ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: 10 πράγματα που θα ήθελα να αλλάξουν με τη νέα χρονιά (αλλά δεν ελπίζω και πολλά)

Του Μάνου Βουλαρίνου 

 
Πάντα πίστευα ότι οι λίστες με τους στόχους για την επόμενη χρονιά είναι μια κακή ιδέα. Κυρίως επειδή η αναπόφευκτη συνέπεια τους είναι η απογοήτευση εξ αιτίας όλων αυτών των στόχων που δεν επετεύχθησαν. Γι αυτό σκέφτηκα να κάνω μια λίστα με στόχους που δεν εξαρτώνται (ή εξαρτώνται ελάχιστα) από μένα.  

Μια λίστα με πράγματα που θέλω να αλλάξουν οι συμπολίτες (ή να τους συμβούν).  

Μια λίστα με στόχους που έχουν ελάχιστη πιθανότητα επίτευξης αλλά και ελάχιστη απογοήτευση.

Για το 2020, λοιπόν, θέλω:

1. Οι συμπολίτες να καταλάβουν επιτέλους πώς λειτουργεί μια ουρά. Να συνειδητοποιήσουν πως ο σωστός τρόπος είναι ο ένας πίσω από τον άλλο σαν τρενάκι (ελπίζω να μη σας κολάζω) και όχι όλοι πίσω από τον πρώτο σε σχήμα πεσμένου έλατου.

2. Να βρεθεί ένας τρόπος να τιμωρούνται οι κοινωνικά καθυστερημένοι συμπολίτες που νομίζουν πως οτιδήποτε υπάρχει γύρω τους πρέπει να υποκύπτει στο αντικοινωνικό ΕΓΩ τους και παρκάρουν όπου τους βολεύει. Να εξαφανιστούν όσοι οδηγούν επικίνδυνα και τέλος όσοι καβαλάνε πρα-πρα με κομμένη εξάτμιση να υποχρεωθούν να περάσουν μια ολόκληρη εβδομάδα με ένα μαρσάρισμα δίπλα στο αυτί τους. Ξέρω πως, για όλα τα παραπάνω, θα μπορούσα να γράψω «θέλω η ΕΛΑΣ να κάνει τη δουλειά της» αλλά είπα να μην το κάνω εντελώς παραμύθι.

3. Οι συμπολίτες που κλείνουν τους δρόμους προκειμένου να διαμαρτυρηθούν ή να απαιτήσουν, να καταλάβουν πως το μόνο που καταφέρνουν είναι τα εκτονωθούν ψυχολογικά οι ίδιοι και να φορτώσουν ψυχικά όλους τους υπόλοιπους. Δεν ξέρω ποιά είναι η τελευταία φορά που μια συγκέντρωση ή μια πορεία άλλαξε κάτι, αλλά σίγουρα η χρονιά είχε το 19 μπροστά.

4. Να σταματήσει το βασανιστήριο του παραθύρου που ζητάει να διαλέξω αν αποδέχομαι ή όχι τα cookies σε ΚΑΘΕ σάιτ ΚΑΘΕ φορά που μπαίνω. Θέλω να κάνω ένα κλικ κάπου που θα λέει ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ ΟΛΑ ΤΑ COOKIES ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΣΑΪΤ, ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΣΕΡΦΑΡΩ ΜΕ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΜΟΥ ΚΥΡΙΕ ΣΠΑΣΑΡΧΙΔΗ (ναι, ξέρω υπάρχουν ξεχωριστά προγράμματα γι αυτό, αλλά δεν θα ήταν κακή ιδέα να υπάρχει η δυνατότητα σε κάθε browser από την μάνα του).  

5.Να σοβαρευτούν οι εταιρείες τηλεφωνίας. Ας ξεκινήσουν με το να χρεώνουν τη σταθερή σύνδεση ίντερνετ ανάλογα με την ταχύτητα που προσφέρουν και να σταματήσουν την απάτη του «μέχρι τόσα Mbps».

6. Να καταλάβουν οι συμπολίτες-επιβάτες των ΜΜΜ γιατί είναι καλύτερο να περιμένουμε να κατέβουν όσοι θέλουν να κατέβουν σε μια στάση και ΜΕΤΑ να ανέβουμε εμείς που περιμένουμε στη στάση.

7. Κάποιοι συμπολίτες να πλένονται συχνότερα και κάποιοι άλλοι να βάζουν λιγότερο άρωμα/αποσμητικό/φάρμακο για τον σκόρο πάνω τους. Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις είναι το ίδιο αφόρητο.

8. Οι συμπολίτες να μάθουν...

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: 20 συμβουλές για το 2020

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

(...) Εμείς εδώ μόνο γκουρού δεν είμαστε, αλλά και πάλι δεν αντιστεκόμαστε στον πειρασμό να προτείνουμε μερικά πράγματα που αποδεδειγμένα «κάνουν καλό». Και «αποδεδειγμένα» σημαίνει πως δούλεψαν ή δουλεύουν, λιγότερο ή περισσότερο, τόσο σε εμάς όσο και σε πολλούς φίλους μας. Όχι όλα μαζί —δεν χρειάζονται και τα δεκάξι—, αλλά κάποια από αυτά. Διαλέξτε όποια ταιριάζουν σε εσάς· ακόμη και ένα ίσως είναι αρκετό.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: το 2020 είναι μία καταπληκτική χρονιά για…

    ...να σπαταλάμε λιγότερο χρόνο στα social media
 
Πόσο λιγότερο; Ένα 10% για αρχή, και μακάρι ακόμη ένα 10% αμέσως μετά. Μην ξεχνάτε ότι τα 9 στα 10 λεπτά που είμαστε online τα κλέβουμε από τον εαυτό μας, πράγμα αδικαιολόγητα ανόητο αν το καλοσκεφτείς. Υπάρχουν δωρεάν app που σου λένε πόσο χρόνο χαλάς στα social media — μία παράλογη σπατάλη.

    ...να περιορίσουμε τα κανάλια ενημέρωσής μας, επενδύοντας στην ποιότητά τους

Δεν χρειάζονται πολλά, αλλά καλά Μέσα. Το elladaramou.gr δεν είναι ένα καλό Μέσο. Επίσης, υπάρχουν επαγγελματίες που κάνουν για λογαριασμό μας μια πολύ δύσκολη δουλειά: ξεσκαρτάρουν τις ειδήσεις. Ένα παράδειγμα είναι αυτό.

    ...να περιορίσουμε το binge-watching

Κολακευόμαστε ότι είμαστε από τους πρώτους που το λέμε. Αλλά όπου να ’ναι να είστε σίγουροι πως θα το ακούτε όλο και συχνότερα — και θα μας θυμηθείτε. Επιστρέψτε (σιγά-σιγά, όχι απότομα) στον παλιό, παραδοσιακό τρόπο που βλέπατε τηλεόραση, αποφεύγοντας τη βουλιμική, μαραθώνια κατανάλωση των σίριαλ αλά Netflix. Εκεί είναι, δεν θα φύγει. (Extra tip: μ’ αυτό τον τρόπο θα καταλάβετε κι αν αυτά που βλέπετε αξίζουν τα λεφτά τους ή αν σας κλέβουν χωρίς να το καταλάβετε. Ο χρόνος σας είναι η μόνη σας όντως περιουσία).

    ...να εγκαινιάσουμε το σπορ των δέκα (10) σελίδων ανάγνωσης κάθε βράδυ

Αυτό κρατάει λιγότερο από 15 λεπτά. Η συμβουλή προφανώς απευθύνεται σε όποιον ισχυρίζεται πως δεν έχει χρόνο για διάβασμα. Έχει, και μάλιστα πολύ. Με 10 σελίδες την ημέρα, τέτοια μέρα του χρόνου θα έχει διαβάσει 10-15 βιβλία: όχι και λίγα, συγκρινόμενα με το κανένα βιβλίο. Με 20 σελίδες την ημέρα, θα φτάσει τα 30 μέσα σε έναν χρόνο.

    ...να διαβάσουμε Ιστορία

Όχι αποκλειστικά στο ίντερνετ, και ασφαλώς όχι από «στρατευμένα» σάιτ. Ο άνθρωπος έχει προορισμό του τα άστρα, ναι, αλλά στο μεταξύ βαδίζει (και) με το μαχαίρι στα δόντια. Δεν έχουμε μάθει και πολλά αφότου τελειώσαμε το σχολείο, και δεν θυμόμαστε τίποτε από τότε. Η ιστορία των δύο μεγάλων πολέμων του προηγούμενου αιώνα και των μετέπειτα του δευτέρου ίσως αρκούν για αρχή.
 
    ...να πάρουμε ένα σκύλο· ή μία γάτα
Αρκεί βέβαια να είμαστε πολύ περισσότερο από σίγουροι ότι θα ζήσουν και θα πεθάνουν μαζί ευτυχισμένα κάθε ώρα της ζωής τους — αλλιώς δεν πρέπει να πάρουμε, απαγορεύεται. Αν όμως είμαστε πράγματι σίγουροι, τότε η δική μας ζωή θα ανθήσει με τρόπους που δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε πριν.

    ...να τρώμε κάπως πιο προσεκτικά
 
Αν αφαιρέσουμε πολύ από ένα ή δύο αποδεδειγμένα βλαβερά πράγματα από το διαιτολόγιό μας, σίγουρα δεν θα πάθουμε κάτι. Θα είναι αυτό η πολλή ζάχαρη; Το πολύ λίπος; Οι καθημερινές σοκολάτες; Ό,τι κι αν είναι, η απώλειά του μπορεί να μας λυπήσει στην αρχή, αλλά δεν θα πεθάνουμε κιόλας. Ενώ μ’ αυτό το πράγμα μπορεί και να πεθαίναμε (πριν της ώρας μας).

    ...να μαγειρεύουμε μία φορά την εβδομάδα για άλλους

Όλοι το ξέρουν. Είναι κάτι σαν το σεξ, αλλά με ρούχα. Ή σαν ροκ συναυλία χωρίς τα ντεσιμπέλ. Είτε για έναν είτε για περισσότερους, το μαγείρεμα για τους άλλους σε κάνει να αισθάνεσαι γεμάτος, πλήρης, ικανοποιημένος και χορτάτος. Σαν να έφαγες το αγαπημένο σου φαγητό.

    ...να ξυπνάμε μία ώρα νωρίτερα, κάθε μέρα

Προσοχή: αυτό δεν σας προσφέρει μία επιπλέον ώρα, καθώς θα αναπληρώσετε τον ύπνο σας πέφτοντας στο κρεβάτι μια ώρα νωρίτερα το βράδυ. Όχι. Θα σας προσφέρει ΠΟΛΛΕΣ επιπλέον ώρες. Η πρώτη πρωινή σας ώρα είναι μια ώρα που κρατά πολύ περισσότερα από 60 λεπτά. Γκαραντί. Δοκιμάστε το, όποια ώρα και αν συνηθίζετε να ξυπνάτε.

    ...να κάνουμε 6.000 βήματα στη διάρκεια της ημέρας

Αυτό κρατάει λιγότερο από 45 λεπτά, και τη μέτρηση την κάνει δωρεάν το τηλέφωνό σας. Δεν χρειάζεται να πούμε (και) εμείς πόσο σημαντικό έχει αποδειχτεί πως είναι το περπάτημα για την υγεία μας. Είναι πολύ σημαντικό. Επιπλέον, με το περπάτημα μπορείς και βρίσκεις χρόνο για να σκέφτεσαι, να υπολογίζεις, να λογαριάζεις, να ξεσκαρτάρεις. Μην ακούτε μουσική βαδίζοντας, επικεντρωθείτε στον εαυτό σας και στην κίνηση.

    ...να ασκούμαστε, χωρίς όργανα, 15 λεπτά την ημέρα

Όπως και το βάδισμα, κι αυτό είναι 100% καλό, και μπορεί να γίνει από τον καθένα, ανεξαρτήτως ηλικίας, βάρους, φυσικής κατάστασης κλπ. Στο YouTube υπάρχουν άπειρα προγράμματα κάθε βαθμού δυσκολίας, που γίνονται απλώς με το βάρος του σώματός μας, χωρίς όργανα. Κι έπειτα, ποιος ξέρει: ίσως σάς γίνει συνήθεια. Δωρεάν γυμναστήριο, στον χώρο σας. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

    ...να ξεκινήσουμε μία ξένη γλώσσα, κάνοντας 15 λεπτά μάθημα την ημέρα
 
Πολλοί αρχίζουν τα δωρεάν μαθήματα που διατίθενται στο ίντερνετ (δωρεάν ή με πολύ φτηνές συνδρομές), αλλά ελάχιστοι τα συνεχίζουν. Όχι επειδή συναντούν δυσκολίες, αλλά επειδή προτιμούν να χαζολογούν στο Facebook. Κατανοητό. Αλλά μια ξένη γλώσσα είναι ένας άλλος κόσμος — μεγάλη τύχη. Κι αν αυτό δεν φτάνει, έχουμε κι άλλο: μία ξένη γλώσσα είναι ένας τρομερός περισπασμός από τις αναποδιές της ζωής. Προτείνεται. (Εναλλακτικά, μάθετε μία τέχνη. Π.χ., το πλέξιμο ή την ικεμπάνα).

    ...να γραφτούμε συνδρομητές σε ένα έντυπο
 
Για τα επόμενα δέκα τουλάχιστον χρόνια, τα έντυπα θα εξακολουθούν να είναι τα πιο αρχοντικά Μέσα. Επίσης: να το ξεφυλλίζουμε αυτό το έντυπο, ή ακόμα-ακόμα και να το διαβάζουμε, όχι μόνο να το λαμβάνουμε με το ταχυδρομείο. Το τονίζουμε, γιατί πολλές φορές δεν ανοίγουμε καν τον φάκελο του περιοδικού όταν έρχεται στο σπίτι μας. Τώρα, αν το περιοδικό είναι εβδομαδιαίο, κρατήστε το για τον κυριακάτικο καφέ, μαζί με τις εφημερίδες. Ιδανικά, σε ένα καφέ-μπαρ. Στην ίδια πάντα θέση, αυτήν που προτιμάτε. Ξέρετε.

    ...να μάθουμε να κάνουμε καρδούλες στο Facebook και όχι ένα ξερό like

Δηλαδή ναι. Βάλτε αυτό: 
<3 br="">
    ...να...

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Γιατί μελαγχολείς την Πρωτοχρονιά;

Toυ ΚΟΣΜΑ ΒΙΔΟΥ

Αραγε, αν η Πρωτοχρονιά δεν ήταν μέσα στον χειμώνα (εποχή που ευνοεί τις συναισθηματικές διαταραχές) θα μας προκαλούσε λιγότερη μελαγχολία; 

  Στην Αυστραλία, δηλαδή, που οι άνθρωποι τη γιορτάζουν μεσοκαλόκαιρο στις παραλίες με τα σέρφινγκ τους και με τους καρχαρίες τους να περιμένουν από κάτω να ροκανίσουν κανένα πόδι, είναι πιο κεφάτοι από ό,τι οι π.χ. Ευρωπαίοι;  

Γιατί εμείς ως Ευρωπαίοι και ως Ελληνες, ένα σφίξιμο στην καρδιά το βράδυ που αλλάζει ο χρόνος το έχουμε. Οι περισσότεροι. 

Το επιβεβαίωσα κάνοντας και ένα μικρό γκάλοπ στο γραφείο: Από τους 30 ερωτηθέντες, το βράδυ της Πρωτοχρονιάς οι 21 μελαγχολούν (έστω για μερικά λεπτά), οι τέσσερις κοιμούνται από τις 10 (και αυτό δεν έχει μια αίσθηση θλίψης;), οι τρεις έχουν πιει τόσο πολύ που δεν καταλαβαίνουν τίποτα (και πάλι θλίψη) και μόνο δύο δηλώνουν μια χαρά, κανένα πρόβλημα, τρισευτυχισμένο το νέον έτος! Λένε αλήθεια;

Ψάχνοντας το θέμα ανακάλυψα πως ακόμα και στην εξωστρεφή (έτσι μας αρέσει να μας παρουσιάζουν) Ελλάδα οργανώνονται αυτές τις μέρες σεμινάρια και συγκροτούνται βιωματικές ομάδες για την αντιμετώπιση, με τη βοήθεια ψυχολόγων, της εορταστικής μελαγχολίας.

Οι ειδικοί επισημαίνουν πως η εποχή, ο χειμώνας με τις βροχές και με τα κρύα του, παίζει μεγάλο ρόλο, γιατί «υποχρεώνει» σε εσωστρέφεια. Και η εσωστρέφεια γεννάει σκέψεις όχι πάντα θετικές. Εποχική δυσθυμία, λοιπόν. 

Ετερος παράγοντας που ευνοεί τις θλιμμένες και τις ζόρικες σκέψεις είναι το άγχος από την πίεση των αγορών, των οικονομικών δυσκολιών (που δεν σου επιτρέπουν να κάνεις όσα θα ήθελες) και των κοινωνικών απαιτήσεων. 

Είναι και η αίσθηση μοναξιάς που προκαλεί μια περίοδος που επιβάλει την ομαδικότητα, που θέλει όλους τους ανθρώπους να είναι μαζί, γεγονός που προσθέτει επιπλέον τραγικότητα σε χωρισμούς, διαζύγια, απώλειες.

Ισως, βέβαια, να μην χρειάζεται να είσαι ειδικός για να εξηγήσεις την πρωτοχρονιάτικη μελαγχολία, τη μελαγχολία των γιορτών γενικότερα (holiday blues). Για να καταλάβεις πως αυτό το 31 Δεκεμβρίου που ξαφνικά μηδενίζει και γίνεται 1η Ιανουαρίου ενός άλλου χρόνου, κουβαλάει όλα όσα μπορούν να σε κάνουν κουρέλι: διαψεύσεις, αγωνίες, ανασφάλειες, αποτυχίες, φόβους και φοβίες. Η αίσθηση του παλιού που φεύγει αφού σε έχει ταλαιπωρήσει (το λένε και διαδικασία ωρίμανσης) και ενός καινούριου που θα έρθει για να συνεχίσει να σε ταλαιπωρεί, δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη.

Ομως, είτε μελαγχολήσουμε είτε όχι, είτε πέσουμε στο κρεβάτι από τις 10 είτε ξεφαντώσουμε με τους φίλους μας, είτε… κόψουμε φλέβες μόνοι είτε καθισμένοι σε άλλο ένα αφόρητα βαρετό οικογενειακό τραπέζι, ένα είναι σίγουρο: Πώς το νέο ετος θα έρθει. Και πως ο χρόνος θα εξακολουθήσει να κυλάει αδιάκοπα. 

Αντί να τον βλέπουμε ως εχθρό, ας τον δούμε ως...

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ: Η δεκαετία του ’20

Του ΝΙΚΟΥ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Το 2020 μάς οδηγεί στη σταδιακή ενηλικίωση του 21ου αιώνα κατά τρόπο αντίστοιχο που η προ 100 ετών μεταπολεμική εποχή οδηγούσε στην καρδιά του εικοστού αιώνα. Οι κύκλοι του χρόνου, βιολογικού και ιστορικού, συμπλέουν, αλληλοπλέκονται, αντιτίθενται, συνθέτοντας μια νέα ανάγνωση της πορείας του πολιτισμού.

Η νέα δεκαετία του ’20 μας θυμίζει πως έχουν περάσει 30 και πλέον χρόνια από την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη και εκατό χρόνια από την ήττα του Βενιζέλου στις εθνικές εκλογές του 1920.

Η ζώσα μνήμη έρχεται πιο κοντά προς το μέσο του εικοστού αιώνα, οι γενιές εναλλάσσονται και μαζί η αίσθηση της Ιστορίας και η αντίληψη για τον ιστορικό χρόνο.

Μοιάζει σχεδόν ουτοπικό, αλλά ακόμη δεν έχουμε γευτεί το πραγματικό πρόσωπο του 21ου αιώνα. Μπορούμε να εικάσουμε πώς θα είναι η ζωή μετά το 2050, αλλά είναι αδύνατον να εντάξουμε σε αυτή την υπόθεση τον αστάθμητο παράγοντα. Κατά τον ίδιο τρόπο που κάθε αντίστοιχη υπόθεση εκ μέρους της κοινωνίας του 1920 για το πώς θα ήταν η ζωή το 1950 δεν θα μπορούσε να προβλέψει την εξέλιξη των πραγμάτων.

Ωστόσο, η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια, που κινείται τόσο προς το μέλλον όσο και προς το παρελθόν, επιχειρώντας να εντάξει και στις δύο κατευθύνσεις τον ίδιο του τον εαυτό. Είναι η ανάγκη οριοθέτησης του προσωπικού στίγματος στις δύο περιοχές της ανυπαρξίας, πριν από τη γέννηση και μετά τον θάνατο. Το 2020 επιχειρεί να προβάλει τις δικές του μελλοντολογικές προβολές προς τον ώριμο 21ο αιώνα, με τον ίδιο τρόπο που επιθυμεί να ανακατασκευάσει το ιστορικό παρελθόν, ενσωματώνοντας νέα ερμηνευτικά εργαλεία.

Αλλά το βάρος της ιστορικής στιγμής είναι τέτοιο, που οποιαδήποτε θεώρηση του χρόνου αφήνει απέξω την ορμή τού «τώρα». 

Η νέα δεκαετία θα δει αναμφισβήτητα την καθημερινότητα να μεταλλάσσεται, αλλά το μέγα ζητούμενο θα είναι...

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ Γιατί ο Santa Klaus διάλεξε τους ταράνδους - Τι μπορούν να κάνουν οι τάρανδοι που δεν μπορούν τα άλλα ζώα

Τραβούν το έλκηθρο του Άγιου Βασίλη. Ανάμεσά τους και ο διάσημος Ρούντολφ, το ελαφάκι. 

Αλλά γιατί ο αγαπημένος άγιος των παιδιών διάλεξε αυτά τα συμπαθητικά τετράποδα;  

Τι μπορούν να κάνουν οι τάρανδοι που δεν μπορούν τα άλλα ζώα;

 

Συντροφικά ζώα

Οι τάρανδοι ενδείκνυνται για να τραβούν έλκηθρα, επειδή είναι τα μόνα από την οικογένεια των ελαφιδών που μπορούν να εξημερωθούν. Άλλα ζώα της ίδιας οικογένειας, όπως η άλκη ή το ελάφι, δεν είναι εξημερώσιμα. Και κάτι ακόμη: οι τάρανδοι ζουν σε αγέλες.

Μπρρρ!

Ενώ τα άλογα σε θερμοκρασίες 50 βαθμών υπό το μηδέν θα πάγωναν αμέσως, οι τάρανδοι τις αντέχουν μια χαρά. Άλλωστε δεν έχουν άλλη επιλογή, αφού ζουν σε μέρη όπως η βόρεια Αμερική, η Σκανδιναβία και η Σιβηρία. Από το κρύο τους προστατεύει το πυκνό τους τρίχωμα.

Οι μαγικές οπλές

Οι τάρανδοι είναι οπληφόρα ζώα. Οι οπλές τους επιτρέπουν να μην βουλιάζουν στο χιόνι. Ενώ όταν αναζητούν τροφή, τους βοηθούν να βγάζουν στην επιφάνεια τα χόρτα. Παράλληλα όμως τα ίχνη των οπλών τους προδίδουν και το πέρασμα του Άγιου Βασίλη.

 

Πρωταθλητές στο χιόνι

Οι τάρανδοι τρέχουν με ταχύτητα μέχρι και 80 χιλιόμετρα την ώρα. Γι' αυτό και κάποιοι διοργανώνουν αγώνες δρόμου ταράνδων. Για να μην υπερθερμαίνονται, τα ζώα αυτά χρησιμοποιούν μια ιδιαίτερη τεχνική: με 300 εισπνοές ανά λεπτό από τη μύτη μειώνεται η θερμοκρασία του αίματος στο ιγμόρειο άντρο.

Καριμπού

Υπάρχουν πολλά είδη ταράνδων, τα οποία κατατάσσονται σε δύο κατηογρίες: μία από αυτές ζει στις τούνδρες και η άλλη στα δάση. Ο βορειοαμερικάνικος τάρανδος ονομάζεται Καριμπού και ζει στην Αλάσκα, τον Καναδά και την Γροιλανδία.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ: Ποιος ήταν ο πραγματικός Άγιος Βασίλης που… δεν φορούσε κόκκινη στολή

Γράφει ο Μιχάλης Μαρδάς  

Ήταν ψιλόλιγνος και όχι στρουμπουλός!  

Φορούσε μαύρα ράσα και όχι υπέρλαμπρη κόκκινη στολή! 

Τα γένια του ήταν μαύρα γιατί δεν πρόλαβε να μεγαλώσει τόσο για να ασπρίσουν!

Μετακινούνταν με τα πόδια και όχι με έλκηθρο! 

Δεν είχε ξωτικά για παρέα ούτε μοίραζε παιχνίδια στα παιδιά, αλλά τα δώρα του ήταν πολλά και υλικά και πνευματικά! 

 Αυτός ήταν ο Μέγας Βασίλειος που η Χριστιανοσύνη γιορτάζει την μνήμη του την 1^η Ιανουαρίου και πρέπει να διαχωριστεί από τον μύθο του Santa Claus και το έργο του Αγίου Νικολάου.

Ο Μέγας Βασίλειος ή αλλιώς Βασίλειος της Καισαρείας, υπήρξε μεγάλος Πατέρας του Χριστιανισμού και κορυφαίος θεολόγος του 4ου αιώνα. Είναι ο θεμελιωτής της Καππαδοκικής Θεολογίας με έντονο πνευματικό, συγγραφικό και φιλανθρωπικό έργο. Γεννήθηκε το 329 στη Νεοκαισάρεια της Καππαδοκίας. Γόνος αστικής και βαθιά θρησκευόμενης οικογένειας διδάχτηκε τα πρώτα του γράμματα από τον πατέρα του, Βασίλειο, που ήταν καθηγητής ρητορικής στη Νεοκαισάρεια. Μητέρα του ήταν  η Εμμέλεια και είχε οκτώ αδέρφια, ανάμεσά τους  και τον Γρηγόριο Νύσση, μία από τις κύριες θεολογικές μορφές του Χριστιανισμού.

Οι σπουδές και η ζωή του

Αρχικά σπούδασε στη Νεοκαισάρεια, στη συνέχεια πήγε στην Καισάρεια, κατόπιν στην Κωνσταντινούπολη, στη Νηκομηδεία και στην Αθήνα όπου μαθήτευσε στη μεγάλη ρητορική σχολή. Σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες, είχε συμφοιτητή τον αυτοκράτορα Ιουλιανό, γνωστό ως Παραβάτη. Εκεί έμαθε τη ρητορική τέχνη, τη φιλοσοφία, τη γραμματική, τη γεωγραφία, ιστορία και άλλες τέχνες. 

 Την ίδια περίοδο γνωρίζει και τον μετέπειτα Πατέρα της Εκκλησίας Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό, ο οποίος θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην πορεία του Μεγάλου Βασιλείου. Μαζί μαθήτευσαν δίπλα στο μεγαλύτερο ρήτορα της εποχής, τον Λιβάνιο. Επέστρεψε στην πατρίδα του το 356 μ.Χ. και εγκαταστάθηκε στην Καισάρεια, έγινε δάσκαλος της ρητορικής.

Το 362 χειροτονείται από το Μητροπολίτη Καισαρείας Ευσέβιο πρεσβύτερος και τότε αρχίζουν οι συγκρούσεις. Η σύγκρουσή του με το Μητροπολίτη Καισαρείας θα τον οδηγήσει στο ασκητήριό του στην Άνισα όπου και θα συγγράψει το πρώτο από τα πολλά και μεγάλα θεολογικά έργα του, το γνωστό «Κατά Ευνομίου» με το οποίο θα διασαφηνίσει τη διδασκαλία της Εκκλησίας για το Άγιο Πνεύμα. Με παρέμβαση του Γρηγορίου Ναζιανζηνού θα δοθεί τέλος στην κόντρα και το 370 και πάλι με τη βοήθεια του Γρηγορίου θα εκλεγεί Μητροπολίτης Καισαρείας, παρά τις έντονες αντιδράσεις αντιπάλων του, κυρίως των αρειανών.

Ως Μητροπολίτης Καισαρείας έδωσε μεγάλες μάχες για την ανεξαρτησία της Εκκλησίας και αντέδρασε σθεναρά στις απειλές που εκτόξευσε εναντίον του ο αυτοκράτορας Ουάλης ο οποίος υπήρξε οπαδός του αρειανισμού. 

 Αγωνίστηκε για την ενότητα της Εκκλησίας και για την αντιμετώπιση του προβλήματος που υπήρχε με τους Ευσταθιανούς ομοουσιανούς και το «αντιοχειανό σχίσμα» και μετά την εκδημία του Μεγάλου Αθανασίου όλες οι Εκκλησίες αναγνώρισαν τον Μέγα Βασίλειο ως το μεγαλύτερο εκφραστή της παράδοσης του χριστιανισμού. 

Αντιμετώπισε εκατοντάδες επικρίσεις από τους αντιπάλους του. Επικρίσεις ακόμη και από τους εκπροσώπους της Δυτικής Εκκλησίας. 

Άφησε την τελευταία του πνοή στα τέλη Δεκεμβρίου και το σκήνωμά του ενταφιάστηκε την 1η Ιανουαρίου του έτους 379 με πρωτοφανείς για την εποχή εκδηλώσεις σεβασμού και τιμής.

Ο Γρηγόριος ο θεολόγος, εκφωνώντας τον επιτάφιο λόγο του για τον Μέγα Βασίλειο ανάφερε: «Έκειτο ο Βασίλειος  και έπνεε τις τελευταίες του πνοές, τον αναζητούσαν η άνω χοροστασία, προς την οποίαν έστρεφε τα βλέμματά του από πολύ καιρό. Είχε συγκεντρωθεί γύρω του όλη η πόλη, επειδή δεν μπορούσε να υποφέρει την απώλεια, τα έβαζαν με την εκδημία του θεωρόντας την ως τυραννία, προσπαθούσαν να κρατήσουν τη ψυχή σαν να ήταν δυνατό να κρατηθεί και να εξαναγκαστεί με τα χέρια ή με τις παρακλήσεις. Και συνεχίζει «γινόταν η εκφορά του αγίου, ενώ τον κρατούσαν ψηλά οι άγιοι. Αγωνίζονταν ο καθένας, άλλος ν’ αγγίσει  το άκρο του φορέματός του, άλλος να σκιαστεί από την σκιά του, άλλος το κρεβάτι, που έφερε το ιερό σκήνωμα να αγγίξει και μόνο (τι υπήρχεν ιερώτατο), άλλος να σιμώσει εκείνους που τον σήκωναν, άλλος απλώς να κοιτάξει, σαν να ακτινοβολούσε  ωφέλεια και το κοίταγμα».

Το φιλανθρωπικό και πνευματικό του έργο:

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗ Αριστερή Κωμωδία: Οι επικότερες δηλώσεις αριστερλων σουργελαράδων για το 2019

Νο 10

Η παραδοχή της Αυλωνίτου πως η συμφωνία των Πρεσπών είναι... η καλύτερη ever!

Νο 9

Η δηλωση του Κρίτωνα Αρσένη πως θέλει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας μια πετυχημένη μετανάστρια.

Νο 8

Ανδρέας Πετρόπουλος: Γελοιότητα οι παρελάσεις, συγχαρητήρια στα κορίτσια που έκαναν silly walk

Νο 7

Διαλέξαμε μια από τις "αγορεύσεις" του Κωνσταντινέα

Νο 6

Ο ξάδερφος Τσίπρα που αναρωτιόταν ποιος συγγενείς του Τσίπρα βολεύτηκε επί ΣΥΡΙΖΑ! 

Νο 5

Η "δολοφονική", για τους μεταφραστές, παρέμβαση Γεωργούλη σε εκδήλωση της Ευρωβουλής.

Νο 4

Οι "φοιτητές" που διαμαρτύρονται γιατί η αστυνομία δεν τους αφήνει να κάνουν μάθημα.

Νο 3

Η Κανέλλη που θέλει να μάθει τι μας νοιάζει αν κάποιος κουβαλάει μια μολότοφ.

Νο 2

Η επική δήλωση Τσίπρα πως το Μετρό της Θεσσαλονίκης είναι έτοιμο, απλά λείπει το τρένο.

Νο 1

Και τέλος η δήλωση της χρονιάς, πως οι Έλληνες στην κατοχή άκουγαν Deutsche Welle

BONUS:

Σαν σήμερα (1/1/ΧΧΧΧ)

1788: Κυκλοφορεί το πρώτο φύλλο των Times του Λονδίνου.

1822: Ψηφίζεται από την A' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου το πρώτο Ελληνικό Σύνταγμα. Μεταξύ άλλων, καθορίζει το γαλάζιο και το λευκό ως τα χρώματα της ελληνικής σημαίας.

1962: Οι Beatles περνούν οντισιόν στην Decca Records και απορρίπτονται !

 

1975: Η Ολυμπιακή Αεροπορία του Αριστοτέλη Ωνάση περιέρχεται στον απόλυτο έλεγχο του Ελληνικού Δημοσίου.

1981: Η Ελλάδα γίνεται το 10ο μέλος της ΕΟΚ.

 
1863: Γεννήθηκε ο Βαρόνος Πιερ ντε Κουμπερτέν, ο αναβιωτής των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. [θαν. 2/9/1937]

 

1957: Γεννήθηκε ο Ευάγγελος Βενιζέλος,

 

 

379: "Κοιμάται" ο Άγιος Βασίλειος, επίσκοπος Καισαρείας και διακεκριμένος θεολόγος. [γεν. 330]

1894: Πεθαίνει ο Χάινριχ Ρούντολφ Χερτζ, γερμανός φυσικός, που ασχολήθηκε κυρίως με την εκπομπή και λήψη ραδιοκυμάτων. 

2015: Πεθαίνει σε ηλικία 70 ετών  ο γερμανός κοινωνιολόγος Ούλριχ Μπεκ, ο περίφημος δημιουργός της «κοινωνίας του ρίσκου»

2016: Σβήνει  νοσοκομείο του Λος Άντζελες σε ηλικία 65 ετών η  Natalie Cole, διάσημη τραγουδίστρια της R&B και κόρη του θρυλικού Nat King Cole, γνωστή για τις επιτυχίες της «This Will Be (An Everlasting Love)» και «Unforgettable» 

2019 Αφήνει την τελευταία του πνοή  ο ηθοποιός Γιάννης Ευδαίμων ο οποίος τη δεκαετία του ’80 συμμετείχε σε αρκετές βιντεοκασέτες με ταινίες της εποχής

NEO ETOΣ ανατέλλει στον ορίζοντα της ανθρωπότητος. - Χρόνος και αιωνιότητα

Η ΚΛΑΣΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ, ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ  ΤΕΤΟΙΑ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΩΡΑ,  ΟΣΟ ΘΑ ΚΡΑΤΩ ΑΝΟΙΧΤΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΦΤΩΧΙΚΟ ΜΟΥ...

 

Το  κείμενο που ακολουθεί  βασίζεται σε απομαγνητοφωνημένη ομιλία του τεως Μητροπολίτου Φλωρίνης ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ που έγινε στον ιερό ναό του Aγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης στις 31-12-1974 κατα την αλλαγή του έτους το μεσονύκτιο


Το κείμενο το αναδημοσιεύω κάθε χρόνο τέτοια μέρα και ωρα θεωρώντας το σαν έναν απ τους καλύτερους λόγους που έχει εκφωνήσει ρασοφόρος της ελληνικης εκκλησίας
 

Χωρίς να κρύβω την Χριστιανική μου πίστη αλλά και χωρίς να διστάζω να ασκήσω αυστηρή κριτική στους ρασοφόρους θεωρητικά υπηρέτες της και πρεσβευτές της (λέω θεωρητικά διότι η περισσότεροι έχουν "ξεφύγει" ξεφτιλίζοντας εαυτούς και θρησκεία) θέλω να διευκρινήσω πως η παρούσα ανάρτηση έχει ως στόχο ΑΥΣΤΗΡΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ και σε ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ την κατήχηση, γι αυτό και έχω συμπεριλάβει μόνο τα κομμάτια της ομιλίας που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν περισσότερο φιλοσοφικά παρά καθαρά θεολογικά, πλην του "κλεισίματος" το οποίο είναι μόνο δύο γραμμές

Πιστεύω οτι θα την βρούν ενδιαφέρουσα και θα προβληματιστουν ΟΛΟΙ όσοι την διαβάσουν

NEO ETOΣ ανατέλλει στον ορίζοντα της ανθρωπότητος.

Tί είναι ένα έτος εν συγκρίσει με τα χρόνια που πέρασαν και τα χρόνια που θα περάσουν; Eίναι μία σταγόνα του ωκεανού.

Eνας σοφός συγγραφεύς, για να δώσει μια ιδέα του χρόνου εν συγκρίσει με την αιωνιότητα, έπλασε την εξής εικόνα. Φανταστείτε, λέει, έναν απέραντο ωκεανό και πάνω από τα νερά του να πετάει ένα πουλί. Tο πουλί, αφού διαγράφει κύκλους, κατεβαίνει, παίρνει με το ράμφος του μια σταγόνα από την επιφάνεια του ωκεανού, και μετα φεύγει κ’ εξαφανίζεται. Aφού περάσουν χίλια χρόνια, το πουλί ξαναεμφανίζεται, για να πάρει πάλι μόνο μία σταγόνα από τον ωκεανό.

Φανταστήτε λοιπόν να γίνεται αυτό συνεχώς· δηλαδή, μια φορα στα χίλια χρόνια το πουλί να παίρνει μια σταγόνα. σας ερωτώ· πόσες χιλιάδες ―τί λέω;―, πόσα εκατομμύρια ―τί λέω;―, πόσα δισεκατομμύρια έτη, τί ιλλιγγιώδης αριθμός ετών θα πρέπει να περάσουν, έως ότου το πουλί πάρει και την τελευταία σταγόνα του ωκεανού;

Φαίνεται αδύνατο αυτό; Oχι, δεν είναι. Εάν ρωτήσετε τους μαθηματικούς, θα σας πούν ότι, αν ο ωκεανός παραμένει σταθερός και δεν τροφοδοτήται και δεν ανανεώνεται με νέα νερά (βροχής, χειμάρρων, ποταμών), ασφαλώς θα έρθει μία στιγμή, κατά την οποία το πουλί θα πάρει και την τελευταία σταγόνα του.

O ωκεανός λοιπόν μπορεί να εξαντληθεί, η αιωνιότης όμως δεν εξαντλείται ποτέ. Ω αιωνιότης!

 

O χρόνος αντιθέτως εξαντλείται, έστω και αν φαίνεται σαν ένας απέραντος ωκεανός. Πόσο διάστημα εχει περάσει αφ’ ότου δημιουργήθηκε ο κόσμος;
Διότι είναι επιστημονικώς αποδεδειγμένο, ότι κάποτε κόσμος δεν υπήρχε· δεν υπάρχει κανείς επιστήμων που ν’ αμφιβάλλει γι’ αυτό. H ύλη δεν είναι αιωνία. Kάποτε εμφανίστηκε. Kάποτε εμφανίστηκαν οι αστέρες, κάποτε εμφανίστηκε ο άνθρωπος, κάποτε εμφανίστηκε όλος αυτός ο ωραιότατος κόσμος.

Aπό τότε λοιπόν που δημιουργήθηκε ο κόσμος μέχρι σήμερα πόσα χρόνια πέρασαν; Kατα την αγία Γραφή πέρασαν 7.500 περίπου χρόνια (5.500 μέχρι τή γέννησι του Xριστου + 2.000 μέχρι σήμερα). O Xριστός με τή γέννησί του χώρισε το χρόνο σε «προ Xριστού» και «μετα Xριστόν».

Aπό την εποχή που ήρθε ο Xριστός μέχρι σήμερα έχουν περάσει 2.000 περίπου χρόνια. Kαι πόσα άραγε να υπολείπωνται μέχρι της συντελείας του κόσμου; Tο σκεφτήκατε;

Mπορεί κι απόψε να σημειωθεί το τέλος του κόσμου! Πώς; Aγνωστη η ωρα του Θεού. Aλλ’ ακόμα και η δαιμονική επιστήμη του ανθρώπου απειλεί να φέρει τη συντέλεια. Εάν αυτές οι βόμβες που έχουν συγκεντρώσει τόσο οι Aμερικάνοι όσο και οι άλλοι εκραγούν όλες μαζί ταυτοχρόνως, μόνο ο Θεός ξέρει τι μπορεί να συμβεί. (...)

 

Tότε, αγαπητοί μου, η αιωνιότης θα χωρισθεί σε δύο μεγάλες καταστάσεις. H μία ονομάζεται αιώνιος κόλασις, και η άλλη παράδεισος, αιώνιος ζωή. (...)

 

Προς τα εκεί λοιπόν βαδίζουμε, αγαπητοί μου.Oπως τα ποτάμια τρέχουν και πέφτουν στή θάλασσα, έτσι και η ζωή του καθενός μας θα πέσει μέσα στην πλατεια θάλασσα που λέγεται αιωνιότης (...)

 

Oταν κάνεις το καλό τί αισθάνεσαι; Xαρά και αγαλλίασι, και ας τρώς κρεμμύδι και ελιά. Παράδεισο έχεις μέσα στήν ψυχή σου, βασιλιάς είσαι. Aυτό που σέ κάνει να νιώθεις χαρά είναι μια ηχώ του παραδείσου.

Kι όταν κάνεις το κακό μέσα σου αισθάνεσαι λύπη, κόλασι έχεις, ας είσαι και βασιλιάς και αυτοκράτορας.

Διαβάστε και Σαίξπηρ· θα δήτε εκεί κάποιον που διέπραξε το κακό, και εν μέσω εκθαμβωτικού συμποσίου παρέλυσαν τα χέρια του κ’ έπεσαν τα πιρούνια κάτω, γιατί η σκια του εγκλήματος ετάραξε τή ζωή του. Kάνεις, δηλαδή, το κακό και αισθάνεσαι μέσα σου λύπη. Tί είναι αυτό; Kόλασις. Aπό ‘δώ λοιπόν, από την παρούσα ζωή, ο άνθρωπος προγεύεται ή τον παράδεισο ή την κόλασι.(...)

 

Πρός την αιωνιότητα βαδίζουμε, αδελφοί. Kαι νά, ένα έτος πέρασε. Nέο έτος χαιρετίζουμε. Tι θα μας φέρει; Aγνωστον.
 

Kοντόφθαλμοι εμείς, δεν ξέρουμε αν θα ζούμε αύριο. Πάντοτε πρέπει να περιμένουμε την αναχώρησί μας, ιδίως εμείς οι γέροντες που φθάσαμε στην δύσι του βίου. Aλλα και οι νέοι. δεν γνωρίζουμε «τί τέξεται η επιούσα». Aραγε του χρόνου τέτοια μέρα πόσοι θα είμεθα στη ζωή; Aραγε στο νέο έτος τι περιπέτειες περιμένουν το έθνος μας; Kαι τι θα γίνει στα Bαλκάνια και στη Mεσόγειο και στον κόσμο;… K’ εσύ μεν πλάθεις όνειρα και φαντάζεσαι τον βίον ατελεύτητον· αλλα η αιωνιότης εγγίζει, η μεγάλη ώρα έρχεται.

Tί να ευχηθούμε, αγαπητοί μου; 

Πλούτη; δόξες; τιμές; απολαύσεις; ηδονές;…  

Mηδέν είναι όλα. «Mαταιότητης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης»

Eνα μένει. Nα...

ΔΕΚΑΕΤΙΑ 2010-2019 και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ελπίδα μας η κριτική εγρήγορση

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Παραμονές Πρωτοχρονιάς παροξύνεται η απορία: Πώς βιώνουν τη ροή του χρόνου, την πιστοποίηση ότι η ύπαρξη είναι περατή, έχει όρια χρονικά, πώς το αντιλαμβάνονται οι διαχειριστές της χρονικότητας του βίου όλων μας, οι εξουσιαστές του τρόπου της ύπαρξής μας στη συλλογικότητα;

Πρωθυπουργοί, κομματάρχες, υπουργοί, βουλευτές, παρατρεχάμενοι της εξουσιαστικής έπαρσης ή απλώς λακέδες «δημοσιογράφοι», ραδιοτηλεοπτικοί «εκπομπάρχες» διαμορφωτές κοινής γνώμης, μεγαλοπλούσιοι εξαγοραστές και ιδιοκτήτες του φυσικού πλούτου και του κοινωνικού προϊόντος – πώς βιώνουν, όλοι αυτοί, την προφανέστερη από τις εμπειρικές βεβαιότητες: ότι «όλα γερνάνε με τον χρόνο», όπως θύμιζε ο Αριστοτέλης, «τίποτα δεν ξανάνιωσε ποτέ χάρη στον χρόνο, μόνο φθοράς αίτιος είναι ο χρόνος».

Οσοι στην Ελλάδα σήμερα διαχειρίζονται εξουσία (την οικονομία, τους θεσμούς, τις διεθνείς σχέσεις της χώρας – ή το ΠΡΟ-ΠΟ, το ΛΟΤΤΟ, τα διόδια) εμφανίζονται παγερά αδιάφοροι ή με εξόφθαλμη άγνοια για κάποιες διακρίσεις, αυτονόητες μέχρι χθες και με καταγωγή που χάνεται στα βάθη της Προϊστορίας: Τη διάκριση της αλήθειας από το ψέμα, της εντιμότητας από την ατιμία, της ευθύτητας από τη δολιότητα, της φιλαλληλίας από την εγωλαγνεία, της ελευθερίας από την καταδυνάστευση.  

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, μοιάζει να έχει συντελεστεί ένας παλιμβαρβαρισμός, δίχως προσχήματα ή εξωραϊσμούς: παλινδρόμηση στην αλογία του ενστίκτου, στη βουλιμία της αρπαγής.

Ισως να αποδείχνεται πιο καταστροφικός από όσο μπορούσαμε να διανοηθούμε ο μηδενιστικός αμοραλισμός «δογμάτων» όπως: «Εναν πρωθυπουργό δεν τον παραπέμπεις να δικαστεί, απλώς δεν τον επανεκλέγεις». Μια τέτοια διαστροφική λογική, που αμνηστεύει οποιοδήποτε πολιτικό - κοινωνικό έγκλημα προκειμένου να μην προκληθεί «εθνικός διχασμός», παγίωσε και θεσμοποίησε κάτι πολύ χειρότερο από έναν εμφύλιο πόλεμο: Την ασυδοσία, που γεννιέται νομοτελειακά από την ατιμωρησία.

Ποια πολιτικά - κοινωνικά εγκλήματα ήταν ολοφάνερο ότι απαιτούσαν δικαστική κρίση και επιβολή ποινικών συνεπειών (μεταχείριση των «πρωταιτίων» ευθέως ανάλογη με αυτήν που απαίτησε, και πέτυχε θριαμβικά, ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος για τους πραξικοπηματίες της επταετίας 1967-1974); 

Με τη λογική και τη γλώσσα της επιφυλλίδας (δηλαδή του κοινού νου, όχι των νομικών κειμένων) η κατονομασία των εγκλημάτων θα ξεκινούσε με τις «πελατειακές σχέσεις» κομμάτων - πολιτών:

Ενα κόμμα που εξαγοράζει την ψήφο του πολίτη αντιπροσφέροντάς του μόνιμο διορισμό στο Δημόσιο, χωρίς κρίση - αξιολόγηση, η κοινωνική λογική θα απαιτούσε: να χάνει την άδεια λειτουργίας του το κόμμα και οι φυσικοί αυτουργοί της συναλλαγής να τιμωρούνται με απώλεια πολιτικών δικαιωμάτων. Το ρουσφέτι είναι ειδεχθές κοινωνικό έγκλημα, καθήλωση στην υπανάπτυξη.

Πρωθυπουργοί και υπουργοί Οικονομικών που συνομολογούν και υπογράφουν δανεισμό της χώρας καταφανώς υπέρτερο των δυνατοτήτων της να αποπληρώσει με συνέπεια το χρέος, τιμωρούνται με ποινές εγκλήματος έσχατης προδοσίας. Η «έσχατη προδοσία» δεν είναι έννοια φορτισμένη με πατριωτικούς συναισθηματισμούς Μεγάλης Ιδέας, είναι η ρεαλιστική ευθύνη για την αγωνία επιβίωσης, για το μαρτύριο της ανεργίας, τον εξευτελισμό της ανέχειας, κάποιων εκατομμυρίων συνανθρώπων.

Εγκλημα κατάφωρης απανθρωπίας είναι και η εκχώρηση ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων (πολύτιμης κοινωνικής περιουσίας) στην αθλιότητα και στον πρωτογονισμό ενός μικρεμπορίου που, σε εικοσιτετράωρη βάση, ασελγεί αδιάντροπα στην αισθητική του πολίτη, στη νοημοσύνη του και στη γλώσσα του. Είναι έγκλημα απανθρωπίας, γιατί μετασχηματίζει την πληροφόρηση - ενημέρωση - καλλιέργεια του πολίτη σε βιασμό του από τη μικρονοϊκή εμπορολαγνεία. Φτάσαμε σε σημείο, αυτή η εμπορία της ντροπής να γίνεται το εφαλτήριο για την ανάδυση «κορυφαίων» στην πολιτική ηγεσία του τόπου.

Ο μηδενιστικός αμοραλισμός που σαρώνει, από άκρη σε άκρη, σαράντα χρόνια τώρα, την κάποτε Ελλάδα, δεν μπορεί να αναχαιτιστεί με νομοθετήματα, καινούργια διοικητικά σχήματα, εμπνεύσεις εκσυγχρονιστών. 

Η ελλαδική κοινωνία έχει ανάγκη από πολιτικούς με νοοτροπία και τόλμη κοινωνικού μεταρρυθμιστή.  

Ποια η διαφορά; 

Ο πολιτικός σχεδιάζει με τη λογική της αποτελεσματικότητας: «Θα μειώσω το παρασιτικό κράτος, για να επιδιώξω ορατή βελτίωση του Συστήματος Υγείας». 

Ο κοινωνικός μεταρρυθμιστής σχεδιάζει με τη λογική της έμβιας λειτουργικότητας, της σποράς - καρποφορίας: «Θα διδάξω Αρχαία Ελληνικά στα σχολειά, για να έχω αύξηση της παραγωγικότητας στα υπουργεία». «Θα ξαναγυρίσω με εντιμότητα στην τοπική αυτοδιοίκηση (στην Αυτοδιαχειριζόμενη Κοινότητα), για να εξυγιάνω τη λειτουργία των Τραπεζών»!

Φυσικά, μια τέτοια λογική, για το σημερινό κομματικό κατεστημένο της «προοδευτικής» ολιγόνοιας και του αποτελματωμένου «εκσυγχρονισμού», ηχεί «ωσεί λήρος» – επαγγελματίες εξουσιαστές είναι οι άνθρωποι, δεν μπορούν πια να δουν τίποτα πέρα από τη μύτη τους.
 
Αντιλαμβάνονται τη δυναμική που έχει ο Αρμαγεδώνας της σκόπιμης «μετανάστευσης» ή την εφιαλτική κλεψύδρα του «δημογραφικού» που μετράει τα χρόνια ως την οριστική μας εξαφάνιση, βιώνουν την κλιματική αλλαγή που σφίγγει σαν μέγγενη τον πλανήτη. Ομως τίποτα δεν μπορεί να τους μετακινήσει από το ρίζωμα και την προσκόλλησή τους στη μονομανία της εξουσιαστικής ηδονής.

Γι’ αυτό και αυτονόητη η εμμονή ολόκληρου του «πολιτικού φάσματος» στην αμνήστευση κάθε κοινωνικού εγκλήματος των εκάστοτε εξουσιαστών μας: Των αυτουργών του τερατώδους υπερδανεισμού της χώρας (όλοι αδίκαστοι και μας κουνάνε το δάχτυλο). Των κορυφαίων του οργίου προσλήψεων στο Δημόσιο. Αμνήστευση όσων αθέτησαν μια λαϊκή ετυμηγορία (2015). Αμνήστευση της αδιάντροπης ψευδολογίας. Αμνήστευση κατάφωρης προδοσίας του μακεδονικού ονόματος των Ελλήνων.

Η Πρωτοχρονιά είναι για να μας θυμίζει...

ΔΕΚΑΕΤΙΑ 2010-2019 και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πικρές αναμνήσεις από τη χαμένη δεκαετία 2010

Toυ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ
 

Πριν από δέκα χρόνια, αρχές του 2010, ο κόσμος δεν έμοιαζε διαφορετικός. Είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε αναζητήσεις Google και το ενδιαφέρον του παγκόσμιου κοινού επικεντρωνόταν στις νέες συσκευές (iPad), στη νέα απειλή (γρίπη των χοίρων), σε μια μεγάλη φυσική καταστροφή (σεισμός στην Αϊτή) και σε τραγουδιστές που συνεχίζουν να κάνουν επιτυχίες, όπως ο Τζάστιν Μπίμπερ και η Σακίρα.

Ωστόσο η ελληνική οικονομία έμπαινε σε κρίση τόσο ισχυρή, που οι περισσότεροι δεν μπορούσαν να φανταστούν. Αρχιζε η χαμένη δεκαετία του 2010, περίοδος διαφορετική από όσες προηγήθηκαν. Στη διάρκειά της, η ελληνική οικονομία έζησε μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές διεθνώς, καθώς το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε περίπου 22%.

Η θρυαλλίδα που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και ανάγκασε την τότε κυβέρνηση να ζητήσει στήριξη της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη της Ευρωζώνης και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ήταν ότι δεν είχε πλέον την ευχέρεια να δανειστεί για να εξυπηρετήσει το δημόσιο χρέος, καθώς είχε φθάσει το 115,1% του ΑΕΠ.

Δεν ήταν πρώτη φορά που χώρα της Ευρωζώνης χρειαζόταν στήριξη των άλλων κρατών. Είχε προηγηθεί το Βέλγιο (1994-2007), οπότε το δημόσιο χρέος μειώθηκε από 134,2% του ΑΕΠ σε 84,2%, η Ιρλανδία (1994-2006), η Ισπανία (1997-2007), η Ολλανδία (1994-2007) και η Φινλανδία (1995-2008). Η «ελληνική ιδιαιτερότητα» ήταν ότι η προσαρμογή οδήγησε σε μεγαλύτερη ύφεση, ήταν μια γενική καταστροφή. Το πολιτικό σύστημα αποδείχθηκε ανέτοιμο (ανώριμο) και η χώρα πάνω από πέντε χρόνια κυβερνήθηκε από μείγμα αριστερών και δεξιών λαϊκιστών που με τα πειράματά τους την οδήγησαν σε βαθύτερη ύφεση.

Σε μια συμβολική στιγμή, 25 Μαρτίου 2010, επέτειο της Επανάστασης που δημιούργησε το σύγχρονο ελληνικό κράτος, οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της Ζώνης του Ευρώ αποφάσισαν τη δημιουργία μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας «προκειμένου να εξασφαλιστεί η οικονομική και δημοσιονομική σταθερότητα της Ευρωζώνης».

Οι εξελίξεις τρέχουν, καθώς στις 23 Απριλίου από το Καστελλόριζο ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου ζητάει την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης και γρήγορα, στις 6 Μαΐου δημοσιεύεται ο νόμος (3845) που έγινε γνωστός ως «μνημόνιο» και όχι με την επίσημη ονομασία «Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη-μέλη της Ζώνης του Ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο». Είναι η πρεμιέρα του δράματος.

Σήμερα, από τους 14 τότε υπουργούς του ΠΑΣΟΚ που υπογράφουν τον σχετικό νόμο, οι έξι είναι στη Βουλή ως υπουργοί, βουλευτές τριών κομμάτων, τουλάχιστον τρεις είναι στην αντιπολίτευση που κυβέρνησε την τελευταία πενταετία και ψήφισε τα δύο επόμενα μνημόνια, παριστάνοντας ότι τα απορρίπτει!

Προφανώς είναι νωρίς για την ιστορική αξιολόγηση της δεκαετίας του 2010, καθώς οι πρωταγωνιστές παραμένουν ενεργοί και πολλά είναι τα μυστικά που θα αποκαλυφθούν στο μέλλον.

Την ίδια περίοδο, αρχές 2010, ο κόσμος διαβάζει το βιβλίο των Νταν Σένορ και Σαούλ Σίγκερ, που είναι πέμπτο στη λίστα με τα επιτυχημένα επιχειρηματικά βιβλία, σύμφωνα με τους New York Times. Ο τίτλος του βιβλίου που είχε κυκλοφορήσει στα τέλη του 2009 ήταν «Εθνος start up».

Την ώρα της οικονομικής καταστροφής της Ελλάδας, ο κόσμος προσπαθούσε να διερευνήσει άλλο μυστήριο:  

ΔΕΚΑΕΤΙΑ 2010-2019 και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η καλύτερη δεκαετία του ανθρώπινου είδους. Μέχρι την επόμενη

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ ώστε να μην σας κοροϊδεύουν με ψέματα οι απανταχού κινδυνολόγοι της Νέας Τάξης...


Του Αντώνη Δαρζέντα
Παιδιάτρου

Για την Ελλάδα και τους Έλληνες η δεκαετία που φεύγει ήταν μια δύσκολη περίοδος, δεν ισχύει όμως το ίδιο για τον υπόλοιπο κόσμο.

Αυτό μας λέει ο συγγραφέας Matt Ridley στο τελευταίο του άρθρο στο Spectator.

Την τελευταία δεκαετία η ακραία φτώχεια έπεσε για πρώτη φορά κάτω από το 10 % του πληθυσμού της γης παρά το ότι ταυτόχρονα προστέθηκε σχεδόν ένα δις επιπλέον ανθρώπων. Η ακραία φτώχεια πριν από περίπου πενήντα χρόνια ήταν 60 %.  

Επίσης η παγκόσμια ανισότητα μειώθηκε με την άνοδο του εισοδήματος των ανθρώπων στην Ασία αλλά και σε μερικές χώρες της Αφρικής.

Ο επιστήμονας του MIT Andrew McFee στο βιβλίο του "More from less" απέδειξε πως χάρις στις νέες τεχνολογίες χρησιμοποιούμε όλο και λιγότερους πόρους της γης για να ζήσουμε. Όχι αναλογικά. Συνολικά λιγότερους.
Παράδειγμα ένα κουτάκι αλουμινίου αναψυκτικού έχει πια 13 γραμμάρια αλουμινίου και το περισσότερο ανακυκλωμένο ενώ το 1959 είχε 85.

Ανάμεσα στο 2000 και στο 2017 ο μέσος Βρετανός χρησιμοποιεί κατά 33 %λιγότερη βιομάζα, μέταλλα και ορυκτά καύσιμα.

Επίσης, παρά την κατά 20% αύξηση του πληθυσμού της χρησιμοποιεί 10% λιγότερη ενέργεια συνεχίζει στο άρθρο του ο Matt Ridley.

Αν δεν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό, δείτε τα κινητά σας τηλέφωνα.

Στην δεκαετία αυτή έγιναν υπερμηχανές και πολυμηχανές. Ένα κινητό αυτή τη στιγμή έχει την υπολογιστική δύναμη ενός υπολογιστή αντίστοιχο με τον όγκο ενός μεγάλου δωματίου της δεκαετίας του 1970. Αυτή τη στιγμή το κινητό μας είναι φωτογραφική μηχανή, τηλεόραση, ραδιοφώνου, βιβλιοθήκη, ημερολόγιο, φακός, πυξίδα, CD player, ρολόι, εφημερίδα, παιχνιδομηχανή .

Ένα Led φως καταναλώνει το ένα τέταρτο της ενέργειας ενός συμβατικού λαμπτήρα.

Τα αυτοκίνητα, τα αεροπλάνα οι μηχανές έχουν σαφώς πιο οικονομικούς κινητήρες.
Αλλά και στην γεωργία παρά την τεράστια αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού ήταν ίσως η μόνη δεκαετία που δεν είχαμε μεγάλους λιμούς και ακραία πείνα από έλλειψη τροφίμων. Αυτή τη στιγμή και για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπινου είδους παράγουμε τρόφιμα για δέκα δισεκατομμύρια ανθρώπους δηλαδή περισσότερους από όσους έχει η γη.

Χρησιμοποιούμε την ίδια στιγμή 65% λιγότερη γη απ' ό,τι πενήντα χρόνια πριν, για την ίδια ποσότητα τροφής αλλά και λιγότερο νερό. Μια θεριστική μηχανή με οδηγό έναν άνθρωπο θερίζει σε μια μέρα σιτάρι για μισό εκατομμύριο φραντζόλες ψωμί. Μέχρι το 2050 υπολογίζεται πως θα έχουμε γλυτώσει από καλλιέργεια μια έκταση γης ίση με τις Ινδίες.

Για αυτό ακριβώς η γη αυτή τη στιγμή παρά την αντίθετη πίστη είναι πιο πράσινη παρά ποτέ.

Η NASA βρήκε με λήψεις από δορυφόρους πως η γη είναι 15% πιο πράσινη τα τελευταία χρόνια. Το ένα τρίτο οφείλεται στην Κίνα και στις Ινδίες. Μείωση στην καταστροφή των δασών, αυξημένη αναδάσωση αλλά και οι αυξημένες αγροτικές καλλιέργειες είναι η αιτία. Τα υπόλοιπα δύο τρίτα οφείλονται στις ανεπτυγμένες χώρες. Ευρώπη, ΗΠΑ, Καναδάς, Ρωσία, Αυστραλία αλλά και Αργεντινή, Βραζιλία. Ο πλούτος φέρνει οικολογική συνείδηση και χρήση λιγότερου ξύλου, δέντρων και δασών ως ενέργεια.

Ταυτόχρονα πολλά ζώα σε αυτά τα δάση ευδοκιμούν. Λύκοι, λύγκες, κάστορες, ελάφια, καραφλοί αετοί αυξάνουν τον πληθυσμό τους. Ακόμα και οι τίγρεις επειδή ακριβώς αναπτύχθηκαν αρκετά οι χώρες της Ασίας που τις φιλοξενούν, άρχισαν τη δεκαετία αυτή δειλά να αυξάνουν τον πληθυσμό τους.

Στον τομέα της κλιματικής αλλαγής τα νέα είναι αρκετά καλά. Δυο νέες εκθέσεις η μία από το International Energy Agency και η δεύτερη από το Environment Program των Ηνωμένων Εθνών δείχνουν πως...