ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών σουργελαράδων κωμωδία

 

 

 

Σαν σήμερα (2/7/ΧΧΧΧ)

 

963: Ο Νικηφόρος Φωκάς ανακηρύσσεται αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

1839: Τίθεται ο θεμέλιος λίθος του Οθώνειου πανεπιστημίου της Αθήνας, μετέπειτα Εθνικού και Καποδιστριακού.

1916: Αρχίζει το πρώτο «Κόπα Αμέρικα», το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου των χωρών της Νοτίου Αμερικής.

1956: Οι Άγγλοι καταδικάζουν σε θάνατο στη Λευκωσία τους νεαρούς αγωνιστές της ΕΟΚΑ Ιωάννη Πατάτσο, Ανδρέα Ζάκο και Χαρίλαο Μιχαήλ. Θα εκτελεστούν λίγες μερες αργότερα στις 9 Αυγούστου...

1966: Ο Φρανκ Σινάτρα ανεβαίνει στο Νο1 του αμερικάνικου πίνακα επιτυχιών με το τραγούδι «Strangers in the night».

1994: Ο αμυντικός της Εθνικής Κολομβίας, Αντρέ Εσκομπάρ, δολοφονείται από αγνώστους, που του χρέωσαν την αποτυχία της ομάδας στο Μουντιάλ των ΗΠΑ.

1904: Γεννιέται ο Ζαν Ρενέ Λακόστ, γάλλος τενίστας και σχεδιαστής της γνωστής φίρμας ρούχων με σήμα το κροκοδειλάκι.

1939: Γεννιέται ο Αλέκος Παναγούλης, ήρωας της αντίστασης κατά της χούντας των συνταγματαρχών.

1778: Πεθαίνει ο φιλόσοφος Ζαν Ζακ Ρουσό

 

2016: Πεθαίνει σε ηλικία 77 ετών ο σκηνοθέτης της πολεμικής ταινίας "Ο Ελαφοκυνηγός", Μάικλ Τσιμίνο. . Ο 77χρονος Μάικλ Τσιμίνο, που έβαλε την σκηνοθετική υπογραφή του σε συνολικά 8 ταινίες, είχε μια καριέρα γεμάτη σκαμπανεβάσματα.

2016: Φευγει από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών ο «αγγελιοφόρος της ανθρωπότητας» Ελί Βιζέλ, ο βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης συγγραφέας που επέζησε του Ολοκαυτώματος και καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του εργάστηκε για να μεταδώσει το μήνυμα της ειρήνης.

 

 

2017: Πεθαίνει  ο εφοπλιστής και ιδρυτής και ιδιοκτήτης του τηλεοπτικού σταθμού ANTENNA Μίνως Κυριακού.

ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Χωρίς «mea culpa» δεν γυρίζεις σελίδα

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΥΒΑΡΑ

Ανακοινώνοντας ο Αλέξης Τσίπρας την παραίτησή του από την προεδρία και κάνοντας στην άκρη «για να περάσει το νέο κύμα του ΣΥΡΙΖΑ», όπως δήλωσε, ανοίγει έναν νέο κύκλο στο πολιτικό σκηνικό. Είναι νωρίς να προβλέψουμε τους νέους πρωταγωνιστές και την ταυτότητα του νέου ΣΥΡΙΖΑ που θα προκύψει μέσω επανίδρυσης και εκλογής ηγεσίας από τη βάση των μελών του κόμματος. Είναι όμως η πιο κατάλληλη ώρα για να κάνουμε μια αποτίμηση της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ, που ξεκίνησε ως ένα κόμμα του 3% και έφτασε να γίνει κόμμα εξουσίας. 

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι εάν στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν αντιληφθεί τι είναι αυτό που τελείωσε και τι αυτό που αρχίζει.  

Ας γυρίσουμε για λίγο πίσω, για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα.  

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πίσω του δύο πολιτικά διακριτές περιόδους – μία ως αξιωματική αντιπολίτευση, από το 2012 έως το 2015, και μία ως κυβέρνηση, από το 2015 έως το 2019.  

Το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησής του θα μπορούσε πολιτικά να αθροιστεί στην προ του 2015 εποχή της «αυταπάτης».  

Μετά ήρθε η… κανονική διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με μνημόνιο και δίχως αυταπάτες.  

Θα περίμενε κανείς ότι η επόμενη φάση του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την εκλογική του ήττα, θα αποτελούσε μια συνέχεια της πολιτικής του μετατόπισης προς την κατεύθυνση που ξεκίνησε να πορευτεί ως κυβέρνηση. Ωστόσο, δεν συνέβη αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας πέρασαν την τελευταία τετραετία παραπαίοντας ανάμεσα στην προσπάθεια να εκφράσουν την Κεντροαριστερά και στην ταύτιση με ακραίες φωνές και συμπεριφορές που φαίνεται ότι αποτελούν μέρος του DNA του ΣΥΡΙΖΑ. Κλασικό παράδειγμα η πανδημία και τα εμβόλια. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να αποφύγει προσωπικές επιθέσεις στον Σωτήρη Τσιόδρα, ενώ έφτασε στο σημείο να σύρεται για πολλούς μήνες πίσω από τις «επιφυλάξεις» του Παύλου Πολάκη για τα εμβόλια.

 Πέρα όμως από την αδυναμία του Αλέξη Τσίπρα να απομονώσει ακραίες φωνές που ήταν φανερό ότι οδηγούν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική συρρίκνωση, υπάρχουν και πολύ πιο βαθιές αιτίες, που εξηγούν την πολιτική του κατάρρευση και την εκλογική του συντριβή. Είναι οι «σκελετοί στην ντουλάπα» από τους οποίους ουδέποτε προσπάθησε να απαλλαγεί. Και είναι κρίσιμο αν θα αποφασίσει να απαλλαγεί οριστικά και αμετάκλητα με αφορμή την επανίδρυση του, τραβώντας μια διαχωριστική γραμμή από επιλογές και συμπεριφορές του πρόσφατου παρελθόντος του.  

Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα: 

Πρώτος και μεγαλύτερος σκελετός στην ντουλάπα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και παραμένει η συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ. Η επιλογή του Τσίπρα να συμπορευτεί με τον Καμένο υπήρξε ταυτοτικό στοιχείο της κυβερνητικής του θητείας. Μια επιλογή που θα σφραγίζει για πάντα τον ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον ο «νέος» ΣΥΡΙΖΑ δεν αποφασίσει να πει τουλάχιστον ένα «mea culpa». 

Η συγκυβέρνηση με τον Καμμένο και η συμπόρευση με τη Χρυσή Αυγή σε κρίσιμες κοινοβουλευτικές διαδικασίες, όπως η καταψήφιση του Σταύρου Δήμα στην Προεδρία της Δημοκρατίας, δεν είναι πράγματα που ξεχνιούνται. Ιδιαίτερα τώρα, που ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να φορτώσει στη ΝΔ την άνοδο της Ακροδεξιάς στις τελευταίες εκλογές. Αν ο Τσίπρας είχε κάνει την αυτοκριτική του για τη σχέση της «πάνω» με την «κάτω» πλατεία την εποχή των μνημονίων, ίσως να είχε την αξιοπιστία να κατηγορήσει τη ΝΔ για την εργαλειοποίηση των μειονοτικών υποψηφιοτήτων της Ροδόπης. Πώς είναι, όμως, δυνατό να μιλάει σήμερα για γιγάντωση των δυνάμεων της Ακρας Δεξιάς ένα κόμμα που συγκυβέρνησε με τους ΑΝΕΛ, ενέταξε στα ψηφοδέλτια του βουλευτές τους, έδιωξε τον υπουργό Παιδείας (Φίλη) και τον ΥΠΕΞ (Κοτζιά) επειδή συγκρούστηκαν με τον Καμμένο και δεν είπε «mea culpa» για τη συγκυβέρνηση ούτε καν μετά την αποχώρηση των ΑΝΕΛ από την κυβέρνηση, λόγω της Συμφωνίας των Πρεσπών; 

Δεν είναι, όμως, οι ΑΝΕΛ ο μόνος «σκελετός στην ντουλάπα».  

Υπάρχουν και αυτά που ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας και μαζί του όλος ο ΣΥΡΙΖΑ είχαν υποστηρίξει τα προηγούμενα χρόνια και δεν μπορούν εύκολα να ξεχαστούν δίχως μια «συγγνώμη». Οφείλουν να αναρωτηθούν στον ΣΥΡΙΖΑ γιατί κανείς δεν τους άκουσε όταν ασκούσαν εύλογη κριτική για τις παρακολουθήσεις και το κράτος δικαίου. Μήπως, απλά, οι πολίτες δεν τους άκουσαν επειδή είχαν εξαιρετικά περιορισμένη αξιοπιστία όταν μιλούσαν για θεσμούς, λόγω προτέρου «ανεντίμου» βίου;  

Τι να πρωτοθυμίσουμε;  

Την υπόθεση Νοβάρτις, «το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης» που οδήγησε στην αρχειοθέτηση όλων των κατηγοριών κατά των δέκα πολιτικών που «κρεμάστηκαν στα μανταλάκια»; 

Τη συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο και την εκλογή του Νίκου Παππά, καταδικασμένου από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο; 

Τη δήλωση Τσίπρα μέσα στη Βουλή ότι ο Σταύρος Παπασταύρου πρέπει να πάει φυλακή ή μήπως το νεύμα κατάφασης που έκανε ο προεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο Μητσοτάκης τον κάλεσε να δεσμευτεί ότι θα ζητήσει συγγνώμη αν ο Παπασταύρου αθωωθεί από τις κατηγορίες που του απέδιδε; 

Σήμερα, ο Παπασταύρου είναι –απόλυτα δικαιωμένος– υπουργός Επικρατείας, στο Μέγαρο Μαξίμου, και φυσικά κανείς ποτέ από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ζητήσει συγνώμη… 

Η νέα εποχή του ΣΥΡΙΖΑ, για να είναι πραγματικά νέα και να του δώσει τη δυνατότητα να απευθυνθεί στη συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων που τώρα του γυρίζουν την πλάτη, πρέπει ...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μπροστά στην κατάρρευση εγκαταλείπει το κόμμα

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ

Και οι... θεοί έχουν την πτώση τους. Ο Αλέξης Τσίπρας συγκέντρωσε την λατρεία ενός ορισμένου είδους κόσμου, πολλαπλών εκφράσεων. Μεταξύ τους, αυτών που έμειναν με το κληρονομημένο μαράζι επειδή κάποτε έχασαν μια αιματηρή αναμέτρηση και νόμιζαν πως ήρθε η ώρα του «τρίτου γύρου», που θα έπαιρναν τα όνειρα εκδίκηση. Αυτών που περιθωριοποιημένοι ένιωθαν «εκτός» κοινωνίας, δικαίως ή όχι. Αλλά και των περισπούδαστων που φαντασιώνονταν μια άλλη κοινωνία, αλλά δεν ήξεραν πως να την συνθέσουν, και γι’ αυτό επένδυσαν τις ελπίδες τους στον πλέον ακατάλληλο.

Ήταν τόσο επιεικείς μαζί του... Συνέβη π.χ. εντελώς προσφάτως, με μια συγγραφέα που παρότι στο έργο της έχει περιγράψει την «Αρχαία σκουριά» (της Αριστεράς), δεν την είδε στο πρόσωπο του Αλέξη. Και με μια πανεπιστημιακό που τον παρουσίασε ως λόγιο που έχει φάει με το κουτάλι τα βιβλία φιλοσοφίας! Επειδή έτσι θα τον ήθελε.  

Είχε όντως μαγνητισμό ο Αλέξης. Και αυτό που λαϊκά λέμε «άστρο». Ήταν χαρισματικός παρόλο που ήταν αμόρφωτος. Ήταν συμπαθής σε προσωπικό επίπεδο αλλά πολιτικά άκρως τοξικός. Μπόλιασε με εμπάθεια, εχθροπάθεια και εκτσογλανισμό τη δημόσια ζωή. Όρισε τους αντιπάλους ως εχθρό - λαό, που πρέπει να τους «τελειώσει», σε μια συμβολική τελετουργία εμφυλίου.

Έτσι αναβίωσε το εμφύλιο μίσος, που ο αρχικός Καραμανλής με την αναγνώριση του ΚΚΕ και ο Αντρέας με την αναγνώρισή της Εθνικής Αντίστασης, είχαν καταλαγιάσει.  

Δηλητηρίασε την κοινωνία  (και είναι το απεχθέστερο των πεπραγμένων του, που του καταλογίζει ο γράφων). Αλλά αυτά δεν αίρουν την χαρισματικότητά του.

Ούτε την αίρει η παντελής αφέλειά και η άγνοια οικονομικών και γεωπολιτικών δεσμεύσεων της εποχής, πρωτοφανής για άνθρωπο που τιμήθηκε με το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Όπως όταν ετοίμαζε νταούλια  για να χορέψει τις αγορές, όπως όταν ως αρχηγός «ναυτικού λαού» έψαχνε άλλα λιμάνια να προσορμίσει τη χώρα, και ζητούσε από τον Πούτιν να τυπώσει δραχμές. Η όταν πίστευε ότι με τον εφηβικό (δηλαδή ανώριμο) βολονταρισμό του, θα άλλαζε την Ευρώπη.

Τα πληρώσαμε και τον πληρώσαμε ακριβά. Αλλά για τους groupies του, που είναι πολλοί στο πλαίσιο των ψηφοφόρων ΣΥΡΙΖΑ, αυτά είναι αδιάφορα. Όλα είναι καλώς καμωμένα. Ορκίζονται στο όνομά του. Τσουνάμι  ήταν οι θυμωμένες διαβεβαιώσεις στα social media, ότι χωρίς τον Αλέξη τελείωσε και γι’ αυτούς ο ΣΥΡΙΖΑ.

Εν τω μεταξύ το κόμμα, μετά την παραίτησή του, διατελεί σε κατάσταση σοκ. Ήταν δυσαρεστημένοι με τον Τσίπρα γιατί σταδιακά τους έκλεινε εκτός τειχών. Δημιουργούσε ένα προσωποκεντρικό κόμμα. Αποφάσιζε ο ίδιος και απλώς ενημέρωνε τα όργανα. Όταν δεν του άρεσαν οι αποφάσεις τους, τους έβαζε να ψηφίσουν σύμφωνα με τη θέλησή του, ή όπως πρόσφατα στην Κ.Ε. την επαύριο της οδυνηρής ήττας, δεν καταδέχτηκε να τους ακούσει και τους πρότεινε να του στείλουν τις αντιρρήσεις τους με ραβασάκια.  

Στον ΣΥΡΙΖΑ μετά την ξαφνική όσο και εκκωφαντική παραίτησή του, άρχισαν να συνειδητοποιούν την αδυναμία τους. Ήθελαν να επαναφέρουν τον Τσίπρα στην κανονικότητα των αριστερών καταστατικών διαδικασιών. Του έκαναν εσωτερική αντιπολίτευση ως προς αυτό, και ετοιμάζονταν να ορίσουν τον Τσακαλώτο (συμβολικά) ως ανθυποψηφιό του. Αλλά δεν φαντάζονταν το μέλλον τους χωρίς αυτόν.

Οι όποιοι υποψήφιοι για τη θέση ακούγονται, π.χ. Αχτσιόγλου, Χαρίτσης, Τεμπονέρας κ.α. μπορεί να έχουν αξιοπρεπή δημόσια παρουσία, αλλά η αξιοπρεπής παρουσία δεν σημαίνει και πειστική ή συναρπαστική προσωπικότητα. Και κυρίως δεν φαίνεται να έχουν το χαρακτηριστικό προσόν του δημεγέρτη, με το οποίο ήταν προικισμένος ο Τσίπρας.

Αρκετοί χαρακτήρισαν «γενναία» και «τίμια» την παραίτησή του. Έχουμε διαφορετική εντύπωση.  

Κατ΄ αρχάς η παραίτηση ήταν έντρομη για ενδεχόμενο στραπάτσο στις ερχόμενες εκλογές του Φθινοπώρου. Θα την λέγαμε και αναπόδραστη - νομοτελειακή στη γλώσσα της Αριστεράς - μετά τις πολλαπλές ήττες και την ύστατη συντριβή του Ιουνίου.

Αλλά ως μεθόδευση είναι εγωιστική. Η ευταξία των διαδικασιών, η δεοντολογία και το ενδιαφέρον για το κόμμα, θα απαιτούσαν να παραμείνει προκειμένου να το οδηγήσει σε συντεταγμένη διαδοχή. Με την πράξη του τους αφήνει «στα κρύα του λουτρού».

Ενδεχομένως να αποσκοπεί να επανέλθει ως παράκλητος. 

Ενδεχομένως  επίσης  να στοχεύει...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πώς θα επιδιώξει την αναβάπτισή του ο εθνικός μας κατσαπλιάς;

 

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΒΑΙΟΥ

Οσοι, λοιπόν, είχαν στοιχηματίσει στην αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα και στο ότι έχει έρθει η ώρα για τη «σκορδαλιά χωρίς σκόρδο» για τον ΣΥΡΙΖΑ, κέρδισαν. Οι υπόλοιποι, όσοι λέγαμε ότι αυτή η ώρα δεν θα έρθει στο ορατό μέλλον, χάσαμε. Λίγη σημασία έχει, και πάντως τώρα ακολουθεί μια ούτως ή άλλως θεαματική συνέχεια. Ο Τσίπρας έκανε τις ανακοινώσεις του με αρκετούς χρησμούς και διφορούμενα λόγια και θα φανεί πολύ σύντομα τι σημαίνει «παραμερίζω (…) αλλά θα είμαι παρών».  

Θα δώσει σε κάποιον ή κάποια το δαχτυλίδι; 

Θα το παίξει ο νεαρότερος «Νέστωρ» της πολιτικής ιστορίας της χώρας και της Αριστεράς; 

Θα κάτσει απλώς στην άκρη και θα περιφέρεται στη Βουλή; 

Θα κινεί τα νήματα από το παρασκήνιο και θα παραγγέλνει προγραφές και διαγραφές χαράσσοντας κομματική γραμμή; 

Θα υποστεί μια κλασικά αριστερή ταπείνωση στα όρια του εξευτελισμού; 

 Ας μη βιαζόμαστε, θα τα δούμε και θα τα ακούσουμε όλα. Μην έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτό. Το τι έχει να γίνει τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ, που θα ψάχνουν ηγέτη για να παραμείνουν ζωντανοί, δεν θέλει και πολύ για να το φανταστούμε. Πολύ συνοπτικά, θα καταλάβουμε πώς εκεί πέρα θα παλεύουν να μη γίνουν από δυο (τρία ή πέντε-έξι) χωριά χωριάτες και θα απολαύσουμε απεριόριστες αριστερές αρλουμπολογίες.  

Το θέμα είναι τι θα κάνει ο Τσίπρας. Γιατί, πέρα από την πλάκα και τη θλιβερή του πορεία, είναι σήμερα ο αρχαιότερος πολιτικός αρχηγός και ο νεαρότερος που βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να αποχωρεί έπειτα από τρεις εκλογικές νίκες (ευρωεκλογές ’14 και εθνικές του ’15), τεσσεράμισι χρόνια στην πρωθυπουργία και πέντε διαδοχικές ήττες από τον ίδιο αντίπαλο. Και μόνο η παράθεση των στοιχείων δείχνει ότι μιλάμε για ειδική περίπτωση, δίχως αυτό να έχει αναγκαστικά θετικά στοιχεία.  

Τι θα κάνει, λοιπόν; 

Μπορεί κανείς βασίμως να υποθέσει ότι θα διαμηνύσει στους συντρόφους και τις συντρόφισσες ότι «καλύτερα με εμένα και τους δικούς μου και 18%, παρά με όποιον άλλον (ή όποιαν άλλη) και 8%» – ή 6% ή 5%.  

Το πώς θα εκδηλωθεί αυτό εσωκομματικά και τι θα πυροδοτήσει, ας μην το προδικάζουμε. Πάντως, οι πληροφορίες έχουν ήδη αρχίσει να διακινούνται και ως προς αυτό οφείλει κανείς να λάβει υπόψη του ότι το αρχικό χρονοδιάγραμμα που έθεσε ο ίδιος ο Τσίπρας το βράδυ των εκλογών είχε ως καταληκτικό χρονικό σημείο τις ευρωεκλογές του 2024. Θα δούμε πώς θα διαμορφωθούν οι συνθήκες και ποιος (ή ποια) θα είναι ο επόμενος (ή η επόμενη) αρχηγός της ΚΟ σε πρώτη φάση, και πρόεδρος του κόμματος στη συνέχεια.  

Πάντως, ένα σενάριο που συζητείται είναι να τεθεί ο Τσίπρας...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ήθελαν να οδηγήσουν διαστημόπλοιο με δίπλωμα για παπάκι

Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

 Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει. 

Όταν τα σχέδια τα κάνει η φωτεινή αριστερή διανόηση της χώρας, ο Θεός ξεκαρδίζεται. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ «έβλεπε» τον κατακερματισμό της ΝΔ, έτσι ώστε η αριστερά παρέα, με τους πρόθυμους της ακροδεξιάς (βλέπε Καμμένο) να κυβερνούν για … πάντα! Δεν υπολόγισαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη και ότι οι ίδιοι ήταν βαθιά εμποτισμένοι με τη νοοτροπία του κόμματος του 3%. Δεν μπορείς να οδηγήσεις διαστημόπλοιο με δίπλωμα για παπάκι…  

Ήταν εκείνες οι πρώτες ημέρες του ενθουσιασμού, που τα παιδιά της … δρακογενιάς πίστευαν ότι η Μέρκελ και ο Σόιμπλε θα έπεφταν στα πόδια τους να τους παρακαλέσουν να μην μεταφέρουν την επανάστασή τους στις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Αν αυτή η κωμωδία δεν κόστιζε στον ελληνικό λαό μερικά δισεκατομμύρια ευρώ, θα μπορούσαμε και να γράψουμε ακόμη και νούμερα για την επιθεώρηση. Σήμερα, επειδή τότε, που η Ελλάδα δεν βρισκότανε στη θέση 107 του παγκόσμιου χάρτη της ελευθεροτυπίας, ήταν λίγο δύσκολο να αμφισβητήσει κανείς τις φοβερές και τρομερές τους «αυταπάτες».

Τότε, λοιπόν, το σκηνικό είχε ως εξής: 

Υπήρχε μία Νέα Δημοκρατία πληγωμένη από την κρίση και κουρασμένη από την υπερπροσπάθεια στην περίοδο Σαμαρά είχε παραδοθεί στα «ορφανά» της διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή. Διαφαινότανε μία συμφωνία κορυφής μεταξύ της Αριστεράς και μιας Νέας Δεξιάς, που θα είχε ως αφήγημα τις ευθύνες της Ευρώπης για τη χρεοκοπία της Ελλάδας. Για τους εκατοντάδες χιλιάδες διορισμούς του Πάκη Παυλόπουλου θα έφταιγε η Ευρώπη και ο … Ανδρέας Γεωργίου. Αλλά είπαμε! Ο Τύπος τότε στην Ελλάδα ήταν … ελεύθερος…

Η συμφωνία «έδεσε» με την εκλογή του κ. Παυλόπουλου στο ανώτερο πολιτειακό αξίωμα. Κι ενώ ο ένας μετά τον άλλον οι πρώην συνεργάτες του κ. Καραμανλή ανακάλυπταν την μόνη πραγματική αλήθεια στην αυλή του κ. Τσίπρα, ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός δεν βρήκε τον χρόνο να σχολιάσει αυτό το γεγονός. Να δώσει, τέλος πάντων, ένα μήνυμα. Ότι δεν συμφωνεί. Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι όλο αυτό το αλισβερίσι ήταν σε γνώση του. Δίκαιο ή άδικο, η ουσία είναι ότι ενισχύθηκε από την δική του αφωνία.

Το «πρόβλημα» δημιουργήθηκε όταν την ηγεσία της ΝΔ την ανέλαβε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.  

Ήταν μια απρόσμενη εξέλιξη για τους συγγραφείς των σεναρίων που αν είχαν υλοποιηθεί θα έστελναν την Ελλάδα στην αγκαλιά του Πούτιν και του Ερντογάν. Και τότε «θυμήθηκαν» ότι υπήρχε ένα τεράστιο αντιμνημονιακό μέτωπο και αποφάσισαν να στηριχτούν σε αυτό. Και κάπως έτσι δεν έβρισκαν αίθουσες για να δικάσουν την Χρυσή Αυγή. Αλλά κι αυτό η ελεύθερη τότε ελληνική δημοσιογραφία δεν το «είδε». Στην πράξη ευνοήθηκαν τα σενάρια πίεσης της ΝΔ από τα δεξιά και από τα αριστερά. Και στο σημείο αυτό θα πρέπει να εντάξουμε και τον χειρισμό του...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΤΣΟΓΛΑΝΑΡΑΔΙΚΟ: Χάρη στον μπρόεδρο τώρα ο λαός γνωρίζει τι σημαίνει Αριστερά

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

 Tσίπρας(ο) 1. αυτός που καθυστερεί να παραιτηθεί, παρότι είναι φανερά ανεπαρκής «είναι τόσο τσίπρας που χρειάστηκε να χάσει 5 φορές και η διαφορά με τον Μητσοτάκη να ξεπεράσει τις 20 μονάδες για να παραιτηθεί» 2. θρασύς «ειλικρινά δεν έχω δει άλλον που να είναι τόσο τσίπρας ώστε να διαστρέφει τα λόγια κάποιου μπροστά του» 3. αυτός που στερείται γνώσεων, αδαής «πώς πήρες απολυτήριο λυκείου, βρε τσίπρα;»

Το λήμμα «τσίπρας» θα μπορούσε να έχει πολλούς ακόμα ορισμούς και κανένας απ’ αυτούς δεν θα ήταν κολακευτικός για τον άνθρωπο που με μοναδικό προσόν το θράσος (και χάρη στη βοήθεια της συγκυρίας) κατάφερε να φτάσει μέχρι και πρωθυπουργός. Ομως η έλλειψη ικανοτήτων, η απουσία καλλιέργειας (ακόμα και στοιχειωδών γνώσεων), ο τυχοδιωκτισμός, η τοξικότητα, η εχθροπάθεια, η μισαλλοδοξία και γενικώς όλα όσα χαρακτηρίζουν τον σύντροφο μπρόεδρο δεν πρέπει να μας κάνουν να παραβλέψουμε τη σπουδαία (παρότι ακούσια) προσφορά του στη χώρα.

Γιατί χάρη σ’ αυτόν ο λαός που «δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» τώρα πια ξέρει και τι σημαίνει Αριστερά. 

Η Πρώτη Φορά Αριστερά μπορεί να στοίχισε οικονομικώς, αλλά η αξία του μαθήματος που δίδαξε είναι ανεκτίμητη.  

Η απομυθοποίηση της Αριστεράς και η επιβεβαίωση του ότι αυτός που φωνάζει από την κερκίδα συνήθως δεν είναι κατάλληλος για το γήπεδο είναι...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Θα μας λείψει, άραγε, ο τρέντι εθνικός μας σουργελοξεφτιλαράς?

 

Πρώτη ημέρα  χωρίς Τσίπρα πηδαλιούχο στο εύδρομο της Ακροαριστεράς, που νηολογήθηκε ως ΚΚΕ Εσωτερικού, μετονομάσθη Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου και, τέλος, ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το πρώτο κόμμα της Ακρας Αριστεράς που κυβέρνησε τις τελευταίες δεκαετίες στην Ευρώπη. Αυτό έγινε εφικτό χάρη σε μια συνταγή που φαντάζει παράδοξη αλλά δεν είναι.
 

 Τούτη η συνταγή συνίσταται στο εξής: «επαναστατικά», «αντικαπιταλιστικά» και «αντιαμερικανικά» συνθήματα την ίδια ώρα που η πράξη αποδεικνύει τον εναγκαλισμό, από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, όλων των περιθωριακών και αντικοινωνικών ιδεών που ασπάζονται οι ΗΠΑ, οι πολυεθνικές εταιρίες, το Χόλιγουντ, σκοτεινές συσσωματώσεις συμφερόντων όπως το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και λέσχες τύπου Μπίλντερμπεργκ.
 

 Είμαστε επαναστάτες αλλά λέμε τα ίδια με τον Αμερικανό πρεσβευτή, μαζί του ανοίγουμε τις εργασίες του Φεστιβάλ Ομοφυλόφιλης Υπερηφανείας, αγκαζέ με τους δισεκατομμυριούχους χλευάζουμε τον Χριστό και τους χριστιανούς και με το σούπερ δικτυωμένο παρεάκι καταγγέλλουμε τις στρατιωτικές παρελάσεις, τη χρήση της σημαίας και των εθνικών συμβόλων σαν «εθνικιστικά κατάλοιπα».

Θα μας λείψει, άραγε, ο τρέντι Αλέξης; 

Θα ασχοληθεί ο λαός μαζί του για το επόμενο διάστημα; 

Πιθανότατα όχι

 Δεν θα μας λείψει ο Τσίπρας. Ούτε τα κακά ελληνικά του ούτε τα καρτουνίστικα αγγλικά του ούτε η απόπειρά του να μιμηθεί τη φωνή και τις χειρονομίες του Αντρέα (άλλος Αμερικανός ετούτος) ούτε οι κλειστές τράπεζες, τα κάπιταλ κοντρόλ, τα Μνημόνια της Αριστεράς και οι συμφωνίες των Πρεσπών θα μας λείψουν.
 

Το μόνο καλό που έκανε με το πέρασμά του από το προσκήνιο του χρεοκοπημένου κράτους ήταν...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μαξιλάρι μαξιλαράκι μου πόσο μ@λ@κ@ς είμαι?

Γράφει ο Άλκης ο Μαξιλαράτος

Ο Αλέκσης κάθισε λέει τρεις μέρες μόνος με το μαξιλάρι του και αυτό του είπε ότι πρέπει να παραιτηθεί.

Φαίνεται ότι το εν λόγω μαξιλάρι τού δίνει όντως πολύ καλές συμβουλές. Ίσως, αν το είχε συμβουλευθεί και μια δεκαετία νωρίτερα, η χώρα να είχε γλιτώσει τη χειρότερο τετραετία της μεταπολιτευτικής ιστορίας της.
 

Αλλά τότε, αντί για το μαξιλάρι, άκουγε...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΤΣΟΓΛΑΝΑΡΑΔΙΚΟ: Καρεκλομερακλώματα

Οι γύφτοι τα μαλώματα τα'χουνε πανηγύρια https://t.co/xJGbNUZZcv

— smartass 🇺🇦 (@smartassPePa1) June 29, 2023

 Toυ Δημήτρη Τριανταφυλλίδη


Καρέκλες πέταξαν, τραπέζια απογειώθηκαν, συνοδευόμενα από βαριές εκφράσεις, οι οποίες δεν συνάδουν «με το ύφος και το ήθος της αριστεράς», όπως ισχυρίστηκαν αυτόπτες μάρτυρες και, τουλάχιστον, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν έτυχαν επίσης διάψευσης από το κόμμα.

Για τους μη μυημένους στον κόσμο της αριστεράς και μάλιστα της ελληνικής, αυτά φαντάζουν περίεργα ή πρωτόγνωρα. Όχι, όμως, για εκείνους που πέρασαν από τις γραμμές της και, κυρίως, από εκείνους που μελέτησαν την ιστορία της.

Κάθε, μα κάθε φορά, μετά από κάποια πολιτική ήττα, στην αριστερά ξεσπάει ένα ιδιότυπος, άγριος εμφύλιος σπαραγμός που διακρίνεται με την αναζήτηση εχθρών αλλά και «πρακτόρων του εχθρού», σαμποτέρ του «δίκαιου αγώνα», λιγόψυχους που παρέδωσαν τα όπλα.

Παρά τις φιλότιμες και γενναία επιχορηγούμενες από την «καταραμένη Ευρώπη» και διάφορα new age ιδρύματα, προσπάθειες, συγκεκριμένων «ιστορικών σχολών» που άνθισαν στη μεταπολιτευτική εποχή, προκειμένου να παρουσιάσουν μια ωραιοποιημένη, επική και ηρωική εκδοχή της ιστορίας της ελληνικής αριστεράς, οι σκοτεινές, ζοφερές και απάνθρωπες σελίδες της, ήρθαν στο φως, χάρη στα προσωπικά απομνημονεύματα πολλών που έζησαν τα δραματικά γεγονότα του Εμφυλίου, του Μπούλγκες και των άλλων κολαστηρίων, όπου μαρτύρησαν ανιδιοτελείς άνθρωποι που πίστεψαν στην ψευδο-ουτοπία, της Τασκένδης με την καθαίρεση του Ν. Ζαχαριάδη, τις απρέπειες που έκαναν και οι δύο πλευρές με τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, αλλά και αργότερα, κατά την μεταπολιτευτική περίοδο με τις αλλεπάλληλες διασπάσεις και αποχωρήσεις από τα διάφορα αριστερά σχήματα.

Προϊόντος του χρόνου, με τις νέες αποκαλύψεις, θόλωνε ολοένα και περισσότερο, η φιλοτεχνημένη από «ιστορικούς» και «καλλιτέχνες», ηρωική και επική εικόνα της αριστεράς. Το αποκορύφωμα ήρθε με την κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ. και των υποτελών της καθεστώτων στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, όταν άνοιξαν τα αρχεία των μυστικών υπηρεσιών και αποκαλύφθηκε ο πραγματικός, πρωτόγονος ζόφος της ζωής και των δεινών πολλών Ελλήνων που βρέθηκαν στα γρανάζια των ανθρωποφαγικών μηχανισμών στις «χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού».

Η  παραίτηση του Α. Τσίπρα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, σηματοδοτεί όχι μόνο το τέλος ενός ιστορικού κύκλου βασισμένου στα πρωτόγονα ένστικτα του όχλου, του μίσους, της εχθροπάθειας και της αντισυστημικής παραφροσύνης, αλλά και την αρχή ενός νέου και την ελληνική αριστερά.

Ο κύκλος αυτός, παρά τις προσπάθειες που θα γίνουν, θα φανερώσουν όλες τις παθογένειες που κρύβει αυτός ο πολιτικός χώρος και οι οποίες οφείλονται τόσο στην ιδεολογία, όσο και στις παραδόσεις του. Η αναζήτηση υπονομευτών, η λυσσαλέα διαμάχη για την κομματική εξουσία, η χωρίς αρχές αντιπαράθεση, θα είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά της.

Εξάλλου, οι μέχρι σήμερα πρωτοκλασάτοι δευτεραγωνιστές, έχουν από καιρό ακονίσει τα μαχαίρια τους, δημιούργησαν «αυλές» ακολούθων - ψήφων, προσεταιρίστηκαν διάφορα φίλια ΜΜΕ και ενισχύουν τα δίκτυα τους πανελλαδικά, ώστε την κατάλληλη στιγμή να διεκδικήσουν την εξουσία.

Μην περιμένετε από τον ΣΥΡΙΖΑ να κάτσει νηφάλια και ψύχραιμα και να εξετάσει την πορεία του από το 3% στο 33% και από εκεί στην πτώση. Στο μυαλό των στελεχών του κυριαρχεί η δογματική της βουλησιοκρατίας και η θεολογία της αιτιοκρατίας. Με δεδομένο ότι τα στελέχη του είναι γαλουχημένα με την άποψη πως αρκεί μία πολιτική απόφαση για να αλλάξει η ιστορία, η ελπίδα πως θα κάτσουν να σκεφτούν τα αίτια της μετεωρικής ανόδου και της ιλιγγιώδους πτώσης, είναι μηδαμινή.

Αντ’ αυτού θα επιδοθούν σε έναν αδυσώπητο αλληλοσπαραγμό, επιζητώντας το καθένα από αυτά, το δικό του ζωτικό χώρο και, κυρίως, το έπαθλο της κομματικής εξουσίας. Όσο κι αν προσπαθήσουν να καλλωπίσουν την εικόνα τους, πίσω από αυτή, θα κρύβεται πάντα ο ανελέητος απαράτσικ που γνωρίζει πολύ καλά πως τα όρια της ζωής του, είναι τα κομματικά.

Στην πλειονότητά τους...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Τέλος εποχής! Ή μήπως όχι;

 

Toυ ΠΕΤΡΟΥ ΛΑΖΟΥ

Τέλος εποχής! Ή μήπως όχι; 

Κατά τα φαινόμενα, κανείς δεν είχε υποψιαστεί την απόφαση Τσίπρα να αποσυρθεί από την πρώτη γραμμή της πολιτικής σκηνής. Κι όμως θα έπρεπε.  Η… κρυφή συνάντηση με την Έφη Αχτσιόγλου λίγες μόλις ημέρες πριν τις εκλογές της 25ης Ιουνίου που διέρρευσε, "χτυπούσε" καμπάνες, καμπάνες βροντερές πως κάτι "έπαιζε". Δεν μπορούσε να έχει καμία άλλη εξήγηση, πλην της κυοφορίας σημαντικών εσωκομματικών εξελίξεων στην αξιωματική αντιπολίτευση.

Παρ’ όλα αυτά, όλοι αιφνιδιάστηκαν με τις ανακοινώσεις, αρχικά στο Εκτελεστικό Γραφείο και κατόπιν στη συνέντευξη Τύπου. Όπως του αρέσει και συνηθίζει να κάνει στα παιχνίδια τακτικής που τόσο συχνά στήνει, ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να αιφνιδιάσει, για άλλη μια φορά!

Τώρα όλα τα βλέμματα είναι πλέον στραμμένα στον ΣΥΡΙΖΑ και το τι μέλλει γενέσθαι. Υπάρχουν πολλοί και πολλές υποψήφιοι για τη διαδοχή. Ή τουλάχιστον υπάρχουν πολλοί και πολλές που φημολογείται πως θα θέσουν υποψηφιότητα. Αυτός ο… πλουραλισμός δεν θα πρέπει να παραξενεύει κανέναν μιας και αντιπαλότητα γνώμης και αντιπαράθεση αποτελούν παράδοση για την Ελληνική Αριστερά! Όπως έλεγαν και οι παλιότεροι: "Αν κλειδώσεις σε ένα δωμάτιο 10 Αριστερούς, θ’ ακουστούν από μέσα 12 φωνές και 13 γνώμες"! Κι όπως συμβαίνει πάντα όταν αποχωρεί ένας σημαντικός ηγέτης μιας ομάδας, αυτή χρειάζεται χρόνο και πολλές δοκιμές, μέχρι να μπορέσει να εντοπίσει έναν ισάξιο αντικαταστάτη. Οπότε, εκτός κάποιων ακραίων πιθανοτήτων, το έργο "Διαδοχή του Αλέξη Τσίπρα", θα κρατήσει για καιρό. Ακόμη κι αν ο ίδιος έχει ή πρόκειται να "δώσει δακτυλίδι" σε κάποιαν ή κάποιον, όπως φημολογείται.

Λογικά βέβαια δεν θα το πράξει.  

Αφενός διότι γνωρίζει πολιτική ιστορία, αφετέρου επειδή δεν έχει κανέναν λόγο να διακινδυνεύσει την υστεροφημία του, ή και κάτι περισσότερο με μία επιλογή που θα μπορούσε εύκολα ν’ αποδειχθεί λάθος.

Οπότε ξαπλώνουμε αναπαυτικά στον καναπέ, παίρνουμε πολλά ποπ κορν και παρακολουθούμε εστιασμένα το θεατρικό. Ενδιαφέρον δεν αναμένεται να έχει! Ούτε καν στοιχειώδες, αντίστοιχο τηλεοπτικού σήριαλ! Αλλά θα έχει σίγουρα, γέλιο! Πολύ γέλιο!

Αντίθετα, η περαιτέρω συνέχεια της πορείας του κυρίου Τσίπρα στην πολιτική και εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει και αναμένεται να μαγνητίσει τα βλέμματα πολλών στο προσεχές μέλλον. Διότι, ας μην κοροϊδευόμαστε! Ο Αλέξης Τσίπρας, 49 χρονών σήμερα, δεν αποφάσισε ξαφνικά να ιδιωτεύσει! Ή να μετακινηθεί, έστω  στα "ορεινά έδρανα" του Κοινοβουλίου. Έχει φροντίσει να γνωστοποιήσει με πολλούς τρόπους και πολύ πριν τις εκλογές της 21ης Μαΐου και τη συντριβή πως, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, δεν σκοπεύει να αποσυρθεί.

Άρα, γιατί παραιτείται χωρίς να θέσει ξανά "εαυτόν στην κρίση του κόμματος";

Οι εικασίες και εικοτολογίες που μπορούν να αναπτυχθούν, πάμπολλες! Αλλά δύο είναι οι επικρατέστερες:

Είτε έχει φροντίσει και οργανώσει τη θριαμβευτική του "επιστροφή" στο ίδιο κόμμα, μετά από μια σειρά σκληρών "χαστουκιών" που αναμένεται να δώσουν οι κάλπες στους πιθανούς διαδόχους του

Είτε...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Παραίτηση ή απόδραση;

Του  Κωνσταντίνου Χαροκόπου


Στις 29 Ιουνίου 2015 ο Αλέξης Τσίπρας έκλεινε τις τράπεζες και το Χρηματιστήριο. Το όραμα του για το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος είχε εκπληρωθεί. Το πόσο αποτιμάται η καταστροφικότητα των οραμάτων του θα το βρει η ιστορία. Όμως η προσγείωση του στην πραγματικότητα τον είχε οδηγήσει στην πρώτη από τις πολλές “kolotoumbes”.

Έκτοτε, παρά τις διαρκείς πολιτικές του ήττες αφού τίποτα από αυτά που πίστευε, που σχεδίαζε, που σκεφτόταν, που υπόσχονταν δεν πετύχαινε, δεν είχε σκεφθεί να παραιτηθεί. Όμως παραιτήθηκε προχθες. Οκτώ ακριβώς χρόνια μετά την καταστροφική επιβολή των capital controls που κράτησε κλειστές τις τράπεζες μέχρι τις 20 Ιουλίου, το χρηματιστήριο κλειστό μέχρι τις 3 Αυγούστου και τις τραπεζικές λειτουργίες ευνουχισμένες μέχρι τη 1η Σεπτεμβρίου 2019.

Και γιατί παραιτήθηκε; 

Διότι είναι προφανής η αδυναμία του να διαχειριστεί την προσωπική πολιτική του συντριβή. Είναι προφανής η αδυναμία του να ελέγξει το ετερόκλητο δυναμικό του κόμματος του. Και τέλος είναι προφανής η αδυναμία του να αντιμετωπίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, σαν αρχηγός μιας αναιμικής αντιπολίτευσης, που ουσιαστικά αυτοκτόνησε μέσω της πολιτικής που ο ίδιος είχε επιλέξει να ακολουθήσει όλα αυτά τα χρόνια.

Το εσωτερικό του Σύριζα βρίσκεται ταυτόχρονα σε φόβο και αναβρασμό. Σε φόβο διότι δεν γνωρίζει τι του ξημερώνει αύριο. Και σε αναβρασμό διότι αυτό το συνονθύλευμα ιδεών, εμμονών, αντιθέσεων και αντιφάσεων κρατιόταν οριακά καταλαγιασμένο κάτω από τις πομπώδεις κοινοτοπίες και τις ασήμαντες άνευ νοήματος και ουσίας διακηρύξεις, που υπόσχονταν επαφή με την εξουσία.

Οπότε από τη στιγμή που η επαφή με την κυβερνητική εξουσία αποτελεί κάτι περισσότερο από όνειρο θερινής νυκτός είναι λογικό να αρχίζουν τα όργανα και οι καρεκλιές σύμφωνα με τα ρεπορτάζ.  

Για πόσο καιρό ακόμα θα μπορούσε ο Αλέξης Τσίπρας να κουκουλώσει τα εσωκομματικά προβλήματα και τις συγκρούσεις ανάμεσα στις φράξιες; Ειδικά μετά από μια παροιμιώδη ήττα; 

Πώς θα μπορούσε ελέγξει τους συσχετισμούς δυνάμεων που μεταβάλλονται σαν την κινούμενη άμμο; Ή τις αυτονομημένες και ανεξέλεγκτες πριμαντόνες που διατηρούν τις δικές τους προσωπικές ατζέντες;

Η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα, αυτό που καταδεικνύει κυρίως είναι την αδυναμία του να ελέγξει τον ΣΥΡΙΖΑ. Να ελέγξει τους παλαιούς συντρόφους του που τον περιφρονούν, τα κοντινά στελέχη του που τον υπομένουν διότι τον έχουν ανάγκη, τις μεταγραφές του βαθέως ΠΑΣΟΚ, τις μεταγραφές από το γαπικό ΠΑΣΟΚ, τα μέλη της Ομπρέλας και της Κίνησης των 53+, τους αυτοαποκαλούμενους προεδρικούς, τα μέλη των πάσης φύσεως συνιστωσών, συλλογικοτήτων και λοιπών αντικαπιταλιστικών, ριζοσπαστικών και διεθνιστικών ομάδων, ακόμα και τα μέλη των Ανεξάρτητων Ελλήνων που ενσωματώθηκαν στην πορεία στον Σύριζα.

Μίκρυνε το χωριό του Σύριζα. Και το βασικότερο είναι πως απομακρύνθηκε από τη μητρόπολη της κυβερνητικής εξουσίας. Επομένως το τζίνι βγήκε μέσα από το λυχνάρι. Οπότε...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τ' απομεινάρια μιας μέρας

 

ΣΥΡΙΖΑίου εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σαν σήμερα (1/7/ΧΧΧΧ)

 

1200: Οι Κινέζοι δημιουργούν τα πρώτα γυαλιά ηλίου από κρύσταλλο

1858: Ο Κάρολος Δαρβίνος σε ομιλία του στη Linnean Society του Λονδίνου αποκαλύπτει τη θεωρία του περί της εξέλιξης των ειδών και της φυσικής επιλογής

1924: Ο Άντι Ντάσλερ και ο αδελφός του Ρούντολφ ιδρύουν εταιρία κατασκευής αθλητικών παπουτσιών. Τον Απρίλιο του 1948 τα δύο αδέλφια θα χωρίσουν... Ο Άντι θα ιδρύσει την Adidas και ο Ρούντολφ την Puma.

1944: Συστήνεται το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα. Το δολάριο αντικαθιστά τον χρυσό ως μέσο των διεθνών συναλλαγών.

1963: Ο Αριστοτέλης Ωνάσης αγοράζει τον Σκορπιό.

1989: Σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας - Συνασπισμού, με πρωθυπουργό τον Τζανή Τζανετάκη.

1860: Πεθαίνει ο αμερικανός εφευρέτης του ελαστικού Τσαρλς Γκουντγίαρ

1904: Πεθαίνει ο ρώσος θεατρικός συγγραφέας Άντον Τσέχοφ






 

2018 Xάνει τη μάχη για τη ζωή η ηθοποιός Τζέσυ Παπουτσή, μετά από μακρά νοσηλεία στο νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς».

 

 

 

 

2021  Πέθανε σε ηλικία 88 ετών στην Πολιτεία του Νέου Μεξικού  ο Ντόναλντ Ράμσφελντ,  πρώην πανίσχυρος υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ υπό την προεδρία του Τζορτζ Ουόκερ Μπους,  γνωστος σαν το «γεράκι» των πολέμων στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Απόστρατος πιλότος του Πολεμικού Ναυτικού, ο Ντόναλντ Ράμσφελντ ήταν πρωτεργάτης του πολέμου στο Αφγανιστάν το φθινόπωρο του 2001, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, και ο βασικός αρχιτέκτονας της εισβολής στο Ιράκ το 2003.