Νομίζω ότι θα περάσει καιρός για να το συνειδητοποιήσουμε …😢 #μαζωνακης pic.twitter.com/A9Fkn7n6jP
— Ale❌ia (@Margari59997947) September 9, 2026
Του Άρη Αλεξανδρή
Το κατευόδιο είναι το εύκολο μέρος.
Ειδικά στην περίπτωση του γνήσια λατρεμένου Γιώργου Μαζωνάκη, όλοι βρίσκουν κι από μια καλή κουβέντα να πουν τώρα – ακόμα κι εκείνοι που όσο ζούσε τον σνόμπαραν ως υπερβολικά «λαϊκοπόπ» και εμπορικό. Eτσι, μετά τον θάνατο του λαϊκού τραγουδιστή, ο κόσμος γέμισε ελεγείες για τον υπέροχο χαρακτήρα του, την ανατρεπτική παρουσία του, τη χαρακτηριστική φωνή και τα κλασικά πλέον τραγούδια του.
Οι αιχμηρές πλευρές ενός δημόσιου προσώπου που αντιστάθηκε διαχρονικά στην κατηγοριοποίηση και έφερε πολλές φορές σε δύσκολη θέση την εύθικτη κοινή γνώμη με τις επιλογές του, σε χρόνο-ρεκόρ μετά τον θάνατό του αμβλύνθηκαν ή ξεχάστηκαν, σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Το δύσκολο, βέβαια, θα ήταν να αναγνωριστούν ως οργανικό μέρος του όσο ζούσε. Εκτός από δύσκολο, αυτό θα ήταν και απείρως εντιμότερο από την πλευρά εκείνων που επιφυλάσσουν τώρα στον νεκρό μια ηρωοποίηση που ο ίδιος ποτέ δεν ζήτησε (και ίσως και να κορόιδευε ελαφρώς).
Οι ύμνοι προς τον νεκρό είναι εν μέρει συγκινητικοί, γιατί πηγάζουν από αληθινό θαυμασμό, συμπάθεια, ίσως και αγάπη· παράλληλα, ωστόσο, συνιστούν δείγμα συντηρητισμού και άρνησης.
Εκτός από είδωλο, ο λαϊκός τραγουδιστής ήταν και άνθρωπος με εμφανή προβλήματα. Πόσοι από αυτούς που χύνουν ψηφιακά δάκρυα σήμερα, ήταν έτοιμοι να αποδεχθούν τα προβλήματα αυτά χωρίς να τα κρίνουν;
Πόσοι μπορούν να τα συζητήσουν ευθέως, χωρίς να τα χαρακτηρίσουν ευφημιστικά «δαίμονες» και «εκκεντρικότητες»;
Δεν ήταν και πολύ ακραίο να εικάσει κανείς ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης θα κατέληγε σαν ροκ σταρ: Σε ένα ιατρείο που μπορεί να διενεργούσε νόμιμα ή παράνομα μια αμφιλεγόμενη θεραπεία «πλασμαφαίρεσης», η οποία μπορεί να ήταν ή να μην ήταν επικίνδυνη, υπό συνθήκες ασφαλείς ή λιγότερο ασφαλείς, ενώ ο ασθενής ήταν αρκετά ή εξόχως καταβεβλημένος. Η ασάφεια που χαρακτηρίζει το πλαίσιο της μοιραίας ανακοπής του τραγουδιστή, και που τώρα ερευνάται αρμοδίως, δεν είναι άσχετη με την κατάσταση στην οποία βρισκόταν τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Oσο ο Μαζωνάκης ερχόταν σε ρήξη με την οικογένειά του με φόντο τον ακούσιο εγκλεισμό του σε ψυχιατρική κλινική ή εμφανιζόταν στην πίστα όχι ακριβώς νηφάλιος ή έδινε συνεντεύξεις σέρνοντας τα λόγια του, η πλειονότητα του κοινού επέλεγε να αποτιμήσει τα ανησυχητικά σημάδια της πτώσης του σαν άκακο δρώμενο: «Ετσι είναι οι σταρ!».
Κανείς δεν ήθελε να δει πιο μακριά.
Η αλήθεια είναι ότι και ο καλλιτέχνης ενθάρρυνε αυτήν τη στάση. Σε πρόσφατη συνέντευξή του υπονόησε ότι υπάρχουν άτομα που θέλουν το κακό του, ότι παρακολουθούνται οι κινήσεις του, ότι βρέθηκε μέχρι και καταγραφική συσκευή κρυμμένη στο σπίτι του. Δεν παραδέχθηκε όμως ότι, ανεξάρτητα απ’ όλα αυτά, κάτι δεν πήγαινε καλά και με τον ίδιο.
Oπως αναμενόταν, παράλληλα με τον θρήνο για τον κοσμαγάπητο τραγουδιστή, εκτυλίσσεται και μια σκανδαλοθηρική εκστρατεία διακρίβωσης της αιτίας θανάτου του.
Είναι όμως η αλήθεια αυτό που ενδιαφέρει τους φιλοπερίεργους θρηνούντες ή μήπως η εκδοχή της που εναρμονίζεται με την εικόνα που έχουν και επιθυμούν να διατηρήσουν για τον τραγουδιστή;
«Τον φάγανε», σχολιάζουν πολλοί κάτω από ειδήσεις και άρθρα σχετικά με την ανακοπή του τραγουδιστή στο Κολωνάκι, γιατί αυτό το σενάριο επιβεβαιώνει εκείνο που οι περισσότεροι θέλουν να πιστέψουν: ότι ο Μαζωνάκης ήταν ένα άθυρμα των περιστάσεων, ένα καλό παιδί που έπεσε θύμα μιας ανεπαρκούς γιατρού, όπως έπεσε θύμα μιας κακής οικογένειας.
Τι θα γίνει όμως αν αποδειχθεί ότι η γιατρός του έσφαλε μεν, αλλά ο θάνατος δεν συνδέεται αιτιωδώς με το σφάλμα της; Αν τα στοιχεία δείξουν πως πράγματι κάτι πήγε στραβά στη θεραπεία, αλλά ότι και ο ασθενής ήταν μια ωρολογιακή βόμβα;
Να εξαντλήσει ο νόμος την αυστηρότητά του σε όσους έκαναν κακό στον καλλιτέχνη.
Να μάθουμε όμως κι εμείς ότι…
το κακό δεν έρχεται μόνο απ’ έξω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου