ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το τοτέμ κράτος

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Toυ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Οργή! Βρέξει, χιονίσει, ο θυµός κυριαρχεί στη χώρα. 

Ακόμη και με καλό καιρό θα βρούμε κάτι για να αφρίσουμε. Γι’ αυτό φτιάξαμε κι ένα τοτέμ στο οποίο να ρίχνουμε τις κατάρες μας. Το βαφτίσαμε «κράτος» και το χρειαζόμαστε μόνο για να ξεδίνουμε.

Ας μην αυταπατόμαστε. Ουδείς περιμένει από το κράτος να λύσει τα προβλήματα. Αυτό δεν το ξέρουμε λόγω εμπειρίας. Ο τυπικός νεοέλληνας προτιμά τις ατομικές λύσεις από τις συλλογικές. Δεν υπήρξε ποτέ συλλογικό κίνημα για τη στέγαση του πληθυσμού. Το πρόβλημα «λύθηκε» με χιλιάδες μικρές ατομικές πρωτοβουλίες. Το κράτος στη συγκεκριμένη περίπτωση χρειάζεται μόνο για να έχουμε κάτι να καταριόμαστε όταν πλημμυρίσει το μπαζωμένο ρέμα στο οποίο χτίσαμε.

Αυτό το φαντασιακό κράτος είναι εξαιρετικά λειτουργικό.  

Κατ’ αρχάς, είναι απρόσωπο με αποτέλεσμα να μπορούμε να βρίζουμε όσο τραβάει η ψυχή μας, δίχως να κινδυνεύουμε από κάποιον νόμο που απαγορεύει τα μπινελίκια.

Δεύτερον, είναι εξαιρετικά ευρύχωρο. Χωράει όλα τα κρίματά μας. Θυμάμαι την περίοδο της οικονομικής κρίσης επιχειρηματία να βρίζει το κράτος που «μας χρεοκόπησε». Οταν του επισημάναμε ότι και αυτός φοροδιέφευγε επί δεκαετίες, η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: «Και ποιος μου το επέτρεψε τόσα χρόνια να το κάνω αυτό;».  

Κάπως έτσι ζήσαμε και το έπος της Αττικής Οδού. Το κράτος, δηλαδή η Τροχαία, επέτρεψε στους οδηγούς να κινούνται χωρίς αλυσίδες· αν τηρούσε το γράμμα του νόμου θα έπρεπε να ακινητοποιήσει τα 3/4 των οχημάτων στην Αττική. Η εταιρεία δεν ενημέρωσε για το προφανές, και συνεπώς οι οδηγοί έχουν κάπου να ρίξουν το ανάθεμα: «Και ποιος μας επέτρεψε να κυκλοφορούμε χωρίς αλυσίδες;».

Τρίτον, το κράτος είναι αρκούντως ενοχικό. Αν οι Αρχές τηρούσαν το γράμμα του νόμου και ακινητοποιούσαν τα οχήματα χωρίς αλυσίδες, σίγουρα θα ακούγαμε περί «χούντας», που δεν επιτρέπει στον κοσμάκη να πάει σπίτι του ή θα διαβάζαμε ευφάνταστους τίτλους του στυλ «έδεσαν χωρίς αλυσίδες τα αυτοκίνητά μας».

Τέταρτον και κυριότερο, αυτό το κράτος είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι αεί παίδες και η χιών

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

«Ω Σόλων, Σόλων. Ελληνες αεί παίδες εστε, γέρων δε Ελλην ουκ έστιν». Η περίφημη ρήση για τον χαρακτήρα των Ελλήνων βρίσκεται στον πλατωνικό Τίμαιο. Ανήκει στον Αιγύπτιο ιερέα της θεάς Νηίθ την οποίαν θεωρούσαν ότι είναι η δική μας Αθηνά. Περισσότερο ενδιαφέρον όμως κι από τον χαρακτηρισμό έχει η εξήγηση με την οποία ο ιερέας ερμηνεύει την παιδικότητα των Ελλήνων. «Στους ανθρώπους τυχαίνουν και θα εξακολουθήσουν πάντοτε να τυχαίνουν πολλές και διάφορες καταστροφές. Οι περισσότερες γίνονται από νερό και από φωτιά». Οι γενιές αλλάζουν, οι πληθυσμοί ανανεώνονται μετά τις καταστροφές, οι νεότεροι δεν θυμούνται παρά μόνον τις τελευταίες. Γράφει τον 4ο αιώνα π.Χ., όμως είναι σαν να αναφέρεται στον σημερινό μας χαρακτήρα. «Εως αν η ανθρωπίη φύσις η αυτή είη», που έγραψε κι ο Θουκυδίδης.  

Πόσο μας καθησυχάζει η λέξη «πρωτοφανής». Λες και δεν έχουμε ξαναδεί χιόνι στη ζωή μας, δεν έχουμε δει κατακλυσμούς και πυρκαγιές. Πέρυσι τα ίδια και φέτος τα ίδια. Και καλά η βαριά χιονόπτωση. Πριν από μερικά χρόνια πέθαναν χιλιάδες κυρίως ηλικιωμένοι στο Παρίσι από καύσωνα. Οι πυρκαγιές όμως; Πρωτοφανείς κι αυτές.

Φέτος ζήσαμε και μια ωραία παράσταση των παίδων. 

Ο περιφερειάρχης Αττικής επεδείκνυε τα παιχνίδια του, κάτι γιγάντια μηχανήματα. 

Ο υπουργός Πολιτικής Προστασίας δήλωνε ετοιμοπόλεμος. Γενικά η ατμόσφαιρα τις προηγούμενες ημέρες ήταν πολεμική. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους. Οι δρόμοι θα μείνουν ανοιχτοί. Με αποτέλεσμα η Τροχαία να προωθεί τους οδηγούς στην Αττική Οδό.  

Πού να ξέρει ότι υπήρχε περίπτωση να εγκλωβιστούν; 

Κι αφού εγκλωβίστηκαν τους άφησαν εγκλωβισμένους. 

Είχαν προειδοποιήσει οι μετεωρολόγοι, όμως πού να το περιμένεις. Κι αυτοί πήραν τα αυτοκίνητά τους. Είναι δυνατόν να ζήσει ο παις μια μέρα χωρίς αυτοκίνητο; 

Εγκλωβισμένοι και οι άλλοι μες στο σπίτι τους χωρίς ρεύμα. Προσομοίωση ζωής ανθρώπου των σπηλαίων εν έτει 2022. Και εννοείται θυμός. Ολοι θυμωμένοι με όλους. Ωσπου να έρθει ο ήλιος, να ηρεμήσουμε και να περιμένουμε την επόμενη ευκαιρία για να θυμώσουμε.

Εχω αρχίσει να υποψιάζομαι πως μας αρέσει να βαφτίζουμε αδιόρθωτο ό,τι δεν θέλουμε στην πραγματικότητα να διορθώσουμε για να μπορούμε να θυμώνουμε. 

Ο θυμός μάς κρατάει ζωντανούς. 

Ο θυμός μας μάς κάνει...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Πώς το κράτος πάει να κρυφτεί πίσω από τον ιδιωτικό τομέα

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

«Αχά! Ορίστε τα χάλια του ιδιωτικού τομέα» αναφώνησαν κάποιοι συμπολίτες μετά το δευτεριάτικο φιάσκο της Αττικής της Οδού. 

«Τι έχετε να πείτε τώρα εσείς που θέλετε τις ιδιωτικοποιήσεις;» φώναξαν εν χορώ οι κρατικολάτρες, δικαιωμένοι επιτέλους για τα τόσα χρόνια «αγώνων» εναντίον των ιδιωτικοποίησεων. 

Αυτοί οι πανηγυρισμοί θα είχαν κάποιο νόημα αν το κράτος και οι φορείς του δεν τα είχαν κάνει θάλασσα οπουδήποτε αλλού και σε κάθε περίπτωση η σύγκριση αστοχιών είναι μάλλον περιττή. Η Αττική Οδός τα θαλάσσωσε έχοντας να επιδείξει χρόνια σωστής λειτουργίας ενω το ελληνικό κράτος τα (ξανα)θαλάσσωσε μένοντας πιστό στην παράδοση της ασυνεννοησίας και της ανεπάρκειας. Αν το κριτήριο είναι η διαχρονική διαχείριση, η αναλογία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα είναι η σύγκριση στο τρέξιμο του Βέγγου με τον Μπολτ.

Όμως όλη αυτή η συζήτηση, όπως κάθε οπαδική συζήτηση, είναι εξαρχής λάθος. Τα κράτη χρειάζονται σοβαρό και αποτελεσματικό ιδιωτικό τομέα για να επιβιώσουν και ο ιδιωτικός τομέας χρειάζεται ένα σοβαρό κράτος για να δουλέψει σωστά.  

Αν το κράτος είναι για τα πανηγύρια, το ίδιο θα είναι και ο ιδιωτικός τομέας. 

Αν το κράτος είναι σοβαρό, το ίδιο θα είναι και ο ιδιωτικός τομέας. 

Αν το κράτος είναι ελληνικό, είναι μάλλον αδύνατον ο ιδιωτικός τομέας να είναι δανέζικος.

Βλέπετε, το πλαίσιο για την λειτουργία των ιδιωτικών επιχειρήσεων ορίζεται (και πολύ σωστά) από το κράτος. Ο έλεγχος των ιδιωτικών επιχειρήσεων γίνεται (και πολύ σωστά) από το κράτος. Το κράτος είναι που όχι μόνο ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού αλλά τους επιτηρεί κιόλας. Είναι περίπου ό,τι και η UEFA για το ποδόσφαιρο και αν οι ιδιώτες παίκτες κάνουν τις ζαβολιές τους ανενόχλητοι, η ευθύνη είναι του κράτους που η δουλειά του είναι να ελέγχει τις ζαβολιές και να τιμωρεί τους ζαβολιάρηδες.

Συνεπώς το δίλημμα κράτος ή ιδιώτες, έτσι όπως συνήθως τίθεται, σαν να πρόκειται για δύο αντίπαλα στρατόπεδα που η ύπαρξη του ενός ακυρώνει το άλλο, δεν έχει κανένα νόημα. Σε ένα ασόβαρο κράτος και το δημόσιο και το ιδιωτικό θα είναι προβληματικά και σε ένα σοβαρό θα είναι αποτελεσματικά. Κι αν στις περιπτώσεις που ο ανταγωνισμός λειτουργεί ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να δείξει σημάδια σοβαρότητας ακόμα και με ένα ασόβαρο κράτος (δύσκολο βεβαια, αφού χωρίς έλεγχο κι ο ανταγωνισμός αργά ή γρήγορα μπορεί να εκφυλιστεί) στις περιπτώσεις μονοπωλίων η σοβαρότητα του κράτους είναι ακόμα μεγαλύτερης σημασίας.

Στο απρόσμενο φιάσκο της Αττικής Οδού το κράτος δεν φαίνεται να είναι αμέτοχο. Η απαγόρευση των φορτηγών, που εγκαίρως αποφασίστηκε έγινε για τη Νέα (Εθνική) Οδό, για έναν περίεργο λόγο καθυστέρησε να αποφασιστεί για την Αττική Οδό (η οποία, ακόμα και ιδιωτική, είναι μέρος της ελληνικής επικράτειας) και η Τροχαία της Αττικής της Οδού είτε κοιμήθηκε τον ύπνο του δικαίου (όπως και όλη η υπόλοιπη τροχαία σε όλο το λεκανοπέδιο) είτε δεν είχε δικαιοδοσία να επιβάλει διακοπή της κυκλοφορίας (πράγμα για το οποίο, αν συμβαίνει, πάλι ευθύνεται η σύμβαση άρα το κράτος).  

Φυσικά η εταιρεία έχει τεράστιες ευθύνες, φυσικά η εταιρεία έκανε αδικαιολόγητα λάθη και φυσικά πρέπει να υποστεί συνέπειες. Αλλά το κράτος μόνο αμέτοχο δεν ήταν κι αν έπαιζε τον ρόλο του με σοβαρότητα, μπορεί οι συνέπεις από τα λάθη της εταιρείας να είχαν αποφευχθεί ή έστω μετριαστεί.

Υπό αυτήν την έννοια η ερντογανικής λογικής...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Μα που είναι το κράτος;», φωνάζουν οι υπέρμαχοι των ιδιωτικοποιήσεων…

Toυ Strange Attractor

Μετά από τις φωτιές που κάηκε η μισή Ελλάδα, τις βροχές που πλημμύρισε η άλλη μισή, τους σεισμούς… το ζήσαμε και αυτό.

Ποιο; 3-4 ώρες χιονόπτωση, και η πρωτεύουσα παραδόθηκε άνευ όρων στο χάος.

Παρέλυσε… παρά την «ετοιμότητα» και την «εγρήγορση» των αρμοδίων, οι οποίοι με τις πρώτες νιφάδες εξαφανίστηκαν, μαζί με τα διάφορα ετοιμοπόλεμα ερπυστριοφόρα εκχιονιστικά, ή τα «απλικέσιονς», που μέρες τώρα διαφήμιζαν με σέλφι, και με δελτία τύπου.

Τι έμεινε;

Μια τεράστια οργή από πολίτες που έμειναν εγκλωβισμένοι επί ώρες στα ΙΧ τους, και χωρίς ρεύμα στα σπίτια τους, κι ένα εκνευριστικό χαχανητό (μάλλον της Ρένας της Δούρου) που ακούγεται πάνω από την Αττική Οδό, τη Μεσογείων, και αλλού.

Και ω έκπληξη! Ξάφνου οι Έλληνες (και τα ΜΜΕ) συνειδητοποίησαν πως οι διάφορες εταιρίες που εκμεταλλεύονται δημόσιες υποδομές, δεν ενδιαφέρονται για τίποτα άλλο παρά το κέρδος τους.

Αλλιώς δεν εξηγείται πως ενώ η Αττική Οδός ήταν σχεδόν μπλοκαρισμένη από χιόνια, πάγο, και ακινητοποιημένα ΙΧ, οι αρμόδιοί της συνέχιζαν να επιτρέπουν την είσοδο και άλλων οχημάτων έναντι βεβαίως βαρβάτου αντίτιμου.

Χωρίς κανέναν κρατικό αρμόδιο να επιλαμβάνεται.

Και μάλιστα, αν ισχύουν οι πληροφορίες ότι η τροχαία ζήτησε από την εταιρία να κλείσει η κυκλοφορία, αλλά δεν εισακούστηκε, καταλαβαίνει κανείς πόσο ασύδοτοι είναι οι «εργολάβοι», και που γράφουν τους «υπαλλήλους» τους (κρατικές κλπ. υπΕρεσίες) αφού έχουν το ΟΚ να κάνουν ό,τι θέλουν από τους κυβερνώντες.

Οι οποίοι κυβερνώντες ξύπνησαν ξαφνικά, και άρχισαν να αναζητούν ευθύνες.

Βάζοντας στο κάδρο τον Πατούλη, τους μετεωρολόγους, την Αττική Οδό, και τους… ανέμελους οδηγούς, που ξεκίνησαν για τις δουλειές τους χωρίς να έχουν μαζί τους αλυσίδες, κονιάκ, θερμοφόρες, τσάι του βουνού, κλπ.

Ανεύθυνοι πολίτες δηλαδή… τι περιμένεις;

Μέχρι και ο κατ’ εξοχήν ανέμελος πρωθυπουργός μας εμφανίστηκε νουνεχής στην τηλεόραση (κάποιοι λένε πως επέστρεψε εσπευσμένα από την Αυστραλία) ζητώντας συγνώμη (μου θύμισε κάτι για το φιλότιμο που λέμε στα καφενεία) και υποσχέθηκε να τραβήξει το αυτί στην Αττική Οδό, «πιέζοντάς» την να δώσει χρηματική αποζημίωση στους εγκλωβισμένους ταλαίπωρους (ίση περίπου με 5-6 ώρες είσπραξης διοδίων σε μια slow μέρα).

Της έκανε τα μούτρα κρέας δηλαδή.

Χώρια που κάποιοι κακότροποι μιλάνε για τη χρονική σύμπτωση του φιάσκου με την ανανέωση της σύμβασης, που είναι στα σκαριά… και που παίζονται πολλά, μα πάρα πολλά λεφτά.

Και μάλιστα παραιτήθηκε και ο Δ.Σ της εταιρίας λόγω ευθιξίας (τον βλέπω σε κανένα ευρωψηφοδέλτιο της ΝΔ σύντομα).

Η οποία εταιρία, λένε κάποιοι συκοφάντες περιθωριακών ΜΜΕ, συνδέεται με υπόγειες διαδρομές (νομικοί, φορολογικοί σύμβουλοι, κλπ.) με το Μαξίμου! Άκου να δεις…

Τώρα όσον αφορά στις άλλες οδούς που έκλεισαν, π.χ. Λεωφ. Μεσογείων, ακόμη ψάχνουν οι υπΕρεσίες να δουν ποιος είναι αρμόδιος.

Ίσως μέχρι να ξαναγίνουν εκλογές το μάθουμε κι’ εμείς.

Προς το παρόν, καλά που ήταν εκείνες οι μυστηριώδεις γυναίκες με τα μαύρα τζιπ, που μοίραζαν, λένε οι φήμες, κρουασάν και αφεψήματα στους δυστυχείς εγκλωβισμένους της Αττικής Οδού, αλλιώς ίσως να είχαμε και νεκρούς από υποθερμία.

Και βέβαια, με παρέμβαση μαθαίνω του υπ. Μεταφορών, αποζημίωση δεν θα πάρουν μόνο οι οδηγοί ΙΧ της Αττικής Οδού, αλλά και οι επιβάτες της αμαξοστοιχίας που τράκαρε με άλλη αμαξοστοιχία του (ιδιωτικού πλέον) ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Μπορεί και οι συγγενείς τους…

Και σαν να μην έφτανε αυτό, αποδεικνύοντας πως οι καραμανλήδες είναι πιο λαρτζ, και πιο φιλολαϊκοί από τους μητσοτάκηδες, ο Σερραίος υπουργός έδωσε, λένε, εντολή να μην κοπούν πρόστιμα για παράνομη στάθμευση σε όσα οχήματα εγκαταλείφθηκαν εδώ κι εκεί από τους οδηγούς τους. Έτοιμη ήταν η Αττική Οδός, αλλά και η δημοτική αστυνομία να τιμωρήσουν τους ανεύθυνους αυτούς παραβάτες.

Θα έστελνε, λέει, και κλιμάκια του υπουργείου να μοιράσουν πτυοσκάπανα στους χειμαζόμενους οδηγούς, αλλά δεν βρέθηκε… χορηγός.

Αυτό όμως με τις αποζημιώσεις μου θύμισε μια άλλη «νεοδημοκρατική» πατέντα, τότε το 2007 με τις φωτιές στην Ηλεία, και με τον «στρατηγό Άνεμο», που τα έκαψε όλα, όπου μοιράστηκαν τριχίλιαρα στους πληγέντες για να εξαγοραστούν οι διαμαρτυρίες τους.

Και όχι μόνο πέτυχε το κόλπο, αλλά θυμάμαι δεκάδες πούλμαν έμφορτα με συμπαθείς Ρομά, που έσπευδαν στην περιοχή, ακόμη και από την Ροδόπη, για να δηλώσουν πυροπαθείς… και τα κατάφεραν. Υπήρχαν τηλεοπτικά ρεπορτάζ που τους έδειχναν να χορεύουν από χαρά με τα φρέσκα κατοστάρικα στο χέρι!

Κάτι ανάλογο συνέβη και χθες, με την τροχαία να εντοπίζει κάποιους Ρομά να κόβουν τα σύρματα της περίφραξης της Αττικής Οδού, και να σπρώχνουν τα λευκά βανάκια τους στο οδόστρωμα, καλύπτοντάς τα με χιόνι!

Άλλοι πάλι πουλάνε μισοτιμής αποδείξεις από τα διόδια στο φέσιμπουκ, επιβεβαιώνοντας το κάλλιο δέκα και στο χέρι…

Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα δηλαδή, άσχετα αν κάποιοι ζητάνε την άμεση επιστροφή του Νικ Χαρντ, και τον εκτοπισμό του Στυλιανίδη, ο οποίος τελικά αποδείχτηκε μεταγραφή παλτό…

Εγώ πάλι λέω να επιστρέψει και ο Νίκος Παππάς, ως υπερκομματικός σωτήρας, και να θέσει στη διάθεση των πολιτών τον Ελληνικό Διαστημικό Οργανισμό (υπάρχει ακόμη, το ξέρατε;) όπως τότε με τις φωτιές στο Μάτι.

Χρειαζόμαστε τεχνογνωσία, και ο ΕΛΔΟ την έχει άφθονη, αφού πρόσφατα προσέλαβε νέα φουρνιά από αστροναύτες απόφοιτους ΙΕΚ (με δικό τους μηχανάκι).

Πάντως, για να σοβαρευτούμε λίγο, αρκετά είναι τα συμπεράσματα.

Πρώτον, στην Αιλάδα (με κεφαλαίο το Α), όποιος και να κυβερνά, κουμάντο κάνουν οι «εργολάβοι» και οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες.

Δεύτερον, όσες συσκέψεις επί συσκέψεων κι’ αν γίνουν από τους αρμόδιους πολιτικάντηδες, εκλεγμένος και μη, τεχνοκράτες και άσχετους, στο τέλος τη μπουγάδα την καθαρίζει ο… στρατός. Μέχρι να τον «παραχωρήσουν» και αυτόν σε κανέναν φίλα προσκείμενο επιχειρηματία (τους έχω ικανούς).

Τρίτον: Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι πανάκεια. Ειδικά όταν γίνονται στο πόδι, και χωρίς καμιά κρατική εποπτεία επί των δραστηριοτήτων των ιδιωτών σε κρίσιμους τομείς.

Δώσαμε σε (ανεξέλεγκτους) ιδιώτες τους δρόμους, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τον σιδηρόδρομο, τις αεροπορικές συγκοινωνίες, και σε λίγο θα δώσουμε και τα νοσοκομεία, μπορεί και την παιδεία.

Τι βλέπουμε; Το κέρδος πάνω απ’ όλα και δεν πα να καεί το σύμπαν…

Αυτές τις μέρες είδαμε τα αποτελέσματα της άνευ κρατικού ελέγχου ασυδοσίας στους ιδιωτικούς δρόμους, και στον σιδηρόδρομο.

Και όλα αυτά με λίγο χιόνι.

Το ξέρατε όμως πως μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση αυτή πέρυσι και εν μέσω λοκντάουν νομοθέτησε(!) μέσω τηλεδιάσκεψης, το...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το κράτος φταίει, οι οδηγοί δεν φταίνε;

 

Του Γιάννη Σιδέρη


Το έργο το έχουμε ξαναδεί: Δανεικά είναι αυτά, όταν οι ξαφνικές και πρόσκαιρες παραξενιές του καιρού σε μια μεσογειακή χώρα γίνονται αντιπαραθέσεις της κεντρικής πολιτικής σκηνής.

Το 2004 επί ΠΑΣΟΚ έκλεισε η εθνική οδός. Δράμα στα κανάλια, οιμωγές, καταγγελίες, κατηγορίες.  

Το 2017 επί ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο. Χαμός στις τηλεοράσεις, οι παρουσιαστές κατακεραύνωναν ως δημόσιοι κατήγοροι, έδειχναν «δραματική» αλληλεγγύη στους εγκλωβισμένους, φιλοξενούσαν τις καταγγελίες των τελευταίων. Εντυπωσιακοί οι τίτλοι στα ειδησεογραφικά site: «Γολγοθάς οχτώ ωρών για τους οδηγούς στην εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας».

Και η ΝΔ με ανακοίνωσή της να καταγγέλλει τότε ότι «Μια προαναγγελθείσα κακοκαιρία - και μάλιστα όχι τόσο έντονη - αποδείχτηκε αρκετή για να αναδειχθεί και πάλι η ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού. Τα ερωτήματα είναι αυτονόητα: Ποιος φταίει που μια προαναγγελθείσα χιονόπτωση έγινε αιτία να κλείσει ο βασικότερος δρόμος της χώρας που συνδέει τη βόρειο και τη νότιο Ελλάδα;… η απάντηση είναι μία λέξη. Ανικανότητα».

Τα ίδια λέει και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ.  

Εν τω μεταξύ, εξ Αμερικής μας ήρθε στις 4/1ου η είδηση: «Χάος στην Ουάσιγκτον. Τουλάχιστον 440.000 νοικοκυριά βυθίστηκαν στο σκοτάδι στη Βιρτζίνια και 76.000 στο Μέριλαντ». Αλλά εκεί δεν έγινε θέμα κεντρικής πολιτικής διαμάχης.

Και τότε όμως επί ΠΑΣΟΚ, όπως και επί ΣΥΡΙΖΑ, πάντα όποτε συνέβαινε κάτι παρόμοιο, κάποιοι «στριφνοί και μίζεροι», που δεν διεκδικούσαμε την εύνοια του κοινού, θέταμε μια παράμετρο την οποία πολιτικές ηγεσίες, κομματικά στελέχη και τηλεαστέρες απέφευγαν: Οι μεν για να μη δυσαρεστήσουν ψηφοφόρους, οι δε, για να μη δυσαρεστήσουν το κοινό και χάσουν σε τηλεθέαση: Την ευθύνη των οδηγών.

Στην υπόθεση της Αττικής οδού παρενέβη εισαγγελέας, οπότε με τη βοήθεια ειδικών θα έχει εμπεριστατωμένη άποψη για τις ευθύνες της. Η όποια άποψή μας είναι υπονομευμένη εκ των προτέρων, γιατί εμφιλοχωρεί η εύκολη ρετσινιά της πρόθεσης αθώωσης της εταιρείας. Εξ' ου και απέχουμε, και αναφερόμαστε μόνο στο γεγονός ότι αποκλεισμένοι υπήρξαν και στην Κηφισίας, την Μεσογείων, την Κατεχάκη, τη Μαραθώνος και αλλού. Και αν δεν μπλόκαρε η εθνική οδός ήταν γιατί η Τροχαία απαγόρευσε τη διέλευση χωρίς αλυσίδες!

Ναι, ήταν καθημερινή, ο κόσμος πήγαινε στη δουλειά του, δεν πήγαινε εκδρομή για «να χαρούν τα παιδιά το χιόνι στην Πάρνηθα», ούτε ΚΑΠΗ που είχε κλείσει εκδρομή στο μοναστήρι, και «θα ήταν προσβολή στον Άγιο να μην πάμε» (αναφερόμαστε σε πραγματικά περιστατικά του εγκλωβισμού επί ΣΥΡΙΖΑ).

Ο κόσμος πήγαινε στη δουλειά του, αλλά πήγαινε ανέμελος σαν σε άνοιξη. Οι περισσότεροι δεν είχαν αλυσίδες ή δεν ήξεραν πως να τις φορέσουν στα λάστιχα! Και εντάξει, στην Αττική οδό είχαν την ψευδαίσθηση πως επειδή είχαν πληρώσει διέλευση, κάποια τέλεια μηχανή θα είχε εξαφανίσει το χιόνι. Όμως το ίδιο περίμεναν και στους άλλους δρόμους.

Εν τω μεταξύ και οι μεν και οι δε, είχαν καταλάβει τις ΛΕΑ. Ακόμη και να υπήρχαν εκχιονιστικά διαθέσιμα δεν μπορούσαν να περάσουν. Όταν τρία -τέσσερα αυτοκίνητα χωρίς αλυσίδες μπλοκάρουν το δρόμο, μπλοκάρουν τα πάντα πίσω τους και παραλύει το σύμπαν.

 Ανεξάρτητα ποιες διοικητικές αποφάσεις άμεσης χρήσης θα ληφθούν, χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας και αυτό είναι μακροπρόθεσμο. Με ακόμη νωπή τη ταλαιπωρία των ανθρώπων παραιτημένων στον χιονιά, φαίνεται παράταιρο α μιλάει κανείς για ευθύνες των ανθρώπων που βρέθηκαν εκεί.

Όμως η ειλικρίνεια είναι αναγκαία. Και είναι υπέρ των μελλοντικών εγκλωβισμένων -γιατί αυτά θα ξαναγίνουν. Το να μην υπάρχουν αλυσίδες στο πορτ μπαγκαζ με την έναρξη του χειμώνα, το να θεωρούμε ότι στη χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα δεν χρειάζονται τέτοια συμπράγκαλα, το να καταλαμβάνεται η ΛΕΑ και να εμποδίζει την διέλευση ακόμη και ασθενοφόρων για κάποιο ενδεχόμενο έκτακτο επεισόδιο υγείας ενός εγκλωβισμένου, είναι χαλαρότητα, κοινωνική αδιαφορία, και εν τέλει αυτοχειριασμός.

Το ένα ζητούμενο είναι η επιχειρησιακή αρτιότητα το κρατικού μηχανισμού (ήμουνα νιος και γέρασα και ακούω και να γράφω τα ίδια). 

Το δεύτερο η συμπεριφορά των εποχούμενων. Και η συνέπεια στην υπακοή στα στοιχειώδη του ΚΟΚ. Αυτά δεν έρχεται δι’ επιφοιτήσεως ή εξαιτίας ενός εγκλωβισμού. Απαιτεί διαρκή προσπάθεια και επιβολή τους από το κράτος. Με εκπαίδευση αλλά και έλεγχο.

Και σίγουρα...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αττική Οδός και χιόνι

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΜΑΝΟΥ

Με αφορμή το χάος που επικράτησε στην Αττική Οδό εκδηλώθηκε αμέσως η ενδημική αντιεπιχειρηματική μανία. 

Αντιγράφω από το Liberal: "Η εισπρακτική λογική δεν μπορεί να είναι το μόνο μέλημα ορισμένων επενδυτών. Η εικόνα της Αττικής Οδού και των εκατοντάδων εγκλωβισμένων οδηγών επί 10 και 12 ώρες μέσα στο χιόνι, εκτός από κακή οργάνωση απέναντι σε ένα καιρικό φαινόμενο γνωστό εδώ και μέρες, δείχνει και μια νοοτροπία μακριά από τη κοινωνική ευθύνη. Οι διοικούντες της Αττικής Οδού έδωσαν εξετάσεις και απέτυχαν." Γαλαντόμος με την τσέπη της εταιρείας ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης όπως διαβάζω και πάλι στο Liberal: "Σε αποζημίωση ύψους 2.000 ευρώ για κάθε εγκλωβισμένο όχημα θα προχωρήσει η Αττική Οδός, μετά από αίτημα του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη."

Χωρίς βέβαια να είμαι ειδικός, θα μου επιτρέψετε ορισμένες παρατηρήσεις που θα διευκολύνουν όσους θέλουν να σκεφτούν ψύχραιμα. Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι όσοι εγκλωβίστηκαν και πάγωσαν για ώρες μέσα στο χιόνι δύσκολα θα δεχτούν να σκεφτούν ψύχραιμα. Είναι όμως όλοι οι άλλοι, οι περισσότεροι, και είναι η κρυφή ελπίδα ότι κάτι θα μάθουμε για το μέλλον.

1. Δευτέρα πρωί απαγορευόταν η κίνηση φορτηγών στην Εθνική Οδό, αλλά ήταν ελεύθερη στην Αττική Οδό. Αποκλειστική αρμοδιότητα για την απαγόρευση έχει το Υπουργείο Πολιτικής Προστασίας.

2. Νταλίκες δίπλωσαν στα δύο ρεύματα της Αττικής Οδού και την έφραξαν. Γιατί σε ίσιο δρόμο γλίστρησαν και δίπλωσαν; Διότι, καίτοι μη ειδικός, εκτιμώ ότι φορούσαν φθαρμένα λάστιχα. Όπως, για λόγους λάθος οικονομίας, κάνουν πολλοί κατά παράβαση του άρθρου 81 του Κ.Ο.Κ. Ο υπουργός Υποδομών κ. Καραμανλής δήλωσε ότι διερευνά τις ευθύνες της Αττικής Οδού, αλλά δεν φάνηκε να ενδιαφέρεται για την παράβαση του Κ.Ο.Κ. που σε συνδυασμό με το χιόνι προκάλεσε το χάος. Τον έλεγχο του πέλματος των ελαστικών των φορτηγών και των λεωφορείων και πούλμαν πρέπει να κάνει συχνά η αστυνομία του κ. Θεοδωρικάκου.

3. Τα περισσότερα Ι.Χ. με καινούργια λάστιχα θα είχαν  περιορισμένα προβλήματα. Με φθαρμένα λάστιχα, κατά παράβαση του Κ.Ο.Κ., αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα αλλά, το σημαντικότερο, προκαλούν προβλήματα στους άλλους. Ένα να ακινητοποιηθεί στη ράμπα εξόδου, ακινητοποιούνται όλα τα επόμενα.

4. Η αστυνομία σταματάει ακρίτως όλα τα αυτοκίνητα επειδή δεν φοράνε αλυσίδες. Αυτοκίνητα όμως, για παράδειγμα, με κίνηση στους 4 τροχούς με ειδικά λάστιχα για το χιόνι (που στις βόρειες χώρες είναι υποχρεωτικά τους χειμερινούς μήνες) δεν χρειάζονται αλυσίδες.

5. Είναι ακατανόητη η απόφαση να διακοπεί η λειτουργία του προαστιακού που στη συνέχεια ακυρώθηκε. Φανταστείτε στην Ελβετία, 30 πόντοι χιόνι να ακυρώνουν τη λειτουργία των μέσων σταθερής τροχιάς. Ποιος ξέρει πόσα προβλήματα στη λειτουργία του αεροδρομίου προκάλεσε και πόσες δυσκολίες πρόσθεσε στους εγκλωβισμένους στην Αττική Οδό; Θα το διερευνήσει ο κ. Καραμανλής που ετοιμάζεται να επενδύσει 4 δις. ευρώ στους σιδηροδρόμους που δυσκολεύονται να λειτουργήσουν όταν χιονίζει;

6. Χάος επικράτησε και εκτός της Αττικής Οδού. Αλλά εκεί...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αυτή την φορά θα έχουμε κανονική ομελέτα ή μία από τα ίδια;

 

Toυ ΠΕΤΡΟΥ ΛΑΖΟΥ

Όποιος έχει περάσει ικανό χρόνο σε βορειότερες από την Ελλάδα χώρες, γνωρίζει πως οι κακοκαιρίες του τύπου της "Ελπίδας" που βιώσαμε τα τελευταία εικοσιτετράωρα, είναι αντιμετωπίσιμες. Απλά, χρειάζεται να πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις. Διαφορετικά το αποτέλεσμα θα είναι απογοητευτικό.

Πρώτη προϋπόθεση είναι η ύπαρξη ικανής εμπειρίας. Απ’ όλους. Ευτυχώς ή δυστυχώς, μετά από τόσες θύελλες (π.χ. Θεσσαλονίκη 2017, Μήδεια πέρυσι κ.ο.κ.) και πυρκαγιές, έχει αποκτηθεί περισσότερη από αρκετή. Οπότε οι πράξεις βαρύνονται από μεγαλύτερη ευθύνη, ατομική ή ευρύτερη.  Οι πράξεις όλων...

Δεύτερη και κυριότερη προϋπόθεση αποτελεί αυτό που στην Ελλάδα έχουμε μάθει ν’ αποκαλούμε "ατομική ευθύνη" αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε περισσότερο από το αίσθημα του σεβασμού. Σεβασμού πρώτα απ’ όλα στον ίδιο τον εαυτό μας και κατόπιν στους συμπολίτες μας και την υπόλοιπη κοινωνία.

Σε ανάλογες περιπτώσεις, πολύ δύσκολα θα δει κανείς π.χ. έναν Βρετανό να ξεκινήσει το πρωί από το σπίτι του χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος και χωρίς αντιολισθητικές αλυσίδες, εάν έχουν προηγηθεί πολυήμερες προειδοποιήσεις για έντονα καιρικά φαινόμενα.

Αφενός διότι έχει μάθει τι σημαίνει και ποιες συνέπειες έχει το έντονο καιρικό φαινόμενο, αφετέρου επειδή γνωρίζει πολύ καλά τι θα του συμβεί εάν προκληθούν προβλήματα στην κυκλοφορία των συμπολιτών του, με δική του ευθύνη.

Στην Ελλάδα, οι πολίτες βλέπουν εξαιρετικά πιο... αισιόδοξα τα πράγματα με αποτέλεσμα τη Δευτέρα το πρωί, παρά τις ενημερώσεις που υπήρχαν από την Παρασκευή, να κυκλοφορεί η μισή Αθήνα, χωρίς να είναι απαραίτητο και χωρίς η συντριπτική πλειοψηφία των οχημάτων να διαθέτει αλυσίδες.

Αυτή η… αισιοδοξία είναι και η αιτία που, αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες οι οποίες θέλουν όσους εγκλωβίστηκαν να προβαίνουν σε αγωγές και διεκδικήσεις αποζημιώσεων, η κατάληξη αυτών των κινήσεων θα είναι ο πλουτισμός των δικηγόρων και μόνο. Αλλά αυτό είναι ένα διαφορετικό θέμα, που αφορά τους ειδικούς. Προσωπικά, εάν είχα εγκλωβιστεί χωρίς να έχω πρώτα φροντίσει να έχω αλυσίδες κ.λπ., πριν προχωρήσω σε δικαστικές διεκδικήσεις, θα ρωτούσα τρίτο πρόσωπο-νομικό, χωρίς συμφέροντα στο περιστατικό και τον οποίο εμπιστεύομαι πολύ.  

Πίσω στο θέμα, πέρα και πάνω από την αισιοδοξία, μόλις δημιουργήθηκαν τα πρώτα προβλήματα, οι γνωστοί "μάγκες-οδηγάρες" των ελληνικών δρόμων έσπευσαν να εκμεταλλευτούν το "κενό" των ΛΕΑ (Λωρίδες Έκτακτης Ανάγκης) με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν αυτοί, εμποδίζοντας ταυτόχρονα τη διέλευση των εκχιονιστικών μηχανημάτων και των συνεργείων διάσωσης. Το αποτέλεσμα της… μαγκιάς το είδαμε όλοι.

Όχι μόνο στην Αττική Οδό αλλά και σε όλους τους κεντρικούς οδικούς άξονες, εντός αστικού ιστού...

Όλα τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι δεν υπάρχουν ευθύνες για την εταιρεία-παραχωρησιούχο. Σε καμία περίπτωση. Οι ευθύνες, κατά τη στήλη, είναι υπαρκτές και όχι αμελητέες. Αλλά αρμόδια να τις καταλογίσει είναι προφανώς η Δικαιοσύνη. Σίγουρα πάντως, δεν αφορούν την πρόσβαση ή όχι στον αυτοκινητόδρομο.

Αντίθετα από τα θρυλούμενα, η Αττική Οδός δεν είναι ιδιωτικός δρόμος αλλά δημόσιος. Η διαχείρισή του έχει παραχωρηθεί στον ιδιώτη. Ο οποίος δεν έχει κανένα δικαίωμα να απαγορεύσει την πρόσβαση σε κανέναν. Έχει όμως π.χ. δικαίωμα να καθορίσει τους όρους με τους οποίους θα γίνει η χρήση του δρόμου. Με βάση τις εκάστοτε συνθήκες και τα προβλεπόμενα από την σύμβαση παραχώρησης. Θα μπορούσε π.χ. να ζητήσει για τις ημέρες με τον χιονιά να επιτρέπεται η πρόσβαση σε φορτηγά, μόνο με αλυσίδες Και να έχει από πριν ζητήσει την συνδρομή του ειδικού τμήματος Τροχαίας για να επιβάλει τους συγκεκριμένους όρους.  

Υλοποιήθηκε κάτι σχετικό;

Επίσης, η διαχείριση καιρικών φαινομένων τέτοιας έντασης, έχει συγκεκριμένους κανόνες και διαδικασίες. Εκ του αποτελέσματος, δεν μπορεί κανείς παρά ν’ αναρωτηθεί εάν τηρήθηκαν ή δεν εφαρμόστηκαν σωστά…

Εκτός απ’ όλα αυτά όμως, πρόβλημα δεν παρατηρήθηκε μόνο στην Αττική Οδό. Εκεί υπήρξε εγκλωβισμός (περίπου) 3.000 αυτοκίνητων. Δηλαδή αριθμού σχετικά μικρού. Το ζήτημα έγινε εντονότερα αισθητό λόγω της φύσης ενός κλειστού, αστικού αυτοκινητοδρόμου (ελάχιστες, πολύ συγκεκριμένες και με ελάχιστη δυνατότητα ελιγμών ή προσαρμογής προσβάσεις).

Στην υπόλοιπη χώρα, συνέβησαν πολύ χειρότερα. Είδαμε εγκλωβισμούς σε αυτοκίνητα στο κέντρο της πρωτεύουσας ή σε ελάχιστα χιλιόμετρα από αυτό (π.χ. στην… ακριτική λεωφόρο Μαραθώνος, μερικά μέτρα από την θάλασσα, όσο και αν μοιάζει απίστευτο), ακινητοποιήσεις τραίνων σε διπλές γραμμές (αυτό ειλικρινά κάποιος θα ήθελα να προσπαθήσει να μας το εξηγήσει κάποια στιγμή, διότι πρέπει να είναι παγκόσμια πρώτη) και άλλα πολλά. Τα οποία θα ήταν ευτράπελα, αν δεν ήταν τραγικά και δεν έθεταν σε σοβαρότατο κίνδυνο πολλές ανθρώπινες ζωές.

Είναι πραγματικά θλιβερό να ακούς υπουργούς να μέμφονται ιδιώτες "επειδή δεν τήρησαν όσα υποσχέθηκαν".  

Η δική τους δουλειά δηλαδή, ποια ήταν; 

Δεν όφειλαν να ελέγξουν αν θα τηρηθούν αυτές ακριβώς οι υποσχέσεις; 

Το μόνο που χρειάζεται να κάνει ένας υπουργός είναι απλά να σφίξει ένα χέρι, να χαμογελάσει ευτυχισμένα και ύστερα "έζησαν όλοι καλά κι εμείς καλύτερα";

Έχει γίνει κάτι περισσότερο από εμφανές πλέον. Ο κρατικός μηχανισμός, με πρώτη χειρότερη αλλά όχι μόνη την τοπική αυτοδιοίκηση, χρειάζεται...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Πανικός στην Αττική Οδό…

 

Γράφει ο Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης


Έχω γεννηθεί και μεγαλώσει σε νησί και κάθε που είχε θάλασσα, ξέραμε ότι αυτό σημαίνει απαγορευτικό απόπλου -και για μας, ολικός αποκλεισμός.

Το νησί έμενε αποκομμένο όσο διαρκούσαν τα μποφόρ και οι άνθρωποι έκαναν τα κουμάντα τους, κυρίως όμως έκαναν το σταυρό τους μην καθίσει καμιά στραβή σε θέμα υγείας ή έλλειψης φαρμάκων. Όταν στα καφενεία κυκλοφορούσε το λεγόμενο «απαγορευτικό», σήμαινε ότι δεν μπορούν να ταξιδέψουν τα πλοία.

Η λέξη «απαγορευτικό» δεν προκαλούσε ανατριχίλα, διαμαρτυρίες ή δημόσιες ιδεολογικές τοποθετήσεις με τους απεχθείς συνειρμούς. Το αντίθετο: ηχούσε προστατευτικά. Οι νησιώτες γνώριζαν ότι το απαγορευτικό, πάρα τις δυσάρεστες συνέπειες και τους ενδεχόμενους κινδύνους που ενείχε, τελικά τους προστάτευε.

Σήμερα έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα και απαγορεύεται η λέξη «απαγορεύεται» γιατί αν την πει η κυβέρνηση (η όποια κυβέρνηση), η αντιπολίτευση (η όποια αντιπολίτευση) θα της βάλει πιπέρι στο στόμα. Με δυο λόγια, σε κάθε καιρικό ή ακραίο φαινόμενο πανδημίας, λιμού, σεισμού, καταποντισμού, τυφώνων, Ελπίδων και Απέλπιδων, όλα πρέπει να λειτουργούν ρολόι. Ακόμα κι αν πέσει ο μετεωρίτης, δεν πρέπει η κυβέρνηση να κλείσει την Αττική Οδό γιατί σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, δεν νοείται η διακοπή των συγκοινωνιών ή το κλείσιμο των εστιατορίων όταν θερίζει η πανούκλα. Αν όμως την κλείσει -κι εδώ είναι η παγίδα-, τα πράγματα είναι χειρότερα γιατί είναι «χούντα».  

Φέτος παραπονιούνται γιατί δεν έκλεισαν τους δρόμους, όλοι αυτοί που πριν κατηγορούσαν τον Χαρδαλιά ότι έκλεινε την Εθνική οδό με τρεις πόντους χιόνι. Με αυτό το τροπάρι, κάθε πολιτική προστασία υπονομεύεται πριν καν δράσει. Και αυτή τη λογική υιοθέτει το πολιτικό σύστημα σε βάρος της Πολιτικής Προστασίας. Άρα, υιοθετείται η αρχή, κάθε ακραίο καιρικό φαινόμενο να συνδέεται με μια πολιτική κρίση.

Το φιάσκο της Αττικής Οδού είναι κυρίως ότι η κυβέρνηση, ενώ έδειξε σπουδαία αντανακλαστικά στην αντιμετώπιση του υβριδικού πολέμου στον Έβρο, στο Αιγαίο, στην πανδημία, αδυνατεί να απαγορεύσει την κυκλοφορία βαρέων ή όχι (δεν μπορώ να το ξέρω) οχημάτων στην Αττική οδό.

Επίσης με την ευκαιρία αυτής της δυσάρεστης εικόνας διάλυσης μερικών ωρών που ήταν αρκετές για να δημιουργηθεί ένα μεγάλο πρόβλημα, έρχεται στο προσκήνιο ο τελευταίος ανασχηματισμός κομματικών ισορροπιών που δεν ήταν η ευτυχέστερη στιγμή της κυβέρνησης. Τόσο η αποπομπή Χρυσοχοΐδη, όσο και η μετάθεση Χαρδαλιά, έρχονται στο προσκήνιο ως δυσάρεστες συνέπειες.

Το να προφυλάσσεται κανείς, δεν σημαίνει ότι υπαναχωρεί στα δικαιώματά του. Καλώς η κυβέρνηση στις πυρκαγιές λάμβανε προληπτικά μέτρα και εκκένωνε χωριά. Μπορεί να γνωρίζει κανείς πόσες ζωές σώθηκαν χάρη στην πρόσληψη; Τότε θυμίζω στους επιλήσμονες ότι η κυβέρνηση λοιδορείτο γιατί ελάμβανε αυτά τα μέτρα. Μπορεί όμως να μετρήσει κανείς πόσες χάθηκαν από απρονοησία και εγκληματική αμέλεια… Κακώς, κάκιστα, δεν έκλεισαν την Αττική Οδό ή εν πάση περιπτώσει, δεν έπραξαν τα δέοντα.

Τέλος, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Tσουβάλια

 

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Η επιτυχία φάνηκε αμέσως, στο χειροκρότημα. Προτού καταθέσει την πρόταση δυσπιστίας, θα μπορούσε ο Τσίπρας να φανταστεί ότι θα τον χειροκροτούσαν όρθιοι ο Βούτσης και ο Σκουρλέτης;  

Ή μήπως θα μπορούσαν να το φανταστούν οι ίδιοι οι χειροκροτητές, που, σχεδόν ανοιχτά, καταγγέλλουν τη μεθόδευση καταστατικών αλλαγών στον ΣΥΡΙΖΑ ως αρχηγισμό;

Η μομφή της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν επιτυχημένη γιατί γείωσε, έστω και προσωρινά, το κόμμα. 

Αλλά δεν ήταν αυτή η μεγαλύτερη επιτυχία του ελιγμού. Ο στόχος βρισκόταν εκτός αίθουσας. Στόχος ήταν ο Ανδρουλάκης.

Ο Τσίπρας εγείρει έναντι του νέου προέδρου του ΚΙΝΑΛ μια διπλή πρόκληση: 

Πρώτον, τον καλεί να διαχειριστεί μια μείζονα κοινοβουλευτική αντιπαράθεση από την εξέδρα. Θα είναι η πρώτη φορά που θα δοκιμαστούν τα αντανακλαστικά του εξωκοινοβουλευτικού αρχηγού. Θα καταφέρει, αν και απών, να μείνει «εντός θέματος»; Θα αποδειχθούν αντάξια του ρόλου τα πρόσωπα που επέλεξε ως κοινοβουλευτικούς τοποτηρητές του; Θα τον προστατεύσει από τη φθορά η απόστασή του από το ξεμάλλιασμα των άλλων αρχηγών; Ή θα φανεί απλώς παράταιρος;

Η δεύτερη πρόκληση Τσίπρα είναι και η πιο σημαντική: Πες μας με ποιον είσαι, λέει στον Ανδρουλάκη. Η στοίχιση του ΚΙΝΑΛ με τη μομφή του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει σαν επιλογή αυτονόητη και ασφαλής. Δεν είναι. Εχει κόστος, γιατί επιβεβαιώνει αντικειμενικά τον προεξάρχοντα ρόλο του Τσίπρα στην αντιπολίτευση. Και δημιουργεί την εντύπωση ότι το ΚΙΝΑΛ ρυμουλκείται από τη συριζαϊκή πρωτοβουλία. Βέβαια, ο Ανδρουλάκης και τα στελέχη του θα βρουν χίλιες δυο διατυπώσεις εξεζητημένου ισαποστακισμού για να ξορκίσουν τη σύμπλευση. Αλλά καμία πρόφαση δεν μπορεί να διασκεδάσει το γεγονός ότι ο Τσίπρας έβγαλε τον πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ από την καβάντζα της σιωπής του και τον έσυρε στη δική του κοίτη.    

Η παράπλευρη συνέπεια του τσιπρικού στρατηγήματος είναι ότι ακριβώς αυτό επιδιώκει και ο Μητσοτάκης: να ταυτίσει τον Ανδρουλάκη με τον Τσίπρα. Να τους γκρουπάρει σαν «κεντροαριστερή πολυκατοικία».  

Μια τέτοια ευθυγράμμιση θα μπορούσε να εκληφθεί ως «αντιδεξιό μέτωπο» που θα απομόνωνε τον Μητσοτάκη. Ομως, εδώ ο δεύτερος όροφος της πολυκατοικίας δεν μιλάει με τον τρίτο. Ο ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΙΝΑΛ δεν μπορούν να συγκροτήσουν κοινή πρόταση διακυβέρνησης. Γι’ αυτό και το τσουβάλιασμά τους ωφελεί εκείνον που μπορεί. Ωφελεί το χονδροειδές, αλλά δραστικό, δίλημμα «Μητσοτάκης ή ακυβερνησία».

Χάρη στη μομφή, η κυβέρνηση δεν χρειάζεται πια να απαντά μόνο για την Αττική Οδό. Η συζήτηση ξεχειλώνει. Και θα περιλάβει από τον Πολάκη και την ιβερμεκτίνη μέχρι τα Ραφάλ και το Μάτι. 

Δεν μπορεί να μην είχε υπολογίσει η αξιωματική αντιπολίτευση αυτή την ακούσια υπηρεσία στον αντίπαλο.

Αυτή είναι όμως η διαφωτιστική συμπαραδήλωση της μομφής: μαρτυρεί ότι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι φωνές του Τσίπρα

 Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Η δημοσκόπηση που μετέδωσε ο Alpha δείχνει τη διαφορά ΣΥΡΙΖΑ – ΚΙΝΑΛ να είναι μικρότερη και από τα όρια του στατιστικού λάθους, στη μισή μονάδα. Αν δεις τον πίνακα, μπορεί και να εκπλαγείς. Αν, όμως, το καλοσκεφτείς, αυτό που βλέπεις δεν είναι κάτι περισσότερο από μία τάση επιστροφής στην κανονικότητα. Ναι, η κρίση τελείωσε, τα πράγματα μπαίνουν στην παλιά τους τη θέση.

Ιστορικά δεν είναι μία λανθασμένη ανάγνωση. Ενδεχομένως να είναι εσφαλμένη πολιτικά. Θα μας το δείξουν οι επόμενες δημοσκοπήσεις και, φυσικά, οι κάλπες που, όπως όλα δείχνουν, θα αργήσουν να βγουν από τις αποθήκες. Εντάξει, οι επιφυλάξεις είναι καλές προκειμένου να διατηρούμε τα προσχήματα, αλλά αυτή τη στιγμή δεν μπορείς να πάρεις στα σοβαρά τις γκρίνιες του ΣΥΡΙΖΑ για στημένες δημοσκοπήσεις. Και εν τέλει για ποιο λόγο να πειράξει κάποιος τις δημοσκοπήσεις; Για να ανακόψει την έφοδο του Σπίρτζη στα ανάκτορα με το κάδρο του Βελουχιώτη παραμάσχαλα;

Ούτως ή άλλως, αυτό που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις είναι, ως αίσθηση, μπροστά στα μάτια μας. 

Το ΚΙΝΑΛ έχει αποκτήσει δυναμική. Αν αυτή θα ξεφουσκώσει με τον καιρό ή με την εξοικείωσή μας με τον Ανδρουλάκη, είναι κάτι που θα το δούμε στη συνέχεια. Αυτό που ξέρουμε τώρα είναι ότι όσο ο Τσίπρας ανεβαίνει στα κεραμίδια και φωνάζει, ενώ ο Ανδρουλάκης κινείται σε χαμηλούς τόνους, οι δημοσκοπήσεις θα γεμίζουν το σακούλι του ΚΙΝΑΛ.

Ο Τσίπρας λειτουργεί πλέον απωθητικά για ένα κομμάτι της Κεντροαριστεράς που, τουλάχιστον, δεν ενοχλείται από τον Ανδρουλάκη καθώς δεν τον γνωρίζει καλά.  

Ομοίως ο Τσίπρας απωθεί και όλο εκείνο το κομμάτι των κεντρώων που ψήφισαν Μητσοτάκη. Οσο φωνάζει, τους υποχρεώνει να δώσουν περισσότερο χρόνο στον Μητσοτάκη, να τον βλέπουν ως τη μοναδική τους επιλογή.

Ουσιαστικά οι φωνές του Τσίπρα εξυπηρετούν τους πάντες, εκτός από τον ίδιο. Ναι, συσπειρώνεται και κινητοποιείται η κομματική βάση, παίρνουν φωτιά τα τρολ, βγαίνει και κανένα επιθετικό πρωτοσέλιδο. Ομως...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μπραντ Πιτ, Τομ Κρουζ, Μπαρδέμ, Πάνος Καμμένος

Του ΘΟΔΩΡΗ ΠΑΝΑΓΟΥ

Είδαμε όλοι, επανειλημμένα, περίπου δώδεκα χιλιάδες φορές, την νέα επαγγελματική φωτογραφία του διεθνούς, πλέον, ειδώλου, Πάνου Καμμένου.

Ακριβά ρολόγια, σιδερένιο πηγούνι, μάτια που πετάνε φλόγες, εξαιρετικοί, επαγγελματικοί συνδυασμοί σε σακάκι και ποσέτ. Δεκάδες χαμένα κιλά, ταξίδι προς την δόξα, ατόφιο υλικό παγκόσμιας ακτινοβολίας. Εκτυφλωτική Συριζανέλ λάμψη ξανά, η Ελλάδα στο επίκεντρο, δόξα και διαμάντια και μπλουζ, αναδυόμενο στιβαρό στήθος, λαμπερό πουκάμισο, ταπεινός σταυρός. Βλέμμα από χρυσάφι.

Ο ανταγωνισμός πλέον μόνο σε διεθνείς, διαχρονικούς σταρ. Όπως ο καημένος Μπραντ Πίττ. Παρατημένος και εξωνημένος, αητός χωρίς φτερά, χωρίς αγάπη, χαρά, ζωή-δηλητήριο, μια Αντζελίνα να σκέφτεται πάντα Αλέξη Τσίπρα, ενώ μόνο ο Πάνος θα μπορούσε να αντικαταστήσει στην ζωή της τον ξανθό και χλιαρό διεθνή σταρ.

 

Μονόδρομος για κάθε πάμπλουτη σταρ, με δυσκολίες να διαχειριστεί τον εκκωφαντικό συνδυασμό θλίψης, μοναξιάς, δημοσιότητας, κάπου στους αιθέρες, μαζί με Τομ Κρουζ, κόκκινη οχιά των F16, επικίνδυνες αποστολές στο Ιράκ, μπρασσερί στην Τουλούζ, ληγμένα βλήματα στην Σαουδική Αραβία, και ολέθρια επιχειρησιακή ετοιμότητα, αερομεταφερόμενη άβυσσος, με αιώνιες νίκες όπως: Σαλαμίνα, Πόγραδετς, Σαχέλ, όπως πάντοτε, από τον μόνο άνθρωπο που συνδύασε το αρχαιοπρεπές, με το ερωτικό και το πολυτελές. Ίνστακραμ και Θουκυδίδης. Στα ανοιχτά της Ιωλκός.

Ροζ βελούδινα σακάκια, μανικετόκουμπα Μπούλγκαρι, ένας στρατός να διαφυλάττει συνοχή και ασφάλεια και να παράγει γενόσημα φάρμακα, Φερράρι, Σκόντα και Μπέντλη. Μπεντζαμιν Μπάτον του εθνολαϊκισμού, απέναντι σε σκοτεινούς σχηματισμούς, λέσχες και στοές, αδερφοποιητός Τόλαν Τραμπ, αιώνιος ρέκτης της Λατινικής Αμερικής, Μοντεκρίστο, Κοπακαμπάνα, ξημέρωμα στο Μοντεβιδέο.

Ποτέ στα τέσσερα, αλλά πάντα με προορισμό ένα αέναο Χόλιγουντ από τα πολύ παλιά, που μπορεί να ρισκάρει, να τσαλακωθεί, να θριαμβεύσει, και να πάρει τον ευρηματικό έμπειρο πολιτικό, και να αντικαταστήσει παλιές φθαρμένες λύσεις οριστικά.

Κανένας Μπαρντέμ σε ψοφοδεείς λάτιν ρόλους, Καράκας, Μεντεγίν, δεν ξεφτίλισε τους διεθνείς τοκογλύφους. Κανένας Πίττ δεν επικηρύχθηκε από τους Μπίλντερμπεργκ. Ο Κρουζ δεν βομβάρδισε με αεροσκάφος το κατεστημένο σε Βρυξελλες, Μπούντεσμπανκ, Στρασβούργο, Ασουνσιόν, Ροβανιέμι. Αντόνιο Μπαντέρας δεν μεσουράνησε σε καμπαρέ στο Παρίσι και στο Λονδίνο ενώ κατατρόπωνε κερδοσκόπους CDS στο Καστρί και την Σιών. 

Καμιά ζωή χαμένη, πλέον, με δεύτερες λύσεις, με άσημους ηθοποιούς. Καμιά ταινία στα χέρια τραπεζίτη.

Πάνος Καμμένος στις Κάννες, το Βερολίνο, τα Τρίκαλα, τα Ταμπούρια, Μόντσα, Μόστρα, Tribeca Film Festival, Shrine Auditorium. Θύτης και θύμα μαζί. Ήρωας και θριαμβευτής, σταθερά χαμένος, τερρακότα, Μποντ, 007 και Μπίλιας, ρουζ, κονσίλερ, Αστον Μαρτιν, κίβδηλη ρουλέτα, κοφτερό ατσάλι, Ρόδα, Μόντε Κάρλο, χαρακιές που κρατάνε για πάντα, στεγνό Μαρτίνι, τσάντα χωρίς κοπάνα, δεσποινίς Μανιπένυ, Χρυσές Σφαίρες. Σφρίγος, και κάλλος, και η οριστική νίκη.

Για την αγάπη μιας ακόμη Τζένιφερ Άνιστον, Πενέλοπε Κρουθ. Ή, καλύτερα, πιο δυνατά:  

ΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελαράδων κωμωδία

 

 

Επειδή θα έχουμε ηλεκτρονική ψηφοφορία, παρακαλείται ένας σύντροφος που ξέρει να δένει τα κορδόνια του να δείξει στον σ. Αλέξη ποιο κουμπί να πατήσει, μην κάνει πατάτα πάλι και γελάνε μέχρι και στο Fucking της Αυστρίας.#προταση_μομφής pic.twitter.com/PeADYhJjyA

— Georgy Zhukov ☭ (@GeorghyZhukov) January 29, 2022

 

 

 

Υπαρκτού αριστεροκηφηναρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

 

 

 

Υπαρκτού κατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία

ΚΛΑΜΑ https://t.co/z8VLHvXOpg

— Δημόσιος Υπάλληλος (@Tou_Dhmosiou) January 28, 2022

 

Σαν σήμερα (30/1/ΧΧΧΧ)

 

1595: To θεατρικό έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Γουίλιαμ Σαίξπηρ κάνει πρεμιέρα στο Λονδίνο.

1945: Ανασυγκροτείται το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων

1957: Θεμελιώνεται η νέα λαχαναγορά στου Ρέντη.

1965: Νομοθετική κατοχύρωση για την 35ετία των δημοσίων υπαλλήλων.

1969: Οι Beatles δίνουν την τελευταία δωρεάν συναυλία τους, στην ταράτσα της δισκογραφικής εταιρίας Apple.

1948: Δολοφονείται από ινδουιστές εξτρεμιστές ο Μαχάτμα Γκάντι,

1951: Πεθαίνει ο αυστριακός κατασκευαστής αυτοκινήτων Φέρντιναντ Πόρσε, ιδρυτής της αυτοκινητοβιομηχανίας Porche και σχεδιαστής του θρυλικού «σκαραβαίου».

1975: Πεθαίνει ο Ορέστης Μακρής

2019 Πεθαίνει από καρκίνο σε ηλικία 66 ετών ένας από τους μεγαλύτερους αστέρες της R&B μουσικής τις δεκαετίες του 1980 και 1990, ο Τζέιμς Ίνγκραμ.

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Όταν το χιόνι καταρρακώνει την κρατική αξιοπιστία

 

Toυ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Να το πούμε καθαρά. Η χώρα δεν έχει σοβαρή πολιτική προστασία και όλα τα άλλα είναι φθηνές πολιτικές και σχέδια επί χάρτου. Μετά τη Μάνδρα, το Μάτι, τη Βαρυμπόμπη, την Βόρειο Εύβοια και χτες την Αττική Οδό ο πολίτης εμπεδώνει την άποψη ότι δεν μπορεί να περιμένει και πολλά από τον κρατικό μηχανισμό. Ό,τι κάνει μόνος του, αν φυσικά μπορεί. Και στην περίπτωση της χιονοκαταιγίδας θα μπορούσε να προβλέψει τον χαμό και να κάτσει στο σπίτι του. Πολλοί το έκαναν. Αλλά στις πλημμύρες ή στις φωτιές πώς μπορεί να προφυλαχθεί; Ίσως με κάποιο αγιασμό;

Το τελευταίο κρατικό φιάσκο, λόγω μιας ισχυρότατης χιονόπτωσης λίγων ωρών σε μια περιορισμένη περιοχή της Αττικής αποτελεί ισχυρότατο πλήγμα στην αξιοπιστία της κυβέρνησης. Διότι καταρρέει αντικειμενικά η αντίληψη περί «επιτελικού κράτους». Αν τις φωτιές δεν μπορείς να τις προβλέψεις (αλλά μπορείς να τις υποψιαστείς) για τη χιονόπτωση είχες ακριβή πρόγνωση εδώ και μέρες. Και μάλιστα για κακή σου τύχη οι μετεωρολόγοι έπεσαν μέσα και στον χρόνο με ακρίβεια ώρας και στον χώρο με ακρίβεια λίγων χιλιομέτρων. Δηλαδή όχι μέσα, πολύ μέσα, πάρα πολύ μέσα.

Τι πιο απλό να κηρύξεις τη Δευτέρα μια «γενική αργία» αφού η χιονόπτωση θα ξεκινούσε από το πρωί, θα ήταν ισχυρή και θα έκλεινε τους δρόμους; Τους οποίους πρακτικά ήταν αδύνατον να κρατήσεις ανοικτούς με αυτοκίνητα εν κινήσει. 

Σάμπως η αργία είναι κάτι πρωτόγνωρο όταν έχουμε περάσει πολυήμερο lockdown; Εδώ το έκανες για τις επόμενες δυο μέρες μέχρι δηλαδή να καταφέρουν οι Δήμοι να πάνε το χιόνι στην άκρη των δρόμων ώστε να επιτραπεί στοιχειωδώς η κυκλοφορία. Και φυσικά να απαγορεύσεις την κυκλοφορία βαρέων οχημάτων στις μεγάλες αρτηρίες όπως είχες κάνει πέρσι και την γλυτώσαμε. Διότι όλοι οι μεγάλοι αποκλεισμοί και τα φρακαρίσματα γίνονται πάντα όταν «διπλώσει μια νταλίκα». Το ξέρουν και τα παιδιά. Και αν η Αττική Οδός είναι ας πούμε ιδιωτικός δρόμος δεν θα έπρεπε να σου παρουσιάσει το σχέδιό της για το πώς θα τον κρατήσει ανοικτό; Σχέδιο που φυσικά δεν είχε αφού έβαζε τον κόσμο μέσα σωρηδόν ενώ πιο κάτω υπήρχε απίστευτο μποτιλιάρισμα και δρόμος αδιάβατος από το χιόνι. Υπήρχε μόνο δίψα για τα 2.80 να υποθέσω.

Λένε ότι οι πολίτες έπρεπε να είχαν αλυσίδες. 

Σωστά, έπρεπε.  

Πόσοι έχουν και μάλιστα μέσα στο αυτοκίνητο και πόσοι ξέρουν να τις βάζουν μέσα στο χιόνι; Και θα σταματούσαν στην άκρη της Αττικής Οδού ή της Μεσογείων να τις φορέσουν; Σάμπως βγήκε κανείς επίσημος να προϊδεάσει τον κόσμο για το τι έρχονταν; Διότι οι συνθήκες της νύχτας από Κυριακή προς Δευτέρα ακόμα και μέχρι τις 11πμ για κάποιες περιοχές, κάθε άλλο παρά προμήνυαν τέτοιο χαμό. Και μιλάμε για μια περιοχή που σπάνια βλέπει χιονόπτωση πόσο μάλλον τόσο ισχυρή. Ή μήπως νομίζεις ότι όλοι παρακολουθούν δελτία καιρού, ή και εμπιστεύονται τους μετεωρολόγους. Διότι ο κυβερνήτης και ο αρμόδιος το πρώτο που πρέπει να ξέρει είναι τον λαό του, τους πολίτες και τις εγκαταστημένες νοοτροπίες και τις προγενέστερες γνώσεις αυτών που πρόκειται να κυβερνήσει. Χωρίς αυτά δεν πάει πουθενά. Όπως και με μόνο την ισχυρή σύσταση και τα sms στο κινητό δεν μπορείς να αποσοβήσεις την ταλαιπωρία του κόσμου και βέβαια την καταρράκωση της αξιοπιστίας σου.

Σ’ αυτό το χιονο-φιάσκο πήγε περίπατο και η αξιοπιστία της μεγάλης ιδιωτικής πρωτοβουλίας, στο πρόσωπο της Αττικής Οδού. Πολλοί εκείνο το πρωινό μπήκαν στον καλύτερο δρόμο της χώρας με την ελπίδα ότι θα φτάσουν ασφαλώς στον προορισμό τους. Αφού πληρώνουν και αφού η διεύθυνση της εταιρίας διαβεβαίωνε ότι θα κρατήσει το δρόμο ανοικτό. Δύο μέρες μετά ο δρόμος έχει ακόμα παγιδευμένα αυτοκίνητα ενώ χρειάστηκε η επέμβαση του στρατού για να απελευθερωθούν οι επιβάτες. Η αποζημίωση των 2.000 ευρώ δεν είναι δυνατόν να ισορροπήσει την απαξίωση. Ευτυχώς δεν χάσαμε ανθρώπους, ούτε έγιναν καταστροφές. Αλλά ο πολίτης νιώθει ότι δεν έχει από πού να πιαστεί και ποιον να εμπιστευτεί. Και αυτό σε χώρα της Δυτικής Ευρώπης του 2022 είναι τραγικό.

Ήταν όμως η αιτία η κακή εκτίμηση των καιρικών συνθηκών; Η παραδοσιακή ανοργανωσιά του κράτους; Η δυσκολία της κινητοποίησης; 

Φοβάμαι πως δεν αρκεί μια τέτοια εξήγηση. Υπάρχει κάτι περισσότερο και αυτό πρέπει να το αναζητήσουμε στο πεδίο της ιδεολογίας. Σε ασύμμετρες απειλές (λέμε τώρα) το κράτος θα πρέπει να έχει και ασύμμετρες αντιδράσεις. Μπορεί στα πλαίσια της φιλελεύθερης δημοκρατίας να είναι κανόνας απαράβατος η ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων και αγαθών αλλά όταν τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα για τους ανθρώπους και τα αγαθά καλόν είναι να ανακόπτεται προσωρινά αυτή συνεχής και ελεύθερη ροή. Κι ας σταματούσε για μια δυο μέρες η τροφοδοσία των καταστημάτων. Και ας πάγωνε η αγορά για κάποιες ώρες. Κι ας έκραζαν οι κακεντρεχείς κι ας μίλαγαν για χούντα  και άλλα τέτοια. Δεν θα πάθαινε και τίποτα ο φιλελευθερισμός μας.

Το πρώτο μέλημα του κυβερνήτη πρέπει να είναι η ασφάλεια των ανθρώπων. Και ο καλύτερος τρόπος να την εγγυηθεί είναι να ανησυχεί συνεχώς να μην εφησυχάζει. Να φοβάται τη στραβή και να την προβλέπει. Όχι μετρώντας το πολιτικό κόστος αλλά την αξία της ανθρώπινης ζωής.  

Πρέπει κάπου να μπορείς να πεις και STOP. Δεν θα περάσεις διότι κινδυνεύει η ασφάλειά σου. Δεν θα πας στη δουλειά σου, δεν θα πας στο σχολείο σου, δεν θα πας να παίξεις χιονοπόλεμο, δεν θα πας να διασκεδάσεις και δεν θα μεταφέρεις για κάποιες ώρες εμπορεύματα διότι κινδυνεύεις από ένα φυσικό φαινόμενο. Και ναι, εγώ το κράτος δεν ξέρω ή δεν μπορώ να σου εγγυηθώ προστασία 100%. Γι’ αυτό κάτσε σπίτι σου.

Ελπίζω να καταλάβαμε ότι...