ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Καθαριστήριον «Τα ΕΛΤΑ»

 

 Γράφει ο Δημήτρης Καμπουράκης

Προ ημερών χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού μου, άνοιξα, και έκπληκτος είδα να στέκεται στην εξώπορτα μου ο ιδιοκτήτης του καθαριστηρίου της γειτονιάς μου. Έχει το μαγαζί του στον κεντρικό δρόμο του δήμου και επί χρόνια, κάθε αρχή σεζόν, του πάω τα κοστούμια μου για φρεσκάρισμα. Τον κοίταξα χαζά.

Τι ζητούσε στην πόρτα μου; Δεν θυμόμουν να είχα κάποιο ρούχο μου στο μαγαζί του. Αφήστε που τα καθαριστήρια δεν κάνουν διανομή, πάμε από κει και τα παίρνουμε.

Για να βεβαιωθώ ότι είχα καταλάβει σωστά, κοίταξα το ημιφορτηγό του στον δρόμο. Έγραφε πάνω Stegno. Άρα αυτός ήταν.

Αντιλήφθηκε αυτός την έκπληξη μου και χαμογέλασε. «Κάνω διανομή και για τα ΕΛΤΑ» μου είπε παραδίδοντας μου ένα δεματάκι, «αλλά δεν συμφέρει. Μπελάς, θα τα παρατήσω».

Θυμάστε υποθέτω τον τεράστιο ντόρο του περασμένου Νοεμβρίου, όταν τα ΕΛΤΑ είχαν ανακοινώσει αναδιάρθρωση με το κλείσιμο 158 ταχυδρομικών καταστημάτων στα οποία δεν πατούσε άνθρωπος.

Θυμάστε σύσσωμη την αντιπολίτευση να ουρλιάζει ότι η ανάλγητη κυβέρνηση διαλύει τις δημόσιες ταχυδρομικές υπηρεσίες για προωθήσει τις ιδιωτικές εταιρείες ταχυμεταφορών.

Θυμάστε κάτι γερόντια που έβγαιναν μισοδακρυσμένα στα κανάλια κι έλεγαν ότι το ταχυδρομείο έδινε ζωή στο χωριό τους, ότι εκεί  πλήρωναν την ΔΕΗ και την ΕΥΔΑΠ και ότι με το κλείσιμο του διαλύεται ο κοινωνικός ιστός της ταλαίπωρης ελληνικής επαρχίας.

Τρομαγμένη από την φασαρία η κυβέρνηση πήρε πίσω την «αναδιάρθρωση», έμειναν ανοικτά και ευτυχισμένα τα άδεια ταχυδρομικά καταστήματα, να στηρίζουν τον κοινωνικό ιστό χωριών και κωμοπόλεων. Κι επειδή για να μείνουν ανοικτά πληρώνονται μισθοί, νοίκια, λογαριασμοί, λειτουργικά, μας βάζουν τα ΕΛΤΑ 3 εκατομμύρια ευρώ μέσα κάθε μήνα. Τα οποία πληρώνουμε όλοι εμείς. Κομματάκι ακριβός ο κοινωνικός μας ιστός.

Στο μεταξύ, γράμματα και δέματα συσσωρεύονται στις αποθήκες τους σε τόσο τεράστιες ποσότητες, που είναι αδύνατο να διεκπεραιωθούν. Όποιος κάνει το λάθος να στείλει προσκλήσεις γάμου μέσω ΕΛΤΑ, οι παραλήπτες παίρνουν το φάκελο λίγο πριν την βάφτιση του παιδιού.

 

Οπότε κατέφυγαν στην μίσθωση υπηρεσιών διάφορων εξωτερικών συνεργατών, εξ ου και ο ιδιοκτήτης του τοπικού καθαριστηρίου που χτύπησε την πόρτα μου. Ήταν μια κάποια λύση πλην μεγάλη πρόοδος δεν υπήρξε, έτσι διαβάζω.

Εμ, όταν ο ιδιώτης προσλαμβάνει μέσα σε μισή μέρα, τα ΕΛΤΑ θέλουν –λέει- μήνες για να φτιάξουν μια σύμβαση με εξωτερικό συνεργάτη. Το αιώνιο δημόσιο.

Οι δε franchisers διαμαρτύρονται ότι είναι μικρή προμήθεια τους μπροστά στον όγκο της δουλειάς που καταλαβαίνουν εκ των υστέρων, οπότε παραιτούνται κάθε τόσο. Κι ύστερα χρειάζονται μήνες για την αντικατάσταση τους.

Κάνοντας μια απέλπιδα προσπάθεια η διοίκηση να αυξήσει την διανομή ώστε να φύγουν τα λιμνάζοντα δέματα από τις αποθήκες τους, κάλεσε τους διοικητικούς υπαλλήλους του Οργανισμού να βοηθήσουν στη διανομή.

Άλλος χαμός εκεί. «Εγώ προσλήφθηκα ως διοικητικός, όχι ως ταχυδρόμος» είπαν εκείνοι και σήκωσαν επανάσταση. Οι κλασικοί δημόσιοι υπάλληλοι.

Στο μεταξύ, μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, τα 3 εκατομμύρια ευρώ πληρώνονται από το δημόσιο ταμείο.

Όταν τα γράφουμε αυτά, οι 3.100 υπάλληλοι των ΕΛΤΑ εξανίστανται και φωνάζουν ότι έχουμε φαγωθεί να τους διώξουμε από την δουλειά τους.

Αμ δεν έχουμε τίποτα εναντίον τους, μια χαρά άνθρωποι είναι. Τους αγαπάμε και τους υπολειπτόμεθα, αλλά όχι τόσο ώστε να τους πληρώνουμε από την τσέπη μας. Δεν είναι λίγα 36 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο που στοιχίζουν, έχουμε καλύτερες ιδέες για να αξιοποιήσουμε τα λεφτά μας, από να τους τα δίνουμε ως μισθό. Οι ίδιοι υπονομεύουν το μέλλον τους, ας το αντιληφθούν πριν είναι πολύ αργά γι αυτούς.

Μ’ αυτή την νοοτροπία που είναι διάχυτη μέσα στις δομές του, το δημόσιο δεν μπορεί να αυτοδιορθωθεί και να αυτό-αναδιαρθρωθεί. Δυστυχώς.

Οι πολέμιοι κάθε ιδιωτικής δραστηριότητας απαντούν «να μπορέσει», αλλά μέχρι εκείνο το «να μπορέσει» εμείς πληρώνουμε και ξαναπληρώνουμε δίχως να βλέπουμε χαΐρι.

Θαρρείτε πως αν δούμε μια δημόσια υπηρεσία να προκόβει, να μην παράγει ελλείμματα και να προσφέρει έργο, θα πούμε «να κλείσει» ή «να δοθεί σε ιδιώτες»; Καθόλου. Μια χαρά θα την επιβραβεύσουμε, και ως παράδειγμα προς μίμηση θα την αναφέρουμε για τους υπόλοιπους τομείς του δημοσίου.

Αλλά όταν ακουμπάμε 36 εκατομμύρια τον χρόνο, να μουγκαθούμε προς χάρη του κοινωνικού ιστού, τάχαμου δήθεν;

Αντί να τα δίνουμε στα ΕΛΤΑ, ας…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΛΑΨΟ-ΜΟ#ΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ναρκισσιστικός αυτο-οικτιρμός

Συγκλονίζει η Κατερίνα Νοτοπούλου: Έχω χάσει την ακοή μου και πλέον διαβάζω τα χείληhttps://t.co/e63j3eOSqU

— iefimerida (@iefimerida) April 9, 2026

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Κάποτε οι άνθρωποι, όταν τους δινότανε ο δημόσιος λόγος, φρόντιζαν (λογικά) να  παρουσιάσουν μια καλή εικόνα του εαυτού τους – τώρα, πια, συμβαίνει το αντίστροφο: συνήθως όποιος βγαίνει στο γυαλί προβάλλει το χειρότερο κουσούρι του, τη μεγαλύτερή του αδυναμία, ελάττωμα και αρρώστια – αν, δε, έκανε φυλακή, το έχει μεγάλο καμάρι. Κι αν υπήρξε και σίριαλ κίλερ, ακόμα καλύτερα, διότι κάνει μεγαλύτερη εντύπωση στο κοινό που θέλει να βλέπει τα πιο διαταραγμένα και αιμοδιψή θηρία, για να παρηγορήσει την ανία του.

Αν και, υποτίθεται, οι ασθένειες και τα σακατλίκια και τα κουσούρια είναι απολύτως ιδιωτικές υποθέσεις για τον καθένα και δεν οφείλουν να νοιάζονται άγνωστοι γι’ αυτές – εξάλλου γιατί να έχει όρεξη ένας φυσιολογικός άνθρωπος, να ακούει για τον αλκοολισμό γνωστών ή αγνώστων, οι οποίοι μάλιστα δύσκολα κρύβουν πως αναδρομικά τον θεωρούν επαινετή μαγκιά, εμφανίζοντάς τον δήθεν, ως κάποτε πρόβλημα, ενώ κρυφοκαμαρώνουν γι’ αυτόν. Είναι υπερήφανοι που δεν υπήρξαν φλώροι, ότι κάποτε ξέφυγαν απ’ τα όρια και διέπραξαν κακά πράγματα, στα οποία αναφέρονται, ως παράσημα – άσχετα αν μιλούν γι’ αυτά με δήθεν απαξία.

Το να υπήρξες κακός είναι μεγάλος έπαινος – το ίδιο δεν συμβαίνει στις ταινίες, αλλά και στην πραγματικότητα;

Ποιος και ποια γυναίκα αγαπάει το μικροαστικό καλό παιδί, τον μ@λ@κ@ (μεταξύ μας), τον καληνυχτάκια, τον γκομενοφύλακα, τον φλώρο;

Μόνο το Κακό είναι σέξι, δεν υπάρχει αφήγηση χωρίς αυτό κι οι άγριοι και οι ατίθασοι ερεθίζουν τη λίμπιντο – αυτοί που μας βασάνισαν βαραίνουν πιο πολύ, έχει γράψει ο Χριστιανόπουλος. Πιθανώς έχει να κάνει με αρχετυπικά στοιχεία, διότι όποιος μπορεί να διαπράξει κακό είναι λογικά πιο ισχυρός, δυνατός και άκαρδος. Ενας επιβήτωρ. Αρα πιθανότερος, ως εραστής, από τον καλόβολο μικροαστό που τρώει μακαρόνια μπολονέζ στον καναπέ και φροντίζει την άρρωστη θεία του.

Γι’ αυτό όλοι θέλουνε να είναι κακοί – κατά βάθος είναι μια αμυντική στάση. Εξ ου και τα τατουάζ που κάποτε τα χτυπούσαν μόνο άντρες βαριάς μορφής και θανατοποινίτες και τώρα τα κάνει ο κάθε άγευστος, η κάθε λουλού, ο κάθε φιόγκος: γεμίζουνε γάμπες και χέρια με κακόγουστες παραστάσεις και κυκλοφορούν με ρούχα που να αφήνουν να φαίνονται τα τατουάζ, ως σιρίτια αυτο-επαίνου, ή λες και έχουνε τιμηθεί με τον σιδηρού σταυρό στο πεδίο της μάχης κι επιθετικά τον επιδεικνύουν. Ισα, ρε φρεσκόμαγκα, κατέβα απ’ τ’ άλογο.

Μισή μπάτσα άνθρωποι (λέγαμε κάποτε), μεγαλωμένοι με Γκέρμπερ και φυστικοβούτυρο, με γκουβερνάντες και βελούδινα παντελονάκια θέλουνε να εμφανίζονται, ως μαχαλόμαγκες. Κατανοητόν.

Και άμα είναι και με κάποια έννοια δημόσια πρόσωπα, βγαίνουνε στο γυαλί και μιλούνε για τα κουσούρια τους με μεγάλη αυτο-ικανοποίηση, είναι περήφανοι που ξέφυγαν απ’ την επιτήρηση κι έπαιξαν με τους κακούς –πέρα από τον αλκοολισμό για τον οποίο πολλοί επαίρονται, άλλοι (και άλλες) βγαίνουνε και δηλώνουνε φόρα παρτίδα ότι έπιναν κοκαΐνη, ότι ήταν βυθισμένοι για χρόνια στα ναρκωτικά και στην αυτο-καταστροφή. Δεν λένε πού έβρισκαν λεφτά για όλα αυτά τα ακριβά γούστα, διότι χωρίς χρήμα το πολύ να ξεπέσεις σε καμιά βαλούτα χασίς απ’ τη Νεοχωρούδα.

Δεν λένε ότι τα έκαναν όλα μάλλον εκ του ασφαλούς και τη μονέδα την έπεφτε ο μπαμπάς, για να μη χάσει τον άσωτο υιό που έμπλεξε και γλίτωσε από τύχη, ο φλώρος.

Αλλοι (και άλλες) βγαίνουνε στο γυαλί και διαλαλούν ότι πάσχουν από διπολισμό, τριπολισμό και κατάθλιψη – και τι μας νοιάζει εμάς κυρία μου από τι ταλαιπωρείται ο πάσα ένας;

Ολοι έχουμε τα δικά μας βάσανα, άρα, γιατί να βγαίνει ο κάθε πικραμένος και να διατυμπανίζει τη διαταραχή του, λες και πρόκειται για εβδομαδιαία, θεραπευτική συνάντηση ανώνυμων αλκοολικών; (Με λένε Μήτσο και πάσχω από μικροβιοφοβία, ή από βατραχολαγνεία).

Κατά βάθος ζητούνε συγκατάνευση, έπαινο και την αγάπη των αγνώστων – εδώ οι κοντινοί και σε αγαπάνε με το ζόρι, αυτοί θέλουνε να τους ερωτευτούν και οι άγνωστοι, οι άσχετοι. Κι έπειτα;

Επειτα γράφει ο δημοσιογράφος: «Συγκλόνισε ο τάδε με τη μικροβιοφοβία του».

Ενώ βγαίνουνε άλλοι και δηλώνουν σαλταρισμένοι με διάφορες άλλες έννοιες, άλλοι ότι πάσχουν από αιματολογικά, άλλοι από παλιό εγκεφαλικό, άλλοι από αυτοάνοσο που τους βάρεσε στο αφτί, κι άλλοι από ένα σωρό άλλες ασθένειες που κοινοποιούνται σε έναν άγνωστο κόσμο, χωρίς λόγο, χωρίς αποτέλεσμα και χωρίς διάκριση.

Στο μεταξύ, οι περισσότεροι Ελληνες από κάτι πάσχουμε – αν πας σε ένα νοσοκομείο το διαπιστώνεις απ’ την πολυκοσμία. Ιατρολαγνεία. Κι αν έβγαινε ο καθείς στο γυαλί να πει τον πόνο του, λες κι είμαστε γέροι στην Αιδηψό που ανταλλάσσουν χάπια (δώσε μου ένα μπλε, πάρε ένα πράσινο), τότε τι θα γινότανε;

Πρόκειται για ναρκισσιστικό αυτο-οικτιρμό. Να σε προσέξουν, να σε λυπηθούν, να σε αγαπήσουν, να σε ψηφίσουν (κυρίως) για το πρόβλημά σου.

Κι όλα αυτά με την επίφαση, ότι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΛΑΨΟ-ΜΟ#ΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σιγά…

Συνωστισμός στα σύνορα εισόδου σοσιαλιστικής χώρας, όπου πολίτες περιμένουν να μπουν για να φύγουν από τον καπιταλισμό.

Άκυρο.

Μαζική έξοδος για διακοπές Πάσχα υπό καθεστώς, με βενζίνη στα 2€.

Aαααx, Μνημόνιο που θέλετε και εξηντάρια ATM μερικοί, ....κουφάλες 😂

Καλημέρα… https://t.co/edxJjUKUOc

— Mr President (@Mrpresidentgr) April 11, 2026

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Αν θέλετε να αντιληφθείτε τι συμβαίνει στα κατάβαθα της ελληνικής κοινωνίας, μην κοιτάτε τα social media ή τους καυγάδες στα τηλεοπτικά πάνελ. Ή μάλλον, κοιτάξτε κι αυτά, αλλά ρίξτε και μια ματιά και στις ταξινομήσεις καινούριων αυτοκινήτων το πρώτο τετράμηνο του 2026.

Διότι ο φετινός Ιανουάριος-Απρίλιος ήταν καραμπινάτη περίοδος πολέμου, διεθνούς αναταραχής, ανασφάλειας, αύξησης πληθωρισμού και αβεβαιότητας για το μέλλον.

Πλην όλα τούτα τα φοβερά και τρομερά, δεν εμπόδισαν την ελληνική αγορά (που καταρρέει, υποφέρει, βρίσκεται στα πρόθυρα λουκέτου, κλπ) να κάνει νέο ρεκόρ ταξινομήσεων. Στους ήδη φρακαρισμένους δρόμους μας μπήκαν 49.087 καινούρια αυτοκίνητα, παρουσιάζοντας αύξηση 2,9% σε σύγκριση με το περυσινό αντίστοιχο τετράμηνο.

Σιγά το στοιχείο θα πείτε.

Συμφωνώ… σιγά το στοιχείο.

Όπως σιγά και για το ρεκόρ εξόδου εκδρομέων την περίοδο του Πάσχα.

Όπως σιγά για τη θηριώδη αύξηση των ταξιδιών των Ελλήνων στο εξωτερικό.

Όπως σιγά για το γεγονός ότι η μέση ελληνική οικογένεια δίνει πλέον 500-700 ευρώ τον χρόνο για κομμωτήρια και νύχια.

Όπως σιγά για το γεγονός ότι το 40% των κατοίκων της Αττικής στην ηλικιακή ομάδα από 20-35 χρονών, το πρωί που ξυπνά δεν πατά το κουμπί της καφετιέρας για να φτιάξει καφέ, αλλά τον παραγγέλνει απ’ έξω πληρώνοντας 3-5 ευρώ.

Δεν περιγράφω μια κοινωνία δίχως προβλήματα ή δίχως ανισότητες ή δίχως καθυστερήσεις. Αλλά δεν γίνεται να στρέφουμε μονίμως τους προβολείς μόνο στην Ελλάδα της φτώχειας, αφήνοντας σε μια τεχνητή αφάνεια τους 49.087 νεοέλληνες που αυτό το τετράμηνο μπήκαν στο καινούριο τους υβριδικό και βγήκαν στον Κηφισό για να εκνευριστούν απ’ το μποτιλιάρισμα.

Θα πείτε βέβαια ότι ικανό κομμάτι των νέων ταξινομήσεων έγινε από εταιρείες leasing, πλην ξέρετε ότι πλέον όλο και λιγότεροι αγοράζουν δικό τους αυτοκίνητο και οι περισσότεροι το αποκτούν με χρονομίσθωση πληρώνοντας 250-400 ευρώ τον μήνα. Κι όσα ταξινομούνται ως καθαρά νοικιάρικα, αντικαθιστούν τον στόλο που αγοράστηκε πριν δυο χρόνια, ο οποίος μεταπωλείται σε ιδιώτες ως μεταχειρισμένος.

 

Δεν αντιλέγω ότι ο 25άρης (γόνος της μεσαίας τάξης) που η οικογένεια του αποφασίζει να του πάρει καινούριο αμάξι στα γενέθλιά του, μπορεί να νιώθει κουρασμένος από τον Μητσοτάκη που τον βλέπει 7 χρόνια ή να θεωρεί ότι η χώρα στην οποία ζει έχει ντροπιαστικό πρόβλημα διαφάνειας, απόδοσης δικαιοσύνης και λειτουργίας των θεσμών. Μπορεί να νιώθει ενοχλημένος από την υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη και ενώ οδηγεί  προς το κλαμπάκι της παραλιακής μαζί με την παρέα του, να δηλώνει ψηφοφόρος της Ζωής που τα κάνει όλα μπάχαλο διότι «αυτό τους χρειάζεται».

Πλην έχει ένα επίπεδο ζωής που του επιτρέπει να προσπερνά την ταμπέλα «ζητείται υπάλληλος» που βλέπει στη βιτρίνα του μαγαζιού έξω από το οποίο παρκάρει.

Ξέρω πως κάποιοι θα τσαντιστούν διαβάζοντας τα παραπάνω, πλην η προσωπική τσαντίλα δεν ακυρώνει τα προφανή και τα επιβεβαιωμένα με στοιχεία. Που ξέρω ότι δεν είναι προφανή για όλους, αλλά είναι για αρκετούς. Τους οποίους αφήνουμε έξω από τα ραντάρ που τροφοδοτούν τον κυρίαρχο κοινωνικό διάλογο.

Υστερόγραφο, διόλου εν είδει τρολαρίσματος. Αν θέλει ο Μητσοτάκης να κάνει μπίγκο, να θεσπίσει …

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τριτοκοσμικό θέαμα στους δρόμους

 

 

Του Αλέξη Παπαχελά

Μερικές φορές τα μικρά πράγματα σε εξοργίζουν περισσότερο. Κάθε μέρα αντικρίζω σε δρόμους προαστίων ή σε πεζοδρόμια στο κέντρο της Αθήνας το ίδιο ακριβώς θέαμα: επικίνδυνες τρύπες στη μέση τους, ανοίγματα-παγίδες για τους πεζούς χωρίς σοβαρή σήμανση για να τους προειδοποιεί, απίστευτες κακοτεχνίες.

Κάποια από τις εταιρείες «κοινής ωφελείας» έχει στείλει έναν υπεργολάβο για να περάσει καλώδια, οπτικές ίνες ή σωλήνες. Η προχειρότητα ή, μάλλον, η βαρβαρότητα, αλλά και η προκλητική έλλειψη οιασδήποτε μέριμνας για την ασφάλεια των πολιτών, σε βγάζουν από τα ρούχα σου.

Τα συνεργεία αφήνουν στη μέση ένα έργο ή ενίοτε αποφασίζουν να το προχωρήσουν μέρα μεσημέρι σε κεντρικό δρόμο και σε ώρα αφόρητης κίνησης.

Κανείς δεν ελέγχει τα μέτρα ασφαλείας και ο πολίτης δεν ξέρει σε ποιον να απευθυνθεί προκειμένου να διαμαρτυρηθεί. Οι εταιρείες χρησιμοποιούν, στο πλαίσιο της μείωσης του κόστους, κυριολεκτικά «ό,τι βρουν» από συνεργεία.

Οταν τελειώνουν, αφήνουν πίσω τους το πιο κακόγουστο και γεμάτο κινδύνους χάος που μπορεί κανείς να φανταστεί. Οι τομές για τους σωλήνες ύδρευσης ή τις οπτικές ίνες σκεπάζονται πρόχειρα με χώμα. Τρύπες μένουν ανοιχτές με έναν κώνο γερμένο σε απόσταση ή μια ξεφτισμένη κορδέλα που την παίρνει ο αέρας. Οι δρόμοι μοιάζουν με παζλ από μπαλώματα, τα οποία συχνά κάνουν τα αυτοκίνητα να τρίζουν, να χοροπηδούν και να υποφέρουν. Το όλο θέαμα καθώς και οι συμπεριφορές των συνεργείων είναι βαθύτατα τριτοκοσμικά, δύσκολα πιστεύει κάποιος ότι τα συναντά σε μια ευρωπαϊκή χώρα. Σε κάνουν να αναρωτιέσαι, μάλιστα, αν τους διέκριναν η ίδια προχειρότητα και έλλειψη επαγγελματισμού όταν τοποθετούσαν πιο κρίσιμες υποδομές.

Εκεί που το πράγμα γίνεται κάπως κωμικό, είναι όταν περνάς από τον ίδιο δρόμο όπου μόλις έχει γίνει κάποιο έργο και τον βλέπεις ξανά σκαμμένο και διαλυμένο, διότι μια άλλη εταιρεία αποφάσισε να δοκιμάσει τα νεύρα μας στο ίδιο σημείο. Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει κανένας συντονισμός, σχεδιασμός ή έλεγχος· ούτε για την ποιότητα του έργου, ούτε για την προστασία των πολιτών κατά την εκτέλεσή του και ούτε, βέβαια, για το τι αφήνουν πίσω τους καταστρέφοντας δημόσια περιουσία.

Η ευθύνη ανήκει στις μεγάλες κακομαθημένες εταιρείες, οι οποίες συμπεριφέρονται ανεύθυνα και βάρβαρα, γνωρίζοντας ότι δεν θα έχουν καμία επίπτωση, αλλά και στους δήμους, που δεν φροντίζουν να μπει μια τάξη σε αυτό το επικίνδυνο χάος.

Αλλά και σε…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η απαγορευμένη πόλη

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Η τελευταία Κυριακή ήταν αφιερωμένη στο ποδήλατο. Σε μια πόλη, όπως η Αθήνα, όπου δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι και η ποδηλασία θυμίζει ράφτινγκ σε άγριο ρέμα με βράχους και καταρράκτες, κάποιοι σκέφτηκαν ότι είναι το κατάλληλο περιβάλλον για να οργανώσουν ποδηλατικούς αγώνες.

Οπως είναι φυσικό, για να γίνουν οι αγώνες έπρεπε να σταματήσει να λειτουργεί η πόλη. Ή, με άλλα λόγια, οι αγώνες έπρεπε να γίνουν εναντίον της ζωής της πόλης. Αυτό ονομάζεται «κυκλοφοριακές ρυθμίσεις».

Θα μου πείτε ήταν Κυριακή, η ημέρα δεν ήταν εργάσιμη, οπότε όσοι ήθελαν να περάσουν το κέντρο δεν το έκαναν επειδή ήσαν υποχρεωμένοι, αλλά επειδή ήθελαν να περάσουν την ημέρα τους σε κάποια παραλία. Η εργασία είναι δικαίωμα. Η χαλάρωση ή η ανάπαυση είναι πολυτέλεια. Εξάλλου οι Αθηναίοι έχουν στη διάθεσή τους την πόλη τους όλη την υπόλοιπη εβδομάδα. Ακόμη κι όταν δεν την κλείνουν οι συμπολίτες τους υποστηρικτές της Χαμάς, μπορούν με όλη τους την άνεση να απολαύσουν την κυκλοφοριακή συμφόρηση, να εκνευριστούν όσο τραβάει η όρεξή τους, να κορνάρουν, να φωνάξουν, να τσακωθούν. Ας την αφήσουν μια Κυριακή για την υγιεινή ζωή και την οικολογία.

Υποθέτω ότι αυτό είναι το επιχείρημα όσων οργάνωσαν τον ποδηλατικό αγώνα στο κέντρο της Αθήνας και του δήμου, ο οποίος τους παραχώρησε την πρωτεύουσα. Οπως και την προπερασμένη Κυριακή η πρωτεύουσα είχε παραδοθεί σε δρομείς με τις αντίστοιχες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις.

Θα με ρωτήσετε για ποιο λόγο πρέπει όλα αυτά να γίνονται στο κέντρο της Αθήνας, έστω Κυριακές και εορτές, και όχι σε κάποια περιοχή δίπλα στην πρωτεύουσα.

Πρώτον, διότι αν δεν γίνουν στο κέντρο της πόλης θα χαθεί ένα σημαντικό μέρος της απόλαυσης. Δεν θα σπάσουν τα νεύρα κανενός. Οπότε ελάχιστοι θα αντιληφθούν τον αγώνα και ακόμη λιγότεροι θα τον εκτιμήσουν. Είναι στοιχείο της εκπαιδευτικής πολιτικής του δήμου. Δεν χάνει ευκαιρία να σπάει τα νεύρα των πολιτών του, είτε με δημόσια έργα μέρα μεσημέρι σε πολυσύχναστες οδικές αρτηρίες είτε με αποκλεισμό του κέντρου για διάφορους λόγους. Ετσι κρατάει σε εγρήγορση τη συνείδηση των πολιτών του και δεν τους αφήνει να αποβλακωθούν όπως όσοι ζουν σε πόλεις όπου όλα λειτουργούν και έχει χαθεί το αίσθημα του απρόβλεπτου, το αίσθημα της περιπέτειας που οξύνει το μυαλό.

Επειδή πολλοί χρησιμοποιούν πια τον τίτλο Δούκας των Αθηνών για τον Δούκα των Αθηνών, αποφάσισα να τον προαγάγω σε Αρχιδούκα. Ισως έτσι αντιληφθεί ότι οι ικανότητές του και οι φιλοδοξίες του πάνε χαμένες εκεί που βρίσκεται. Το γραφείο του δημάρχου δεν τον χωράει, όσο κι αν προσπαθεί να διασκεδάσει την πλήξη του παίζοντας με τα νεύρα των Αθηναίων.

Θα μου πείτε, έχει κι αυτός τους λόγους του. Κάτι τέτοιες ημέρες, κλεισμένος στην Απαγορευμένη Πόλη μαζί με τους μανδαρίνους του, μπορεί να αισθάνεται ότι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Σε ποιον ανήκει η πρωτεύουσα; (Όταν οι κάτοικοι, οι εργαζόμενοι και οι επιχειρηματίες γίνονται θεατές στην ίδια τους την πόλη)

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Η απάντηση στην ερώτηση του τίτλου είναι μακροσκελής και γι’ αυτό θα την αποφύγω.

Είναι πολύ καλύτερο (και πιο σύντομο) να σας γράψω σε ποιους δεν ανήκει: η πρωτεύουσα λοιπόν σίγουρα δεν ανήκει στους κατοίκους της και στους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά και επιχειρηματικά σε αυτήν. Κι αν τους ανήκει τόσο δα, δεν είναι αυτοί που έχουν τον πρώτο λόγο.

Γιατί ο πρώτος λόγος ανήκει στους πραγματικούς ιδιοκτήτες της πρωτεύουσας: σ’ αυτούς που την αντιλαμβάνονται ως μια μεγάλη σκηνή στην οποία μπορούν να ανεβάζουν τις παραστάσεις τους χρησιμοποιώντας κατοίκους, εργαζόμενους και επιχειρηματίες ως κομπάρσους.

Την Τρίτη το απόγευμα (κι ενώ τα καταστήματα ήταν ακόμα ανοιχτά) η πρωτεύουσα έκλεισε για να τρέξουν μερικές εκατοντάδες συνάνθρωποί μας «για καλό σκοπό». Δεν καταλαβαίνω γιατί οι «καλοί σκοποί» πρέπει πάντα να συνοδεύονται με τον βασανισμό εκατοντάδων χιλιάδων αλλά ίσως φταίει που δεν είμαι αρκετά φιλάνθρωπος ώστε να καταλαβαίνω ότι η προσφορά πρέπει απαραίτητα να συνοδεύεται από σαδισμό, συσχέτιση την οποία κατανοούν και αποδέχονται στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων*.

Την επόμενη το πρωί μερικές εκατοντάδες «εργαζόμενοι» έκλεισαν πάλι το κέντρο για να κάνουν τη συνδικαλιστική τους γυμναστική. Το κέντρο που κλείνει δυο-τρεις φορές την ημέρα για κάθε πικραμένο που θέλει να συμπληρώσει τα κομματικά του ένσημα ή απλώς να εκτονώσει την ψυχολογική του πίεση.

Το κέντρο που κλείνει και για τις επισκέψεις διαφόρων ηγετών.

Το κέντρο που κλείνει και πολλά Σαββατοκύριακα για μαραθωνίους, ημιμαραθωνίους, ενατεταρτομαραθωνίους, μικρομαραθώνιους και τοσοδουλικομαρθώνιους ή για ποδηλατάδες και άλλες ωραίες ευκαιρίες για σπόνσορινγκ. Μόλις πριν από λίγες μέρες το Ζάππειο γλίτωσε στο τσακ τη μετατροπή του σε προκάτ αναψυκτήριο.

Και όλα αυτά γίνονται σε βάρος μιας πρωτεύουσας η οποία κυρίως χρησιμοποιείται παρά κατοικείται.

Οι κάτοικοι και η ζωή τους, οι πραγματικοί εργαζόμενοι και οι επιχειρηματίες που επιμένουν να δραστηριοποιούνται στο Φαρ Ουέστ της Αθήνας δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Σίγουρα δεν ενδιαφέρουν την κυβέρνηση και την τοπική αυτοδιοίκηση.

Μπορώ να καταλάβω μια πρωτεύουσα να κλείνει για ένα γεγονός τόσο μεγάλο όσο ας πούμε ο κλασσικός Μαραθώνιος. Αλλά αρνούμαι να δεχτώ ότι πρέπει να κλείνει κάθε τρεις και λίγο για την παραμικρή εκδήλωση που κάποιος έχει τη φαεινή ιδέα να διοργανώσει για να διαφημίσει και να διαφημιστεί.

Αρνούμαι να δεχτώ ότι είναι φυσικό η κυβέρνηση και ο Δήμος να έχουν γραμμένους τους ανθρώπους που ζουν και δραστηριοποιούνται στην Αθήνα.

Αλλά μάλλον πρέπει να σταματήσω να το αρνούμαι. Γιατί η καθημερινότητα δείχνει ότι δεν ζω σε πόλη αλλά σε…

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Άγνωστες Ελληνικές Λέξεις: «Διάβαση Πεζών» και «Πεζόδρομος»!..

 

Πιπεράτο αγανάκτησης του Γιώργου Πιπερόπουλου

 

     Θυμήθηκα τον στίχο του μεγάλου μας ποιητή «Όπου και αν βρεθώ η Ελλάδα με πληγώνει» και τον προεκτείνω σήμερα καθώς χθες σε κεντρικό πολυσύχναστο δρόμο της γενέτειράς μου Κατερίνης κόντεψε να με «στείλει» πριν την ώρα μου, εμένα και μια 5μελή οικογένεια τουριστών ένας οδηγός που ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ότι οι λευκές λωρίδες στο δρόμο καθορίζουν, σαν να είναι φανάρια της κυκλοφορίας, ότι όταν τις πατήσει ο πεζός έχει προτεραιότητα!..

     Πρώτη φορά μου συνέβη στη Κατερίνη, τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα, τον Πειραιά ή άλλη ελληνική πόλη;

     Θα ήταν όχι αστείο αλλά παντελώς γελοίο να γράψω εδώ στον αγαπημένο ιστότοπο κάτι τέτοιο αλλά το δημοσιοποιώ επειδή πολύ ευγενικά με ρώτησε στα Αγγλικά ο πατέρας της οικογένειας τουριστών (και κυριολεκτικά με έκαψε) «στην Κατερίνη οι λευκές λωρίδες στο δρόμο είναι… Διακοσμητικές;»

     Συμβαίνει σε όλους μας από άκρο σε άκρο της Ελληνικής Επικράτειας όπου ίσως ΕΝΑΣ στους 30 οδηγούς αυτοκινήτου, από ένα FIAT 500 μέχρι μια MERCEDES 350, σέβονται τις συγκεκριμένου τύπου «διαβάσεις πεζών».

     Πολλές φορές αναρωτήθηκα μήπως «λάδωσαν» και πήραν δίπλωμα οδήγησης αλλά είναι τόσοι πολλοί οι όλων των ηλικιών άνδρες και δυστυχώς και γυναίκες οδηγοί αυτής της νοοτροπίας που το «λάδωμα» δεν εξηγεί τέτοια συμπεριφορά απέναντι στους πεζούς….

    Φυσικά, ότι υπάρχουν κάποιοι κάτοχοι «λαδωμένων» διπλωμάτων κανείς εχέφρων συμπολίτης μου δεν θα το αμφισβητήσει στην Πατρίδα μας, μια χώρα που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα ΔΙΕΘΝΗ αστέρια της διαπλοκής και διαφθοράς …

     Τι φταίει;

     Κατά την ταπεινή μου γνώμη η νοοτροπία ανδρών και γυναικών οδηγών που δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι «οπλοφορούν» και θεωρώντας το όχημά τους επέκταση της σεξουαλικής τους υπεροχής γίνονται «μάγκες και γοργόνες» και παραβλέπουν το γεγονός ότι ΟΦΕΙΛΟΥΝ, όχι από ευγένεια ή από καλοπροαίρετη διάθεση, αλλά από το ΝΟΜΟ, να σταματούν σεβόμενοι τις λευκές λωρίδες που συνιστούν «Διαβάσεις Πεζών!…»

     Δεν θα κλείσω πριν απευθύνω μια πιπεράτη ερώτηση και ταυτόχρονα φιλική «υπόδειξη» στους αγαπητούς μου Διευθυντές Αστυνομίας και απλούς Αστυνομικούς, στους Διευθυντές Δημοτικών Αστυνομιών και στους Δημάρχους της Κατερίνης και ΟΛΩΝ των Ελληνικών πόλεων:

     Διορθώστε με παρακαλώ εάν κάνω λάθος αλλά νομίζω ότι η λέξη «πεζόδρομος» αφορά στην απαγόρευση ΟΛΩΝ των δίκυκλων (μοτοσακό που λειτουργούν με βενζίνη ή με ηλεκτρικό ρεύμα και των νεόφερτων «φονικών» οργάνων που λέγονται  «ηλεκτροκίνητα πατίνια αλλά και των ποδηλάτων)…

     Από την ημέρα που επέστρεψα στην γενέτειρά μου και περπατώ στον «πεζόδρομο» έχω διαπιστώσει ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ παραβάσεις της έννοιας «πεζόδρομος» και καθολική έλλειψη παρουσίας Αστυνομικών της ΕΛ.ΑΣ. και της Δημοτικής Αρχής…

     Βέβαια κάθε φορά που βλέπω παιδιά, άνδρες και γυναίκες αναβάτες σε ποδήλατα, μοτοσακό, πατίνια να ελίσσονται ανάμεσα σε μητέρες με παιδικά καροτσάκια, ηλικιωμένους άνδρες και γυναίκες και πεζούς όλων των ηλικιών σκέφτομαι ότι το κακό ξεκινάει από την οικογένεια, ξεκινάει από το σπίτι και τη διαμόρφωση συμπεριφοράς ΑΣΕΒΕΙΑΣ στους πεζούς και ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ για τους Νόμους…

     Ταυτόχρονα θυμάμαι και το λαϊκό μας ρητό (οι Έλληνες έχουμε αμέτρητα τέτοια ρητά) που πολύ σοφά διατείνεται ότι: «Ο ΦΟΒΟΣ ΦΥΛΑΕΙ ΤΑ ΕΡΜΑ…» 

     Θα κλείσω ρωτώντας:

     Μήπως...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η Υγεία στην Ηλεία: Για το επίδομα των Δήμων στους γιατρούς των νοσοκομείων...

 

Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

Προηγήθηκε ο Δήμος Πύργου ….

Δεν θα μπορούσε μετά από αυτό ο Δήμος της Αμαλιάδας να μείνει αδιάφορος.

Η διαχρονική ευγενής άμιλλα μεταξύ αυτών των δυο Δήμων που έχει δώσει θαυμαστά αποτελέσματα στον Νομό μας δεν γίνεται να σταματήσει.

Η Αμαλιάδα μάλιστα κάποτε είχε φτάσει στο σημείο να διεκδικεί και δικόν της Μητροπολίτη

Ίσως για να έχει πιο εύκολη πρόσβαση στον Ύψιστο…...

Γνωστό αυτό.

Έτσι λοιπόν και ο Δήμος Αμαλιάδας αποφάσισε να δώσει κίνητρα στους νεοδιορισθεντες γιατρούς στο Νοσοκομείου της.

Ήταν λοιπόν θέμα στην Συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου που έγινε με την παρουσία του Διοικητού του Νοσοκομείου Πύργου και της Υποδιοικητού της Νοσηλευτικής Μονάδας της Αμαλιάδας.

Αμφότεροι ευχαρίστησαν τον Δήμο για την ευγενή πρωτοβουλία του.

Και βέβαια εξήγησαν πόσο σημαντική είναι αυτή η πρωτοβουλία για την εύρυθμη λειτουργία του Νοσοκομείου.

Ο Δήμαρχος βέβαια αναρωτήθηκε μην δίνουν το επίδομα και ο γιατρός καταλήξει στο Νοσοκομείο του Πύργου και ζήτησε την διαβεβαίωση του Διοικητού ότι αυτό δεν θα συμβεί .

Άλλο πάλι και τούτο.

Αλήθεια πως το σκέφτηκε αυτό ο Δήμαρχος….

Αυτά δεν γίνονται.

Αλλά ο Διοικητής έσπευσε να τον καθησυχάσει

«Μα τι είναι αυτά που λέτε. Εσείς θα τον επιδοτείται δικός σας θα είναι Τουλάχιστον για όσο καιρό θα τον επιδοτείτε»

Έτσι είναι

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους …..

Βέβαια η αλήθεια είναι ότι έχουν προηγηθεί τέρατα και σημεία στο πολύπαθο Νοσοκομείο της Αμαλιάδας.

Αλλά φαίνεται ότι όλοι τα ξεχνούν …

Και Κλινικές έχουν κλείσει εν μια νυχτί και γιατροί διορίζονται την μια μέρα στο Νοσοκομείο της Αμαλιάδας και την επομένη πάνε στο Πύργο.

Για να μην θυμηθούμε και τα «εντέλλεστε»…

Άλλωστε και τώρα πού μιλάμε γιατροί που είναι διορισμένοι στην Αμαλιάδα εργάζονται στο Νοσοκομείο του Πύργου.

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια.

Και μιλάμε για ένα Νοσοκομείο χωρίς Παθολογική κλινική και χωρίς καν Παθολόγο ….

Αλλά λέει εσχάτως δουλεύουν καλά τα χειρουργεία……

Κάτι είναι και αυτό,

Αυτά όμως είναι περασμένα ξεχασμένα και τώρα που παίρνει την υπόθεση πάνω του ο Δήμος όλα θα πάρουν τον δρόμο τους.

Και πάρθηκε η απόφαση με μόνη αντίρρηση από τους «μόνιμους» αντιρρησίες του Δημοτικού Συμβουλίου τους εκλεγμένους με την «Λαϊκή Συσπείρωση»

Σιγά μη τους έκανε εντύπωση.

Και σιγά μην έδωσαν και σημασία.

Όλα αυτά όμως είναι ντροπής πράγματα.

Για αυτούς που τα σκέφτηκαν και γι αυτούς που είναι περήφανοι που τα υλοποιούν.

Η δουλειά του Διοικητού είναι άλλη.

Δεν είναι να συγχαίρει τους Δήμους για την πρωτοβουλία τους να τσοντάρουν και αυτοί το κατιτίς τους  για την. λειτουργία του Νοσοκομείου.

Και η Δουλειά του Δημάρχου είναι άλλη ….

Και για να το κάνουμε λιανά

Το Κράτος στην ουσία δεν μπορεί(?) δεν θέλει(?) ως οφείλει να δώσει αυτό το πεντακοσάρικο τον μήνα στον κάθε νεοδιορισθέντα γιατρό οπότε και αναλαμβάνει προθύμως να το δίνει ο Δήμος.

Τόσο απλά.

Και γιατί να το κρύψομε άλλωστε τα χρήματα ρέουν στους Δήμους ….

Τι είναι να δίνουν και ένα πεντακοσάρικο τον μήνα στον κάθε γιατρό???

Αλλά ούτε οι Δήμοι έχουν βρει ακόμη λεφτοδενδρα.

Αυτό τα πεντακοσάρικα θα λείψουν από κάπου αλλού.

Και τι πιο απλό κάποια στιγμή θα βγει ο λογαριασμός από τα Δημοτικά τέλη.

Και βέβαια και αυτά θα τα πληρώσει ο πολίτης.

Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει .

Ναι αλλά θα έχει τον γιατρό του.

Άσε που θα δικαιούται να λέει πιο έντονα την ιστορική ατάκα.

«Εγώ σε πλερώνω»

Γιατί όντως αυτός θα τον πλερώνει….

Πάντως αν ψάξουμε λίγο στο διαδίκτυο θα δούμε ότι αυτή η φοβερή πατέντα είναι ευρέως διαδεδομένη σε πολλούς Δήμους που σπεύδουν μάλιστα και το ανακοινώνουν πανηγυρικά σαν μεγάλο κατόρθωμα.

Βέβαια και αυτό προς άγρα ψήφων

Και για να καταλάβουμε έτσι βέβαια θα δημιουργηθεί ένας περίεργος άτυπος ανταγωνισμός μεταξύ των Δήμων

Είσαι εσύ γιατρός και αναρωτιέσαι να πάω στο Νοσοκέιο της Αμαλιάδας που το επίδομα είναι 500 ευρώ ή να πάω στο Νοσοκομείο της  Ανω Λεστινίτσας που δίνουν 1000 και ένα δωρεάν γεύμα την ημέρα στην τοπική ταβέρνα ???

To be or not to be

Έτσι φιλοδοξούν κάποιοι να λειτουργήσουν και να αναβαθμίσουν το Δημόσιο Σύστημα Υγείας και επαίρονται μάλιστα γι αυτό.

Και έχουν και συνεργούς τους Δήμους .

Και για να μην το πλατιάσουμε

Με το που αποφάσισαν οι δυο Δήμοι της Ηλείας να δώσουν αυτό το επίδομα...

 

Ελληνόφωνου κωλοχανείου κωμωδία

Πάλι ψέματα λέγανε οι κομμουνισταί; ΗΡΕΜΑ ΡΩΤΑΩ... pic.twitter.com/DVUdPRbsXc

— oldschoolfileles (@oldfileles) June 28, 2026

Όλοι θα αφεθούν ελεύθεροι ώστε να τους δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία στην καταστροφή. pic.twitter.com/eGwlgLW8se

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) June 28, 2026

Νεαρός με ηλεκτρικό πατίνι στον Κηφισό στην κάθοδο προς Πειραιά στην αριστερή λωρίδα
Ρεπορτάζ: @JohnKemmos pic.twitter.com/Cm5bpi0JWL

— Flash.gr (@flashgrofficial) June 27, 2026

Το βίντεο θα έπρεπε να είναι ικανό ώστε η τροχαία να βεβαιώνει παραβάσεις.

Τάκη Λεμονή του ΠροΠο @chrisochoidis Ξ Υ Π Ν Α pic.twitter.com/3Gkj3CZBBJ

— Juan (@XaLaRa_Se_Lew) June 20, 2026

Τι να πει κανείς; Όλη η Ελλάδα σε ένα video. Αυτός ο μαλάκας θέλει €270k πρόστιμο, μπας και βάλει μυαλό. pic.twitter.com/IdHMbVSm3O

— Zoder 🇬🇷 (@__darcelX__) June 13, 2026

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Πανελλαδική αναγνώριση και θετικά σχόλια για τον επετειακό 10ο Αγώνα Δρόμου «Το Πέρασμα του Αποστόλου Παύλου» της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους

 

 

 

 

Η επιτυχής ολοκλήρωση του επετειακού 10ου Αγώνα Δρόμου «Το Πέρασμα του Αποστόλου Παύλου», που διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος το Σάββατο 20 Ιουνίου, συνεχίζει να αποσπά ιδιαίτερα θετικά σχόλια από αθλητές, συλλόγους και συμμετέχοντες από κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Τις ημέρες που ακολούθησαν της διοργάνωσης, η Ιερά Μητρόπολη δέχθηκε πλήθος συγχαρητήριων μηνυμάτων τόσο μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης όσο και μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Οι συμμετέχοντες εξέφρασαν την απόλυτη ικανοποίησή τους για την άρτια διοργάνωση, τη φιλοξενία, την ασφάλεια της διαδρομής, τον εθελοντισμό και τη συνολική εμπειρία που προσέφερε η διοργάνωση.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη συνεχή αναβάθμιση του αγώνα, με πολλούς αθλητές και εκπροσώπους συλλόγων να επισημαίνουν ότι η ποιότητα της διοργάνωσης βελτιώνεται σταθερά χρόνο με τον χρόνο, γεγονός που έχει καταστήσει τον αγώνα έναν από τους πλέον αξιόλογους δρομικούς θεσμούς της χώρας.

Η Ιερά Μητρόπολη εκφράζει τις θερμές της ευχαριστίες προς όλους τους συμμετέχοντες για τα ενθαρρυντικά τους λόγια και τη στήριξή τους. Η αναγνώριση αυτή αποτελεί την καλύτερη επιβράβευση για την προσπάθεια όλων όσοι εργάστηκαν με αφοσίωση για την επιτυχία της διοργάνωσης και ταυτόχρονα ισχυρό κίνητρο για ακόμη υψηλότερο επίπεδο οργάνωσης στις επόμενες διοργανώσεις.

Με τη συνεργασία της τοπικής Εκκλησίας με τον Δήμο Πύδνας-Κολινδρού και ...

 

Σαν σήμερα (29/6/ΧΧΧΧ)

 

1929: Ο Αλέξανδρος Φλέμινγκ ανακοινώνει ότι στη μούχλα ενυπάρχει αντιβιοτική δράση.

67: Σταύρωση του Απόστολου Πέτρου απο τους Ρωμαίους στη Ρώμη

1951: Πεθαίνει ο Αιμίλιος Βεάκης

 

 

 

2025 Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 76 χρόνων, ο τραγουδιστής Κώστας Μοναχός,

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Θουκυδίδης στο Πεκίνο

 

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν ξέρω αν ο κ. Τραμπ ζήτησε από τους συνεργάτες του να οργανώσουν επειγόντως συνάντηση μ’ αυτόν τον κ. Θουκυδίδη, τον οποίον ανέφερε ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ.

Υποθέτω ότι κάποιος απ’ αυτούς θα του είπε ότι δυστυχώς ο άνθρωπος δεν βρίσκεται εν ζωή εδώ και κάτι αιώνες και μάλιστα είναι άγνωστο πού βρίσκεται το μνήμα του. Κάπου στην Ελλάδα πάντως.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο αρχαίος ιστορικός εμπλέκεται στις υποθέσεις του σύγχρονου κόσμου. Τον είχε αναφέρει και ο σύμβουλος του κ. Μπους του νεότερου, ο κ. Γούλφοβιτς αν δεν κάνω λάθος, όταν ξεκινώντας τον δεύτερο πόλεμο στο Ιράκ είχε πει ότι πάνε εκεί για να επαναλάβουν το εγχείρημα του Περικλή ο οποίος, οργανώνοντας τη θαλασσοκρατορία του, επέβαλε δημοκρατικά καθεστώτα στα νησιά του Αιγαίου. Οφείλουμε βέβαια να παραδεχθούμε ότι ο πρόεδρος Σι, αναφερόμενος στην παγίδα της υπερδύναμης που αναφέρει ο ιστορικός, είναι πολύ πιο κοντά στο πνεύμα του από τον κ. Γούλφοβιτς ο οποίος, αν και μαθητής του μεγάλου ελληνιστή Λίο Στράους, δεν υπολόγισε τις ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στην αθηναϊκή ηγεμονία που επιβλήθηκε σε ομοεθνείς κοινωνίες και την εξαγωγή της δημοκρατίας σε μια χώρα σαν το Ιράκ, το οποίο αναρωτιέμαι αν ήξερε τι σημαίνει δημοκρατία.

Δεν ξέρω πότε αναφέρθηκε για τελευταία φορά ο Θουκυδίδης από Ελληνα πολιτικό. Λέγεται πως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο κανονικός, τον διάβασε στα χρόνια της αυτοεξορίας του στο Παρίσι. Κι αυτός τον βοήθησε να μεταμορφωθεί πολιτικά από την προδικτατορική του παρουσία. Το βέβαιο είναι ότι τον μετέφρασε εξαιρετικά ο Ελευθέριος Βενιζέλος, πάλι ως εξόριστος στο Παρίσι.

Ολ’ αυτά, ως στοιχεία, γι’ αυτό που κοινότοπα λέμε ότι η αρχαία ελληνική σκέψη παραμένει επίκαιρη, χωρίς καλά καλά να ξέρουμε τι εννοούμε. Οχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά επειδή η αρχαία Ελλάδα δεν είναι πλέον απαραίτητο κεφάλαιο της γενικής παιδείας μας, όπως ήταν ώς το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, αλλά μια υπόθεση που αφορά ως επιστημονικό πεδίο ιστορικούς. Αν και ο Θουκυδίδης δίνει με συγκλονιστικές λεπτομέρειες την πορεία του κλασικού κόσμου της πόλης-κράτους προς την καταστροφή, όπως και ο Πολύβιος περιγράφει την άνοδο μιας μικρής πόλης της Ιταλίας, της Ρώμης, σε κυρίαρχο του κόσμου της. Ο διάλογος Αθηναίων και Μηλίων που καταγράφει ο Θουκυδίδης αποτελεί μια πρώτης τάξεως περιγραφή της σχέσης δύναμης και αδυναμίας στις διεθνείς σχέσεις και την απολύτως σχετική αξία του διεθνούς δικαίου. Λέξη προς λέξη μπορούμε να τον μεταφέρουμε σε επεισόδια του δικού μας κόσμου.

Κτήμα εσαεί λοιπόν ο Θουκυδίδης, ώς σήμερα τουλάχιστον. Και το κυριότερο, η διάψευση ότι η πρόοδος και η βελτίωση των όρων ζωής ή η εξέλιξη της επιστήμης μπορούν να αλλάξουν την ανθρώπινη φύση. Οπως λέει ο ίδιος, όσα περιγράφει ισχύουν «ἓως ἄν ἡ ἀνθρωπείη φύσις ἡ αὐτή ἦ».

Καλά και άξια όλ’ αυτά. Και στο κάτω κάτω δεν λέω τίποτε καινούργιο ούτε πρωτότυπο. Απλώς, δράττομαι της ευκαιρίας για μια ακόμη φορά για να αναρωτηθώ με ποιον τρόπο διδάσκονται αυτά τα κείμενα στο σημερινό σχολείο. Αν δηλαδή τα αντιμετωπίζουν με το ίδιο ενδιαφέρον που έδειξε για ένα επεισόδιο του Θουκυδίδη ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ.

Είναι γνωστό το ενδιαφέρον του κινεζικού πολιτισμού για τον ελληνικό, που τον θεωρούν ως τον μόνον άξιο λόγου πολιτισμό της Δύσης.

Εκείνο, αντιθέτως, που δεν είναι γνωστό είναι το δικό μας ενδιαφέρον για τον δικό μας πολιτισμό. Χαρακτηριστικό είναι ότι δύο αιώνες μετά την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, ακόμη δεν έχουμε βρει έναν τρόπο να διδάσκουμε τον δικό μας πολιτισμό στα παιδιά μας. Τον αντιμετωπίζουμε ως εκπαιδευτική υποχρέωση, ένα διατηρητέο μνημείο το οποίο οφείλουμε να σεβόμαστε, χωρίς ακριβώς να ξέρουμε για ποιον λόγο.

Θα μου πείτε, ο λόγος είναι προφανής: είμαστε Eλληνες, είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Απόδειξη, ότι ρίγη υπερηφανείας διατρέχουν τη σπονδυλική μας στήλη όποτε κάποιος ξένος αναγνωρίζει την καταγωγή μας. Ως γνήσιοι και έντιμοι επαρχιώτες.

Μπορούμε να προκαλέσουμε στις νέες γενιές την περιέργεια για την αρχαιότητά μας, αυτό το είδος της περιέργειας που οδηγεί στη ζωντανή γνώση;

Δύσκολα πράγματα.

Θα πρέπει να ξεκινήσουμε αναζητώντας αυτήν την περιέργεια σε όσους είναι επιφορτισμένοι με τη διδασκαλία.

Σ’ αυτήν, εκτός από τη ζωντανή επαφή στην τάξη περιλαμβάνονται και τα βιβλία τα οποία, ως επί το πλείστον, είναι γραμμένα για να σε κάνουν να αντιπαθήσεις τη γλώσσα. Πόσο πολύτιμη φαίνεται η Γραμματική του Τζάρτζανου αν τη συγκρίνεις με τη σημερινή ποιότητα των βιβλίων σαν να είναι γραμμένα από τεχνητή νοημοσύνη.

Δεν ξέρω πόσο χρήσιμη θα αποδειχθεί η τεχνητή νοημοσύνη.

Εκείνο που ξέρω είναι ότι δεν θα αντιμετωπίσει ποτέ τη φυσική ανοησία.

Αυτήν την πολεμάει η κλασική σκέψη εκπαιδεύοντάς σε στην…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ρητορικός πληθωρισμός

Αυτή η φωτογραφία μαζί με κείνη τη χαρακτηριστική, που πανηγυρίζουν Σκέρτσοι και Καπουτζίδηδες το νόμο για την υιοθεσία, δείχνουν πολύ παραστατικά και απαντούν αποστομωτικά στο ποιος υπονομεύει την πολιτική σταθερότητα. pic.twitter.com/Hr1WhMSsxm

— Rick Blaine (@Underwood_DC) June 25, 2026

Χονδροφοβια,αδυνατοφοβια,
μαλακοφοβια🤡🤡🤡
Μη τολμήσεις να πεις κάποιον που είναι 130 κιλά χοντρό, κατευθείαν ταμπέλα!
ΑΦΟΥ ΧΟΝΤΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΗΛΙΘΙΟΙ pic.twitter.com/kGzl924EPO

— Ακροκεντρώος🇬🇷 (@akrokentrwos_2) January 20, 2025

Ελλάδα, η χώρα της συμπερίληψης, η χώρα της προόδου. Πουθενά αλλού στον κόσμο δεν θα έβγαζαν καθυστερημένα μόνγκολα να παρελάσουν. Μπράβο Ελλάδα! pic.twitter.com/BT0eobY8of

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) March 24, 2026

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Αλέξανδρου Σκούρα

Ο πληθωρισμός δεν αφορά μόνο το χρήμα. Αφορά κάθε σύστημα αξίας που καταρρέει όταν κάποιοι παράγουν υπερβολικά πολλά σύμβολα χωρίς αντίκρισμα.

Όταν ένα κράτος τυπώνει χρήμα αλόγιστα, το νόμισμα χάνει την αξία του.

Όταν μια κοινωνία τυπώνει ηθικές κατηγορίες αλόγιστα, οι λέξεις χάνουν τη δύναμή τους.

Η Ελλάδα το έζησε αυτό μετά τη Μεταπολίτευση. Το τέλος της δικτατορίας δεν έφερε μόνο την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Έφερε και μια ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς που για δεκαετίες μοίραζε πιστοποιητικά δημοκρατικών φρονημάτων. Όποιος δεν ανήκε στον δικό της κόσμο μπορούσε εύκολα να βαφτιστεί φασίστας, χουντικός, ακροδεξιός, νεοφιλελεύθερος. Αργότερα προστέθηκε και ο ρατσιστής.

Δεν είχε μεγάλη σημασία τι ακριβώς έλεγες.

Αν υπερασπιζόσουν την αγορά, ήσουν κοινωνικά ανάλγητος.

Αν μιλούσες για νόμο και τάξη, μύριζες χωροφυλακή.

Αν ήσουν αντικομμουνιστής, κουβαλούσες δήθεν εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα.

Αν αγαπούσες την πατρίδα σου χωρίς να ζητάς συγγνώμη, κάτι ύποπτο έκρυβες.

Ο μη αριστερός έπρεπε διαρκώς να απολογείται για εγκλήματα που δεν είχε διαπράξει.

Έτσι σπαταλήθηκε η πιο βαριά λέξη του ελληνικού πολιτικού λεξιλογίου. Ο φασίστας έγινε τεμπέλικη βρισιά. Χρησίμευε λιγότερο για να περιγράψει πραγματικούς εχθρούς της ελευθερίας και περισσότερο για να κλείσει στόματα. Αντί για επιχείρημα, ταμπέλα. Αντί για αντιπαράθεση, ηθική εκτέλεση.

Ύστερα εμφανίστηκε η Χρυσή Αυγή. Ναζί κανονικοί, όχι ως μεταφορά, όχι ως υπερβολή, όχι ως βολική βρισιά σε τηλεοπτικό πάνελ. Αλλά με τάγματα εφόδου, ναζιστικά σύμβολα, τραμπουκισμό, οργανωμένη βία και δολοφονική δράση. Τότε φάνηκε το κόστος του ρητορικού πληθωρισμού. Είχαμε χρησιμοποιήσει τη λέξη «φασίστας» τόσο συχνά για ανθρώπους που απλώς δεν ήταν αριστεροί, ώστε όταν χρειάστηκε να περιγράψουμε τους πραγματικούς φασίστες, η κοινωνία είχε ήδη αποευαισθητοποιηθεί.

 

Αυτό δεν αδίκησε μόνο όσους συκοφαντήθηκαν. Έβλαψε τη δημοκρατία. Μια κοινωνία που χρησιμοποιεί τα ισχυρότερα ηθικά της όπλα για καθημερινές πολιτικές διαφωνίες μένει άοπλη όταν εμφανίζεται το πραγματικό τέρας. Όταν όλοι είναι φασίστες, ο φασίστας κρύβεται μέσα στον θόρυβο.

Σήμερα βλέπουμε την ίδια ασθένεια με άλλα ονόματα. Ρατσιστής. Ακροδεξιός. Ομοφοβικός. Τρανσφοβικός. Σεξιστής. Μισογύνης. Χοντροφοβικός. Οι λέξεις αυτές περιγράφουν υπαρκτά κακά ή υπαρκτές μορφές κοινωνικής περιφρόνησης. Ακριβώς γι’ αυτό δεν πρέπει να τις πετάμε σαν χαρτοπόλεμο.

Στον σημερινό δημόσιο διάλογο, όμως, αρκεί να αποκλίνεις από την προοδευτική ορθοδοξία για να βρεθείς στο εδώλιο.

Να ζητήσεις σοβαρή μεταναστευτική πολιτική.

Να μιλήσεις για εγκληματικότητα.

Να υπερασπιστείς τα σύνορα.

Να εκφράσεις επιφυλάξεις για την ιδεολογία φύλου στα σχολεία.

Να αναρωτηθείς για τη συμμετοχή διεμφυλικών ατόμων στον γυναικείο αθλητισμό.

Να πεις ότι η ελευθερία του λόγου προστατεύει και δυσάρεστες απόψεις.

Αμέσως μπαίνει η σφραγίδα.

Αυτή δεν είναι ευαισθησία. Είναι ρητορικός πληθωρισμός. Είναι η υπερπαραγωγή ηθικού χρήματος από ανθρώπους που νομίζουν ότι μπορούν να τυπώνουν κύρος χωρίς κόστος.

Όμως το κόστος πάντα έρχεται. Έρχεται όταν οι πολίτες σταματούν να ακούνε. Έρχεται όταν η κατηγορία παύει να σοκάρει και όταν η κοινωνία κουράζεται να τη μαλώνουν όσοι μπέρδεψαν την πολιτική διαφωνία με την αμαρτία και τον εξοστρακισμό.

Η φιλελεύθερη δημοκρατία δύσκολα επιβιώνει έτσι. Χρειάζεται σκληρή αντιπαράθεση, ανοχή στη διαφωνία, και όχι τελετές δημόσιας αποκήρυξης. Χρειάζεται πολίτες που μπορούν να διαφωνούν χωρίς να θεωρούν ότι επειδή διαφωνούν οι έχοντες την αντίθετη άποψη είναι εχθροί τους.

Ο δημόσιος λόγος λειτουργεί την αγορά. Το νόμισμά του είναι οι λέξεις. Όταν τις υποτιμούμε, δεν γινόμαστε πιο ενάρετοι. Γινόμαστε πιο ανίκανοι να ξεχωρίσουμε το λάθος από το κακό και το κακό από το τερατώδες.

Γι’ αυτό οι κατηγορίες σήμερα αγοράζουν όλο και λιγότερη κοινωνική κατακραυγή. Όχι επειδή οι πολίτες έγιναν πιο ρατσιστές, πιο σκληροί ή πιο αδιάφοροι. Αλλά επειδή οι εισαγγελείς της ηθικής υποτίμησαν το ίδιο τους το νόμισμα.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι…