ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πάψτε να εύχεστε και κυνηγήστε σιωπηλά τους στόχους σας

Του ΝΙΚΟΥ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ

Υπάρχουν τρόποι για να κάνετε αίσιον και ευτυχές το Νέον Έτος. 

Να μια χρήσιμη λίστα DOs και DON‘ Ts:

Κόψτε το τσιγάρο.

Μειώστε το αλκοόλ στο ελάχιστο.

Μπλοκάρετε τις τοξικές ειδήσεις.

Ελαττώστε το delivery.

Aπαρνηθείτε τις φοβίες σας.

Λιγότερο και καλύτερο καφέ.

Λιγότερα χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο.

Λιγότερη τηλεόραση.

Λιγότερες ενοχές.

Λιγότερος συμβιβασμός.

Απεξαρτηθείτε από ναρκωτικά, κινητά, SMS, email, FB, Instagram, Twitter, τυραννικούς συντρόφους.

Κλείστε εκκρεμείς λογαριασμούς.

Διαγράψτε τους παλιούς άτυχους έρωτες. Ο, τι γίνεται, ξεγίνεται.
Πείτε λιγότερες αλήθειες.

Θυμώστε περισσότερο.

Eλάτε πιο κοντά με τους αγαπημένους σας.
Αυξήστε την τρυφερότητα.

Ξαναβρείτε το χαμόγελο, ακόμη κι αν είναι σαρκαστικό.
Ηρεμήστε τη συνείδηση σας.

Κοιμηθείτε βαθύτερα.

Ονειρευτείτε ξύπνιοι.
Πιείτε περισσότερο νερό.

Περισσότερους οργασμούς (έστω και μόνοι σας.)

Υιοθετήστε ένα χαδιάρικο αδέσποτο.

Ακούστε περισσότερη μουσική.

Πάψτε να εύχεστε και κυνηγήστε σιωπηλά τους στόχους σας.
Ο, τι...

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οι Καζαμίες σήμερα

Του ΚΩΣΤΑ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗ

Η ​πρώτη ημέρα του νέου έτους ορίζει μιαν επανεκκίνηση για τον άνθρωπο ή για την κοινωνία, και λειτουργεί κάπως σαν ελιξίριο διά του οποίου επιτυγχάνεται η απώθηση στο παρελθόν κάθε αδεξιότητος, κακοτυχίας ή συμφοράς. Νέα ημερολογιακή αφετηρία τίθεται με ό,τι αισιόδοξο και ευτυχές μπορεί ο καθείς να ευχηθεί ή να επινοήσει.


Δεν έχει ιδιαίτερη μεταφυσική αναφορά η πρώτη του έτους για τη χριστιανική θρησκεία. Ούτως ή άλλως το εκκλησιαστικό ημερολόγιο ξεκινά την 1η Σεπτεμβρίου. Το νέο έτος ως εκ τούτου φέρει όλα τα βάρη της προηγουμένης χρονιάς. Η καθημερινότητα είναι ο αμείλικτος και καθοριστικός παράγων.


Οχι εντελώς, βεβαίως, διότι, όταν περί τα μέσα του 18ου αιώνα γεννήθηκε η ιδέα του «νέου ανθρώπου», όταν οι αρχές του Διαφωτισμού άρχισαν να έχουν επιπτώσεις καταλυτικές στη ζωή των πολιτών, τότε ταυτόχρονα σημειώνεται και η ακραία έξαρση συμβολισμού του ελεύθερου τεκτονισμού, η αποκρυφιστική έρευνα, η μελλοντολογία.


Σε αυτό το περιβάλλον έδρασε ο Πιέτρο Καζαμία, για τον οποίο απλώς γνωρίζουμε ότι κατήγετο από τη Βενετία. Αξιοποίησε τις γνώσεις του περί αστρολογίας, φυσικής, την καβαλιστική τέχνη –δηλαδή το αποκρυφιστικό περιεχόμενο των αριθμών και των γραμμάτων– για να ερμηνεύσει τα μελλούμενα.


Εναν αιώνα αργότερα, ο Καζαμίας έκανε την εμφάνισή του στην Ελλάδα, στην αρχή με τη μορφή ρυπαρού φυλλαδίου, που προεξήγγελλε τα γεγονότα της νέας χρονιάς. Οι ευφυείς συντάκτες του Καζαμία προέβλεπαν τερατογενέσεις, καθεστωτικές αλλαγές, θεομηνίες και φυσικές καταστροφές, ανά τον κόσμο. Και δικαιώνονταν, γιατί κάτι από όλα αυτά κάπου συνέβαινε στη διάρκεια της χρονιάς στην οικουμένη. 


Απάτη και παραπλάνηση των αφελών θα υποστηρίξουν ορισμένοι. Ορθώς, αλλά όχι μόνον. Διότι ουδείς μπορεί να αποδεχθεί μια οποιαδήποτε νέα αρχή δίχως να ξέρει πού βαδίζει.


Οι Καζαμίες του παρελθόντος δεν υφίστανται· εξέλιπαν πριν από την εκπνοή του περασμένου αιώνα. Τη θέση τους κατέλαβαν νέοι οιωνοσκόποι, οι αξιοποιούντες νέες μεθόδους, μοντέλα προβολής των τάσεων της οικονομίας, δημοσκοπήσεις που προσδιορίζουν τις εξελίξεις στην πολιτική και εικοτολογούν και για το μέλλον του πλανήτη. 


Ο κόσμος δεν έχει αλλάξει. Η προσπάθεια προβλέψεως και ελέγχου των εξελίξεων παραμένει σταθερά. Το επεχείρησαν άλλωστε οι μαρξιστές, το επιχειρούν σήμερα οι...

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Δες το θετικά - Ευγνωμοσύνη το μυστικό!

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: 10 ευχές για το 2019 που αποκλείεται να πραγματοποιηθούν

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Οι πρωτοχρονιάτικες λίστες με τις επιδιώξεις, τους στόχους και τις προσδοκίες για τη χρονιά που έρχεται δεν μου αρέσουν καθόλου καθώς με βεβαιότητα οδηγούν σε απογοητεύσεις για όλα αυτά που δεν πραγματοποιήθηκαν. Γι’ αυτό αποφάσισα να φτιάξω μια λίστα με ευχές που ξέρω ότι δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο να πραγματοποιηθούν κι έτσι να γλιτώσω την διάψευση των προσδοκιών που παραμονεύει στο τέλος κάθε χρονιάς. Για το 2019, λοιπόν, εύχομαι:

Να καταστεί σαφές στον καθένα πως το δημόσιο δεν είναι ούτε κανενός, ούτε δικό του.

Μιλάω για όλους αυτούς τους αντικοινωνικούς συμπολίτες που καταλαμβάνουν πεζοδρόμια, μουτζουρώνουν τοίχους, λερώνουν θάλασσες, καταπατούν εκτάσεις και γενικά αντιμετωπίζουν οτιδήποτε υπάρχει γύρω τους ως ασήμαντη λεπτομέρεια. Με δεδομένο ότι όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν τις ίδιες εγκεφαλικές δυνατότητες, ο μόνος τρόπος να επιτευχθεί ο σεβασμός στους γύρω, είναι η επιβολή. Η επιβολή απαιτεί κρατικές και δημοτικές αρχές που να προτιμούν τη δουλειά από τις δημόσιες σχέσεις. Αυτές οι αρχές απαιτούν πολίτες που να θέλουν τέτοιου είδους αρχές. Δεν συνεχίζω, νομίζω καταλαβαίνετε το αδιέξοδο.

Ελληνικά πολιτιστικά προϊόντα που να μην μοιάζουν να ανήκουν στον προηγούμενο αιώνα.

Αν δείτε μια ελληνική ταινία ή ακούσετε ένα ελληνικό τραγούδι ή δειτε ένα ελληνικό σίριαλ των τελευταίων ετών και δεν ξέρετε τίποτα για τους δημιουργούς ή τους συντελεστές, πολύ δύσκολα θα μπορείτε με σιγουριά να πείτε αν φτιάχτηκε αυτόν ή τον προηγούμενο αιώνα. Προφανώς ένα φτωχό χωριό, όπως είναι η Ελλάδα για τον πλανήτη, δεν μπορεί να πρωτοπορήσει σε καμίας μορφής τέχνη. Μπορεί όμως, αν προσπαθήσει, να ξεκολλήσει από τη λάσπη του παρελθόντος.  

Λιγότερη πολιτική ορθότητα.

Καταλαβαίνω ότι πολλοί συμπολίτες πρέπει κάπως να ζήσουν, αλλά η προσπάθεια για αποστείρωση της ζωής και της γλώσσας ίσως να μην είναι ο καλύτερος τρόπος. Από την άλλη, η πολιτική ορθότητα γεννά στιγμές τόσο απίστευτης γελοιότητας που ίσως να πρέπει να την ανεχτούμε μόνο και μόνο επειδή χαρίζει εκείνο το σπάνιο είδος γέλιου που μόνο η υπερβολική ευαισθησία μπορεί να χαρίσει.  

Να σταματήσει η κυβέρνηση του Αλέκση να φέρεται ως η αριστερή εκδοχή της Χρυσής της Αυγής

Δηλαδή να σταματήσει να κάνει τη ζωή των προσφύγων-λαθρομεταναστών κόλαση και να ασχοληθεί με τις συνθήκες στις διάφορες «δομές» στις οποίες είναι υπεύθυνη. Είμαστε αρκετά μεγάλοι ώστε να ξέρουμε ότι η πολυδιαφημισμένη «αριστερή ευαισθησία» είναι η φραπελιά της πολιτικής, αλλά ελπίζουμε στο ότι οι σύντροφοι θα κουραστούν να κουβαλούν στη συνείδηση τους βιασμούς μικρών παιδιών.

Να καταλάβουν όλοι οι συμπολίτες πως δεν υπάρχει τίποτα που να προσφέρει το ελληνικό – ή οποιοδήποτε άλλο - δημόσιο και να είναι «δωρεάν»

Δεν υπάρχει δωρεάν Παιδεία, ούτε δωρέαν Υγεία, ούτε δωρεάν Μετακινήσεις. Όλα αυτά ειναι προπληρωμένα και συνήθως η αναλογία είναι «Πληρώνω Μερσεντές και οδηγώ Λάντα». Αντστοίχως, καλό είναι να καταλάβουμε πως οτιδήποτε προσφέρει η κυβέρνηση σε μορφή μισθών, επιδομάτων, αναδρομικών και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, δεν φυτρώνει στα δέντρα. Πληρώνεται από όλους και όταν σπαταλιέται, όλοι (εκτός από αυτούς που το εισπράττουν) το στερούνται.

Να σταματήσουν...

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ και ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εκλογικός Καζαμίας 2019

Από τον  Παναγιώτη Λίακο

Α' Εξάμηνο:

• Ιανουάριος: Ψηφίζεται με τα μπούνια η Συμφωνία των Πρεσπών στη Βουλή των Σκορπίων. Η περίχαρη ατμόσφαιρα σκιάζεται από την εύρεση «ορφανών» βαλιτσών στον αύλειο χώρο του σκορπιανού Κοινοβουλίου. Η αντιτρομοκρατική υπηρεσία του κρατιδίου έσπευσε στην περιοχή και, εξετάζοντας τις βαλίτσες με μηχανήματα τελευταίας τεχνολογίας (μεγεθυντικός φακός αγορασθείς από τσαντιροπάζαρο), εντοπίζονται ίχνη σκισμένου δεκαδόλαρου και μια καρτ βιζίτ από κάποιον «κύριο Τζορτζ».

• Φεβρουάριος: Σφοδρές οι αντιδράσεις για τη Συμφωνία των Πρεσπών στην ελληνική Βουλή. Ανελίστες εθναμύντορες που υπόσχονταν κάθε δεκαήμερο και μια νέα παραίτηση τώρα υπόσχονται ότι θα ψηφίσουν μεν τη συμφωνία, αλλά θα παραιτηθούν αμέσως μόλις ο σκορπιανός στόλος καταναυμαχήσει τον ελληνικό στον Κόλπο του Θερμαϊκού. Επίσης, δεσμεύονται να παραιτηθούν αν λιώσουν οι πάγοι στην Ανταρκτική και απαγορευτεί διά νόμου η έγχυση τζατζικίου στα σουβλάκια «με απ’ όλα».

• Μάρτιος: Οι εκλογές πλησιάζουν και μαζί τους και οι Απόκριες. Λεφούσια από χαρούμενους, τρελούς, νεοφιλελεύθερους καρναβαλιστές, ντυμένοι με την τελευταία λέξη της πατριωτικής μόδας, περιμένουν εναγωνίως τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝ.ΕΛ. να κυρώσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών, για να δηλώσουν αμέσως μετά ότι θα την εφαρμόσουν με «βαριά καρδιά», διότι «υπάρχει συνέχεια του κράτους» και «η Ελλάδα πρέπει να τηρεί τις διεθνείς δεσμεύσεις της».

• Απρίλιος: Τεράστια κοσμολογική ανακάλυψη τον μήνα που στη μεταπολιτευτική Ελλάδα συνδέθηκε με την 21η ημέρα του. Το στερέωμα, ο ουρανός, το μεγαλείο που μας σκέπει είναι άλλο για τον υπόλοιπο πλανήτη και άλλο για την Αριστερά. Οταν οι σταλινικοί «αγωνιστές της δημοκρατίας» μιλούσαν δακρυσμένοι για το Πολυτεχνείο, τη χούντα, τον Ζαχαριάδη, τον Τίτο, τον Τσαουσέσκου και -πάνω απ’ όλα- την «έφοδο στον ουρανό», εννοούσαν τα δημόσια ταμεία. Επρόκειτο για έφοδο στα δημόσια ταμεία τελικά!

• Μάιος: Μήνας εκλογών. Σαρώνει ο ΣΥΡΙΖΑ σε όλα τα εκλογικά τμήματα των Εξαρχείων και σε όσα ψηφίζουν οι αθρόα ελληνοποιηθέντες επενδυτές από το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και τη Σομαλία. Στην υπόλοιπη Ελλάδα δεν τα πάει και τόσο καλά. Κανονικός πανωλεθρίαμβος, σύντροφοι. Χασούρα λα βιτόρια σιέμπρε.

Β' εξάμηνο:

• Ιούνιος: Η Αριστερά δεν συνηθίζει να φεύγει, όποτε χάνει εκλογές. Aρα, η καταμέτρηση των ψηφοδελτίων θα συνεχίζεται και δεν θα τελειώνει. Πηγές από το υπουργείο Εσωτερικών θα αποκαλύψουν ότι η καταμέτρηση θα ολοκληρωθεί μόλις διαπιστωθεί νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία θα εξασφαλίζει σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης. Σφοδρή η αντίδραση της Νέας Δημοκρατίας. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα εκδώσει ολόκληρο δελτίο Τύπου για την υπόθεση. Το χτύπημα στην κυβέρνηση της Αριστεράς θα γίνει σχεδόν θανάσιμο όταν θα εκφράσει τον «σκεπτικισμό» του για την εκλογική διαδικασία ο ακατάβλητος Γιώργος Κουμουτσάκος.

• Ιούλιος: Λαμπρή θα φαίνεται η δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στο Προεδρικό Μέγαρο - θα χαρακτηριστεί κι από μια πρωτότυπη αντιρατσιστική πινελιά. Οι ισλαμιστές βουλευτές θα αξιώσουν (και θα το πετύχουν) όλοι οι μεζέδες που θα σερβιριστούν στη δεξίωση να έχουν χαρακτηριστεί χαλάλ»(χαλάλ= η συμμόρφωση προϊόντων τροφίμων με τους κανόνες της ισλαμικής θρησκείας).

• Αύγουστος: 

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ και ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Διαιτητικά κάλαντα της ΚΝΕ

Οι κομμουνιστές, όταν έχουν εξουσία, κόβουν το φαγητό στους λαούς. Τώρα μας κόβουν την όρεξη με τα «καλλιτεχνήματά» τους

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Oι επιδόσεις του ΚΚΕ στην τέχνη είναι εφάμιλλες των πολιτικών τους!  

Την παραμονή των Χριστουγέννων ενημερώθηκαν οι λίγοι μερακλήδες του διαδικτύου που βολτάρουν στο 902.gr (κάποτε ήταν κανάλι και ραδιόφωνο, αλλά η κρατική άδεια μοσχοπουλήθηκε από τους κομμουνιστάς) ότι «τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα της ΚΝΕ έψαλαν στον 90,4 FM στη Θεσσαλονίκη οι μουσικοί της Οργάνωσης Περιοχής της Κεντρικής Μακεδονίας της ΚΝΕ με συνοδεία οργάνων».  

Οι στίχοι του δημιουργήματος είχαν ως ακολούθως:

«Γεια και χαρά στο σπίτι σας, πιστοί στο έθιμό μας / κάλαντα θα σας ψάλουμε στον τρό- στον τρόπο τον δικό μας. / Ενας αιώνας ΚΚΕ και μπη- και μπήκαμε στον νέο / πάντα το δίκιο μας μπροστά, για όόό,τι πιο όμορφο κι ωραίο.
Στο ΚΚΕ η δύναμη μαζί, μαζί και η ελπίδα / των εργατών και του λαού η μόνη τους ασπίδα. / Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ. στον ί- στον ίδιο είναι δρόμο / άλλη πορεία διάλεξε και όχι τροχονόμο.
Γδέρνουνε πάντα τους φτωχούς, με φό- με φόρους και ληστεία / στη φάτνη βάλαν ΕΝΦΙΑ, στους μάάά-γους ΜΑΤ για συνοδεία. / Δώρα δεν έχουνε για μας, χρυσό-χρυσό, λιβάνι, σμύρνα / έχουν για τους νατοϊκούς, βάση θα κάνουν την Αθήνα!»

 

Κάνουν καλή διαιτητική δουλειά αυτά τα κάλαντα. Μόλις τα ακούς, αποθέτεις πάλι τον κουραμπιέ στο πιατάκι του γλυκού και παραγγέλνεις έναν σκέτο καφέ. Η όρεξη κόβεται μαχαίρι σαν την προμήθεια των τροφίμων στην Ουκρανία την περίοδο του λιμού (Μεγάλος Λιμός της Ουκρανίας ή Γολoντομόρ, 1932-1933), όταν οι Σοβιετικοί ξεπάστρευαν τα ανεπιθύμητα τμήματα του πληθυσμού τους.

 

Τέτοια έλλειψη εμπνεύσεως, νερόβραστο αποτέλεσμα, παραβιάσεις του μέτρου και εκβιασμού της ομοιοκαταληξίας (π.χ. δρόμο - τροχονόμο) δεν θα περίμενες ούτε από κουκουέδες.  

Φυσικά, δεν θα το περίμενες επειδή έχεις εκπαιδευτεί σαν σκύλος του Παβλόφ (από τα σχολεία, την τιβί, τα ΜΜΕ και τα πανεπιστήμια) να πιστεύεις ότι...

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ και ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κάλαντα Πρωτοχρονιάς 2019

Του ΒΑΣΙΛΗ ΑΓΓΕΛΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

 

«Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
 κι αρχή καλός μας χρόνος
 κι άμποτε στα γκρεμίσματα
 του Σύριζα ο θρόνος».

 

Τα περσινά τα κάλαντα
 τα ’κλεινε ευχή η ίδια,
δεν έπιασε, αλλά Αυτός
 οδεύει στα τσακίδια.


Τελειώνουνε τα ψέματα
 στήνεται εφέτος κάλπη
 θα πέσει μαύρο δαγκωτό
 να διώξουμε τον κάλπη.
 

Αγιος Βασίλης έρχεται
 μ’ ένα τσουβάλι δώρα
 φέρνει αλλαγές κι ανατροπές
 να πάρει αέρα η χώρα.

 

Στο χέρι του βαστά χαρτί
 Σκοπιανοπρεσποζυμωτή
 κι ούζο με καλαμάρι
-ζητάει να μας καλμάρει:

 

«Σ’ αυτό το ρέπιο που ’ρθαμε
 πέτρα να μη ραγίσει
-αν βρίσκεται καμιά σωστή
 που να μην τά ’χει φτύσει.

 

Γιατί ο αφέντης του σπιτιού,
που θα το κάνει του κουτιού
 έταζε, δεν ψιμύθιαζε,
μόνο σας παραμύθιαζε.

 

Κι εκεί που βγαίνει τουρλωτός
 και μακρονμέρκελστηριχτός
 στη γη να περπατήσει
 και να σας διαβουκολήσει,

 

σεις πείτε του “Μεγάλε, άστα.
Σε μάθαμε. Φινίτο. Μπάστα!”
Το “μέρισμα” αρμέξατέ τον
 Κι απέ καταμαυρίσατέ τον.

 

Σκεφτείτε μόνο πόσες φάτσες
-τετραετίας οι χλαπάτσες-
θε να γλιτώσει η όρασή σας
 αν φύγει Αυτός απ’ τη ζωή σας».

 

Τούτα λαλεί ο Αη Βασίλης
 κι εσύ να τον ακούς οφείλεις
 αν θες να...

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητη κωμωδία

Σαν σήμερα (1/1/ΧΧΧΧ)

1788: Κυκλοφορεί το πρώτο φύλλο των Times του Λονδίνου.

1822: Ψηφίζεται από την A' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου το πρώτο Ελληνικό Σύνταγμα. Μεταξύ άλλων, καθορίζει το γαλάζιο και το λευκό ως τα χρώματα της ελληνικής σημαίας.

1962: Οι Beatles περνούν οντισιόν στην Decca Records και απορρίπτονται !

 

1975: Η Ολυμπιακή Αεροπορία του Αριστοτέλη Ωνάση περιέρχεται στον απόλυτο έλεγχο του Ελληνικού Δημοσίου.

1981: Η Ελλάδα γίνεται το 10ο μέλος της ΕΟΚ.

 
1863: Γεννήθηκε ο Βαρόνος Πιερ ντε Κουμπερτέν, ο αναβιωτής των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. [θαν. 2/9/1937]

 

1957: Γεννήθηκε ο Ευάγγελος Βενιζέλος,

 

 

379: "Κοιμάται" ο Άγιος Βασίλειος, επίσκοπος Καισαρείας και διακεκριμένος θεολόγος. [γεν. 330]

1894: Πεθαίνει ο Χάινριχ Ρούντολφ Χερτζ, γερμανός φυσικός, που ασχολήθηκε κυρίως με την εκπομπή και λήψη ραδιοκυμάτων. 

2015: Πεθαίνει σε ηλικία 70 ετών  ο γερμανός κοινωνιολόγος Ούλριχ Μπεκ, ο περίφημος δημιουργός της «κοινωνίας του ρίσκου»

2016: Σβήνει  νοσοκομείο του Λος Άντζελες σε ηλικία 65 ετών η  Natalie Cole, διάσημη τραγουδίστρια της R&B και κόρη του θρυλικού Nat King Cole, γνωστή για τις επιτυχίες της «This Will Be (An Everlasting Love)» και «Unforgettable»

NEO ETOΣ ανατέλλει στον ορίζοντα της ανθρωπότητος. - Χρόνος και αιωνιότητα

Η ΚΛΑΣΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ, ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ  ΤΕΤΟΙΑ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΩΡΑ,  ΟΣΟ ΘΑ ΚΡΑΤΩ ΑΝΟΙΧΤΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΦΤΩΧΙΚΟ ΜΟΥ...

 

Το  κείμενο που ακολουθεί  βασίζεται σε απομαγνητοφωνημένη ομιλία του τεως Μητροπολίτου Φλωρίνης ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ που έγινε στον ιερό ναό του Aγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης στις 31-12-1974 κατα την αλλαγή του έτους το μεσονύκτιο


Το κείμενο το αναδημοσιεύω κάθε χρόνο τέτοια μέρα και ωρα θεωρώντας το σαν έναν απ τους καλύτερους λόγους που έχει εκφωνήσει ρασοφόρος της ελληνικης εκκλησίας
 

Χωρίς να κρύβω την Χριστιανική μου πίστη αλλά και χωρίς να διστάζω να ασκήσω αυστηρή κριτική στους ρασοφόρους θεωρητικά υπηρέτες της και πρεσβευτές της (λέω θεωρητικά διότι η περισσότεροι έχουν "ξεφύγει" ξεφτιλίζοντας εαυτούς και θρησκεία) θέλω να διευκρινήσω πως η παρούσα ανάρτηση έχει ως στόχο ΑΥΣΤΗΡΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ και σε ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ την κατήχηση, γι αυτό και έχω συμπεριλάβει μόνο τα κομμάτια της ομιλίας που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν περισσότερο φιλοσοφικά παρά καθαρά θεολογικά, πλην του "κλεισίματος" το οποίο είναι μόνο δύο γραμμές

Πιστεύω οτι θα την βρούν ενδιαφέρουσα και θα προβληματιστουν ΟΛΟΙ όσοι την διαβάσουν

NEO ETOΣ ανατέλλει στον ορίζοντα της ανθρωπότητος.

Tί είναι ένα έτος εν συγκρίσει με τα χρόνια που πέρασαν και τα χρόνια που θα περάσουν; Eίναι μία σταγόνα του ωκεανού.

Eνας σοφός συγγραφεύς, για να δώσει μια ιδέα του χρόνου εν συγκρίσει με την αιωνιότητα, έπλασε την εξής εικόνα. Φανταστείτε, λέει, έναν απέραντο ωκεανό και πάνω από τα νερά του να πετάει ένα πουλί. Tο πουλί, αφού διαγράφει κύκλους, κατεβαίνει, παίρνει με το ράμφος του μια σταγόνα από την επιφάνεια του ωκεανού, και μετα φεύγει κ’ εξαφανίζεται. Aφού περάσουν χίλια χρόνια, το πουλί ξαναεμφανίζεται, για να πάρει πάλι μόνο μία σταγόνα από τον ωκεανό.

Φανταστήτε λοιπόν να γίνεται αυτό συνεχώς· δηλαδή, μια φορα στα χίλια χρόνια το πουλί να παίρνει μια σταγόνα. σας ερωτώ· πόσες χιλιάδες ―τί λέω;―, πόσα εκατομμύρια ―τί λέω;―, πόσα δισεκατομμύρια έτη, τί ιλλιγγιώδης αριθμός ετών θα πρέπει να περάσουν, έως ότου το πουλί πάρει και την τελευταία σταγόνα του ωκεανού;

Φαίνεται αδύνατο αυτό; Oχι, δεν είναι. Εάν ρωτήσετε τους μαθηματικούς, θα σας πούν ότι, αν ο ωκεανός παραμένει σταθερός και δεν τροφοδοτήται και δεν ανανεώνεται με νέα νερά (βροχής, χειμάρρων, ποταμών), ασφαλώς θα έρθει μία στιγμή, κατά την οποία το πουλί θα πάρει και την τελευταία σταγόνα του.

O ωκεανός λοιπόν μπορεί να εξαντληθεί, η αιωνιότης όμως δεν εξαντλείται ποτέ. Ω αιωνιότης!

 

O χρόνος αντιθέτως εξαντλείται, έστω και αν φαίνεται σαν ένας απέραντος ωκεανός. Πόσο διάστημα εχει περάσει αφ’ ότου δημιουργήθηκε ο κόσμος;
Διότι είναι επιστημονικώς αποδεδειγμένο, ότι κάποτε κόσμος δεν υπήρχε· δεν υπάρχει κανείς επιστήμων που ν’ αμφιβάλλει γι’ αυτό. H ύλη δεν είναι αιωνία. Kάποτε εμφανίστηκε. Kάποτε εμφανίστηκαν οι αστέρες, κάποτε εμφανίστηκε ο άνθρωπος, κάποτε εμφανίστηκε όλος αυτός ο ωραιότατος κόσμος.

Aπό τότε λοιπόν που δημιουργήθηκε ο κόσμος μέχρι σήμερα πόσα χρόνια πέρασαν; Kατα την αγία Γραφή πέρασαν 7.500 περίπου χρόνια (5.500 μέχρι τή γέννησι του Xριστου + 2.000 μέχρι σήμερα). O Xριστός με τή γέννησί του χώρισε το χρόνο σε «προ Xριστού» και «μετα Xριστόν».

Aπό την εποχή που ήρθε ο Xριστός μέχρι σήμερα έχουν περάσει 2.000 περίπου χρόνια. Kαι πόσα άραγε να υπολείπωνται μέχρι της συντελείας του κόσμου; Tο σκεφτήκατε;

Mπορεί κι απόψε να σημειωθεί το τέλος του κόσμου! Πώς; Aγνωστη η ωρα του Θεού. Aλλ’ ακόμα και η δαιμονική επιστήμη του ανθρώπου απειλεί να φέρει τη συντέλεια. Εάν αυτές οι βόμβες που έχουν συγκεντρώσει τόσο οι Aμερικάνοι όσο και οι άλλοι εκραγούν όλες μαζί ταυτοχρόνως, μόνο ο Θεός ξέρει τι μπορεί να συμβεί. (...)

 

Tότε, αγαπητοί μου, η αιωνιότης θα χωρισθεί σε δύο μεγάλες καταστάσεις. H μία ονομάζεται αιώνιος κόλασις, και η άλλη παράδεισος, αιώνιος ζωή. (...)

 

Προς τα εκεί λοιπόν βαδίζουμε, αγαπητοί μου.Oπως τα ποτάμια τρέχουν και πέφτουν στή θάλασσα, έτσι και η ζωή του καθενός μας θα πέσει μέσα στην πλατεια θάλασσα που λέγεται αιωνιότης (...)

 

Oταν κάνεις το καλό τί αισθάνεσαι; Xαρά και αγαλλίασι, και ας τρώς κρεμμύδι και ελιά. Παράδεισο έχεις μέσα στήν ψυχή σου, βασιλιάς είσαι. Aυτό που σέ κάνει να νιώθεις χαρά είναι μια ηχώ του παραδείσου.

Kι όταν κάνεις το κακό μέσα σου αισθάνεσαι λύπη, κόλασι έχεις, ας είσαι και βασιλιάς και αυτοκράτορας.

Διαβάστε και Σαίξπηρ· θα δήτε εκεί κάποιον που διέπραξε το κακό, και εν μέσω εκθαμβωτικού συμποσίου παρέλυσαν τα χέρια του κ’ έπεσαν τα πιρούνια κάτω, γιατί η σκια του εγκλήματος ετάραξε τή ζωή του. Kάνεις, δηλαδή, το κακό και αισθάνεσαι μέσα σου λύπη. Tί είναι αυτό; Kόλασις. Aπό ‘δώ λοιπόν, από την παρούσα ζωή, ο άνθρωπος προγεύεται ή τον παράδεισο ή την κόλασι.(...)

 

Πρός την αιωνιότητα βαδίζουμε, αδελφοί. Kαι νά, ένα έτος πέρασε. Nέο έτος χαιρετίζουμε. Tι θα μας φέρει; Aγνωστον.
 

Kοντόφθαλμοι εμείς, δεν ξέρουμε αν θα ζούμε αύριο. Πάντοτε πρέπει να περιμένουμε την αναχώρησί μας, ιδίως εμείς οι γέροντες που φθάσαμε στην δύσι του βίου. Aλλα και οι νέοι. δεν γνωρίζουμε «τί τέξεται η επιούσα». Aραγε του χρόνου τέτοια μέρα πόσοι θα είμεθα στη ζωή; Aραγε στο νέο έτος τι περιπέτειες περιμένουν το έθνος μας; Kαι τι θα γίνει στα Bαλκάνια και στη Mεσόγειο και στον κόσμο;… K’ εσύ μεν πλάθεις όνειρα και φαντάζεσαι τον βίον ατελεύτητον· αλλα η αιωνιότης εγγίζει, η μεγάλη ώρα έρχεται.

Tί να ευχηθούμε, αγαπητοί μου; 

Πλούτη; δόξες; τιμές; απολαύσεις; ηδονές;…  

Mηδέν είναι όλα. «Mαταιότητης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης»

Eνα μένει. Nα...

ΧΡΟΝΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το μέλλον είναι πάντα καλύτερο - H καλύτερη στιγμή για να γεννηθεί κανείς μέσα σε όλη την ιστορία του είδους μας, είναι ΣΗΜΕΡΑ !!!

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ


Η Δουνκέρκη είναι γαλλική πόλη στα παράλια της Μάγχης και τίτλος ταινίας του Κρίστοφερ Νόλαν. Η ταινία αποδίδει με έναν ιδιαίτερο, συγκλονιστικό τρόπο την αγωνία των βρετανών στρατιωτών που αποκλείστηκαν εκεί κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν την παρακολούθησα ήθελα να έχω για παρέα έναν από τους «Δεν είναι αυτή η Ευρώπη που ονειρευόμαστε». Μετά θα συζητούσαμε όμορφα περί ευρωσκεπτικισμού, γνωρίζοντας ότι από το μυαλό μας θα περάσουν μόνο ιδέες και όχι θραύσματα όλμου.


Για να το θέσω αλλιώς: αν σκεφτείς πώς ήταν η Ευρώπη τους τελευταίους δέκα αιώνες και πώς εξελίσσεται τα τελευταία εβδομήντα χρόνια, τότε θα πας στις Βρυξέλλες γονατιστός, σαν τις γριές στην Τήνο.  


Περιέργως, εσύ σκέφτεσαι μόνο τις πολιτικές δημοσιονομικής πειθαρχίας που επιβάλλει η Γερμανία. Αν το δεις από την πλευρά του απλού ανθρώπου, μπορεί και να έχεις δίκαιο. Αν το εξετάσεις, όμως, από τη γωνία του ιστορικού, καταλαβαίνεις ότι η σκέψη που κάνεις είναι προϊόν τεράστιας προόδου. Τώρα γύρνα πίσω, στα χαρακώματα των δύο παγκοσμίων πολέμων και πες τους ότι δεν είναι αυτή η Ευρώπη που ονειρεύεσαι. 


Συχνά-πυκνά βλέπω στα social media εκείνη τη φωτογραφία της χριστουγεννιάτικης Αθήνας του 1960. Με ποτάμι χαριτωμένων, νοσταλγικών σχολίων για την Αθήνα που χάσαμε. Ανοησίες. Ο μόνος λόγος για να σου λείπει η Αθήνα του ’60, είναι να έχεις γεννηθεί στην Αθήνα του ’50 ή νωρίτερα. Και αν τώρα σε έστελναν εκεί πίσω το σοκ της φτώχειας και του χαμηλού βιοτικού επιπέδου θα σε έκανε να νοσταλγείς τα μνημόνια.


Άσε που ακόμα και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αν την κοιτάξεις από τα 60s, δείχνει καλύτερη από τη διαχείριση Ομπάμα. 


Φύγετε από τα 60s, ελάτε σε αυτό που ζήσαμε όλοι. Σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα πριν από τρία χρόνια είχαμε ανθρωπιστική κρίση. Όμως ακόμα και το 2013, ο μέσος Έλληνας άνηκε στο 10% των προνομιούχων αυτού του κόσμου. Και ακόμα και τότε, ζούσε καλύτερα σε σχέση με το 1983, όταν μεθύσαμε τον ήλιο και κινήσαμε για την Αλλαγή. 


Η Ευρώπη από τον Πόλεμο ως σήμερα. Η Ελλάδα του ’60 μέχρι τις μέρες μας. Και από τα 80s ως την ανθρωπιστική κρίση του Τσίπρα. Πρόκειται για ασύμμετρες περιπτώσεις. Όμως και οι τρεις επιβεβαιώνουν έναν απλό κανόνα: μακροπρόθεσμα τα πράγματα πάντα εξελίσσονται καλύτερα.


Έπεσε στα χέρια μου ένα εξαιρετικό βιβλίο. «Ορθολογική αισιοδοξία. Πώς αναδύεται εξελικτικά η ευημερία». Συγγραφέας είναι ο Matt Ridley, βρετανός δημοσιογράφος και επιχειρηματίας. Κυκλοφορεί από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. Που λέτε αν, πηγαίνοντας στη δεκαετία του ’60, παίρνατε έναν άνθρωπο της μεσαίας τάξης από οποιαδήποτε χώρα του κόσμου και τον φέρνατε στις μέρες μας, τότε αυτομάτως θα έπρεπε να τον κατατάξετε κάτω από τα όρια της φτώχειας.


Μη σας κουράζω με δείκτες. Σε γενικές γραμμές ισχύει αυτό που λέει συχνά ο Ομπάμα: αν ένας άνθρωπος μπορούσε να διαλέξει την καλύτερη στιγμή για να γεννηθεί μέσα σε όλη την ιστορία του είδους μας, τότε αυτή η στιγμή είναι σήμερα.  


Τότε γιατί στο διάολο ο κόσμος έχει γεμίσει πεσιμιστές; 


Απλό: 

ΧΡΟΝΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Δεν υπάρχει «του χρόνου»

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Ήταν, να τον γνωρίσω. Ήταν, να μπω εκείνο το πρωί της Κυριακής στο ναό των οκτώ, βία δέκα πιστών με τον Κώστα μωρό, πολύ μωρό, στην αγκαλιά μου. Ήταν, εκείνη η συγκλονιστική φωνή που έψελνε να με κρατήσει εκστατική μέχρι που το μωρό άρχισε να δυσανασχετεί και ‘γω, αμήχανη, ότι μπορεί να ενοχλώ τους οκτώ, βία δέκα πιστούς προχώρησα πατώντας στα νύχια προς την έξοδο. Εκείνος σταμάτησε τη λειτουργία και είπε «μόνο χαρά είναι ν΄ακούγεται φωνή μωρού» και έμεινα.

Ήταν, να πω μέσα μου από την πρώτη στιγμή «ετούτος ο παππάς είναι διαφορετικός». Και δεν ξέρω πώς και γιατί αλλά μ΄ άρεσε έκτοτε να πηγαίνω στο δικό του εκκλησίασμα. Στο χωριό Κτικάδος στην Τήνο.

Ήταν να του πω, στα πρώτα στάδια της γνωριμίας μας, γιατί ένοιωθα ότι έπρεπε να ήμαστε εξηγημένοι «Παπαντώνη δεν είμαι άθεη αλλά είμαι άθρησκη» και εκείνος μου είπε, με τα πιο επιεική μάτια που είχα ποτέ συναντήσει στη ζωή μου, «αυτό Ρέα μου είναι δική σου υπόθεση. Δεν αφορά εμένα».

Ήταν, μια μέρα εκεί που τελείωνε το καλοκαίρι και θα φεύγαμε, να του δώσω ένα κομπόδεμα μου και να του πω «εσύ νοιώθω ότι θα τα δώσεις εκεί που τα χρειάζονται» και εκείνος απάντησε φανερά ενοχλημένος «εγώ δεν είμαι ταμίας και ούτε αυτή είναι καλή πράξη. Μην ενεργείτε έτσι με τους παπάδες» και διαισθανόμενος το πόσο άβολα ένοιωσα συνέχισε: «Έχω μια λίστα με ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια. Μπορώ να σου τη δώσω. Εσύ πρέπει, κατ΄αρχάς να διαπιστώσεις και μετά να επιλέξεις τι θα ήθελες να κάνεις. Είναι δική σου δουλειά, όχι δική μου».

Και πήρα τη λίστα του. Άνθρωποι από το Διδυμότειχο μέχρι την Κρήτη. Και κάπως έτσι, περίεργες κλωστές με ένωσαν με μια Χρυσάνθη από τα πιο βόρια της χώρας και έναν Γιώργο….  

Ετούτος ο παππάς είναι διαφορετικός, έλεγα και ξανάλεγα. Κυρίως όταν επέμενε «να προσεύχεστε για μένα» και ‘γω γελούσα «μα, εγώ για σας; Τα έχουμε μπερδέψει;» και εκείνος απαντούσε «ναι, για μένα. Για να είμαι πάντα αντάξιος των αισθημάτων σου προς το άτομό μου».

Ντρέπομαι που το λέω, αλλά επάνω του εξάντλησα την εκ φύσεως καχυποψία μου. Πάντα έβγαινε αλώβητος, ακέραιος. Αξιοπρεπής, έντιμος, ταπεινός, λειτουργός. Ανοιχτόμυαλος και μονοδιάστατος. Περίεργα αντικρουόμενο αυτό που γράφω. Αλλά έβλεπε τον απέναντί του, «άνθρωπο». Μ’ άρεσε και κάτι άλλο σ΄ εκείνον. Ήταν ερωτευμένος με την παπαδιά του. Γλύκαιναν τα μάτια του όταν την κοίταζε. Τη λιμπιζόταν. Και ‘γω, πάντα θέλω να έχω γύρω μου ανθρώπους που αναγνωρίζουν την αξία του έρωτα, που τον γεύονται.

Κάθε τέλος καλοκαιριού, το είχαμε κάνει κάτι σαν έθιμο, τρώγαμε μαζί τους το «αποχαιρετιστήριο». Μαγείρευα το αγαπημένο του, μακαρόνια με κιμά, που είχε την ιδιορρυθμία να του το σερβίρουμε αντί γλυκού.  

Φέτος όμως… Κάπως ήρθαν τα πράγματα, κάπως χρειάστηκε να φύγουμε απρογραμμάτιστα και δεν το καταφέραμε. Εκείνο το τραπέζωμα που συνοδευόταν με τραγούδια και έκλεινε με έναν ψαλμό, που ποτέ δεν θέλησα να αναλύσω τι έλεγε, ώστε μόνο να με «παίρνει» σαν αεράκι. «Εντάξει… Σπάσαμε μια παράδοση δέκα χρόνων. Δεν βαριέσαι… Να ήμαστε καλά του χρόνου!» συμφωνήσαμε.

Την Παρασκευή μού τηλεφώνησαν. Ο Παπαντώνης πέθανε στον ύπνο του. Μετά από ένα ωραίο γλέντι με φίλους και την παπαδιά στον πλευρό του.  

Και ‘γω; Τόσο που στη ζωή θεωρούσα ότι εμπέδωσα το φευγιό ανθρώπων, τόσο που νομίζω ότι ρουφάω τη στιγμή γιατί είναι το μόνο που αλήθεια έχουμε, Τόσο που γρηγορώ να απλώνω τα αισθήματά μου και να μην αφήνω «χρέη»… Εν τέλει… 

2018, ΣΥΡΙΖΑ και Αριστερά: Ο μύθος που καταρρίφθηκε το 2018

Tης ΕΛΕΝΗΣ ΚΡΙΤΣΙΔΗΜΑ
 

Φεύγει μια δύσκολη χρονιά, η οποία εμπεριείχε πέρα από οικονομικές δυσκολίες, πόνο, θλίψη κι οργή… συναισθήματα γεννημένα από την κυβερνητική αδιαφορία. Κοιτάζοντας πίσω και κάνοντας τον απολογισμό του 2018, παρατηρώ πως κυριάρχησαν η ανασφάλεια, ο φόβος, η αδικία στις ζωές μας.

 

Στην πλειοψηφία των Ελλήνων, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, δημιουργήθηκε το αίσθημα πως έχουμε μια κυβέρνηση ανάξια να διαχειριστεί κρίσιμα ζητήματα, όπως την πυρκαγιά στο Μάτι αλλά και προβλήματα εξωτερικής πολιτικής, όπως ήταν η απαγωγή των δύο Στρατιωτικών μας.

 

Δεν είναι όμως μόνο αυτά. Δυστυχώς!  

Είναι οι δεκάδες συνάνθρωποι μας που χάθηκαν από ληστές που εισέβαλαν στα σπίτια τους.  

Είναι ο τραγικός θάνατος που βρήκε τον φοιτητή Νίκο Μουστάκα, στο λόφο του Φιλοπάππου, τον Δεκαπενταύγουστο.  Οι αυτοκτονίες τόσων συμπολιτών μας.  

Είναι οι τρομοκρατικές ενέργειες που καθιστούν την Αθήνα, πόλη μη ασφαλή και οι πολυάριθμες άδειες του Κουφοντίνα, που εγείρουν σκέψεις καχυποψίας. 

Είναι η ατιμωρησία, η οποία πηγάζει από τον Νόμο Παρασκευόπουλου και την ελευθερία με την οποία κινούνται οι Ρουβίκωνες.

 

Κι ανάμεσα στα τόσα αρνητικά συναισθήματα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ βρήκε -ξανά- πρόσφορο έδαφος για να καλλιεργήσει το μίσος, να διχάσει τον λαό κι ακόμα μία φορά να τον εξαπατήσει με αναίσχυντα ψέματα. Ευτυχώς, το Γένος μας κρατάει άσβεστο μέσα του το αίσθημα της φιλοπατρίας. Ενωμένο αντιστάθηκε και συνεχίζει να αντιστέκεται στην κατάπτυστη Συμφωνία των Πρεσπών. Δεν υπέκυψε, όταν κόσμος ξυλοκοπήθηκε αγρίως στο Πισοδέρι με εντολή Τσίπρα. Ο διπολισμός που επιχείρησαν να προκαλέσουν δεν επιτεύχθηκε. Οι Έλληνες δε λογαριάζουμε κόμματα και πολιτικούς αρχηγούς, όταν διακυβεύεται το εθνικό συμφέρον μας. Συμπαρατασσόμαστε στο πλάι αυτού που έχει το σθένος να το υπερασπιστεί (προσοχή, όχι να το καπηλευθεί), κάτω από μία σημαία, την Ελληνική!

 

Δε μπορώ να μη σταθώ στη δολοφονία Κατσίφα, που συνέβη ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου και την οποία ο Ράμα και οι αλβανικές Αρχές προσπάθησαν να συγκαλύψουν με τη δική μας ανοχή. Μια δολοφονία σε καιρό ειρήνης, που έκανε τους Έλληνες της Βόρειας Ηπείρου να αισθανθούν πως είναι εγκαταλελειμμένοι από το ελληνικό Κράτος.

 

Είναι τόσα πολλά! 

Το φτιαχτό σκάνδαλο της Novartis, που κατέρρευσε. Ο θάνατος του Ζακ Κωστόπουλου κι όσα ακολούθησαν με τις διαρροές. Τι να πρωτομετρήσεις σ’ αυτόν τον απολογισμό;! 

Ειδική μνεία, αναμφίβολα, αξίζουν οι δηλώσεις τους, κάθε φορά. Αυτές με τις οποίες μας ζητούν να παριστάνουμε πως τίποτα δεν τρέχει αλλά κι εκείνες με τις οποίες προσπαθούν να συγκαλύψουν τα τραγικά πεπραγμένα τους. Δηλώσεις με τις οποίες μας παρουσιάζουν μια ουτοπία, τόσο στρεβλή, τόσο διαφορετική από την πραγματικότητα. Όπως εκείνο το διάγγελμα από την Ιθάκη.  

Είναι τα ψέματα και η κοροϊδία που κυριάρχησαν! Κι αν κάποια προκάλεσαν το γέλιο μας, όπως το περιβόητο «δεν έχω κλούβες των ΜΑΤ έξω από το γραφείο και το σπίτι μου»… Κάποια άλλα ήταν μαχαίρι στην αξιοπρέπειά μας. Ένα μόνο παράδειγμα είναι ο συνεχής εμπαιγμός των συνταξιούχων, δια στόματος Αχτσιόγλου για τις εκκρεμείς συντάξεις. Πόση υποκρισία… «Βγήκαμε από τα μνημόνια»,  «Δεν είδα, δεν άκουσα, δεν ξέρω» για τον Πετσίτη, ακόμα και για την παραίτηση Κοτζιά. Πόσο ανεπαρκείς οι ίδιοι αν σκεφτείς τους εγκαυματίες που κατέληξαν, καθώς το Λάτσειο υπολειτουργούσε αλλά και τις τραγικές συνθήκες στη Μόρια. Η ίδια η πολιτική τους... φρικαλέα κι ανάλγητη: πετσόκομμα ποσοστών αναπηρίας, αδυναμία συνταγογράφησης εξετάσεων σε καρκινοπαθείς, αύξηση εισφορών υπέρ υγείας τη στιγμή που τα νοσοκομεία δεν έχουν από γάζες μέχρι γιατρούς.

 

Ναι, είναι πάμπολλα αλλά όχι αμέτρητα. Έχουν όλα εντυπωθεί στη μνήμη μας. Δεν ξεχνιούνται. Είναι οι αιτίες, οι λόγοι που κατέστησαν το 2018 μια χρονιά -όχι απλώς κακή, αλλά- ειδεχθή.
 

Κι αν πρέπει να εντοπίσω ένα θετικό στο 2018 αυτό είναι πως...

2018 και ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΥΡΙΖΑίοι ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Τι έμαθε ο Αλέξης το 2018 (Παροιμίες, ρητά, γνωμικά)

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Έμαθε το «καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια». Καθότι κάποτε κάρβουνο έπιανε πλατίνα γινόταν, ενώ τώρα χρυσό απ’ του Καίσαρη του κάνουν δώρο Κινέζικος τσίγκος γίνεται στα χέρια του. 

 Έμαθε βιβλικά εδάφια, όπως το 41 της Γένεσης της Παλαιάς Διαθήκης για τις παχιές και αποσκελετωμένες αγελάδες. Καθότι ο άλλοτε κραταιός νοικοκύρης, βιώνει πλέον ημέρες πολιτικής ένδειας και ιδεολογικής ασιτίας.

Έμαθε επιτέλους την ατάκα του Χάρι Κλιν «Νικολάκη, μην παίζεις παιδί μου με τα κανάλια». Μεταφορικά βεβαίως, διότι αυτός έπαιζε με τις τηλεοπτικές φιέστες κι όχι με το κοντρόλ. Και την τελευταία φορά που ο Αλέξης έστησε προσωπική τηλεοπτική υπερπαραγωγή ήταν μέσα στο κατακαλόκαιρο, αλλά από την πολλή σιγουριά, του ξέφυγε του σκηνοθέτη κι άφησε για φόντο εκατό καμένους ανθρώπους δίχως να το ξέρει ο πρωταγωνιστής (που μιλούσε για τους ανέμους της επόμενης μέρας). Και κατακάηκε ο πρωταγωνιστής.

Έμαθε την λαϊκή ρήση, «όποιος κοιμηθεί με τον στραβό, ως το πρωί αλληθωρίζει». Καθότι ο Αλέξης το 'ριξε επί τετραετία στο ροχαλητό δίπλα στον ομοκρέββατο του Πάνο και μια χαρά αλληζεσταίνονταν κουκουλωμένοι, όμως τώρα που ξύπνησε και θέλει να τον αποδιώξει (για να ξαναγίνει αριστερός) κατάλαβε πως είναι τόσο σφιχταγκαλιασμένοι που έχουν γίνει Σιαμαίοι. Δευτερευόντως λοιπόν και πάνω στην βασική διδαχή, έμαθε επίσης πως όσα ισχύουν για τον στραβό, ισχύουν και για τον χοντρό.

Έμαθε την παλαιά συμβουλή των κομματαρχών, «απόφευγε τα ρουσφέτια, διότι κάθε ρουσφέτι φτιάχνει έναν αχάριστο και εννιά δυσαρεστημένους». Καθότι ο Αλέξης μοίρασε αβέρτα προεκλογικά επιδόματα, βοηθήματα, μερίσματα και λογιών-λογιών αναδρομικά (δικά του ή των δικαστηρίων), αλλά αντί να βγουν όσοι τα τσέπωσαν να τον δοξάζουν, τον βρίζουν ολημερίς κι ολονυχτίς απ’ τις τηλεοράσεις γιατί τους κορόιδεψε και τους αδίκησε. Εμ, δεν ήξερε, δεν ρώταγε;

Έμαθε την (γυναικείας έμπνευσης) ρήση «όποιος έχει γυναίκες με το τσουβάλι, στο τέλος μένει με το τσουβάλι». Καθότι ο Αλέξης είχε επί χρόνια αγκαζέ το άνθος του πολιτικού, ακαδημαϊκού, καλλιτεχνικού και πνευματικού κόσμου της χώρας, που τον κοίταζε στα μάτια κι έλιωνε σ’ ένα νεύμα του. Και τώρα ξαφνικά λάκισαν όλοι προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα κι απόμεινε ο κακόμοιρος ο γητευτής με την Νοτοπούλου και τον Ηλιόπουλο ανά χείρας. Οποία κατρακύλα…

Έμαθε πως...