ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ψηφοφόροι στα γήπεδα #not

Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΟΦΙΑΝΟΥ

Ναι, αλλά τα δικά σας δεν τα λέτε… 

Ναι, αλλά όταν τα έκαναν οι άλλοι, δεν τα γράφατε αυτά… 

Ναι, αλλά ξεχάσατε τι κάνατε εσείς… 

Μετρήστε πόσες φορές μέσα στη μέρα ακούτε (ή και λέτε) μία από τις παραπάνω φράσεις – ή κάποια παρεμφερή… Στο ταξί, στο καφενείο, στην παρέα, κάτω από ένα ποστάρισμα στα social media, ήταν και είναι τα συνηθέστερα σχόλια. 

Δεν κρίνουν αυτό που γράφεις ή λες, δεν μένουν σε όσα γίνονται σήμερα, «απαντούν» με κριτήριο το χθες, παραπέμπουν στις αμαρτίες του παρελθόντος, για να ξεπλύνουν, νομίζουν, τις τωρινές, τις μελλοντικές και πάει λέγοντας… 

Ξέχασα στα παραπάνω και έναν ακόμη χώρο: τη Βουλή…  

Ποδόσφαιρο, πολιτική, κοινωνία. Ολοι και όλα γυρίζουν γύρω από το παρελθόν. Το «τα ίδια δεν έκαναν και οι άλλοι;», ως ρητορική ερώτηση έρχεται να γίνει «ακλόνητο επιχείρημα» στα χείλη και τα δάχτυλα των κάθε φορά υπασπιστών και υπερασπιστών της (όποιας) ανομίας, παρανομίας, παρασπονδίας… 

Ουδείς αναμάρτητος, ΟΚ. Αλλά τι θα γίνει ρε παλικάρια, έτσι θα πάμε; 

Δεν πρέπει κάποια στιγμή να μηδενίσουμε και να ξεκινήσουμε να κάνουμε (έστω να λέμε) τουλάχιστον τα αυτονόητα; 

«Μπα; Από εμάς θα ξεκινήσουμε; Βρείτε άλλο θύμα!». 

Θύμα μπορεί να βρεις (τόσες «μικρές» ομάδες υπάρχουν, αν θέλουμε να μιλήσουμε επίκαιρα), άκρη όμως δεν θα βρεις ποτέ. 

Γιατί ...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Κοτανίδης κόντρα στην τρέχουσα επικαιρότητα: το απόλυτο κοντράστ - Νόμος είναι το δίκιο του Ζαγοράκη

Γράφει το EMO TEAM

Στη μέρα του χαμού του Γιώργου Κοτανίδη, στην επικαιρότητα κυριαρχούν όλα όσα δεν αντιπροσώπευσε, όλα όσα δεν πρέσβευε, όλα όσαν δεν θα μπορούσε να ήταν, ούτε ως ρόλος.

Οπαδοί που απειλούν αφού γκρινιάξουν ή μετά.

Πολιτικοί που δεν εκβιάζονται, αλλά το σκέφτηκαν βαθιά και για το καλό μας δίνουν τη ….σολομώντεια “λύση”.

Να δείτε που ο χαμός δε θα γίνει για τους -5 έως -10 βαθμούς αλλά για το τρέχον ή το επόμενο Πρωτάθλημα.

Νόμος είναι το δίκιο του Ζαγοράκη.

Η πιο σωστή βάσει της τροπολογίας και ευκολότερα  εκτελέσιμη ποινή θα είναι να αφαιρεθούν 7,5 βαθμοί.

Άντε να δούμε και βαθμολογία με δεκαδικούς, έτσι για την αλλαγή και την αριστεία.

Κι από την άλλη ο Γιώργος Κοτανίδης. Ένας άνθρωπος της Τέχνης, που δεν εξαργύρωσε, δεν καταδέχτηκε πιο σωστά να εξαργυρώσει την αντιστασιακή του δράση επί δικτατορίας.

Ένας άνθρωπος ευγενής, ενάρετος, ένας σοφός καλλιτέχνης.

Ναι,υπάρχει κι αυτή η Ελλάδα.

Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα που έλεγε και το αλήστου μνήμης σλόγκαν.

Μόνο που δεν είναι του συρμού. Δε διχάζει, δεν ξεσηκώνει, δεν αλλαλάζει.

Παραμένει όμως φάρος φωτεινός, για τα καραβάκια που χάνονται στην κακοκαιρία της επιβολής της δύναμης του ισχυρότερου.

Η “παράγκα” είναι η έκφραση που χρησιμοποιούμε για να καταδείξουμε την αφόρητη εύνοια μιας ομάδας ή μιας κατάστασης.

Μέσα από χιλιάδες κανονικές παράγκες όμως...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η μανία με το Άουσβιτς

Toυ ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΕΡΡΗ


Οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν ακούν τη λέξη «Ολοκαύτωμα», δεν βρίσκουν λόγια για να το περιγράψουν, προσπαθούν μάταια να ερμηνεύσουν το φαινόμενο της μαζικής τρέλας που γέμισε τα τρένα με Εβραίους και άλλες μειονότητες, προκειμένου να τους οδηγήσει στους θαλάμους αερίων και στις εκτελέσεις. Υπάρχουν και κάποιοι που θεωρούν ότι ο εφιάλτης αποτελεί το κατάλληλο σκηνικό για να εκφράσουν τις πολιτικές τους αντιπάθειες. Συστήνονται ως αριστεροί, θεωρούν ότι ο τίτλος τους τροφοδοτεί με ευαισθησία και έχοντας αυτή τη σιγουριά ταυτίζονται με τη μαυρίλα του αντισημιτισμού. 


Ίσως να φταίνε οι κακές παρέες, ίσως το πρόβλημα να είναι πιο βαθύ. Ελπίζοντας ότι συμβαίνει το πρώτο ξετυλίγουμε το πρόσφατο κουβάρι.

Το πρώτο κρούσμα


Ο Δημήτρης Καμμένος διακρίθηκε ως ένας από τους κορυφαίους αγωνιστές του υπερήφανου αντιμνημονιακού αγώνα. Δεν ήταν καινούριος στο κουρμπέτι. Μέσω της προσωπικής σελίδας που διατηρούσε στο Facebook είχε παλέψει για να φτάσουν στο λαό αυτά που μας κρύβει η παγκόσμια νέα τάξη και ο λέσχη Μπίλντερμπεργκ, όπως το παρασκήνιο της επίθεσης στους δίδυμους πύργους. Επαναλαμβάνοντας τη θεωρία συνωμοσίας που υιοθέτησαν οι απανταχού συνάδελφοί του, την ημέρα της επετείου της 11ης Σεπτεμβρίου έγραφε: «9/11 Και μην ξεχνάτε. Από τις 2.500 εβραίων που εργαζόταν στους Δίδυμους Πύργους εκείνη την ημέρα δεν πήγε κανένας τους για να εργαστεί», αφήνοντας σαφές υπονοούμενο ότι η επίθεση ήταν στημένη από τους Εβραίους ή έστω προσυνεννοημένη. (Για την Ιστορία: Ανατρέχοντας στην επίσημη λίστα των θυμάτων της 11ης Σεπτεμβρίου, ανάμεσα στους 2.973 νεκρούς υπάρχουν τουλάχιστον 400 Αμερικανοί εβραϊκής καταγωγής και 5 Ισραηλινοί).


Οι αναφορές του Δημήτρη Καμμένου προς τους Εβραίους δεν περιορίστηκαν στα παραπάνω. Σε άλλη ανάρτησή του κατά τη περίοδο του δημοψηφίσματος έφερε στην αντιμνημονιακή επικαιρότητα την ζοφερή πύλη του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Άουσβιτς όπου έχασαν τη ζωή τους 1,1 εκατομμύριο Εβραίοι, μόνο που στη θέση του ανατριχιαστικού «Arbeit macht frei», δηλαδή, «Η εργασία απελευθερώνει», είχε γράψει «Μένουμε Ευρώπη»!

Όταν η Κυβέρνηση της Πρώτης Φορά Αριστερά έψαχνε τον κατάλληλο αγωνιστή για αναλάβει το υπουργείο Μεταφορών, το όνομα που ακούστηκε ήταν «Δημήτρης Καμμένος», αλλά αντέδρασαν κόμματα, οργανώσεις και πολίτες, γεγονός που οδήγησε στην παραίτηση του πιο βραχύβιου υπουργού. 


Είχε μεσολαβήσει ανακοίνωση του Κεντρικού Ισραηλινού Συμβουλίου: «Καλούμε την πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων και τους εκπροσώπους όλων των δημοκρατικών κομμάτων να αποδοκιμάσουν τον κακόβουλο ευτελισμό του Ολοκαυτώματος 6.000.000 Εβραίων και των άλλων θυμάτων αυτής της βαρβαρότητας, που υποβαθμίζει ταυτόχρονα τον αγώνα κατά του φασισμού και του ναζισμού στη χώρα μας. Δεν πρέπει να μείνουμε απαθείς, διότι-εάν ως κοινωνία επιτρέψουμε την αλλοίωση της ιστορικής μνήμης του Ολοκαυτώματος- θα είναι σαν να ανοίγουμε ξανά την πύλη του Άουσβιτς για να τελεσθούν νέα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας».

Το κουβάρι ξετυλίγεται

Το κενό που άφησε ο Δημήτρης Καμμένος, έσπευσαν να καλύψουν άλλοι συνοδοιπόροι και σύντροφοί του. Η «Εφημερίδα των Συντακτών» δημοσίευσε δύο σκίτσα του Μ. Κουντούρη με το πρώτο να γελοιογραφεί έναν εβραίο με στολή του Άουσβιτς, ενώ το δεύτερο είχε ως γελοιογραφικό σκηνικό το Τείχος των Δακρύων, δηλαδή το ιερότερο θρησκευτικό σύμβολο του ιουδαϊσμού.

Οι συγκεκριμένες αναφορές προκάλεσαν νέες αντιδράσεις, ο όρος  «προοδευτικός αντισημιτισμός» μπήκε στις συζητήσεις ακόμη και στο εσωτερικό της εφημερίδας και μετά από λίγες ημέρες ντόρου ο δημιουργός απάντησε ως εξής: «Δεν θεωρώ ούτε καθήκον ούτε και υποχρέωσή μου να λογοδοτήσω σε κανέναν άλλο πέρα από τη συνείδηση και τους αναγνώστες μου».


Η καλή εφημερίδα σύντομα επανήλθε στη ίδια θεματολογία. Δίνοντας βάση στην ανάλυση του ΣΥΡΙΖΑ ότι η Νέα Δημοκρατία μόλις εκλεγεί κυβέρνηση θα εφαρμόσει την 12ωρη εργασία, εικονογράφησε το σχετικό θέμα πάλι με την πρόσοψη του Άουσβιτς, μόνο που τώρα δεν υπήρχε η έμπνευση του Καμμένου γιατί αυτός ήταν δεξιός.«Το 12ωρο απελευθερώνει», ήταν η νέα, ατόφια προοδευτική επιγραφή, ενώ στο βάθος ξεπρόβαλαν οι θάλαμοι αερίων.

Η χρησιμοποίηση της μεγαλύτερης τραγωδίας που έζησε η ανθρωπότητα για λόγους κομματικής αντιπαράθεσης, προκάλεσε και πάλι την έκφραση δυσαρέσκειας από τους θιγόμενους και θα ήταν ελάχιστο δείγμα σεβασμού η εξαφάνιση ανάλογων δημοσιευμάτων.  


Τότε ανέλαβε δράση ο αποκαλυπτικός εκδότης και Δημοσιογράφος σ. Βαξεβάνης. Έχοντας κάνει μία ακόμη εμπεριστατωμένη έρευνα συμπέρανε ότι με τη ΝΔ θα δουλεύουμε 7 ημέρες την εβδομάδα και για να καταδείξει πόσο άσχημα θα είναι τα πράγματα, ανέτρεξε στη δοκιμασμένη αριστερή συνταγή, δηλαδή στην εφιαλτική πύλη τουΆουσβιτς: «Arbeit macht frei», ήταν τα τρομακτικά λόγια που ανάρτησε στο Twitter.

Και σε αυτή την περίπτωση ακολούθησε ανακοίνωση του Κεντρικού Ισραηλίτικου Συμβουλίου: «Η επιγραφή «Arbeit macht frei», δηλαδή «η εργασία δημιουργεί ελευθερία», υποδεχόταν τους Εβραίους στην πύλη του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Άουσβιτς προκειμένου να οδηγηθούν λίγο αργότερα στο φρικτό θάνατο των κρεματορίων, και υπάρχει ακόμη εκεί… Η χρήση αυτής της επιγραφής στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης και του δημοσιογραφικού σχολιασμού, είναι απαράδεκτη γιατί υποβαθμίζει, υποτιμά και ευτελίζει  ένα σύμβολο της φρίκης και της ναζιστικής βαρβαρότητας. Εκεί όπου χανόταν κάθε ίχνος ανθρωπιάς, εκεί όπου κυριαρχούσε η απανθρωπιά, ο βασανιστικός θάνατος. Εκεί όπου εκατομμύρια άνθρωποι θανατώθηκαν επειδή ήταν Εβραίοι ή «διαφορετικοί».


Ο αποκαλυπτικός δάσκαλος της Δημοσιογραφίας όπως πρέπει να είναι, απάντησε με μακροσκελέστατο άρθρο όπου κατ’ αρχήν παραδεχόταν το λάθος του, στη συνέχεια υποστήριζε ότι «το συγκεκριμένο για μένα δεν αποτελεί απλή αόριστη ιστορική ανάγνωση αλλά κομμάτι της ιστορίας που έχω καταγράψει δημοσιογραφικά» και στη συνέχεια έριχνε μια επίθεση στον Άδωνη και φυσικά στο Μητσοτάκη.


Ακολούθησαν νέες διαμαρτυρίες μέχρι που φτάσαμε στην πρόσφατη ημέρα μνήμης για το Ολοκαύτωμα, όπου όλος ο κόσμος έζησε ξανά την ανατριχίλα των εκτελέσεων εκατομμυρίων Εβραίων. Η «Εφημερίδα των Συντακτών» επέλεξε αυτή την επέτειο για να επανέλθει στο αγαπημένο θέμα των γελοιογράφων της, δηλαδή την είσοδο του Άουσβιτς, όπου τώρα έγραφε «μετά τις 30 Απριλίου να μη χαλάσουμε τις καρδιές μας»! Από κάτω στεκόταν ένας ναζί που ο γελοιογράφος μάλλον εννοεί ότι είναι ο Άδωνις Γεωργιάδης, αλλά δεν τον πέτυχε.

Παρατήρηση 1: Οι αριστεροί σχολιαστές της επικαιρότητας καλό θα ήταν να το δουλέψουν λίγο παραπάνω. Η εποχή όπου  έβαζες  στους πολιτικούς ένα χιτλερικό μουστάκι, πίσω του μερικές κρεμάλες και κάποιο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης δεν ήταν η κορυφή της καριέρας τους και προφανώς έχει τελειώσει.


Παρατήρηση 2:  

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αυτογκόλ από ένα ψοφοδεές πολιτικό προσωπικό

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΖΙΟΒΑΡΑ

Η ταραχή και ο πανικός που επικράτησαν στην πολιτική σκηνή από την πρώτη στιγμή που γνωστοποιήθηκε η εισήγηση της επιτροπής επαγγελματικού αθλητισμού για τον υποβιβασμό των ποδοσφαιρικών ομάδων του ΠΑΟΚ και της Ξάνθης είναι άκρως ενδεικτικά στοιχεία για την πολιτική ανωριμότητα η οποία, πλειοψηφικά τουλάχιστον, χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που επιλέγει ο ελληνικός λαός για να τον εκπροσωπήσουν.
 

Το Σύνταγμα ορίζει ρητά (στο άρθρο 51) ότι «οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος». Και αμέσως μετά (στο άρθρο 60) συμπληρώνει ότι «έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση». 

Καμία από τις δύο βασικές πρόνοιες του καταστατικού χάρτη της ελληνικής Δημοκρατίας δεν τηρήθηκε στους χειρισμούς του ζητήματος το οποίο ανέκυψε αιφνιδίως και όλως παραδόξως έλαβε πολιτικές διαστάσεις που δεν του αναλογούσαν.

Με μια πρωτόγνωρη σπουδή, την οποία επέδειξε πρωτίστως η κυβέρνηση, κονιορτοποιήθηκαν εν μια νυκτί παραδεδεγμένες αξίες, υφιστάμενοι κανόνες και καθιερωμένοι θεσμοί, προκειμένου να εξυπηρετηθούν πρόσκαιρες σκοπιμότητες και να μη δυσαρεστηθούν οι… στρατιές των ένθεν κακείθεν φανατισμένων που το ύψιστο ενδιαφέρον της ζωής τους είναι να στεφθεί πρωταθλήτρια η ομάδα τους είτε αξίζει είτε όχι τον τίτλο που διεκδικεί.

Το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες «στρατιές» υπακούουν τυφλά στα κελεύσματα συγκεκριμένων επιχειρηματιών, οι οποίοι χρησιμοποιούν τους οπαδούς των ομάδων που χρηματοδοτούν για να αυξήσουν την ισχύ τους, δεν διαφοροποιεί τα πράγματα.  

Τα κάνει μάλλον χειρότερα. Διότι οι συμπεριφορές του πολιτικού προσωπικού προσβάλουν τη νοημοσύνη των μετριοπαθών πολιτικών που αποτελούν την πλειονότητα και οι οποίοι ψηφίζουν με βασικό κριτήριο την βούλησή τους να υπάρχει σαφής διάκριση των εξουσιών και να εφαρμόζονται οι ισχύοντες κάθε φορά κανόνες που εμπεδώνουν τη νομιμότητα.

Στις ευνομούμενες χώρες, η πολιτική τάξη, που απαρτίζεται από το στελεχιακό δυναμικό της κυβέρνησης, αλλά και της αντιπολίτευσης, δεν ασχολείται με την εφαρμογή των κανονισμών του ποδοσφαίρου και δεν έχει λόγο ούτε για το ποια ομάδα θα πάρει το πρωτάθλημα ούτε για το ποια θα υποβιβαστεί. Για τα ζητήματα αυτά, πολύ περισσότερο όταν αφορούν τον απολύτως επαγγελματικό αθλητισμό και τη λειτουργία ανωνύμων εταιριών, ο πρώτος και ο τελευταίος λόγο ανήκει στις συλλογικότητες που συγκροτούν οι ίδιες οι ομάδες.
 

Λίγο ως πολύ, μάλιστα, οι κανόνες του παιχνιδιού είναι ίδιοι παντού, αφού τους προκαθορίζουν οι διεθνείς Ομοσπονδίες. 

Η Ελλάδα, δυστυχώς, αποτελεί εξαίρεση σε όλα αυτά. Εδώ τα αθλητικά γεγονότα κομματικοποιούνται απροκάλυπτα, οι βουλευτές εισβάλουν στα γήπεδα για να… συνετίσουν τους διαιτητές, έχουν τη συνήθεια να συμμετέχουν σε «τηλεοπτικές δίκες» και δεν διστάζουν να διατυπώνουν «προφητείες» για τα αποτελέσματα των αγώνων.

Αν η ανάμειξη των πολιτικών ταγών με το ποδόσφαιρο ήταν προϊόν του ενδιαφέροντός τους γι΄ αυτό καθεαυτό το άθλημα ή έστω για να τηρηθούν οι κανόνες, θα μπορούσε κανείς να δείξει κατανόηση. Με το σκεπτικό ότι η ενασχόληση με το σπορ που συγκινεί τόσο μεγάλα πλήθη σχεδόν σε όλη την υφήλιο είναι μια κοινωνική πραγματικότητα που δεν μπορεί να παραβλέπει κάποιος που μετέχει στα κοινά.

Δεν είναι, όμως, έτσι.  

Διότι στην πράξη τα πράγματα αποδεικνύονται εντελώς διαφορετικά. 

Η πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου –ή, κατ΄ άλλους, η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής- έχει ξεκάθαρα ψηφοθηρικά ελατήρια. Οι τοποθετήσεις των περισσοτέρων πολιτικών στελεχών γίνονται με… οπαδικά κριτήρια. Και κάπως έτσι οι υποτιθέμενοι ταγοί της κοινωνίας που εκλέγονται για να καθοδηγούν τους πολίτες μετατρέπονται σε ενεργούμενα των ολίγων φανατικών των οποίων ολόκληρος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τις γηπεδικές θύρες.
 

Η αδυναμία της πολιτικής τάξης να πάρει θέση υπέρ της νομιμότητας και να τηρήσει στάση ουδετερότητας απέναντι σε ζητήματα που δεν έχουν πολιτική χροιά αποτελεί την καλύτερη απόδειξη για το πόσο ψοφοδεές είναι το πολιτικό προσωπικό που μας εκπροσωπεί.  

Ένα πολιτικό προσωπικό το οποίο μπορεί να ψηφίζει Μνημόνια, να κόβει μισθούς και συντάξεις, επειδή έτσι επιβάλει η κομματική πειθαρχία ή η διατήρηση της βουλευτικής έδρας που θα κινδύνευε σε περίπτωση πτώσης της κυβέρνησης και προσφυγής σε εκλογές, πλην όμως, δεν μπορεί να αντισταθεί στις απειλές των παραγόντων που κινητοποιούν τους οπαδικούς στρατούς.

Φαίνεται ότι τα λόμπι των χούλιγκανς είναι ισχυρότερα από όλες τις άλλες «ομάδες πίεσης» που λειτουργούν στη χώρα. 

Το ζήσαμε παλαιότερα όταν η Ελλάδα κόπηκε στα δύο για να μην… ανιχνευθούν παράνομες ουσίες στα ούρα ενός Βούλγαρου ποδοσφαιριστή. 

 Το είδαμε πιο πρόσφατα με την πολιτική υποστήριξη που έτυχε ο παράγων που εισέβαλε ένοπλος στον αγωνιστικό χώρο. 

Το βλέπουμε και τώρα με την (ν)τροπολογία που η ψήφισή της ισοπέδωσε όλες τους κανόνες και όλες τις πρακτικές της καλής νομοθέτησης που είχε υποσχεθεί η σημερινή κυβέρνηση, δεσμευόμενη να μην κάνει όσα έκαναν οι «άλλοι»…

Γι΄ αυτό και το αυτογκόλ το οποίο δέχθηκε η κυβέρνηση είναι...

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Γαλάζια περί νομιμότητας αντίληψη!

Γράφει ο "Άλκης ο Ποδοσφαιρικός"

Περίεργη αντίληψη περί νομιμότητας έχετε κ. Καλαφάτη μου.
 

Δεν αντιλαμβάνομαι σε τι διαφοροποιείται η ενέργειά σας αυτή από την απαίτηση Βούτση να αφήσει ελεύθερους η ασφάλεια τους εισβολείς της Βουλής.
 

Τουλάχιστον, ζητήσατε και εσείς να τους γυρίσουν σπίτια τους με ταξί;
 

Με τη λογική σας αυτή, να μη διωχθούν ούτε οι Ρουβίκωνες, να μη συλληφθεί και ο τοξοβόλος του Συντάγματος, να αφήσουμε και τους μπαχαλάκηδες να αλωνίζουν όπως επί ΣΥΡΙΖΑ! Γιατί να εξαιρούνται μόνο οι χουλιγκάνοι; Κρίμα κι άδικο!
 

Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά, για να χαϊδέψουμε την εκλογική μας πελατεία, είναι κακό πράγμα, κ. Καλαφάτη μου.
 

Και αν μου επιτρέπετε, κ. Καλαφάτη μου, ένα γενικότερο σχόλιο, συνολικά ως ΝΔ και κυβέρνηση μια τρύπα στο νερό κάνατε στην υπόθεση του ποδοσφαίρου, που κυριαρχεί στην επικαιρότητα τις τελευταίες μέρες:
 

Έχετε και τους ΠΑΟΚτζήδες και τους Ολυμπιακούς να σας βρίζουν ταυτόχρονα, ενώ ανεδείχθη σοβαρό εσωκομματικό πρόβλημα με τον Σαμαρά να αψηφά χωρίς καμία συνέπεια την εσωκομματική πειθαρχία που (ανοήτως κατά την άποψή μου) ετέθη για μια τροπολογία αφορώσα το ποδοσφαιρικό πειθαρχικό δίκαιο!
 

Δηλαδή η συνοχή της κυβέρνησης εξαρτάται από το ποδόσφαιρο;! 

Αυτή την εντύπωση θέλετε να δώσετε στην κοινή γνώμη;
 

Αν ναι...

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η πολιτική – κλωτσοσκούφι

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Toυ ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι πιο δύσκολο ακόμη και από το να τετραγωνίσεις τον κύκλο. Πώς μπορείς να τετραγωνίσεις την μπάλα; Πώς μπορείς να διαγράψεις τον Ζαγοράκη και συγχρόνως να υποκύψεις στην απειλή του Ζαγοράκη;

Ετσι διατυπωμένο, το ερώτημα μοιάζει παραπειστικό. Οπως δεν μπορεί κανείς να τετραγωνίσει την μπάλα, έτσι δεν μπορεί και μια κυβέρνηση να υποκύψει σε κάποιον που μπορεί να έλαμψε με την παρουσία του στα γήπεδα αλλά στο Ευρωκοινοβούλιο έλαμψε με την απουσία του. Η κυβέρνηση, με άλλα λόγια, δεν θα μπορούσε να υποκύψει στον ευρωβουλευτή Ζαγοράκη και – πολύ περισσότερο – δεν θα μπορούσε να υποκύψει στον ποδοσφαιριστή. Υπέκυψε όμως στον ψηφοσυλλέκτη Ζαγοράκη. Ή, αν θα έπρεπε να αποπροσωποποιήσει κανείς την υποταγή, υπέκυψε στο πολιτικό κόστος.

Από μια άποψη, η κυβέρνηση μοιάζει να πείστηκε πως θα μπορούσε να τετραγωνίσει την μπάλα ξεφουσκώνοντάς την. Είναι αμφίβολο όμως πως με μια ξεφούσκωτη μπάλα μπορεί να ξεφουσκώσει ένα πρόβλημα. 

Είναι εξίσου αμφίβολο πως το πρόβλημα μπορεί να ξεφουσκώσει με έναν ξεφούσκωτο νόμο – ή, ποδοσφαιρικά μιλώντας, με έναν νόμο που έγινε κλωτσοσκούφι για να αποφευχθεί το πολιτικό κόστος.

Το πρόβλημα δεν ξεφουσκώνει ακόμη και αν κρυφτεί κάτω από τον υποτιθέμενο κίνδυνο της κοινωνικής ταραχής που λένε οι κυβερνητικοί πως θα προκαλούσε στη Βόρεια Ελλάδα η εφαρμογή του νόμου. Ακόμη και η νέα ρύθμιση, αυτή που λογίζεται ως «ευνοϊκή», μπορεί να αποδειχθεί στην πραγματικότητα μια τρόμπα που θα κάνει την μπάλα να σκάσει.

Ακόμη όμως και αν δεν επαληθευτεί ο φόβος, το πρόβλημα για την κυβέρνηση παραμένει. Κι αν ο ένας λόγος είναι η υποταγή στο πολιτικό κόστος, ο άλλος είναι αυτή που προβάλλεται από την κυβέρνηση ως αιτία της υποταγής: Μα μπορεί μια ποδοσφαιρική ομάδα ή – ακόμη πιο αποστασιοποιημένα – μια ανώνυμη εταιρεία, να θεωρείται από μια κυβέρνηση ισοδύναμη με μια οικονομική κρίση;  

Μπορεί το κοινωνικό κόστος της ανέχειας να αξιολογείται όσο το κοινωνικό κόστος ενός υποβιβασμού;
 
Είναι αδύνατον, όπως είναι αδύνατο να τετραγωνιστεί η μπάλα. Κι αυτό για μια κυβέρνηση είναι κάτι παραπάνω από έγκλημα. Είναι κάτι παραπάνω και από λάθος.  

Είναι μια κίνηση πολύ υψηλού ρίσκου και εξαιρετικά αμφίβολου αποτελέσματος. 

Είναι, με μια λέξη, αυτογκόλ.

Είναι το αυτογκόλ μιας κυβέρνησης που για να αποφύγει το πολιτικό κόστος φαίνεται διατεθειμένη να μην ταράξει πια την κοινωνία στη νομιμότητα – τη νομιμότητα των άκαπνων δημόσιων χώρων, του πανεπιστημιακού ασύλου, των καταλήψεων -, αλλά στις ρυθμίσεις.  

Δείχνει ακόμη να υποκύπτει σε ένα από εκείνα τα ρητά χάρις στα οποία έγινε διάσημος ως κωμικός ο Γκράουτσο Μαρξ. Εχει τις απόψεις της, αλλά εάν δεν αρέσουν έχει κι άλλες. 

Εχει νόμους κι έχει κι άλλους. Νόμους για όλες τις ανάγκες, νόμους για όλα τα γούστα.

Ακόμη χειρότερα, η κυβέρνηση φάνηκε να υποχωρεί πριν ακόμη δοκιμαστεί εκεί όπου αργά ή γρήγορα δοκιμάζονται όλες οι κυβερνήσεις:  

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μετά τις πάπιες, οι κότες…

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο  (Διαβάστε με προσοχή...)

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΥ

Δυο μέρες διαβάζω διάφορα για την ιστορία της εβδομάδας, δηλαδή το πόρισμα της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού για τη σχέση του ΠΑΟΚ με την Ξάνθη και την συνακόλουθη παρέμβαση της Κυβέρνησης, ώστε να αλλάξουν οι ποινές για τις διαπιστωμένες παρανομίες.

Οφείλω να πω ότι γελάω απίστευτα, όχι με τις περιπέτειες των ομάδων, η ιστορία των οποίων απέκτησε μαύρες σελίδες – πράγμα καθόλα δυσάρεστο, αλλά με την αμηχανία όσων από το ξεκίνημα της υπόθεσης έλεγαν και λένε διαρκώς ψέματα.  

Αν διαβάσετε τις αρχικές ανακοινώσεις των ομάδων, τις απειλές για μηνήσεις, τους όρκους ότι είναι άσπιλες και καθαρές, τη βεβαιότητα τους ότι στην ακρόαση της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού τα πήγαν περίφημα και τις εκτιμήσεις τους ότι έλαμψε η αλήθεια κτλ, θα καταλάβετε ότι όλα αυτά λέγονται για ένα μόνο λόγο: γιατί όσοι τα λένε πιστεύουν ότι απευθύνονται σε ανθρώπους που έχουν πάρει διαζύγιο με τη λογική.

Δεν ισχύει για τα μέλη της ΕΕΑ και δεν ισχύει και για τους περισσότερους ανθρώπους που παρακολούθησαν την υπόθεση και είχαν καταλάβει πως από την τακτική και την υπερασπιστική τους γραμμή οι δυο ΠΑΕ δεν είχαν επαρκείς εξηγήσεις για ό,τι έγινε. Όπως δεν είχαν τελικά και επαρκείς δικαιολογίες.

Τι ακριβώς αποφάσισε η ΕΕΑ

Σιχαίνομαι τις εκτιμήσεις για το τι θα γίνει – όλες αυτές τις μελλοντολογίες των δημοσιογράφων και των δικηγόρων, που βασίζονται πάντα σε ό,τι ο άλλος θέλει να ακούσει: σε όλες αυτές τις ιστορίες προτιμώ τα δεδομένα. 

Το δεδομένο στην ιστορία αυτή είναι ότι η αρμόδια κατά το νόμο επιτροπή του Κράτους εξέτασε μια υπόθεση και κατέληξε σε ένα συμπέρασμα: το συμπέρασμά της είναι ότι οι δυο εταιρίες παρανόμησαν.  

Επειδή διακινείται κυρίως σύγχυση, θέλω να επισημάνω κάτι απλό: όσοι μιλάνε να διαβάσουν την απόφαση που έβγαλε η ΕΕΑ κι αν δεν την καταλαβαίνουν να βάλουν κάποιος δικηγόρο να τους την εξηγήσει.

Οι λεπτομέρειες της ιστορίας είναι γνωστές. Οι δυο ομάδες κατηγορήθηκαν ότι έχουν τον ίδιο ιδιοκτήτη και η ΕΕΑ αφού ερεύνησε τα σχετικά έγραφα (εμβάσματα, μετοχολόγια, διαδρομή χρήματος μέσω κυπριακών εταιριών κτλ) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έχουν κοινή ιδιοκτησία.  

Οι υποθέσεις ήταν δυο: η πρώτη αφορούσε αυτό το γεγονός, δηλαδή αν προκύπτει πολυιδιοκτησία, και η δεύτερη αφορούσε το μετοχολόγιο της Ξάνθης ειδικότερα, τις μεταβολές του και τις πιθανές παρατυπίες. 

Η ΕΕΑ, βγάζοντας μια πραγματική εντυπωσιακή απόφαση, έδωσε και συγκεκριμένες κατευθύνσεις για τη συνέχεια.  

Για το ζήτημα των παραβάσεων στο μετοχολόγιο της Ξάνθης η ΕΕΑ ζήτησε την ανάκληση του πιστοποιητικού λειτουργίας της ομάδας.

Στον Πειθαρχικό Κώδικα της ΕΠΟ υπάρχει συγκεκριμένο άρθρο που αφορά την ανάκληση ή μη χορήγηση πιστοποιητικού απο την ΕΕΑ: ο αθλητικός δικαστής δύναται να εξετάσει τα δεδομένα και την βασιμότητα της απόφασης. 

Για τη δεύτερη όμως υπόθεση, το θέμα της κοινής ιδιοκτησίας του ΠΑΟΚ και της Ξάνθης, δεν υπάρχει πόρισμα, αλλά έκθεση, την οποία η ΕΕΑ διαβιβάζει στον αθλητικό δικαστή για τα περεταίρω. Αυτή η έκθεση, λόγω του ότι δεν προβλέπει αφαίρεση πιστοποιητικού, δεν μπορεί να υποστεί έλεγχο βασιμότητας. Ο,τι έχει διαπιστωθεί από την ΕΕΑ στα αθλητικά δικαστήρια θα πρεπε απλά να τιμωρηθεί με βάση το νόμο 2725/1999, που λέει οτι για το αδίκημα της πολυϊδιοκτησίας μόνη ποινή είναι ο υποβιβασμός. 

Γιατί τα αναφέρω αυτά;

Για να γίνει κατανοητός ο πανικός της Κυβέρνησης: χθες το πρωί οι αρμόδιοι νομικοί της ενημέρωσαν τους αρμόδιους Υπουργούς και Υφυπουργούς ότι αν η απόφαση φτάσει στον αθλητικό δικαστή δεν υπάρχει κανένας απολύτως τρόπος οι ομάδες να γλυτώσουν. Θα έπρεπε να γίνει κάτι περισσότερο αστείο και από το ρεζιλίκι της τροποποίησης του νόμου που θα γίνει σήμερα. Αλλά συγχωρείστε με: μελλοντολογώ κι εγώ ενώ υποσχέθηκα να μείνω στα δεδομένα.

Με το κοπάδι στην πλάτη

Τι έχουμε λοιπόν εδώ; 

Εχουμε μια διαπιστωμένη από την ΕΕΑ παρανομία με προβλεπόμενες από το νόμο ποινές: τίποτα άλλο. 

-Την υποχρέωσε κανένας την διοίκηση της Ξάνθης να πουλήσει την θυγατρική της στον Καλπατζίδη; Κανείς. 

-Την υποχρέωσε κάποιος να μην δηλώσει την μεταβολή και να την κρύψει; Δεν νομίζω.  

-Της απαγόρευσε κάποιος να εμφανιστεί στην ΕΕΑ και να δώσει επαρκείς εξηγήσεις;

Όχι φυσικά.  

-Επέβαλε κάποιος στον Καλπατζίδη να έχει στις δυο εταιρίες του τους ίδιους ανθρώπους; Αν κάποιος υπάρχει δεν έχει όνομα.  

-Στέρησε κάποιος από τον ΠΑΟΚ τη δυνατότητα να απολογηθεί; Δεν μου προκύπτει. 

-Απαγόρευσε κανείς στον ανιψιό του Σαββίδη να εμφανιστεί στη διαδικασία; Προφανώς και όχι.  

-Πέταξε κανείς στα σκουπίδια τα υπομνήματα των εταιριών των Σαββίδηδων που εμπλέκονται; Ούτε για αστείο. 

-Υπαγόρευσε κανείς στους δικηγόρους τους την γεμάτη αρλούμπες του στυλ «δεν είναι ο Ιβάν Σαββίδης ιδιοκτήτης του ΠΑΟΚ» υπερασπιστική τους γραμμή; Κανείς. 

Μόνοι τους έκαναν ό,τι έκαναν, δική τους ήταν η μπαγαποντιά (σύμφωνα με την ΕΕΑ), δική τους η αδυναμία να εξηγήσουν τα ανεξήγητα. Και δική τους η ντροπή.  

Τους πιάσανε όχι με την γίδα στην πλάτη, αλλά με κοπάδι ολόκληρο.

 Ένα ακόμα παραμύθι

Το μέλος της επιτροπής και εισηγητής της απόφασης κ. Αρκούδης μιλώντας χθες στον Αρη Ασβεστά εξήγησε ότι η απόφαση ήταν σχεδόν ομόφωνη : «Για το θέμα της μεταβίβασης των μετοχών της Ξάνθης οι ψήφοι ήταν 4-1, για τα λάθη που υπήρχαν στο μετοχολόγιο της Ξάνθης ήταν 5-0, ενώ για πολυδιοκτησία ΠΑΟΚ και Ξάνθης 4-1. (…). Υπάρχει ένας νόμος που προβλέπει την ποινή του υποβιβασμού. (…) Οι συνάδελφοι μου ήταν όλοι πεπεισμένοι ότι τελέστηκαν τα παραπτώματα από τον ΠΑΟΚ και τη Ξάνθη» είπε και τόνισε πως ο νόμος στον οποίο βασίστηκαν βρίσκεται σε ισχύ τα τελευταία είκοσι χρόνια. 

Ξεκαθάρισε επίσης ότι καμία μεθόδευση δεν υπήρχε ως προς τη σύσταση της επιτροπής. «Ακούστηκε ότι διορίστηκαν νέα μέλη. Ο προηγούμενος πρόεδρος παραιτήθηκε τον Μάιο και από τον Μάιο και έπειτα ο κ. Βασιλειάδης δεν διόρισε πρόεδρο. Μόλις ανέλαβε ο κ. Αυγενάκης, αναγκάστηκε να διορίσει αμέσως για να βγουν τα πιστοποιητικά συμμετοχής των ΠΑΕ και των ΚΑΕ στα πρωταθλήματα.  Ο κ. Τζουλάκης, ένας καλός δικαστής, είναι εκεί από το καλοκαίρι. Δεν μπήκε χθες. Όλοι οι άλλοι, πλην του καθηγητή που διορίστηκε τελευταία γιατί υπήρχε κενή θέση, υπήρχαν από την εποχή Κοντονή και Βασιλειάδη» είπε.

Οι δήθεν παρεμβάσεις στην Επιτροπή είναι ένα ακόμα παραμύθι που το καταρρίπτει η ίδια η πραγματικότητα: πριν λίγες μέρες η Επιτροπή Αδειοδότησης της ΕΠΟ (μια άλλη αρχή που καμία σχέση δεν έχει με καμία κυβέρνηση) αφαίρεσε κι αυτή το πιστοποιητικό συμμετοχής της Ξάνθης στο πρωτάθλημα κι αν δεν την υποβίβασε είναι γιατί η ΕΠΟ έχει καταργήσει την ποινή του υποβιβασμού: ο διευθυντής αδειοδότησης κ. Γιώργος Δημητρίου το χαρακτήρισε «επιβράβευση της παρανομίας».

Ας μην ξεχάσουμε τίποτα

Οποιος με την υπόθεση μπλέκει μοιράζει καταδίκες διότι είναι φανερό το τι έγινε. Σε μια κανονική χώρα μετά από μια διαπιστωμένη παράβαση θα έπιανε δουλειά η τακτική δικαιοσύνη για να αποδώσει ευθύνες στα πρόσωπα που έστησαν την ιστορία – αυτά φταίνε.  

Στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια σειρά από παρανομίες που έκαναν επιχειρηματίες. Κάποιος αγόρασε την Ξάνθη για να τη διοικεί πίσω από την κουρτίνα, κάποιος χειραγώγησε ένα πρωτάθλημα ενώ αυτό δεν επιτρέπεται, κάποιος έκρυψε την αγορά  της Ξάνθης (ή ξέχασε (!) να τη δηλώσει), κάποιος δεν δήλωσε τα χρήματα και κάποιος απειλεί από την τηλεόραση ότι θα κόψει την Ελλάδα στα δυο αποκαλώντας Υπουργούς «υπαλλήλους», «δούλους», «εκπρόσωπους επιχειρηματικών συμφερόντων» κτλ κτλ. 

Το μέλημα ενός σοβαρού Κράτους, τώρα που οι παραβάσεις, διαπιστώθηκαν θα πρεπε να είναι το πώς θα τιμωρηθούν παραδειγματικά όλοι αυτοί γιατί η πολυϊδιοκτησία είναι χειρότερο παράπτωμα από την χειραγώγηση ενός αγώνα: κατέχοντας δυο ομάδες στήνεις ένα πρωτάθλημα, βάζοντας απλά τη δεύτερη να μοιράζει βαθμούς για να παίζεις φιλικά. 

Σε ένα κανονικό Κράτος οι τιμωρίες των εμπλεκόμενων προσώπων θα ήταν υποδειγματικές για να μην τολμήσει άλλος να κάνει κάτι ανάλογο. 

Αλλά στη Μπανανία των νταραβερτζήδων που μας κυβερνούν...

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Στη Γαλλία o Kούλης για να ακυρωθεί ο υποβιβασμός της Μαρσέιγ του 1994

Γράφει το ΕΜΟ ΤΕΑΜ

-Κι έτσι αγκαλιασμένοι πάμε για Πρωτάθλημα στη ΝΑ Μεσόγειο, Κυριάκο. Αλλά πριν πιάσουμε τα θέματα κοινού ενδιαφέροντος (φρεγάτες και άλλα ρυμουλκά και πλεούμενα) πες μου βρε σατανά πως τους πετσόκοψες έτσι. Μα και οι δύο μονομάχοι να σου έχουν υποχρέωση;

-Alors, c’est la guerre!

-Αυτό το είπε ο Μεταξάς. Θέλουμε τη τεχνογνωσία σου για να ακουρώσουμε τον υποβιβασμό της Μαρσέιγ του 1994. Γϊνεται;

-Είναι απλό Εμανουέλ. Τραβάς μια τροπολογία με αναδρομική ισχύ, λες επίσης πως το όποιο αδίκημα έχει παραγραφεί και...

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Ζαγοράκης ως... μεζές

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Πολιτικά, ο Θοδωρής Ζαγοράκης ήταν μεζές. Το «φάγωμά» του δεν ενοχλεί κανέναν. Δεν είναι κανονικός πολιτικός, για να έχει εσωκομματική αναφορά. Η διαγραφή του δεν ζημιώνει καν τον ίδιο, αφού του επιτρέπει να εμφανίζεται σαν ήρωας στο ποίμνιο που τον ανέδειξε.

Η παραδειγματική αποπομπή του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή ήταν το φανταχτερό περιτύλιγμα της όντως πολιτικής απόφασης. Το Μαξίμου έπρεπε κάπως να σερβίρει το γεγονός ότι αλλάζει τον νόμο σε εκκρεμή υπόθεση. Ικανοποιεί το αίτημα του Ζαγοράκη, καρατομώντας τον. Από αυτή την άποψη, η κυβέρνηση, όντως, δεν εκβιάστηκε. Ενέδωσε, προτού εκβιαστεί.

Το σκεπτικό που ανέπτυξε ρητώς ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, για απειλή στην «κοινωνική συνοχή», συνιστά έτσι αβίαστη ομολογία ενός αντιθεσμικού κυνισμού: Η πολιτεία αναγνωρίζει ότι εξαρτά την εφαρμογή του νόμου από τις εικαζόμενες κοινωνικές αντιδράσεις. Αν ο νόμος είναι δυσάρεστος, αν μπορεί να δώσει λαβή σε χουλιγκανικές εξάρσεις, τόσο το χειρότερο για τον νόμο.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η απειλή να κοπεί η χώρα στα Τέμπη δεν ήταν υπαρκτή. Το πολιτικό κόστος είχε ήδη γίνει αισθητό πριν του δώσει φωνή ο πρώην ποδοσφαιριστής που υποδύεται τον ευρωβουλευτή. Παράγοντες λιγότερο έκδηλης ποδοσφαιροφροσύνης είχαν αρχίσει να λαλούν και να προετοιμάζουν τον αναβρασμό. Το ερώτημα είναι: Αποφεύγει η κυβέρνηση το κόστος με τη σολομώντεια επέμβασή της;

Λένε ότι στρέφει εναντίον της τους οπαδούς και της μιας και της άλλης πλευράς. 

Ολοι νιώθουν αδικημένοι.  

Το καθολικό αίσθημα αδικίας δίνει έτσι έναν αντίστροφο ορισμό της διαιωνιζόμενης ανομίας: Κανείς δεν δέχεται να υπαχθεί στον κανόνα, γιατί μπορεί διαρκώς να επικαλείται την ατιμώρητη παρανομία του άλλου. Σε μια παγίως ανομική κατάσταση –μια Μετασοβιετία– η παρανομία γίνεται αντιληπτή ως θεμιτή άμυνα. Οφθαλμός αντί οφθαλμού. Παράγκα αντί παράγκας.

Αν υπάρχει κόστος για την κυβέρνηση, δεν εξαντλείται στους τροφίμους και στους πωρωμένους της μιας ή της άλλης παράγκας. Από τον υπολογισμό του κόστους έχει, παραδόξως, εξοβελιστεί εκείνη η σιωπηλή μερίδα της κοινωνίας που παρακολουθεί με αηδία το παίγνιο εξουσίας με πρόσχημα το ποδόσφαιρο· που το βλέπει και το οσμίζεται σαν αέναο έλος πολιτικής παρακμής.

Υποτίθεται ότι η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται ως σπονδυλική της στήλη ακριβώς αυτό το κομμάτι της κοινωνίας. Υποτίθεται ότι αυτή την πολιτική κουλτούρα –της «κανονικότητας» των ανθρώπων της «μεσαίας τάξης», που δεν έχουν τα μυαλά τους στα κάγκελα– καλλιεργεί σαν πολιτικό της κεφάλαιο.

Πώς συμβιβάζεται το στρατηγικό της στίγμα με τη στάση της στη διαμάχη μεταξύ των παραγόντων;  

Συμβιβάζεται μόνο για...

NoυΔοΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο... βασιλιάς Κούλης είναι γυμνός

Toυ ΑΔΕΞΙΟΥ ΔΕΞΙΟΥ

Αμφιβάλουμε αν θα συνέλθει σύντομα η κυβέρνηση μετά από το αυτογκόλ που έβαλε με την ντροπολογία για την υπόθεση ΠΑΟΚ - Ξάνθης.

Τελικά ο πρωθυπουργός αντί να τολμήσει να σπάσει αυγά και να τραβήξει αυτιά όπως προτείναμε σε προηγούμενο άρθρο, επέλεξε να αφήσει το ποδόσφαιρο να νοσεί και ένιψε τας χείρας του προτάσσοντας την ντροπολογία ως την ενδεδειγμένη λύση.
Βέβαια, όλοι είδαμε πως υποδέχθηκαν την καταλληλότητά της οι εμπλεκόμενες πλευρές.

Με αύξηση των εκατέρωθεν πυρών και την αμηχανία της κυβέρνησης να χτυπάει κόκκινο για τον αντίκτυπο που θα έχει η σύγκρουση Μαρινάκη - Σαββίδη στην κοινωνική συνοχή της χώρας.

Κι όλα αυτά με δική της υπαιτιότητα. Επειδή δεν τόλμησε, αλλά προτίμησε να γίνει σάκος του μποξ των ολιγαρχών του ποδοσφαίρου.
Με την πλευρά Μαρινάκη να την κατηγορεί ότι αθώωσε τον Σαββίδη και του Σαββίδη ότι χάρισε το πρωτάθλημα στον Μαρινάκη.

Ας ελπίσουμε η κόντρα των ολιγαρχών να παραμείνει σε επίπεδο κατηγοριών και να μην περάσει στους οπαδούς. Γιατί κυριολεκτικά καήκαμε.

Είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η χώρα τη στιγμή που έχει απέναντί της έναν απρόβλεπτο ταραξία.

Κατά τ’ άλλα, η ντροπολογία επιλέχθηκε για να αποσοβηθεί η απειλή του διχασμού της κοινωνίας.

Τα βάσανα του Μαξίμου όμως δεν σταματούν εδώ, καθώς η ντροπολογία άναψε και ενδοκυβερνητικές φωτιές.

Δεν είναι και λίγο το εκκωφαντικό μήνυμα που έστειλε ο Σαμαράς στον Μητσοτάκη δια της ηχηρής απουσίας του από την ψηφοφορία.

Ωστόσο, όπως πληροφορούμαστε, η κυβέρνηση διέρρευσε ότι δεν τίθεται ζήτημα με την στάση του πρώην πρωθυπουργού.

…Κότα, τρίλειρη και μακροπουπουλάτη, που θα έλεγε κι η Ντόρα.

Πρόκειται για τον απόλυτο εξευτελισμό.

Ο Μητσοτάκης διέγραψε πάραυτα τον Ζαγοράκη επειδή ο έρμος είπε την άποψή του, ενώ την ίδια στιγμή έθεσε ζήτημα κομματικής πειθαρχίας με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να ξεκαθαρίζει ότι όποιος δεν ψηφίσει την τροπολογία θα διαγραφεί.

Προφανώς, οι απειλές ήταν για βουλευτάκους κι όχι για πρώην πρωθυπουργούς.

Πραγματικά, ούτε πρωτοετής φοιτητής πολιτικών επιστημών δεν θα προέβαινε σε τέτοιου μεγέθους ατόπημα.

Δεν ξέρουμε αν το έχουν αντιληφθεί στο Μαξίμου, αλλά...

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΗς κανονικότητας κωμωδία

Σαν σήμερα (30/1/ΧΧΧΧ)

1595: To θεατρικό έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Γουίλιαμ Σαίξπηρ κάνει πρεμιέρα στο Λονδίνο.

1945: Ανασυγκροτείται το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων

1957: Θεμελιώνεται η νέα λαχαναγορά στου Ρέντη.

1965: Νομοθετική κατοχύρωση για την 35ετία των δημοσίων υπαλλήλων.

1969: Οι Beatles δίνουν την τελευταία δωρεάν συναυλία τους, στην ταράτσα της δισκογραφικής εταιρίας Apple.

1948: Δολοφονείται από ινδουιστές εξτρεμιστές ο Μαχάτμα Γκάντι,

1951: Πεθαίνει ο αυστριακός κατασκευαστής αυτοκινήτων Φέρντιναντ Πόρσε, ιδρυτής της αυτοκινητοβιομηχανίας Porche και σχεδιαστής του θρυλικού «σκαραβαίου».

1975: Πεθαίνει ο Ορέστης Μακρής

2019 Πεθαίνει από καρκίνο σε ηλικία 66 ετών ένας από τους μεγαλύτερους αστέρες της R&B μουσικής τις δεκαετίες του 1980 και 1990, ο Τζέιμς Ίνγκραμ.

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Όλο το έθνος προσκυνάει σώβρακα και φανέλες

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ

Είμαι  ΑΕΚάρα από  τα νηπιακά μου  χρόνια. Κι  όμως  αν  ο μεγαλομέτοχος  κατείχε-πλαγίως-μερίδιο κι άλλης ομάδας δεν  θα έβγαζα τσιμουδιά  αν  κατρακυλούσαμε στην Β Εθνική. Για τιμωρία.
 

Το λέει ο Νόμος;  

Να γίνει. Είτε πρόκειται για ΑΕΚ, ΠΑΟ, ΠΑΟΚ, Ολυμπιακό. Για κάθε συγκρότημα παράνομο και εξωσθεμικό. Αυτό πα να πει σεβασμός και τήρηση της κανονικότητας

Μπαίνουμε στο Ζαφείρι που όλοι γνωρίζουν πως εκεί συντελείται όργιο ναρκωτικών; Οχι; Ε τότε οι εκκαθαρίσεις στα Εξάρχεια είναι ζήτημα πολιτικό και εντελώς επικοινωνιακό.  

Επομένως κανονικότητα αλα καρτ. Εκεί που βολεύει. Αμα δεν βολεύει πάει φούντο κάθε κανονικότητα. Κυρίως ποδοσφαιρική

Από την άλλη, λέω μέσα μου, τι να έκανε ο Κυριάκος; 

Εδώ η Ελλάδα χάνεται. Εδώ η Τουρκία με ασυγκράτητη βουλιμία να κατασπαράξει τις “σάρκες” του Αιγαίου. Εδώ πανδημία. Εδώ όλα τα κακά της μοίρας μας. Κι εμείς τώρα θα βάλουμε μπελάδες μ τον ΠΑΟΚ και τους Βορειολεδίτες; Που έτσι κι αλλιώς ακραδάντως πιστεύουν ότι η εξουσία είναι συγκεντρωμένη στην Αθήνα και πως κάθε κυβέρνηση τους έχει γραμμένους στα παλαιότερα των υποδημάτων της.

Ετσι με κανονικό αλλά αντικανονικό, επί της ουσίας, νομοθετικό ελιγμό ο ΠΑΟΚ δεν πρόκειται να πάθει τίποτα. Αρα τα πλήθη “τυφλών” οπαδών δεν θα ορμήσουν εναντίον “χειμερινών ανακτόρων”. Αρα γαλάζιοι ψήφοι δεν θα χαθούν. Αρα όλα μέλι γάλο. Αρα ηρεμία. Και παρεμπιπτόντως έξω απ εδώ στον Θεόδωρο Ζαγοράκη τον ποδοσφαιρικό

Ενα λοιπόν. Ολα εδώ στο Ελλάντα κρίνονται και ρυθμίζονται ανάλογα με τους συσχετισμούς δύναμης.  

Είσαι μεγάλη ομάδα; Κανένα πρόβλημα. Υπεράνω νόμων και θεσμών. 

Είσαι μικρή ομάδα; Φάε μερικές φάπες και βγάλε το σκασμό

Δύο λοιπόν. Επομένως η χώρα σε διαρκή ομηρία. Παρανομίας, βίας, χουλιγκανισμού. Αλλιώτικα ο στρατός ο οπαδικός θα μπουκάρει και θα τα κάνει όλα λίμπα. Επομένως οι οπαδοί της ομάδας θα ψηφίσουν άλλο κόμμα

Τρία λοιπόν. Εκ των αποτελεσμάτων το συμπέρασμα μελαγχολικό. Η Σωρρακώσταινα η εξαίρεση του ευρωπαικού κανόνα. 

Η Αγγλία με το νόμο της Θάτσερ και τον αποκλεισμό, επί σειρά ετών, όλων των μεγάλων ομάδων. Η Ιταλία με αποκλεισμένη και υποβιβασμένη την μεγάλη ¨κυρία” Γιουβέντους. Αλλά η Ελλάδα, ξέρετε παιδιά, πορεύται και υποκλίνεται στο νόμο του (φερ ειπείν) Ιβάν Σαββίδη

Τέσσερα λοιπόν. Μεγαλοστελέχη της Νέας Δημοκρατίας, από τη Βόρειο Ελλάδα, πρότιμησαν να συνταχθούν με τα πλήθη του ΠΑΟΚ παρά να ακολουθήσουν και να σεβαστούν την κανονικότητα. Οπως η περίπτωση του κύριου Απόστολου Τζιτζικώστα. Του “γαλαζοαίματου” που για τα Εξάρχεια και τις καταλήψεις επικαλείται Νόμο και Τάξη. Αλλά μπροστά στη δημοφιλία του ΠΑΟΚ τα ξεχνάει όλα. Οχι χαζός είναι να τα βάλει με τους χουλιγκάνους; Πριτς!

Και τέλος η περίπτωση...

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ποδόσφαιρο – πολιτική, σημειώσατε 1

Του Γιάννη Σιδέρη

Ήταν 1987 όταν οι οργανωμένοι οπαδοί της Λάρισας κινητοποίησαν όλη την πόλη για να υπερασπιστούν  «το δίκαιο» της ομάδας τους. Η ΑΕΛ με προπονητή τον Γιάτσεκ Γκμοχ ήταν πρώτη στη βαθμολογία και ήλπιζε στην κατάκτηση του τίτλου.

Η ομάδα είχε ήδη μια ένδοξη στιγμή το1985, όπου κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος, αλλά η κατάκτηση του Πρωταθλήματος ήταν πέραν πάσης φαντασίας. Και ως καθαυτό ονειρικό  γεγονός, αλλά και ως συμβολικό χτύπημα της περήφανης επαρχίας κατά του ποδοσφαιρικού κατεστημένου της Αθήνας.

Φευ κατά την εξέταση των ποδοσφαιριστών  για ντοπάρισμα, βρέθηκαν παράνομες ουσίες στον οργανισμό του ποδοσφαιριστή  Γκέοργκι Τσίγκοφ. Η ποινή που προβλεπόταν ήταν η αφαίρεση τεσσάρων βαθμών,   γεγονός που ανάγκαζε την ομάδα και την πόλη να αποχαιρετήσουν το απίστευτο όνειρο που ζούσαν,  την κατάκτηση του Πρωταθλήματος. 

Η είδηση για την επιβολή της ποινής προκάλεσε την αντίδραση  των οργανωμένων οπαδών της «θήρας 1» που συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία της πόλης. Η είδηση εξαπλώθηκε με ταχύτητα φωτιάς σε ξερόχορτα καλοκαιρινής μέρας στον θεσσαλικό κάμπο. 

Οι καταστηματάρχες έκλεισαν τα μαγαζιά, οι μαθητές   απείχαν από τα μαθήματα, ο κόσμος βρέθηκε σε ένα διαρκές συλλαλητήριο, τα γύρω χωριά  κατέφθασαν για συμπαράσταση στην ομάδα της πρωτεύουσάς τους, και όλοι μαζί, ένα τεράστιο πλήθος, απέκλεισαν το σιδηροδρομικό δίκτυο και απέκοψαν την  εθνική οδό.

Έκαιγαν λάστιχα, έστησαν οδοφράγματα, υπό τις ευλογίες  ιερέων που παρευρίσκονταν ως αγανακτισμένοι χούλιγκαν, έκοψαν  την Ελλάδα στα δύο (και έδωσαν μαθήματα στους αγρότες για τις μετέπειτα   καταλήψεις των εθνικών οδών και τους αποκλεισμούς της χώρας).

Κατόπιν εντολής που έδωσε ο μέγας λαϊκιστής Ανδρέας, η ποινή απεσύρθη, ενώ αργότερα απεσύρθη και το σχετικό άρθρο του ΚΑΠ. Η Λάρισα κατέκτησε το πρωτάθλημα, όλη η περιοχή το βίωσε ως κοινωνική δικαίωση της παραγνωρισμένης ελληνικής επαρχίας ενάντια στο κατεστημένο του αθηνοκεντρικού κράτους, και βέβαια ο Αντρέας  δεν τραυμάτισε την σχέση του με την «περήφανη αγροτιά» που ήταν «η ραχοκοκαλιά του ΠΑΣΟΚ».

Οι νουνεχείς κατάλαβαν πλέον  ότι η αθλητική Δικαιοσύνη στη χώρα της φαιδράς Πορτοκαλέας  αποτελεί σύντομο ανέκδοτο. Κατάλαβαν επίσης ότι στον δυσώδη χώρο του ελληνικού  ποδοσφαίρου εφόσον ένα γεγονός ανεδείχθη ως μέγιστο πολιτικό πρόβλημα (και νίκησαν οι οπαδοί – ψηφοφόροι), δεν θα υπήρχε  η δυνατότητα να αντιμετωπιστούν οι καθεαυτού ποδοσφαιρικές ανομίες, όπως ας πούμε οι μετέπειτα «παράγκες».

Όχι γιατί κατ’ ανάγκην γιατί δεν το ήθελαν, αλλά γιατί η πολιτική ηγεσία είχε ηττηθεί από τα αποδυτήρια, και πλέον δεν διέθετε το αναλογούν  ηθικό έρεισμα. Η όποια της κίνηση, η όποια της απόφαση, η όποια ποινή, θα προσλάμβανε πολιτική χροιά και θα εκλαμβανόταν ως εύνοια των αντιπάλων του καταδικασθέντος.

Δεν εννοούμε ότι φταίει το τότε για το τώρα. Απλώς θεωρούμε  ότι ήταν η αιχμιακή στιγμή που θα μπορούσε να έχει τροχοδρομηθεί  μια διαφορετική πορεία, αλλά χάθηκε.

Η τωρινή υπόθεση ήταν ανάλογης κρισιμότητας αλλά πιο περίπλοκη. Υπήρχε όπως τότε η απαίτηση των οπαδών να «κοιμηθεί» ο νόμος (που έλεγε κάποτε  και ο Χριστόδουλος), υπήρχε το μόνιμο αίσθημα της καχυποψίας προς το αθηνοκεντρικό κράτος, αλλά πλέον υπάρχουν και δύο πανίσχυροι επιχειρηματίες που διά των ομάδων και των Μέσων Ενημέρωσης που κατέχουν, διαθέτουν σημαντική κοινωνική δύναμη.

Έτσι όπως έχει δημιουργηθεί η κοινωνική δυναμική από διαδοχικές κυβερνήσεις, με τον εναγκαλισμό της πολιτικής με τους ισχυρούς του χρήματος και του αθλητικού θεάματος, οποιαδήποτε απόφαση, και η πιο δίκαια, θα εκλαμβανόταν ως μεροληψία υπέρ του ενός  εκ των αντιμαχομένων.

Η σολομώντεια λύση που βρέθηκε από την κυβέρνηση προφανώς αποφορτίζει την κατάσταση προς το παρόν, ωστόσο δεν λύνει το πρόβλημα του ελληνικού ποδοσφαίρου.  

Το πολιτικό σύστημα δεν έχει την αντοχή να το αντιμετωπίσει.

Δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που άτολμη επέλεξε να ρίξει το θέμα «στα μαλακά». 

Είναι και...