Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΙΤΣΗ
Είχαμε μια καλή εξέλιξη τις προηγούμενες ημέρες, τις αξιολογήσεις του αξιόχρεου της χώρας μας από δύο διεθνείς οίκους.
Ο οίκος Moody’s διατήρησε την αξιολόγηση στη βαθμίδα Baa3, αλλά αναβάθμισε τις προοπτικές σε θετικές, και ο Scope αναβάθμισε το αξιόχρεο σε ΒΒΒ+.
Καθοριστική για την εξέλιξη ήταν η επαγγελματική διαχείριση του χρέους από τον ΟΔΔΗΧ. Πληρώνοντας, μάλιστα, πρόωρα 5,3 δισ. ευρώ στα τέλη του 2025 και άλλα 13 δισ. ευρώ έως τα τέλη του τρέχοντος έτους. Ο ΟΔΔΗΧ κάνει πολύ καλά τη δουλειά του. Μακάρι να έκανε καλά και τη δική της δουλειά η κυβέρνησή μας. Δεν την κάνει.
Το πρόβλημα δεν είναι οι πομφόλυγες που ακούστηκαν από τα κυβερνητικά μέγαρα – δεν χάθηκε, δα, ο κόσμος αν ειπωθούν μερικές υπερβολές ακόμη.
Το πρόβλημα είναι ότι χάνεται η ευθυκρισία: όπως όταν, π.χ., οίκοι αξιολόγησης λένε ότι μας θεωρούν αρκετά φερέγγυους ότι θα αποπληρώσουμε τα δάνειά μας, κι αυτό ερμηνεύεται ως απόδειξη ότι η ελληνική οικονομία αποτελεί «παράδειγμα ανθεκτικότητας, ανάπτυξης και μεταρρυθμιστικής ορμής» – όπως ειπώθηκε. Για να είμαστε, λοιπόν, προσγειωμένοι, ίσως δεν είναι άχρηστη μια υπενθύμιση: ότι το 2009, μόλις λίγους μήνες πριν πνιγούμε στην κρίση χρέους, οι οίκοι αξιολόγησης κατέτασσαν την Ελλάδα σε Α και Α1, δηλαδή στις πιο υψηλές βαθμίδες μεταξύ όλων των χωρών της Ε.Ε.
Επίσης ότι σήμερα μας κατατάσσουν στις κατώτερες βαθμίδες αξιόχρεου μεταξύ των «27» της Ε.Ε.
Και για να μην αλλάξουν επί τα χείρω, αντί να επαναλαμβάνουμε τα περί «θωρακισμένης» οικονομίας, θα χρειαζόταν αλλαγή πολιτικής.
Παράδειγμα:
Η δημοσιονομική σταθερότητα –κατά πολλούς το πετράδι του στέμματος– είναι εύθραυστη. Στηρίζεται στην ακραία φορολογική αφαίμαξη μέσω (και) του πληθωρισμού και στην ακραία συμπίεση των κοινωνικών δαπανών. Τα πληθωριστικά έσοδα συγκάλυπταν την ανάγκη της φορολογικής μεταρρύθμισης, ενώ οι καρποί του λεφτόδεντρου, του ΤΑΑ, βούλωναν κάποιες τρύπες στον προϋπολογισμό. Χωρίς μεγάλες μεταρρυθμίσεις, η δημοσιονομική σταθερότητα θα κλονιστεί – το ψιλογράφουν και οι οίκοι αξιολόγησης, για να τα έχουν καλά με το καθεστώς αλλά και να μπορούν αύριο να πουν «εμείς σας τα λέγαμε».
Η τελευταία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της Ευρώπης δεν θεωρεί κακό να πληρώνουμε ένα ευρώ στην εφορία για κάθε ευρώ στην τιμή της αμόλυβδης.
Ούτε θεωρεί ντροπή τα εισοδήματα από κέρδη να φορολογούνται με 5% και ο μισθός των 1.000 ευρώ (1,5 εκατομμύριο μισθωτοί) να ακουμπάει τα 240 στα ταμεία του κράτους μέσω βαρύτατου ΦΠΑ.
Πιστεύει ότι είναι καλό να τροφοδοτεί τη ζήτηση κατοικίας και να ακριβαίνουν τιμές και ενοίκια, διότι έτσι αυξάνεται η περιουσία και το εισόδημα όσων έχουν πολλά ακίνητα.
Και δεν θεωρεί πρόβλημα ότι τα νοικοκυριά δαπανούν το 36% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για κατοικία (έναντι 19% στην Ε.Ε.), ότι πληρώνουν από την τσέπη τους το 30% των δαπανών υγείας (αντί 15% στην Ε.Ε.) και το 27% των δαπανών για να μορφώσουν τα παιδιά τους (έναντι 11% στην Ε.Ε.).
Αντιθέτως, όλα αυτά αποδεικνύουν ότι…
λεφτά υπάρχουν.
Αλλιώς πώς θα πλήρωναν;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου