🗣️ «Η νίκη δεν μετριέται με τις ημέρες και τα χρόνια επιβίωσης»
— NEWS 24/7 (@News247gr) May 25, 2026
🌹 Η συγκλονιστική κατάθεση ψυχής, που είχε κάνει η Γωγώ Μαστροκώστα, μιλώντας για τον αγώνα της, στα βραβεία «Γυναίκες της Χρονιάς», το 2009.#Μαστροκωστα pic.twitter.com/ed4sC3U6f1
Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο
ΑΡΘΡΑΡΑ - ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΑΡΑΣ...
Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Σωστά μας ονομάζω: Οι πιο φοβισμένοι άφοβοι.
Τόσες άγνωστες λέξεις σε διαγνώσεις. Τι διάολο, λέει, να απορούμε. Μελετάμε τον γιατρό, το βλέμμα του αποκρυπτογραφούμε, πιο πολύ από τις λέξεις. Κρεμόμαστε από χείλη.
Αγέρωχοι προχωρούμε σε χημειοθεραπείες, με μαντίλια όλο χρώματα, σκουλαρίκια, κραγιόν…
Η ψυχή μας το ξέρει. Να δείχνουμε «δυνατή» για εκείνον, για το παιδί, για τα παιδιά.
Νύχτες αξημέρωτες. Ταβανονύχτες. Διάλογοι με εαυτούς. «Δεν θέλω να γίνω βάρος».
Φόβος και ξανά φόβος.
Σε μουντούς διαδρόμους, ενωνόμαστε στο δευτερόλεπτο ενός βλέμματος, με αγνώστους. Νιωθόμαστε (και ας μην υπάρχει τέτοια λέξη).
Κάποτε αποφοιτούμε.
Μετά;
Κάθε εξάμηνο εξετάσεις. Από μια ολόκληρη εβδομάδα πριν, αρχίζει ψυχής διαδικασία. Ολα επανέρχονται με κάθε λεπτομέρεια. Ενα «Λες;» βουίζει. Χτυπάει η αγωνία κόκκινο, κατακόκκινο. Σφιγμένο στομάχι, βεβιασμένο χαμόγελο, προσευχή. Ουφ! Και ξανά ουφ! Αντε, σε έξι μήνες πάλι. Ξαμολιέσαι.
Κάποτε, μακάρι κάποτε, «ανά χρόνο πια εξετάσεις». Τι χαρά το κάνεις! Δέκα «ουφ!». Μαζί! Μα πάντα, ό,τι και να σου λένε… Στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου…
Είπαμε: Οι πιο φοβισμένοι άφοβοι.
Εν τω μεταξύ ένα σωρό άνθρωποι μπαίνουν κάθε μέρα στη μάχη. Πόσοι! Πόσοι! Συναδελφές-Συναδελφοί! Παιδιά… Η Αντωνία μου! Αυτό με σκοτώνει. Κλωστή ιερή σε δένει. Γαμώτο, πόσοι!
Απλώνεις αυτόματα, αυθόρμητα το χέρι. Γίνεσαι αγκαλιά, γίνεσαι αυτή που στο πετσί της γνωρίζει, γίνεσαι το χαμόγελο. Γίνεσαι ό,τι έγιναν άλλες για εσένα. Ποτέ δεν θα τις ξεχάσεις.
Τους καμαρώνεις ως φοιτητές κι αυτούς. Πανεπιστήμιο ο καρκίνος του εαυτού σου. Σε μελετάς, σε νοιάζεσαι, σε υπολογίζεις, σε ξέρεις μέσα καταμέσα, οριοθετείς, πετάς, κρατάς. Αν όχι τώρα, πότε, μωρέ;
Παραλλήλως η επιστήμη προχωράει. Για κάθε νέο της επίτευγμα κάνεις χαρά!
Ο καρκίνος, το βλέπεις γύρω σου, δεν οδηγεί στον θάνατο. Αυτά είναι «παλιά». Μια τεράστια κοινότητα επιζώντων! Αγαπιέστε στο φτερό! Μοιράζεστε χωρίς πολλές πολλές λέξεις.
Τι να τις κάνεις τις λέξεις.
Λες «Κι εγώ πέρασα» κι αυτό φτάνει. Ενας άτυπος χαιρετισμός. Ενωση. Χαίρεσαι, τους χαίρεσαι, σε χαίρεσαι.
Κι όμως έρχεται η Γωγώ. Ωπ! Παγώνει η εικόνα. Φρικτά παγώνει η εικόνα. Πονάς δικό σου άνθρωπο κι ας μην τη γνώρισες ποτέ.
«Δικός σου άνθρωπος»!
Κρίμα. Απέραντο κρίμα!
Οι πιο φοβισμένοι άφοβοι σε κλαίνε, ωραία μου κυρία.
Τι αγώνα κλήθηκες να δώσεις. Καλό σου ταξίδι στη γαλήνη. Την έφτασες την κόρη σου 17 ετών. Αφελής η παρηγοριά μου…
Με μαλώνω. Σε ντρέπομαι. Το είχα κι εγώ τάξει για το στερνοπαίδι μας. Τα άλλα δυο τα τοποθέτησα μεγάλα… Κι έφτασε ο μικρός 22… Μα… Και τι είναι τα 22;
Σε κλαίω, ωραία μου κυρία…. Ποιος χόρτασε ζωή; Ποιος, μωρέ, χόρτασε ζωή!
Σε ...
φιλώ, σε φιλούμε…
Οι Συναδελφές, οι συναδελφοί Οι πιο φοβισμένοι άφοβοι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου