Ενας χρόνος χωρίς τον Φίλιππο Συρίγο

Στη μνήμη του εξαιρετικού δημοσιογράφου αναδημοσιεύω 2 άρθρα του, ένα περί ποδοσφαίρου και ένα περί πολιτικής...

Θάνατος του ποδοσφαίρου ο θρίαμβος του Ρεχάγκελ

(Για όσους βλέπουν ποδόσφαιρο ΧΩΡΙΣ παρωπίδες)
Του Φ. Συρίγου

Μετά τη νίκη της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στην Ουκρανία και την πρόκρισή της στο Μουντιάλ της Ν. Αφρικής, ξανάγιναν αγαπημένο θέμα συζήτησης τα κατορθώματα του Ρεχάγκελ, τα οποία, εδώ που τα λέμε, δεν έχουν προηγούμενο και μάλλον θα μείνουν ανεπανάληπτα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Δύο συμμετοχές σε Euro, μία πρόκριση σε Μουντιάλ, 52 νίκες, 22 ισοπαλίες, 26 ήττες σε 100 αγώνες και, πάνω απ' όλα, ο τίτλος της Πρωταθλήτριας Ευρώπης 2004, είναι ο απολογισμός της Εθνικής από τότε που ο αμφιλεγόμενος Γερμανός προπονητής στρογγυλοκάθισε στο τιμόνι της! Τι περισσότερο θα μπορούσε να ονειρευτεί μια χώρα με ουσιαστικά ανυπόληπτο ποδόσφαιρο, όπως η Ελλάδα;
Από την άποψη αυτή, τα κατορθώματα του Ρεχάγκελ αποκτούν σχεδόν εξωπραγματικές διαστάσεις και κανονικά θα έπρεπε να διδάσκονται σε όλες τις ποδοσφαιρικές ακαδημίες του κόσμου. Κυρίως για να μάθουν όλοι οι μελλοντικοί προπονητές τι θα πει ρεαλισμός στην αξιολόγηση του έμψυχου υλικού και στην επιλογή της τακτικής με βάση την οποία μια μέτρια ομάδα μπορεί να κάνει θαύματα μέσα στο γήπεδο.

Ο Ρεχάγκελ, λοιπόν, πέτυχε γιατί δεν πετάει στα σύννεφα. Και, από την πρώτη ημέρα που πήρε το χρίσμα του ομοσπονδιακού προπονητή, κατάλαβε ότι η δουλειά του στην πατρίδα μας συνίστατο στο να παίξει ποδόσφαιρο και να φέρει, μάλιστα, καλά αποτελέσματα, χωρίς να διαθέτει ποδοσφαιριστές προικισμένους με το απαιτούμενο ταλέντο.
Πώς μπορούσε, όμως, να γίνει αυτό;

Μόνο με έναν τρόπο: το θάνατο του ποδοσφαίρου, δηλαδή την υπαγωγή του στα μέτρα και τα σταθμά των παικτών που είχε στη διάθεσή του.

Γι' αυτό αποφάσισε ότι το πρώτο ζητούμενο για τον ίδιο και την ομάδα του θα ήταν το «μηδέν» στην άμυνα, πράγμα που προϋπέθετε ότι οι ποδοσφαιριστές του θα μάθαιναν τουλάχιστον να αμύνονται αποτελεσματικά και να αξιοποιούν τις ελάχιστες ευκαιρίες που θα τους παρουσιάζονταν στην άλλη άκρη του τερέν.

Αυτό είναι, εν ολίγοις το περίφημο σύστημα Ρεχάγκελ, το οποίο οδήγησε στη σταύρωση, το 2004, ομάδες όπως η Πορτογαλία (δύο φορές), η Τσεχία και η Γαλλία και τη δική μας Εθνική στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου! Γεγονός που εκτιμήθηκε ως η μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού από τους παρατηρητές ανά τον πλανήτη.

Βεβαίως, για να γίνουν όλα αυτά, χρειαζόταν και τύχη, η οποία, είναι αλήθεια, έδειξε σκανδαλώδη εύνοια στον Ρεχάγκελ και τα παιδιά του, αλλά αυτό στη διάρκεια αποδείχθηκε δευτερεύον και, εν πάση περιπτώσει, όχι καθοριστικό. Γιατί, εντέλει, τα κατορθώματα του Γερμανού βασίστηκαν στο ότι, όλα αυτά τα χρόνια, δεν παρεξέκλινε ούτε στο ελάχιστο από τις αρχικές εκτιμήσεις του για τις δυνατότητες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και έτσι έμεινε πιστός και προσηλωμένος στο δόγμα που ήδη είχε κάνει πράξη:

«Παίζουμε για να μη φάμε γκολ και όχι για να βάλουμε».
Βεβαίως, στο ποδόσφαιρο υπάρχουν και μυαλοφυγόδικοι, οι οποίοι κατ' επανάληψη εναντιώθηκαν στον Ρεχάγκελ. Ιδίως στο Confederations Cup της Γερμανίας και το Ευρωπαϊκό της Αυστρίας, όπου η Εθνική μας είχε συνολικό απολογισμό πέντε ήττες και μία ισοπαλία με 1-9 γκολ σε έξι αγώνες...
Ο κόσμος και οι δημοσιογράφοι ζητούσαν γκολ και θέαμα, αγνοώντας ότι, αν ο Οτο Ρεχάγκελ άλλαζε τακτική, βεβαίως θα ήταν εύκολα και τα δύο, αλλά από την πλευρά των αντιπάλων μας! Και οι επικρίσεις κορυφώθηκαν μετά την απώλεια της απευθείας πρόκρισης για τη Ν. Αφρική, δηλαδή παραμονές των μπαράζ με την Ουκρανία.

Σ' αυτά τα δύο ματς, ο Γερμανός στόχευσε σε αριθμό 0-0 και στα πέναλτι! Μετά το πρώτο, στο ΟΑΚΑ, οι αιθεροβάμονες πήγανε να τον φάνε. Στη ρεβάνς, ωστόσο, βοηθούντων και των Ουκρανών, ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης συντόμευσε τις διαδικασίες και δικαίωσε τον ρεαλισμό του προπονητή του.

Οι επικριτές του Ρεχάγκελ πιστεύουν και σήμερα ότι η Εθνική μας μπορεί να παίξει καλύτερο ποδόσφαιρο, αλλά ο Γερμανός δεν την αφήνει.

Στην πραγματικότητα, όμως, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο:

 

Η Εθνική του Ρεχάγκελ σκοτώνει το ποδόσφαιρο, γιατί δεν έχει άλλο τρόπο να επιβιώσει.

 

Αυτή είναι η αλήθεια και, αν εξοικειωθούμε μαζί της, τότε πράγματι υπάρχει περίπτωση να γίνουμε καλύτεροι. 

 

 

 

 

 

Επάγγελμα «πολιτικός» και όποιον πάρει ο χάρος...

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Τα προβλήματα δείχνουν να οδηγούν σε αδιέξοδα. Οι θυσίες του ελληνικού λαού δεν πιάνουν τόπο, καθώς το χρέος αντί να μικραίνει όλο και μεγαλώνει.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, που υποτίθεται ότι θα έσωζε τη χώρα, παραντουράει ανάμεσα στις διαταγές της τρόικας και τις αντοχές του Ελληνα πολίτη και ψηφοφόρου.

Η ΜΕΡΚΕΛ, επί της ουσίας καγκελάριος, όχι μόνο της Γερμανίας, αλλά όλης της Ευρώπης, συμπεριφέρεται σ' εμάς τους Ελληνες όπως σε ανεπιθύμητους υπηκόους, που προσπαθεί απλά να τους βάλει στην άκρη...

ΟΙ διεθνείς οίκοι υποβαθμίζουν συνεχώς την ικανότητα και την αξιοπιστία της ελληνικής οικονομίας, καταρρακώνοντας, εκτός από τη διεθνή εικόνα της χώρας, και την ψυχολογία του λαού, που εδώ και πολλούς μήνες ακούει και βιώνει μόνο καταστροφικά σενάρια.

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ είναι φανερό ότι δεν βγαίνει και ο πρωθυπουργός, ο οποίος μέχρι χθες το έπαιζε καλό και υπάκουο παιδί των πιστωτών μας που περιμένουν να εισπράξουν τα χρέη, θυμήθηκε τους πολιτικούς του αντιπάλους (...)

ΠΟΛΛΟΙ πιστεύουν ότι, σ' αυτούς τους κρίσιμους καιρούς, οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου θα πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους χάριν του κοινού συμφέροντος. Αλλωστε, το έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι: η ισχύς εν τη ενώσει!

ΝΑΙ, πράγματι, με τη διαφορά ότι η συνταγή αποδίδει μόνο όταν ενώσουν τις προσπάθειές τους δυνάμεις με θετικό πρόσημο, που στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση δεν υπάρχουν. Γιατί, ας μην ξεχνάμε ότι αυτή τη στιγμή περιμένουμε τη λύση στα προβλήματα κατά βάση από τα κόμματα, αλλά και τα πρόσωπα που τα δημιούργησαν!

ΑΠΟ την άποψη αυτή, η όποια προσπάθεια συνεννόησης ή συνεργασίας μεταξύ τους μοιάζει να γίνεται περισσότερο για τη διατήρηση ενός πολιτικού συστήματος, που ουσιαστικά έχει ήδη καταθέσει το πνεύμα, παρά για τη σωτηρία μιας χώρας που είναι βέβαιο ότι, χωρίς αυτούς, δεν θα ήταν σήμερα σε τέτοιο χάλι...

ΟΠΟΤΕ, τι στο διάβολο να περιμένει κανείς; Οτι ξαφνικά ο Γιωργάκης, το αγαπημένο παιδί της πρωθυπουργομήτορος Μάργκαρετ, θα γίνει όχι απλά Γιώργος, αλλά Γιώργαρος και θα αρματωθεί με το μαγικό ραβδί που θα μας βγάλει από την κρίση;

Ή ΟΤΙ ο Αντωνάκης, που (αφού νίκησε τη φιλόδοξη Ντορίτσα) διαδέχθηκε τον κατάκοπο Κωστάκη, θα υψώσει το ανάστημά του και θα ακολουθήσει πολιτικές που δεν εγκρίνουν οι δανειστές και δεσμοφύλακές μας;

ΑΣ ΜΗΝ τρέφουμε αυταπάτες. Ολα αυτά τα καλά παιδιά έχουν βγει από τον ίδιο δοκιμαστικό σωλήνα και παίζουν μπάλα στο πλαίσιο του ίδιου συστήματος, το οποίο έχει το πράσινο φως των ελληνικών οικονομικών και μιντιακών δυνάμεων και τη συμπάθεια των συμμάχων που έγιναν επικυρίαρχοι.

ΚΑΙ ΑΝ χρειάζονται και άλλα κοινά στοιχεία, για να βγουν πιο σίγουρα συμπεράσματα, σημειώστε ότι όλοι τους προέρχονται από τζάκια και ότι κανένας τους δεν δούλεψε ποτέ σοβαρά στη ζωή του. 

Επάγγελμα «πολιτικός» δηλώνουν όλοι! Και όποιον πάρει ο χάρος...

 

 

Οσοι φίλοι αναγνώστες θέλουν να ανατρέξουν σε κάποια απο τα εξαιρετικά άρθρα του Φίλιππου Συρίγγου δεν έχουν παρά να κάνουν "κλικ" ΕΔΩ