Σαν σήμερα (2/4/ΧΧΧΧ)

1453: Αρχίζει η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης.

1800: Πρεμιέρα για την 1η Συμφωνία του Μπετόβεν στη Βιέννη.

1902: Κατά τη διάρκεια του αγώνα Σκωτίας - Αγγλίας στο Άιμπροξ Παρκ της Γλασκόβης, υποχωρεί μια ολόκληρη πτέρυγα της κερκίδας, λόγω υπεράριθμων θεατών, με απολογισμό 25 νεκρούς και 168 τραυματίες.

1982: Η Αργεντινή καταλαμβάνει τις Μαλβίνες Νήσους, που τις θεωρεί δικές της, ενώ τα ίδια νησιά με το όνομα Φόκλαντς ανήκουν στη Μεγάλη Βρετανία.

1805 : Γεννιεται ο δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

1872: Πεθαίνει ο Σάμιουελ Μορς, αμερικανός εφευρέτης του τηλέγραφου και των σημάτων Μορς. 

 

2016: Πεθαίνει σε ηλικία 83 ετών ο  αργεντινός σαξοφωνίστας Λεάντρο "Γκάτο" Μπαρμπιέρι που έχει συνθέσει τη μουσική της ταινίας "Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι"

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Υπάρχει Ελληνισμός χωρίς "Μεγάλη Ιδέα"?

ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο πατριωτισμός ως αίσθημα

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Γράφει ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας 

Καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick. 

www.htsoukas.com

Ο αείμνηστος Αμερικανός φιλόσοφος Ρίτσαρντ Ρόρτι παρατηρεί εύστοχα ότι η «εθνική υπερηφάνεια είναι για τις χώρες ό,τι είναι ο αυτο-σεβασμός για τα άτομα: μια αναγκαία συνθήκη για αυτο-βελτίωση». Ο συναισθηματικός δεσμός με τη χώρα σου είναι απαραίτητος, υποστηρίζει, προκειμένου να είναι γόνιμη η πολιτική διαβούλευση.

Με άλλα λόγια, για να βουλεύεται γόνιμα μια οργανωμένη πολιτική κοινότητα πρέπει οι πολίτες της να νιώθουν ότι ανήκουν σε αυτήν.  

Γιατί άραγε;

Μια πρώτη απάντηση είναι ότι οι άνθρωποι δεν είναι υπολογιστικές μηχανές, ούτε αλγόριθμοι. Δεν μπορούμε να μετάσχουμε γόνιμα –παραγωγικά, ευφάνταστα– σε κάτι αν δεν νιώθουμε ότι έχει σημασία για εμάς. Οπως δεν θα ασκήσεις καλά ένα επάγγελμα εάν δεν ενστερνισθείς βιωματικά τις αξίες του, έτσι δεν θα διαβουλευθείς γόνιμα για τη χώρα σου εάν δεν την αγαπάς. Ο περί κοινών λόγος διαμορφώνεται από το περί κοινών πάθος.

Μια δεύτερη απάντηση είναι ότι δίχως τον πατριωτισμό δύσκολα ανθεί η δημοκρατία. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία προϋποθέτει τον «δήμο» – μια αυτοκυβερνώμενη πολιτική οντότητα, τα μέλη της οποίας βιώνουν το αίσθημα του συνανήκειν. Στο μέτρο που η δημοκρατία εκτοπίζει παραδοσιακές ιεραρχίες και υπερκεράζει επιμέρους ταυτότητες (π.χ. θρησκευτικές, εθνοτικές, φυλετικές κ.λπ.), αναδεικνύει την ατομική συμμετοχή στα κοινά, η οποία, με τη σειρά της, για να επισυμβεί, απαιτεί την κινητοποίηση των πολιτών εφόσον αισθάνονται ότι μοιράζονται μια κοινή καταγωγή και μοίρα. Μόνο αν βιώνεις τη δημοκρατική πολιτεία ως ένα κοινό έργο που σε αφορά, θέλεις να συμμετάσχεις ενεργά στην πραγμάτωσή του.

Το αίσθημα του συνανήκειν

Αν τα μέλη της δημοκρατικής πολιτείας τα ενώνει μόνο το κοινό συμφέρον, ο συνεταιρισμός τους δεν θα έχει διάρκεια – δεν θα καταστεί κοινωνία (μετοχή στον κοινό λόγο). Χρειάζεται μια ισχυρότερη συγκολλητική ουσία για κάτι τέτοιο – μια κοινή ταυτότητα. Αν δεν οικοδομηθεί το αίσθημα του συνανήκειν, όπως λ.χ. συνέβη με το σχίσμα μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία, τη δεκαετία του 1960, είναι δύσκολο να συσταθεί ένας «δήμος» στο όνομα του οποίου θα ασκηθεί αποτελεσματικά και νομιμοποιημένα η δημοκρατική διακυβέρνηση.

Η δημιουργία του έθνους-κράτους και η ραγδαία εξάπλωσή του από τον 19ο αιώνα και μετά καθιέρωσε την κοινή εθνική ταυτότητα ως τη βάση της δημοκρατικής διακυβέρνησης: το έθνος είναι ο κορμός του «δήμου» στο όνομα του οποίου ασκείται η διακυβέρνηση. Από τη στιγμή που δημιουργείται, το έθνος-κράτος, μέσω των εκπαιδευτικών-πολιτιστικών θεσμών του, αναζητεί μια κοινή αφήγηση – επιμελείται τα ιστορικά γεγονότα με τρόπο που υπογραμμίζει την κοινή καταγωγή, κοινά έθιμα, κοινή αντίληψη ζωής. Το έθνος-κράτος έχει ανάγκη να φανταστεί το παρελθόν του για να συνεχίσει συντεταγμένα την πορεία του στο μέλλον.

Η κοινή αφήγηση δημιουργεί ή/και εντείνει το αίσθημα του συνανήκειν, το οποίο καθιστά εφικτή την ανάληψη αμοιβαίων δεσμεύσεων – τόσο μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων, όσο και μεταξύ των πολιτών. Δίχως τον συναισθηματικό δεσμό μεταξύ αγνώστων πολιτών, που παρέχει η αίσθηση κοινής ταυτότητας, δεν μπορούν να αναληφθούν αμοιβαίες υποχρεώσεις. Το σύγχρονο προνοιακό κράτος δημιουργήθηκε ακριβώς στο μέτρο που αναπτύχθηκε το αίσθημα της αλληλεγγύης μεταξύ αγνώστων, πλην ομοεθνών πολιτών. Χωρίς αυτό το συναισθηματικό υπόστρωμα είναι αδιανόητη η αναδιανεμητική οικονομική πολιτική.

Για τους κυνικούς (ακριβέστερα, γι’ αυτούς που, όπως λέει ο Ρόρτι, αντιμετωπίζουν τον δημόσιο βίο ως «θεατές»), εφόσον η κοινή αφήγηση του έθνους συνιστά ιστορική κατασκευή, είναι αυθαίρετη, άρα κατεδαφιστέα.  

Για τους ενεργούς πολίτες, όμως, κάθε κατασκευή είναι μεν φαντασιακή (με την έννοια ότι δεν μπορεί να είναι αντικειμενική), αλλά, συγχρόνως, είναι μέρος της διαδικασίας του τι θέλουμε να ελπίζουμε – τι θέλουμε να γίνουμε. Συνδέουμε επινοητικά στο παρόν τις τελείες του παρελθόντος, με τρόπο που θεωρούμε πρόσφορο, προκειμένου να δημιουργήσουμε το μέλλον. Στις σημαντικότερες στιγμές εθνικής εξέγερσης (Επανάσταση του 1821, Εθνική Αντίσταση στη γερμανική κατοχή, απελευθερωτικός αγώνας κατά της αγγλοκρατίας στην Κύπρο) συναντούμε το ίδιο μοτίβο: οι αγωνιστές εντάσσουν τον αγώνα τους σε μιαν ακολουθία εθνικών αγώνων, ανά τους αιώνες, με σκοπό την ελευθερία και την αυτο-κυβέρνηση.

Ο πατριωτισμός είναι πρωτίστως αίσθημα. Μετατρέπεται σε ιδεολογία από τους εμπόρους του αισθήματος, οι οποίοι τον χρησιμοποιούν για να χτίσουν πολιτική σταδιοδρομία. Αγαπάς την πατρίδα σου τόσο φυσιολογικά όσο αγαπάς την οικογένειά σου. Ο συναισθηματικός δεσμός εκλογικεύεται όταν τα άτομα καλούνται να τον εκφράσουν – να μορφοποιήσουν το αίσθημα σε λόγο. Αντίστοιχα με ό,τι συμβαίνει σε μια οικογένεια ή σε έναν οργανισμό, η εκλογίκευση στα έθνη παίρνει τη μορφή της κατασκευής μιας κοινής αφήγησης.

Πολιτική-ηθική πυξίδα

Η κοινή αφήγηση για την πατρίδα λειτουργεί ως πολιτική-ηθική πυξίδα: προσανατολίζει τους πολίτες, καθιστώντας αυτονόητο το αίσθημα της αλληλεγγύης προς άγνωστους άλλους, με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινή ιστορική καταγωγή.

Μαθαίνοντας την αλληλεγγύη σε τοπικό επίπεδο, μπορούμε αργότερα να την επεκτείνουμε, όπως παρατηρεί η φιλόσοφος Μάρθα Νουσμπάουμ επικαλούμενη τους Στωικούς, με τη μορφή ομόκεντρων κύκλων, και σε άλλους ανθρώπους οι οποίοι δεν αποτελούν μέλη του στενού εθνικού κύκλου μας.

Ο πατριωτισμός ως αίσθημα δεν αντιστρατεύεται τον κοσμοπολιτισμό. Αντιθέτως, αποτελεί προϋπόθεσή του. Μόνο όταν έχεις μυηθεί στις αξίες μιας συγκεκριμένης παράδοσης μπορεί να εκτιμήσεις καθολικές αξίες (π.χ. δικαιοσύνη, ελευθερία, ευ ζην κ.λπ.).

Εκτός από την υπερηφάνεια, ο πατριωτισμός καλλιεργεί κι ένα άλλο συναίσθημα, το οποίο, αν και αρνητικό, μπορεί να κινητοποιήσει τους πολίτες: την ντροπή για επιμέρους επιλογές στην κοινότητα. Ο πατριώτης ενοχλείται όταν η χώρα του εκλέγει έναν δημαγωγό ηγέτη, ντρέπεται με την ανάρμοστη συμπεριφορά δημοσίων προσώπων, αισθάνεται απέχθεια για τη διαφθορά, ερυθριά με τον διεθνή διασυρμό της χώρας του.

Μόνο όταν ταυτίζεσαι συναισθηματικά με την πατρίδα σου θα νιώσεις και υπερηφάνεια και ντροπή. 

Και μόνο τότε...

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΟΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εφτά Ρομά σ’ ένα δωμά

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

(Η 1η δημοσίευση έγινε στις 21/10/2013 στο MARKETNEWS) 

Κάθε σοβαρή κουβέντα για την πολιτική σχετικά με τους γύφτους, τσιγγάνους, ρομά, ή όπως αλλιώς θέλετε, πρέπει να ξεκινάει από το ερώτημα: είναι δυνατή η νομαδική ζωή στην πυκνοκατοικημένη Ευρώπη του 2013;

Η απάντηση, προφανώς, είναι ΟΧΙ.

 

Η νομαδική ζωή προϋποθέτει αχανείς εκτάσεις, οικονομική δραστηριότητα της εποχής του κυνηγού - τροφοσυλλέκτη, και αραιές διακριτικές επαφές με τους οργανωμένους οικισμούς, έτσι ώστε ο ένας τύπος ζωής να μην ενοχλεί τον άλλον. Προϋποθέτει ποτάμι δίπλα, για να παίρνεις νερό και να πλένεσαι, ξυλεία διαθέσιμη για να έχεις ενέργεια και, δυστυχώς, συνοδεύεται από μεγάλη παιδική θνησιμότητα και μέσο όρο ζωής τα 35.

 

Αυτός ο τύπος διαβίωσης είναι καθαρός αναχρονισμός. Δεν γίνεται να ζεις νομαδικά στη σημερινή Ελλάδα, όπως δεν γίνεται να κυκλοφορείς έφιππος στην Ακαδημίας ή να παίζεις μπάλα στην Πεντέλης που κάποτε ήταν αλάνα. Πιθανόν να είναι γοητευτικό, ρομαντικό ή να τροφοδοτεί φαντασιώσεις για ελευθερία χωρίς χαρτιά, αριθμούς και υποχρεώσεις. Αλλά, σήμερα, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ! Απόδειξη ότι δεν διατηρήθηκε έτσι. Δίπλα στο τσαντήρι είναι παρκαρισμένα όχι κάρα με άλογα, αλλά “φτιαγμένες” BMW και Καγιέν. Τα καλώδια που κλέβουν ρεύμα από τη ΔΕΗ τροφοδοτούν, εκτός από την ηλεκτρική κουζίνα, το πιάτο της ΝΟVA, και το στερεοφωνικό στη διαπασών. Κι η οικονομική ζωή τους δεν είναι τα κοπάδια ή το κυνήγι. Είναι ο χώρος που ξεκινάει από την παραοικονομία και επεκτείνεται μέχρι το έγκλημα. Αναμενόμενο: όταν περιθωριοποιείς όλη σου τη ζωή, περιθωριοποιείται και η οικονομική σου δραστηριότητα.

 

Όμως, οι νομάδες φέρνουν ψήφους. Κι όποιοι έχουν ασχοληθεί με τα κοινά, μπορούν να σας πουν για τις συμφωνίες που γίνονται ανάμεσα στις φυλές και τους υποψήφιους βουλευτές. Συμφωνίες που τηρούνται μέχρι κεραίας, αφού οι εκλογές είναι μια μπίζνα και για τα δύο μέρη. Εκεί, οι νομάδες ξεπερνούν σε τιμιότητα τους άλλους, κανονικούς πελάτες, που ψηφίζουν με το μυαλό στον διορισμό. Ο αρχηγός είναι σαφής: είμαστε τόσοι ψηφοφόροι στη φυλή, η ψήφος κάνει τόσο, τα έσκασες, τις πήρες. Καθαρές κουβέντες. Και, φυσικά, υπάρχει συνέχεια.  

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που δεν έχει ιδέα από ελληνικά συστήματα, δίνει, η αφελής, χρήματα για την ενσωμάτωση των νομάδων στον κοινωνικό ιστό: τη στέγαση, την περίθαλψη, την εκπαίδευση.  

Πού πηγαίνουν όλα αυτά; 

Στις τσέπες των μερών που έκαναν τη συμφωνία. Εκατομμύρια ευρώ έχουν εξαφανιστεί έτσι, χωρίς να γίνει το παραμικρό.

 

Επειδή και στην Ευρώπη οι νομάδες ψηφίζουν με τον… πειθαρχημένο τρόπο που περιγράψαμε, κανένας δεν αποφάσισε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στην ουσία του. 

Μόνο ο Σαρκοζί έκανε κάτι χαζομαγκιές κι έδιωξε πολλούς Γάλλους νομάδες, εφαρμόζοντας ουσιαστικά τη δική τους λογική: πετάω τα σκουπίδια στην αυλή του γείτονα.  

Κανένας δεν αποφάσισε να κοιτάξει τον νομάδα στα μάτια και να του πει: σεβόμαστε την ιδιαιτερότητά σου. Αλλά και οι ιδιαιτερότητες οφείλουν να κινούνται σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Μπορείς, αν θέλεις, να ζεις σε αντίσκηνο. Αλλά θα είναι σε οργανωμένο χώρο με αποχέτευση, παροχές νερού και ρεύματος που θα πληρώνεις γι’ αυτές. Θα έχεις ΑΦΜ και θα στέλνεις τα παιδιά σου στο σχολείο. Θα δέχεσαι προγεννητικό έλεγχο. (Η μεσογειακή αναιμία, που σχεδόν έχει εξαλειφθεί στον αστικό πληθυσμό, “θερίζει” στους νομάδες. Το κόστος αντιμετώπισης της ασθένειας σε ένα πάσχοντα είναι περίπου 2000 ευρώ τον μήνα…). Έλα λοιπόν να σχεδιάσουμε μαζί τα επόμενα βήματα. Προσπάθησε να πείσεις τους δικούς σου ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

 

Δεν θα σου χαρίσω σπίτι να ζεις γιατί σε κανέναν πολίτη το κράτος δεν χαρίζει σπίτια. Γιατί κι αν ακόμα σου το δώσω με το κλειδί στο χέρι, θα ξηλώσεις από υδραυλικά μέχρι κουφώματα για να τα πουλήσεις, γιατί έτσι έμαθες. Θα σου δώσω όμως τη δυνατότητα να το φτιάξεις. Ναι, είναι δύσκολο να ενταχθείς σε ένα στυλ ζωής που έχει κι αυτό τα μύρια όσα στραβά κι ανάποδα. Είναι δύσκολο να εμπιστευθείς μια Πολιτεία που δεν την εμπιστεύεται κανένας πολίτης. Ξεκινάς από μεγάλη απόσταση. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Γι’ αυτό θα σε βοηθήσω. Θα σε εκπαιδεύσω. Θα σε διευκολύνω. Θα ορίσω κοινωνικούς λειτουργούς, γιατί ένα παιδί 16 χρονών δεν μπορεί να διεκπεραιώσει με επιτυχία το ρόλο του γονιού. Θα αναθέσω σε ειδικευμένους “συνδέσμους” να σε εξυπηρετούν στην επαφή σου με το κράτος και τη γραφειοκρατία (μέχρι να την εξαλείψω και για όλους τους άλλους Έλληνες!). Θα σου μάθω δεξιότητες για να βγάζεις τίμια το ψωμί σου. Θα ξεκινήσω π.χ. από αυτό που κάνεις ήδη: ανακύκλωση. Θα σε εντάξω σε μια παραγωγική αλυσίδα. Θα νοιώσεις χρήσιμος, ισότιμος, αποδοτικός. Κι αν όχι τα παιδιά σου, τα εγγόνια σου δεν θα ονομάζονται γύφτοι, τσιγγάνοι, ρομά, ή όπως αλλιώς θέλετε, αλλά Έλληνες, όπως όλοι οι κάτοικοι αυτής της χώρας. Με τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις.

 

Πολλές οικογένειες τσιγγάνων αυτό το έχουν κάνει ήδη, χωρίς κρατική βοήθεια. Πάτε μια βόλτα στο Ζεφύρι και στο Μενίδι, να δείτε σπίτια που ντρέπεσαι να μπεις μέσα. Με μια ιδιότυπη ενδεχομένως διακοσμητική αντίληψη, αλλά κανονικά σπίτια. 

Κάποιοι θα αντιδράσουν, ειδικά όσοι ζουν αποκλειστικά από το έγκλημα. Λυπάμαι, αλλά, σ’ αυτές τις περιπτώσεις θα εφαρμοστεί ο νόμος, όχι επειδή ανήκουν σε άλλη φυλή, αλλά επειδή εγκληματούν.

 

Όμως...

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΟΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ας μιλήσουμε λοιπόν για τους Γύφτους! (Η καταγωγή της φυλής από την Ινδία, το πρόβλημα με την πολιτική ορθότητα και πώς μπορεί να γίνει πραγματική η ένταξή τους στην κοινωνία)

Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

 

Πριν από πολλά χρόνια άκουσα στο Β’ Πρόγραμμα μια συνέντευξη του ταλαντούχου Κώστα Χατζή. Ελεγε για την πρώτη μπουάτ που έφτιαξε στην Πλάκα. Την ονόμασε «Η παράγκα του Γύφτου», αφού συχνά ο ίδιος έτσι αυτοπροσδιορίζεται. Γύφτους, Τσιγγάνους, Αθίγγανους, Κατσίβελους τους λέει ο λαός μας, αιώνες τώρα.
 
 

Ο Παλαμάς έγραψε τον «Δωδεκάλογο του Γύφτου», πλήθος οι αναφορές του όρου, από βυζαντινά κείμενα, έως τον Παπαδιαμάντη και τον Μάριο Χάκκα. Ακόμη περισσότερες οι παροιμιώδεις εκφράσεις του λαού μας, άλλες αδιάφορες, απλά καταγραφικές κοινωνικού ρόλου, π.χ. σε πολλά μέρη το Γύφτος ήταν συνώνυμο του σιδερά, του γανωματή, ενώ άλλες με αρνητική φόρτιση, π.χ. «Γύφτος παπάς δεν βλογάει» κ.λπ. Κατά μία εκδοχή το Γύφτος είναι παραφθορά του Αιγύπτιος, διότι υπήρχε η εσφαλμένη εντύπωση πως οι Γύφτοι κατάγονται από την Αίγυπτο. Ινδοί είναι, η γλώσσα τους είναι ινδική διάλεκτος, με προσμίξεις ελληνικών, αρμενικών και σλαβικών λέξεων.


Μια ενδιαφέρουσα θεωρία, που μου ανέλυσε Ελληνοαμερικανός ιστορικός, είναι πως το Γύφτος προέρχεται από το Gupta, από την ομώνυμη Ινδική Αυτοκρατορία που άκμασε από τον 3ο αιώνα έως το 590 μ.Χ., περίοδο ακμής της Ινδικής Υποηπείρου, κατά την οποία διαμορφώθηκαν στην τελική τους μορφή και τα Ινδικά Επη, όπως η «Μαχαμπαράτα». Την κατέλυσαν οι εισβολές φυλών Ούνων, όμως το όνομά της έμεινε συνώνυμο της Ινδίας και υπάρχει ακόμη διαδεδομένο ως επώνυμο. Αρα είναι πιθανό το Γύφτος να μην έχει καμία σχέση με την Αίγυπτο και απλά να σημαίνει Ινδός, αυτός που κατάγεται από την Αυτοκρατορία των Gupta. Η μετακίνησή τους ξεκίνησε περί το 500 μ.Χ. Στα μέρη μας έφτασαν περί το 1000 μ.Χ. Γλωσσικά και γενετικά στοιχεία δείχνουν πως προέρχονται από το Πουντζάμπ και άλλα μέρη της Ινδίας, της πρώην Αυτοκρατορίας των Gupta.

 

Τα περί Ρομ, Ρομά και Ρομάνι μάλλον προέρχονται από τη διαβίωσή τους στα μέρη της Αυτοκρατορίας μας, ήτοι Ρωμαίοι, Ρωμιοί, Ρωμανία, είναι φρέσκα κουλούρια της «πολιτικής ορθότητας», πως τάχα μου θα αλλάζαμε το όνομα και κάτι θα έτρεχε στα... γύφτικα. Μικρός πάντως ποτέ δεν άκουσα Γύφτο να αυτοπροσδιορίζεται ως Ρομ. Η ηλιθιότητα της «πολιτικής ορθότητας» ευαγγελίζεται πως οι λέξεις παράγουν τα κοινωνικά προβλήματα κι αν τις αλλάξεις θα πιάσεις τα αυτά του Πάπα.

 

Οι Γύφτοι λοιπόν, εκτός από μάγοι, ήταν τσαμπάσηδες, ταχυδακτυλουργοί, αρκουδιάρηδες, γανωματήδες, σιδεράδες, ακονιστές μαχαιριών, καρεκλάδες. Νομάδες και φορείς μιας περιθωριακής κουλτούρας, άλλοι ζούσαν και ζουν παρασιτικά, ενώ όσοι δούλευαν έκαναν επαγγέλματα που τα έσβησαν ο χρόνος και η πρόοδος της τεχνολογίας. Οσοι επέλεξαν τη μόνιμη εγκατάσταση, πήραν το πλανόδιο εμπόριο στα χέρια τους κι έστειλαν τα παιδιά τους στο σχολείο, βρήκαν χώρο στον καταμερισμό εργασίας στη νέα εποχή. Οσοι παρέμειναν στο περιθώριο, με τις παραδοσιακές δεξιότητες ξεχασμένες, βούλιαξαν πιο βαθιά στον παρασιτισμό, στη μάστιγα των ναρκωτικών, στις κλοπές και στις ληστείες.

 

Η συμμετοχή τους στην εγκληματικότητα είναι μεγαλύτερη της πληθυσμιακής αναλογίας τους, ενώ ο μέσος όρος ζωής τους είναι πολύ χαμηλότερος του γενικού πληθυσμού.

 

Ως τις αρχές του 1990 η σκληρή εγκληματικότητά τους περιοριζόταν μεταξύ τους, συνήθως για λόγους τιμής. Η θέα και μόνο της αστυνομικής στολής λειτουργούσε αποτρεπτικά.  

Τα πράγματα άλλαξαν λόγω δύο γεγονότων. 

Πρώτον, με την κάθοδο των πρώτων Αλβανών μεταναστών, που στην αρχή, πάμπτωχοι, δούλευαν ως εργάτες γης και κοιμόντουσαν σε γιατάκια στα χωράφια, βρήκε κάποιους, προσωρινά, πιο κάτω από αυτούς και γίνονταν επιδρομές εποχούμενων ένοπλων Γύφτων που τους λήστευαν. Ετσι έμαθαν να σηκώνουν χέρι και όπλα σε μη δικούς τους.

 

Δεύτερον, κατά την περίφημη εισβολή των ΕΚΑΜ σε καταυλισμό στον Ασπρόπυργο, σε αναζήτηση ένοπλων ληστών, τα επεισόδια οδήγησαν σε δημοσιογραφική υστερική εκμετάλλευση και στην αποπομπή του Διοικητή της Μονάδας. Ετσι εκπέμφθηκε ένα μήνυμα ανομίας, το οποίο ακόμη πληρώνουμε. Συχνά πια τα περιστατικά βίας κατά αστυνομικών, με πετροβόλημα, πυροβολισμούς κατά περιπολικών της Αστυνομίας, π.χ. στο Ζεφύρι. Προ καιρού ήμουν πολιτική αγωγή για νεαρό αστυφύλακα που έχασε το ένα του μάτι από απρόκλητο πυροβολισμό που δέχθηκε από Γύφτο, πείτε τον και Χετταίο, η ουσία δεν αλλάζει, που μαζί με άλλους ομοφύλους του ήθελαν να εμποδίσουν αστυνομικό έλεγχο σε άλλους... Χετταίους.

 

Μαζί με τα παιχνίδια με τις λέξεις ήρθε ο δικαιωματισμός, η παροχή επιδομάτων για τα αυτονόητα, π.χ. για να στέλνουν τα παιδιά τους σχολείο.

 

Η ύπαιθρος και πολλές συνοικίες λεηλατούνται από μερίδα αυτών αλλά και εισαγόμενων ομοφύλων τους. Ξηλώνουν σωλήνες, ηλιακούς, καλώδια, καπάκια φρεατίων, πομόνες, κάνουν ζημιά 1.000 ευρώ, για να εισπράξουν 20 ευρώ για το μέταλλο. Θύματα και τα παιδιά τους, που στερούνται παιδείας και βασικής υγιεινής, ενώ εκπαιδεύονται στο έγκλημα.

 
Η λεηλασία αυτή πρέπει να σταματήσει και ο τρόπος δεν είναι η σχιζοφρένεια του επιδοτούμενου δικαιωματισμού, που τους μονιμοποιεί στο περιθώριο και τον παρασιτικό βίο.

 

Η πολιτική μας πρόταση είναι:

ΝΕΟΤΑΞΙΚΟΣ "ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΟΣ" - ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΡΘΗ Μ@Λ@Κ1@: Ο δικαιωματισμός και η τυραννία της μειοψηφίας

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

 

Μαθεύτηκε, από αξιόπιστη πηγή πως, στα ενδότερα του εργαστηρίου, καμμιά φορά, του επέτρεπε να γλύψει απ’ την κουτάλα, ολίγην σαντιγύ
Αντωνης Ζαχαρόπουλος, «Φανατισμός»

 

Επειδή δεν πιστεύω ότι «το σύμπλεγμα της δημοκρατικοφάνειας» (ιδίως μετά το 1974) ή ο φόβος μη χαρακτηρισθεί κάποιος αντι-δικαιωματίας (κυρίως μετά το 2012) δεν πρέπει να θολώνει την κριτική σκέψη (τουλάχιστον όσων δεν έχουν αυτο-ευνουχισθεί), θα ήθελα να θέσω και πάλι ορισμένα ερωτήματα.

 

Γιατί όλοι όταν δηλώνουν υπέρ των δικαιωμάτων εννοούν τα ιδιαίτερα δικαιώματα της ομάδας ή της παρέας και όχι τα δικαιώματα των άλλων – ακόμα και των εχθρών τους; Νοούνται «μερικά» δικαιώματα ή κατά περίσταση;

 

Γιατί με βάση ολοκληρωτικές αντιλήψεις, εμπρηστικές δηλώσεις, φανατισμούς μαχητών της «απόλυτης αλήθειας» θυσιάζονται τα νόμιμα δικαιώματα του συνόλου στον βωμό της υπερπροστασίας κάποιων αμαρτωλών δεδομένων των «δικών μας» παιδιών;
 

Ταυτίζονται τα όρια του δικαιωματισμού με κάποιου είδους αυτονόμηση των δικαιωματούχων από το υπόλοιπο κοινωνικο-πολιτισμικό και αξιακό κεκτημένο (π.χ. νοείται δικαίωμα στην κτηνοβασία, στην παιδοφιλία κ.λπ.);

 

Το δικαίωμα στη διαφορά περιλαμβάνει και το δικαίωμα στην άγνοια, στην αμορφωσιά, στην ανεντιμότητα, στο ψέμα, στη βαρβαρότητα;

 

Υπάρχει δημοκρατία της ανελευθερίας, η οποία κατανέμει τα δικαιώματα με το κομμάτι, την κομματική ταυτότητα ή τη διεύθυνση κατοικίας; Η αξία και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου και του πολίτη εξαρτώνται από τα πολιτικά του φρονήματα;

 

Εχει κάποια σημασία το αν για να προστατεύσουμε τα δικαιώματα του ανθρώπου παραβιάζουμε τα όποια δικαιώματα της μητέρας φύσης;

 

Το έχω ξαναγράψει: Η ακραία εφαρμογή δικαιωματικοκρατικών θέσεων, χωρίς συνεκτίμηση και αίσθηση γενικού συμφέροντος και κοινωνικού σχεδιασμού για την ευτυχία όλων των ανθρώπων και τη συνοχή, θα οδηγήσει σε εκδοχές του ολοκληρωτισμού. Οι γέφυρες με το «διαφορετικό» είναι διπλής κατεύθυνσης και όχι μονόδρομοι.
 

Και βέβαια δεν μπορεί να θεωρηθεί αυτοσκοπός του ελεύθερου και δικαιωματία ανθρώπου η καταστροφή του συνόλου για να δικαιωθεί η ατομική του επιλογή ως προς τον τρόπο ζωής [ή θανάτου] του. Ο σεβασμός δεν σημαίνει και ευρύτερη αποδοχή, ούτε παρέχεται κάρτα ελευθέρας για γενίκευση και «νομιμοποίηση» αυστηρά προσωπικών διαδρομών.

 

Αλλωστε, όσοι πιστεύουν ότι «πράττουν δίκαια», ποίαν χρείαν έχουν της γνώμης των υπολοίπων; 

Εκτός εάν αποσκοπούν στο...

ΝΕΟΤΑΞΙΚΟΣ "ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΟΣ" - ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΡΘΗ ΔΥΤΙΚΗ Μ@Λ@Κ1@: Είναι ο Αισχύλος ρατσιστής;

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

 

«​​Αντιπροσωπευτικός σύνδεσμος των ενώσεων των μαύρων» – αρκτικόλεξο CRAN. Πρόκειται για την οργάνωση που στο όνομα του αντιρατσιστικού αγώνα κατάφερε να ακυρώσει την παράσταση του έργου του Αισχύλου «Ικέτιδες» στη Σορβόννη. 

Η τραγωδία, ως γνωστόν, αφηγείται τις περιπέτειες των Δαναΐδων που καταφεύγουν στο Αργος για να αποφύγουν τον αιμομικτικό γάμο με τους εξαδέλφους τους που θέλει να τους επιβάλει ο Αίγυπτος. Και έως εδώ όλα καλά. Αρχαίο έργο, κλασικό, που αφηγείται πράγματα άλλων καιρών. Πλην όμως, όποτε κι αν έχει γραφτεί ένα έργο, όταν αναπαρίσταται στη σκηνή, μεταφέρεται στο παρόν. Τα έργα των τραγικών δεν είναι ανθρωπολογικά τεκμήρια. Είναι έργα που ερευνούν την ανθρώπινη κατάσταση, αυτήν που μοιράζεται ο άνθρωπος του 21ου αιώνα με τον Αθηναίο πολίτη του 5ου αιώνα π.Χ. Ο σκηνοθέτης Φιλίπ Μπρινέ είχε την έμπνευση να βάψει τα γυναικεία πρόσωπα με μαύρο χρώμα, γεγονός που ανακοινώνεται εκ των προτέρων και οδηγεί σε θύελλα στα κοινωνικά δίκτυα. Αν ήθελε να δείξει Αφρικανές, ας έβαζε Αφρικανές. Για να βάφει εκπροσώπους της λευκής φυλής ως Αφρικανούς κάτι θέλει να μας πει. Ο ίδιος απολογούμενος ισχυρίζεται ότι ήθελε να δείξει τις αφρικανικές καταβολές του ελληνικού πολιτισμού, εμπνευσμένος προφανώς από την περίφημη «Μαύρη Αθηνά». Ας πρόσεχε. Συμπληρώνει ότι το μακιγιάζ λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούσαν τα προσωπεία στις σκηνές της αρχαιότητας.

 

Ο εκπρόσωπος του CRAN σε τηλεοπτική εκπομπή δηλώνει ευθαρσώς ότι δεν ζήτησαν και πολλά. Απλώς του ζήτησαν να αλλάξει τη σκηνοθεσία, κοινώς μια - δυο σκηνές, διότι το μαύρο μακιγιάζ παραπέμπει στην εποχή του δουλεμπορίου. Ευτυχώς δεν ζήτησε να αλλάξουν και μερικές φράσεις του Αισχύλου, κι αν όχι φράσεις τουλάχιστον λέξεις για να τον φέρουν στα ίσα τους. Και εδώ προκύπτει το ερώτημα. Ποια είναι τα ίσα τους και ποια είναι τα ίσα μας; 

Πώς είναι δυνατόν κάτι που εμείς το αντιμετωπίζουμε ως σκηνοθετικό εύρημα, ευτυχές ή ατυχές, κάποιοι να το διαβάζουν ως ρατσιστικό σύμβολο και να υψώνουν τα λάβαρα του αντιρατσιστικού αγώνα;  

Η αντιμετώπιση του Αισχύλου αναδεικνύει ένα από τα κυτταρικά προβλήματα της πολυπολιτισμικής κοινωνίας.

 

Πότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι οι πάσης φύσεως «δικαιωματιστές» στην πραγματικότητα...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και "ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΡΘΗ" ΔΥΤΙΚΗ Μ@Λ@1@: Ισλαμολάγνα επιλεκτική ευαισθησία

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Λιθοβολισμό και μαστίγωμα μέχρι θανάτου προβλέπει ο νέος νόμος του Σουλτάνου του Μπρουνέι για τους ομοφυλόφιλους, με ημερομηνία έναρξης την 3η Απριλίου 2019.  

Στο Σουλτανάτο του Μπρουνέι εφαρμόζεται ήδη η σαρία που επιβάλλει τον ακρωτηριασμό ως τιμωρία για την κλοπή.

 

Περιέργως δεν υπήρξε καμμία αντίδραση από την πλευρά του ευαίσθητου για τα ανθρώπινα δικαιώματα ΟΗΕ, μέλος του οποίου είναι το Σουλτανάτο του Μπρουνέι, πολύ δε περισσότερο καμμία κύρωση κατά του Σουλτανάτου.  

Ούτε από την πλευρά των λαλίστατων οργανώσεων για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπήρξε αντίδραση, με μόνη εξαίρεση τη “Διεθνή Αμνηστία” η οποία καλεί την διεθνή κοινότητα “να καταδικάσει επειγόντως την κίνηση του Μπρουνέι”.

 

Όμως, είναι μία και ενιαία η “διεθνής κοινότητα”; Περιλαμβάνονται σ΄ αυτήν και τα μουσουλμανικά κράτη; Περιλαμβάνονται και οι μουσουλμανικές κοινότητες που ζουν σε χώρες του Δυτικού Κόσμου;  

Υπήρξε ποτέ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ διαμαρτυρία επίσημου ισλαμικού φορέα για τις φρικαλεότητες, δια νόμου, των κυβερνήσεων των ισλαμικών κρατών;  

Διαβάσαμε ποτέ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ανακοίνωση για την βάναυση καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών, των παιδιών και των μειονοτήτων πάσης φύσεως συμπεριλαμβανομένων των ομοφυλοφίλων;

  Όχι βέβαια! 

Γιατί; 

Διότι είτε σιωπηρά είτε απροκάλυπτα τις επιδοκιμάζουν.  

Διότι η πλειονότητα των μουσουλμάνων, ακόμα και αυτών που ζουν στην Ευρώπη, θα ήθελαν η σαρία να είναι το νομικό σύστημα που να ισχύει όχι μόνο στις κοινότητές τους αλλά στο σύνολο των πολιτών. 

Ο σουλτάνος του Μπρουνέι εφαρμόζει αυτό που οι μουσουλμάνοι θα ήθελαν να εφαρμόζεται παντού στον κόσμο.

 

Μήπως διαμαρτυρήθηκαν οι επαγγελματίες αλληλέγγυοι των διαφόρων “παρατηρητηρίων”; Άχνα δεν έβγαλαν. Ενώ για μια δήλωση του Αμβρόσιου “σηκώνουν τον κόσμο στο πόδι” (και καλά κάνουν) για την ισλαμική βαρβαρότητα, που δεν περιορίζεται σε δηλώσεις, καταπίνουν τη γλώσσα τους.  

Μάλλον δεν είναι εποχές να διακινδυνεύσουν τις μπίζνες με τον Σόρος και με τα διεθνή κέντρα που, με το πρόσχημα της ανοιχτής κοινωνίας, προωθούν τον εξισλαμισμό της Ευρώπης. Ευαισθησία για τα γραφικά “δικά μας” σταγονίδια θρησκευτικής βαρβαρότητας, αναισθησία (ή μήπως εθελοτυφλία) για το τσουνάμι των άλλων, σύντροφοι;

 

Ίσως θα πρέπει να ακούσουμε καλύτερα το μήνυμα του σουλτάνου του Μπρουνέι, που “δεν περιμένει από τους άλλους ανθρώπους να αποδεχθούν και να συμφωνήσουν με αυτό, αλλά θα του αρκούσε να σέβονται το έθνος με τον ίδιο τρόπο που τους σέβεται».

 

Μακριά κι αγαπημένοι, δηλαδή. Η φενάκη της ενσωμάτωσης ενός συστήματος αξιών απολύτως ασύμβατου με τον δυτικό πολιτισμό αποκαλύπτεται πλέον, πέρα από κάθε αμφιβολία. 

Κι εμείς, λοιπόν, δεν περιμένουμε από τους μουσουλμάνους να σεβαστούν τις κατακτήσεις του Διαφωτισμού, αλλά μας αρκεί να σέβονται τα έθνη που τους φιλοξενούν. Αν δεν τα σέβονται, και όχι μόνο δεν φρίττουν από τις ισλαμικές φρικαλεότητες, αλλά επιδιώκουν την εφαρμογή τους...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΙΣΤΑΝ: Η νέα γενοκτονία των Χριστιανών

Ενώ στη Μέση Ανατολή συντελείται «εθνοκάθαρση» από το Ισλάμ, στην Ελλάδα τα κόμματα συναινούν στην εγκατάσταση μουσουλμάνων

Γράφει ο Αλκιβιάδης Κ. Κεφαλάς

Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών



Σύμφωνα με την αναφορά της αμερικανικής οργάνωσης Ανοικτές Θύρες, 4.136 χριστιανοί πολίτες δολοφονήθηκαν το προηγούμενο έτος σε 50 διαφορετικές χώρες λόγω των θρησκευτικών πεποιθήσεών τους, 2.625 συνελήφθησαν και κρατούνταν σε φυλακές χωρίς να τους απαγγελθούν κατηγορίες και 1.266 εκκλησίες καταστράφηκαν, γκρεμίστηκαν ή κάηκαν [1].



Στην κλίμακα των διωγμών πρωτοστατεί η Βόρειος Κορέα, ενώ η Ινδία και η Τουρκία καταλαμβάνουν τη 10η θέση και την 26η θέση. 



Χαρακτηριστικά παραδείγματα βίαιης αποχριστιανοποίησης χωρών αποτελούν η Αιθιοπία και ο Λίβανος. 


Η πρώτη, από μία αμιγώς χριστιανική χώρα στο παρελθόν, σήμερα βρίσκεται στην 28η θέση της αντιχριστιανικής βίας λόγω της ραγδαίας αύξησης της επιρροής του Ισλάμ στη χώρα και της ενθάρρυνσης της μετανάστευσης από τη γειτονική Σομαλία. 


Στη δεύτερη, 1.000.000 χριστιανών κατοίκων εκδιώχτηκε από τους μουσουλμάνους, κυρίως μετά την εγκατάσταση των Παλαιστινίων προσφύγων στη χώρα. 


Ενώ πριν από έναν αιώνα οι χριστιανοί στη Μέση Ανατολή αποτελούσαν το 20% του πληθυσμού, σήμερα ο αριθμός τους μόλις υπερβαίνει το 3%. Τα 2.000.000 των χριστιανών που ζούσαν στο Ιράκ πριν από την εισβολή των Αμερικανών στη χώρα συρρικνώθηκαν σε 250.000, ενώ εκτιμάται ότι στα επόμενα χρόνια δεν θα υπάρχει ούτε ένας χριστιανός για δείγμα στο Ιράκ [2].



Αντίστοιχη είναι η κατάσταση στη Συρία και στο Ιράν, όπου ο αριθμός των χριστιανών λόγω των φόνων και των μαζικών διωγμών μειώθηκε από 22% και 0,9% σε 11% και 0,3 % αντίστοιχα.  


Επίσης στην Αίγυπτο και τη Λιβύη τα πραξικοπήματα της Αραβικής Ανοιξης οργανώθηκαν από τη Δύση με τη βοήθεια των Αδελφών Μουσουλμάνων, φανατικών διωκτών των Κοπτών.



Ομως, εκτός από τους μαζικούς φόνους, τους διωγμούς και τον εξανδραποδισμό των χριστιανών στη Μέση Ανατολή, η μουσουλμανική βία επικεντρώνεται και στην καταστροφή των πολιτιστικών μνημείων και των εκκλησιών, ώστε να επαλειφθεί τελείως η δισχιλιετής χριστιανική μνήμη στην περιοχή. Τον Σεπτέμβριο του 2014 οι ισλαμιστές ανατίναξαν την αρχαιότερη εκκλησία στο Τικρίτ, που χτίστηκε τον 7ο αιώνα. Μουσουλμάνοι παραστρατιωτικοί κατεδάφισαν την Πράσινη Εκκλησία των Ασσυρίων, κτίσμα επίσης του 7ου αιώνα, ενώ μαζικές καταστροφές σε εκατοντάδες χριστιανικά μνημεία έγιναν στις περιοχές του Κιρκούκ, της Νινευή και του Σαλαχουντίν. Στην Ερμπίλ ισοπέδωσαν το Μοναστήρι του Αγίου Ηλία, που χρονολογείται τον 5ο αιώνα. Στη Συρία μόνο το 2013 έγιναν 213 επιθέσεις σε εκκλησίες, ενώ άλλες 43 καταστράφηκαν.



Στο σύνολο των χριστιανικών ιδιωτικών περιουσιών εγκαταστάθηκαν βίαια μουσουλμάνοι, πρακτική που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου και στην Κύπρο. Ετσι, λοιπόν, η μαζική έξοδος των χριστιανών από τη Μέση Ανατολή οφείλεται στην κλιμακούμενη βία από τις ένοπλες παραστρατιωτικές οργανώσεις που εξοπλίζονται και υποστηρίζονται οικονομικά από τη Δύση (ACNUK, 2016).



Απέναντι στη συστηματική πολιτική της εθνοκάθαρσης των χριστιανικών πληθυσμών στη Μέση Ανατολή, τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα όχι μόνο σφυρίζουν αδιάφορα παρουσιάζοντας ομοιόμορφες πολιτικές θέσεις, αλλά επιπλέον συναινούν και στην κλιμακούμενη εγκατάσταση μουσουλμάνων εποίκων στη χώρα, υλοποιούμενη με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων και της χορήγησης επιδομάτων. Ετσι εμπεδώνεται ως κανονικότητα η πολιτική αντίφαση να χρηματοδοτούν οι Ελληνες με τους φόρους τους την εγκατάσταση ετερογενών πληθυσμιακών ομάδων, οι οποίες αργότερα θα επιδιώξουν να τους εκδιώξουν από τη χώρα.



Στην Ελλάδα η πολιτική ενθάρρυνση του μαζικού εποικισμού της χώρας από όλα τα κόμματα εξουσίας (οι μετανάστες θα λύσουν το δημογραφικό, ο σταυρός στη Μυτιλήνη διχάζει την κοινωνία), σε συνάρτηση με την καθολική αδιαφορία του πληθυσμού στον εξανδραποδισμό του, είναι το αποτέλεσμα της διαχρονικής και καθολικής αδυναμίας συγκρότησης εθνικής συνείδησης και του γεγονότος ότι η Αριστερά και η ιδεολογική κυριαρχία της ποτέ δεν αποτέλεσαν εναλλακτικές λύσεις, επειδή εξυπηρετούν το νεοφιλελεύθερο αφήγημα της καταστροφής των εθνών που πρεσβεύουν και τα αστικά κόμματα.



Ενώ η ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή έχει αντιδράσει στο φαινόμενο της μαζικής μετανάστευσης του Ισλάμ στην Ευρώπη σφραγίζοντας τα σύνορα βορείως της χώρας μας, στην Ελλάδα...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Και μετά ξαναήρθαν οι Τούρκοι

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Με την απειλή του Ερντογάν ότι θα μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί θυμήθηκα κάτι που μου συνέβη πριν από χρόνια, κατά τη χρυσή δεκαετία της ελληνοτουρκικής φιλίας. Ηταν στη Λυκία, και ο ξεναγός μάς αποκάλυπτε ότι από εκεί πέρασε ο Μέγας Αλέξανδρος με τους Μακεδόνες του. 

Και μετά τι έγινε; Μήπως την περιοχή την ανέλαβε ο Αντίγονος; Μήπως ο Κάσσανδρος; 

Ο ταλαίπωρος ξεναγός προφανώς δεν τους ήξερε, ούτε τολμούσε να προφέρει τις λέξεις «ελληνιστικά βασίλεια», οπότε ύστερα από μια μικρή παύση αμηχανίας απεφάνθη: «Και μετά ξαναήρθαν οι Τούρκοι». 

Στην ολιγομελή ομάδα, το ζεύγος των Γάλλων έσκασε στα γέλια. Η Αμερικανίς, η οποία μάλλον δεν είχε καταλάβει πού την έστειλε το ταξιδιωτικό πρακτορείο, παρέμεινε ανέκφραστη κάτω από την καπελαδούρα της. Τότε με φίλους συγγραφείς, τον Παμούκ, τον Γκιουρσέλ, προσπαθούσαμε να βρούμε λέξεις για να εκφράσουμε το περίφημο αίσθημα οικειότητας που διακατέχει τους λαούς στις δύο όχθες του Αιγαίου. Το μικρό αυτό επεισόδιο το θεώρησα άξιο αναφοράς μετά την εξαγγελία του Ερντογάν ότι θα κάνει τζαμί την Αγία Σοφία. Δεν το είπε για να απαντήσει στον Τσίπρα, που απείλησε να κολυμπήσει ως άλλος Λέανδρος έως το Καστελλόριζο – υποθέτω με το ακαταμάχητο ψαροτούφεκό του που το τρέμει η Τουρκιά. Η απειλή δεν απευθύνεται μόνον σε εμάς τους Ελληνες. Απευθύνεται σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Και εδώ είναι το πρόβλημα.

Το ρήγμα που εκμεταλλεύεται ο Ερντογάν δεν είναι πολιτικό. Είναι πολιτισμικό. Αν η Αγία Σοφία είναι μνημείο της παγκόσμιας κληρονομιάς, αυτό δεν το χρωστάει ούτε στις πολιτικές συγκυρίες ούτε καν στη θρησκευτική πίστη. Το χρωστάει στην αντίληψη του δυτικού πολιτισμού που ορίζει ότι τα τεκμήρια της ανθρώπινης δημιουργίας εμπνέουν δέος και σεβασμό. Εχουν τη δική τους ιερότητα. Δεν χρειάζεται να πιστεύεις στη θεά Αθηνά για να σέβεσαι τον Παρθενώνα, όπως και δεν χρειάζεται να πιστεύεις στην Τιτανομαχία για να σε συγκινεί ο «Προμηθεύς Δεσμώτης» του Αισχύλου. Η αρχιτεκτονική της Αγίας Σοφίας είναι ένα αριστούργημα της δημιουργικής διάνοιας, πέρα από τη συναισθηματική φόρτιση που μεταφέρει σε εμάς τους Ελληνες. Το πολιτισμικό ρήγμα εννοείται ότι οδηγεί και στην παράπλευρη απώλεια που λέγεται ιστορικός χρόνος. «Δεν υπάρχει Κωνσταντινούπολη», δήλωσε ο Ερντογάν. Κοινώς η ιστορία της Πόλης αρχίζει από τον 15ο αιώνα, όπως για το χαλιφάτο αρχίζει από τον 7ο.

Κοινά αισθήματα, κανόνες καλής γειτονίας. Πολύ θα ήθελα να ξέρω τι θα γινόταν αν...

Συριζοξεφτιλισμένης Αριστεράς κωμωδία

1η Απριλίου Εθνική μέρα ΨΕΥΤΑΡΑΔΩΝ - Χρόνια πολλά ΑκέΚΣη...

"Επίγεια σοφία"

Σαν σήμερα (1/4/ΧΧΧΧ)

1792: Η ολλανδή φεμινίστρια Έτα Παλμ, εκφράζει απαιτήσεις για το δικαίωμα της γυναίκας στο διαζύγιο.

1912: Κατά τη διάρκεια του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος που διεξάγεται στο Παναθηναϊκό στάδιο ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας καταρρίπτει το παγκόσμιο ρεκόρ στο μήκος άνευ φοράς, με 3 μέτρα και 47 εκατοστά,

1924: Ο Αδόλφος Χίτλερ καταδικάζεται σε 5 χρόνια φυλάκισης για τη συμμετοχή του στο «Πραξικόπημα της Μπυραρίας». Θα παραμείνει στη φυλακή μόνο για 9 μήνες.

1955: Η ΕΟΚΑ ξεκινάει στην Κύπρο τον ένοπλο αγώνα ενάντια στην αγγλική κυριαρχία.

1957: Ιστορική και αξεπέραστη πρωταπριλιάτικη φάρσα στην Αγγλία . Ο παρουσιαστής ειδήσεων του BBC Ρίτσαρντ Ντίμπλεμπι παρουσιάζει οπτικοποιημένο ρεπορτάζ για την ανοιξιάτική συγκομιδή σπαγγέτι στην Ιταλία και γίνεται πιστευτός.

2018: Πεθαίνει από επιπλοκές που προκάλεσε στον οργανισμό του η γρίπη σε ηλικία μόλις 52 ετών, ο Στέλιος Σκλαβενίτης, ένα από τα τρία αδέρφια που ηγούνται της επιτυχημένης επιχείρησης supermarkets