ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Το σκιάχτρο του νεοφιλελευθερισμού

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

 

Ο νεοφιλελευθερισμός υπήρξε, διαχρονικώς, πολύ χρήσιμος στην Αριστερά. Το σκιάχτρο του κράδαινε κάθε φορά που ήθελε να συκοφαντήσει και να υπονομεύσει οποιαδήποτε μεταρρύθμιση που θα έβγαζε τη χώρα από το τέλμα. 

«Νεοφιλελεύθερη» ήταν η πρόταση Γιαννίτση που θα έσωζε το ασφαλιστικό· «νεοφιλελεύθερη» ήταν η πώληση της Ολυμπιακής, που ως κρατική εταιρεία είχε ζημίες 1,5 εκατ. ευρώ ημερησίως· ο «νεοφιλελευθερισμός» έφταιγε που οι ΔΕΚΟ έχαναν ένα σκασμό λεφτά χωρίς αποτέλεσμα· «νεοφιλελεύθερη» είναι η αναθεώρηση του άρθρου 16· «νεοφιλελεύθερος» ήταν ο κ. Κώστας Σημίτης, «νεοφιλελεύθερος και ο κ. Μάκης Βορίδης. «Νεοφιλελεύθερη» ήταν η απελευθέρωση των ταξί, που τόσο πάλεψε ο κ. Γιάννης Ραγκούσης, για να καταγγέλλει ο κ. Αλέξης Τσίπρας ότι «εξαπάτησε μια επαγγελματική κατηγορία που αριθμεί πάνω από 55.000 επαγγελματίες (...) Αυτή η πολιτική είναι εγκληματική για τη μεσαία τάξη, είναι εγκληματική για το περιβάλλον, είναι εγκληματική για την κοινωνία. Ο κ. Ραγκούσης πρέπει να δώσει εξηγήσεις» (21.7.2011).

 

Αν ψάξει κανείς στον παλιό διαδικτυακό τόπο του ΣΥΡΙΖΑ (www.syn.gr), που λειτουργούσε την περίοδο 1997-2013, θα βρει 3.496 αναφορές στον νεοφιλελευθερισμό. Τον κατήγγελλαν, δηλαδή, μέρα παρά μέρα. Συνεπώς είναι λογικό να τον επικαλούνται και οι «γεφυροποιοί» μπας και συγκινήσουν κανένα. Η κραυγή «νεοφιλελευθερισμός στα πρόβατα» λειτούργησε, και συνταγή που παράγει αποτελέσματα δεν την αλλάζεις. 

Εκτός αυτού είναι ξεκούραστη πολιτική επιλογή. Αντε τώρα να ψάχνει κάποιος να βρει θέσεις για το αύριο της χώρας· κούραση, μεγάλη κούραση. Καταγγέλλει, λοιπόν, τον νεοφιλελευθερισμό και ξεμπερδεύει. Ετσι κι αλλιώς η «κινηματική Αριστερά» τα τελευταία χρόνια αυτό έκανε. Ρωτούσες «τι θα γίνει με το χάλι των πανεπιστημίων;». «Ενας άλλος κόσμος είναι εφικτός», απαντούσαν. «Τι θα κάνουμε με τις ζημίες των ΔΕΚΟ, που φόρτωσαν το μισό χρέος στη χώρα;». «Ο νεοφιλελευθερισμός στη Λατινική Αμερική έκανε τις φαβέλες», έλεγαν. «Τι θα γίνει με το ασφαλιστικό, σε μια χώρα που γερνάει;» .«Οι νεοφιλελεύθεροι ρωτούν τέτοια, επειδή θέλουν να ιδιωτικοποιήσουν το ασφαλιστικό σύστημα».

 

Μ’ αυτά και μ’ αυτά χρεοκόπησε η χώρα, αλλά ο «πνευματικός ανθός» τής (τρόπος του λέγειν) Κεντροαριστεράς μαζεύεται στο «Πόλις» για να μας πει ότι κινδυνεύουμε από «νεοφιλελευθερισμό» και γι’ αυτό πρέπει να ψηφίσουμε όλοι τον ΣΥΡΙΖΑ μπας και σωθούμε. Καλό το παραμύθι, αλλά δεν έχει πλέον ούτε δράκο.

 

ΥΓ.: Μπορεί να μας πει κάποιος πώς βρέθηκαν ελληνικά μακαρόνια στα πακέτα του Μαδούρο και μάλιστα παραγωγής 2018, όταν η εταιρεία έκλεισε το 2017;  

Σίγουρα ο «ανθός τής (τρόπος του λέγειν) Κεντροαριστεράς» δεν θα ξέρει, αλλά...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: 10+1 ερωτήσεις προς τους φίλους που στήνουν τη «γέφυρα» με τον κ. Τσίπρα

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΥΣΣΑ
 

Ρωτάω τους φίλους που μέχρι τώρα δεν ήτανε ΣΥΡΙΖΑ (ή έστω δεν ήτανε ακριβώς) αλλά τώρα προεκλογικά συσπειρώνονται γύρω του και μας καλούν στην «προοδευτική» (;) τους «Γέφυρα»:

 

Α. Υπάρχει ένα πράγμα που λέγεται αυτοκριτική / μετάνιωμα / δημόσια συγνώμη κλπ. Δεν σας ενοχλεί που ο κ. Τσίπρας, ειδικά τώρα που σας φωνάζει κι εσάς για «γεφυροποιούς», δεν προχωρεί σε κάτι τέτοιο, για τη «διαπραγμάτευση» Βαρουφάκη, το  «Όχι» / «Ναι» στο Δημοψήφισμα, το Τρίτο Μνημόνιο, την κ. Θάνου ή ό,τι άλλο; 

 

Β. Δεν σας ενοχλεί η κρατικοποίηση του ΟΑΣΘ μόνο και μόνο για να πάει στη Θεσσαλονίκη ο κ. Στέλιος Παππάς, πατέρας του κ. Νίκου Παππά, ισάδελφου του κ. Τσίπρα;

 

Γ. Σας ικανοποιεί που η Ελλάδα, με αποκλειστική ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ πλέον, παραμένει η μόνη χώρα στην Ευρώπη με μονοπώλιο του κράτους στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση;


Δ. Μήπως υπερβάλλετε λιγάκι στο ότι η Νέα Δημοκρατία είναι ακροδεξιά, έτσι ώστε να δικαιολογήσετε τη δική σας επιλογή;

 

Ε. Ενώ ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν που επί τέσσερα χρόνια συνεργάστηκε αγαστά με τον εγνωσμένα ακροδεξιό κ. Πάνο Καμμένο;

 

ΣΤ. Και επιιπλέον, κάνει ό,τι μπορεί για να τρενάρει ολοένα τη δίκη της ακόμα πιο ακροδεξιάς Χρυσής Αυγής;


Ζ. Με το χέρι στην καρδιά, δεν έχετε αισθητικό πρόβλημα με τον κ. Πολάκη; Και μόνο ότι η αυθόρμητη δικαιολογία είναι η σύγκριση με τον κ. Γεωργιάδη της Νέας Δημοκρατίας τι σας δείχνει;

 

Η. Νιώθετε άνετα υπακούοντας στην ηγετική ομάδα Τσίπρας – Παππάς – Φλαμπουράρης – Καρτερός – Καρανίκας κλπ; 

 

Θ. … Ειδικότερα, σας ικανοποιεί ο αρχηγός σας; Εννοώ ηθικά, μορφωτικά, ιδεολογικά, δεοντολογικά, προοπτικά κλπ.

 

Ι. Για το λιμό στη Βενεζουέλα ευθύνονται οι ξένοι ή το καθεστώς Μαδούρο;

 

ΙΑ. Κάτσατε ποτέ να σκεφτείτε...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Στη «Γέφυρα» στενάζουν οι απελπισμένοι

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

 

«​Για να παραμείνει η Ελλάδα στο προοδευτικό στρατόπεδο». Είναι η φράση που συγκράτησα από το κείμενο όπου συνωστίσθηκαν οι 100 υπογραφές της κίνησης «Γέφυρα». Επειδή δε ανάμεσα σε αυτές τις υπογραφές ξεχωρίζουν κάποιες έγκριτων πανεπιστημιακών, το ξαναδιάβασα από την αρχή, και αυτή τη φορά το έφτασα ώς το τέλος περιμένοντας να βρω κάπου τον ορισμό του επιθετικού προσδιορισμού «προοδευτικός». 

Δυστυχώς δεν βρήκα τίποτε. Μπορεί και να μην κατάλαβα καλά. Στο κείμενο συνωστίζονται τόσες ιδέες, που δεν φτάνει ούτε η δεύτερη ανάγνωση για να τις ανασύρεις από τον πυθμένα τους. Οι ίδιοι το ξεκαθαρίζουν: δεν συμφωνούν με όλες τις επιλογές της σημερινής κυβέρνησης. Χωρίς βέβαια να κάνουν τον κόπο να ξεκαθαρίσουν με ποιες διαφωνούν. Ισως στο μέλλον, σε κάποια από τις χιλιάδες σελίδες των απομνημονευμάτων τους, να καταλάβουμε τι εννοούν. Αξίζει να το διαβάσετε για να καταλάβετε την απελπισία αυτών των ανθρώπων. Θέλουν να παραμείνουν νέοι, αλλά τους προδίδει όχι μόνον το σώμα τους αλλά και το μυαλό τους.

 

Ηταν ωραία η ατμόσφαιρα στα εγκαίνια της «Γέφυρας». Στη σκηνή αρχιτέκτονες, μηχανικοί και εργολάβοι και στην αίθουσα προσωπικότητες της κυβερνώσας Αριστεράς. Υποθέτω ότι θα έφτυναν όλοι μαζί στον κόρφο τους όταν ακούγονταν λέξεις φρικαλέες, όπως «νεοφιλελευθερισμός» ή «Ακροδεξιά», που απειλούν τη δημοκρατία μας, η οποία χαίρει άκρας υγείας. Φρόντισαν να πουν ότι η Ν.Δ. στο ΕΛΚ συνυπάρχει με τον Ορμπαν, όπως και η Μέρκελ, ξέχασαν όμως να μιλήσουν για τη σύμπλευση του Τσίπρα με τον Μαδούρο. «Προοδευτικό στρατόπεδο» που λένε.  

Λοιπόν για να σοβαρευτούμε: αν τους είδατε, κοιτάξτε τους καλά διότι δεν θα τους ξαναδείτε. Ποια πολιτική αξία έχουν αυτοί οι άνθρωποι που μας λένε ότι θα υποστηρίξουν τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η πλειονότης τους τον υποστηρίζει ήδη; 

 Και η ιδρυτική διακήρυξη της κίνησής τους δεν είναι παρά αντιγραφή όσων έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015; Η Ευρώπη που κινδυνεύει απ’ τον φιλελευθερισμό και την Ακροδεξιά, η Ευρώπη των ανοικτών συνόρων και λοιπά ζαρζαβατικά.

 

Ζητώ συγγνώμη που σας απασχόλησα σήμερα με αυτήν τη μάλλον γραφική περίπτωση των ντεσπεράντος της Κεντροαριστεράς. Δεν το έκανα για τον Νίκο Μουζέλη, ο οποίος ανακουφίστηκε από την αποχώρηση Καμμένου, αλλά δεν ίδρωσε το αυτί του με την απόπειρα διασυρμού του Κωνσταντίνου Σημίτη. Ούτε από συμπόνοια στους επαίτες, τον Νίκο Μπίστη ή τη Μαρία Ρεπούση.  

Το έκανα για την τιμή της Αριστεράς. Το κείμενο που υπέγραψαν αυτοί και άλλοι τόσοι είναι η απόδειξη ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι υπογραφές της φθοράς, η φθορά ως υπογραφή

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΟΥΣΟΥΛΗ

 

Η φθορά και η παρακμή μαζεύει υπογραφές για να διασώσει τον ήδη νεκρό εαυτό της. Και στήνει γέφυρες διαφυγής.

   
Η πρωτοβουλία «ΓΕΦΥΡΑ» είναι μια ολοκληρωμένη πανουργία υπέρ της εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Διανοούμενοι, λέει, αφυπνίστηκαν από τον βαθύ ύπνο τους και τρομαγμένοι από την απειλή του νεοφιλελευθερισμού, σπεύδουν να στρατευθούν στις τάξεις της τρέχουσας εξουσίας, υπέρ του λαού, που από τη φύση της η ευγενής τους πολιτική συνείδηση έχει ταχθεί να υπερασπίζεται.

 

Προσπερνώντας την κατασκευή περί νεοφιλελευθερισμού στη χώρα της κρατικής δουλοκτησίας, οι φωτισμένοι πρωτοπόροι ανακαλύπτουν τον νεότευκτο κόσμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ γι’ αυτούς δεν υπήρξε, στην κυβέρνηση βρίσκεται η σκιά του. 

Ο κ. Τσίπρας, ως εκφωνητής του οργανωμένου ψεύδους, κατοικεί σε άλλη χώρα. 

Η επίθεση κατά του ορθού λόγου και η συνειδητή διαστροφή και παραποίηση των συνθηκών της ζωής, έγινε από επισκέπτες. 

Η παγιδευτική απλοποίηση, η παραπλανητική απόδοση του κόσμου, η ισοπέδωση των δεδομένων, δεν οργανώθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Δεν είπε ο κ. Τσίπρας, αλλά το αντίγραφό του,  «η γη είναι επίπεδη».


Για όλα αυτά, τα φωτισμένα πνεύματα της ανήσυχης διανόησης και των άλλων κατηγοριών του «πνεύματος» δεν είδαν και δεν άκουσαν.  

Δεν άκουσαν για το ολοκληρωτικό και αντιδημοκρατικό «ή εμείς ή αυτοί», δεν υπέπεσε στην αντίληψή τους η τοποθέτηση των αντιπάλων στη θέση του προδότη, δεν υποψιάστηκαν την απειλή ότι θα «τους τελειώσουμε».

 

Εσιώπησαν οι ευαίσθητοι και όψιμοι «φίλοι του λαού». Και μαζί με τη σιωπή τους για τα σημαντικά, θέλουν στο βάθος να συμπράξουμε μαζί τους, εναγκαλιζόμενοι, όπως αυτοί, τη λήθη, που επιθυμεί και οργανώνει η πανουργία της συνείδησής τους

.
  

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως συντηρητικό κόμμα, φοβάται τη συνειδητοποίηση. Ως το τέλος, κάθε πράξη του και κάθε συμμαχία του θα εργάζεται και θα λειτουργεί ως ανάχωμα στη συνειδητοποίηση. Ανάχωμα στη συνειδητοποίηση και πράξη υπέρ της φθοράς είναι οι υπογραφές των απελπισμένων υποστηρικτών του.

 

Μόνο που θα έπρεπε αυτοί οι καθεστωτικοί διανοούμενοι να γνωρίζουν ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε γέφυρα με τον εαυτό του

Του Σάκη Μουμτζή

 

Η προχθεσινή εκδήλωση των γεφυροποιών, αποδείχθηκε τελικά πως ήταν μια σύναξη Συριζαίων. Μέχρι και πρόεδρος της βουλής επιστρατεύθηκε που -λησμονώντας για πολλοστή φορά τον θεσμικό του ρόλο- κάθισε «πρώτο τραπέζι πίστα».

 

Αλλά το εγχείρημα—σωσίβιο για τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν καταδικασμένο ευθύς εξ αρχής. Τα όσα έγιναν από το 2011 μέχρι και τις ημέρες μας δεν αφήνουν πολλά περιθώρια συγκλίσεων και συνεργασιών. Δεν είναι τυχαίο πως δύο προσωπικότητες της Κεντροαριστεράς, την στήριξη των οποίων επεδίωκαν αυτοί που απεργάζονταν την «γέφυρα», ο Γ.Α.Παπανδρέου και ο Κ.Λαλιώτης, δήλωσαν πίστη στον πολιτικό χώρο που υπηρέτησαν από το 1974. Και ήταν λογικό. Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς.

 

Αλλά για ποιο λόγο να δώσει κάποιος χέρι βοηθείας στον πνιγμένο; Στην πολιτική, ως γνωστό, δεν υπάρχουν καλοί Σαμαρείτες. Υπάρχει η ψυχρή πολιτική εκτίμηση και τίποτα άλλο.  

Υπάρχουν βέβαια και οι προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά αυτές υπάρχουν ούτως ή άλλως στην πολιτική. Αλλωστε, ο μέσος όρος ηλικίας των συγκεντρωθέντων ήταν 70 plus.

 

Κουρασμένα παλικάρια, και αυτή η κούραση και η μπαγιατίλα αποτυπώθηκε και στο κείμενο των 105 υπογραφών. Σαν να ερχόταν από την δεκαετία του 70. Οπως και αυτή η παλαιοκομμουνιστική πρακτική της δημιουργίας προθαλάμων για την μετέπειτα συνεργασία. Αν κάποιος ανατρέξει στην ιστορία της Αριστεράς θα βρεί πολλές παρόμοιες κινήσεις που πήγαν άκλαφτες.

 

Το ερώτημα, πέραν όλων αυτών, είναι : ποια η πολιτική διακύβευση του εγχειρήματος; Όλη αυτή η φασαρία γίνεται για να φανεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ μετατοπίζεται από την ριζοσπαστική-μαρξιστική—Αριστερά, στην Κεντροαριστερά;
 

Σιγά τα ωά! Αν αυτό επιθυμεί ο Α.Τσίπρας θα μπορούσε να το πράξει μόνος του χωρίς τους «πρόθυμους». Μια γενναία συγγνώμη για τα όσα έπραξε στο παρελθόν, ένας γενναίος ανασχηματισμός χωρίς Πολλάκηδες, Ρασπούτιν και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις και ένα έκτακτο συνέδριο που θα επικύρωνε αυτήν την στροφή.


Ο Α.Τσίπρας έχει αποδείξει πως είναι διδάκτωρ στην εσωκομματική ίντριγκα και στην ανθρωποφαγία. Διαθέτει πλούσιους τίτλους σπουδών. Οι «πρόθυμοι» είναι αναλώσιμα γατάκια. Μόλις επιτελέσουν το έργο τους θα τους «αδειάσει».

 

Βέβαια, αυτοί με το μυαλό τους πιστεύουν πως γράφουν Ιστορία, με γιώτα κεφαλαίο. Νομίζουν πως ρυμουλκούν τον Αλέξη στα νερά τους. Ενα από τα χαρακτηριστικά των «αφελών αλαζόνων» είναι πως πιστεύουν ότι αυτοί θα τιθασεύσουν το θηρίο. Οταν διαπιστώσουν την λάθος εκτίμηση τους είναι αργά.

 

Ας ρωτήσουν και τον Πάνο.

 

Και ποιο είναι το έργο τους; θα αναρωτηθεί ο αναγνωστής. 

Μα, να δώσουν στον Αλέξη με την παρουσία τους και τις υπογραφές τους τον σοσιαλδημοκρατικό λούστρο, κατά τρόπο ανώδυνο γι΄αυτόν. Χωρίς αυτοκριτική και ιδεολογικοπολιτικές παραχωρήσεις. Να τον βοηθήσουν να κουρσέψει την Κεντροαριστερά, αναίμακτα για τον ίδιο και την παρεούλα του.

 

Βέβαια, αν κρίνω από την ποιότητα αυτών που υπέγραψαν το σχετικό κείμενο, αυτό το εγχείρημα μοιάζει καταδικασμένο. Στις δε ευρωεκλογές αλλά και στις περιφερειακές, όταν ο χάρτης θα είναι βαμμένος μπλε, θα αντιληφθεί ο Τσίπρας πως οι παλαιοκομμουνιστικές πρακτικές δεν έχουν πέραση.

 

Η μεταστροφή του για να είναι αποτελεσματική, θα πρέπει...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: "Γεφυριζαίων" σιδερώματα!

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

«Πρώην υπουργός». Ο Νίκος Μπίστης αυτοσυστήνεται επικαλούμενος την εξάμηνη θητεία του ως υφυπουργού Εσωτερικών στην κυβέρνηση Σημίτη. Αυτό το αξίωμα ήταν όντως η κορυφαία στιγμή σε μια πολιτική σταδιοδρομία που υπήρξε τόσο εργώδης, όσο και ασύμπτωτη με τις προτιμήσεις των εκλογέων.

 

Η επιτυχία μιας καριέρας, πάντως, δεν μετριέται μόνο εκλογικά, ούτε μόνο από τις ώρες αέρα που έχει «γράψει» κάποιος, σαν αποψάκιας στα πρωινάδικα και, κυρίως, στα αφτεράδικα της τηλεοπτικής ζούγκλας.  

Η επιτυχία θα μπορούσε να μετριέται και από τις «ζυμώσεις» – τις επιδόσεις στα πολιτικά καφενεία. Ο Μπίστης έχει χοροστατήσει σε όλους τους κεντροαριστερούς καφέδες τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ηταν διαρκώς έτοιμος να κοουτσάρει κινήσεις και πρωτοβουλίες. Ενας αυτόκλητος Τάκης Λεμονής της Κεντροαριστεράς.
 

Το ιστορικό αυτών των ζυμώσεων, που έμειναν όλες άψητες, προδικάζει, λένε, και τη μοίρα του «Γέφυρα» για τη ζεύξη ΣΥΡΙΖΑ - Κεντροαριστεράς.  

Πρόκειται για ρηχή πρόβλεψη. Η βιογραφία των προσώπων δεν μπορεί να προεξοφλεί τον βίο των –αυτοαποκαλούμενων– πολιτικών «αστερισμών». Θα άξιζε κανείς να δει πώς αρθρώνεται ο «αστερισμός», πέρα από τα ωροσκόπια των ιδρυτών του.  

Τι θέλει το «Γέφυρα»; 

Θέλει, λέει, να αντιμετωπίσει τις δύο βαρβαρότητες: Τον νεοφιλελευθερισμό και τον λαϊκισμό.

 

Πόσος νεοφιλελευθερισμός υπάρχει σε μια χώρα όπου οι φόροι και οι εισφορές επί των οικονομικώς επιζώντων απορροφούν έως και τα 3/4 του εισοδήματός τους; 

Πόσος νεοφιλελευθερισμός υπάρχει, όταν τα τελευταία τέσσερα χρόνια η μισθολογική δαπάνη του Δημοσίου αυξήθηκε κατά 1% του ΑΕΠ;

 

Ο λαϊκισμός μετριέται δυσκολότερα. Οι Γεφυριζαίοι προσπερνούν το πρώτο εξάμηνο του 2015 – τη μεγαλύτερη κρίση της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας από τη θεμελίωσή της, το 1974. Προσπερνούν και τα τριάμισι χρόνια που ακολούθησαν – αφού ο συνεταιρισμός με τον Καμμένο σχόλασε. Λένε ότι οι Πρέσπες και η μεταναστευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ τον διαχωρίζουν από την «ορμπανική Δεξιά».

 

Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σχόλασαν.  

Αφησαν όμως τους πρώην ΑΝΕΛ χάρη στους οποίους ο Τσίπρας ακόμη κυβερνά. 

Αφησαν απαράλλαχτη την καθεστωτική κουλτούρα τους στη ρασπουτινική διεύθυνση της Δικαιοσύνης και στον πολακικό κανιβαλισμό των ΜΜΕ. 

Αφησαν τη Μόρια και τη Σάμο – τα ανθρώπινα πάρκα που μνημειώνουν τη «φιλομεταναστευτική» πολιτική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Την πολιτική που χρησιμοποίησε το προσφυγικό ως διαπραγματευτικό όπλο στο εξωτερικό και ως εργολαβική ύλη στο εσωτερικό.

 

Το «Γέφυρα» κατασκευάζει έναν στιγμιαίο ΣΥΡΙΖΑ: 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Τελάληδες του κ. Τσίπρα σε «Γέφυρα» χωρίς βάσεις

Του Γιάννη Σιδέρη

 

Την αφορμή έψαχναν και τη βρήκαν στη Συμφωνία των Πρεσπών οι «χτίστες» της «Γέφυρας», που θέλει να οδηγήσει κόσμο της Κεντροαριστεράς στην επικράτεια του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ υλοποίησε «χωρίς περίσκεψιν χωρίς αιδώ» τα πιο βαθιά τους διεθνιστικά όνειρα.

 

Το πρόβλημα ήταν ότι ο κόσμος που παραβρέθηκε στην παρθενική παρουσία τους, ανήκε ακριβώς μόνο στη μια πλευρά: Στον ΣΥΡΙΖΑ.

 

Χαρακτηριστικό είναι ότι ο εκ των πρωτεργατών, Παναγιώτης Παναγιώτου, επιτέθηκε στη ΝΔ για τη Συμφωνία των Πρεσπών ισχυριζόμενος πως πιέζεται ανάμεσα στον νεοφιλελευθερισμό του Μητσοτάκη και τον εθνικισμό του Αντώνη Σαμαρά.  

Ο δε «δικαιωματιστής» Κωστής Παπαϊωάννου άσκησε σκληρή κριτική στο ΚΙΝΑΛ για την στάση του στην Συμφωνία.

 

Αυτά την ίδια μέρα που οι Συριζαίοι άρχισαν να κατανοούν ότι οι Πρέσπες δεν είναι γραφικό τοπίο συναδέλφωσης λαών, όπως τις θεώρησε η αφελής ανιστορικότητά τους, αλλά ένα ρήγμα δημιουργίας σεισμικών δονήσεων (η ένταση και  η διάρκεια θα φανεί στο ιστορικό μέλλον, όχι τώρα).  

Αυτά μια μέρα μετά το ρεπορτάζ του BBC για την «αόρατη μειονότητα» των Μακεδόνων στην Ελλάδα, την επιστολή των Σκοπίων στον ΟΗΕ και τις οδηγίες προς τους Σκοπιανούς δημοσιογράφους, όπου δίδονται εντολές για τον προσδιορισμό «Μακεδονικός» και «Μακεδονική» σε εθνικότητα, γλώσσα, ιδιωτικές οντότητες, εμπορικά σήματα, προσφωνήσεις αξιωματούχων, κλπ.

 

Οι εκ των ομιλητών:

 

Ο κ. Π. Παναγιώτου κάλεσε το ΚΙΝΑΛ «να συμπορευτεί στη δημιουργία ενός προοδευτικού πόλου και να σταματήσει να βάζει τέλος στη δεξιά παλινόρθωση».

Απορία: Είχε άραγε ο αρθρογράφος επικρίνει ποτέ (επικρίνει, όχι απλώς εκφράσει «προβληματισμό») για την κολεγιά του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ; Αναρωτιέται ότι με την Κουντουρά, την Παπακώστα, τον Κόκκαλη, τη Μεγαλοοικονόμου, ποιος νομιμοποιεί αυτό που θεωρεί ως δεξιά παλινόρθωση;

 

Ο καθηγητής Αντώνης Λιάκος φανταζόμαστε ότι θα εξέπληξε τους παριστάμενους (μόνο) Συριζαίους, λέγοντας ότι «η κρίση ήταν αποτέλεσμα της παραγωγικής καθίζησης της ελληνικής κοινωνίας».

Μπα; Η κρίση δεν είναι παραμύθι με δράκο που διακήρυττε o Αλέξης, ούτε σχέδιο των δανειστών να μας αγοράσουν μπιρ παρά, που έλεγαν οι συριζαίικες πλατείες;

 

Η κα Μαρία Ρεπούση ζήτησε από τον ΣΥΡΙΖΑ να αναλάβει «αντίστοιχες πρωτοβουλίες για τη δημιουργία ενός προοδευτικού μετώπου».

Δηλαδή ένα κόμμα που δεν είχε πρόβλημα συγχρωτισμού με τους ΑΝΕΛ (σαν σιαμαίοι έμοιαζαν στην μπρουτάλ αντιμετώπιση των «προδοτών»), ποια μετριοπάθεια διαθέτει για να μετάσχει ενός «προοδευτικού μετώπου»;

 

Ας ξεπεράσουμε βέβαια ότι ο όρος «προοδευτικό μέτωπο», έτσι όπως τον καθορίζει η πολιτική γεωγραφία της προμνημονιακής εποχής, και όπως τον διαμόρφωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι πλέον παρωχημένος. Έχει δείξει ως τώρα η πολιτική συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα προσέλθει σε κάποιον διάλογο ως καλοπροαίρετος και καλόγνωμος συνομιλητής; Μα στο Μαξίμου το 2015  οι αρχηγοί υπόσχονταν στον Αλέξη να του ψηφίσουν το μνημόνιο, αλλά να μην κηρύξει εκλογές, και ο ίδιος το υποσχέθηκε. Την ίδια ώρα, πριν τελειώσει η σύσκεψη, το υπόγειο του Μαξίμου διακινούσε τον χαρακτηρισμό περί «τρόικας εσωτερικού», ενώ ο Αλέξης αθέτησε την δέσμευσή του (στους αρχηγούς!) και  κήρυξε εκλογές!

Ο καθηγητής Νίκος Μουζέλης είπε πως στόχος της Πρωτοβουλίας είναι η συγκρότηση ενός προοδευτικού πόλου, ενώ τόνισε την ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι κατά τη γνώμη του «δύο βαρβαρότητες, ο λαϊκισμός και ο νεοφιλελευθερισμός»

Μάλλον του διέφυγε ο διαχωρισμός που έχει κάνει πολλάκις ο Αλέξης, για τον λαό εναντίον των ελίτ – που είναι ο πλέον εμβληματικός διαχωρισμός στον οποίο επιδίδονται οι απανταχού λαϊκιστές.   

 

Το «στέλεχος της Κεντροαριστεράς» Νίκος Μπίστης εμφανίστηκε πεπεισμένος πως ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται προς την σωστή κατεύθυνση, ενώ συμπέρανε πως αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα είναι «μια λογική αριστερά πολιτική»!

 

Όπως ας πούμε των Πρεσπών, της καταρράκωσης της πρώην κερδοφόρας ΔΕΗ και των ΕΛΤΑ, της αδηφάγου φορολογίας και των επιδομάτων φτώχειας, των παγωμένων εργασιών στο Ελληνικό, της αθρόας ελληνοποίησης σίγουρων αυριανών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, του τηλεοπτικού θεάτρου στην εκατόμβη του Ματιού, τον χαρακτηρισμό διαδηλωτών ως ετερόκλητο όχλο, τη δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων δικαστών από την Αυγή, την προδοσία του λαού στο δημοψήφισμα; («λογική αριστερά  πολιτική» θα ήταν να μην καταφύγει σε αυτό, όχι να προδώσει την ψήφο του λαού), και τόσα άλλα που ζούμε από το 2011 που έκανε την εμφάνισή του η «αριστερά λογική πολιτική» του ΣΥΡΙΖΑ;

 

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι γεφυροποιοί δεν είχαν κάτι θετικό να εκθειάσουν για τη θητεία του ΣΥΡΙΖΑ και προσανατολίστηκαν στην κατάσταση της Ευρώπης: «Να δημιουργηθεί ένας ισχυρός προοδευτικός πόλος για να μπει φρένο στα όσα απειλούν σήμερα την Ευρώπη» (Παναγιώτου), για την άνοδο της ακροδεξιάς  και την επιμονή της Ευρώπης σε συνταγές λιτότητας (Λιάκος), τον κίνδυνο να δούμε στο Ευρωκοινοβούλιο ακροδεξιές δυνάμεις να αθροίζουν ποσοστό άνω 20% (Ρεπούση), το ζήτημα της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη (Παπαϊωάννου), ενώ ο Νίκος Μπίστης μας προέτρεψε να δούμε τι γίνεται… σε Νέα Υόρκη και Λονδίνο. Απορία ψάλτου βηξ…

 

Αυτά σε μια παρουσίαση που στόχο είχε...

ΠΟΤΑΜΙσιο ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το παραμύθι του Ποταμιού

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

 

Το Ποτάμι έχει παράδοση στα διαφημιστικά σποτ που τα παρακολουθείς αμήχανος και όταν τελειώσουν σε κυριεύει αυτή η περίεργη ντροπή που νιώθεις όταν γίνεσαι μάρτυρας της μεγάλης προσπάθειας που καταβάλλουν κάποιοι συμπολίτες να κάνουν κάτι που δεν μπορούν.

 

Πρώτα ήταν εκείνη η καμπάνια με τους συμπολίτες που κοιτώντας μας στα μάτια μάς διαβεβαίωναν πως αυτοί είναι το Ποτάμι, μετά εκείνη η καμπάνια (που έμοιαζε πολύ με μια παλιότερη της wind) όπου συμπολίτες έλεγαν #θέλωτομακρυμουκαιτοκοντόμου και τώρα ήρθε η ώρα για το παραμύθι του Ποταμιού.

 

Τη λέξη «παραμύθι» δεν την χρησιμοποιώ ειρωνικά. Το σποτάκι ξεκινάει με τη φράση «Μια φορά κι έναν καιρό» και συνεχίζει με τον αφηγητή Σταύρο Θεοδωράκη να περιγράφει την μικρή ιστορία του κόμματός του. Ή, για να το πω πιο σωστά, τη μικρή ιστορία του κόμματος του σαν ένα παραμύθι χωρίς μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα και ακόμα λιγότερη με την πολιτική, η οποία είναι εντελώς απούσα.

 

Είναι τόσο απούσα η πολιτική, που το σποτ-παραμύθι αρχίζει με τη δημιουργία του πολιτικού κόμματος-βάρκας «Το Ποτάμι» που αποδίδεται «στο μεράκι και τη σκληρή δουλειά» και τελειώνει με τον στόχο του που, σύμφωνα με τον αφηγητή-αρχηγό, είναι «το ταξίδι της αλήθειας» (μη ρωτάτε, δεν έχω ιδέα τι σημαίνει αυτό). Στο ενδιάμεσο του παραμυθιού μαθαίνουμε ότι το κόμμα «ξεπερνούσε εύκολα τις κακοκαιρίες» επειδή ήταν «γερό σκαρί» (στην πραγματικότητα η πρώτη κακοκαιρία είναι τώρα και μάλλον θα είναι και η τελευταία), ότι όσοι το εγκατέλειψαν το έκαναν επειδή «άκουσαν σινιάλα από μαούνες» (που στο βίντεο είναι κάποιο άλλο είδος πλοίου) ή επειδή φοβήθηκαν την κακοκαιρία (για την οποία προηγουμένως ο παραμυθάς Σταύρος μάς είχε πει πως η βάρκα του την ξεπερνούσε εύκολα) και πως τώρα «νέα πρόσωπα ορεξάτα και αποφασισμένα για το ταξίδι της αλήθειας» γεμίζουν ξανά τη βάρκα (είπαμε, είναι παραμύθι).


Αλλά να μην τα λέω εγώ. Δείτε τα μόνοι σας (και θαυμάστε το κείμενο σύμφωνα με το οποίο το κόμμα «Ποτάμι» συμβολίζεται με μια βάρκα που «μπήκε με ορμή στο ποτάμι», δηλαδή «το Ποτάμι στο ποτάμι»)

Καταλαβαίνω την αγωνία και τη στεναχώρια του Σταύρου του Θεοδωράκη που βλέπει το δημιούργημά του να βυθίζεται. Αλλά δεν καταλαβαίνω την άρνησή του να καταλάβει ή να παραδεχτεί τα δικά του λάθη, δεν καταλαβαίνω την επιμονή του να ρίχνει το φταίξιμο στις «μαούνες», τους δειλούς συνεργάτες και γενικά σε όλον τον κόσμο εκτός από τον εαυτό του και δεν καταλαβαίνω γιατί διαφημίζει το κόμμα του σαν να είναι μια απολιτίκ κοινωνική δράση μιας παρέας που πρωταρχικό σκοπό έχει να περάσει καλά.

 
Με λίγα λόγια, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Σταύρος ο Θεοδωράκης αρνείται να δει την πραγματικότητα και να καταλάβει πως...

ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελαράδων κωμωδία

Υπαρκτού αριστεροκατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία

Υπαρκτού σουργελοκατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία

"Επίγεια Μαγεία" - 5 χρόνια χωρίς τον μάγο της μουσικής Flamenco PACO DE LUCIA...

Σαν σήμερα (27/2/ΧΧΧΧ)

1869: Εγκαινιάζεται ο ατμοκίνητος αστικός σιδηρόδρομος Αθήνας - Πειραιά, υπό την επωνυμία ΣΑΠ Α.Ε., μετέπειτα ΗΣΑΠ.Στο πρώτο δρομολόγιο επιβάτες είναι η βασίλισσα Όλγα, ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Ζαΐμης, και άλλοι επίσημοι.

1900: Ιδρύεται στο εστιατόριο «Γκιζέλα» του Μονάχου η ποδοσφαιρική ομάδα της Μπάγερν Τα ιδρυτικά στελέχη είναι 18 νεαροί Γερμανοί

1900: Ιδρύεται το Εργατικό Κόμμα της Μεγάλης Βρετανίας από τα εργατικά συνδικάτα και αριστερούς πολιτικούς φορείς

1933: Εμπρησμός στο Ράιχσταγκ. Η φωτιά στη γερμανική Βουλή αποδόθηκε στους κομμουνιστές και ο Χίτλερ βρήκε την ευκαιρία να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να αναστείλει τα πολιτικά δικαιώματα.

1959: Θεμελιώνεται στην Αθήνα το ξενοδοχείο «Χίλτον» από τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή

274: Γεννιέται ο Μέγας Κωνσταντίνος, πρώτος αυτοκράτορας του Βυζαντίου.

1892: Πεθαίνει ο Λουί Βιτόν, ιδρυτής της ομώνυμης γαλλικής εταιρείας ειδών πολυτελείας.

1943: Πεθαίνει ο ποιητής μας Κωστής Παλαμάς

2014: Πεθαίνει σε ηλικία 66 ετών από έμφραγμα ο ισπανός μετρ του φλαμένκο Πάκο ντε Λουθία

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αριστερή διανόηση και πολιτική ορθότης

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το ερώτημα «Υπάρχουν δεξιοί διανοούμενοι;» δεν είναι ακριβές. 

Προέκυψε όμως ως απάντηση σε ένα ιδεολόγημα το οποίο κυριάρχησε στην αντίληψή μας περί πνευματικής δημοκρατίας στη χώρα μας. Και από την πνευματική δημοκρατία δεν μπορώ να αποκλείσω και την τέχνη. Η λογοτεχνία, η ζωγραφική, όπως και η μουσική, νοηματοδοτούν, με διαφορετικό τρόπο από ό,τι το δοκίμιο ή η φιλοσοφική διατριβή, αλλά νοηματοδοτούν. Ας μην ξεχνάμε ότι το θαύμα του αθηναϊκού 5ου αιώνα δεν θα υπήρχε χωρίς τους μεγάλους τραγικούς, τον Ικτίνο ή τον Φειδία. Η Αναγέννηση δεν ξεκίνησε από τους φιλοσόφους. Την ώθησή της την πήρε από τους μεγάλους ζωγράφους και τους γλύπτες.

Το πραγματικό ερώτημα που συγκρούεται με τη στερεότυπη αντίληψή μας είναι: «Μπορείς να θεωρείσαι διανοούμενος αν δεν είσαι αριστερός;». Αν δηλαδή δεν αναφέρεσαι σε ένα πολιτικό σύστημα αξιών; Ή, για να το πω καλύτερα, ποια είναι η σχέση του πνευματικού έργου με την πολιτική του πίστη; Είναι σχέση υποταγής; Είναι σχέση υπακοής;

Παίρνω ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της μεταπολίτευσης, τον αγαπημένο Μάνο Χατζιδάκι. Μετά την αυτοεξορία του επέστρεψε στην Ελλάδα επί χούντας, η οποία λέγεται ότι του είχε δώσει κάποιου τύπου φορολογική αμνηστία. Εγινε γι’ αυτό χουντικός; Οχι, βέβαια. Θαυμαστής και φίλος του Καραμανλή, ο οποίος τον θαύμαζε και τον αγαπούσε, τον υπερασπίστηκε έως την τελευταία ημέρα της ζωής του. Ψήφιζε Νέα Δημοκρατία, όμως οι δημόσιες παρεμβάσεις του και κυρίως η θητεία του στο Τρίτο Πρόγραμμα της ραδιοφωνίας αντιπολιτεύθηκαν τις αγκυλώσεις της παράταξης που ψήφιζε, με αποτέλεσμα να συγκρουσθεί δημόσια με πολλούς από τους πολιτικούς πρωταγωνιστές της. Τον Λαμπρία, τον Λάμψα, τον Τσαλδάρη. Για τη σύγκρουσή του με τον πρώτο έχω ιδία πείρα. Οταν βγάζαμε «Το Τέταρτο», του είχα προτείνει τον Λαμπρία ως έναν από τους αρθρογράφους. Ο Χατζιδάκις το είχε δεχθεί, παρά τους καβγάδες τους, ενθουσιασμένος. Είχε καταλάβει κι αυτός, όπως και ο Λαμπρίας, ότι οι όποιες διαφορές τους είχαν περάσει σε δεύτερη μοίρα μπροστά στη λαίλαπα του αυριανικού ΠΑΣΟΚ που κυβερνούσε την Ελλάδα το 1985. Τον Χατζιδάκι δεξιό τον ανέβαζαν, δεξιό τον κατέβαζαν, ακόμη και όσοι άκουγαν και ξανάκουγαν τον «Μεγάλο Ερωτικό». Εντέλει όμως το παιχνίδι το κέρδισε ο «Μεγάλος Ερωτικός» και τόσες άλλες υπέροχες μουσικές που μας κληροδότησε για να θυμόμαστε ότι η Ελλάδα κάποτε έβγαζε ποιότητες που απαιτούσαν κάτι καλύτερο από τον εαυτό της.

Στους αντίποδες είναι η συμπεριφορά του λεγόμενου αριστερού διανοουμένου.

 Πώς καταδέχθηκε ο Ρίτσος, ο ποιητής του «Επιτάφιου» και της «Ελένης», να γράψει ένα ποίημα για να υμνήσει τα σοβιετικά τανκς που «χόρευαν» στην Πράγα το 1968; 

Και το άλλο για τα «παιδιά της ΚΝΕ που λένε στη ζωή το μέγα ναι»;  

Δεν είναι απλώς κακή ποίηση. Είναι δήλωση υποταγής.  

Υποταγής σε ποιο πράγμα; 

 Σε μια αξία που θεωρείς υπέρτερη της ποιητικής δημιουργίας και των απαιτήσεών της – και ο Ρίτσος τις ήξερε πολύ καλά. 

Και εδώ αναδεικνύεται το πραγματικό πρόβλημα, και η πραγματική διχοτομία. Αν δηλώσεις αριστερός ως διανοούμενος, είναι σαν να έχεις υπογράψει πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Ενίοτε είναι και απαραίτητο για τον διορισμό σου στο Δημόσιο. Η πολιτική σου ένταξη, η νομιμοφροσύνη, σε απαλλάσσει από την ευθύνη του έργου σου.  

Ανέφερα τον Ρίτσο, ο οποίος στο κάτω κάτω έχει αφήσει και ποίηση.

Αναλογισθείτε όμως ποιοι τον διαδέχθηκαν και επειδή δηλώνουν αριστεροί υπογράφουν κείμενα ως διανοούμενοι; Πόσοι άτολμοι πανεπιστημιακοί, συγγραφείς, κινηματογραφιστές, θεατράνθρωποι που μας απασχολούν μόνο και μόνο επειδή στεγάζονται στον οίκο της Αριστεράς;

Ο κόσμος αλλάζει, θα μου πείτε. Και η Ελλάδα κάποια στιγμή θα τον ακολουθήσει.  

Δεν είμαι τόσο σίγουρος ούτε για τον κόσμο ούτε για την Ελλάδα. Την υπακοή στην Αριστερά την έχει υποκαταστήσει η νέα υπακοή, η μεταμοντέρνα εκδοχή της, η υπακοή στην πολιτική ορθότητα.  

Το δίλημμα «δημιουργία ή πολιτική ορθότητα» είναι η μετάφραση του διλήμματος...

ΝΕΟΤΑΞΙΚΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Πολιτική Ορθότητα: Η Ιερά Εξέταση του σήμερα

Του Δημήτρη Σέμση

 

Είναι πια γνωστό ότι η Ελλάδα είναι σταθερά μια πενταετία πίσω από τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο σε όλα τα σημαντικά θέματα, πέρα από τη διαφθορά και την οικονομική ανικανότητα, όπου έχουμε ένα σταθερό προβάδισμα. Έτσι, με την αναμενόμενη αργοπορία, ήρθε στο έθνος μας ένα καινούργιο για εμάς, αλλά σύνηθες για τον υπόλοιπο κόσμο, μόρφωμα του νεομαρξισμού...η πολιτική ορθότητα.

 

Και θα αναρωτηθείτε “Γιατί είναι κακό αυτό; Τι αρνητικό έχει μια γενικότερη  ευαισθησία στα κοινωνικά θέματα;”  

Ως απάντηση παραθέτω, εν συντομία, μια περίπτωση που είχε κάνει αρκετό ντόρο στο Ηνωμένο Βασίλειο, πριν κάποια χρόνια.

 

Ο Σκοτσέζος ΥουTuber, με το ψευδώνυμο Count Dancula, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα βίντεο κωμικής φύσεως, στο οποίο δίδαξε στο σκυλί της κοπέλας του να σηκώνει το μπροστινό του πόδι με τέτοιο τρόπο που θύμιζε ναζιστικό χαιρετισμό. Όπως εξήγησε και ο ίδιος, το βίντεο δεν είχε κάποιο φασιστικό κίνητρο, απλώς ήθελε να εκνευρίσει την κοπέλα του, η οποία επέμενε πως σκυλί της ήταν ότι πιο “γλυκούλι” έχει υπάρξει σε αυτό το κόσμο. O Count Dancula ήθελε μόνο να το κάνει να φανεί λιγότερο “γλυκό”. Αποτέλεσμα ήταν να καταδικαστεί, από τη βρετανική κυβέρνηση, με την επιβολή προστίμου οκτακοσίων λιρών. Και όλα αυτά για ένα αστείο! Εν πάση περιπτώσει, μπορούμε να πούμε ότι το αστείο ήταν κακό, or in poor taste όπως λένε στη μη ορεινή Μάνη, αλλά το να κατακρεουργηθεί η ζωή κάποιου για μια στιγμή μαύρου χιούμορ δεν είναι μόνο ακραίο, είναι αντιδημοκρατικό.
 

Αυτή είναι η πραγματικότητα που έχει αρχίσει να μας καταλαμβάνει σε κοινωνικό επίπεδο και εδώ. Μια πραγματικότητα μέσα στην οποία οι ζηλωτές της πολιτικής ορθότητας θίγονται με το παραμικρό, βρίσκοντας το ασυγχώρητο και το «ακραίο» σε καθετί, ακόμα και στο πιο άκακο αστείο. Μάλιστα, επιλέγουν και πως θα απονείμουν την εξτρεμιστική τους «δικαιοσύνη». Βλέπετε, τα αριστερόστροφα αστεία και οι εσχατολογίες επιτρέπονται, αλλά ό,τι έχει πατριωτική και φιλελεύθερη κλίση καταδικάζεται με συνοπτικότατες διαδικασίες. Έτσι, βουλευτές μπορούν να μιλούν ελεύθερα για το ΕΑΜ χωρίς να κρίνονται τα λεγόμενά τους, και η ΕΡΤ να έχει τη φυσιογνωμία του Βελουχιώτη ακόμα και σε χαρτί τουαλέτας. Με λίγα λόγια, θεωρείται επιτρεπτό οποιοδήποτε αστείο με κονσερβοκούτια βάσει της λογικής «Έλα μωρέ, αριστερό είναι, και εμείς τιμούμε την αριστερά».

 

Στην αντίπερα όχθη, αν κάποιος τολμήσει να αναφερθεί στον Ζέρβα, στη βασιλεία ή στον Μεταξά, όλοι παθαίνουν παροξυσμό. Οι ίδιοι που βάφτισαν τον Κατσίφα «φασίστα» χωρίς να γνωρίζουν τις πραγματικές συνθήκες δολοφονίας του (Ναι! Είπα «δολοφονία». Μην πνιγείς.) κατευθύνονται σαν μογγολικές ορδές για να κατασπαράξουν ο,τι θεωρούν μη πολιτικά ορθό.  

«Θεωρείς ότι υπάρχουν μόνο δύο φύλα, και οτιδήποτε παραπάνω δεν συνάδει με την επιστήμη; Ντροπή σου φασίστα, στη πυρά με τον κοινωνικά αναίσθητο εαυτό σου.», 

«Είσαι επιφυλακτικός απέναντι στη μη ελεγχόμενη και πολλάκις παράνομη μετανάστευση; Για κρέμασμα ναζίδιο του ελέους.», 

«Έχεις πατριωτικές αντιλήψεις και δεν ασπάζεσαι πειθήνια την πολυπολιτισμική ατζέντα του Σόρρος;

ΘΑ ΣΕ ΚΑΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΣΟΥ, ΜΟΝΤΕΡΝΕ ΑΔΟΛΦΕ».

 

Κι ενώ ο αέναος αγών της πολιτικής ορθότητας συνεχίζεται, στα παρασκήνια ο «κρητίκαρος» Πολάκης παίρνει δάνεια με τη σφραγίδα της αριστερής αξιοκρατίας, τη στιγμή που απειλεί δημοσιογράφους γιατί κάνουν τη δουλεία τους. Ο (κατά τ’ άλλα καλός μουσικοσυνθέτης) Κραουνάκης φωνάζει δημόσια «λούγκρες» τους πάντες, και δεν ανοίγει ρουθούνι… λες και αυτό δεν είναι ομοφοβικό (ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται, λέω εγώ). Ο Παππάς διορίζει το σόι του στο Δημόσιο. Και τέλος, ο Τσίπρας προσπαθεί να κάνει την κυβέρνηση πιο πράσινη και από τον Χούλκ.  Αυτά όλα όμως δεν ενοχλούν!

 

Αλλά, βγάζουμε καντήλες κάθε φορά που κάποιος ξεστομίζει την λέξη «τανκ». Πριν πιάσουμε τους πυρσούς και τα τσεκούρια, ας συλλογιστούμε, ας προβληματιστούμε «Είναι φασίστας; Μήπως είναι μαύρο χιούμορ; Είναι υπερβολική έκφραση; Μήπως υπερβάλλω και εγώ όταν λέω ότι θέλω να σκοτώσω κάποιον για ένα tweet;».

 

Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι η πολιτική ορθότητα...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Γιατί θα καταγγείλουμε τις Πρέσπες

Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

 

Γιατί πανηγυρίζουν τώρα οι Σκοπιανοί και όχι πριν, που τους είχαν αναγνωρίσει 106 χώρες, συν το πρώτο κράτος μαφιόζων στον κόσμο, το Κόσοβο;  

Γιατί είναι σφετεριστές, το γνωρίζουν καλά και ύστερα από πάνω από έναν αιώνα τούς αναγνώρισε ο ιδιοκτήτης, η Ελλάδα. Οταν είσαι σφετεριστής, κλέφτης της ίδιας σου της ταυτότητας, του ονόματος, και η Ιστορία σου είναι σαν τις μαϊμούδες που πουλάνε οι μαύροι πάνω σε λινάτσες έξω από την ΑΣΟΕΕ, το ξέρεις. Το ξέρεις καλά, διότι στη βουλγαρική διάλεκτό σου η λέξη «Μακεδονία» δεν σημαίνει τίποτα. Το ξέρεις, διότι εάν σου χαρίσουν την «Αλεξάνδρου Ανάβασιν» του Αρριανού, θα την κρατάς ανάποδα και δεν θα το πάρεις είδηση. Το ξέρεις, διότι δεν μπορείς να διαβάσεις τις επιγραφές σε κανέναν αρχαιολογικό τόπο της Μακεδονίας, έχεις μαζί τους τόση σχέση όση και με την Ουρουγουάη.

 

Οταν είσαι σφετεριστής του ονόματος ενός Εθνους, μιας γης στην οποία ήρθες μετά τον 6ο αιώνα μ.Χ., ξέρεις πως έχεις νικήσει μόνον όταν σου αναγνωρίσει δικαιώματα ο νόμιμος ιδιοκτήτης. Ολοι οι γείτονες, ακόμη και οι πιο μακρινοί, να σε αναγνωρίζουν, όσο δεν σου εκχωρεί το δικαίωμά του ο ιδιοκτήτης παραμένεις σφετεριστής. Παράνομος. Κλέφτης.
 

Ο ΣΥΡΙΖΑ διέπραξε αυτό το έγκλημα υπηρετώντας τις ιδεοληψίες του σκληρού νεοκομμουνιστικού πυρήνα του, ολοκληρώνοντας την προδοσία που ξεκίνησε το ΣΕΚΕ και η μετεξέλιξή του, το ΚΚΕ, στον Μεσοπόλεμο, τη συνέχισε το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, κόντρα και στην πλειοψηφία των απλών πατριωτών που ενέπλεξαν, εξαπάτησαν και έχρισαν με αδελφικό αίμα, τη συνέχισε ο Ζαχαριάδης με τη διαβόητη Ε' Ολομέλεια στους Ψαράδες Πρεσπών και την ολοκλήρωσε ο Τσίπρας, στον ίδιο τόπο, εξοφλώντας τα γραμμάτια της προδοσίας στον παλιό εταίρο στη χωριστική ανταρσία, στο ΣΝΟΦ/ΝΟΦ, που ήθελε να κόψει την Ελλάδα στα δύο.

 

Αμεσος συνεργός του, ο Μητσοτάκης και η ομάδα του, η οποία εξαπατά τη βάση του κόμματος, αφού ήταν και είναι υπέρ της σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό για όλες τις χρήσεις. Το αποδεικνύουν επανειλημμένες δηλώσεις του ίδιου, του Κουμουτσάκου, της Ντόρας κ.ά. Γι’ αυτό έβγαλε στην αρχή απαγορευτικό συμμετοχής στο πρώτο συλλαλητήριο και μόνο όταν η βάση εξαγριώθηκε και εμπειρότεροι αυτού τού υπέδειξαν τον κίνδυνο διάλυσης, ανέκρουσε πρύμναν.

 

Ετσι, αντί να συμφωνεί ευθέως, αφού έστειλε τη Σπυράκη να διαβεβαιώσει τον Ζάεφ για τις... αγαθές προθέσεις του και διαβεβαίωνε τα αφεντικά στο Βερολίνο πως τα λέει απλά για να τα λέει, άρχισε η κωμωδία «Ο κολλεγιόπαις Χατζηαβάτης μακεδονομάχος». Συμφωνεί με το όνομα, αλλά τάχα διαφωνεί με τη γλώσσα και την εθνικότητα. Αντί να βγει και να πει «μόλις γίνω πρωθυπουργός θα καταγγείλω τη συμφωνία, θα τη σχίσω και δεν θα την εφαρμόσω», παίζει κακό θέατρο. Δεν τόλμησε, διότι είναι δειλός και φοβάται μην τον πιάσει από τη φαβορίτα ο Πάιατ και δεν αντέχει ούτε υποψία απαρέσκειας στο βλέμμα της Ανγκελα.

 

Αντί γι’ αυτήν την πατριωτική στάση, κουτοπόνηρα καταψήφισε τη συμφωνία υπό τον φόβο της βάσης, αφού όμως ήταν σίγουρος πως θα περνούσε με άλλες ψήφους, όπως και έγινε με τα ρετάλια που μάζεψε ο Τσίπρας. Στην Αθηναϊκή Λέσχη και στα άλλα κυριλέ στέκια της ψευτοελίτ ανοίγανε σαμπάνιες οι βαρόνοι της Ν.Δ. που ο Τσίπρας έκανε για λογαριασμό τους τη βρομοδουλειά. Τώρα δε, αφού ο Ζάεφ έχει πάρει όλα όσα ήθελε, μπήκε στο ΝΑΤΟ και μας τρίβει τρεις φορές την ημέρα στα μούτρα πως είναι Μακεδόνας από τη Β. Μακεδονία, ο Μητσοτάκης και η παρέα του έχουν αρχίσει άλλο παραμύθι για το πόπολο. Ητοι, πως «το κράτος έχει συνέχεια», «η συμφωνία είναι πλέον διεθνής υποχρέωση», «θα καταστραφούμε, θα είμαστε σε πολύ δυσχερέστερη θέση αν την καταγγείλουμε και είναι νομικά αδύνατον», «θα πέσουν ακρίδες και θα μας ψοφήσει ο σκύλος αν την αμφισβητήσουμε» και άλλα τέτοια σκυφτά, κολωνακιώτικα και ψευδέστατα.

 

Η συμφωνία είναι μια σύμβαση. Οταν ο αντισυμβαλλόμενος την παραβιάζει καθημερινά, όπως κάνει η σκοπιανή ηγεσία με τον πλέον ιταμό τρόπο, τότε και πρέπει και μπορείς να την καταγγείλεις. 


Ετσι θα γνωρίζουν πάλι οι σφετεριστές πως...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Ο Νέος Μακεδονικός Αγώνας για την ακύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών - ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ διάλεξη του Νίκου Λυγερού...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Μέγα το της λίμνης κράτος!

 

Η Ελλάδα επεκτείνεται: ήταν δίκαιο και μένει το βίντεο.

 

Και μάλιστα προς δύο κατευθύνσεις; και προς βόρεια και προς δυτικά.

 

Χαλαρά και με αστειάκια “καβατζώσαμε” τη μισή μεγάλη Πρέσπα, ήτοι το 50% από 22% που κατείχαμε επί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και μάλιστα τους το είπαμε και κατάμουτρα για να μην υπάρξουν τυχόν αντιρρήσεις στο μέλλον (στο 20:39 του παραπάνω βίντεο η σαφής αναφορά που δε χρήζει παρερμηνείας)

 

Όπως θα διαπιστώσατε και η Μικρή Πρέσπα μας ανήκει ολόκληρη, η “ουρά” που κατείχε μέχρι πρότινος η Αλβανία φαγώθηκε, διότι όπως είχε πει στο παρελθόν ο Πρωθυπουργός και εμείς χαζογελάγαμε, αδυνατώντας να καταλάβουμε την εθνικά επεκτατική σημασία της φράσης “we have already eaten the camel” και είχε προφητικά ολοκληρώσει με το «now there is the queue».

 

Φάγαμε λοιπόν την “ουρά” από την Αλβανία και αναμένεται να καθοριστεί με νέα συμφωνία το νέο τριεθνές.

 

Ο κύριος Τσίπρας οφείλει να παραμείνει στη θέση του για τουλάχιστον ακόμη μια τετραετία, μετά από αυτόν τον εθνικό θρίαμβο.

 

Και είμαστε σίγουροι πως το 2023 θα παραδώσει χώρα με σύνορα στο Δούναβη.

 

Αν του δοθεί και για τρίτη τετραετία η ευκαιρία, τότε...