αυτεπάγγελτα όταν προκύπτουν τέτοιου τύπου παραβάσεις χωρίς να υπάρχει καταγγελία. Κι αυτό είναι από ό, τι φαίνεται μια καθαρά ελληνική εφεύρεση!

Η UEFA, όταν προκύπτουν τέτοιου τύπου παρατυπίες, δεν περιμένει καταγγελίες: δρα αυτεπάγγελτα και τιμωρεί.

Η ΕΠΟ για χρόνια πετάει εύσχημα το μπαλάκι στις ομάδες, ώστε να παρεμβαίνει στη συνέχεια ρυθμιστικά ή «νταραβεριτζίδικα», για να χρησιμοποιήσω μια λέξη πολύ αγαπητή στο θερμοκήπιο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η ΕΠΟ για χρόνια, αντί να εποπτεύει, προτιμάει να κάνει εξυπηρετήσεις, να παζαρεύει ποινές, να σώζει ή να καταδικάζει, αφού ωστόσο άλλος χρεωνόταν το βάρος της καταγγελίας του όποιου κανονιστικού παραπτώματος.

Ο Ολυμπιακός έκανε πολύ καλά που δεν έκανε ένσταση: τα ματς πρέπει να κερδίζονται και να χάνονται στα γήπεδα. Ο κ. Σοφοκλής Πιλάβιος, ωστόσο, πρέπει να ζητήσει κάποιες παραιτήσεις και να κάνει κάποιες τροποποιήσεις στους κανονισμούς.

Οι νομοθέτες του μπάχαλου πρέπει να πάνε στα σπίτια τους.

Και η ΕΠΟ να γίνει επιτέλους φορέας με κύρια ευθύνη την προστασία του αθλήματος.

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η.Π.Α.: Οι κατασχέσεις γεμίζουν τα καταφύγια των αστέγων

Του ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΙΤΣΑ

«Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα ξυπνούσα κάποια μέρα σ' ένα καταφύγιο για αστέγους», ψέλλισε αγχωμένη στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» η Σέρι Γουέστ, από το Κλίβελαντ του Οχάιο.
Η Γουέστ όταν έχασε το σπίτι της, αναγκάστηκε την πρώτη νύχτα να κοιμηθεί στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου της. Μητέρα τριών ανήλικων παιδιών και γιαγιά έξι εγγονιών, πέρασε αρκετούς μήνες σε καναπέδες φίλων και συγγενών. Αφού εξάντλησε όλες τις επιλογές της, κατέληξε σ' ένα καταφύγιο αστέγων. Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι πριν από μια δεκαετία η ίδια και κάποιοι φίλοι της διατηρούσαν ένα καταφύγιο για άστεγους, στο οποίο τους πρόσφεραν καθημερινή βοήθεια...
Πριν από τρία χρόνια η κατάσχεση ενός ακινήτου στις ΗΠΑ δεν ήταν η αιτία για να γίνει κάποιος άστεγος. Από τα τελευταία στοιχεία των κοινωνικών υπηρεσιών, όμως, προκύπτει ότι τουλάχιστον το 10% των αστέγων που έλαβαν βοήθεια το 2008 ήταν άτομα που είχαν χάσει το σπίτι τους από μια κατάσχεση. Η οργάνωση Εθνική Συμμαχία για τους Αστεγους εκτιμά ότι μέχρι το τέλος του 2010 το ποσοστό αυτό θα αυξηθεί δραματικά. Στις μεσοδυτικές Πολιτείες οι συνεχιζόμενες κατασχέσεις οδήγησαν περίπου 15% των πολιτών να προστεθούν στις στρατιές των νέων αστέγων. Παρόμοιες περιπτώσεις έχουν καταγραφεί σε καταφύγια αστέγων στην Καλιφόρνια, το Μίσιγκαν και ειδικά στη Φλόριντα.
Οι έρευνες δείχνουν ότι πολλά άτομα που κατέληξαν στα καταφύγια αστέγων ήταν χαμηλόμισθοι ένοικοι κατοικιών, των οποίων οι ιδιοκτήτες έχασαν τα σπίτια τους και τους ανάγκασαν να φύγουν. Ωστόσο, τους τελευταίους μήνες υπάρχει εμφανής αύξηση στα ποσοστά των πρώην ιδιοκτητών ακινήτων που εμφανίζονται στα καταφύγια των αστέγων.

«Πρόκειται για οικογένειες που κατά το παρελθόν δεν χρειάζονταν κάποιου είδους βοήθεια», είπε ο Ρικ Κόουλ, εκπρόσωπος του δημάρχου της πόλης Βεντούρα στην Καλιφόρνια, η οποία επέτρεψε πρόσφατα στους άστεγους να σταθμεύουν τα αυτοκίνητά τους και να κοιμούνται σε συγκεκριμένους χώρους. Οσοι εξακολουθούν να διαθέτουν κάποιους πόρους νοικιάζουν σπίτια ή διαμερίσματα. Ολο και περισσότεροι όμως στρέφονται στη λύση των μοτέλ που χρεώνουν με την εβδομάδα, ενώ παρατηρείται το φαινόμενο ολόκληρες οικογένειες να στοιβάζονται μέσα σ' ένα δωμάτιο.

Η προσωπική ιστορία της 60χρονης Γουέστ είναι η κλασική ιστορία των νεόπτωχων αστέγων της Αμερικής. Κάποια στιγμή με τον σύζυγό της αποφάσισαν να αγοράσουν ένα σπίτι σε μια πολύ ωραία γειτονιά του Κλίβελαντ. Κατέβαλαν ως προκαταβολή 45.000 δολάρια και πλήρωναν μηνιαία δόση 400 δολάρια. Οσο περνούσε όμως ο καιρός, το ζεύγος ξόδευε περισσότερο από όσα κέρδιζε. Κατέφυγαν στις πιστωτικές κάρτες και παρά το γεγονός ότι αντιμετώπιζαν δυσκολίες, αποφάσισαν να αγοράσουν και ένα πολυτελές SUV. Το 2001 το ζευγάρι πήρε δάνειο ύψους 67.000 δολαρίων προκειμένου να επαναχρηματοδοτήσουν τα προηγούμενα χρέη τους. Δύο χρόνια αργότερα η Γουέστ χώρισε και τότε άρχισαν τα έντονα οικονομικά της προβλήματα. Από το 2005 κάνει περιστασιακές δουλειές. Οταν πρόσφατα απευθύνθηκε στην τράπεζα που είχε εκδώσει το στεγαστικό της δάνειο επιδιώκοντας μια συμφωνία για χαμηλότερες δόσεις, ο υπάλληλος βλέποντας την πιστοληπτική της ικανότητα ούτε καν δέχτηκε να τη συναντήσει.

«Χωρίς τη Βίβλο θα ήμασταν καλύτεροι»

Του Γιώργου Αγγελόπουλου

Έπειτα από σχεδόν δύο δεκαετίες ανακωχής, ο Ζοζέ Σαραμάγκου επιτίθεται και πάλι στην Εκκλησία. Στόχος του η Βίβλος, ένα «εγχειρίδιο κακών ηθών», ένας «κατάλογος ωμοτήτων και των χειρότερων εκφάνσεων της ανθρώπινης φύσης».
«Διάβασε τη Βίβλο και θα χάσεις την πίστη σου», είπε την περασμένη εβδομάδα ο Πορτογάλος νομπελίστας της Λογοτεχνίας σε συνάντηση που είχε με δημοσιογράφους με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του «Κάιν», του τελευταίου βιβλίου του. Σύμφωνα με τον Σαραμάγκου, στη Βίβλο δεν υπάρχει «τίποτε το θεϊκό» και ο «Κάιν» του, ένα βιβλίο 181 σελίδων, το οποίο έγραψε σε τέσσερις μήνες και κυκλοφόρησε ταυτόχρονα στα πορτογαλικά, τα ισπανικά και τα καταλανικά, παρ΄ όλο που προσέβαλε την Εκκλησία, δεν θα προσβάλει τους Καθολικούς επειδή «δεν διαβάζουν τη Βίβλο».

Το εν λόγω ιερό βιβλίο περιγράφει έναν «ωμό, μνησίκακο, εκδικητικό, ζηλόφθονο και ανυπόφορο Θεό», λέει ο συγγραφέας, ο οποίος συνιστά στους ανθρώπους να μην εμπιστεύονται «τον Θεό που περιγράφεται στη Βίβλο». «Το ανθρώπινο μυαλό είναι σπουδαίος δημιουργός παράλογων εννοιών, και ο Θεός είναι η πιο παράλογη απ΄ όλες», τόνισε προσθέτοντας: «Χωρίς τη Βίβλο θα ήμασταν διαφορετικοί, πιθανόν καλύτεροι άνθρωποι (...). Πώς είναι δυνατόν να έχει γίνει η Βίβλος πνευματικός οδηγός, όταν είναι γεμάτη με τρόμο, αιμομιξίες, προδοσίες και σφαγές;».

Στα 86 του, ο Σαραμάγκου παραμένει αιρετικός και αντάρτης, όπως όταν εντάχθηκε, το 1969, στο παράνομο τότε Κομμουνιστικό Κόμμα. «Η συγγραφή αυτού του βιβλίου ήταν άσκηση ελευθερίας για μένα», είπε για το «Κάιν». «Δεν επιδιώκω την αντιπαράθεση, όμως έχω μερικές πεποιθήσεις και λέω ορισμένα πράγματα».

Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που προκαλεί αντιδράσεις. Μεταξύ άλλων, είχε συγκρίνει την ισραηλινή κατοχή της Δυτικής Όχθης με το Άουσβιτς και είχε χαρακτηρίσει τον Μπερλουσκόνι «μια αρρώστια, έναν ιό που απειλεί να γίνει η αιτία του ηθικού θανάτου της χώρας του Βέρντι». Το 1991, η τότε κυβέρνηση του συντηρητικού Άνιμπαλ Καβάκο Σίλβα είχε ασκήσει βέτο στην υποψηφιότητα του «Κατά Ιησούν Ευαγγελίου» του Σαραμάγκου για το Ευρωπαϊκό Λογοτεχνικό Βραβείο με το επιχείρημα ότι ήταν προσβλητικό για τους Καθολικούς. Αντιδρώντας στη λογοκρισία, ο συγγραφέας ανακοίνωσε τη συμβολική αυτοεξορία του στα ισπανικά Κανάρια Νησιά, όπου ζει μέχρι σήμερα.

Ο Σαραμάγκου λέει ότι δεν γράφει εναντίον του Θεού, «επειδή ο Θεός δεν υπάρχει», αλλά τάσσεται εναντίον των θρησκειών, «επειδή δεν βοηθούν, και ουδέποτε βοήθησαν, στο να φέρουν κοντά τους ανθρώπους».

Πιστεύει πως «ο Θεός υπάρχει μόνο στο μυαλό μας».

Ο «Κάιν» είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε «εναντίον όλων των θρησκειών», τονίζει, επειδή στη διάρκεια της Ιστορίας, «όλες οι θρησκείες, χωρίς εξαίρεση, έκαναν περισσότερο κακό παρά καλό στην ανθρωπότητα».

ΠΗΓΗ: TA NEA

Χριστιανισμός και Ελληνισμός

Γράφει ο Δρ Νικολαος Β. Πετρουλακης

Η πρώτη συνάντηση Ελληνισμού και Χριστιανισμού έγινε με την αρχή του Ευαγγελίου του Ιωάννη «εν Αρχή ην ο Λόγος». Ο Λόγος συνδέεται με τον Νου του Πλάτωνα...

Η δεύτερη συνάντηση έγινε με την έλευση του Παύλου στη Μακεδονία. Η συγγραφή των κειμένων της Καινής Διαθήκης στα ελληνικά ήταν η συνάντηση του ελληνικού πνεύματος με τη νέα θρησκεία.

Η λοιπή χριστιανική γραμματεία των δύο πρώτων αιώνων, γράφτηκε επίσης στα ελληνικά. Η ελληνική σκέψη στη διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων καλλιεργήθηκε κυρίως στις χριστιανικές σχολές της Αλεξάνδρειας και της Αντιόχειας. Εδώ οι χριστιανοί σοφοί της εποχής σπούδαζαν τα ελληνικά γράμματα κάτω από τη σκέψη του Πλάτωνα στην Αλεξάνδρεια και του Αριστοτέλη στην Αντιόχεια. Και στις δύο αυτές σχολές και σε άλλες μικρότερες οι χριστιανοί αντέγραφαν, μεταγλώττιζαν και μετέφραζαν –στα συριακά στην Αντιόχεια– και σπούδαζαν τα ελληνικά γράμματα...

Από μια συριακή μετάφραση οι Αραβες έφεραν πρώτοι, τον 9ο αιώνα τον Αριστοτέλη στη Δύση. Ολες οι σχολές είχαν συνδεθεί με την ελληνική φιλοσοφία και αντικατέστησαν τις φιλοσοφικές σχολές των προηγούμενων χρόνων. Η κλασική Ελλάδα δεν έδινε πια πλούσιους τους καρπούς της και το ελληνικό πνεύμα είχε τη συνέχειά του στον χριστιανικό ελληνιστικό χώρο με όργανο την ελληνική γλώσσα – αττικίζουσα ή κοινή. Στις σχολές αυτές ήλθε σε επαφή τόσο ο χριστιανισμός με την ελληνική σκέψη, την πλατωνική στην Αλεξάνδρεια και την αριστοτελική στην Αντιόχεια.

Τη γραμμή των σχολών αυτών με το πνεύμα κυρίως των Κλήμη και Ωριγένη ακολούθησαν αργότερα τον 4ο αιώνα οι Τρεις Ιεράρχες και το χριστιανικό Βυζάντιο. Η ελληνικότητα του Βυζαντίου αποδείχθηκε και από τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας στη σπουδή των ελληνικών γραμμάτων και κυρίως με τη μελέτη των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Στο Βυζάντιο εξασφαλίσθηκε η ελληνική συνέχεια μέχρι την Αλωση.

Στη διάρκεια της τουρκοκρατίας η Εκκλησία επιτέλεσε, όσο επέτρεπαν οι συνθήκες, το καθήκον της με τα σχολεία που λειτούργησαν σε μοναστήρια ή σε μεγάλες σχολές, όπως των Αγράφων, των Ιωαννίνων, του Καρπενησίου και άλλων... Ηρωες μοναχοί όπως ο Κοσμάς ο Αιτωλός μαρτύρησαν για του «Χριστού την Πίστη την Αγία και για της Πατρίδας την Ελευθερία».

Το πνευματικό και εκπολιτιστικό έργο των Σχολών της Αλεξάνδρειας και της Αντιοχείας, των Μεγάλων Χριστιανών Πατέρων και Φιλοσόφων, δεν μπορεί να αμαυρωθεί. Και η Αναγέννηση άρχισε από το πνεύμα του χριστιανικού Βυζαντίου, το οποίο οι σοφοί της Βασιλεύουσας έφεραν στη Δύση μετά την Αλωση.

Διαδικαστικές Ψευδαισθήσεις

Γράφει ο Σπυρος Παπαδας (Β'ετος Νομικης ΔΠΘ) στο Fast-thoughtαδικο

Βγάλαν τα χατζάρια οι 4 Ιζνογκούντ για να γίνουν ανίκανοι στη θέση του ανίκανου.Παροτι αυτος ο χαρακτηρισμος,ειναι αγαπημενος μου για τον νυν αρχηγο των λεγεωνων(Ε.Βενιζελο),είπα να τον χρησιμοποιήσω για τους δελφίνους..Μου επιτρέπεις Benny ετσι;

Λοιπον:Ακουσαμε αυτό το πρωτοφανες σαλπισμα δημοκρατιας του Δημητρη Αβραμοπουλου,οπου καλει οχι μονο τα μελη και τους Φιλους της Νεας Δεξιας να ψηφισουν αλλα και οποιονδηποτε εχει χερια και μάτια σε αυτον τον πλανήτη να ψηφίσει.Και τί δεν είπε!Μεχρι και καλπες στο εξωτέρικο λέγεται οτι ζητησε να στηθουν.Σιγά ρε Jimmy που χέστηκε ο Ελληνοαυστραλος αν θα βγεις εσύ ή ο Ψωμιάδης.

Ο Δ.Αβραμοπουλος υποστηριξε οτι αν εφαρμοστει η συμφωνηθεισα διαδικασια,(επιδειξη ταυτοτητας και 2€ για τα μελη,ή εγγραφή ως μελος/φιλος για να ψηφισεις)ο κοσμος δεν θα ερθει να ψηφισει γιατι είναι δύσκολο.Λεει οτι ειναι τυχαιο οτι εχουν 2 εκατομυρια ψηφοφορους και 150000 μελη μονο;
Αλλα το αστειο ξεκινα εδώ:Ειπε οργισμένος ότι κατι τετοιες στενομυαλιές στη διαδικασία οδήγησαν στην ηττα της ΝΔ και στην εσωστρεφεια.
Φαινεται μάλλον οτι ειναι ολοι τους αξιοι διαδοχοι του Καραμανλη.Γιατι εχουν περασει 25 μερες απο την μεγαλυτερη ηττα τους μετα το '81, και δεν εχει γίνει ουτε μια κουβέντα αυτοκριτικής.Την ιδια ώρα που στο ιδιο διαστημα,το ΠΑ.ΣΟ.Κ κανει βηματα και τομες,αυτοι βαυκαλιζονται στη διαδικασία και στο αν θα ψηφίσουν με ταυτοτητα ή με αιτηση.

Αν νομίζετε οτι ο κοσμος σας εστειλε σπιτι σας γιατι δεν ησασταν καλοι στις διαδικασιες κανετε λαθος!
Αν νομιζετε οτι σας εστειλε σπιτι γιατι δεν φροντιζατε για το στησιμο καλπων στο εξωτερικο κανετε λαθος!

Ο ελληνικος λαος σας εδωσε μια σφαλιαρα γιατι ησασταν αβουλοι,ανικανοι,γιατι τον ξεζουμίσατε και τον κατακλέψατε και δεν ειδε τίποτα να βελτιώνεται!

Παρτε το χαμπάρι,ξεκολληστε απο τη διαδικασία,αρχίστε να συζητάτε,να δείτε τι φταίει,γιατι η χώρα εχει ανάγκη και απο την Αντιπολιτευση.Δεν μπορει να κανει μονο το ΚΚΕ δεξια κριτικη.Ειστε και 'σεις χρησιμοι!
Ζητω η Λιλικα Ρουπακα!

Η ιστορία μιας σκάλας

Του σκηνοθέτη
ΒΑΓΓΕΛΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Στο Εθνικό Θέατρο, στο κτίριο Τσίλερ, υπάρχει, μπαίνοντας από την είσοδο των ηθοποιών, του διοικητικού και τεχνικού προσωπικού, η σκάλα που οδηγούσε στα καμαρίνια. Από αυτές τις σκάλες κατέβαιναν οι ηθοποιοί για να πάνε στη σκηνή του θεάτρου. Αυτά τα μάρμαρα έχουν ακούσει κι έχουν δει εκατοντάδες ηθοποιούς να ψιθυρίζουν τα λόγια τους πριν βγουν στη σκηνή, να κλαίνε που κάτι πήγε στραβά στην παράσταση, έχουν ακούσει κουτσομπολιά, κακίες, υστερίες, έχουν νιώσει τη θερμότητα ενός γρήγορου φιλιού. Βαθουλώσανε και στρογγυλέψανε οι γωνίες τους, πήρανε σχήμα από την επαφή με τους ανθρώπους.

Τα ξηλώσανε αυτά τα μάρμαρα για να γίνει η ανακαίνιση του κτιρίου- που έπρεπε να γίνει. Καταλαβαίνω επίσης πως δεν υπάρχει ανακαίνιση χωρίς (παράπλευρες) απώλειες. Κι ωστόσο δεν μπορώ να το καταπιώ. Σβήστηκε η μνήμη. Ένα θέατρο είναι η ιστορία των ανθρώπων του. Δεν είναι μια κατοικία που άλλαξε ο ιδιοκτήτης ή ο ενοικιαστής. Εδώ η ιστορία έχει συνέχεια. Είναι γραμμένη πάνω στους τοίχους, στην ατμόσφαιρα και πάνω σ΄ αυτά τα σκαλιά. Και την ξηλώσανε.

Ένα παλιό κτίριο είναι ζωντανό όταν φυλάει τις μνήμες του. Δεν έχει μνήμες ένα τέλεια ανακαινισμένο κτίριο που φιλοξενεί τώρα τα γραφεία ενός χρηματιστηριακού ομίλου ή μιας ελβετικής ασφαλιστικής εταιρείας. Το ανακαινισμένο αυτό κτίριο απλώς δίνει ψεύτικο κύρος και παρελθόν σ΄ αυτούς τους νέους ενοίκους. Ένας πολιτιστικός οργανισμός όπως το Εθνικό Θέατρο δεν τα έχει ανάγκη αυτά τα «μεγαλεία». Δημιουργεί παρόν και μέλλον ως συνέχεια του παρελθόντος του- που κι αυτό είναι ζωντανό και παρόν.

Τα καμαρίνια του Εθνικού γίνανε γραφεία!

Αντί να ακούμε πια τις φωνητικές ασκήσεις ή τις σιωπές συγκέντρωσης των ηθοποιών, τώρα θα ακούμε συζητήσεις για την ταχεία απορρόφηση του Ε΄ πακέτου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή για τις μεθόδους προώθησης του προϊόντος… Αντί για το λαμπάκι στον καθρέφτη του ηθοποιού, θα φεγγίζει ο υπολογιστής. Αυτά τα καμαρίνια με την αύρα τους, που είχαν γνωρίσει μυθικά πρόσωπα του ελληνικού θεάτρου και που ήταν κρυφή ελπίδα κάθε νέου ηθοποιού να τα κατοικήσει κι αυτός με τη σειρά του.

Τα ωραία ανακαινισμένα κτίρια γίνονται διακοσμητικά αν δεν κουβαλούν μνήμες. Κι αυτή η σκάλα κουβάλαγε μνήμες. Αυτά τα φθαρμένα ταπεινά μάρμαρα για τους ανθρώπους του θεάτρου και τους θεατές του έχουν αξία όπως και κάποια άλλα σπουδαία φθαρμένα μάρμαρα.

Ένα θέατρο είναι η ιστορία των ανθρώπων του.

Δεν είναι μια κατοικία που άλλαξε ο ιδιοκτήτης ή ο ενοικιαστής
ΠΗΓΗ: TA NEA

Εξίσου ωμός με τον Στάλιν

Του Μιχάλη Μητσού

(http://diastaseis.blogspot.com/ )

Αν τον Λένιν τον είχε διαδεχθεί ο Τρότσκι, και όχι ο Στάλιν, η ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης θα ήταν άραγε διαφορετική; Θα είχαν αποτραπεί οι στημένες δίκες, οι λιμοί και ο τρόμος; Θα είχε εγκαθιδρυθεί ένας «σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» εξήντα χρόνια πριν από τον Γκορμπατσόφ;

Τα ερωτήματα αυτά δεν θα απαντηθούν ποτέ με βεβαιότητα. Ο Τρότσκι όχι μόνο δεν κυβέρνησε ποτέ τη χώρα του, αλλά το 1927 εκδιώχθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα, το 1929 εξορίστηκε, το 1936 καταδικάστηκε σε θάνατο και το 1940 άφησε την τελευταία του πνοή στο Μεξικό όταν ο Ραμόν Μερκαντέρ του έχωσε ένα τσεκούρι στο κεφάλι. Η μοναδική μέχρι σήμερα μεγάλη βιογραφία του, που γράφτηκε από τον Βρετανό μαρξιστή Ισαάκ Ντόιτσερ και κυκλοφόρησε σε τρεις τόμους από το 1954 μέχρι το 1963, παρουσιάζει τον Τρότσκι ως έναν λαμπρό επαναστάτη που, αν τον άφηναν, θα είχε αλλάξει τον ρου της Ιστορίας. Μια καινούργια βιογραφία διαλύει αυτόν τον μύθο. Και δείχνει ότι ο Τρότσκι δεν ήταν λιγότερο ωμός από τον άνθρωπο που διέταξε τη δολοφονία του.

Όπως γράφει ο Ρόμπερτ Σέρβις στο βιβλίο του «Τρότσκι: μια βιογραφία» (εκδ. Μacmillan), ο Τρότσκι είχε αναμφισβήτητα μεγάλο πολιτικό θάρρος. Ήταν επίσης ένας από τους μεγαλύτερους ρήτορες του 20ού αιώνα. Το χρήμα και η πολυτέλεια δεν του έλεγαν τίποτα. Εδώ όμως εξαντλούνται τα προτερήματά του. Ήδη από το 1922 ζητούσε να δικαστούν και να καταδικαστούν με συνοπτικές διαδικασίες οι πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος (κάτι που θα έκανε την επόμενη δεκαετία ο Στάλιν με πολύ οργανωμένο τρόπο). Ως αρχηγός του Κόκκινου Στρατού, υποστήριζε τις συνοπτικές εκτελέσεις και τη σύλληψη ομήρων. «Πρέπει να πέσουν κεφάλια, πρέπει να χυθεί αίμα», είπε στους ναύτες της Κροστάνδης. «Η δύναμη της Γαλλικής Επανάστασης βρισκόταν σ΄ εκείνο το μηχάνημα που κόνταινε τους εχθρούς του λαού κατά ένα κεφάλι. Ένα τέτοιο μηχάνημα πρέπει να υπάρχει σε κάθε πόλη».

Μερικές φορές ήταν σαν να συναγωνίζονται ο Τρότσκι με τον Στάλιν για τον τίτλο του πιο βίαιου κομισάριου, γράφει ο Σέρβις. Πώς λοιπόν επέτρεψε ο πρώτος στον δεύτερο να τον νικήσει τόσο εύκολα στη μάχη για τη σοβιετική ηγεσία; Η απάντηση είναι ότι ο Τρότσκι ήταν απολύτως ανίκανος να συγκροτήσει συμμαχίες στο Πολιτικό Γραφείο. Όταν βαριόταν τον σύντροφο που μιλούσε, έβγαζε επιδεικτικά και διάβαζε ένα βιβλίο του αγαπημένου του συγγραφέα, του Ζορζ Σιμενόν. Η απόλυτη αδιαφορία του για τον τρόπο που σκέπτονταν οι άλλοι έκανε τον Τζερζίνσκι και τον Μενζίνσκι, τους αρχηγούς της μυστικής αστυνομίας, να υποστηρίξουν τον Στάλιν, που τους υποσχόταν ρητά ότι θα συνέχιζαν να εξοντώνουν τους αντιπάλους τους ανενόχλητοι.

Όπως ο Λένιν, και αντίθετα με τον Στάλιν, ο Τρότσκι απέφευγε να σκοτώνει ανθρώπους με τους οποίους είχε καλές σχέσεις. Μικρό το καλό: οι άνθρωποι αυτοί ήταν τόσο λίγοι...

Η Αριστερά ως όμηρος κάθε «επαναστάτη»

Του Τακη Kαμπυλη

Η μετάβαση από τους «Αθανάσιους Διάκους» του Αλ. Αλαβάνου στην (έστω και ημιαυτόνομη) «Λωρίδα της Γάζας» του Α. Τσίπρα εκφράζει, αν μη τι άλλο, τη συνέπεια με την οποία η –εκτός ΚΚΕ– Αριστερά στην Ελλάδα βαδίζει μακριά από κάθε σύγχρονη αριστερή αντίληψη. Επιλέγει –είτε με Αλαβάνο είτε με Τσίπρα– συγκεκριμένη ιδεολογική στάση, ένα, γνωστό από το παρελθόν, προϊόν αριστερίστικου ακτιβισμού και σεχταρισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ, στεγάζοντας πολιτικά το «Χώρο», ουσιαστικά λειτουργεί σαν μαγνήτης προς όλους αυτούς που εκτιμούν ότι η Κοινωνία της Ειρήνης δεν είναι δυνατή. Ο αριστερίστικος ακτιβισμός διαφέρει από τον αντίστοιχο της σύγχρονης Αριστεράς, από αυτόν της Κοινωνίας των Πολιτών διότι είναι συγκρουσιακός και όχι προϊόν «συμβιβασμών» – της πεμπτουσίας του πολιτικού πολιτισμού, όπως έλεγε ο αείμνηστος Μιχάλης Παπαγιαννάκης.
Επιπλέον, ο σεχταρισμός, δηλαδή η βεβαιότητα πως η Αριστερά ως δύναμη αλλαγής είναι φύσει μειοψηφική στις καπιταλιστικές κοινωνίες, οδηγεί στην πεποίθηση πως τελικά η Αριστερά είναι «αντισυστημική» και πως μόνο με τη ρήξη μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Μόνον έτσι (αυτο) εκπληρώνεται ο σχεδόν μεσσιανικός χαρακτήρας των «γκρουπούσκουλων» μικρών και μεγαλύτερων.
Για παράδειγμα, στο ερώτημα αν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική και αποτελεσματική αστυνομία, ο κ. Τσίπρας και οι περί αυτόν έχουν σαφέστατα απαντήσει αρνητικά. Γι’ αυτό και δεν τη θέλουν στα κάστρα τους (Εξάρχεια, ΑΕΙ κ. λπ.).

Ο ναρκισσισμός του αντισυστημικού «μάρτυρα» δεν επιτρέπει να αντιληφθούν, πρώτον, πως η εγκληματικότητα είναι μείζον κοινωνικό πρόβλημα και πως, δεύτερον, πλήττει κυρίως τα χαμηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα του πληθυσμού. Οι πλούσιοι δεν έχουν ανάγκη την Αστυνομία, πληρώνουν στρατούς και χτίζουν σπίτια–κάστρα. Ο φτωχοί και οι εν αδυναμία την έχουν ανάγκη. Διαφορετικά, οι περιοχές κατοικίας τους, τα σπίτια τους και οι ζωές τους θα βρεθούν στα χέρια κάθε λογής μαφίας.
Ο φτωχός και ο εξαθλιωμένος δεν έχει άλλο καταφύγιο από το οργανωμένο κράτος και τους θεσμούς του. Η λειτουργία και όχι η απαξίωση της Αστυνομίας είναι το ζητούμενο. Μια αστυνομία που να επιβάλλει το νόμο αλλά και να τον τηρεί, είναι η σύγχρονη αριστερή πολιτική και όχι η σιωπηλή συγκατάβαση προς όσους την πολεμούν.

Ο φτωχός, ο ευρισκόμενος σε επισφάλεια, έχει ανάγκη την Αστυνομία γι’ αυτό και δεν βρίσκω πιο σύγχρονη αριστερή πρόταση από το αίτημα για μια πιο δυνατή και πιο δημοκρατική αστυνομία.

Αραγε, μπορεί σήμερα –για την Αριστερά του κ. Τσίπρα– ένας αριστερός να εργάζεται ως αστυνομικός;

Αποτελεί νομίζω κοινό τόπο πως η Αριστερά του κ. Τσίπρα δεν έχει σχέση με τη σύγχρονη Αριστερά του αείμνηστου Μιχάλη Παπαγιαννάκη και όσων σήμερα συνεχίζουν στον ίδιο δρόμο. Σαφώς ο κ. Φώτης Κουβέλης και άλλα στελέχη της ανανεωτικής τάσης πιστεύουν πως το ζητούμενο της σύγχρονης Αριστεράς σήμερα είναι η μείωση της ανισότητας μέσα από την ενίσχυση της δημοκρατίας και των θεσμών της. Το ερώτημα είναι πως –ή γιατί ακόμη– συμβιώνουν με τις τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ που ονειρεύονται νησίδες «αυτονομίας»;

Εφόσον οι ανανεωτικοί αντιλαμβάνονται την –πολιτική– απόσταση που τους χωρίζει, γιατί εξακολουθούν να συνυπάρχουν σ’ έναν χώρο που εκτιμά πως ο «γιαλός είναι στραβός»;

Και γιατί δεν κινούν πολιτικές διεργασίες που θα απεγκλωβίσουν τις δυνάμεις της σύγχρονης ελληνικής Αριστεράς από την «κατάσταση πολιορκίας»; Τι περιμένουν; Πόσο αριστερή μπορεί να είναι μια πρόταση που ονειρεύεται την Αθήνα των νησίδων; Και γιατί σιωπήσατε εσείς οι ανανεωτικοί;
Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τον Αλέξη Τσίπρα, άλλωστε αυτός –σε κάθε ευκαιρία– παίζει με ανοιχτά χαρτιά. Κυρίως βαραίνει εσάς. Εσείς μιλήσατε για τον δημοκρατικό δρόμο προς μια κοινωνία ισότητας. Εσείς μιλήσατε για τη διεύρυνση των θεσμών, τα ξεχάσατε;
Κάποτε η λαϊκιστική Δεξιά έλεγε πως δεν είναι συμβατό να «είσαι κομμουνιστής και πλούσιος».

Σήμερα η λαϊκιστική Αριστερά λέει πως δεν υπάρχει «δημοκρατική αστυνομία» επειδή το κράτος δεν είναι παρά αποκλειστικά και μόνο το πεδίο «ταξικών συγκρούσεων». Επομένως, δεν μπορεί να υπάρξει ως προοπτική μια κοινωνία με ειρήνη και ίσες ευκαιρίες για όλους τους πολίτες. Η ουτοπία δεν χωράει, μόνον ο πόλεμος. Εσείς τι λέτε;
Είναι σαφές πως ο χώρος της ελληνικής μη κομμουνιστικής Αριστεράς θα συνεχίσει να βρίσκεται σε ομηρία από τον κάθε αυτόκλητο «επαναστάτη», εκτός αν ληφθούν συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες. Και το διαζύγιο είναι μέσα σε αυτές...
Καλός ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, σύντροφοι της ανανεωτικής τάσης, αρκεί να υπάρχει περιεχόμενο. Και όχι μόνο ντουβάρια και έδρες...

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Για τη Νέα Αριστερά

Άρθρο του ΚΩΣΤΑ ΚΑΒΒΑΘΑ που δημοσιεύτηκε στις 14/10/2007 και ορίζει, κατά κάποιο τρόπο, τις αρχές του Κ.Κ.Λ

(ΚΚΛ = Κόμμα Κοινής Λογικής)

Μετά την αποτυχία των συστημάτων του αποκαλούμενου «υπαρχτού» σοσιαλισμού όπου οι άνθρωποι προσποιούνταν ότι εργάζονταν και το κράτος ότι τους πλήρωνε και οι μισοί πολίτες παρακολουθούσαν τους άλλους μισούς η αναζήτηση της «Νέας Αριστεράς» μοιάζει με την αναζήτηση του Άγιου Δισκοπότηρου.

Τον τελευταίο καιρό μάλιστα το ερώτημα έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις στην Ευρώπη των 27, απόδειξη η επανεμφάνιση στην Ιταλία του «νέου» κεντροαριστερού κόμματος της «Ελιάς» που, όπως πληροφορήθηκα, θα κάνει «ιδιωτικές» εκλογές (κλέβοντας την ιδέα του Frodo Baggins) για να επιλέξει αν, ο νέος αρχηγός θα φοράει κουστούμι Brioni ή Antichi Telai -όταν θα υπογράφει την συμφωνία για τον βομβαρδισμό μιας νέας «Γιουγκοσλαβίας». Είπα τον τελευταίο καιρό και «ξέχασα» το ελληνικό παράδειγμα, που η αριστερά έχει 1001 πρόσωπα (ΚΚΕ, ΚΚ Εσωτερικού, ΚΚ-ΜΛ, ΣΥ.ΡΙΖ.Α, και, by a very long stretch of the imagination, το ΠΑΣΟΚ -για να αναφέρω τα πιο σημαντικά.
Πάνε χρόνια τώρα (πάνω από 40) που σκέπτομαι πως το γεγονός μοιάζει πολύ με κάτι που μας συμβαίνει συχνά. Αναρωτιόμαστε που είναι τα γυαλιά μας ενώ τα έχουμε στηρίξει στο μέτωπό μας. Κατά την πτωχή μου γνώμη η Νέα Αριστερά είναι, εδώ και χρόνια, μπροστά μας αλλά οι περισσότεροι κάνουμε ότι δεν την βλέπουμε. Η προηγούμενη φράση θέτει αυτόματα το ερώτημα ποιος είναι «αριστερός» και ποιος όχι.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη αριστερός είναι (και πάντα ήταν) εκείνος/η που δεν ζει για να συγκεντρώνει πλούτο, πατώντας σε πτώματα, διαλύοντας ζωές, βομβαρδίζοντας χώρες και λαούς, καταστρέφοντας το περιβάλλον.

Αριστερός είναι εκείνος/η που αγαπάει τον τόπο του, προστατεύει το περιβάλλον ακόμα και με την ίδια του την ζωή, σέβεται την ιστορία και την γλώσσα, τιμάει (χωρίς εθνικιστικές υπερβολές), την μνήμη εκείνων που έδωσαν την ζωή τους για να ζει σήμερα όσο ελεύθερος ζει.

Εκείνος/η που, όσο ψηλά και να φτάσει στον επαγγελματικό, επιστημονικό ή πολιτικό χώρο, ζητάει συγγνώμη πριν μιλήσει στους συνεργάτες και φίλους ή πριν απευθυνθεί στον λαό, και που η ταπεινοφροσύνη είναι κύριο στοιχείο του χαρακτήρα του.

Αριστερός είναι εκείνος που δεν προκαλεί με τον τρόπο ζωής ή, όπως το λένε (και γράφουν) οι αναγεννημένοι «βλάχοι», life style.

Αριστερός είναι ο πολίτης που δουλεύει σκληρά και κερδίζει χωρίς να κλέβει το κράτος άρα, τους συν-πολίτες του.

Εκείνος που παλεύει για να έχουν όλοι, Έλληνες και ξένοι, δωρεάν ιατρική περίθαλψη και καλή σύνταξη για τους μη έχοντες και κατέχοντες.
Για να μην νομίσετε ότι, με το άρθρο αυτό ξεκινάω την μεγάλη πορεία προς στην Σιέρα Μαέστρα θα προσθέσω πως αριστερός είναι εκείνος που σταματάει το «γιωταχί» του για να περάσουν οι πεζοί, που δεν στέλνει ή απαιτεί τα σκουπίδια του να πάνε στην αυλή του γείτονα, δεν διπλο και τριτο παρκάρει στραγγαλίζοντας την κυκλοφορία και μεταβάλλοντας την πόλη σε θάλαμο αερίων.
Αριστερός είναι ο ηγέτης που απλώνει γραμμές τρένου, φτιάχνει εργοστάσια αεροπλάνων, γέφυρες, και εργοστάσια που παράγουν οτιδήποτε από οδοντογλυφίδες μέχρι microchips.

Εκείνος που δεν φέρνει εμπόδια στην ανάπτυξη των ΑΠΕ καταφεύγοντας στο ΣτΕ με δικαιολογία ότι οι ανεμογεννήτριες κόβουν το γάλα στις γίδες και καταστρέφουν την αισθητική του «νησιού των ανέμων» ή κάθε άλλου που έχουν χτίσει τις τεράστιες επαύλεις τους.

Αριστερός είναι εκείνος που, όταν πάει σιγά στην Ε.Ο οδηγεί δεξιά, εκείνος που ντρέπεται να κάνει μπάνιο στο Parasite Beach και δεν θέλει να του πιάσει τον κώλο ο ιδιοκτήτης ή ο chef του κοσμικού εστιατορίου που έβγαλε τα λεφτά του πουλώντας κόκα στις κυρίες των νεόπλουτων κερατάδων της «υψηλής» κοινωνίας μιας χώρας που τα ’χει εντελώς χαμένα αλλιώς δεν εξηγείται πως είναι πρώτη σε πωλήσεις «μερσεντέ» ανά κάτοικο στην Ε.Ε.

Από τα λίγα που ανάφερα ίσως καταλάβατε ότι η αναζήτηση της νέας αριστεράς δεν είναι παρά πρόσχημα για την κατάκτηση μιας θέσης στον κρατικό μηχανισμό που θα επιτρέψει στον κύριο και την κυρία να κοιτάει αριστερά μέσα από τα φιμέ τζάμια της Καγιέν ή του ιδιωτικού χώρου πλατσουρίσματος στην Ανωκάτω Βούλα, στην Γλυφάδα, στη Εκάλη και στην Φιλοθέη και, τα τελευταία χρόνια με το κράτος «Μπάτε πράσινοι και γαλάζιοι σκύλοι κι’ αλέστε» στο Μπουρνάζι, στο Αιγάλεω και, όπως μου λέει ένας φίλος που πουλάει ένα Πολύ Ακριβό Προϊόν, σε κάθε χωριό και πόλη της Τζουτζίας, από την Αθήνα μέχρι τα Γιαννιτσά και από την Κρήτη μέχρι την Θράκη (προς το παρόν Δυτική, και σύντομα νατοϊκό προτεκτοράτο.

Ρωτάτε αν ο γράφων είναι αριστερός;

Θα απαντήσω με ερώτηση: έχετε δει το «V for Vendetta»;

(Στις 1/Oκτ/2009 ο κυριος Καββαθάς αναδημοσίευσε το άρθρο του στο προσωπικό του blog με την ακόλουθη σημείωση: Ποιος είναι ο Frodo Baggins; Μα, πριν λίγο παρακολουθήσατε την ομιλία του στο αθηναϊκό κοινό! )

Το μυστρί και η δημοκρατία

Tου Πασχου Μανδραβελη

Είναι προφανές ότι, όταν συλληφθούν οι ψυχασθενείς με τα καλάσνικοφ, μπορούν να ζητήσουν την αθώωσή τους ισχυριζόμενοι ότι «τελούσαν υπό νομική πλάνη, θεωρώντας ότι στο πλαίσιο της διαμαρτυρίας αντίστοιχες ενέργειες καταγράφονται συχνά».

Δεν είναι καλαμπούρι, είναι το σκεπτικό του εισαγγελέα Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ξάνθης, με το οποίο αθώωσε έξι νεαρούς, οι οποίοι «έχτισαν» εντός του γραφείου τον αντιπρύτανη του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου κ. Θανάση Καραμπίνη. Ο εισαγγελέας της έδρας διαπίστωσε ότι «τα αδικήματα της άσκησης βίας και της διατάραξης οικιακής ειρήνης φαίνεται από τις καταθέσεις και τα στοιχεία της δικογραφίας ότι έχουν αντικειμενικά διαπραχθεί». Παρ’ όλα αυτά, οι έξι «χτίστες» αθωώθηκαν διότι νόμιζαν ότι «νόμος είναι το δίκιο του φοιτητή να χτίζει εντός των γραφείων του τους πρυτάνεις».

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η άποψη του βουλευτή του Συνασπισμού κ. Τάσου Κουράκη, ο οποίος ταξίδεψε μέχρι την Ξάνθη για να υπερασπιστεί το δίκιο των χουλιγκάνων να διαμαρτύρονται όπως γουστάρουν, ακόμη και με μυστρί, λάσπη και τούβλα (η λάσπη κυριολεκτικά και μεταφορικά).

Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του Συνασπισμού, «ο Τάσος Κουράκης επαίνεσε τη στάση των φοιτητών, οι οποίοι υπερασπίστηκαν τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου, και καταφέρθηκε κατά του εισαγγελέα, ο οποίος στοχοποίησε τους έξι φοιτητές, που υλοποιούσαν απόφαση του συλλόγου τους, στρεφόμενος εμμέσως κατά του πανεπιστημιακού ασύλου».

Με άλλα λόγια, ο κ. Κουράκης –έχοντας και τις ευλογίες του Συνασπισμού– επαίνεσε την παρανομία των φοιτητών βαφτίζοντας τη φθορά δημόσιας περιουσίας και τον τραμπουκισμό στο πρόσωπο ενός καθηγητή και εκλεγμένου αντιπρύτανη ως «εύρυθμη λειτουργία του ασύλου». Με άλλα λόγια, εκεί που οι χούλιγκαν μας χρωστούσαν, ο Συνασπισμός ζητάει και το βόδι, διότι «στοχοποιήθηκαν» οι χτίστες!

Στο πλαίσιο λοιπόν αυτού του «επαναστατικού παραλογισμού», που δέρνει εσχάτως τον ΣΥΝ, και αφού κατά τον κ. Κουράκη το χτίσιμο καθηγητών ή πρυτάνεων εντός των γραφείων είναι καλό πράγμα – «υπερασπίστηκαν τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου» –, να νομιμοποιηθεί. Να μπορεί, όποιος διαφωνεί με κάποιον, να χτίζει συμβολικά την είσοδο του γραφείου του. Ετσι, αφενός θα έχουμε οικονομικό όφελος (η οικοδομή είναι η ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας κι εσχάτως έχει κάμψη) και αφετέρου θα έχουμε καθημερινά χάπενινγκ. Οι φοιτητές θα χτίζουν τους πρυτάνεις, οι εκφωνητές του Πολυτεχνείου θα μπορούν να χτίζουν την είσοδο της ΓΑΔΑ, ο ΛΑΟΣ θα μπορεί να χτίζει τα γραφεία του ΣΥΝ στην Κουμουνδούρου...

Γιατί όχι; Αφού το χτίσιμο των γραφείων είναι απλώς συμβολική πράξη, η οποία δεν πρέπει να ενοχλεί κανέναν και αποσκοπεί σε ιερούς σκοπούς, γιατί να μη διευρυνθεί; Γιατί ο δημοκρατικός διάλογος με το μυστρί να παραμείνει εντός των πανεπιστημιακών τειχών; Γιατί να μην μπορούν όλοι να χτίζουν όλους; Οι ακροδεξιοί να χτίζουν τα γραφεία των «επαναστατών», οι επαναστάτες των ρεφορμιστών, οι ρεφορμιστές των δεξιών κ. ο. κ. Είναι σίγουρο ότι ο καλός δημοκράτης κ. Κουράκης θα τρέξει να υπερασπιστεί το δικαίωμα κάθε ομάδας πολιτών να χτίζει τους αντιπάλους της· πάντα «συμβολικά» και φυσικά υλοποιώντας αποφάσεις συλλογικών οργάνων.
ΠΗΓΗ: KAΘΗΜΕΡΙΝΗ