ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αφγανική άνοιξη

Γράφει η Ελένη Παπαδοπούλου

Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle

 Στο Αφγανιστάν, είκοσι χρόνια στρατιωτικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ κυρίως και του ΝΑΤΟ απέτυχαν παταγωδώς.
  
Οι ΗΠΑ θέλησαν να εκδημοκρατίσουν το Ισλάμ, λες και υπάρχει τέτοια περίπτωση. Ξεκίνησαν με τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και μέσα σε λίγα χρόνια ανέτρεψαν ένα σωρό κυβερνήσεις, προκειμένου να φέρουν τη δημοκρατία.

Τελικά, αυτό που κατάφεραν είναι να αφήσουν ένα χάος στις χώρες όπου επενέβησαν και να επαναφέρουν τους Ταλιμπάν στην εξουσία στο Αφγανιστάν. 

 Αυτό συνέβη, γιατί απλά το Ισλάμ, όπου ο νόμος είναι θρησκευτικός, είναι ασύμβατο με τη δημοκρατία, όπου ο νόμος πηγάζει από θεσμούς και τον άνθρωπο και όχι από το θείο.

Παρά τα περί αντιθέτου λεγόμενα, ο περίπατος των Ταλιμπάν μέχρι την ανακατάληψη της Καμπούλ δείχνει ότι τελικά οι Αφγανοί τούς στηρίζουν. Σε πολλά μέρη τούς υποδέχτηκαν ως απελευθερωτές. Και αυτό είναι λογικό, γιατί οι Ταλιμπάν είναι κομμάτι του λαού, σε αντίθεση με τους ξένους στρατιώτες που, εκτός από ξένοι, είναι και άπιστοι.  

Όσοι εκπλήσσονται με την επικράτηση των Ταλιμπάν δεν έχουν παρά να δουν πώς ζουν οι αφγανικές κοινότητες στη χώρα μας.

Είμαι βέβαιη πως πολλοί από αυτούς τους πληθυσμούς μια χαρά συμφωνούν με τη σαρία.  

Η Δύση πιστεύει ανοήτως ότι οι φανατικοί μουσουλμάνοι Αφγανοί, ένας λαός κατά βάση φτωχός και αγράμματος, θα προτιμούσαν τις αμερικανιές από τις δικές τους παραδόσεις. Λαοί, που δεν κατάφεραν μέσα στους αιώνες να ξεπεράσουν κατ’ ελάχιστον τον δικό τους Μεσαίωνα μόνοι τους, θα το έκαναν επειδή έτσι ήθελαν οι δυτικοί. Πόσο αφελής πρέπει να είσαι για να το πιστεύεις αυτό;

Στο μεταξύ, οι ΗΠΑ πλήρωναν ένα σωρό λεφτά τον κυβερνητικό αφγανικό στρατό για να πολεμά, μέχρι που αυτές βαρέθηκαν να πληρώνουν και οι Αφγανοί βαρέθηκαν να πολεμούν. Οπως φάνηκε, αυτός ο πόλεμος κρατιόταν με τα χίλια ζόρια, στοιχίζοντας ένα σωρό χρήματα στους φορολογουμένους.

Υπάρχει ωστόσο και η άποψη ότι αυτός ο πόλεμος ήταν ένα ωραιότατο πλυντήριο μαύρου χρήματος και πως σημασία δεν είχε να διώξουν τους Ταλιμπάν, αλλά να τους κάνουν πόλεμο. Το γεγονός επίσης ότι οι ροές λαθρομεταναστών αφορούσαν κυρίως Αφγανούς προβληματίζει. Πώς όλοι αυτοί οι πληθυσμοί έβρισκαν τα χρήματα και τον δρόμο για ένα τόσο μεγάλο ταξίδι;

Κανείς δεν υποστηρίζει τους Ταλιμπάν, την τρομοκρατία και τη σαρία. Από την άλλη, όμως, από τότε που οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τις ουτοπικές επιχειρήσεις εκδημοκρατισμού του Ισλάμ, η Ευρώπη, και κυρίως εμείς, έπηξε στους λαθρομετανάστες.

Όσο για την ένταξη όλων αυτών στις δυτικές κοινωνίες...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Μόνη λύση! Μέτωπο κατά της ισλαμικής επέκτασης

Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

Το κολοσσιαίο βατερλό της αμερικανικής πολιτικής στο Αφγανιστάν είναι πρωτίστως μια τεράστια απώλεια κύρους, που δημιουργεί μια αλληλουχία δραματικών συνεπειών.  

Οι ανταγωνιστές των ΗΠΑ θα γίνουν τώρα πιο τολμηροί. 

Οι πολιτικά ορθές και εγκληματικά ανόητες θεωρίες που κυριαρχούν στα κέντρα ανάλυσης και αποφάσεων τα τελευταία χρόνια και οδήγησαν στην ήττα της υπερδύναμης έχουν συνέπειες, οι οποίες αφορούν άμεσα τον Ελληνισμό και όλη την Ευρώπη.

    Αμφιβάλλω αν όλος αυτός ο συρφετός των αναλυτών και των πρακτόρων, που εξισώνει τον Χριστιανισμό με το Ισλάμ και αρνείται να υπερασπιστεί τους αληθινούς πυλώνες της Δύσης, έβαλε μυαλό, αν κατάλαβε τις αληθινές αιτίες της πανωλεθρίας και θα παραδεχθεί την καθολική ήττα των θεωριών του πολιτισμικού μαρξισμού που ευτέλισε το κύρος και την αξιοπιστία των ΗΠΑ και μετέτρεψε σε μάταιη θυσία το αίμα των Αμερικανών μαχητών και των συμμάχων τους.

 Ολοι αυτοί και αυτές που υποστήριξαν θεωρητικά και σε επίπεδο ανάλυσης τις καταστροφικές αποφάσεις, που βασίζονταν σε μια ανιστόρητη αντίληψη εξημέρωσης των Σουνιτών Ταλιμπάν, οι οποίοι θα μετατρέπονταν σε οπαδούς της δυτικής δημοκρατίας, με σεβασμό στις γυναίκες, στα παιδιά, στους ομοφυλόφιλους, στους άθεους και στους αλλόθρησκους, θα έπρεπε να έχουν ήδη απολυθεί.

Οι προσδοκίες του ισλαμικού φονταμενταλισμού γιγαντώνονται, η επιθετικότητα των Σουνιτών θα πολλαπλασιαστεί και θα δούμε ακόμη μεγαλύτερη πίεση και θρασύτητα από τον Ερντογάν και τις νέες ορδές των πραγματικών και μη προσφύγων, τους οποίους αποδεδειγμένα από τα γεγονότα του Εβρου και όχι μόνο χρησιμοποιεί ως όπλο εναντίον μας.

Ο αρχηγός του κράτους-συμμορία επιχαίρει για την αμερικανική ταπείνωση, θα έχει ακόμη περισσότερους λόγους να αψηφήσει την Ουάσινγκτον, να κάνει ανεξάρτητες διπλωματικές και στρατιωτικές κινήσεις. Και φυσικά όλο το πλέγμα των φανατικών ισλαμιστών, μικρές και μεγάλες τρομοκρατικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο, έχουν πάρει τα πάνω τους και πιθανολογείται μια έξαρση των επιθέσεών τους σε όλο τον κόσμο.

Μπαίνουμε σε μια νέα εποχή, όπου όλος ο χριστιανικός κόσμος, η Δύση, θα βρεθούμε στο σταυροδρόμι των μεγάλων αποφάσεων. 

 Ή θα απορρίψουμε τις αυτοκαταστροφικές ιδεοληψίες και θα αντιμετωπίσουμε την ισλαμική απειλή όπως της αξίζει, ορθολογικά, καταστρέφοντας κάθε απόπειρα επέκτασης με συντριπτική δύναμη, με τον απόλυτο τρόπο των Σταυροφόρων, ορθώνοντας τείχη και αποκαθιστώντας και προτάσσοντας την ταυτότητα των εθνών μας, όπου το ισχυρό πρόσημο είναι ο Χριστιανισμός, ή θα χαθούμε. 

Εάν δεν συνέλθουμε, βήμα βήμα θα υποκύψουμε στην επέκταση του ισλαμοφασισμού, που αποτελεί πλέον εχθρό της ανθρωπότητας και των ελευθεριών μας.  

Εμείς οι Ελληνες, αν δεν είχαμε ισχυρή χριστιανική ταυτότητα, σήμερα θα ήμασταν όλοι Τούρκοι. Αυτό, η Ορθόδοξη πίστη μας, διαφύλαξε από την αφομοίωση ένα μέρος του Εθνους, αυτό που δεν το πρόδωσαν οι τάφοι του, όπως σε μεγάλο τμήμα της Μ. Ασίας, για να διατηρήσουν τα προνόμια και τις γαιοκτησίες τους. Κοινωνίες χωρίς πνευματικό περιεχόμενο, χωρίς ραχοκοκαλιά ταυτότητας, δεν μπορούν να αντισταθούν και σίγουρα όχι για πολύ.

Η πρώτη ύλη των φανατικών ισλαμιστών, ακόμη και στις μεγάλες μάζες των μουσουλμάνων μεταναστών στις δυτικές μητροπόλεις, είναι κυρίως οι νέοι. Αυτοί ριζοσπαστικοποιούνται. Από το Πακιστάν και άλλες ασιατικές και αφρικανικές χώρες με πληθυσμιακή έκρηξη, ενώ εμείς γερνάμε, ως τις πόλεις της Ε.Ε. και της Βρετανίας, υπάρχει ένας αχανής δυνάμει στρατός εξέγερσης και επέκτασης, που ονειρεύεται να επικρατήσει ένα Ισλαμικό Χαλιφάτο παντού στον κόσμο. Μισούν τις δυτικές αξίες, τη δημοκρατία, τα θεωρούν αδυναμία μας και κερκόπορτά τους. 

Οι καμπάνες του συναγερμού θα έπρεπε να έχουν ήδη ηχήσει, αφού μέρος του εχθρού δεν βρίσκεται απλά εμπρός στα τείχη μας αλλά τα έχει περάσει.

Αυτή η πρόκληση κυριολεκτικά επιβίωσης των εθνών και των ελευθεριών μας επιτάσσει το καθήκον μιας πανστρατιάς χριστιανών, αγνωστικιστών, άθεων, αδιάφορων, όλων, πάσης κομματικής ή απολιτίκ στάσης, οι οποίοι όμως πιστεύουν στον τρόπο ζωής μας, στις ελευθερίες μας και κατανοούν τη ζωτική ανάγκη να διατηρήσουμε το δικαίωμα να διαφωνούμε, να συγκρουόμαστε με τα μέσα του δημοκρατικού διαλόγου, χωρίς να φοβόμαστε πως κάποιος θα μας κόψει το κεφάλι, θα μας λιθοβολήσει ή θα ανατιναχτεί γιατί δεν συμφωνεί μαζί μας, γιατί δεν υποτασσόμαστε σε αυτόν και στις ολοκληρωτικές ιδεοληψίες του.

Θα έρθει σύντομα η ώρα που...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Ενας πίνακας που πρέπει να δουν όλα τα λαθρομαχμουτολάγνα ψυχοπονιάρικα σούργελα... (Ισλαμικός διαφωτισμός όπως λέμε @γ@μητη πουτ@ν@...)

 Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΚΙΟΥΤΣΟΥΚΗ

Όταν ακόμη και σε χώρες όπως πχ η Αίγυπτος πάνω από 7 στους 10 μουσουλμάνους είναι υπέρ της εφαρμογής της σαρία, δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση για να αντιληφθούμε γιατί πήγαν στράφι χιλιάδες ψυχές, 20 χρόνια και εκατοντάδες δις, χωρίς αποτέλεσμα.

Αν δεχθούμε πως ευσταθούν τα ποσοστά που αναφέρονται στο πίνακα, τότε, στο Αφγανιστάν οι υπέρμαχοι του δυτικού εκσυγχρονισμού περιορίζονται σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δύστυχων ανθρώπων μέσα σε μία χώρα 38 εκ. Νομίζω ότι αυτό επικυρώνεται από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών.

Αν η δύση επιμείνει στη λογική της παρέμβασης και του "εκπολιτισμού" τότε θα πρέπει να εγκαταστήσει δυτικές δυνάμεις σε καμιά 20αριά κράτη για καμιά 50αριά χρόνια και βλέπουμε. Αστεία πράματα...

Ίσως μία εξήγηση/λύση να βρίσκεται στο παρακάτω σκεπτικό:
 

 

Εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

 

 

 

Σαν σήμερα (30/8/ΧΧΧΧ)

 

1832: Η Διάσκεψη του Λονδίνου ορίζει τα ελληνοτουρκικά σύνορα στη γραμμή Αμβρακικού - Παγασητικού κόλπου.

1918: Ο σοβιετικός ηγέτης Βλαντιμίρ Λένιν πυροβολείται και τραυματίζεται κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε εργοστάσιο της Μόσχας, σε μία δολοφονική απόπειρα από τη Φάνια Καπλάν, μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος.

1933: Ιδρύεται η γαλλική αεροπορική εταιρία «Air France».

1944: Σοβιετικά στρατεύματα εισέρχονται στο Βουκουρέστι, εκδιώκοντας τους Ναζί.

1992: Ο Μίκαελ Σουμάχερ κερδίζει το γκραν-πρι του Βελγίου, επιτυγχάνοντας την πρώτη νίκη του στη Formula 1.

1937: Γεννιέται ο Μπρους ΜακΛάρεν, νεοζηλανδός σχεδιαστής αυτοκινήτων, οδηγός αγώνων και μηχανικός, ιδρυτής της «Μακ Λάρεν» που διαπρέπει στους αγώνες της Formula 1.

2003: Πεθαίνει ο Τσαρλς Μπρόνσον, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Τσαρλς Μπουτσίνσκι, αμερικανός ηθοποιός.

2013: Πεθαίνει  Ιρλανδός ποιητής Σέιμους Χίνι, ο οποίος είχε βραβευθεί το 1995 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας

2015: Φεύγει από τη ζωή χτυπημένος από τον καρκίνο σε ηλικία 82 ετών ο βρετανός νευρολόγος και συγγραφέας Όλιβερ Σακς, ο οποίος έγραψε το βιβλίο που έγινε παγκόσμια επιτυχία «Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του με ένα καπέλο».

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το πολιτικό σύστημα και η τροχοπέδη του "Αθηναϊκού Εξαιρετισμού" (Exeptionalism)

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

1.-Η μαρξιστική θεωρία για την σχέση παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων δεν αμφισβητήθηκε σοβαρά. Αλλαγή των παραγωγικών δυνάμεων (νέες τεχνολογίες) συμπαρασύρει τις παραγωγικές σχέσεις (σχέσεις των ανθρώπων κατά τη διαδικασία παραγωγής, π.χ. αμφισβήτηση του φορντικού μοντέλου).

2.-Ο συνδυασμός των δύο, δηλαδή, αλλαγή παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων συνδιαμορφώνει έναν νέο τρόπο παραγωγής. Ας τον ονομάσουμε μετακαπιταλιστικό.

3.-Ιστορικά, οι τρόποι παραγωγής ταυτίστηκαν με πολιτικά συστήματα. Επι φεουδαρχίας είχαμε την βασιλεία, επι αστικού, καπιταλιστικού συστήματος την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ο μετακαπιταλισμός απαιτεί για να λειτουργήσει νέο πολιτικό σύστημα. Δεν ικανοποείται στο υπάρχον. Εξ ου και η κρίση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Ποιό θα είναι το νέο πολιτικό σύστημα; Αναζητείται διεθνώς. Μέχρι τότε θα βιώνουμε πολιτικές κρίσεις οι οποίες δεν θα εκτονώνονται.
 

4.-Στις μεταβατικές περιόδους το παλιό συνυπάρχει πάντα με το καινούριο. Έτσι σήμερα, το παλιό πολιτικό σύστημα και οι παλιές νοοτροπίες συνυπάρχουν με νέες. Θα συγκρούονται μέχρι να υπερισχύσει η νέα. Διότι η παλιά σιγά σιγά πεθαίνει. Όπως κάθε τι που γενιέται και γερνάει.
 

5.-Το ελληνικό πολιτικό σύστημα χαρακτηρίσθηκε απο δημιουργίας του ελληνικού κράτους απο έναν συγκεντρωτισμό τον οποίο επέβαλαν οι Βαυαροί για να ελέγχουν τους υπηκόους τους. Το νεοελληνικό κράτος θα μπορούσε να διαμορφωθεί πολύ διαφορετικά αν δεν εδολοφονείτο ο Καποδίστριας. Η δολοφονία του το έριξε στις βαυαρικές δαγκάνες.
 

6.-Ο συγκεντρωτισμός του ελληνικού κράτους παίρνει κορυφαίες διαστάσεις σήμερα που λόγω των νέων αντιλήψεων στην κρατική λειτουργία που εισάγουν οι νέες ψηφιακές τεχνολογίες αμύνεται για να περισώσει τα προνόμιά του. Δεν θα τα καταφέρει, παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει τίποτε συγκροτημένο να το αμφισβητήσει, διότι το νέο πάντα υπερισχύει. Το παλιό, όμως, δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα, στερώντας τις δυνατότητες που παρουσιάζονται στην ελληνική περιφέρεια.
 

7.-Στο ερώτημα γιατί δεν θα τα καταφέρει η απάντηση είναι μία: οι νέες τεχνολογίες δίνουν την δυνατότητα σε ανθρώπους να εργάζονται χωρίς να βρίσκονται, αναγκαστικά, στον ίδιο τόπο. Η συσσώρευση της γραφειοκρατίας επιβάλλει την ψηφιακή διαχείρησή της και η οικονομική αδυναμία των κρατών επιβάλλει την μείωση του προσωπικού άρα την ψηφιοποίηση των κρατικών λειτουργιών.

 
8.-Σ αυτήν την παγκόσμια δυναμική αντιδρά, ως καθυστερημένο, το ελληνικό κράτος. Προσπαθεί να περισώσει τα προνόμια μιας νομενκλατούρας που συγεντρώθηκε στην πρωτεύουσά του, έστω και σε βάρος της ανάπτυξής του.
 

9.-Η ιδεολογική διαχείριση αυτής της εμμονής έχει να κάνει με την υποσυνείδητη διαμόρφωση της ιδέας ενός αθηναϊκού εξαιρετισμού. Γιατί να συγκεντρώνονται όλα στην Αθήνα; Διότι είναι πρωτεύουσα. Διότι συγκεντρώνει τον μισό ελληνικό πληθυσμό. Διότι Αθήνα ίσον Ελλάδα. Διότι η Αθήνα είναι κάτι το εξαιρετικό.

 
10.-Αυτή η ιδεολογική αντίληψη είναι βαθιά χαραγμενη στην συνείδηση και των κατοίκων του λεκανπεδίου. Θεωρούν αδιανόητη την αμφισβήτησή της. Ενοχλούνται, ακόμη, και με τις επισημάνσεις της καθυστέρησης που παράγει ο συγκεντρωτισμός.
 

11.-Ο κ. Μητσοτάκης είναι ένας απόλυτος φορέας αυτής της λογικής. Της απόλυτης συγκέντρωσης των πάντων στην πρωτεύουσα. Μεγάλωσε με αυτήν και είναι εξαρτημένος απο ανθρώπους και κέντρα που την υπηρετούν με πάθος διότι σ αυτήν επικεντρώνονται τα συμφέροντά τους.
 

12.-Ο κ. Μητσοτάκης δεν προέρχεται απο τα σπλάχνα της δεξιάς και με την λειψανδρία που υπάρχει, θα μπορούσε να συσπειρώσει ευρύτερο μέρος του πολιτικού φάσματος. Αλλά η εμμονή του σε μια αναχρονιστική λογική τον οδηγεί σε εσφαλμένες πολιτικές. Και περιορίζει το εύρος του πολιτικού του λόγου.
 

13.-Η τραγωδία της χώρας είναι ότι αυτήν την στιγμή δεν υπάρχει εναλλακτική λύση κυβερνητκής εξουσίας. Όχι, λύση, ικανοποίησης του θυμικού αλλά λύση που θα διεκδικήσει την πολιτική εξουσία για να αλλάξει προς την δυναμική που έρχεται τα πράγματα.
 

14.-Δυστυχώς, η αξιωματική αντιπολίτευση είναι μια τραγωδία και τα άλλα πολιτικά μορφώματα αγωνίζονται για να υπάρξουν. Μερικά απο αυτά έχουν και γραφικό χαρακτήρα.
 

15.-Στο πλαίσιο που περιγράφηκε παραπάνω η λύση είναι μία: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κρίσεις

 

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΟΥΣΟΥΛΗ

Κάθε φορά που μια κρίση μας χτυπάει την πόρτα, τα θεμελιώδη επανέρχονται. Κατά κάποιον τρόπο μέσα στις κρίσεις οι κοινωνίες «ανακαλύπτουν το χαμένο τους πρόσωπο». Και αυτό που ως τότε παρέμενε ανυποψίαστο, πιθανόν να γίνει αντικείμενο ελέγχου και κατανόησης. Από τη λειτουργία του λεγόμενου πολιτικού συστήματος, μέχρι το σύνορο με τη φύση.

Η αστραπή της ευμάρειας μετά το 1950 στη Δύση, εδραίωσε στέρεα τον μύθο της γραμμικής εξέλιξης. Είναι γνωστή αυτή η αισιόδοξη φαντασία. Ο κόσμος νομοτελειακά θα εξελίσσεται προς ένα καλύτερο μέλλον, η ευτυχία είναι εγγυημένη. Η αντίληψη αυτή γίνεται οδηγός του δυτικού ανθρώπου, η προσωρινή πραγματικότητα βεβαιώνει την αλήθεια της.

Σε μια παραλληλία αυτής της φαντασίας πορεύθηκε και η χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες. Βελτίωση των υλικών συνθηκών της ζωής, δημοκρατικότητα στην τυπική τουλάχιστον λειτουργία της, αισιόδοξη εκδοχή του βίου, εγγυημένοι και ανεξάντλητοι πόροι, κατανάλωση του χρόνου χωρίς δεσμευτικά σχέδια, απόρριψη κάθε συζήτησης που έχει στο κέντρο της την ευθύνη, ως προϋπόθεση επιμέλειας της συλλογικής μας υπόστασης στον μακρύ χρόνο.

Οι κρίσεις έρχονται να διαταράξουν το όνειρο.  

Η οικονομική κρίση ανατίναξε την ψευδή σχέση με τα πράγματα, η αποτυχία των ανορθολογικών σχεδίων απόδρασης από τις συνθήκες της εποχής και τις αναγκαιότητες που τη συνοδεύουν γέννησε το δίδαγμα, που έφερε το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών. Ταυτόχρονα οι τομές που η ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη μένουν στο περιθώριο, ως προϊόν της προσήλωσης στην ασφάλεια μιας αντίληψης, που σκεπάζει την κρίση αντί να την αναδείξει, που τη θεωρεί στιγμιαία, ενώ φανερά αυτή διαποτίζει το κοινωνικό σώμα, από τη θεσμική εκδοχή του, ως το καθημερινό επαναλαμβανόμενο βίωμα.

Οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι είδαν τις κρίσεις σαν περαστικά καιρικά φαινόμενα, έδειξαν ενδιαφέρον για τη διαχείρισή τους, χωρίς ποτέ να θέσουν το βάθος των αιτιών τους σε μια γενναία δημόσια συζήτηση, που σωτήρια θα αναμόχλευε, όπως ακριβώς κάνει η κρίση, καθετί που προηγήθηκε, καθετί που ευθύνεται για αυτό που κυοφορείται και μπορεί να ξεσπάσει ως κρίση. Και επειδή κάθε κρίση είναι επικίνδυνη αναμέτρηση με τα όρια, αγνοείται και μετατίθεται στις επόμενες σελίδες της εμπειρίας.

Και έρχονται τα γεγονότα. Και συχνά με ανεξέλεγκτη ορμή, απρόσμενα και αιφνίδια πλήττουν κοινωνία και πρόσωπα. Η κρίση δεν είναι προσωπική, έχει όμως πάντα μια προσωπική διάσταση. Οι τελευταίες καταστροφικές πυρκαγιές ξεκινάνε να μας μιλάνε, μέσα από τους συμπολίτες μας που επλήγησαν, για όλα όσα μπορεί καταλυτικά να απειληθούν.

Οι τελευταίες τραγικές ημέρες μας καλούν να...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Απαξ αυθαίρετο…

 

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Ουδείς πολιτικός έχασε επενδύοντας στα ακίνητα. Δεν αναφερόμαστε στη «μέθοδο Παπαδημούλη», δηλαδή την αγορά δεκάδων διαμερισμάτων, αλλά στη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, από όλες τις κυβερνήσεις. «Για μια τελευταία φορά», όπως λένε κάθε φορά.

Ομως οι πολιτικοί βρίσκουν και κάνουν. Δεν βρίσκουν μόνο χιλιάδες ιδιοκτήτες αυθαιρέτων, βρίσκουν κι ένα έτοιμο σύστημα που παράγει διαρκώς ιδιοκτήτες αυθαιρέτων. Με τη λογική του «άπαξ δάσος, πάντοτε δάσος», οι πόλεις μας δεν έχουν ούτε περιαστικά δάση ούτε οικισμούς της προκοπής, όπως αποδείχθηκε στο Μάτι. Το κράτος προστατεύει τα πάντα για να ηττάται μερικές χιλιάδες στρέμματα τη φορά.

Στη μεταπολεμική Ελλάδα εμφανίστηκαν τεράστιες οικιστικές ανάγκες, είτε για στέγαση είτε (μεταδικτατορικώς) για αναψυχή. Το κράτος δεν εκτόνωσε τις πιέσεις αυτές με οργανωμένο τρόπο. «Μαύρο φίδι» θα έτρωγε κάθε πολιτικό που θα χωροθετούσε οικισμούς σε «περιοχές απαράμιλλου φυσικού κάλλους» και, ως γνωστόν, κάθε σπιθαμή της χώρας είναι «απαράμιλλης ομορφιάς» ή/και αρχαιολογικός χώρος. 

Αυτό λοιπόν που δεν έκανε η πολιτεία οργανωμένα το έκανε η ζωή με άναρχο τρόπο. Δημιουργούσε «οικιστικές πυκνώσεις», τις οποίες νομιμοποιούσε κάθε κυβέρνηση. Για τους γνωστούς ψηφοθηρικούς λόγους, αλλά –κακά τα ψέματα– απαντούσαν και σε μια μη αντιστρέψιμη πραγματικότητα.  

Στο ενδιάμεσο όμως του «πάντοτε δάσος…» και της νομιμοποίησης αυθαιρέτων μέσα στο δάσος, συνέβαιναν πολλά και δεν αναφερόμαστε μόνο στις δασικές πυρκαγιές που έβαζαν οικοπεδοφάγοι. 

Πρώτον: Το παράνομο γίνεται αυτομάτως και πιο ακριβό, γιατί έχει το ρίσκο της δίωξης, και το νόμιμο αποκτά αχρείαστη υπεραξία, κάτι που δημιουργεί σε άλλους επιπλέον κίνητρο για παρανομία. 

Δεύτερον: Οταν δεν υπάρχει νόμιμη διέξοδος για να καλυφθούν κάποιες ανάγκες δημιουργούνται μαφίες για να τις ικανοποιήσουν. Αυτές δεν είναι φονικές, όπως όσες φούντωσαν την εποχή της ποταπαγόρευσης στις ΗΠΑ, αλλά η ανάγκη εκτεταμένης παρανομίας έφτιαξε κυκλώματα διαφθοράς, μεταξύ εργολάβων, δημοσίων υπαλλήλων διωκτικών αρχών κ.λπ. 

Τρίτον: Οταν τα μισά ακίνητα εκτός πόλεων της χώρας χαρακτηρίζονται αυθαίρετα, κανένα αυθαίρετο δεν πρόκειται να γκρεμιστεί, ακόμη και αν η παρανομία είναι εξόφθαλμη. Στον παράλληλο της εθνικής οδού Αθηνών -Λαμίας λίγο μετά την Αταλάντη μια μάντρα μπαίνει μέσα στην άσφαλτο. Κυριολεκτικώς. Οι δύο λωρίδες δρόμου διπλής κυκλοφορίας γίνονται ξαφνικά μία! Οταν το θεσμικό πλαίσιο φτιάχνει διαρκώς «αυθαιρετούχους» δημιουργείται κοινωνικό πλέγμα προστασίας για κάθε έναν από αυτούς.

Τέταρτο και χειρότερο: 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ψάχνεται το κράτος-πατερούλης να βρει και τα νοίκια;

 

Του Γιώργου Κράλογλου

Θα πληρώσουμε και τα νοίκια σε ταβέρνες, καφετέριες και μπαράκια αν θέλουμε να είμαστε τα γκαρσόνια της Ευρώπης.  

Ποιος το λέει; 

Το κράτος-πατερούλης.

Μπορεί, το οικονομικό επιτελείο,  να μην έχει αποφασίσει (ακόμη) από ποια τσέπη, του κορβανά, θα βγάλει παραδάκι να πληρώσει νοίκια και εργατικά, νέες επιστρεπτέες και να παγώσει πρόστιμα στις καφετέριες και στις ταβέρνες, (για να μπορούν δείχνουν πόρτα στους ενάντια στα εμβόλια...), τίποτε όμως δεν δείχνει και ότι το έχει απορρίψει...

Τον τρόπο ψάχνει. Και η ουσία (όπως πάντα) είναι πως η "φιλελεύθερη" και "καπιταλιστική" ελεύθερη οικονομία που νομίσαμε πως κατέφθασε,  ήλθε μόνο στα λόγια και στους πολιτικούς λόγους... Μόνο εκεί μαθαίνουμε την ύπαρξή της...

Η (45χρονη πλέον) ψευτοσοσιαλιστική Ελλάδα,  η μοναδική στα Βαλκάνια, συνεχίζει εφαρμόζοντας όλους τους γνωστούς μας (κατά τη μεταπολίτευση) κανόνες λειτουργίας τους κράτους-πατερούλη. Και ας είναι με δεκάρες...

Και μιας και μας είναι αδύνατον να ξεπεράσουμε,  στην πράξη, τον αριστερισμό μας (μέσα από ψευτοσοσιαλιστικές μεθόδους και διαδικασίες), ας προετοιμαζόμαστε,  ως ιθαγενείς φορολογούμενοι, να τον πληρώσουμε. Ο αριστερισμός έχει κόστος. Δεν είναι ανέξοδος.

Έφτασε η ώρα όπου έτσι και δεν πληρώσεις το κόστος της ιδέας, ότι είναι χρέος του κράτους (κατ' επέκταση και της κυβέρνησης που διαλέγεις) να παρέχει από τον κορβανά και κρατικά νοίκια, και κρατικά επιδόματα αναστολής εργασίας,  και τους κρατικούς εξοπλισμούς προστασίας από προβλήματα και καταστροφές, θα γίνεις δακτυλοδεικτούμενος. Θα είσαι προδότης...

Να λοιπόν τι θα κληθείς (οσονούπω) να πληρώσεις ως ιθαγενής στο Κρατισταν, σύμφωνα με όσα έχουν πέσει στο τραπέζι μεταξύ του κράτους και των κεντρικών πυλώνων της οικονομίας μας. Της εστίασης και του τουρισμού που διασφαλίζει την πρωτιά μας ως γκαρσόνια της Ευρώπης. Οι πυλώνας της παραγωγής (αγροτικός,  μεταποίησης) είναι σε αίθουσες μουσείων,  για τους τουρίστες...

Και μη ξεχνάς πως "χρωστάς" και για τις πυρκαγιές και για την επαναφορά της κρατικής δασικής περιουσίας. Η δε άποψή σου πως χάθηκαν από ανοησίες της κρατικής στρατηγικής προστασίας τους δεν μετράει. Εσύ είσαι απλά ο νόμιμος ιθαγενής της χώρας που πληρώνει. Τίποτε άλλο... Οπότε μη διαφωνείς. Άδικος κόπος.

Θα κληθείς,  λοιπόν, (κατά πάσα βεβαιότητα) να πληρώσεις τα νοίκια σε όλη την εστίαση και σε όλη την Ελλάδα,  από Κολωνάκι και Μοναστηράκι μέχρι τη Μύκονο,  τη Σαντορίνη, την Θεσσαλονίκη και τη Χαλκιδική. Ο λόγος είναι πως θα κλείσει η πόρτα στο 50% των πελατών της καφετέριας, της ταβέρνας και του μπαρ (τόσοι είναι οι ανεμβολίαστοι στον τόπο),  οπότε θα πληρώσεις εσύ τη ζημιά και πάλι, γιατί μόνο αυτό ξέρει και κάνει, (από το 2019 του COVID), το κράτος –πατερούλης.

Θα κληθείς (κατά πάσα βεβαιότητα) να πληρώσεις και όσα στοιχίσουν οι μισθοί που θα χαθούν στην εστίαση αφού οι ταβέρνες και τα άλλα μαγαζιά θα περιορίσουν προσωπικό, μιας και θα κλείσουν την πόρτα στους μισούς πελάτες τους, που είναι ανάμεσα και στους αρνητές του εμβολιασμού.

Θα κληθείς, (κατά πάσα βεβαιότητα) να πληρώσεις άλλη μια νέα,  μη επιστρεπτέα, (το γνωστό πλέον κρατικό επιχειρηματικό χαρτζιλίκι) επειδή με τον τρόπο αυτό η ελληνική σοβιετία σε βεβαιώνει ότι δεν πρόκειται να σου επιβάλλει γενικό Lockdown...

Θα κληθείς (κατά πάσα βεβαιότητα) να πληρώσεις και τα πρόστιμα που μπήκαν το 2020 από τους Δήμους στα μαγαζιά της εστίασης για παρατυπίες τους,  μιας και λεφτά στην εστίαση δεν υπάρχουν αλλά οι Δήμοι τα θέλουν και θα τα πάρουν, από το κράτος, το οποίο και θα τα πάρει από τους ιθαγενείς του...

Οφείλουμε να εξηγήσουμε ότι...

 

ΕΜΦΥΛΙΟΣ: Η ήττα των κομμουνιστοφασισταράδων στον συμμοριτοπόλεμο...

ΕΜΦΥΛΙΟΣ: Η άγνωστη συνάντηση Ζαχαριάδη – Χότζα στην Κορυτσά

Πώς οργανώθηκε η μυστική σύσκεψη λίγο πριν από τη λήξη του Εμφυλίου και οι ανησυχίες των Τιράνων.

Γράφει ο  Σταύρος Γ. Ντάγιος 

Διδάκτωρ Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Εξήντα τρία χρόνια μετά τη λήξη του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου και τα αλβανικά αρχεία παρέχουν σπάνιο αρχειακό υλικό για τις εξελίξεις της περιόδου αυτής. Το καλοκαίρι του 1949 και ενώ η τύχη του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου είχε εν πολλοίς κριθεί, η αλβανική κομμουνιστική ηγεσία επιχειρούσε με κάθε τρόπο να ανταποκριθεί στις αιτήσεις των ελλήνων κομμουνιστών και να βοηθήσει τον αντάρτικο αγώνα, σύμφωνα με τις υποδείξεις της Μόσχας και του Βελιγραδίου, αλλά χωρίς η βοήθεια αυτή να γίνει ευρύτερα αντιληπτή και να υπονομεύσει την ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.
 

Και αυτό διότι από τις αρχές Απριλίου 1949 η ελληνική κυβέρνηση, με υπόμνημά της προς τις Δυτικές Δυνάμεις, διατύπωνε την ανάγκη μιας κοινής συμμαχικής ναυτικής απόβασης στην Αλβανία με στόχο την εξόντωση των αντάρτικων βάσεων στο εσωτερικό της χώρας, πλην αυτό δεν έβρισκε δεκτικούς τους δυτικούς συμμάχους.  

 

Στην Αλβανία ήταν εγκατεστημένος μεγάλος αριθμός σοβιετικών αξιωματούχων ενώ σοβιετικά εμπορικά και στρατιωτικά πλοία εφοδίαζαν την Αλβανία και, στη συνέχεια, το αντάρτικο μέτωπο. Η Αλβανία εξακολουθούσε να αποτελεί την κύρια βάση ανεφοδιασμού στον αγώνα των ανταρτών.
 

Στα τέλη Ιουλίου 1949 και ενώ η απόφαση του Βελιγραδίου για κλείσιμο της μεθορίου με την Ελλάδα είχε ανακουφίσει σημαντικά τόσο την Αθήνα όσο και τη Δύση, η ελληνική κυβέρνηση επέμενε φορτικά στις θέσεις της για εισβολή στην Αλβανία.

 

  Τότε ακριβώς, και ενώ όλα έβαιναν δυσμενώς για τους έλληνες κομμουνιστές και η τύχη του Εμφυλίου είχε οριστικά κριθεί, ο αμετροεπής και αλαζών Νίκος Ζαχαριάδης ζητούσε πεισματικά από τους αλβανούς κομμουνιστές την κλιμάκωση της βοήθειας προς τους αντάρτες. Καινούργια στοιχεία που έρχονται στο φως της δημοσιότητας από τα αλβανικά αρχεία κάνουν λόγο για μυστικές συναντήσεις εκείνης της περιόδου μεταξύ των δυο κομουνιστών ηγετών σε αλβανικό έδαφος κατά μήκος της μεθορίου.
 

Μια τέτοια συνάντηση, η οποία για πρώτη φορά έρχεται στο φως από τα αλβανικά κρατικά αρχεία, είναι αυτή της 2ας Ιουλίου 1949 στην Κορυτσά. Υστερα από απεγνωσμένες εκκλήσεις του Ν. Ζαχαριάδη, και αφού είχε πρώτα φροντίσει να ενημερώσει τη Μόσχα, ο αλβανός κομμουνιστής ηγέτης Ε. Χότζα δέχτηκε τον Ν. Ζαχαριάδη σε μια άκρως μυστική συνάντηση στην Κορυτσά, ενώ βρισκόταν σε διακοπές στο Πόγραδετς. Η συνάντηση προετοιμάστηκε με απόλυτη μυστικότητα από αλβανούς αξιωματούχους της ασφάλειας, ενώ παρέστη ως διερμηνέας ο έλληνας Βορειοηπειρώτης, ανώτατος αξιωματούχος της Αλβανικής Ασφάλειας, Γιώργος Κώτσιας. Ο Ζαχαριάδης ζήτησε από τον Χότζα χωρίς περιστροφές να επιτραπεί η είσοδος των ελλήνων ανταρτών στην Αλβανία, να εξοπλιστούν και στη συνέχεια να προωθηθούν στο μέτωπο του πολέμου. Αυτό όμως εγκυμονούσε τεράστιους κινδύνους για την ίδια την Αλβανία και την ακεραιότητά της, αφού η ηγεσία των Τιράνων, μέσω ισχυρού δικτύου κατασκοπείας, είχε ενημερωθεί για τα σχέδια της Αθήνας.

 
Ο Ε. Χότζα ήταν κατηγορηματικός: «Οχι, εγώ σας εξόπλισα, εγώ και θα σας αφοπλίσω, και κανένα πόδι ελλήνων ανταρτών δεν θα εισέλθει επί αλβανικού εδάφους. Δεν επιθυμώ επ’ ουδενί μια ένοπλη σύρραξη μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας! Σε βοήθησα πολύ, πέραν του δέοντος. Γι’ αυτό ενημέρωσα και τον Στάλιν!». Υψωσε τη φωνή και χτύπησε το τραπέζι με τη γροθιά του. Τα λόγια αυτά μεταφέρει αυτήκοος μάρτυρας στη συνάντηση. Τον συντονισμό της παροχής βοήθειας προς τους έλληνες αντάρτες αλλά και τη διαχείριση του περίπλοκου ελληνικού ζητήματος στην Αλβανία είχε αναλάβει ειδική υπηρεσία με τον κωδικό «Επιχείρηση 10», υπό τον αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών Μιφτάρ Τάρε, ο οποίος διηγείται με κάθε λεπτομέρεια τα γεγονότα της εποχής.

«Εσείς μας κρατήσατε ζωντανούς!»
 

Είχαν προηγηθεί και άλλες συναντήσεις αλβανών υψηλόβαθμων αξιωματούχων με έλληνες κομμουνιστές, όπως εκείνη του Νοεμβρίου 1948 στα Τίρανα, στα πλαίσια των εργασιών του πρώτου Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Αλβανίας. Προσκεκλημένοι των Αλβανών ήταν οι Γ. Ιωαννίδης και Β. Μπαρτζώτας. Οι έλληνες προσκεκλημένοι, μέσω επευφημιών, έλαβαν τον λόγο και εξύμνησαν τους αλβανούς κομμουνιστές, χωρίς να αναφέρουν επίσημα τη βοήθεια προς τους αντάρτες. Ωστόσο, σε κατ’ ιδίαν συναντήσεις και οι δυο τους εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους για τη στάση των αλβανών κομμουνιστών. Ο επίσης έλληνας βορειοηπειρώτης διερμηνέας Χρήστος Βώκος, ο οποίος παρέστη στις συναντήσεις αυτές, μεταφέρει με πιστότητα τις ευχαριστίες του Μπαρτζώτα προς τους Αλβανούς: «Εσείς μας κρατήσατε ζωντανούς!».
 

Μετρήσιμος παράγοντας και ακανθώδες ζήτημα που περιέπλεκε ακόμα περισσότερο τα πράγματα και τις ήδη προβληματικές σχέσεις μεταξύ των δύο αδελφών κομμουνιστικών κομμάτων ήταν και η παρουσία των μουσουλμάνων Τσάμηδων, οι οποίοι είχαν καταφύγει στην Αλβανία στα τέλη του 1944 και αρχές του 1945.
 

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία που τώρα έρχονται στο φως της δημοσιότητας (αρχεία που αποχαρακτηρίστηκαν πρόσφατα), στα τέλη Μαρτίου 1949 και ύστερα από (απερίσκεπτη) προτροπή των ελλήνων κομουνιστών ηγετών, οι οποίοι ζητούσαν την επαναπροώθηση των Τσάμηδων στην Ελλάδα και την επιστράτευσή τους δίπλα στον Δημοκρατικό Στρατό, σε αποκλειστική συνάντηση του Πολιτικού Γραφείου του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας, το θέμα συζητήθηκε με την προσήκουσα προσοχή. Για την υπόθεση αυτή είχε ενημερωθεί, με τη σειρά του, και ο Τίτο με τον Στάλιν (σύμφωνα με τα γιουγκοσλαβικά αρχεία) από το 1947, πλην όμως ο Ε. Χότζα ήταν κατηγορηματικός: Η πλειοψηφία των μουσουλμάνων Τσάμηδων είναι αρνητική σε τέτοιο ενδεχόμενο και μόνον προβλήματα θα προκαλούσε μια τέτοια ενέργεια!

 
Η στρατολόγηση των Τσάμηδων
 

ΕΜΦΥΛΙΟΣ: Μερικές σκόρπιες σκέψεις για αυτή την ημέρα

Γράφει ο ΑΛΚΗΣ ο ανταρτόπληκτος

1. Ευτυχώς... Όχι επειδή το λέω εγώ. Το είπαν αρκετά από τα σημαντικότερα στελέχη της κομμουνιστικής παράταξης, χρόνια μετά βέβαια, με το "ευτυχώς σύντροφοι, ηττηθήκαμε"

2. Οι "τεράστιες απώλειες" ήταν της Ελλάδας, συνολικά. Οι συμμορίτες ήταν Έλληνες. Αρκετοί βιαίως στρατολογηθέντες, παιδομάζωμα... Ο πατέρας μου, 12 χρονώ παιδί τότε, από καθαρή τύχη βρέθηκε κοντά σε πρόβατα, κρύφτηκε ανάμεσα τους και δεν τον άρπαξαν οι αντάρτες. Ο φίλος και συμμαθητής του, τον οποίο γνώρισα πέρυσι στη κηδεία του πατέρα μου, ο οποίος δεν πρόλαβε να κρυφτεί, μεγάλωσε σε ιδρύματα στη Βουλγαρία και στην Αν. Γερμανία χωρίς να ξέρει γιατί.

3. Ακόμη και οι ιδεολόγοι κομμουνιστές όμως είχαν τα ελαφρυντικά τους. Τους το αναγνωρίζω: Πίστευαν πράγματι ότι πάλευαν για ένα καλύτερο κόσμο. Εκείνο που δεν μπορούσαν να καταλάβουν είναι ότι η ιδεολογία τους βασίζεται σε μία στρεβλή, αποτυχημένη κοινωνιολογική προσέγγιση που ισοπεδώνει τα ανθρώπινα αγαθά της ελευθερίας, της πρωτοβουλίας, της διαφορετικότητας. Ο κομμουνισμός δεν θα επικρατήσει ποτέ διότι είναι σε διαρκή πόλεμο με την ίδια την ανθρώπινη φύση. Αν ποτέ επικρατήσει θα έχουμε πάψει να είμαστε άνθρωποι. Κάτι τέτοιο συνέβει όπου, πρόσκαιρα, επικράτησε.

4. Τα περί απελευθέρωσης της Ελλάδας από ΕΑΜ - ΕΛΑΣ είναι παραμύθια για τα φεστιβάλ της ΚΝΕ. Οι στρατοί κατοχής, Γερμανικός και Βουλγαρικός, αποχώρησαν συντεταγμένα το 1944 επειδή οι συμμαχικές δυνάμεις προέλαυναν πλέον με τέτοιο ρυθμό σε άλλες περιοχές της Ευρώπης, που όλα έδειχναν ότι ο πόλεμος είχε κριθεί. Η Ελλάδα απελευθερώθηκε από τις νίκες του τακτικού στρατού των συμμάχων (μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβανόταν και μονάδες του Ελληνικού τακτικού στρατού). Τελεία και παύλα. Οι αντάρτες στήναν ενέδρες και σκότωναν ξεμοναχιασμένους φαντάρους την ώρα που έπιναν νερό και μετά χάνονταν στις ραχούλες και άφηναν τους ντόπιους χωρικούς στο μένος της εκδίκησης των κατακτητών.

5. Δεν υπήρξε "χαμένη ευκαρία" για τους κομμουνιστές στην Ελλάδα. Τα περί εισόδου των κομμουνιστικών δυνάμεων στην Αθήνα το 1944 είναι μπούρδες διότι το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ από τη Μόσχα είπε ΟΧΙ. Και είπε όχι διότι η μοιρασιά έγινε ήδη με τον Τσώρτσιλ στη διάσκεψη της Τεχεράνης και επικυρώθηκε μετά στη Γιάλτα. Χαμένη ευκαιρία την έκαναν μέσα από την επιθυμία τους να γίνουμε κι εδώ κομμουνιστικό προτεκτοράτο οι τυφλωμένοι αστοιχείωτοι φανατικοί. Και κάπως έτσι ξεκίνησαν τον εμφύλιο με σκοπό να πάρουν πρώτα τη χώρα και μετά την άδεια από τον πατερούλη Στάλιν. Στο μεταξύ έπρεπε να του δείξουν πόσο ικανοί είναι να σκοτώνουν... τα αδέρφια τους... για το μεγάλο σκοπό...

6. Να...

 

ΕΜΦΥΛΙΟΣ: Πως τα Helldivers έκαψαν τους κομμουνιστοφασισταράδες αντάρτες σε Γράμμο - Βίτσι

 Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΟΛΛΑΡΟΥ

Τον Αύγουστο του 1949, ξεκίνησε η τελευταία φάση των επιχειρήσεων του κυβερνητικού στρατού, με την ονομασία "Πυρσός", ενάντια στις αντάρτικες δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) που είχαν οχυρωθεί στους ορεινούς όγκους του Βίτσι και του Γράμμου. Η επιχείρηση διεξήχθη σε τρία στάδια: Πυρσός Α΄ (2-8 Αυγούστου), Πυρσός Β΄ (10-16 Αυγούστου) και Πυρσός Γ΄ (24-30 Αυγούστου). Τρεις μήνες πριν, τον Μάιο, είχε μπει η εφαρμογή η επιχείρηση "Πύραυλος", με την οποία εκκαθαρίστηκαν επιτυχώς η Στερεά Ελλάδα και η Θεσσαλία από την αντάρτικη παρουσία.

Πριν φτάσουμε στον Αύγουστο του 1949, να σημειώσουμε ότι, μέσα Ιουλίου, η απόφαση του Γιουγκοσλάβου ηγέτη Γιόσιπ Μπροζ Τίτο να κλείσει τα σύνορα με την Ελλάδα, λόγω της σύνταξης του ΚΚΕ με τη Μόσχα, δημιούργησε νέα –αρνητικά για τους αντάρτες– δεδομένα στον εμφύλιο πόλεμο. Είναι σαφές ότι το γεγονός αυτό στερούσε από τον ΔΣΕ τον ανεφοδιασμό του σε άντρες και πολεμικό υλικό, ενώ δεν επέτρεπε στα ανταρτικά σώματα να βρουν καταφύγιο στο γιουγκοσλαβικό έδαφος.

Το καθεστώς του Τίτο, επί δυόμιση έτη, υπήρξε το κύριο έρεισμα του ΔΣΕ. Εκεί εκπαιδεύονταν, εκεί στρατωνίζονταν, εκεί περιθάλπονταν οι τραυματίες, εκεί κατέφευγαν όταν πιέζονταν οι δυνάμεις τους από τον κυβερνητικό στρατό. Έμενε, λοιπόν, μόνο η Αλβανία ως λύση σε περίπτωση υποχώρησης από τις θέσεις των ανταρτών στον Γράμμο.
 

Από την αρχή των επιχειρήσεων, η ορμή των κυβερνητικών δυνάμεων, οι οποίες είχαν αυξηθεί αριθμητικά και είχαν παραλάβει νέο αμερικανικής προέλευσης πολεμικό υλικό, υπήρξε έντονη και πολύ γρήγορα σημειώθηκαν οι πρώτες επιτυχίες. Έγραφε η εφημερίδα Ελευθερία στο φύλλο της 3ης Αυγούστου 1949 ότι «Επιτυχίαν τμημάτων εθνικού στρατού εναντίον συμμοριακής ταξιαρχίας διοικουμένης παρά του αρχισυμμορίτου Μπαντέκου».
 

Παράλληλα, ήταν συνεχείς οι έξοδοι της Βασιλικής Αεροπορίας στα διάφορα πολεμικά μέτωπα, και κυρίως στην περιοχή του Γράμμου–Βίτσι. Όπως υποστήριζε ο τύπος της περιόδου, «έντονος αεροπορική δράσις άνωθεν των διαφόρων περιοχών Γράμμου, Βίτσι και Πρεσπών ένθα προσεβλήθησαν για βομβών ωργανωμέναι κομμουνιστοσυμμορικαί θέσεις, εγκαταστάσεις, καθώς επίσης και μεμονωμέναι κομμουνιστοσυμμοριακαί ομάδες. Ωσαύτως εγένεντο και έξοδοι επ’ ωφελεία ημετέρου πυροβολικού» (Ελευθερία 5.8.1949).

 

Στις 7 Αυγούστου, ο τύπος είχε την είδηση ότι έληξαν οι προκαταρκτικές επιχειρήσεις στην περιοχή του Γράμμου και ξεκινούσε το κύριο μέρος των επιχειρήσεων. Είχαν καταληφθεί σημαντικά υψώματα, τα οποία έδιναν τη δυνατότητα να προωθηθούν περαιτέρω οι κυβερνητικές μονάδες.
Το ίδιο το ανακοινωθέν του Γενικού Επιτελείου Στρατού έκανε λόγο ότι «οι συμμορίται, αν και αντέταξαν πείσμονα άμυναν ωχυρωμένων τοποθεσιών, τελικώς ανετράπησαν. Επανειλημμέναι προσπάθειαι των ίνα δι’ αντεπιθέσεων ανακτήσουν τα απολεσθέντα, απέτυχον. Ο αγών συνεχίζεται με αύξοντα βαθμόν εντάσεως. Νέαι δυνάμεις του Εθνικού στρατού εμπλέκονται εις τον τομέα τούτον και αι επιχειρήσεις εισέρχονται εις την κυρίαν των φάσιν» (Ελευθερία, 7.8.1949).
Παρ’ όλα τα πλήγματα που είχαν δεχτεί, τα ανακοινωθέντα του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων έκαναν λόγο για «έντασις παρενοχλήσεων εκατέρωθεν», ενώ οι αντάρτες ενέτειναν την ναρκοθέτηση περιοχών (Ελευθερία, 9.8.1949).

Ο Πυρσός Β΄ ξεκίνησε 10 Αυγούστου, με τις εφημερίδες να αναφέρουν ότι «συντρίβονται με σοβαράς απωλείας αι αντεπιθέσεις συμμοριτών εις Γράμμον». Βόμβες, ρουκέτες, πολυβολισμοί, αεροπορικοί βομβαρδισμοί και αιματηρές μάχες για να κερδηθούν ορισμένα μέτρα εδάφους συνέθεταν το σκηνικό του πολέμου. Ωστόσο, οι απώλειες του ΔΣΕ άρχισαν να είναι μεγάλες, για το μέγεθος του αντάρτικού στρατού, και να μην αναπληρώνονται. Βέβαια, το πρόβλημα των εφεδρειών ταλάνιζε τις τάξεις του ΔΣΕ από την αρχή του εμφυλίου πολέμου.

Τα αμερικανικά βομβαρδιστικά έρχονται

Στις 11 Αυγούστου ο τύπος των Αθηνών μας παρέχει την πληροφορία ότι ο αρχηγός της Αμερικανικής Στρατιωτικής Συμβουλευτικής Ομάδας, στρατηγός Βαν Φλητ, ανακοίνωσε ότι εντός των επόμενων ημερών θα παραδίνονταν στην Ελλάδα 49 αμερικανικά βομβαρδιστικά κάθετης εφόρμησης στο πλαίσιο της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας προς τη χώρα. Τα συγκεκριμένα μπορούσαν να προσβάλουν με μεγάλη ακρίβεια περιορισμένης έκτασης στόχων, μεταφέροντας βόμβες συνολικού βάρους 2 τόνων! Εν ολίγοις, ήταν αυτό που χρειαζόταν οι κυβερνητικές δυνάμεις για να βγάλουν από τα απρόσιτα οχυρωμένα πολυβολεία και τα χαρακώματα τους αντάρτες του ΔΣΕ.

Η Ελευθερία της 12ης Αυγούστου.

Στις 12 Αυγούστου, οι εφημερίδες έγραφαν ότι «Ο αγών εις το Βίτσι ολοέν σφοδρότερος», ενώ «από της 10 τρέχοντος αρξάμεναι επιχειρήσεις εις την περιοχην Βίτσι συνεχίσθησαν και σήμερον με αύξουσαν έντασιν. Κατελήφθησαν μέχρι τούδε σημαντικαί ισχυρώς ωργανωμέναι θέσεις των συμμοριτών και επετεύχθη βαθεία προσχώρησις ισχυρών δυνάμεων του εθνικού στρατού εις βάθος 6-7 χιλιομέτρων εις το εσωτερικόν της εχθρικής τοποθεσίας. Επίσης, εις Γράμμον συνεχίζεται η πίεσις κατά του εχθρού» (Ελευθερία, 12.8.1949).
 

Στις 13 Αυγούστου, «το μέτωπον των συμμοριτών υπέστη μέγα ρήγμα εις το Βίτσι», με τον κυβερνητικό στρατό να αιχμαλωτίζει 300 αντάρτες και άφθονο πολεμικό υλικό. Το ρήγμα που είχε προκληθεί στις αμυντικές θέσεις του ΔΣΕ ήταν σοβαρό. Ως εκ τούτου, οι ψυχολογικές συνέπειες στο ηθικό των ανταρτών υπήρξαν καθοριστικές, δεδομένου ότι μέσα σε τρεις μέρες ο τακτικός στρατός είχε ανακαταλάβει 500 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με τα υποχωρούντα τμήματα του ΔΣΕ να κινούνται δυτικά, προς την Αλβανία.

Η Ελευθερία της 17ης Αυγούστου.

Η Ελευθερία της 17ης Αυγούστου ανέγραφε με πηχυαίους τίτλους «Το Βίτσι ελεύθερον – Έπαυσε κάθε οργανωμένη αντίστασις των συμμοριτών». Ο ΔΣΕ άφησε πίσω του 989 νεκρούς και 423 αιχμαλώτους, καθώς και τεράστιες ποσότητες πολεμικού υλικού. Το Βίτσι, «απόρθητο οχυρό», όπως το χαρακτήριζαν οι αντάρτες είχε πέσει, παρόλο που η διαταγή της 9ης Αυγούστου του Ζαχαριάδη διέταζε άμυνα μέχρις εσχάτων και «ούτε βήμα πίσω».
 

Ωστόσο, στο ίδιο φύλλο της εφημερίδας, διαβάζουμε ότι «έφτασαν τα 49 Χελλντάϊβερς». Είχε προηγηθεί η άφιξη του αμερικανικού αεροπλανοφόρου «Σικελία» στο Φάληρο, μεταφέροντας τα εν λόγω βομβαρδιστικά καθέτου εφορμήσεως, τα οποία θα παραδόθηκαν αμέσως στην ελληνική αεροπορία.

Η Ελευθερία της 25ης Αυγούστου.

Μετά την επιτυχή κατάληψη του Βίτσι, ο στρατός είχε εγκατασταθεί στη μεθόριο για να σφραγίσει τα σύνορα και να αποτρέψει τη διαφυγή όσων αντάρτικών μονάδων βρισκόταν στον Γράμμο. Εκεί, θα γραφόταν η τελευταία σελίδα, όχι του εμφυλίου, αυτή γράφτηκε χρόνια μετά, αλλά των συγκρούσεων ανάμεσα στο κυβερνητικό στρατό και τα τμήματα του ΔΣΕ.

«Πρέπει ν’ αυξήσουμε την αεροπορία, γιατί οικονομεί αίμα!»

Η προετοιμασία για την τελευταία φάση των επιχειρήσεων υπήρξε έντονη και συνεχής. Σε αυτό το στάδιο, καθοριστικό ρόλο θα διαδραμάτιζε η αεροπορία και ειδικότερα το νέο απόκτημα, τα 49 Curtiss SB2C Helldivers, τα οποία στις 21 Αυγούστου προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο Χασανίου (Ελληνικό). O υποστράτηγος Χρ. Τσιγάντες, άλλοτε διοικητής του Ιερού Λόχου της Μέσης Ανατολής, είχε την άποψη ότι «πρέπει ν’ αυξήσουμε την αεροπορία, γιατί οικονομεί αίμα και κόπο και κυρίως χρόνο» (Ελευθερία, 20.8.1049).
 

Στις 25 του μήνα, ο «στρατός επιτίθεται εις τον Γράμμον», καταλαμβάνοντας σημαντικές θέσεις πέντε χιλιόμετρα εντός των εχθρικών γραμμών. Είχε ξεκινήσει η τρίτη και τελευταία φάση των επιχειρήσεων. Η εφημερίδα Ελευθερία τόνιζε το γεγονός ότι «της επιθέσεως προηγήθη η δραματική εμφάνισις των "Χελλντάϊβερς" τα οποία εισήλθαν εις την μάχην, η οποία δύναται να αποδειχθή ως αποφασιστικήν δια τον πόλεμον. Τα αεροπλάνα αυτά ήρχισαν να κτυπούν τους κυρίους στόχους την 4ην απογευματινήν της χθες […] Αμερικανοί παρατηρηταί λέγουν ότι τα "Χελλντάϊβερς" έβαλλον κατά στόχων με αξιοθαύμαστον ακρίβειαν. Πιστεύεται ότι επροξενήθησαν μεγάλαι ζημίαι εις εγκαταστάσεις και πολλά θύματα δια βομβών των πεντακοσίων λιβρών» (Ελευθερία, 25.8.1049).
 

Οι συνεχείς ανακαταλήψεις υψωμάτων από τα κυβερνητικά στρατεύματα, είχε ως αποτέλεσμα στις 28 Αυγούστου, ο στρατός να έχει απελευθερώσει το ¼ της κατεχόμενης από τους αντάρτες περιοχής του Γράμμου. Το ίδιο διάστημα, η αεροπορική δράση άνωθεν των περιοχών του Γράμμου υπήρξε έντονη.

Από τις 17 μέχρι τις 24 πραγματοποίησε 249 προπαρασκευαστικές εξόδους, προλειαίνοντας κυριολεκτικά το έδαφος για την επόμενη φάση των επιχειρήσεων. Στην τρίτη φάση, ο αριθμός των εξόδων αυξήθηκε κατακόρυφα, φτάνοντας στον αριθμό των 670, από τις 25 μέχρι τις 29 Αυγούστου.

Στις 30 Αυγούστου η εφημερίδα Καθημερινή ενημέρωνε τους αναγνώστες της ότι «ο Γράμμος κατέρρευσε – Άπαντα τα υψώματα του εις χείρας των ημετέρων», αφού πρώτα τα «χελλντάιβερ έρριψαν βροχήν βομβών κατά των συμμοριακών θέσεων εις Τσέρνο». Οι τελευταίες επιχειρήσεις διήρκησαν πέντε ολόκληρες μέρες και «άπαντα τα υψώματα που κατείχεν ο εχθρός περιήλθον το εν κατόπιν του άλλου εις χείρας του εθνικού στρατού μεθ’ όλων των βαρέων όπλων, τα οποία είχον συγκεντρωθή εις τον Γράμμον δια την ενίσχυσιν της αμύνης του».

Από το πρωτοσέλιδο της Ελευθερίας της 31ης Αυγούστου.

Η «ύστατη αυτή ακρόπολις του συμμοριτισμού», όπως την χαρακτήριζε ο τύπος, είχε πέσει, ενώ τα υπολείμματα του ΔΣΕ, συνεχώς διωκόμενα από τις κυβερνητικές δυνάμεις, προσπάθησαν να διαφύγουν στο αλβανικό έδαφος. Μετά την εκκαθάριση των ορεινών θέσεων του ΔΣΕ στα όρη Μπέλες, Καιμάκτσαλάν, Βίτσι και Γράμμος, δεν υπήρχε στον ελληνικό χώρο άλλη οργανωμένη αντάρτικη δράση.

Πυροβολεία εκονιορτοποιήθησαν

Τα αμερικανικά αεροπλάνα είχαν παίξει τον ρόλο τους στην ταχύτερη πτώση των «κάστρων» του ΔΣΕ. Σύμφωνα με τον τύπο της περιόδου «κατά το χρονικό αυτό διάστημα (εννοεί τις επιχειρήσεις Πυρσός Α΄ και Β΄) εχρησιμοποιήθησαν όλα τα αεροπλάνα, πλήν των «Χελλντάϊβερς» και προσέβαλον οχυρά του εχθρού, κέντρα εφοδιασμού, έμπεδα και φάλλαγγας μετακινουμένων συμμοριτών. Τα «Χελλντάϊβερς» εχρησιμοποιήθησαν το πρώτον την 24ην του μηνός, όπου συμφώνως με την αναφοράν στρατιωτικού τμήματος ήλλαξε τελείως η μορφή του υψοδείκτου. Πυροβολεία εκονιορτοποιήθησαν και ηνοίγησαν μεγάλοι κρατήρες».

Curtiss SB2C Helldivers (Πηγή: ptisidiastima)

Ο ανταποκριτής των Times του Λονδίνου που βρισκόταν στην πρώτη γραμμή του μετώπου περιέγραφε...

ΕΜΦΥΛΙΟΣ: Εθνική ενότητα και μνήμη - Δόξα και Τιμή στους Γραμμομάχους νικητές που έσωσαν τη χώρα από τα συμμοριτοκαθάρματα και τον Κομμουνιστικό φασισμό

Από τον Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

 Στις 29 Ιουλίου 1949 κοινοποιήθηκε από τη στρατιωτική ηγεσία του Εθνικού Στρατού μας η επιχείρηση «Πυρσός», με την υπογραφή του αρχιστρατήγου Αλέξανδρου Παπάγου. Στόχος της επιχείρησης ήταν η «ανάληψις ισχυρών επιθετικών ενεργειών προς αφαίρεσιν των επί Βίτσι και Γράμμου ωργανωμένων βάσεων του συμμοριτισμού».
   
Εβδομήντα δύο χρόνια αργότερα μπορεί από την πλευρά των νικητών η ορολογία να έχει αλλάξει και, στο πλαίσιο της πολιτικής άμβλυνσης των παθών, να αποφεύγονται πια τέτοιοι χαρακτηρισμοί, αλλά είναι γεγονός ότι αυτή η τακτική είναι μονομερής.

Οι ηττημένοι κομμουνιστές, που σήκωσαν τα όπλα κατά της νόμιμης κυβέρνησης της πατρίδας μας, μη σεβόμενοι ούτε τα βάσανα του λαού μας, τόσο κατά τη διάρκεια του πολέμου όσο και κατά την Κατοχή και την Εθνική Αντίσταση, ούτε όμως και την καθημαγμένη οικονομικά και βιολογικά πατρίδα μας, νόμισαν ότι βρήκαν την ευκαιρία να σύρουν την Ελλάδα στην ίδια μοίρα που επεφύλαξαν για τη μισή ανθρωπότητα. Μια μοίρα δυστυχίας, ανελευθερίας και σκοταδισμού, που καταδίκασε ιστορικά έθνη να βιώσουν μια απίστευτη οπισθοδρόμηση στις κοινωνικές και αναπτυξιακές κατακτήσεις τους.

Στην πατρίδα μας, η απόπειρα σοβιετοποίησής της είχε ως αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος για την οικονομική και κοινωνική επανάκαμψή της μετά το τέλος του πολέμου, να χάσουμε την ευκαιρία για την ενσωμάτωση της Βορείου Ηπείρου στον εθνικό μας κορμό, αλλά και να πληρώσει ο λαός μας βαρύτατο φόρο αίματος λόγω της κομμουνιστικής ανταρσίας, που οδήγησε σε δεκάδες χιλιάδες θύματα (νεκροί, τραυματίες, παιδομάζωμα), πολύ περισσότερα από αυτά που προκάλεσαν ο πόλεμος και η Κατοχή…

Οι υπαίτιοι της συμφοράς αυτής, που έπληξε την πατρίδα μας μεταπολεμικά και που οδήγησε σε έναν ανελέητο αδελφοκτόνο πόλεμο, μέχρι και σήμερα όχι μόνο δεν έκαναν την αυτοκριτική τους, αλλά εξακολουθούν αμετανόητοι να χρησιμοποιούν εκφράσεις υποτιμητικές και απαξιωτικές για όσους υπερασπίστηκαν το δικαίωμα του λαού μας για ελευθερία και δημοκρατία.

Η προσπάθεια παραποίησης της ελληνικής Ιστορίας, ειδικότερα των τραγικών εκείνων στιγμών που παραπλανημένοι από τα κομμουνιστικά ιδεολογήματα Ελληνες πήραν τα όπλα εναντίον της πατρίδας τους, συντελείται χωρίς ουσιαστική αντίδραση. Από την πλευρά της Αριστεράς καλλιεργούνται ακόμη και σήμερα η μισαλλοδοξία και ένα πνεύμα ρεβανσισμού, που μάλιστα εκδηλώθηκε με τραγικό τρόπο για τα εθνικά μας δίκαια με την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών. Προφανώς και δεν έγινε ποτέ αποδεκτή η συντριβή της ανταρσίας τους…

Οι μαχητές της ελευθερίας και της δημοκρατίας αξίζουν την αιώνια ευγνωμοσύνη της πατρίδας. Μιας πατρίδας, όμως, που δείχνει εδώ και χρόνια την αγνωμοσύνη της προς τη θυσία και την προσφορά τους. Οι σεμνές τελετές στη μνήμη τους γνωρίζουν μια θεσμική απαξίωση, αφού η επίσημη Πολιτεία λάμπει διά της απουσίας της.

 Τι είναι, άραγε, αυτό που αποτρέπει την ελληνική Πολιτεία από το να θέσει υπό την αιγίδα της αυτές τις εκδηλώσεις μνήμης και τιμής προς τους ήρωές της;  

Είναι μια απλή λάθος προσέγγιση στο νόημα της θυσίας τους και στα ιστορικά γεγονότα της εποχής; Είναι μια κακώς νοούμενη πολιτική λήθης και κατευνασμού των παθών;

Κατά την άποψή μου πρόκειται για κάτι πολύ υψηλότερο, που οδηγεί όμως σε λάθος τακτικές.

Βλέπετε, η κομμουνιστική ιδεολογία στηρίζεται πάνω στο αξίωμα της πάλης των τάξεων. Καλλιεργεί δηλαδή συνθήκες συγκρουσιακές μέσα σε μια κοινωνία, δημιουργεί εχθρούς ακόμη και μέσα σε άτομα της ίδιας οικογένειας, διαρρηγνύει ιστορικούς και κοινωνικούς δεσμούς βαθιά ριζωμένους για αιώνες στην ιστορική πορεία ενός έθνους. Σε άτομα μάλιστα του ίδιου έθνους, που μιλούν την ίδια γλώσσα, έχουν την ίδια θρησκεία, ζουν με τον ίδιο τρόπο, αυτά τα ρήγματα είναι πολύ πιο βαθιά, πολύ πιο επώδυνα, ακριβώς διότι απαιτείται υπερπροσπάθεια για να σπάσουν αυτοί οι δεσμοί.

Στη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, όμως, είναι βαθιά ριζωμένες οι αξίες του πατριωτισμού, που έχουν σφυρηλατήσει στην ιστορική μας πορεία μια ισχυρή εθνική συνείδηση. 

Αυτή η συνείδηση είναι που τείνει να αποβάλει από την ιστορική μας μνήμη γεγονότα που διακυβεύουν την εθνική μας ενότητα.

Έτσι, η επίσημη Πολιτεία σήμερα αποσιωπά τα απότοκα της κομμουνιστικής ανταρσίας γεγονότα. Με τον τρόπο αυτόν, όμως, ένα έθνος δεν διδάσκεται από τα ιστορικά γεγονότα και από τα λάθη του, με αποτέλεσμα να καταδικαστεί να τα ξαναζήσει.

Και, δυστυχώς, ζήσαμε και ζούμε στην εποχή μας μικρογραφίες των γεγονότων εκείνων, που δείχνουν ότι κάποιοι είναι πάντοτε έτοιμοι για την «επαναστατική γυμναστική» τους, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία.  

Όσο οι αστικές κυβερνήσεις καθεύδουν ενώπιον τέτοιων φαινομένων τόσο οι συνωμότες εναντίον της ελευθερίας και της δημοκρατίας θα δρουν υπογείως και θα εκθεμελιώνουν συστηματικά τα στηρίγματα της κοινωνίας μας.
 

Η Πολιτεία έχει ιστορική ευθύνη...

"Υπαρκτού κομμουνισμού κωμωδία" - 72 χρόνια από τη λήξη του εμφυλίου με νίκη του Εθνικού Στρατού - Η Ελλάδα αποφεύγει την μετατροπή της σε κομμουνιστικό μπουρδέλο