"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


NoυΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μόνο αφελείς ρομαντικοί ή ύποπτοι μπορούν να φαντασιώνονται πως μπορούμε να επιτύχουμε συμβιβασμό με τους ατιμώρητους δασκάλους του Χίτλερ στη Γενοκτονία. -- Η Τουρκία να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Χριστιανών

 

Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την εξουσία κυρίως λόγω της άθλιας Συμφωνίας των Πρεσπών, χάριν της οποίας καθύβρισε, κατασυκοφάντησε και άσκησε αστυνομική αυθαίρετη βία σε βάρος της συντριπτικής πλειονότητας, η οποία διαφωνούσε με την εκχώρηση στους σοβινιστές του θνησιγενούς συνονθυλεύματος των Σκοπίων ενός ονόματος με το οποίο δεν έχουν καμία ιστορική σχέση.

Εχασε λοιπόν την εξουσία για ένα ζήτημα το οποίο είναι πολύ σημαντικό, ηθικά, ιστορικά αλλά δεν συνιστά άμεση σκληρή απειλή, τουτέστιν δεν κινδυνεύει η εθνική ακεραιότητα του Εθνους από το κατσαπλιάδικο μόρφωμα που δεν έχει αεροπορία, δεν έχει τεθωρακισμένα και εν γένει στρατιωτικά, διπλωματικά και οικονομικά δεν συνιστά κάποιο απειλητικό μέγεθος. Ισως μελλοντικά να γίνει απειλή, αλλά πάλι μόνο σε συνδυασμό με άλλες δυνάμεις, λέγε με Τουρκία.

Η οποία Τουρκία είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.

Αποτελεί σκληρή απειλή σε έδαφος, θάλασσα και αέρα, κατέχει το 40% της Κύπρου, έχει σκοτώσει, βιάσει και εξαφανίσει εκεί χιλιάδες Ελληνες, έχει σκοτώσει πιλότους μας, παραβιάζει συνεχώς τον εναέριο χώρο και τα χωρικά μας ύδατα, βυσσοδομεί στη Θράκη, αμφισβητεί την υφαλοκρηπίδα των νησιών μας, την ΑΟΖ ημών και της Κύπρου, αρνείται με casus belli το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων μας στα 12 μίλια και προσπαθεί να μας περικυκλώσει διεισδύοντας στα Σκόπια και στην Αλβανία. Εχει δε ικανά μεγέθη στρατιωτικής, διπλωματικής και οικονομικής ισχύος, αποτελεί άμεσο και πραγματικό κίνδυνο.

Το αίσθημα αντίστασης στον γενοκτονικό τουρκικό ισλαμοφασισμό είναι στο DNA του Ελληνα, κάθε Ελληνα, πλην μιας βαρεμένης ιδεοληπτικής ελάχιστης μειοψηφίας. Εγώ μπορεί να μην έχω καταγωγή από πρόσφυγες της Μ. Ασίας, η γυναίκα μου όμως είναι από την Πόλη και την Καππαδοκία και οι δύο παππούδες μου ήταν πολεμιστές της Στρατιάς της Μ. Ασίας στο έπος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του λαού μας το 1919-1922 στον Ανατολικό Πυλώνα του Εθνους.

Δεν υπάρχει λοιπόν οικογένεια που να μην έχει μνήμες, αγωνιστές προγόνους ενάντια στον προαιώνιο εχθρό, ενάντια σε μια περιτετμημένη ναζιστική χώρα, που δεν έχει τιμωρηθεί ακόμη για τη Γενοκτονία που διέπραξε.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ τιμωρήθηκε για το κουρελόχαρτο των Πρεσπών, όποιος αποπειραθεί να κάνει κάτι ανάλογο με τον τουρκικό ισλαμοφασισμό, με τη σκληρή απειλή, θα εξαερωθεί πολιτικά πιο γρήγορα από τον Τσίπρα, τον Κοτζιά και την παρέα τους.

Η Τουρκία δεν είναι μια κανονική χώρα, κυβερνάται από μια ισλαμική πρωτοφασιστική εγκληματική οργάνωση, είναι κράτος-συμμορία, ο μεγαλύτερος διακινητής στον κόσμο, που επαίρεται για τις Γενοκτονίες που διέπραξε και απειλεί κάθε τόσο να αποτελειώσει τα θύματά του.

Μόνο αφελείς ρομαντικοί ή ύποπτοι μπορούν να φαντασιώνονται πως μπορούμε να επιτύχουμε συμβιβασμό με τους ατιμώρητους δασκάλους του Χίτλερ στη Γενοκτονία.

Το δε άθλιο επιχείρημα των πουρκουάδων είναι «Μα τι θέλετε, πόλεμο;», παραλείποντας την αυτονόητη επιλογή της Αποτροπής.

Το κάνουν διότι η Αποτροπή έχει μεγάλα καθήκοντα, θέλει κόπο, ανάλωση χρήματος, απαιτεί σχεδιασμό, άγρυπνη φύλαξη των συνόρων, εκπαίδευση με ιδρώτα και αίμα και πάνω από όλα φρόνημα, γενναιότητα.

Η ψευτοελίτ που έχουμε, η οποία δεν έχει συμφέροντα ταυτόσημα με του Εθνους, ρέπει προς την αναζήτηση εύκολων λύσεων, όχι κατ’ ανάγκην λόγω προδοσίας, αλλά κυρίως λόγω της μαλακίας που τη δέρνει, της ιστορικής αγραμματοσύνης της, της τεμπελιάς της και της αριστερίλας που έχει μολύνει από το 1974 και τη λεγόμενη Κεντροδεξιά.

Δεν είναι κακό να μιλάμε με τους Τούρκους, με οποιονδήποτε, έτσι τους έχουμε από κοντά και μπορούμε στο κοκτέιλ να τους λέμε με χαμόγελο πως, αν τολμήσουν, θα κλάψει η μάνα τους.

Κακό είναι να μην προβάλλουμε καμιά διεκδίκηση, να πηγαίνουμε σαν χάπατα, να ακούμε τον μονόλογο των ιταμών απαιτήσεων, τις απειλές και να αντιδρούμε σαν βουδιστές μοναχοί.

Είναι δε κυρίως κακό, επικίνδυνο, όχι για λόγους ονόρε και μαγκιές, αλλά γιατί…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΑΛΑΖΟΝΙΚΑ ΨΩΝΙΑ: Τσακωμένοι στο ίδιο τραπέζι

 

Toυ Άρη Αλεξανδρή

Ανεξαρτήτως πολιτικών προτιμήσεων, θα έπρεπε να είμαστε σε θέση να συμφωνήσουμε σε κάτι βασικό: το Κοινοβούλιο δεν είναι το σπίτι και οι βουλευτές δεν είναι η παρέα κανενός· η κοινοβουλευτική συζήτηση δεν εξαρτάται από διαπροσωπικές σχέσεις αβρότητας ή μη των πολιτικών· οι ιδιότητες και τα αξιώματα των τελευταίων σε επίπεδο ενδοπαραταξιακό αλλά και σε επίπεδο λειτουργίας του Σώματος δεν παράγουν αποτελέσματα σύμφωνα με τις ηθικές κρίσεις και τη συναισθηματική φόρτιση του καθενός.

Με λίγα λόγια, ο πρωθυπουργός δεν έχει τη θεσμική δυνατότητα να μην αναγνωρίζει τον εκπρόσωπο της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως τέτοιο, όποιο κι αν είναι το ποινικό του παρελθόν. Εφόσον ο νόμος δίνει στον Νίκο Παππά, παρά τα παραπτώματά του, το δικαίωμα να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται και να ενσαρκώνει τον ρόλο που ενσαρκώνει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλει να κάνει την καρδιά του πέτρα και να ασκήσει τα καθήκοντά του, συμμορφούμενος με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη θέση του.

Σε ένα Κοινοβούλιο από το οποίο έχουν περάσει μέχρι και ναζί, μάλλον δεν είναι δύσκολο να ανεχθεί κανείς την παρουσία ενός αντιπάλου που αποτιμάται ως ανυπόληπτος. Η διαδικασία είναι διαδικασία, η δουλειά είναι δουλειά και η προσωπική απαρέσκεια (οσοδήποτε δικαιολογημένη) δεν είναι δυνατόν να μεταμορφώνει μια θεμελιώδη δημοκρατική λειτουργία σε προαιρετική επιλογή. Αν ήταν έτσι, κανείς δεν θα μιλούσε με κανέναν.

Χαριεντισμοί

Με μια δεύτερη ανάγνωση του περιστατικού, βέβαια, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η απαξίωση του Νίκου Παππά αφορούσε τον Νίκο Παππά μόνο κατά ένα μέρος. Ο εμφανώς απαξιούμενος ήταν αφορμή και μέσο μομφής εις βάρος του αφανώς απαξιωμένου.

«Ούτε θα συνομιλήσω μαζί του, ούτε θα χαριεντιστώ μαζί του», τόνισε ο πρωθυπουργός, στρέφοντας την προσοχή των ακροατών του όχι τόσο στον Νίκο Παππά, όσο στο πρόσωπο που και μίλησε και χαριεντίστηκε με τον Νίκο Παππά πριν από λίγες μέρες. Το χτύπημα ανταποκρίνεται ειδολογικά στα πλάγια χτυπήματα του Αντώνη Σαμαρά.

Αν η περιφρόνηση των πρωθυπουργικών προσκλήσεων και η συναναστροφή με τον Νίκο Παππά είναι η μέθοδος που θεώρησε αρμόζουσα για να εκφράσει τη διάστασή του από την τρέχουσα ηγεσία του κόμματός του, η αποδοκιμασία του Παππά ως προσώπου και συμβόλου είναι η επιβεβαίωση από την πλευρά του Μητσοτάκη πως η διάσταση αυτή πράγματι υπάρχει· μόνο που δεν κολακεύει εκείνον που την επικαλέστηκε πρώτος· αντιθέτως, φέρει τη βαριά μυρωδιά του αντιμνημονιακού εθνικολαϊκισμού που το εκλογικό σώμα ξεπέρασε και καταψήφισε. Μερικές φορές, αυτοί που επιλέγεις να έχεις κοντά σου λένε περισσότερα για εσένα από εκείνους από τους οποίους απομακρύνεσαι.

Ο Σαμαράς όμως παίζει ένα παιχνίδι περιθωρίου· η στάση του δεν αντιπροσωπεύει ουσιαστική πολιτική αντίθεση, αλλά πίκρα και συντηρητισμό που, μέσα από την κρυπτική τεχνική των ψιθύρων, της κινδυνολογικής προφητείας και του υπόγειου ροκανίσματος, επιχειρούν να εγγραφούν στην επικαιρότητα ως κάτι σοβαρότερο από αυτό που είναι.

Την ίδια ώρα, ο Νίκος Παππάς εκπροσωπεί κακήν κακώς ένα χειμαζόμενο κόμμα, ο Στέφανος Κασσελάκης εγκαινιάζει γραφεία αγνώστου χρησιμότητας, ενώ ο πάλαι ποτέ παντοδύναμος Αλέξης Τσίπρας πασχίζει να αποσυνδεθεί απ’ ό,τι τον χαρακτηρίζει, υποδυόμενος τον πολιτικό λόγιο στην κακοπαιγμένη παράσταση ενός κωμικοτραγικού ινστιτούτου. Ο θυμός του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν δικαιολογείται από τα δεδομένα, λοιπόν.

Είναι επιπλέον περίεργο ότι στις κατηγορίες του Νίκου Ανδρουλάκη περί αλαζονείας απάντησε ότι οι αλαζονικές συμπεριφορές δεν γίνονται αποδεκτές από εκείνον. Μα η στάση του απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μια τέτοια συμπεριφορά αλαζονείας.

Εκδήλωση αλαζονείας ήταν και το…

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Επιτελικό μπουρδελο 15.0

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: O Σάββας Καλεντερίδης κρεμάει τον ξεφτιλισμένο Κούλη στα μανταλάκια και τον αφήνει να στεγνώσει με την ησυχία του!

 

ΝουΔο-γαλαζαίων λαθρομαχμουτολάγνων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίκου εθνικού Μπουμπουκο-σουργελο-ψωναρά κωμωδία

Υπαρκτού αριστερο-ξεφτιλαρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

Υπαρκτού εθνοπατερο-ξεφτιλαρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

Σαν σήμερα (30/10/ΧΧΧΧ)

 

1905: «Οκτωβριανό Μανιφέστο»: Ο τσάρος Νικόλαος Β' παραχωρεί πολιτικές ελευθερίες στους Ρώσους, ενώ εγκρίνει τη λειτουργία της Βουλής.

1908: Εμφανίζονται στους δρόμους της Αθήνας τα πρώτα ηλεκτρικά τραμ, τα οποία αντικαθιστούν σταδιακώς τα ιππήλατα.

1930: Βενιζέλος και Ατατούρκ υπογράφουν στην Άγκυρα συνθήκη φιλίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

1938: Ο Όρσον Ουέλς παραμυθιάζει και πείθει  μέσω ραδιοφώνου τους Αμερικανούς ότι η Γη δέχεται επίθεση από Αρειανούς.

1974: Διεξάγεται στην Κινσάσα του Ζαΐρ ένας από τους κορυφαίους αγώνες επαγγελματικής πυγμαχίας. Ο Μοχάμεντ Άλι νικά με νοκ-άουτ τον Τζορτζ Φόρμαν και επανακτά τον παγκόσμιο τίτλο βαρέων βαρών.

1821: Γεννιέται ο ρώσος λογοτέχνης Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

1888: Γεννιέται ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας, έλληνας ολυμπιονίκης.

1896: Γεννιέται ο ποιητής της νεορρομαντικής και νεοσυμβολιστικής σχολής Κώστας Καρυωτάκης

1910: Πεθαίνει ο Ερρίκος Ντινάν, ελβετός επιχειρηματίας και ανθρωπιστής, ιδρυτής του Ερυθρού Σταυρού








2013: Πεθαίνει ο σκηνοθέυης Νίκος Φωσκολος
 
 
 
 
 
 
 


 
2020
Πεθαίνει σε ηλικία 73 ετών ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας, Μεσούτ Γιλμάζ.
 
 
 
 
 

2022:
Πέθανε από ανακοπή καρδιάς ο ηθοποιός Ηλίας Ζερβός



ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑ-ΡΑΔΕΣ: Έγινε ο Αλέξης Τσίπρας εκσυγχρονιστής?

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

 Δεν χρειάζεται να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία στις πολιτικές αναφορές που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας στην πρόσφατη ομιλία του για την οικονομία

Αυτό το κίνημα από «τα κάτω» που θα δώσει ώθηση στους από «πάνω» να συγκροτήσουν ένα λαϊκό μέτωπο αλά Μελανσόν, είναι λόγια του αέρα. Ώσπου να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα στην αριστερά θα περάσει καιρός. Και βέβαια, πριν αρχίσουν να μιλάνε για συνεργασίες θα πρέπει πρώτα να μαζέψουν τα πτώματα.  

Ομολογώ άλλο μου έκανε εντύπωση: η αναφορά του στον Τρικούπη και τον Βενιζέλο. Στην ανάγκη δηλαδή ενός «αναπτυξιακού σοκ» εφάμιλλο των αντίστοιχων της δικής τους περιόδου.

Και μόνο η επίκληση δύο κατ’ εξοχήν αστών πολιτικών, εκπροσώπων της ελίτ της εποχής τους, από τον αριστερό Τσίπρα δεν είναι ούτε τυχαία ούτε συνηθισμένη. Πόσο μάλλον αν σκεφτούμε ότι ως σήμερα οι περισσότερες αναφορές στον Βενιζέλο από αριστερούς πολιτικούς ήταν είτε για να θυμηθούν το ιδιώνυμο είτε για να καυτηριάσουν τις ιμπεριαλιστικές περιπέτειες στις οποίες έβαλε τη χώρα. Έτσι, βάσιμα μπορούμε να υποθέσουμε ότι η επιλογή αυτή αποτελεί μέρος της επιχείρησης «Rebranding Tsipras».  

Μπορεί να μην φοράει γραβάτα, είναι προφανές ωστόσο ότι θέλει να διευρύνει την απήχησή του.  

Να πάψει να είναι το τρομερό παιδί των καταλήψεων και να γίνει ένας πολιτικός τον οποίο ακόμα και μετριοπαθείς ψηφοφόροι μπορούν να εμπιστευθούν ότι θα οδηγήσει τη χώρα με ασφάλεια. Κάτι το οποίο ενίσχυσε και με τις συνεχείς αναφορές του στην Ευρώπη και στην ανάγκη να πετύχουμε τη σύγκλιση. Παρομοίασε μάλιστα την προσπάθεια που απαιτείται σήμερα σαν ένα εθνικό στόχο αντίστοιχο με την ένταξη στην ΕΟΚ από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την ένταξη στην Ευρωζώνη από τον Κώστα Σημίτη. Ειδικά για τον τελευταίο, μάλλον δεν ισχύει πια αυτό που έλεγε ότι οι επιτυχίες ήταν «οι άνεμοι που σπέρνονται και θα γίνουν θύελλες».

Πρόκειται για μια μετατόπιση η οποία στηρίζεται σε δύο σωστές εκτιμήσεις: 

Πρώτον ότι δεν μπορεί να ανασυσταθεί το μέτωπο της αριστεράς με τους αγανακτισμένους, η ετερόκλιτη συμμαχία δηλαδή με την ακροδεξιά η οποία  οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Οι πελάτες, μεγάλο μέρος τους τέλος πάντων, έχουν πετάξει στον φυσικό τους χώρο ή πήγαν σπίτι τους. 

Δεύτερον ότι στο εξής, για να αντιπαρατεθεί η αντιπολίτευση στη Νέα Δημοκρατία, θα πρέπει πρώτα να μπορεί να κερδίσει τη μάχη του κέντρου. Η επιλογή Τρικούπη και Βενιζέλου βέβαια μπορεί να οδηγήσει και σε άλλους συνειρμούς. Και οι δύο πραγματοποίησαν μεγάλο μεταρρυθμιστικό έργο. Με σημερινούς όρους θα μπορούσαμε να τους αποκαλέσουμε εκσυγχρονιστές. Και οι δύο προσπάθησαν να αξιοποιήσουν τις πλουτοπαραγωγικές της χώρας με σημαντικά έργα και επενδύσεις, ώστε να μπορέσει η οικονομία να ανταποκριθεί στις ανάγκες της εποχής. Την αναβάθμιση κυρίως της γεωστρατηγικής θέσης της Ελλάδας ο πρώτος, την αποκατάσταση των προσφύγων ο δεύτερος, στην τελευταία θητεία του. Το αποτέλεσμα ωστόσο και για τους δύο ήταν η χρεοκοπία. Στην περίπτωση του Βενιζέλου καθοριστικό ρόλο έπαιξε η παγκόσμια οικονομική κρίση.  

Υπάρχει όμως μια ενδιαφέρουσα αναλογία με το σήμερα: το πρόβλημα δεν ήταν οι προϋπολογισμοί του κράτους αλλά το εμπορικό ισοζύγιο το οποίο ήταν ελλειμματικό. Η χρεοκοπία ήρθε επειδή δεν μπορούσαμε να δανειστούμε για να καλύψουμε το κόστος των εισαγωγών και των υποχρεώσεων από παλιότερα δάνεια. Μια συνθήκη δηλαδή στην οποία μπορεί εύκολα να βρεθεί η χώρα σε λίγα χρόνια.  

Έχει μάλιστα ενδιαφέρον ότι ο κ. Τσίπρας αναφέρθηκε ακριβώς σε αυτό το ενδεχόμενο. Αν δεν αλλάξουμε πορεία, είπε χαρακτηριστικά, θα «ξαναπέσουμε σε τοίχο και μάλιστα συντομότερα από όσο ίσως πιστεύουμε». Πρόκειται για μια προσέγγιση διαμετρικά αντίθετη με τις πολιτικές της αριστεράς. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι το 2010 ο ΣΥΡΙΖΑ αρνιόταν ότι υπήρχε καν κρίση, τη θεωρούσε πρόσχημα για να περάσει η λιτότητα. Κι ότι ακόμα και σήμερα κανείς πολιτικός της αντιπολίτευσης, ούτε από το ΠΑΣΟΚ, δεν αναφέρεται σε αυτόν τον κίνδυνο. Η μόνιμη επωδός τους είναι να αυξηθούν οι δαπάνες. Όπως είπε ο κ. Τσίπρας όμως, οι πολιτικές που μας οδήγησαν στην κρίση «δεν μπορούν να αποτελούν τη συνταγή της διεξόδου». Κατέθεσε έτσι ένα σχέδιο προγράμματος με 4 πυλώνες τους οποίους, παρά την αντιπολιτευτική φρασεολογία που χρησιμοποιεί, θα τους έβλεπε θετικά ακόμα και η κυβέρνηση. Σε κάθε περίπτωση θα μπορούσε να το είχε πάρει σχεδόν αυτολεξεί από το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ του Σημίτη ή του Γιώργου Παπανδρέου.

Είναι ειλικρινής; 

Παρουσιάζει θέσεις τις οποίες θα εγκαταλείψει με το που θα αισθανθεί ότι τον συμφέρει να επιστρέψει στον παραδοσιακό τρόπο του ΣΥΡΙΖΑ; 

Είναι απλώς ένας οπορτουνιστής έτοιμος να πάει όπου φυσά ο άνεμος; 

Κανείς δεν μπορεί να το πει με σιγουριά και όλοι δικαιούμαστε να είμαστε επιφυλακτικοί.  

Παραμένει γεγονός ωστόσο ότι πρόκειται για μια πανηγυρική ομολογία ιδεολογικής ήττας.  

Ο Τσίπρας εμφανίζεται σήμερα έτοιμος να...

ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Κυβέρνησες, τι έμαθες;

Γράφει ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας

Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και ερευνητής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Warwick.

(www.htsoukas.com) 

Ο κεντρικός ομιλητής σε πρόσφατη ημερίδα του ομώνυμου Ιδρύματος Αλέξη Τσίπρα διετέλεσε πρωθυπουργός. Είχε, δηλαδή, εξ ορισμού εποπτική αντίληψη και καίρια ευθύνη για τη συνολική λειτουργία της χώρας.

Οι απαιτήσεις του πρωθυπουργικού αξιώματος ωθούν τους κατόχους του, κατ’ αρχήν, να εστιάζουν στη μεγάλη εικόνα και να βλέπουν τον μακρύ ορίζοντα. Καθότι ελάχιστοι έχουν αντίστοιχες εμπειρίες, ο λόγος πρώην πρωθυπουργών έχει, συνήθως, ιδιαίτερη βαρύτητα. Οι αναλύσεις του αείμνηστου Χέλμουτ Σμιτ ήταν υποδειγματικής διαύγειας. Οι ομιλίες του Τόνι Μπλερ δεν περνούν απαρατήρητες. Η αρθρογραφία του Κώστα Σημίτη χαρακτηρίζεται από οξυδέρκεια.

Δεν ανήκουν, φυσικά, όλοι οι πρώην πρωθυπουργοί σε αυτή την κατηγορία. Λίγοι παίρνουν σοβαρά τον κλόουν πρώην ένοικο της Ντάουνινγκ Στριτ ή τη 49 ημερών ιδεοληπτική διάδοχό του.  

Στην Ελλάδα δεν γίναμε σοφότεροι από τη σκέψη (λέμε τώρα) του διαχειριστή του πρώτου μνημονίου· τενεκεδένιο, κυρίως, θόρυβο προκαλούν οι δηλώσεις του ανυπότακτου αγωνιστή του Ζαππείου· ο μακροχρόνιος ησυχασμός του πρωθυπουργού της χρεοκοπίας είναι πιο ηχηρός από τις ευκαιριακές ρητορικές εξάρσεις του.

Oταν ο κ. Τσίπρας, με συνοφρυωμένη σοβαρότητα, ατενίζει το παρελθόν και το μέλλον της χώρας, τι βλέπει;  

Η πρόσφατη ομιλία του για την οικονομία ήταν κοινότοπη: αρκετές ορθές διαπιστώσεις, ακολουθούμενες από τετριμμένα αληθείς εισηγήσεις. Oλοι γνωρίζουμε ότι, μετά το 2010, η χώρα εισήλθε σε τροχιά φτωχοποίησης, συρρίκνωσης των δημοσίων δαπανών και απόκλισης από τους εταίρους. Ναι, δίχως σημαντικές επενδύσεις δεν θα υπάρξει αξιόλογη οικονομική μεγέθυνση και το κοινωνικό κράτος θα υποφέρει. Σίγουρα, η υπερ-εξάρτηση της χώρας από τον τουρισμό την καθιστά ευάλωτη· απαιτείται νέο παραγωγικό πρότυπο. Οι πλείστοι θα συναινέσουν στην ανάγκη των τεσσάρων «Α»: Ανάπτυξη, Αναδιανομή, Ανθεκτικότητα, Ασφάλεια.

Είναι εύκολο να παρατηρείς αφ’ υψηλού, ιδίως αν οι σύμβουλοί σου έχουν ετοιμάσει την ομιλία σου. Aλλωστε δεν χρειάζεται να ξέρεις, αλλά να μιλάς σαν να φαίνεται ότι ξέρεις.  

Το δύσκολο είναι άλλο, χωρίς να απαιτεί εξειδικευμένη γνώση: να αναστοχαστείς τολμηρά τις ευθύνες σου για να εξαγάγεις γόνιμα συμπεράσματα για το μέλλον. 

Τι έμαθες από την κυβερνητική εμπειρία σου που σε κάνει τώρα να σκέφτεσαι πιο ώριμα τη διαχείριση των προβλημάτων της χώρας; 

Αν κυβερνούσες αύριο, τι θα έκανες διαφορετικά;

Ο κ. Τσίπρας μίλησε ως αποστασιοποιημένος παρατηρητής – αναλυτής, όχι ως στοχαστικός πρώην πρωθυπουργός. Τα τέσσερα «Α» του Εθνικού Σχεδίου Ανασυγκρότησης έμοιαζαν περισσότερο με εφεύρημα τηλεοπτικής διαφήμισης και λιγότερο με οδηγό για παραγωγή πολιτικής. Είναι ανυπόφορα τετριμμένο να προτείνεις «μεταρρυθμίσεις σε κρίσιμους τομείς της Δημόσιας Διοίκησης, της Δικαιοσύνης, της Παιδείας». Το λένε όλοι εδώ και πενήντα χρόνια. Εσύ τι καινούργιο λες;

Δεν περιμένω από έναν πρώην πρωθυπουργό να αναζητεί αναγκαστικά τη ρητορική πρωτοτυπία στις ομιλίες του (αν και όταν υπάρχει εμπνέει). Αναμένω, όμως, να εμβαθύνει και να προσφέρει insights, διότι γνωρίζει εκ των ένδον

Αυτό προϋποθέτει τόλμη, (αυτο)κριτική σκέψη και αίσθημα ευθύνης –στοιχεία του ηγετικού χαρακτήρα που απουσιάζουν όταν η κύρια έγνοια του ηγέτη είναι η επανατοποθέτηση του εαυτού του στην πολιτική αγορά σαν προϊόν– εσχάτως αποκαλείται rebranding.

«Χρειάζεται βαθιά μεταρρύθμιση του κράτους ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του μεγάλου έργου του παραγωγικού μετασχηματισμού της χώρας», είπε ο κ. Τσίπρας. «Είναι αναγκαίες οι μεταρρυθμίσεις στη Δικαιοσύνη», συμπλήρωσε. Πρόκειται για συγκλονιστικής οξυδέρκειας διαπιστώσεις – τόσο καίριες που διατυπώνονται με προβλέψιμη κανονικότητα εδώ και πενήντα χρόνια.

Τη χώρα κυβέρνησαν και οι τρεις μεγάλες παρατάξεις – Δεξιά, Κέντρο, Αριστερά. 

Oλες επαγγέλθηκαν ριζικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους. Μίλησαν για «εκσυγχρονισμό», «επανίδρυση», «open gov», «μεταρρύθμιση», «επιτελικό κράτος». Δεν προσέδωσαν, όμως, αυτοτροφοδοτούμενη συνέπεια και ορμή στις όποιες μεταρρυθμιστικές πρακτικές τους. Η τροχιά των αλλαγών συνδιαμορφώθηκε καθοριστικά από την ιστορική παθογένεια της χώρας – πελατειασμός, πατερναλιστικός κρατισμός, ευνοιοκρατία, κομματισμός. 

Τα κόμματα εξουσίας ξέρουν τι πρέπει να κάνουν αλλά αδυνατούν να το κάνουν – υποφέρουν από την αριστοτελική «ακρασία».

Εχει να πει κάτι επ’ αυτού ο κ. Τσίπρας; 

Πώς υπερβαίνει μια «προοδευτική» κυβέρνηση την «ακρασία»; 

Γιατί το κομματικό κράτος παρέμεινε ισχυρό και επί των ημερών του; 

Πώς θα περιορίσει την τάση του κόμματός του να αντιστέκεται σε απόπειρες εξορθολογισμού του κράτους, συντασσόμενο με ποικίλα λαϊκιστικά κινήματα, ακόμη κι όταν αυτά υπερασπίζονται παράνομες πρακτικές (αυθαίρετη δόμηση, φοροδιαφυγή, καταλήψεις); 

Τι από την κυβερνητική εμπειρία του θα είναι χρήσιμο για να κάνει τις «προοδευτικές» τομές που πάλι επαγγέλλεται;

Αναζήτησα δείγματα μάθησης και αναστοχασμού στην ομιλία του. Δεν βρήκα τίποτε.  

Βρήκα, όμως...

ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Αγαπούλα, την κουκούλα

 Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Οταν οι προστατευόμενοι μάρτυρες κατέθεταν ως φυσικά πρόσωπα δήλωναν, με το χέρι στο Ευαγγέλιο, ότι δεν γνωρίζουν τίποτα για πολιτικούς ή βαλίτσες με μετρητά στο Μαξίμου

Οταν φορούσαν τα κουστούμια από το «Μάτια ερμητικά κλειστά», κατέθεταν ακριβώς τα αντίθετα. 

Πότε έλεγαν την αλήθεια;  

Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι πρόκειται, αποδεδειγμένα, για ψεύτες.  

Εκτός των άλλων, λησμονούσαν αυτά που κατέθεταν στην Ελλάδα όταν ταξίδευαν στις ΗΠΑ. Εκεί, όπως ορίζει ο νόμος, πληρώθηκαν αδρά για να καταθέσουν σχετικά με τις πρακτικές της Novartis που αλλοιώνουν τον ανταγωνισμό, προσφέροντας «δώρα» σε γιατρούς ώστε να συνταγογραφούν σκευάσματα της εταιρείας. Στις καταθέσεις που έδωσαν στις ΗΠΑ δεν ανέφεραν κάτι για χρηματισμό ελλήνων πολιτικών.  

Ο τρίτος προστατευόμενος μάρτυρας, που αποκαλύφθηκε με ιδία πρωτοβουλία, είχε δηλώσει ότι πιέστηκε από την εισαγγελέα Τουλουπάκη (υπεύθυνη για την έρευνα) προκειμένου να καταθέσει ότι χρηματίστηκαν πολιτικοί.  

Η κυρία Τουλουπάκη βρέθηκε κατηγορούμενη, μαζί με τον πρώην υπουργό Δημήτρη Παπαγγελόπουλου, για μεθοδεύσεις στο χειρισμό της υπόθεσης. 

Η δικαστικός απαλλάχθηκε, ο υπουργός καταδικάστηκε

Προηγουμένως οι υποθέσεις των πολιτικών προσώπων είχαν τεθεί στο αρχείο.   

Ομως μισό λεπτό. Πρώτα πρέπει να απαντηθεί το πιο πρόσφατο ερώτημα. Για ποιο λόγο αποκαλύφθηκαν (και επισήμως) τα ονόματα των μαρτύρων; 

 Εννοείται ότι ο νόμος το επιτρέπει, μετά από αλλαγή που έκανε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Τώρα ο νόμος ορίζει ότι «η αναγκαιότητα των μέτρων προστασίας εξετάζονται διαρκώς από τον αρμόδιο εισαγγελέα ο οποίος δύναται να τα τροποποιήσει ή να τα ανακαλέσει». Και όταν έχει υπάρξει καταδικαστική απόφαση εις βάρος του υπουργού που μιλούσε «για το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως ελληνικού κράτους», είναι λογικό να υπάρξει νομικό πεδίο για τη διερεύνηση της πηγής από την οποία ξεκίνησε η υπόθεση.  

Προς αυτήν την κατεύθυνση πίεζαν και τα πολιτικά πρόσωπα που βρέθηκαν να κατηγορούνται ενώπιον της Βουλής, μπροστά από κάλπες που είχαν το όνομα τους. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε μιλήσει τότε για απόπειρα αλλοίωσης του πολιτεύματος με τους ηθικούς αυτουργούς (αν υπάρχουν και αποκαλυφθούν) να βαρύνονται με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας.  

Στον ΣΥΡΙΖΑ σκανδαλίστηκαν. Λένε ότι η αποκάλυψη των ονομάτων ουσιαστικά υπονομεύει τον θεσμό του μάρτυρα δημοσίου συμφέροντος. Λησμονούν όμως ότι το δημόσιο συμφέρον εξυπηρετείται όταν ο μάρτυρας λέει την αλήθεια. Στην περίπτωση Novartis όλα δείχνουν ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Δεν αποδείχθηκε δωροδοκία και παθητική δωροληψία πολιτικών, ενώ ένας μάρτυρας κατέθεσε ότι πιέστηκε για να επιβαρύνει πολιτικούς. Σημειώνεται δε, αν και εκ πρώτης όψεως είναι άσχετο με την υπόθεση, ότι έτερος προστατευόμενος μάρτυρας έχει φυλακιστεί για απάτες. 

Τι θα συμβεί από εδώ και πέρα; 

Πολλά και ενδιαφέροντα. Οι πολιτικοί που κατονομάστηκαν, χωρίς αποδείξεις, από τους μάρτυρες, θα στραφούν εναντίον τους με μηνύσεις και αγωγές για οικονομική αποζημίωση -οι μάρτυρες έχουν βγάλει πολλά χρήματα από τις ΗΠΑ

Ο Αδωνις Γεωργιάδης είπε ότι θα αποσύρει μηνύσεις και αγωγές αν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι αποκαλύψουν ποιος τους καθοδήγησε. Ο κ. Γεωργιάδης υποστηρίζει, όπως άλλωστε και άλλοι εμπλεκόμενοι με πρώτο τον Αντώνη Σαμαρά, ότι οι μάρτυρες καθοδηγήθηκαν από την ηγεσία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με την αρωγή δημοσιογράφων και εκδοτικών συμφερόντων.  

Μένει, λοιπόν, να ακούσουμε τι θα πουν οι μάρτυρες στις δίκες που θα ακολουθήσουν

Αν θα κατονομάσουν πολιτικά στελέχη και, κυρίως, αν θα κομίσουν και τις σχετικές αποδείξεις. Είναι πάντως εξαιρετικά πιθανό (και αρκετά γελοίο), κάποιοι από εκείνους που στηρίχθηκαν σε εκείνες τις καταθέσεις για να καταγγείλουν τα πολιτικά πρόσωπα, αύριο να θεωρούν...

ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Κουκούλες έξω λοιπόν (Ινστιτούτο Αλεξίου Τσίπρα)

 Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Κουκούλες έξω, λοιπόν
. Κατά τον στίχο ενός τραγουδιού της Μελίνας Τανάγρη, το «Βυζάκια έξω, λοιπόν».  

Να σας θυμίσω το ρεφρέν; 

«Βυζάκια έξω λοιπόν. (Κουκούλες έξω, λοιπόν)/ Γοργόνα τέτοιων καιρών/ Στο χάος που μας ενώνει/ Ρωτώ και ξαναρωτώ/ Αυτόν τον λογαριασμό/ Στο τέλος ποιος τον πληρώνει». Ελα μου, ντε! 

Με αξίωσε ο Δίας, αυτός ο σουρεάλ, ο μόνος αληθινός Θεός της πατρίδας μου, να καμαρώσω τον Αλέξη Τσίπρα να επανεμφανίζεται ως κάτι σε διανοούμενος, κάτι σε φιλόσοφος των καιρών, κάτι σε βαθύς γνώστης… Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα. Αχ λαέ, πόσοι και πόσοι ποντάρουν στη ρηχή σου μνήμη!  

Τι εστί ινστιτούτο; 

Οργάνωση πολλών προσώπων με κύριο σκοπό επιδίωξης και εφαρμογής κάποιου κοινού σχεδίου που κατά κανόνα αποβλέπει σε ανώτερη επιστημονική, ή εκπαιδευτική, ή τεχνική ανάπτυξη, ή ακόμα και ηθική δημιουργία. Στην περίπτωσή μας, όλα αυτά τα μπορεί και μάλιστα άνευ διαζευτικού «ή»!  

Σας προτρέπω να μπείτε στο site του Ινστιτούτου για να διαβάσετε, και παραλλήλως να διακρίνετε κάτω από τις λέξεις, την δραματικότερη των αναπηριών, από την οποία πάσχει ακόμα ένας πολιτικός άνδρας. Δηλαδή, το να μην ντρέπεται. Νόσος που θερίζει την πολιτική σκηνή!  

Τι γράφει ο πρώην Πρωθυπουργός, επανελθών ως διανοητής, κάτω από τίτλο Ένα μήνυμα για Σένα; 

 «Έβλεπα τώρα Πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω. Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες». Οι στίχοι του Μανόλη Αναγνωστάκη συμπυκνώνουν το νόημα της δημιουργίας αυτού του Ινστιτούτου.  

Μια «φωλιά νερού» στην άνυδρη εποχή μας. «Φωλιά» ιδεών, σκέψης, διαλόγου, και πράξης για τα κρίσιμα ζητήματα που συγκροτούν σήμερα τη μεγάλη εθνική και υπερεθνική αγωνία: Την Ειρήνη, τη Δικαιοσύνη…..». Ωπα! Πες αλεύρι. 

Ο Παπαγγελόπουλος, ο Παππάς και η Θάνου σε γυρεύει

Και συνεχίζει στην ομιλία του πια: «Απαιτείται ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης (ξανασώσε μας!), ένα αναπτυξιακό σοκ (από σοκ σε σοκ το πάμε) και ένα κράτος ευθύνης και όχι διαπλοκής».  

Λατρεμένη μου πατρίδα. Πολυσινεμά ολκής. Πόσα έργα συγχρόνως να χωρέσω; Εν μέσω μάλιστα πολέμων και «πολέμων»; 

Σε τι είδος ανθεκτικού και συμπεριληπτικού ζώου μετεξελιχθήκαμε; 

 Κουκούλες έξω, λοιπόν. Στην αίθουσα 1.  

Τα θυμάμαι; Τα θυμάστε;  

Πρέπει να τα θυμόμαστε. Τι έργο είχαμε δει! Είχαν διαλέξει να είναι νύχτα. Πάντα στα θρίλερ ενισχύει η νύχτα. Ένα απόκοσμο, ψυχρό φως-προβολέα και συγχρόνως τα φλας των δημοσιογράφων και η φιγούρα τού Παπαγγελόπουλου σκυφτή πλην βιαστική. Και άλλες και άλλες φιγούρες να καταφθάνουν βιαστικές, αγχωμένες στο ύψιστο πατριωτικό τους καθήκον να λάμψει η δικαιοσύνη στο «Μεγαλύτερο έγκλημα από ιδρύσεως κράτους»… Και τροχήλατες βαλίτσες με χρήμα στο Μαξίμου μέσα….Και φόρτιση «Στην Αμερική….» …

Στην Αμερική εντόπισαν γιατρούς σε άγρια οικονομική «αλληλεπίδραση» με την εταιρεία. Λες; Ο γιατρός που κουράρει εσένα, εμένα, τα παιδιά μας, τους γονείς μας… 

 Αστα αυτά! Δεν θα τα χαλάσουμε με γιατρούς. Ρίξε πολιτικούς στην αρένα. Είναι πιασάρικο. Είναι βολικό.  

Βάλε μπόλικα ονόματα. Βάλε μέχρι και Πικραμμένο. Και μην φοβάσαι ότι θα έρθει η ώρα να γελάσει κάθε πικραμένος. Μέχρι τότε, όλα θα έχουν παραγραφεί. Πάντα έτσι γίνεται. 

Και έκλαψε, συμπατριώτες μου, ο Πικραμμένος.  

Κι αν δεν είχε κλάψει ο Πικραμμένος;  

Αν δεν είχαν την βουλιμία να εισάγουν μέχρι και τον Πικραμμένο, οπότε να ευαισθητοποιηθούμε, να ψιλιαστούμε; 

Θα πήγαιναν οι λοιποί άκλαφτοι; 

Αυτό το άτιμο «Ολοι» υπήρξε διαχρονικά η απόλυτη κρυψώνα του «Ενός». Και συγχρόνως, η απόλυτη βροχή ματαιότητας δράσης εντοπισμού, τού κατά περίπτωση «Ενός».  

Αυτή είναι η μεγαλύτερη κατάρα από ιδρύσεως κράτους. (Κουκούλες έξω, λοιπόν) Γοργόνα τέτοιων καιρών/ Στο χάος που μας ενώνει/ Ρωτώ και ξαναρωτώ/ Αυτόν τον λογαριασμό/ Στο τέλος ποιος τον πληρώνει  

Συμπατριώτες μου, έχετε...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ποιος πληρώνει το rebranding του Αλέκση;

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Το πρόσφατο σταντ-απ του μπροέδρου Αλέκση για την οικονομία που έγινε στο πλαίσιο του «rebranding» του ήταν ομολογουμένως τόσο διαφωτιστικό όσο το να ακούς έναν βίγκαν να μιλάει για το σωστό ψήσιμο του κρέατος.

Ταυτοχρόνως όμως ήταν και πολύ διασκεδαστικό καθώς θύμισε ότι υπάρχει «Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα», πράγμα που είναι τόσο αστείο όσο το να υπάρχει «Ωδείο Γιώργου Ταμπάκη» ή  «Θέατρο Νίκου Κατέλη».

Μόνο που το γέλιο από το συγκεκριμένο, ομολογουμένως πολύ καλό, αστείο δεν αποκλείεται να κοπεί ξαφνικά αν κανείς  αναρωτηθεί «με τι λεφτά δημιουργήθηκε και λειτουργεί το «Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα;»

Για αρχή να ενημερώσω ότι εκτός από το ίδρυμα του Αλέκση στη χώρα μας λειτουργούν τα ιδρύματα Κωνσταντίνου Καραμανλή, Γεωργίου Παπανδρέου, Αντρέα Παπανδρέου, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, Κωνσταντίνου Σημίτη και Αντώνη Σαμαρά (αν δεν κάνω λάθος υπάρχει και το ίδρυμα Ελευθερίου Βενιζέλου αλλά προφανώς δεν μπορεί αν μπει στο ίδιο τσουβάλι με τα προηγούμενα). Με λίγα λόγια, κάθε Έλληνας πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης έχει και ένα ινστιτούτο το οποίο είτε είναι ευθέως αφιερωμένο σε εκείνον είτε σε κάποιον πρόγονο επίσης πρωθυπουργό.

Τα εν λόγω ιδρύματα είναι πολύ χρήσιμα κυρίως στους ίδιους τους πρωθυπουργούς και τους πολιτικούς τους απογόνους. Γιατί τους δίνουν τη δυνατότητα να διοργανώνουν και να προσλαμβάνουν. Διοργανώνοντας και προσλαμβάνοντας έχεις τη δυνατότητα να ασκείς επιρροή και να παραγοντίζεις ακόμα κι όταν θεσμικά πάψεις να είσαι κάτι σημαντικό (το «σε εκδήλωση του Ιδρύματος του πρώην πρωθυπουργού Τάδε» ακούγεται καλύτερο από το «σε συγκέντρωση του πρώην πρωθυπουργού τάδε» και το «συνεργάζομαι με το Ινστιτούτο του πρώην πρωθυπουργού τάδε» είναι πολύ πιο αποδεκτό από το «είμαι στο pay roll του πρώην πρωθυπουργού τάδε»). Και βέβαια έχεις τη δυνατότητα να κάνεις «rebranding». Πράγμα που μας φέρνει πίσω στην ερώτηση του τίτλου.

Μέχρι το 2010 τα ιδρύματα σίγουρα χρηματοδοτούνταν (και) από τον κρατικό προϋπολογισμό. Δηλαδή από τα συνήθη κορόιδα.

Το 2010 η Άννα η Διαμαντοπούλου ανέστειλε την κρατική χρηματοδότηση αλλά έκτοτε ειλικρινά δεν βρήκα κάποιο στοιχείο που να δηλώνει ότι η αναστολή διατηρήθηκε. Ταυτοχρόνως δεν φαίνεται να υπάρχει τίποτα που να εμποδίζει τη χρηματοδότηση ενός επιστημονικού ινστιτούτου (ναι, τέτοια είναι τα γλυκά μου) από ιδιώτες. Αλλά ποιος ιδιώτης και γιατί να δώσει χρήματα σε έναν πρώην πρωθυπουργό προκειμένου να ενισχύσει την επιρροή του;

Σίγουρα κάποιος που θέλει να χρησιμοποιήσει την επιρροή του πρώην πρωθυπουργού για δικό του όφελος.

Ή ένας κολλητός.

Ή ο ίδιος ο πρωθυπουργός με την περιουσία του.

Αλλά ο Αλέκσης μας (σύμφωνα τουλάχιστον με το πόθεν έσχες του) δεν έχει περιουσία και τα εισοδήματά του δεν φτάνουν ούτε για καφετέρια.

Πού λοιπόν τα βρίσκει τα λεφτά;

Τα παίρνει από τα συνήθη κορόιδα, τα παίρνει από τα κορόιδα της υπόλοιπης Ευρώπης, έχει βρει άλλα κορόιδα να δαγκώνει ή όλα αυτά μαζί;

Και πριν ρωτήσετε «μα ποιος είναι τόσο κορόιδο ώστε οικειοθελώς να δώσει να τα χρήματα του στον  Αλέκση;» θα σας θυμίσω ότι υπήρξαν άνθρωποι που πίστεψαν στον Κασσελάκη.

Σε κάθε περίπτωση η απορία παραμένει. Και δεν έχω κανέναν λόγο να αμφιβάλω ότι…