ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι Μήδοι διάβηκαν τελικά

 Τα πάντα επιτρέπονται στη χώρα που ονομάζεται Ελλάς, εκτός από το να ζεις ελληνικά

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Συμπληρώθηκαν 2.500 χρόνια από τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας και τη Μάχη των Θερμοπυλών. 

Γιορτάζουμε, ως «ελληνικό» κράτος, τις μάχες και προσπαθούμε να φωτίσουμε τις συνειδήσεις μας με τον ήλιο της αρετής των μαχητών, ενώ την ίδια στιγμή ΕΜΕΙΣ -είτε με τη συνενοχή είτε με την ένοχη ανοχή και σιωπή μας- έχουμε παραδώσει αυτή τη γη σε ένα πυκνό, πλουτώνειο σκοτάδι. 

Οι ναοί των Ελλήνων, ρημαγμένοι, χρησιμοποιούνται σαν… ανοιχτήρια τσεπών των επισκεπτών και μέσα απόκτησης «εθνικού» εισοδήματος.

Η μόνη μέριμνα για τις αρχαίες σκιές παρελθόντος μεγαλείου είναι το σποραδικό ξεχορτάριασμα αρχαιολογικών χώρων και η τοποθέτηση κιόσκι στις εισόδους για να κόβουμε το περιπόθητο εισιτήριο από τους τουρίστες που ήρθαν να θαυμάσουν τα «ancient ruins», τα αρχαία ερείπια δηλαδή, και να βγουν φωτογραφίες σέλφι πέριξ των βωμών.

Στις Θερμοπύλες πλέον υπάρχει χοτ σποτ. Οι έποικοι από διάφορες γωνιές της Ασίας και της Αφρικής αναπαύονται, περιφέρονται και προσπαθούν να εξοικειωθούν με τον τόπο κοιτώντας απορημένοι τον ανδριάντα του Λεωνίδα. Κάποιοι εξ αυτών καταλαμβάνουν και την παλιά εθνική οδό, αν οι υπηρεσίες που τους προσφέρονται από τους απογόνους των 300 δεν τους ικανοποιούν.

Ο τύμβος τον Σαλαμινομάχων έχει καταντήσει ρημαδιό. Γειτονεύει με ένα διαλυτήριο πλοίων. Αυτό το διαλυτήριο μπορεί να θεωρηθεί και συμβολικό. Κάποιο αόρατο αλλά πανίσχυρο διαλυτήριο έχει… περιλάβει και όσον πολιτισμό, γη αλλά και πληθυσμό παραλάβαμε από τις προηγούμενες γενιές.  

Οι εκλεγμένοι «βασιλείς» της οικογενειοκρατίας περιφέρονται σαν ξόανα χαμογελαστά, μαζί με τους εκπροσώπους των επικυρίαρχων, όποτε οι δεύτεροι καταδέχονται να έρθουν εδώ.  

Οι ψηφισμένοι γόνοι...

 

Υπαρκτού ελληνισμού κωμωδία

 

Σαν σήμερα (2/10/ΧΧΧΧ)

 

1187: Ο σουλτάνος της Συρίας Σαλαντίν καταλαμβάνει την Ιερουσαλήμ, που την κατείχαν οι Σταυροφόροι.

1912: Οι Κρήτες βουλευτές γίνονται δεκτοί από την Ελληνική Βουλή, έπειτα από πολύμηνη προσπάθεια να μετάσχουν κι αυτοί στις εργασίες της, ώστε να επισπευτεί η ένωση της νήσου με την Ελλάδα.

1914: Ο Σπύρος Σπυρομίλιος κηρύσσει την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου.

1947: Η διεθνής ομοσπονδία αυτοκινήτου καθιερώνει αγώνες στην κατηγορία της Formula 1.

1869: Γεννιέται ο «Μαχάτμα» (Μοχαντάς Καραμτσάντ) Γκάντι, ινδός ηγέτης

 

2017 Πεθαίνει σε νοσοκομείο της νότιας Καλιφόρνιας των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου νοσηλευόταν ύστερα από ανακοπή καρδιάς ο 66χρονος Αμερικανός ρόκερ Tom Petty

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δέκα (συν ένα) χρόνια κομμάτια - Πώς ήταν ο κόσμος τον Σεπτέμβριο του 2009

Της  Πέπης Ραγκούση

Πριν από λίγες ημέρες, βρήκα μέσα σε ένα ξεχασμένο βιβλίο μια πρόσκληση. Δεν ήταν για κάτι σημαντικό, έμεινα όμως πολλή ώρα να κοιτάω την ημερομηνία. 26 Σεπτεμβρίου 2009. Πριν από έντεκα χρόνια. Και μια αιωνιότητα. Διότι μέσα σε αυτά τα χρόνια δεν είναι μόνο που «μετεβλήθη εντός μου ο ρυθμός του κόσμου». Συνωστίσθηκαν τόσα πολλά και τόσο καθοριστικά γεγονότα που άλλαξε ο παλμός του σύμπαντος.

Θυμόμαστε πώς είμαστε στις 26 Σεπτεμβρίου του 2009;  

Σε οκτώ ημέρες θα είχαμε εκλογές. Εκείνες που ξαναέδωσαν στο ΠΑΣΟΚ, με 10,5 μονάδες διαφορά από τη Νέα Δημοκρατία, τη χαμένη λάμψη του.  

Ποιος φανταζόταν τότε ότι θα επρόκειτο για την τελευταία αναλαμπή του; Για την τελευταία αναλαμπή μιας χώρας που στα αυτιά των πολιτών της ηχούσαν ακόμη οι παιάνες από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004; Και που δύο χρόνια πριν, το 2007, ήταν (σε σχέση με τον πληθυσμό της) η πρώτη παγκοσμίως σε αγορές ειδών πολυτελείας; 

Τότε που «Το Gucci φόρεμα» είχε γίνει η εθνική μας φορεσιά. Που σουλατσαράμε αμέριμνοι στις λεωφόρους της ευμάρειας και κάτι σύννεφα στο βάθος μας φαίνονταν σαν μπόρα που θα ξεσπούσε πριν φτάσει καν σε εμάς. «Ποια χρεοκοπία; Αντε καλέ! Δεν γίνονται αυτά». 

Ηρθε ύστερα και ο Γιώργος Παπανδρέου και τα νέα πρόσωπα που έφερε στην κυβέρνηση, new look, ξεκούμπωτες μανσέτες, υπουργικά backpacksκαι sneakersκαι ντουγρού να γίνουμε η Σουηδία του Νότου. Μόνο που στα πρώτα μέτρα μάς έπιασε λάστιχο. Και λίγο μετά, το αμαξάκι χτύπησε μπιέλα.

Εντάξει, είχαν προηγηθεί τα «Δεκεμβριανά» του 2008, κάτι σιγόβραζε στην κοιλιά του κήτους, η οικονομική κρίση είχε μπει στη ζωή μας κυρίως όμως ως όρος. Υστερα ήρθαν οι μέλισσες. Τι μέλισσες; Ακρίδες. Σμήνη. Μιλιούνια. Και η κλωστή τραβήχτηκε και το πουλόβερ άρχισε να ξηλώνεται. Για να φανερωθούν κάτι θλιβερά εσώρουχα. 

Εχει νόημα να τα περιγράψω; 

Δεν υπάρχει περίπτωση να ξεδιπλώσω όλες τις πτυχές της οικονομικής και ιδεολογικής μας εξαθλίωσης. Δεν μου φτάνουν οι λέξεις. Αρκεί ένα «φανταζόσουν ποτέ ότι…» και μετά συμπληρώνεις ό,τι θέλεις.  

Από το ότι ο τάδε θα έμπαινε φυλακή έως τον δείνα κολοσσό που κατέρρευσε και από το ότι οι ναζί θα έμπαιναν στη Βουλή έως το ότι η Ακροδεξιά θα κρατούσε τα κυβερνητικά μπόσικα της Αριστεράς.

Το «παιχνίδι» κυκλοφόρησε βέβαια και σε world edition. Θα φανταζόσουν ποτέ ότι θα γινόταν πρόεδρος των ΗΠΑ ο Τραμπ; Μήπως εσύ θα φανταζόσουν ότι η Μ. Βρετανία θα αποχωρούσε από την Ευρωπαϊκή Ενωση; 

Για να μην περάσουμε στα ζόρικα: Ποιος θα φανταζόταν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι κορωνοϊοί είναι φίλοι μας (Όταν η «αντίσταση» εξυπηρετεί τον εισβολέα)

 

Ο Βαγγέλης Περρής γράφει για τους αρνητές του κορωνοϊού και όσους αποδίδουν την πανδημία σε συνωμοσιολογικά σενάρια

Όταν ξεκίνησε η γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, τα 20 άρματα μάχης της χώρας δεν ήταν αρκετά για να ανακόψουν την επέλαση των 501 τανκς των Γερμανών, τα 99 ελληνικά αεροσκάφη δεν άντεξαν την επίθεση των 490 γερμανικών στούκας. Τα όπλα μας ήταν λιγοστά, ο στρατός ταλαιπωρημένος από τις κακουχίες στην Αλβανία, τα γύρω κράτη δεν μπορούσαν να τείνουν χείρα βοηθείας γιατί την ίδια εποχή αντιμετώπιζαν τα δικά τους θέματα.

Τότε δεν υπήρχαν τα social media και έτσι κανείς δεν έγραψε ότι οι κατακτητές είναι ανύπαρκτοι. Ότι οι βομβαρδισμοί δεν συνέβησαν ποτέ και το διαδίδουν τα συστημικά μέσα γιατί θέλουν να δώσουν σε κάποιους κουμπάρους την κατασκευή καταφύγιων. Ότι η ρίψη αερίων ποτέ δεν συνέβη, απλώς κάποιος γνωστός πήρε την αντιπροσωπεία των αντιασφυξιογόνων μασκών. Ότι για να προφυλαχθούμε από τον πόλεμο που ξέσπασε στον κόσμο πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του τζίτζικα και να μπούμε στις τρύπες των δέντρων. Ότι οι τραυματίες είναι ηθοποιοί και ότι τα θύματα πέθαναν από γρίπη, αλλά οι συγγενείς τους αλλάζουν την αιτία θανάτου γιατί παίρνουν επιχορήγηση.

Βέβαια υπήρχαν και τότε οι πρόθυμοι που προσπάθησαν να πείσουν τους συγγενείς των θυμάτων, τους τραυματίες πολέμου, όσους προσπαθούσαν να απαντήσουν με όπλα, τους κρυμμένους στα σπίτια, ότι πρέπει να νικήσουν τον φόβο, να βγουν στους δρόμους και να συνεχίσουν τη ζωή τους, μιας που η κατοχή είναι κάτι σαν τον τουρισμό, επομένως ο εχθρός είναι ακίνδυνος και πρέπει να χορέψουμε στα πάρκα μαζί του.

Η συμπεριφορά τους συμπυκνώνεται στην κινηματογραφική ατάκα «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας».

Στις μελλοντικές ταινίες, αυτοί που κλείνουν τα μάτια στη σύγχρονη εισβολή θα προκαλούν τα ίδια αισθήματα. 

 

Στη δύσκολη στιγμή...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από πότε ο πολίτης είναι ανεύθυνος;

 Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΥ

Αν έχω καταλάβει καλά από αυτά που διαβάζω τις τελευταίες μέρες η κυβέρνηση έχει κηρύξει τον πόλεμο στον πολιτισμό και στους ανθρώπους του, γιατί έκλεισε τα θέατρα και τα χειμερινά σινεμά και απαγόρευσε τις συναυλίες. Από την άλλη υποχρέωσε και τα περίπτερα να κλείνουν τα μεσάνυχτα, δεν επιτρέπει θεατές στα γήπεδα και δεν δίνει το δικαίωμα λειτουργίας σε μπαρ και στριπτιζάδικα, που λειτουργούσαν τις περίφημες μικρές ώρες. Ισως τα κορίτσια, που κάνουν pole dancing πετώντας τα εσώρουχά τους να συμπεριλαμβάνονται στις τάξεις των καλλιτεχνών. Μπορεί επίσης το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ κάποιοι να τα βλέπουν ως Τέχνη. Αλλά δύσκολα μπορεί να πει κάποιος ότι στον καλλιτεχνικό κόσμο συγκαταλέγονται και οι συμπαθέστατοι περιπτεράδες. Αρα μάλλον επίθεση στον κόσμο της Τέχνης δεν υπάρχει: οι γκαλερί π.χ. είναι ανοιχτές. Μέτρα κατά του συνωστισμού ανακοινώνονται και ίσως να μην είναι και τα καλύτερα. Αλλά πολέμους δεν διακρίνω.

Αργά αλλά σταθερά φουντώνει εντός της κοινωνίας μας μια συζήτηση, που έχει να κάνει όχι με την πανδημία, αλλά με την αντιμετώπισή της. 

Τον περασμένο χειμώνα, τον καιρό του lockdown, φώναζαν οι γνωστοί γραφικοί που γκρινιάζουν για όλα. 

Σήμερα δεν είναι έτσι. Σήμερα αρχίζει σιγά σιγά να καλλιεργείται η λογική του «γιατί εμείς και όχι αυτοί», γεγονός λυπηρό διότι πρόκειται για το είδος της συζήτησης που καταλήγει σε φαγωμάρα, πράγμα που είναι ό,τι χειρότερο, όταν η χώρα πρέπει να αντιμετωπίσει μια κρίση.

Το πιο αστείο που διακρίνεται είναι ότι για πολλούς τα μέτρα θα έπρεπε να αφορούν εχθρούς και αντιπάλους. Διαβάζει κανείς απόψεις με βάση τις οποίες «πρέπει να κλείσουν οι εκκλησίες» ή ότι «πρέπει να απαγορευτούν οι διαδηλώσεις»: και οι δυο προτάσεις έχουν σχέση με ιδεοληψίες χρόνων. 

Από όλες τις αντιρρήσεις που εκφράζονται αυτή που βρίσκω πραγματικά ακατανόητη είναι αυτή που αφορά την αυτοπειθαρχία των πολιτών. Με τις ντουντούκες του ΣΥΡΙΖΑ επικεφαλής διάφοροι καταγγέλλουν την κυβέρνηση που «ρίχνει στον απλό πολίτη την ευθύνη να τηρήσει μέτρα εξαιτίας των δικών της παραλείψεων». Ας πούμε ότι η κυβέρνηση έχει κάνει του κόσμου τα λάθη – έτσι για την οικονομία της συζήτησης. Αλλά από πού κι ως πού ένας πολίτης δεν πρέπει να αναλαμβάνει την ευθύνη που του αντιστοιχεί; Από πότε ο πολίτης είναι υπεράνω ευθύνης; Και τι είναι ο πολίτης και δεν πρέπει να έχει ευθύνες; Μέλος ενός κοπαδιού που απλά βόσκει και κοπρίζει;  

Συγγνώμη, αλλά αυτές οι απόψεις είναι για τους αληθινούς πολίτες προσβλητικές.

Ο πολίτης έχει ευθύνες και για αυτές πρέπει να χαίρεται. 

Ευθύνη του είναι η συμμετοχή στις διαδικασίες της δημοκρατίας. 

Ευθύνη του είναι ο σεβασμός των νόμων. 

Ευθύνη του είναι η σωστή δημόσια συμπεριφορά. 

Ευθύνη πρέπει να δείχνει όταν οδηγεί, όταν αποφασίζει, όταν παρέχει υπηρεσίες.  

Γιατί τάχα μου είναι πρόβλημα να υπενθυμίζει κάποιος στον πολίτη ότι για να αντιμετωπισθεί ο ιός χρειάζεται να δείξει υπευθυνότητα; Τι πρέπει να κάνει δηλαδή, αν όχι αυτό;

Η κυβέρνηση έχει μια και μόνη μεγάλη ευθύνη: 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η Αριστερά μέγας χορηγός της ιδιωτικής εκπαίδευσης

Του Σάκη Μουμτζή

Θυμάμαι στην δεκαετία του 60 και του 70 στα ιδιωτικά σχολεία της Θεσσαλονίκης πήγαιναν αυτοί που δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα στο δημόσιο σχολείο.

Οι «σκράπες», όπως τους αποκαλούσαν τότε.

Εκείνη την εποχή το δημόσιο σχολείο διήγε την ηρωική εποχή του. Πλην των Πειραματικών και των γυμνασίων που επιδοτούνταν από το γαλλικό και το γερμανικό Δημόσιο, όλα τα άλλα δημόσια σχολεία είχαν τμήματα με 50 έως 60 μαθητές. Κάποια από αυτά, λόγω έλλειψης αιθουσών, είχαν και απογευματινά μαθήματα.

Να μην συζητήσουμε για την ποιότητα των αιθουσών διδασκαλίας. 

Κι όμως από αυτά τα δημόσια σχολεία βγήκαν πανάξιοι επιστήμονες και επιχειρηματίες που διέπρεψαν.

Βασικοί συντελεστές σε αυτό ήταν οι καθηγητές μας που αγαπούσαν την δουλειά τους, δηλαδή σε τελική ανάλυση αγαπούσαν τους μαθητές τους.

Δεν εξιδανικεύω και δεν φιλτράρω καταστάσεις, απλώς συγκρίνω τα δημόσια σχολεία της δικής μου γενιάς με τα σημερινά δημόσια σχολεία.

Η κατάσταση είναι γνωστή και είναι ανεπίδεκτη βελτιώσεως.

Την αποκλειστική ευθύνη γι΄αυτό την έχουν τα κόμματα και οι παρατάξεις της Αριστεράς που θεωρούν τα σχολεία χώρους ιδεολογικής και πολιτικής ζύμωσης, προπαγάνδας και στρατολόγησης.

Μέθοδος τους οι κινητοποιήσεις. Συμμέτοχοι σε αυτήν την διαστροφή του νοήματος της εκπαίδευσης και οι καθηγητές που ανήκουν στην Αριστερά, συστημική και επαναστατική.

Όταν έχουν να επιλέξουν μεταξύ του εκπαιδευτικού και του κομματικού καθήκοντος τους, επιλέγουν χωρίς δεύτερη σκέψη, το κομματικό καθήκον. Η πολιτική στράτευση πάνω απ΄όλα.

Μέσα στον φανατισμό τους δεν αντιλαμβάνονται πως έτσι απαξιώνουν την δημόσια εκπαίδευση που είναι ένα από τα βασικά στοιχεία μιας δημοκρατικής, ανοιχτής κοινωνίας. Με την νοοτροπία τους στερούν την δυνατότητα από τα παιδιά των μεσαίων και κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων να ανταγωνιστούν τα παιδιά που έχουν το προνόμιο να ανήκουν στα ανώτερα στρώματα.

Έτσι, αναπαράγουν και διαιωνίζουν την κοινωνική ανισότητα.

Ιστορικά στην Ελλάδα το δημόσιο σχολείο ήταν ο αγωγός της κοινωνικής ανέλιξης των αγροτόπαιδων και των φτωχόπαιδων. Τότε που όλη η οικογένεια δούλευε για να μορφωθεί και να σπουδάσει το ένα το παιδί.

Η δημόσια εκπαίδευση ήταν ο βασικός παράγοντας της κοινωνικής κινητικότητας που χαρακτήριζε την ελληνική κοινωνία. Ήταν ένα από τα αμορτισέρ που απορροφούσαν τους κοινωνικούς κραδασμούς.

Εδώ και μερικές δεκαετίες, αν κάποιος θέλει το παιδί του να μορφωθεί και το αντέχει η τσέπη του, επιλέγει, ασυζητητί, το ιδιωτικό σχολείο. Εκεί δεν υπάρχουν καταλήψεις, οι χώροι δεν είναι ρυπαροί και οι καθηγητές δεν έχουν ως καθήκον τους να διαμορφώσουν «λαϊκούς αγωνιστές». Και την άποψη τους για τα Ραφάλ την κρατούν για το σπίτι τους.

Έτσι η κοινωνία μας χάνει την δημοκρατικότητα της, γιατί χάνει την κινητικότητα της. Όταν η δημόσια εκπαίδευση νοσεί, η εικόνα της κοινωνίας μας «παγώνει».

Το ενδιαφέρον της Αριστεράς για το μέλλον της νεολαίας είναι υποκριτικό. Αν πράγματι ενδιαφερόταν για τα παιδιά μας θα αγωνιζόταν για ένα καλό δημόσιο σχολείο, που θα επιτελούσε τον κοινωνικό του ρόλο.

Να βγάλει μορφωμένα και με ήθος παιδιά, που έχουν κατανοήσει πως αν δεν προσπαθήσουν δεν θα προοδεύσουν.

Με αυτά τα εκτρωματικά που βλέπω να γίνονται στα δημόσια σχολεία, μου περνά από το μυαλό...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΤΣΟΓΛΑΝΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι γενιές της κατάληψης

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Σε ένα Γυμνάσιο της Αττικής πραγματοποιήθηκε την Τρίτη συνέλευση γονέων με θέμα την κατάληψη του σχολείου. 

Ενώπιον της συνέλευσης εμφανίστηκε εκπρόσωπος των μαθητών που διάβασε ένα κείμενο με τα αιτήματα και ενημέρωσε τους γονείς για τους συσχετισμούς στη σχολική κοινότητα – πόσοι μαθητές της Α’ Γυμνασίου είναι υπέρ της κατάληψης κ.λπ.  

Κάποιοι από τους γονείς άρχισαν να διατυπώνουν επιθετικές θέσεις και ερωτήσεις προς το παιδί. Αντέδρασαν οι γονείς που βρίσκουν τα αιτήματα των μαθητών λογικά και πιστεύουν ότι οι καταλήψεις έχουν ηθική και διαπραγματευτική βάση. Χρειάστηκαν λίγα λεπτά για να ξεκινήσει ένα λεκτικό μαλλιοτράβηγμα – έχω απολαύσει σχετικό ηχητικό απόσπασμα. 

Κρίμα. Όχι για το μαλλιοτράβηγμα, αλλά για την απουσία των παιδιών από τη διαδικασία. Θα έπαιρναν ένα μάθημα που δεν διδάσκεται στα σχολεία, αλλά μόνο στην πραγματική ζωή.  

Οι γονείς των παιδιών που σήμερα κάνουν κατάληψη, είναι οι καταληψίες των 80s και των 90s. Kαι λογικά, τα παιδιά των σημερινών μαθητών θα γίνουν στο μέλλον η τρίτη γενιά καταληψιών. Γύρω στο 2040 θα υπάρχουν παιδιά με μνήμες κατάληψης από τον παππού και τη γιαγιά – συνείδηση που θα έχει μεταφερθεί μέσω DNA. Οι άνθρωποι θα παραμείνουν ίδιοι. Όπως και οι συνθήκες στα σχολεία.  

Υπάρχουν, λοιπόν, δύο γωνίες από τις οποίες παρατηρούμε τα πράγματα. 

Η μία φωτίζει προς τα σχολεία, αναδεικνύει τα προβλήματα και τις ελλείψεις. Καχεκτικές υποδομές, συνωστισμός μαθητών, ανεπάρκεια στην καθαριότητα και απολύμανση των χώρων. Πρόκειται για θέματα που χρονίζουν και υπογραμμίζονται εμφατικά σε εποχή πανδημίας.  

Η άλλη γωνία βλέπει προς τα αντανακλαστικά των παιδιών που, ας μην το ξεχνάμε, ανάμεσά τους υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό με δικαίωμα ψήφου. Τα παιδιά αντιδρούν ακριβώς όπως έκαναν και οι γονείς τους πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια. Έτσι έμαθαν.  

Όμως, αλήθεια, τι άλλαξε στα σχολεία ώστε να αλλάξει και ο τρόπος αντίδρασης των παιδιών; 

Όταν ο γιος μου πήγαινε στο Γυμνάσιο, πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, διαπίστωσα, έντρομος και ντροπιασμένος, ότι το παιδί έκανε μάθημα σε μία τάξη που ήταν κατά πολύ χειρότερη από τη δική μου στα τέλη των ’70s. Ως κυνικός ενήλικας, χωρίς ίχνος ρομαντισμού και ελπίδας, απόρριπτα την πρακτική της κατάληψης, αναγνωρίζοντας το μάταιο της κινητοποίησης, παρά το δίκαιο των αιτημάτων. Γνώριζα επίσης ότι, για πολλά παιδιά, στον πυρήνα της αντίδρασης δεν ήταν το αίτημα για καλύτερο σχολείο, αλλά η ευκαιρία για κοπάνα και χαβαλέ. Είναι η φύση των παιδιών που υπονομεύει το περιεχόμενο της διεκδίκησης.  

Οι ενήλικοι γνωρίζουμε καλά ότι αν καταλάβεις ένα σχολείο, δεν θα έρθουν την επομένη τα συνεργεία για να φτιάξουν καινούργιες αίθουσες. Αυτό το ξέρουν και τα παιδιά, πλην όμως τα προβλήματα είναι τόσο μεγάλα, που χορηγούν ηθικό άλλοθι ακόμα και στις καταλήψεις τού χαβαλέ. 

Η κατάσταση δείχνει αδιέξοδη και συνθέτει ακόμα ένα ελληνικό παράδοξο, το οποίο εντάσσεται στην κοινή ζωή μας ως ένα κομμάτι κανονικότητας. Μεταξύ μας, δεν υπάρχει λόγος να συζητάμε για τις καταλήψεις στα σχολεία, όσο δεν συζητάμε για τα ερείσματα πάνω στα οποία πατάνε. 

Όσο τα σχολεία μας παραμένουν σε αυτήν την κατάσταση, θα έχουμε καταλήψεις. Όμως καμιά φορά σκέφτομαι ότι ίσως έχουμε καταλήψεις ακόμα και αν αποκτήσουμε σχολεία ελβετικού τύπου.  

Οι καταλήψεις είναι πλέον...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: «Μαζέψτε» τους τηλεμαϊντανούς του κοροναϊού. Φέρτε πίσω τον Τσιόδρα

Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

Επικρατεί μια τρέλα με τον κοροναϊό και την ενημέρωση του κόσμου. Ένα γενικευμένο μπάχαλο που κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσει.

Θα πρέπει να μπει μια τάξη σε όλο αυτό το χάος με τις αλληλοσυγκρουόμενες θεωρίες, τις προτάσεις για μέτρα που το ένα αναιρεί το άλλο, τους «πεφωτισμένους» επιστήμονες που δεν τολμάς να αμφισβητήσεις την αυθεντία τους, τους πολιτικούς τσαμπουκάδες που κουνάνε το δάκτυλο, κι ένα «μαγαζί» που έχει στηθεί γύρω από την πανδημία.

Και κάνει πολύ μεγάλο κακό. Κατ’ αρχάς ακυρώνει την όποια καλή προσπάθεια έχουν γίνει από την κυβέρνηση και την επιστημονική κοινότητα.

Ακυρώνει την υπομονή, την καρτερικότητα, την άοκνη προσπάθεια της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση.

Και αυξάνει τον αριθμό των «ψεκασμένων», των «αρνητών» και των πάσης λογής αμφισβητιών που τελικά κάνουν τεράστιο κακό.

Τι συμβαίνει κατά το δεύτερο κύμα της πανδημίας, σε σύγκριση με το πρώτο;

1.    Εχουμε τη δημιουργία μιας ομάδας επιστημόνων, πλην ελαχίστων, πολύ σοβαρών και συγκροτημένων γιατρών, που έχουν γίνει τηλεμαϊντανοί. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που αναρωτιέται κανείς πότε προλαβαίνουν να αναλύσουν τα επιδημιολογικά στοιχεία, πότε προλαβαίνουν να φτιάξουν μοντέλα, πότε να ενημερώσουν την πολιτική ηγεσία και πότε να προτείνουν μέτρα, αφού πρώτα εξετάσουν τι συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο.

2.    Παρατηρούμε έναν απίστευτο, καθημερινό μαραθώνιο… ενημέρωσης σε κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες που καταλήγει σε φιάσκο. Και ο λόγος είναι ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί, έχει κουραστεί να ακούει συνεχώς πράγματα που πολλές φορές και δεν καταλαβαίνει, και αδυνατεί να διαχειριστεί.

3.    Ο ένας επιστήμονας λέει lockdown, ο άλλος απαγόρευση κυκλοφορίας, ο τρίτος καθολική χρήση μάσκας, ο τέταρτος να κλείσουμε τα γεροντάκια σπίτι. Και τελικά αποφασίζονται μέτρα που είναι… ημίμετρα και απλά κλείνουν το μάτι στο… πολιτικό κόστος.

4.    Αυτή η χαοτική κατάσταση ενισχύεται ακόμη και από την ενημέρωση που γίνεται κάθε Τρίτη και Παρασκευή. Οι ίδιες νουθεσίες να μείνουμε σπίτι, να τηρούμε τα μέτρα, να, να, να. Αλλά τελικά οι πολίτες μένουν με το ερώτημα τι πρέπει να κάνουν ενώ ενισχύεται και η πεποίθηση ότι το κράτος δεν έχει συγκεκριμένο σχέδιο διαχείρισης της κρίσης.

Συμπερασματικά, έχει χαθεί το «συμμάζεμα» της πρώτης περιόδου, έχει χαθεί μια ουσιαστική, σοβαρή και χωρίς αμφισβητήσεις φωνή που θα μπορεί ο κόσμος να ακολουθεί, να καταλαβαίνει και να πείθεται ότι πρέπει να εφαρμοστούν ορισμένοι κανόνες.

Θα έλεγε κανείς ότι λείπει ο Σωτήρης Τσιόδρας.

Μακριά από εμένα η προσωπολατρεία.

Αλλωστε και ο αγαπητός σε πολλούς καθηγητής έχει κάνει λάθη. Και θα κριθεί γι’ αυτά, όπως θα κριθούν και όλοι. Μακριά και από τους «αυθεντίες» που δεν έχουν το αλάθητο του Πάπα.

Είναι όμως διαφορετικό να ακούς τον κάθε αυτάρεσκο επιστήμονα που βρήκε στασίδι στα κανάλια να σου λέει τι να κάνεις και διαφορετικό έναν άνθρωπο που δεν διεκδικεί την προβολή και δείχνει να ξέρει τι λέει.

Χωρίς να αναφέρω ονόματα, οι περισσότεροι από αυτούς που βγαίνουν και μιλούν για τον κοροναϊό αυτή την εποχή...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Προσωπικά Δεδομένα «a la carte»

Γιατί ο Harry Maguire δεν παρέμεινε εικοσιεφτάχρονος μέχρι την οριστική καταδίκη του;

Του ΑΝΔΡΕΑ ΔΡΥΜΙΩΤΗ

 Σε αυτή την ευλογημένη χώρα που ζούμε, την Ελλάδα μας, συμβαίνουν πολλά παράξενα. Πρόσφατα διαπίστωσα ότι τα Ευαίσθητα Προσωπικά Δεδομένα (ΕΠΔ) λειτουργούν «a la carte». Ελάτε να δούμε ένα παράδειγμα. 

Αντιγράφω από το protothema.gr της 21ης Αυγούστου 2020: «Χειροπέδες πέρασαν τα ξημερώματα της Παρασκευής αστυνομικοί στη Μύκονο στον αρχηγό της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Χάρι Μαγκουάιρ. Ο Χάρι Μαγκουάιρ εντοπίστηκε από αστυνομικούς έξω από μπαρ μετά από άγριο επεισόδιο που φέρεται να είχε με άλλους Αγγλους στο “νησί των ανέμων”…».

Η είδηση φυσικά δημοσιεύτηκε παντού και συνοδευόταν από φωτογραφίες και video των πρωταγωνιστών. Αλλά δεν περιοριστήκαμε μόνο σε αυτά. Βρήκα πολλές λεπτομέρειες που θέλω να μοιραστώ μαζί σας, γιατί είμαι απολύτως βέβαιος ότι σας διέφυγαν: «…Μαζί με φίλους του από τη βρετανική σόουμπιζ, τον ποδοσφαιριστή Ρος Μπάρκλεϊ της Τσέλσι και τον αδελφό του ξεκίνησε την ξέφρενη διασκέδασή του την Τρίτη κάνοντας λογαριασμό 63.000 στερλινών (περίπου 70.000 ευρώ) κατά τη διάρκεια ενός πεντάωρου ξεφαντώματος (ο Μαγκουάιρ αμείβεται με 220.000 ευρώ την εβδομάδα). Πλήρωσαν μεταξύ άλλων για τέσσερις σαμπάνιες Dom Perignon 6.500 ευρώ, για ένα λευκό κρασί Armand de Brignac Brut περίπου 20.000 ευρώ, για δώδεκα μερίδες φρέσκων αστακών 1.320 ευρώ, για μια Beluga Gold Line βότκα 6.500 ευρώ και για ένα μπουκάλι Dom Perignon Brut του 2002 20.000 ευρώ. Εφαγαν επίσης επτά μπριζόλες ριμπάι αξίας 910 ευρώ…» (Τα ΝΕΑ 24/8/2020). Υπήρχαν και πολλές άλλες λεπτομέρειες. Σχετικά με το πόσες φορές η πολυπληθής παρέα χρησιμοποίησε την τουαλέτα του εστιατορίου, δεν μας πληροφόρησε το ρεπορτάζ.

Με όλη την αφέλεια που με διακρίνει, διερωτήθηκα: Αφού ο άνθρωπος αυτός δεν έχει καταδικαστεί τελεσίδικα γιατί βλέπουμε το πρόσωπό του, μαθαίνουμε το όνομά του και δεν τον αποκαλούμε «27χρονο», όπως αποκαλούμε όλους τους υπόλοιπους για τους οποίους ισχύει το «τεκμήριο της αθωότητας»;  

Πού είναι αυτή η αυστηρότατη Ελληνική Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων να προστατέψει τον ποδοσφαιριστή και την παρέα του από τη διαπόμπευση και το κρέμασμα στα μανταλάκια;  

Μήπως ισχύουν άλλα κριτήρια για τους αλλοδαπούς και άλλα για τους ημεδαπούς; 

Μήπως τελικά αυτή η περίφημη προστασία (η οποία στην Ελλάδα έχει πολύ υψηλό δείκτη) τελικά εφαρμόζεται «a la carte» ανάλογα με τις διαθέσεις της Αρχής;

Φαίνεται όμως ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει. Οταν πέρυσι απαγγέλθηκαν κατηγορίες στις ΗΠΑ, σε δύο Ελληνες επιχειρηματίες για κατάχρηση εσωτερικής πληροφόρησης σε χρηματιστηριακές δραστηριότητες, πάλι μάθαμε τα ονόματά τους και είδαμε τις φωτογραφίες τους στην Ελλάδα πολύ πριν δικαστούν.

 Μήπως τα ΕΠΔ διακρίνονται σε ΕΠΔ Εσωτερικού και ΕΠΔ Εξωτερικού;

Ομολογώ ότι δεν μπόρεσα να βρω τη λογική πίσω από τη διαφορετική αντιμετώπιση των περιπτώσεων.

Χρησιμοποίησα αυτά τα κραυγαλέα παραδείγματα, που πιθανότατα να μην αφορούν πολλούς από εμάς, για να αναδείξω ένα σχετικό θέμα που μας αφορά όλους, γιατί έχει σχέση με τον κορωνοϊό και την υγεία όλων μας.

Ο Λεωνίδας Μπαλάφας είναι τραγουδιστής, με ειδικές γνώσεις που εμείς οι υπόλοιποι δεν διαθέτουμε, γι’ αυτό και φρόντισε να μας ενημερώσει με την ακόλουθη ανάρτησή του: 

«Αν όλος ο κόσμος φοράει μια μάσκα φοβούμενος το πρόστιμο των 150 ευρώ και τρομοκρατημένος βεβαίως βεβαίως από την προπαγάνδα των κυβερνητικών ΜΜΕ που έχουν πάψει να δέχονται τον αντίλογο και την αντίθετη γνώμη ρίχνοντας προφίλ και σελίδες (μας λέγανε οι μεγαλύτεροι «εσείς δεν έχετε ζήσει χούντα να καταλάβετε τι σημαίνει», νομίζω τελικά τη ζούμε εις το τετράγωνο) σκεφτείτε λοιπόν τι θα γίνει όταν τα 150 ευρώ γίνουν 1.000 ή και δύο χρόνια φυλάκιση. Τότε τι; Θα κατεβάσουμε και τα βρακιά μας;

Οχι Κυριάκο Μητσοτάκη. Οχι Νίκη Κεραμεως. Οχι Χαρδαλια. Οχι Μαζανη (σημ. υποθέτω ότι εννοεί τον Κοντοζαμάνη). Το μέλλον της ανθρωπότητας δεν ανήκει ούτε σε εσάς, ούτε στον Gates, ούτε στον rockfeller, ούτε στον Rothchild.
ΑΝΗΚΕΙ στα παιδιά μας. Και τα παιδιά μας δεν θα τα φιμώσετε.

Οσο καιρό ήμασταν σπίτι τοποθετήσατε ανά την Ελλάδα χιλιάδες κεραίες 5G.

Καταστρέφετε με τις μάσκες το ανοσοποιητικό των ανθρώπων μεγεθύνοντας το καθημερινό άγχος της επιβίωσής μιας που διαλύετε την οικονομία. Φέρνετε τα εμβόλια μιας εταιρίας εν ονόματι astrazeneca που στις 5 Μαΐου αναφερόταν και ο Τσιόδρας για τα εμβόλια του Gates. Οταν όλα ενεργοποιηθούν θα πέφτει ο κόσμος σαν τα κοτόπουλα και ο κορωνοϊός θα ανθίζει. Σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή θεωρίες συνωμοσίας;

Οι μάσκες οι δικές σας πέσανε, μην πάτε να τις φορέσετε στους άλλους.

Εχει ο διάολος το σχέδιό του αλλά έχει και ο Θεός το δικό του.

Αναπνεύστε ελεύθερα!»

Σαν συνέπεια ο Λεωνίδας Κουτσόπουλος, διοργανωτής του Samano Festival, ενημέρωσε τον τραγουδιστή ότι λόγω τον δηλώσεών του δεν μπορεί να συμμετέχει στο festival. Ο καθένας μας είναι ελεύθερος να έχει τις απόψεις του και να τις εκφράζει ελεύθερα, αλλά την ίδια ώρα πρέπει να γνωρίζει ότι οι απόψεις του κρίνονται και δημιουργούν συνέπειες. Πολύ καλά έκανε ο κ. Κουτσόπουλος και έκοψε τον τραγουδιστή από το festival. Συνήθως η βλακεία δεν περιορίζεται μόνο σε ορισμένα θέματα αλλά μπορεί να κάνει πολύ μεγάλο κακό.

Από κοντά και ο πρώην υφυπουργός του ΣύριζΑνέλ, Νίκος Μαυραγάνης που με όλη τη σοφία του μας προειδοποιεί: «Γιατί άραγε η προστασία της ανθρώπινης υγείας με ένα αντίδοτο (εμβόλιο) να πρέπει “ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ” να περιέχει ΒΙΟΤΣΙΠ ελέγχου, στο οποίο αναφέρεται συνεχώς ο Bill Gates;;;; Σύντομα όλοι μας θα πρέπει να διαλέξουμε το δρόμο είτε της Ελευθερίας, είτε της Υποδούλωσης… Εύχομαι να αποφευχθεί…..!!! Καλό Αγώνα φίλοι μου!» Φυσικά, δικαίωμά του είναι να έχει τις απόψεις του και δικαίωμά σας να τις γνωρίζετε προκειμένου να τον ψηφίσετε ή όχι στις επόμενες εκλογές.

Καλά όλα αυτά. Πάμε τώρα στο ψητό.  

Τους τελευταίους δύο μήνες βλέπουμε στα κανάλια διάφορους ψεκασμένους (άνδρες και γυναίκες) με θολωμένα τα πρόσωπά τους να ισχυρίζονται ότι «δεν υπάρχει κορωνοϊός», «ότι όλα είναι μια Παγκόσμια Συνωμοσία για να μας ελέγξουν», «είμαι σκεπτόμενο άτομο και δεν θα τους αφήσω να με ελέγξουν» και χιλιάδες άλλες ανοησίες, όπως «για να πιστέψω πρέπει να δω κάποιον άρρωστο από το περιβάλλον μου» κ.ο.κ

. Εύλογο ερώτημα: Γιατί πρέπει να είναι θολωμένα τα πρόσωπά τους; Αυτοί είναι ελεύθεροι να εκφράζουν δημόσια τις απόψεις τους, αλλά και εμείς να τους κρίνουμε για αυτές. Γιατί κρύβονται και παραμένουν ανώνυμοι. Αυτοί οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι και πρέπει να τους γνωρίζουμε όχι να τους καλύπτουμε, γιατί με κάλυμμα την ανωνυμία αποθρασύνονται.

Με κίνδυνο να χαρακτηριστώ ρατσιστής από διάφορους «δικαιωματιστές» δηλώνω ανεπιφύλακτα ότι ποτέ μου δεν θα προσλάμβανα, ούτε για κλητήρα, κάποιον που πιστεύει ότι όλες οι κυβερνήσεις και όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του πλανήτη έχουν συνωμοτήσει για να του «ελέγξουν» το μυαλό κότας με λοβοτομή που διαθέτει, δημιουργώντας μια «ανύπαρκτη πανδημία» ώστε να υποχρεωθούμε όλοι να εμβολιαστούμε με το βιοτσίπ του Bill Gates, ο οποίος διακαώς επιθυμεί να ελέγξει τη φτωχή και ορφανή Γκόλφω και τον βοσκό Τάσο από την ομώνυμη ταινία του 1955! Κάποιος που τα πιστεύει αυτά είναι πραγματικά επικίνδυνος και πρέπει να αποκαλύπτεται ώστε να τον αποφεύγουμε.

Σε πρόσφατο άρθρο του ο μεγάλος Γιάννης Μαρίνος με τίτλο «Απορίες Παλαιάς Κοπής Δημοσιογράφου» (Το ΒΗΜΑ 24/8/2020), αναφερόμενος στην ανωνυμία κλείνει με τα ακόλουθα: «Για να μην υπενθυμίσω και τη συστηματική απόκρυψη των ονομάτων κάθε είδους εγκληματία που μας τον συνιστούν με το καθιερωμένο πλέον παρεπίθετο ο τριανταπεντάχρονος ή η εικοσάχρονη, συγκαλύπτοντας έτσι τη συγκεκριμένη ταυτότητά τους, μια μεθόδευση ελληνικής αποκλειστικότητας».

Απορίες Πολίτη Παλαιάς και Σύγχρονης Λογικής:

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο «πιάστης» γιατρός

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Βοά το Ιπποκράτειο των Αθηνών για τον μεγαλογιατρό, ο οποίος πιάστηκε στα τέλη της εβδομάδος με τη «γίδα στον πλάτη» (κατά την ορθή έκφραση της ευάνδρου Ηπείρου περί του συγκεκριμένου ανατομικού τμήματος του ανθρώπινου σώματος – σου λέει «Ο» πλάτης. Οι υπόλοιποι την κάνουν γένους θηλυκού, «Η» πλάτη, αλλά εγώ θα επιμείνω στην ορθότητα της έκφρασης). Βοά λοιπόν το Ιπποκράτειο γιατί ο καλός θεράπων του Ασκληπιού και ορκισμένος – με τον σχετικό όρκο – «συνάδελφος» του Ιπποκράτη του Κώου, «τα άρπαξε» κατά το κοινώς λεγόμενο, εντός φακέλου από φουκαρά ασθενή, τον οποίο όφειλε να περιθάλψει αφιλοκερδώς, διότι αυτή ήταν η εκ των καθηκόντων του υποχρέωση που είχε απέναντί του.

Ο άλλος τα έδωσε, αλλά προηγουμένως είχε προνοήσει να περάσει κι από την Ασφάλεια να του τα φωτοτυπήσουν τα 50άρικα, έτσι όταν έπεσε στα χέρια της Αστυνομίας ο καλός ασκληπιάδης βρέθηκε με τα φωτοτυπημένα 50άρικα, και ούτω πως τεκμηριώθηκε η δωροληψία.  

Για τι άλλο βοά το Ιπποκράτειο; 

 Διότι ο περί ου ο λόγος «πιάστης» και «αρπαχτιάρης» γιατρός ήταν – και είναι – ένα πολύ αγαπημένο δε, παιδί του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο των γιατρών.

Εις ανταπόδοσιν δε της λατρείας στον αρχηγό, και το αγαπημένο δίδυμο του υπουργείου Υγείας, ο κύριος Ξανθός έδωσε αληθινή μάχη για να του ανατεθεί η πρωτοκαθεδρία στο νοσοκομείο, ώστε μέσω αυτής να το ελέγχει. 

Στο πλαίσιο της μάχης που έγινε στο παρασκήνιο μέχρι να του «περάσει» του κυρίου Ξανθού η συγκεκριμένη υποψηφιότητα, ο καλός φίλος του ΣΥΡΙΖΑ με τα μακριά χέρια...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι βλαβερές συνέπειες της μονιμότητας των κηφήνων του Δημοσίου

 Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΙΝΟΥ

Κάποιοι αναγνώστες ενοχλήθηκαν από την αρθρογραφία μου, που αποβλέπει στην εξυγίανση και αναβάθμιση του προσωπικού των δημόσιων υπηρεσιών και της δημόσιας εκπαίδευσης. Υποστήριξα και υποστηρίζω ότι καμιά μονιμότητα δεν νοείται να προστατεύει τους παραβάτες του ποινικού νόμου (π.χ. απατεώνες που προσελήφθησαν με πλαστά πτυχία, καταχραστές δημόσιου χρήματος, χρηματιζόμενους ή εκβιαστές), οι οποίοι δεν αποπέμπονται όπως θα έπρεπε από τις τάξεις των δημόσιων υπαλλήλων. 

Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι γενικός γραμματέας υπουργείου υποχρεώθηκε σε παραίτηση επειδή αρνήθηκε την επαναπρόσληψη και αναδρομική βαθμολογική προαγωγή δημόσιου υπαλλήλου καταδικασθέντος από τα ποινικά δικαστήρια για κατάχρηση.

Επικράτησε ο επίορκος του έντιμου γενικού γραμματέα χάρη στη στήριξη των προφανώς εξίσου φαύλων συνδικαλιστών του υπουργείου. 

Υπήρξα επίσης αποδέκτης καταγγελίας διευθύντριας Γυμνασίου ότι νεοδιορισθείς μαθηματικός ζήτησε να μην τον περιλάβει στο πρόγραμμα διδασκαλίας του μαθήματος επειδή δεν γνωρίζει μαθηματικά, καθώς έλαβε το πτυχίο του χάρη στο διαβόητο δημοκρατικό πέντε. Και όταν η διευθύντρια του γνωστοποίησε ότι θα τον αναφέρει στην ανώτερη εκπαιδευτική αρχή, της απάντησε: «Μου είναι αδιάφορο. Είμαι δημόσιος υπάλληλος και με προστατεύει η μονιμότητα. Το πολύ-πολύ να με μεταθέσουν στην παραμεθόριο».
 

Και όταν εγώ δυσπιστώντας απευθύνθηκα στον τότε πρόεδρο της ΟΛΜΕ και στον τότε υπουργό Παιδείας, και οι δύο παραδέχθηκαν ότι δεν μπορεί να αποπεμφθεί από τη δημοσιοϋπαλληλική του θέση αυτός ο ανίκανος για διδασκαλία και αναιδής εκπαιδευτικός επειδή τον προστατεύει ο νόμος που δεν επιτρέπει την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. 

Αυτό το άγος του δημοσιοϋπαλληλικού χώρου, όπου ανάμεσα στους άξιους και ευσυνείδητους εντάσσονται και ουκ ολίγοι είτε ανεπαρκών γνώσεων, είτε τεμπελόσκυλα, συντελεί στη βραδύτητα παροχής δημόσιων υπηρεσιών και τα ουκ ολίγα λάθη, παραλείψεις και παρερμηνείες που καταταλαιπωρούν τους πολίτες και υπονομεύουν την ομαλή, ταχεία και αποτελεσματική λειτουργία της κρατικής μηχανής.

Καθ’ όλη την πολυετή θητεία μου στην ενεργό δημοσιογραφία συνεχώς αναδεικνυόταν η ανάγκη αξιολόγησης του δημοσιοϋπαλληλικού προσωπικού, ώστε να προωθούνται και αξιοποιούνται κατά τα προσόντα τους οι προικισμένοι και ευσυνείδητοι και να περιθωριοποιούνται τουλάχιστον (αφού δεν μπορούν να απολυθούν ως μόνιμοι) οι χωρίς προσόντα και γνώσεις και χωρίς ζήλο και αποτελεσματικότητα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

Ομως οι σχετικές επαγγελίες από όλες τις κυβερνήσεις και όλα τα κόμματα (πλην της Αριστεράς που απορρίπτει κάθε αξιολόγηση) έμειναν έπεα πτερόεντα, καθώς εκτός από την απροθυμία των κομμάτων διαφωνεί κάθετα προς κάθε αξιολόγηση και η διαβόητη ΑΔΕΔΥ. Η οποία με απεργίες, κινητοποιήσεις και κάθε είδους παραβατική συμπεριφορά κάθε φορά που ανακύπτει θέμα αξιολόγησης πιέζει και επιτυγχάνει τη ματαίωση κάθε σχετικής απόπειρας.

Ετσι κατέληξε από 150.000 δημόσιους υπαλλήλους το 1952 να έχουμε φτάσει σε σχεδόν 1.000.000, και όχι μόνο να μην έχουν βελτιωθεί η ποιότητα και η ταχύτητα παροχής υπηρεσιών, αλλά και να παραμένει στάσιμη, αν όχι επιδεινούμενη, η κατάσταση. Και δυστυχώς...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Όταν διαβάζω για μείωση των "κόκκινων" δανείων χωρίς να διαβάζω για το ποιος θα πληρώσει τη ζημιά δεν είμαι αισιόδοξος για τη λύση του προβλήματος.

Του Κώστα Στούπα

Στο σύμπαν στο οποίο ζούμε δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα. Τούτο σημαίνει πως όταν προκύπτει ζημιά κάποιος θα πρέπει να την πληρώσει είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι. Το ίδιο συμβαίνει και με το κέρδος.

Το 2010 το ελληνικό κράτος χρεοκόπησε καθώς είχε έσοδα λιγότερα από 50 δισ. ευρώ και δαπάνες πάνω από 80 δισ. ευρώ.

Η χρεοκοπία του κράτους συμπαρέσυρε σε χρεοκοπία και ένα μεγάλο μέρος της ιδιωτικής οικονομίας.  

Το κράτος μείωσε τις δαπάνες προκειμένου να μετατρέψει το έλλειμμα σε πλεόνασμα και έτσι να αρχίσει να μειώνεται το χρέος.

Η μείωση των κρατικών δαπανών που γινόταν με δανεικά είχε σαν συνέπεια τη μείωση μισθών και συντάξεων και την αύξηση της ανεργίας σε αστρονομικά επίπεδα.

Ιδιώτες και επιχειρήσεις που είχαν μεγάλα χρέη, μετά τη μείωση των εσόδων δεν μπορούσαν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους.

Τα "κόκκινα"  δάνεια (ανεξόφλητες οφειλές ή NPL’s) προς τις τράπεζες ξεπέρασαν τα 100 δισ. ευρώ, πάνω από 50% του συνόλου των χορηγήσεων. Οι ανεξόφλητες υποχρεώσεις προς το κράτος ξεπέρασαν επίσης τα 100 δισ. ευρώ και οι υποχρεώσεις προς τα ασφαλιστικά ταμεία τα 30 δισ. ευρώ.

Τα "κόκκινα" δάνεια προς τις τράπεζες θα ήταν λιγότερα και το πρόβλημα θα μπορούσε να είχε λυθεί πριν από 8-9 χρόνια αν δεν είχε υπάρξει ο νόμος Κατσέλη που λειτούργησε σαν κίνητρο δημιουργίας μιας "μηχανής" στρατηγικών κακοπληρωτών.

Δεν ευθύνεται όμως μόνο ο νόμος Κατσέλη. Πλήθος δικηγορικών γραφείων, τραπεζικών στελεχών και λαϊκιστών πολιτικών συμβούλευαν ιδιώτες και επιχειρήσεις που μπορούσαν να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους να μην το κάνουν γιατί στο τέλος τα χρέη θα "κουρευτούν" ή θα διαγραφούν.

Η άνοδος των κομμάτων του "εθνολαϊκιστικού" μετώπου στην εξουσία το 2015 κατά ένα σημαντικό μέρος οφείλεται στις υποσχέσεις για "κούρεμα" του ελληνικού χρέους και αντίστοιχα "κουρέματα" των χρεών των ιδιωτών προς τις τράπεζες και το κράτος.

Φυσικά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έγινε όταν πήραν την εξουσία. Αν γινόταν, η καταστροφή που θα είχε υποστεί η ελληνική οικονομία και κατά συνέπεια και η ελληνική κοινωνία από την έξοδο από το ευρώ θα ήταν του μεγέθους που υπέστη η ελληνική οικονομία μετά τον Β’ Π.Π και τον εμφύλιο.

Από το 2010 και μετά έχουν γίνει τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα. Οι ανακεφαλαιοποιήσεις έγιναν κυρίως με κεφάλαια που δανείστηκε το ελληνικό δημόσιο (δηλ. ο Έλληνας φορολογούμενος).

Στην τελευταία ανακεφαλαιοποίηση επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το 2015-16 οι συμμετοχές του κράτους εκμηδενίστηκαν και κατά συνέπεια εξατμίστηκαν περί τα 25 δισ. ευρώ με τα οποία ο Έλληνας φορολογούμενος χρηματοδότησε τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών.

Στην τελευταία ανακεφαλαιοποίηση επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι ιδιώτες με συνολικά 6-7 δισ. περίπου απέκτησαν τον έλεγχο των συστημικών τραπεζών και μέσω αυτών πρόσβαση στον έλεγχο περιουσιακών στοιχείων Ελλήνων ιδιωτών και επιχειρήσεων αξίας άνω των 200 δισ. ευρώ.

Κατά μια ιστορική ειρωνεία η μεγαλύτερη εκποίηση περιουσιακών στοιχείων σε ξένα κερδοσκοπικά κεφάλαια στην ιστορία της χώρας και μια από τις μεγαλύτερες στην παγκόσμια ιστορία (μεγαλύτερες πρέπει να ήταν της ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της) έγιναν από την αριστερή κυβέρνηση του κ. Τσίπρα που εξελέγη με ακριβώς τα αντίθετα συνθήματα...

Παρά τις τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων πλήρωσε ο Έλληνας φορολογούμενος, οι τράπεζες δεν έχουν εξυγιανθεί γιατί δεν αφέθηκαν ποτέ να κάνουν τη δουλειά τους.  Στη δεκαετία που πέρασε τα "κόκκινα" δάνεια μειώθηκαν περίπου στα 75 δισ. ευρώ αλλά ακόμη παραμένουν πολύ υψηλά.

Εν τω μεταξύ φέτος η επιδημία του Covid 19 προκάλεσε σημαντική ύφεση και οι τράπεζες εφαρμόζουν ήδη τα επονομαζόμενα "μορατόρια" που σημαίνει αναβάλουν τις πληρωμές δανείων γιατί ιδιώτες και επιχειρήσεις δυσκολεύονται να ανταποκριθούν. Κατά πάσα πιθανότητα και ενώ το δεύτερο κύμα της επιδημίας τώρα ξεκινάει τα "κόκκινα" δάνεια θα αυξηθούν.

Πρόσφατα ο νόμος Κατσέλη καταργήθηκε και η κυβέρνηση εφάρμοσε το σχέδιο Ηρακλής. Σήμερα η Τράπεζα της Ελλάδας θα κάνει προτάσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος.  

Είναι εύκολο να λέμε πως θα δημιουργηθεί μια "κακή" τράπεζα που θα αναλάβει τα "κόκκινα" δάνεια και έτσι θα καθαρίσει τις εμπορικές  τράπεζες. Όπως είπαμε στην αρχή δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα στο σύμπαν. Τούτο σημαίνει πως αν υπάρχουν 75 δισ. "κόκκινα" δάνεια κάποιος πρέπει να τα πληρώσει.

Οι μέτοχοι των τραπεζών μετά το 2010 έχασαν ό,τι κεφάλαια είχαν επενδύσει στις τράπεζες.  

Μετά το 2015 έχασαν και οι φορολογούμενοι τα κεφάλαια που έβαλαν χωρίς να τους ρωτήσουν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Κάποιος θα πρέπει να πληρώσει τη ζημιά των "κόκκινων" δανείων για να εξυγιανθούν οι τράπεζες.

Αν ζούσαμε σε μια καπιταλιστική οικονομία όταν μια τράπεζα θα χρεοκοπούσε για οποιονδήποτε λόγο τη ζημιά θα την πλήρωναν με τη σειρά οι μέτοχοι, οι δανειστές της και στο τέλος οι καταθέτες.

Ένας καταθέτης όταν επιλέγει την τράπεζα Β από τη Δ γιατί προσφέρει καλύτερο επιτόκιο ή δανείζει την επιχείρησή του με καλύτερους όρους έχει κέρδος αλλά αναλαμβάνει και  ρίσκο, όπως ακριβώς κάνει και όποιος αγοράζει τη μετοχή της.

Αν η τράπεζα δεν εφαρμόζει σωστή διαχείριση ή αναλαμβάνει υψηλότερα ρίσκα μπορεί να πάθει ζημιά και να χρεοκοπήσει. Τότε και ο καταθέτης μπορεί να πάθει ζημιά γιατί η τράπεζα τις καταθέσεις του τελευταίου έχασε...

Αν ζούσαμε σε καπιταλιστική οικονομία τις ζημιές θα τις πλήρωναν αυτοί που έπαιρναν και τα κέρδη όταν υπήρχαν. Οι μέτοχοι, οι δανειστές και οι καταθέτες...

Δεν ζούμε σε καπιταλιστικές οικονομίες όμως ούτε στην Ελλάδα ούτε στη Δύση. Τα κράτη και οι Κεντρικές Τράπεζες προκειμένου να αποφύγουν μια κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος εγγυώνται ένα μέρος των καταθέσεων και όταν οι τράπεζες χρεοκοπούν τις ανακεφαλαιοποιούν με τα λεφτά των φορολογουμένων.

Συνήθως όμως οι δουλειές που γίνονται με τα λεφτά των άλλων...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Νέες σειρές γραμματοσήμων θα διαφημίσουν την Ελλάδα στον κόσμο

Ο Μάνος Βουλαρίνος δίνει ιδέες στα Ελληνικά Ταχυδρομεία για τα νέα γραμματόσημα που θα διαφημίσουν την Ελλάδα στον κόσμο

Όπως φαίνεται τα Ελληνικά Ταχυδρομεία, και πιο συγκεκριμένα το κομμάτι τους που είναι υπεύθυνο για την έκδοση νέων γραμματοσήμων, βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα.

Πρώτα ήταν το επετειακό γραμματόσημο για τη μάχη των Θερμοπυλών στο οποίο το «Ω ξειν αγγέλειν...» έχει κάποιες μικρές ανορθογραφίες

Και μετά αυτό

Αυτή είναι μια σειρά γραμματοσήμων που εκδόθηκαν σε κάποιο πλαίσιο (αλίμονο) κάποιας πανμεσογειακής δράσης (αλίμονο) των χωρών που συμμετέχουν σε κάτι που ονομάζεται Euromed Postal όπου η κάθε χώρα θα εξέδιδε γραμματόσημα με θέμα τη γαστρονομία της.  

Αλλά αυτό δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία.

Αυτό που έχει σημασία είναι πως τα Ελληνικά Ταχυδρομεία αποφάσισαν να παρουσιάσουν κάτι βγαλμένο κατευθείαν από την βιτρίνα άθλιας τουριστικής ταβέρνας. Ξέρετε, από αυτές που άνοιξαν τη δεκαετία του 80 και κουτσά στραβά κατάφεραν να επιβιώσουν μέχρι τις μέρες μας σερβίροντας τις πιο φρικαλέες εκδοχές της λόκαλ κουζίν.

Δεν ξέρω αν η έκδοση αυτή είναι μια κραυγή νοσταλγίας ή μια επίδειξη κακού γούστου, αλλά νομίζω πως μπορεί να είναι η αρχή για μια σειρά από πραγματικά σπουδαίες εκδόσεις.

Αυτές είναι μόνο κάποιες ιδέες τις οποίες είμαι σίγουρος πως οι υπεύθυνοι των Ελληνικών Ταχυδρομείων μπορούν να αξιοποιήσουν καταλλήλως και να τις κάνουν ακόμα καλύτερες. Τουλάχιστον τόσο καλές όσο το μικρό τους αφιέρωμα στην «ελληνική γαστρονομία».

Μπορούν να κάνουν ένα αφιέρωμα στον ελληνικό κινηματογράφο

Ένα αφιέρωμα στο ελληνικό τραγούδι

Ή ένα αφιέρωμα στον ελληνικό αθλητισμό

Κάτι για την ελληνική τηλεόραση

Υπαρκτού σουργελοκηφηνοκατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία

 

 

 

1/10/ΧΧΧΧ «Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία»

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ 

ΤΟΥΣ "ΠΑΠΟΥΔΕΣ" ΚΑΙ ΤΙΣ "ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ" 

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΧΑΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ 

ΚΑΙ 

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ:

"ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΗΜΟΥΝΑ ΚΙ ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΘΑ ΄ΡΘΕΙΣ..."

Σαν σήμερα (1/10/ΧΧΧΧ)

 

331 π.Χ: Στην πεδιάδα των Γαυγαμήλων, ο Μέγας Αλέξανδρος συντρίβει το στρατό του Πέρση Δαρείου Γ' του Κοδομανού. Με τη νίκη του αυτή, ο μέγας στρατηλάτης ολοκληρώνει την κατάκτηση της περσικής αυτοκρατορίας.

1867: Ο Καρλ Μαρξ εκδίδει το «Κεφάλαιο», που αποτελεί την κορωνίδα του έργου του.

1873: Κυκλοφορεί η πρώτη καθημερινή εφημερίδα στην Ελλάδα με τίτλο «Η Εφημερίς» και εκδότη τον Κορομηλά.

1922: Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δηλώνει ότι αποχωρεί οριστικά από την πολιτική. Θα επιστρέψει θριαμβευτικά το 1928.

1960: Η Κύπρος ανακηρύσσεται ανεξάρτητο κράτος. (εθνική εορτή)

1992: Το αμερικανικό πολεμικό πλοίο «Σαρατόγκα» βάλλει κατά λάθος εναντίον ενός τουρκικού αντιτορπιλικού, με το οποίο συμμετείχε σε άσκηση στο Αιγαίο, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 9 τούρκοι ναύτες.

 

 

2016: Αφηνει  την τελευταία της πνοή  η ηθοποιός Σοφία Ρούμπου.