"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΟΥ εθνικού σουργελοξεφτιλαρά ξυλολιοκίνητη κωμωδία

 

Υπαρκτού αριστερο-φασισταρόπληκτου ισλαμοκαθαρματολάγνου ελληνισμού κωμωδία

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου Λακαφωσισμού κωμωδία

 

Σαν σήμερα (2/9/ΧΧΧΧ)

 

1829: Υπογράφεται η Συνθήκη της Αδριανούπολης, βάσει της οποίας η Πύλη αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της Ελλάδας.
1866: Ξεσπάει εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η κρητική επανάσταση, που διήρκεσε έως το 1869, χωρίς επιτυχία.
1945: Με την παράδοση της Ιαπωνίας, λήγει και επισήμως ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Η επίσημη τελετή λαμβάνει χώρα επί του πολεμικού πλοίου «Μιζούρι» στ' ανοιχτά του κόλπου του Τόκιο.
1958: Η μάχη στο Λιόπετρι Αμμοχώστου, η φονικότερη από την έναρξη δράσης της ΕΟΚΑ για την απελευθέρωση της Κύπρου. Τέσσερις μαχητές της ΕΟΚΑ (Φώτης Πίττας, Ανδρέας Κάρυος, Ηλίας Παπακυριακού και Χρίστος Σαμάρας) πέφτουν ηρωικά, ενώ σκοτώνονται και τραυματίζονται αρκετοί βρετανοί στρατιώτες.
1901: Γεννιέται ο ποιητής Αντρέας Εμπειρίκος
1877: Πεθαίνει ο Κωνσταντίνος Κανάρης, ηγετική μορφή του '21, ναύαρχος και πρωθυπουργός.
1984: Πεθαίνει ο Μάνος Κατράκης

2/9/2014: Πεθαίνει νικήμένος απο τον καρκίνο ο συνθέτης Αντώνης Βαρδής.







 
2016:  Πεθαίνει ο θρυλικός καταδρομέας Θανάσης Ζαφειρίου. Ηταν ο μοναδικός επιζών του μεταγωγικού αεροσκάφους ''Νοράτλας 4'', της επιχείρησης αυτοκτονίας ''Νίκη'' που πραγματοποιήθηκε την πρώτη μέρα της τουρκικής εισβολής στη Κύπρο.  
 
 



2021: Xάνει τη ζωή του σε τροχαίο ο ράπερ Mad Clip . Το πραγματικό του όνομα ήταν Peter Αναστασόπουλος καθώς γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από Έλληνες γονείς


 




2021: Φεύγει από τη ζωή ο γίγαντας του πενταγράμμου Μίκης Θεοδωράκης

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ε.Ε.: Ενότητα, Αλληλεγγύη, Αρμονία...’Επεα πτερόεντα;

  Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

 

     Είδαμε στον Λευκό Οίκο την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης κ Ursula Vonderlayen μαζί με τον Γάλλο Πρόεδρο, τον Γερμανό Καγκελάριο και την Ιταλίδα Πρωθυπουργό, και είδαμε τον ΓΓ του ΝΑΤΟ ο οποίος μάλλον κάλυψε την παρουσία του Βρετανού Πρωθυπουργού καθώς το Ηνωμένο Βασίλειο ΔΕΝ ανήκει πλέον στη Ε.Ε. και είδαμε και το Ουκρανό Πρόεδρο κ Ζελένσκι ως προσκεκλημένους του Προέδρου των ΗΠΑ κ Τράμπ.

     Δεν θέλω να γίνω υπερβολικά πικρόχολος με το σημερινό λακωνικό μου πιπεράτο αλλά μετά τα όσα είδαμε αυτές τις ημέρες και θα δούμε στις επόμενες με αφορμή τον Ρώσο-Ουκρανικό (κάποιοι τον αναφέρουν ως υβριδικό Ρώσο-Νατοϊκό πόλεμο) αναρωτιούνται πολλοί εχέφρονες Ευρωπαίοι πολίτες: «Quo Vadis Europa» στα Λατινικά και πολλοί εχέφρονες Έλληνες πολίτες «πού πας Ευρώπη» ή μάλλον «πού σε πάνε Ευρώπη;» στα Ελληνικά.

     Σας θυμίζω σήμερα ότι Ενότητα, Αλληλεγγύη, Αρμονία, υιοθετήθηκαν ως θεμελιακές έννοιες και προϋποθέσεις στο πλέον φιλόδοξο κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικό πείραμα σύνθεσης μιας Νέας Πατρίδας στη Γηραιά Ήπειρο με δημιουργία δομής ΗΠΕ (Ηνωμένων Πολιτειών Ευρώπης) κατά το πρότυπο των ΗΠΑ.

     Η Ευρωπαϊκή Σημαία με κύκλο 12 χρυσών αστεριών σε μπλε φόντο, δημιουργήθηκε το 1955,   συμβολίζει τα παραπάνω τρία ιδανικά και υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο της Ευρώπης που υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και προωθεί τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό.

     Έξι δεκαετίες πέρασαν από το 1955 τη χρονιά δημιουργίας και προβολής της Ευρωπαϊκής Σημαίας και είναι ρεαλιστικό και καθόλου χυδαίο το ερώτημα εάν αυτό ήταν το ζητούμενο ή απλά και μόνο οι οικονομικές, χωρίς σύνορα, αγοραπωλησίες υποβρυχίων και αρμάτων μάχης, αεροσκαφών πολεμικής αεροπορίας και σκαφών πολεμικού ναυτικού, όπλων και οπλικών συστημάτων, αυτοκινήτων και άλλων καταναλωτικών αγαθών.

     Στα 24-ωρα που πέρασαν από τον 15Αύγουστο και τη συνάντηση Τραμπ Πούτιν στην Αλάσκα μέχρι σήμερα που όλη η Υφήλιος αναμένει τις εξελίξεις θυμήθηκα το σλόγκαν του μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου:

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι Γάλλοι δίνουν αγώνα για να… μην αλλάξει τίποτα

Του Μάνου Βουλαρίνου

γαλλικούρα (η) 1. εξαιρετικά επίπονη προσπάθεια που φέρνει αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα
«έχοντας μεγάλη παράδοση στις γαλλικούρες, ξεκίνησαν αγώνα εναντίον της αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης παρότι ο πληθυσμός της χώρας τους γερνάει με όλο και πιο γρήγορο ρυθμό» 2. κάθε ενέργεια χωρίς ουσία που σκοπό έχει να εντυπωσιάσει, φιγούρα «ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής είναι όλο γαλλικούρες και από ουσία τίποτα»

Τα ’χουμε ξαναπεί για τους Γάλλους. Είναι ο λαός που καμαρώνει επειδή επαναστάτησε για δημοκρατία 100 χρόνια μετά από Αγγλους και Ολλανδούς, και κατόρθωσε να εγκαταστήσει μια αιμοσταγή τυραννία και έναν Ναπολέοντα

Κανείς λοιπόν δεν εκπλήσσεται που οι μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις και οι αγώνες τους για να μην αλλάξει τίποτα τους φέρνουν αντιμέτωπους με τη σοβαρή πιθανότητα ενός οικονομικού εκτροχιασμού που θα αλλάξει πολλά προς το πολύ χειρότερο.

Όλα αυτά ήταν απολύτως αναμενόμενα από τότε που κατά εκατοντάδες χιλιάδες διαδήλωναν για να μην αλλάξουν τα όρια της συνταξιοδότησης,  

αλλά 

για να είμαστε δίκαιοι, οι πρώτοι στην Ευρώπη που σκέφτηκαν ότι ένας καλός τρόπος να απαλλαγείς από το άγχος της αύξησης των ηλικιακών ορίων για σύνταξη είναι να τινάξεις την οικονομία της χώρας σου στον αέρα και να μην έχεις καθόλου σύνταξη να σε αγχώνει...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Αν πέσει η Γαλλία, πέφτουμε όλοι

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

 Η Γαλλία βαδίζει με επιταχυνόμενο βήμα στον δρόμο που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία του 2010. 

Η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού που επιχείρησε ο Μακρόν πριν από μερικά χρόνια προσέκρουσε στον τοίχο των κινητοποιήσεων με πρωταγωνιστές τα «κίτρινα γιλέκα». Το ίδιο συνέβη και με ορισμένες ιδιωτικοποιήσεις.

Η Ελλάδα το 2010 ήταν ένα μικρό «πειραματόζωο» στα χέρια των αγορών και της τρόικας. Χρεοκοπήσαμε, μπήκαμε στα μνημόνια και ο υπόλοιπος κόσμος παρακολουθούσε το δράμα μας σαν θέατρο σκιών. Μπορούσαν να μας «σώσουν» με 200–300 δισ. και πάλι να τους περισσέψουν ρέστα.

Τώρα, φανταστείτε να συμβεί το ίδιο με τη Γαλλία: δημόσιο χρέος πάνω από 3 τρισ. ευρώ, ΑΕΠ 2,5 φορές της Ισπανίας και διπλάσιο της Ιταλίας. 

Αν το Παρίσι χάσει την εμπιστοσύνη των αγορών, τα spreads θα εκτοξευθούν όχι μόνο εκεί αλλά και στη Ρώμη, στη Μαδρίτη, ακόμη και στο Βερολίνο. 

Το ευρώ θα κλυδωνιστεί σαν βάρκα στον ήδη τρικυμισμένο Ατλαντικό. 

Αν η Ελλάδα προκάλεσε ένα «domino effect», η Γαλλία μπορεί να προκαλέσει… πυρηνικό ατύχημα.

Ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό;  

Η Γερμανία; 

Μαζί με ποιον;  

Με την Ιταλία (140% χρέος), την Ισπανία (103%) ή την Ελλάδα (152%); 

 Δηλαδή, θα μαζευτούν οι μεθυσμένοι να στηρίξουν τον λιπόθυμο από αλκοόλ. Καλή μας τύχη.

Και το χειρότερο: η Γαλλία δεν είναι μια χώρα της περιφέρειας. Είναι πυρηνική δύναμη, μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας και στρατιωτικός βραχίονας της Ευρώπης

Αν βουλιάξει, δεν θα χρειαστεί να ρίξει βόμβες ο Πούτιν ή ο Ερντογάν· θα τις έχουν ρίξει οι ίδιοι οι Γάλλοι στα θεμέλια της Ευρώπης.

Το ΔΝΤ το λέει κομψά: «Χρειάζονται αξιόπιστα μέτρα και συναίνεση».  

Μετάφραση: ή βάζετε μυαλό ή έρχεται ελληνικό σενάριο επί δέκα. Μόνο που αυτήν τη φορά δεν θα έρθουν «τροϊκανοί» να στήνουν αντίσκηνα στο Σύνταγμα· η ίδια η Ευρωζώνη θα βάλει λουκέτο.

Ποιος όμως θα λάβει τα μέτρα; Ο Μελανσόν, ο «Λαφαζάνης» της Γαλλίας, ή η Λεπέν που υπόσχεται μείωση των ορίων συνταξιοδότησης για να κερδίσει εκλογές; 

Οι λαοί έχουν το δικαίωμα να αυτοκτονούν· το ζήτημα είναι αν θα...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Στη χειρότερη στιγμή

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τέσσερις είναι οι πιθανές εκδοχές για τις εξελίξεις στη Γαλλία μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που ζήτησε ο πρωθυπουργός από το Κοινοβούλιο. 

Η πρώτη είναι η παραίτηση του Μπαϊρού και της κυβέρνησής του και η αναζήτηση του διαδόχου του από τον πρόεδρο Μακρόν. Μην ξεχνάμε πόσος καιρός χρειάστηκε στον Μακρόν για να προσφέρει στον Μπαϊρού τη θέση του πρωθυπουργού. Κι αν χάσει την εμπιστοσύνη της Βουλής και παραιτηθεί, θα είναι ο πρώτος πρωθυπουργός της 5ης Δημοκρατίας που παραιτείται γι’ αυτόν τον λόγο.  

Η δεύτερη εκδοχή είναι η κυβέρνηση Μπαϊρού να μη χάσει την εμπιστοσύνη της Βουλής. Αν την καταψηφίσει μεν η Αριστερά, απόσχει όμως από την ψηφοφορία η εθνικιστική Δεξιά της Λεπέν, η οποία δεν θα ξεχάσει ότι ο Μπαϊρού ήταν ο μόνος που την υποστήριξε στην περιπέτειά της στο Ευρωκοινοβούλιο.  

Η τρίτη εκδοχή είναι η παραίτηση της κυβέρνησης και η προκήρυξη εκλογών. Μετά την παρέλευση του χρόνου που προβλέπεται από το Σύνταγμα για την προκήρυξη νέων εκλογών μετά τις τελευταίες, η εύθραυστη κοινοβουλευτική ισορροπία που κρατούσε όρθια την κυβέρνηση κατέρρευσε. Σε αυτήν την περίπτωση ο Μακρόν θα είναι αναγκασμένος να συγκυβερνήσει με την εθνικιστική Δεξιά, από την οποία δεν τον χωρίζουν μόνον πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές, αλλά και υπαρξιακές

Πώς θα μπορέσει να συνεχίσει τη συμπαράσταση στην Ουκρανία με μια φιλοπουτινική πλειοψηφία στη Βουλή – εθνικιστική Δεξιά και Αριστερά; 

 Η τέταρτη εκδοχή είναι η παραίτηση του Μακρόν και η προκήρυξη πρόωρων προεδρικών εκλογών. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο πρόεδρος Μακρόν έχει χάσει την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Τεχνικά ζητήματα μιας δημοκρατίας η οποία διαθέτει ισχυρούς και ανθεκτικούς θεσμούς, ικανούς να αντιμετωπίσουν τα θεσμικά αδιέξοδα. 

Δεν φθάνουν οι ισχυροί θεσμοί όμως για να λύσουν τα πολιτικά αδιέξοδα. Κι αυτό σε έναν κόσμο όπου τίποτε δεν είναι σταθερό και η Ευρώπη καλείται να ανακτήσει το χαμένο της κύρος.  

Πριν από μερικά χρόνια ποιος φανταζόταν ότι μπορεί να τεθεί θέμα Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη μία από τις δύο μεγάλες οικονομίες της Ενωσης; 

Πριν από μερικά χρόνια η εκλογή του Μακρόν δημιούργησε προσδοκίες πως η Ευρώπη θα αποκτούσε έναν δυναμικό ηγέτη, ικανό να δώσει πολιτική στους λογιστές Γερμανούς. Ομως δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει την καχεξία των μεσαίων στρωμάτων που έφερε την κοινωνική κατάθλιψη. Εγκλωβισμένος ανάμεσα στην εθνικιστική Ακροδεξιά και την εμμονική Αριστερά, δεν μπόρεσε να λύσει το πρόβλημα της ένταξης των μεταναστών. Υποχωρεί απέναντι στην...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ -ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τι ακριβώς συμβαίνει στη Γαλλία;

 Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

«Βloquons tout» είναι το σύνθημα που ακούγεται αυτές τις ημέρες στη Γαλλία προαναγγέλλοντας γενική απεργία την Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου ως αντίδραση στον προτεινόμενο προϋπολογισμό του 2026 και στα μέτρα μείωσης του ελλείμματος που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός Φρανσουά Μπαϊρού στις 15 Ιουλίου.  

Πρόκειται για διαδικτυακό, άτυπο, «από τα κάτω» κίνημα που καλεί σε πλήρη παύση εργασιών: να μην εργαστεί κανείς, να μην καταναλώσει τίποτα, να μη γίνουν μετακινήσεις και μεταφορές.  

Το «Bloquons tout» θυμίζει την πρώτη φάση των Κίτρινων Γιλέκων.

Οι ανακοινώσεις του Φρανσουά Μπαϊρού για εξοικονόμηση 43,8 δισεκατομμυρίων ευρώ, με μέτρα όπως κατάργηση δύο αργιών (της Δευτέρας του Πάσχα και της 8ης Μαΐου), «λευκή χρονιά» για συνταξιοδοτικές παροχές (πάγωμα τιμαριθμικών αναπροσαρμογών για ένα έτος) και πλαφόν δαπανών χωρίς αύξηση φόρων, έχουν εξοργίσει τα κόμματα της αριστεράς και της λαϊκής δεξιάς και έχουν οξύνει τη δυσαρέσκεια εναντίον της προεδρίας του Εμμανουέλ Μακρόν. 

Το ξεκίνημα του καλέσματος εντοπίζεται στο Telegram και σε ιστοτόπους πολιτών όπως οι «Les Essentiels France» και «Indignons-nous» ήδη από τα τέλη Μαΐου, δηλαδή πριν από την εξαγγελία της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Μπαϊρού-Μακρόν. Αν και στο «Βloquons tout» δεν υπάρχει τυπική ηγεσία ή συνδικαλιστική ομπρέλα, το κόμμα La France Ιnsoumise, του οποίου ηγείται ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, ανακοίνωσε —όπως αναμενόταν— τη στήριξή του καλώντας σε γενική απεργία· ο Μελανσόν έχει καθηλωθεί στον μύθο της επαναστατικής γενικής απεργίας όπως την περιέγραφε το 1908 ο Ζορζ Σορέλ· πιστεύει πραγματικά ότι μπορεί να επιβάλει κάποιου είδους σοσιαλισμό (εθνικοποιήσεις, εργατικά συμβούλια, υπερφορολόγηση υψηλών εισοδημάτων και περιουσιών) μέσω μιας απολύτως επιτυχημένης μαζικής απεργίας. Η ομάδα του είναι έτοιμη για μεγάλες περιπέτειες.  

Τη στήριξή τους στο «Bloquons tout» ανακοίνωσαν και οι Πράσινοι μαζί με το ΚΚ, ενώ η Εθνική Συσπείρωση των Λεπέν-Μπαρντελλά δήλωσε ότι δεν θα το «οικειοποιηθεί» (τι θα πει αυτό δεν ξέρω), ζητώντας παραλλήλως προκήρυξη εκλογών· παραίτηση όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά και της προεδρίας. (Η Λεπέν συνηθίζει να ζητεί παραιτήσεις των πολιτικών της αντιπάλων, με ποικίλες αφορμές.) 

Όσο για τα μεγάλα συνδικάτα, ιδίως η CGT που πρόσκειται στο ΚΚ και στην Ανυπότακτη Γαλλία, εμφανίζονται επιφυλακτικά και κάνουν λόγο για «νεφελώδες» κάλεσμα: στην πραγματικότητα, δεν θέλουν να βρεθούν στο πεζοδρόμιο δίπλα στο «μίασμα», στους οπαδούς των Λεπέν-Μπαρντελλά. Όμως, πολλές κλαδικές και ομοσπονδίες, μαζί με το SUD-Rail (το πιο μαχητικό από τα τέσσερα συνδικάτα των σιδηροδρομικών), έχουν καλέσει σε απεργία στις 10 Σεπτεμβρίου.

Οι Républicains θέλουν περισσότερες διαρθρωτικές περικοπές και όχι νέους φόρους, αλλά δεν συμφωνούν με τις «αργίες Μπαϊρού»· όμως, αν καταψηφίσουν το κυβερνητικό σχήμα δεν θα οφείλεται σε πολιτικές διαφωνίες αλλά μάλλον σε κομματικό ανταγωνισμό. 

Οι Λεπέν-Μπαρντελλά προτείνουν μειώσεις ΦΠΑ σε καύσιμα, ενέργεια και βασικά αγαθά (το «καλάθι των 100 απαραίτητων προϊόντων»), ανακούφιση νοικοκυριών από την ακρίβεια, ενίσχυση της πυρηνικής ενέργειας· χρηματοδότηση του κρατικού μηχανισμού μέσω «καταπολέμησης της σπατάλης και της φοροδιαφυγής», μεγάλες περικοπές που συνδέονται με τη μετανάστευση και τις ΜΚΟ, δημόσιες διαβεβαιώσεις για δημοσιονομική πειθαρχία ώστε «να μην τρομάξουν οι αγορές». 

Ο Μελανσόν ζητεί αύξηση του κατώτατου μισθού από 1.400 σε 1.600 ευρώ (καθαρά), τιμαριθμική αναπροσαρμογή μισθών, πάγωμα/μείωση τιμών σε βασικά αγαθά, ανατροπή της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης, χρηματοδότηση με αποκατάσταση του φόρου μεγάλης περιουσίας που κατήργησε ο Μακρόν.  

Οι Σοσιαλιστές τίθενται κατά της κατάργησης αργιών και του παγώματος κοινωνικών παροχών· οι Οικολόγοι προτείνουν «κλιματικό φόρο αλληλεγγύης μεγάλης περιουσίας» και πράσινες επενδύσεις (στις οποίες κανείς δεν λέει όχι). 

Το ΚΚ Γαλλίας προτείνει αυξήσεις μισθών και συντάξεων, ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών και της βιομηχανίας, αντιτίθεται στις ιδιωτικοποιήσεις (που, έτσι κι αλλιώς, δεν προβλέπονται) και ζητεί φορολόγηση του «μεγάλου πλούτου».  

Συνολικά, οι κοστολογήσεις της αριστεράς για τον προϋπολογισμό είναι γύρω στα 100-150 δις με έσοδα από φόρους και ανάπτυξη.

Το κατά πόσον οι Γάλλοι εργαζόμενοι θα ανταποκριθούν στο κάλεσμα για απεργίες, μποϊκοτάζ στην κατανάλωση, συγκεντρώσεις σε δημαρχίες και νομαρχίες μένει να αποδειχθεί. Πάντως, μέρα με τη μέρα, η δυναμική του κινήματος αυξάνεται: σύμφωνα με μια δημοσκόπηση για λογαριασμό του δικτύου RTL, 2 στους 3 Γάλλους δηλώνουν υπέρ της κινητοποίησης. Από την πλευρά του, ο Φρανσουά Μπαϊρού επιχείρησε επικοινωνιακή αντεπίθεση με συνέντευξη Τύπου στις 25 Αυγούστου και ανακοίνωσε ψηφοφορία «εμπιστοσύνης» (ή δυσπιστίας) στην Εθνοσυνέλευση για τις 8 Σεπτεμβρίου. Αλλά δεν φαίνεται να έχει καμιά ελπίδα.

Έτσι, η Γαλλία θα αντιμετωπίσει για ακόμα μια φορά κυβερνητική αστάθεια: αν και πάντοτε η κατάσταση ήταν ταραχώδης —δεν υπάρχει κοινωνική γαλήνη στη Γαλλία· η συναίνεση θεωρείται ανάθεμα— από το 2018 έχουν εμφανιστεί έντονα σημάδια κοινωνικής διάλυσης.  

Το 2018-2019 το κίνημα των Κίτρινων γιλέκων, το οποίο είχε πυροδοτήσει μια αύξηση φόρου στα καύσιμα, πήρε διάσταση κύματος αμφισβήτησης, με αποτέλεσμα υποχώρηση της κυβέρνησης ως προς τον εν λόγω φόρο, ο οποίος εξάλλου εντασσόταν στην «πράσινη πολιτική» — άρα ίσως θα έπρεπε να είναι αποδεκτός από την αριστερά.  

Στη συνέχεια, το 2019-2020 ξεκίνησαν εκτεταμένες απεργίες για το συνταξιοδοτικό σύστημα, ενώ την επόμενη χρονιά, εν μέσω της πανδημίας, οι κινητοποιήσεις κατά του «pass sanitaire» (που θεωρήθηκε «αυταρχικό») εξελίχθηκαν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, στις οποίες συμμετείχαν άτομα και ομάδες από όλο το πολιτικό φάσμα.  

Το 2022, μετά τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου, το προεδρικό μπλοκ έχασε την πλειοψηφία, με αποτέλεσμα μεγάλη δυσκολία στο νομοθετικό έργο της Εθνοσυνέλευσης. 

Το 2023 η μεταρρύθμιση των συντάξεων (η αύξηση του ηλικιακού ορίου κατά δύο έτη: σήμερα η νόμιμη ηλικία συνταξιοδότησης είναι τα 64 έτη για όσους έχουν γεννηθεί μετά το 1968) πέρασε στην Εθνοσυνέλευση με προσφυγή της κυβέρνησης Ελιζαμπέτ Μπορν στο άρθρο 49.3: ακολούθησαν μαζικές διαδηλώσεις και βίαια επεισόδια. 

Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2023 η Μπορν προσέφυγε 23 φορές στο 49.3. Υπενθυμίζω ότι το άρθρο 49 παράγραφος 3 του γαλλικού Συντάγματος επιτρέπει στην κυβέρνηση να περάσει νομοσχέδια χωρίς ψηφοφορία στην Εθνοσυνέλευση, ενώ η αντιπολίτευση μπορεί να καταθέσει μομφή εντός 24 ωρών, υπογεγραμμένη από τουλάχιστον το 1/10 των βουλευτών. Η ψηφοφορία στη μομφή γίνεται τουλάχιστον 48 ώρες μετά την κατάθεσή της και περνά μόνο με απόλυτη πλειοψηφία του συνόλου των μελών. Αν δεν περάσει, το νομοσχέδιο θεωρείται εγκριθέν· αν περάσει, η κυβέρνηση πέφτει και το κείμενο απορρίπτεται. Για «κοινά» νομοσχέδια η προσφυγή στο 49.3 επιτρέπεται το πολύ μία φορά ανά κοινοβουλευτική σύνοδο· εξαιρούνται ο νόμος περί προϋπολογισμού και ο νόμος χρηματοδότησης κοινωνικής ασφάλισης στους οποίους μπορεί να χρησιμοποιηθεί το 49.3 χωρίς αυτόν τον περιορισμό.

Στην έκρυθμη κατάσταση προσετέθησαν οι ταραχές του καλοκαιριού του 2023, μετά τον θάνατο του 17χρονου, αραβικής καταγωγής, Nahel Merzouk, ο οποίος σκοτώθηκε από αστυνομικά πυρά όταν αρνήθηκε να συμμορφωθεί σε έλεγχο της τροχαίας: 5.600 οχήματα κάηκαν· οι υλικές ζημιές υπολογίστηκαν σε 650 εκατομμύρια ευρώ.  

Στο μεταξύ, από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάρτιο του 2024, οι αγρότες μπλόκαραν περιφερειακούς αυτοκινητοδρόμους, με στόχο και αποτέλεσμα μερικές υποχωρήσεις εκ μέρους της κυβέρνησης. Αφορμή ήταν η συμφωνία ΕΕ-Mercosur, η οποία, κατά τη γνώμη τους, έπληττε τα συμφέροντά τους, ιδιαίτερα στην παραγωγή κρέατος και καλαμποκιού. (Νομίζω ότι σ’ αυτό οι Γάλλοι αγρότες είχαν δίκιο: η κύρωση της συμφωνίας εκκρεμεί.)

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα, η Γαλλία οδηγήθηκε σε διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και πρόωρες εκλογές (30 Ιουνίου-7 Ιουλίου 2024) από τις οποίες προέκυψε ασταθής Εθνοσυνέλευση: 188 βουλευτές για το αριστερό Λαϊκό Μέτωπο, 161 για το προεδρικό κεντρώο σχήμα, 142 για τη λαϊκή δεξιά, 39 για τη δεξιά-κεντροδεξιά (οι υπόλοιπες 96 έδρες κατανεμήθηκαν σε ανεξάρτητους βουλευτές και σε μικρότερους σχηματισμούς). Όσο για τις αγορές, κατέγραψαν διεύρυνση του OAT–Bund spread (της διαφοράς ανάμεσα στην απόδοση του γαλλικού και του γερμανικού 10ετούς κρατικού ομολόγου), δείχνοντας δυσπιστία και ζητώντας συγκεκριμένες εγγυήσεις σταθερότητας. Όταν αυξάνεται το spread, οι αγορές ζητούν υψηλότερο ασφάλιστρο κινδύνου για τη Γαλλία συγκριτικά με τη Γερμανία, εφόσον υπάρχουν ανησυχίες για έλλειμμα, χρέος και πολιτική αβεβαιότητα. Το στοίχημα είναι τα μικρά spreads που συνεπάγονται βελτίωση εμπιστοσύνης, άρα στήριξη από την κεντρική τράπεζα. Σήμερα, η δημοσιονομική ανισορροπία και οι συχνοί εκλογικοί κύκλοι οδηγούν σε ροές «ασφαλούς καταφυγίου» προς τα γερμανικά Bund.

Το φθινόπωρο του 2024 η Κομισιόν κίνησε διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος για τη Γαλλία ζητώντας δημοσιονομικό νοικοκύρεμα. Όμως, η χώρα παρέμεινε σε εκκρεμότητα και σε αμηχανία, διχασμένη ανάμεσα στην προτεινόμενη κυβερνητική πολιτική και στις απαιτήσεις των κινημάτων — μέχρις ότου, τον Ιούλιο του 2025, ο πρωθυπουργός εξήγγειλε αυτά τα μέτρα κατά της σπατάλης χωρίς αύξηση φόρων για τους υπερπλουσίους, και στη συνέχεια, ανακοίνωσε την ψηφοφορία εμπιστοσύνης (ή δυσπιστίας) στις 8 Σεπτεμβρίου 2025. Στο μεταξύ, ο χρηματιστηριακός δείκτης σημείωσε πτώση. (Όχι ότι αυτό σημαίνει κάτι σπουδαίο σε βάθος χρόνου· οι χρηματιστηριακοί δείκτες ανεβοκατεβαίνουν χωρίς στέρεη λογική.)

Όπως είπα, η κατάσταση μοιάζει με άλλες στο παρελθόν: δύσκολες πλειοψηφίες παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια της Τέταρτης Δημοκρατίας (1946-1958), ενώ τον Μάιο του 1968 ο εκρηκτικός συνδυασμός φοιτητικών εξεγέρσεων και απεργίας 10 εκατομμυρίων εργαζομένων οδήγησε σε λύση μέσω εκλογών και σε συμβιβασμούς ανάμεσα στην κυβέρνηση του Ζωρζ Πομπιντού, τις εργοδοτικές ενώσεις και τις μεγάλες συνομοσπονδίες εργαζομένων («Συμφωνίες της οδού Γκρενέλ»).  

Τον Δεκέμβριο του 1995, το σχέδιο του Alain Juppé για τις συντάξεις προκάλεσε παρατεταμένες απεργίες· η χώρα παρέλυσε και τα δημόσια μέσα μεταφοράς ακινητοποιήθηκαν επί 22 ημέρες. Τότε, ο Juppé πρότεινε να ευθυγραμμιστεί ο δημόσιος τομέας και τα «ειδικά καθεστώτα» (των σιδηροδρομικών, των υπαλλήλων του μετρό, των υπαλλήλων της επιχείρησης ενέργειας) με τον ιδιωτικό και αύξηση της απαιτούμενης διάρκειας ασφάλισης από 37,5 σε 40 έτη για πλήρη σύνταξη. Το σχέδιο Juppé, το οποίο δεν άγγιζε τη νόμιμη ηλικία συνταξιοδότησης (το 1995 ήταν τα 60 χρόνια), αλλά τη διάρκεια των συνταξιοδοτικών εισφορών, αποσύρθηκε, ενώ οι Γάλλοι απειλούσαν να ξανακαταλάβουν τη Βαστίλλη — η οποία εξάλλου κατεδαφίστηκε το 1789.

Έκτοτε τα επεισόδια βίας στους δρόμους έγιναν ακόμα συχνότερα και συνδυάστηκαν με διαδηλώσεις υπέρ των μεταναστών και κατά της «ισλαμοφοβίας». Η διαφορά τού σήμερα από το παρελθόν είναι ότι δύο συνεχόμενες κυβερνήσεις δεν διαθέτουν απόλυτη πλειοψηφία (2022 και 2024), με ρεκόρ παρατεταμένης υπηρεσιακής φάσης τον Αύγουστο του 2024 και συχνή χρήση του 49.3 — κάτι που ωστόσο είχε συμβεί και στην «εποχή Ροκάρ», όταν μετά τις βουλευτικές του 1988 το Σοσιαλιστικό Κόμμα δεν διέθετε απόλυτη πλειοψηφία και ο Μισέλ Ροκάρ, πρωθυπουργός επί προεδρίας Φρανσουά Μιτεράν, προσπαθούσε να κυβερνήσει με εύθραυστες συνεργασίες. Για να περάσουν τα νομοσχέδια, κατέφυγε 28 φορές στο 49.3· οι 5 μομφές που κατατέθηκαν εναντίον της κυβέρνησής του απορρίφθηκαν όλες.  

Σήμερα πάντως, τα κινήματα αμφισβητούν την ίδια την ουσία των νομοθετικών σωμάτων και της εκτελεστικής εξουσίας· δεν αναγνωρίζουν την «υπερβολή» στα ελλείμματα και ακόμα λιγότερο την ευαισθησία των αγορών, η οποία τροφοδοτεί τον πολιτικό κύκλο. Η τωρινή αστάθεια συμπυκνώνει πολλαπλές εστίες κοινωνικής έντασης και το αρνητικό ισοζύγιο του προϋπολογισμού λειτουργεί ως επιταχυντής για την επιβολή των κανόνων της ΕΕ, τους οποίους η Γαλλία έχει παραβιάσει προ πολλού. (Όσο για το ΔΝΤ, δεν το βλέπω να επιστρατεύεται σύντομα.)

Τι αντιπροτείνει η αντιπολίτευση; 

 Μέσα στις επόμενες μέρες οι Σοσιαλιστές αναμένεται να παρουσιάσουν δικό τους σχέδιο για τον προϋπολογισμό του 2026. Γενικά, η κατεύθυνση της αριστερής αντιπολίτευσης είναι η αύξηση του φόρου «αλληλεγγύης» επί των μεγάλων περιουσιών και πιθανώς η επαναφορά του φόρου 75% για το ανώτερο δεκατημόριο εισοδημάτων —τον οποίον είχε επιβάλει ο Φρανσουά Ολλάντ με πενιχρά αποτελέσματα.  

Μια σημείωση εδώ: Όπως είναι η φορολογία σήμερα, δηλαδή φόρος επί της ακίνητης περιουσίας χωρίς επιβάρυνση «αλληλεγγύης», το γαλλικό κράτος εξοικονομεί από 1,9 δις (το 2023) μέχρι 2,2 δις (το 2024). Αν επανέλθει ο παλαιότερος ευρύτερος φόρος αλληλεγγύης, ο οποίος δεν εφαρμοζόταν μόνο στα ακίνητα αλλά και στα χρηματοοικονομικά, θα εξοικονομούσε γύρω στα 5-5,2 δις ετησίως (όσο απέδιδε λίγο προτού τον καταργήσει ο Εμμανουέλ Μακρόν μαζί με τον φόρο «κατοικίας» που αφορούσε όλους τους Γάλλους, πλούσιους και λιγότερο πλούσιους.) Ο σούπερ φόρος επί της μεγάλης περιουσίας, τον οποίον προτείνει η αριστερή αντιπολίτευση, θα μπορούσε να αποδώσει 10-14 δις — είναι αδύνατον να αποδώσει περισσότερα. Όσο για τον «φόρο Ολλάντ» —75% σε εισοδήματα πάνω από 1 εκατομμύριο ετησίως— προβλεπόταν για δύο έτη (2013-2014)— απέφερε μόνο 320 εκατομμύρια. Δεν κάνουμε έτσι δουλειά· απλώς δυσαρεστούνται οι κεφαλαιούχοι, παύουν τις δωρεές και τις προσλήψεις, μεταφέρουν την έδρα τους στο Βέλγιο κ.λπ. Σήμερα η ανώτατη κλίμακα είναι 45% για εισοδήματα άνω των 180.300 κατ’ άτομο. Πολύ υψηλότερη φορολόγηση, π.χ. 55%, στο κορυφαίο δεκατημόριο θα απέδιδε περίπου 2,4 δις και 75% περίπου 5-8 δισεκατομμύρια. Αλλά βεβαίως θα έπρεπε να ληφθούν υπόψη οι συμπεριφορικές αντιδράσεις που μόλις προανέφερα —μεταφορά εισοδήματος, αποφυγή, νόμιμοι εξορθολογισμοί, αλλαγές έδρας—, οι οποίες πιθανότατα θα οδηγούσαν τελικά σε εξοικονόμηση μικρότερη των 6 δις για το κράτος.

   
Όταν οι συντελεστές είναι πολύ υψηλοί, το φορολογητέο εισόδημα αποκτά μεγάλη ελαστικότητα.  

Δυο λόγια εδώ για το φορολογικό σύστημα στη Γαλλία που, αν και είναι από τα δικαιότερα στον κόσμο, δημιουργεί διαρκείς τριβές. Ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων ανά «οικογενειακή μερίδα» είναι 0% έως 11.497 ευρώ· 11% για 11.498–29.315 ευρώ· 30% για 29.316-83.823 ευρώ, 41% για 83.824-180.294 ευρώ και 45% για πάνω από 180.294 ευρώ. Στα επενδυτικά-αποταμιευτικά έσοδα εφαρμόζεται «flat tax» 30%. 

Υπάρχουν πρόσθετες φορολογικές εισφορές «αλληλεγγύης» για εισοδήματα κεφαλαίου, ενώ ο εταιρικός συντελεστής κυμαίνεται από 15-25%

Στον φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας (άνω του 1,3 εκατομμυρίου) εφαρμόζεται προοδευτική κλίμακα και ισχύει μείωση φόρου 75% για δωρεές (πλαφόν 50.000 ευρώ μείωσης). 

Οι Γάλλοι πληρώνουν ΕΝΦΙΑ με αναπροσαρμογή περίπου 1,7% ετησίως, καθώς και «φόρο κατοικίας» για τις δευτερεύουσες κατοικίες. Ανάμεσα στους ειδικούς φόρους, περιλαμβάνονται επιβαρύνσεις στα πετρελαιοειδή και στην ηλεκτρική ενέργεια. Παραλλήλως, υπάρχουν πολλές φοροαπαλλαγές (π.χ. για τα παιδιά) και εξαίρεση φόρου κερδοσκοπίας στην πώληση κύριας κατοικίας. 

Με λίγα λόγια, η λογική ίσως υπαγορεύει σήμερα κάποια αύξηση της φορολογίας στο ανώτερο δεκατημόριο ως συμπλήρωμα της εξοικονόμησης, η οποία ωστόσο πρέπει να προέλθει, κυρίως, από την ανάπτυξη και τον εξορθολογισμό των επιμέρους προϋπολογισμών του κράτους. Ο σκοπός είναι να ευημερεί η Γαλλία μέσω της οικονομίας της, όχι μέσω της λογιστικής.

Στη σημερινή Εθνοσυνέλευση το κυβερνητικό μπλοκ (Renaissance–MoDem–Horizons, και δυο-τρεις από τους Républicains) θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης, αλλά αριθμητικά απέχει πολύ από απόλυτη πλειοψηφία (μιλάμε για 210 ψήφους το πολύ αν ακολουθήσουν όλοι). Εσωτερικά, οι Républicains είναι διχασμένοι· επιπλέον φοβούνται μήπως τους χαρακτηρίσουν υποχείριο του Εμμανουέλ Μακρόν — άρα, το πιθανότερο είναι ότι θα καταψηφίσουν την κυβέρνηση. Εξυπακούεται ότι το Νέο Λαϊκό Μέτωπο (Ανυπότακτοι, Σοσιαλιστές, ΚΚ, Οικολόγοι) και η Εθνική Συσπείρωση θα ψηφίσουν κατά της κυβέρνησης, ενώ οι μικρότερες ομάδες κινούνται ανάμεσα στο τακτικό «όχι» και στην αποχή· ο συσχετισμός πάντως παραμένει εξαιρετικά δυσμενής για την κυβέρνηση. 

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η κατάργηση των δύο αργιών είναι σαφώς αντιδημοφιλής (84% κατά: η εν λόγω λεπτομέρεια απασχολεί τους Γάλλους ως «απώλεια κεκτημένου»· κάτω τα χέρια από τις αργίες μου!) και η αποδοχή του Μπαϊρού και του Μακρόν κινείται σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Αν λοιπόν στις 8 Σεπτεμβρίου η κυβέρνηση χάσει την εμπιστοσύνη της Εθνοσυνέλευσης —πράγμα σχεδόν σίγουρο— μπορούν να συμβούν τα εξής: 

ΝουΔο-ΣΥΡΙΖΑίικης ελληνογαλλικής διεθνούς ηλιθιότητας κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών ισλαμοκαθαρματολάγνων σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

Διεθνών ισλαμοκαθαρμάτων κωμωδία

 

Υπαρκτού αριστερο-φασισταρόπληκτου ισλαμοκαθαρματολάγνου ελληνισμού κωμωδία

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου Καρυστιανισμού κωμωδία

Υπαρκτού αφελληνισμένου ελληνισμού κωμωδία

 

Υπαρκτού σουργελο-ξεφτιλαρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

Σαν σήμερα (1/9/ΧΧΧΧ)

 

1887: Ο Εμίλ Μπέρλινερ πατεντάρει τον δίσκο γραμμοφώνου, αλλά ο Τόμας Έντισον είναι αυτός που θα υλοποιήσει την ιδέα.
1902: Κάνει πρεμιέρα στo Παρίσι η ταινία του Ζορζ Μελιές «Ταξίδι στο φεγγάρι», που θεωρείται η πρώτη ταινία επιστημονικής φαντασίας.
1939: Η Γερμανία εισβάλλει στην Πολωνία. Αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
1969: Ο συνταγματάρχης Καντάφι ανατρέπει με πραξικόπημα τον βασιλιά Ιντρίς και αναλαμβάνει την εξουσία στη Λιβύη.






2013 Πεθαίνει σε ηλικία 92 ετών πέθανε, η Αννα Χρυσάφη, μία από σπουδαιότερες τραγουδίστριες του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.












2016: Φεύγει ξαφνικά από τη ζωή ο ηθοποιός Ανδρέας Σιδέρης  σε ηλικία 35 ετών.
 
 
 
 
 
 
 

2023 Πέθανε σε ηλικία 76 ετών ο Αμερικανός τραγουδιστής και στιχουργός Τζίμι Μπάφετ







2023 Έφυγε από τη ζωή ο δισεκατομμυριούχος Μοχάμεντ Αλ Φαγέντ, αναμορφωτής των Harrods  Ήταν περισσότερο γνωστός ως πατέρας του Ντόντι Αλ Φαγέντ, συντρόφου της αδικοχαμένης πριγκίπισσας Νταϊάνα.

 

 

 


2024  Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 75 ετών ο ηθοποιός Δάνης ΚατρανίδηςΔάνης Κατρανίδης