"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Υψίστης Ασφαλείας

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Συμφορά! Ο διαβόητος Αλκέτ Ριζάι δεν επέστρεψε στο κελί του, μετά το πιστολίδι στο beach bar στην Ανάβυσσο.

Και τώρα εμείς τι κάνουμε;

Περιμένουμε να επιστρέψει και μέχρι τότε μας τρώει η αγωνία. Τρέφεται καλά, το πουλάκι μου, ή μόνο χάμπουργκερ; Πού κοιμάται; Τον προσέχουν;

Αυτά απασχολούν κάθε άνθρωπο με κοινωνική ευαισθησία και δημοκρατική ευθιξία – καλά δεν λέω;

Στη φυλακή ο Αλκέτ ήταν μια χαρά, αρχοντόπουλο. Τα είχε όλα. Τώρα, δεν ξέρουμε αν παίρνει ένα σωστό πρωινό ή ξεκινά τη μέρα του με καφέ και τσιγάρο, ούτε ξέρουμε αν του φτιάχνουν το βραδινό του ρυζόγαλο όπως το θέλει, με μπόλικη κανέλλα. Οπότε τι κάνουμε;

Υπομονή μόνο, δεν υπάρχει τίποτα άλλο.

Υποψιάζομαι ότι κάποιοι εκνευρίζεστε, επειδή η απόδραση ενός καθάρματος της δικής του κατηγορίας είναι θέμα σοβαρό και δεν σηκώνει αστεία. Κάνετε λάθος όμως, αν το λέτε, γιατί όλο το σωφρονιστικό σύστημα της Πολιτείας είναι ένα αστείο. Χοντρό αστείο; Κακό αστείο;

Ναι, αλλά αστείο, γιατί πώς λέγονται οι φυλακές Δομοκού, όπου δεν επέστρεψε ο Ριζάι μετά την άδειά του;

«Υψίστης Ασφαλείας», παρακαλώ!

Δεν είναι αστείο αυτό;

Φυλακές υψίστης ασφαλείας που χορηγούν άδειες στους κρατουμένους;

Υποθέτω ότι το δικαίωμα του κρατουμένου στην άδεια το κατοχυρώνει κάποιος νόμος, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα δεν ελήφθη υπ’ όψιν κατά την αναθεώρηση του Ποινικού Κώδικα ή μπορεί και να ελήφθη, αλλά να κρίθηκε από τους αρμοδίους ότι δεν πειράζει.

Τότε όμως γιατί κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας με τις δήθεν υψίστης ασφαλείας φυλακές;

Ας τις πούμε κανονικές φυλακές, όπως οι άλλες στη χώρα.

Ας τις πούμε «5 αστέρων», προορισμένες για τους πολύ κακούς ανθρώπους, εκείνους που το σωφρονιστικό σύστημα φοβάται και γι’ αυτό τους θέλει χαρούμενους.

Μας κατατρέχει όμως ο επαρχιωτισμός του «εφάμιλλον του ευρωπαϊκού», όπως έλεγαν οι διαφημίσεις στις αρχές του 20ού αιώνα. Αυτό μας τρώει, η αυταπάτη του εύκολου δρόμου προς την πρόοδο. Εχουν στη Νέα Υόρκη ένα κλαμπ που λέγεται «Studio 54» και γίνεται ο χαμός;

Αϊντε, συγχωριανοί, να φτιάξουμε κι εμείς ένα «Studio 54» στον Δομοκό!

Δεν είναι κάτι μεμονωμένο η αντίφαση μιας φυλακής υψίστης ασφαλείας (δεν χορταίνω να το επαναλαμβάνω) που χορηγεί άδειες στους κρατουμένους.

Είναι μέρος της ουσίας του Υπαρκτού Ελληνισμού, όπου ανθεί η Σαμανική Ιατρική, όπου ο Ιατρικός Σύλλογος έχει εγκαταλείψει τον επιστημονικό χαρακτήρα του για να αφιερωθεί στην ψηφοθηρία.

Γιατί όχι λοιπόν υψίστης ασφαλείας με άδειες;

Ας μη ξεχνάμε ότι ακούσαμε από τη Θεσσαλονίκη επίδοξους σωτήρες να μοιράζουν δισεκατομμύρια, ενώ οι αριθμοί που οι ίδιοι ανακοινώνουν αποδεικνύουν ότι δεν ξέρουν να κάνουν σωστά πολλαπλασιασμό και διαίρεση.

Επομένως…

 

 τι συζητάμε και χαλάμε τις καρδιές μας;

Ας κάνουμε υπομονή να γυρίσει ο Ριζάι…

Δεν υπάρχουν σχόλια: