ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ρουφ γκάρντεν για ταξικούς αποστάτες

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

 

Μπορεί κανείς να διακρίνει αναλογίες μεταξύ του Βαρουφάκη και του πρωθυπουργού που τον απέπεμψε – μια εμφανής και μια μάλλον άδηλη.  

Η εμφανής ομοιότητα είναι ότι ο πρώην υπουργός Οικονομικών, όπως και ο Τσίπρας, απολαμβάνει στο εξωτερικό πολύ μεγαλύτερης αποδοχής απ’ ό,τι στο εσωτερικό. Ο Βαρουφάκης είναι αστέρας της Αριστεράς – συνομιλητής όχι μόνο της νεοφώτιστης Πάμελα Αντερσον, αλλά και περίοπτων κεφαλών, όπως ο Τζέρεμι Κόρμπιν και ο Μπέρνι Σάντερς. Ετσι και ο Τσίπρας: είναι πιο δημοφιλής στα Σκόπια ή στο Βερολίνο παρά στη Θεσσαλονίκη.

 

Μια πρόχειρη εξήγηση γι’ αυτή την αντίθεση είναι ότι οι έξω μπορούν να εκτιμούν στον Βαρουφάκη και στον Τσίπρα ιδιότητες το τίμημα των οποίων δεν κλήθηκαν να καταβάλουν. Ο ένας λατρεύεται σαν παγώνι του μεταμοντέρνου αντικαπιταλισμού, χωρίς οι θαυμαστές του να ενδιαφέρονται τι κόστισε η θητεία που τον έκανε διάσημο. Ο άλλος επιδεικνύεται σαν υπόδειγμα προσαρμοστικότητας, χωρίς να ενδιαφέρονται οι δαμαστές του να μετρήσουν τα λύτρα της τιθάσευσής του.

 

Η άδηλη αναλογία είναι ότι αμφότεροι οι πρώην σύντροφοι είναι –όπως το λένε στη γλώσσα τους– ταξικοί αποστάτες. Το ζεύγος Βαρουφάκη –ζεύγος και στην πολιτική, αφού η Δανάη είναι πλέον υποψήφια ευρωβουλευτής με το κόμμα που ίδρυσε ο σύζυγός της– ανήκει στο πιο κοινό είδος ταξικής αποστασίας. Εύπορα τέκνα εύπορων οικογενειών ανακαλύπτουν στις συγκινήσεις του ακτιβισμού μια ωραία αναψυχή –κάτι σαν επαναστατικό πιλάτες– προτού τη μετατρέψουν και σε επικερδές επιτήδευμα. Η φωτογράφιση Βαρουφάκη - Στράτου στο Paris Match με φόντο την Ακρόπολη ήταν, εκτός από λοξή αντανάκλαση του αλησμόνητου εξαμήνου, μια ακριβής αποτύπωση του φυράματος αυτής της Αριστεράς.

 

Ο Τσίπρας όμως; Τι σχέση έχει με τους αμέριμνους χομπίστες των ρουφ γκάρντεν; 

Δεν έχει. Δεν είχε όμως σχέση ούτε με εκείνους που έλεγε ότι υπερασπίζεται. Παιδί της πασοκοθρεμμένης μεσαίας τάξης, που δεν πρόλαβε να νιώσει ποτέ βιοποριστικό άγχος, ηγήθηκε του κόμματος που για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία είχε ως δεδηλωμένο στόχο να συρρικνώσει τη μια τάξη –από την οποία ο ίδιος καταγόταν– υπέρ μιας άλλης. Το πρόγραμμα είχε χαρακτήρα περισσότερο κοινωνικής μηχανικής παρά κοινωνικής προστασίας. Είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργήσει και να συντηρήσει μια πελατεία χαμηλών προσόδων και, κυρίως, χαμηλών προσδοκιών.

 

Ετσι παρουσιασμένο, μέσα από τα μαρξιστικά στερεότυπα, το τσιπρικό εγχείρημα μοιάζει να είχε μόνο τις οικονομικές επιπτώσεις. Ομως, ηθελημένη συμπίεση της μεσαίας τάξης συνεπάγεται και...

 συμπίεση του μεσαίου χώρου – της σπονδυλικής στήλης της δημοκρατίας. 

Ο Γιάνης και η Δανάη αποδείχθηκαν λιγότερο επικίνδυνοι.