Καλημερα απο τη Μόσχα....
— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) May 24, 2026
Σε όλα τα Μοσχα ρια.... pic.twitter.com/u0n4HaaJK1
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Πώς να αισθάνθηκαν άραγε οι συνοδοιπόροι της στα μεγάλα συλλαλητήρια;
Οι αριστεροί και οι ανένταχτοι πολίτες, οι ευαίσθητοι τραγουδοποιοί που τη βοήθησαν να γεμίσει συναυλιακές αρένες, οι πολλοί που συγκινήθηκαν από τον θρήνο της, όταν κατάφερε να αρθρωθεί σαν πολιτικό κατηγορώ;
Πώς να αισθάνθηκαν, όταν είδαν τις σκηνές με τη Μαρία Καρυστιανού να αναβαπτίζεται ως πολιτική αρχηγός στη σκηνή του «Ολύμπιον», βουτώντας σε ένα πλήθος που συνδύαζε τον παρεκκλησιαστικό συντηρητισμό με τον αυτοσχεδιασμό του περιθωριακού ινφλουένσινγκ;
Το βέβαιο είναι ότι το πολιτικό υπερθέαμα της ίδρυσης του νέου κόμματος συσκότισε εντελώς το καταστατικό τραύμα. Τίποτε στην παράσταση αυτή δεν θύμιζε τα Τέμπη. Δεν υπήρχε ούτε σκιά του κοινωνικού σοκ, από το οποίο η Καρυστιανού είχε αναδυθεί ως δημόσιο πρόσωπο, που μπορούσε να προκαλεί πάνδημες συγκινήσεις – και σύστοιχες αγανακτήσεις. Το σύμβολο έγινε περσόνα. Το είδωλο στον μιντιακό καθρέφτη έγινε πιο πραγματικό από το αντικατοπτριζόμενο πρόσωπο.
Το αναπάντεχο σε αυτή την προσπάθεια πολιτικής εξαργύρωσης μιας τηλε-διασημότητας που είχε συγκομιστεί με συλλογικό πόνο, είναι η οικειοθελής αποκάλυψη των μάνατζέρ της. Δεν είναι η πρώτη φορά στη σύγχρονη πολιτική ιστορία που η Ρωσία επιχειρεί να οπλοποιήσει τα δίκτυα πολιτισμικής επιρροής που διαθέτει στην ελληνική κοινωνία – ιδίως στη Βόρεια Ελλάδα. Είναι όμως η πρώτη φορά που το επιχειρεί έκδηλα, χωρίς να κρύβεται, επιστρατεύοντας τους εκπροσώπους της στη βιτρίνα ενός πολιτικού φορέα.
Η επιλογή δεν μπορεί παρά να είναι σκόπιμη – κι ας δυσκολεύεται να την καταλάβει από μακριά το εμβρόντητο φιλοδυτικό βλέμμα, κάτω από το σηκωμένο φρύδι.
«Εδώ είμαστε», λένε. «Αυτή είναι η επίσημη αντιπροσωπεία μας». Δεν έχουν χρεία ξεκαρφώματος. Αντιθέτως, θέλουν να απαλλάξουν το ακροατήριό τους από την ανάγκη να χρειαστεί να συμπεράνει μόνο του, ποιο είναι το εξουσιοδοτημένο κόμμα. Ποιο είναι το αυθεντικό όργανο.
Αυτή η ωμότητα στην έκθεση της υποκίνησης, που για κάποιους μοιάζει απωθητική, είναι δραστικό πολιτικό μάρκετινγκ για το target group – για να συσπειρωθεί γύρω από το εγχείρημα όλο το ακροατήριο που είναι αλλεργικό στον γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας και παραείναι πολυάριθμο για να θεωρηθεί περιθωριακό.
Δηλαδή να ανησυχούμε;
Θα αφυπνιστεί το αντισυστημικό αίσθημα;
Θα υποδαυλιστούν οι φυγόκεντρες τάσεις – που πάντα κουφοβράζουν στο υποσυνείδητο του έθνους;
Οι πρώτες εικόνες είναι, μέσα σε όλη τους την παρδαλότητα, καθησυχαστικές. Αντί για λαϊκό αυθορμητισμό, το εγχείρημα αποπνέει σκέτο ερασιτεχνισμό.
Αντί για ριζοσπαστισμό, κοινοτοπία. Δεν υπήρχε καν η άγρια γοητεία ενός τραμπικού αυτοσχεδιασμού. Μόνο κακή σκηνοθεσία, με ανακυκυκλωμένες φίρμες του αντιμνημονίου και στάμπες στα Τ-shirt.
Το θέαμα προκαλεί μάλλον θυμηδία, παρά ανησυχία.
Προκαλεί όμως και ένα μελαγχολικό ερώτημα:
Τι διασώζεται από τη μετατροπή του «κινήματος των Τεμπών» σε «κίνημα της Μαρίας»;
Το αίτημα για ένα «κανονικό» κράτος, με επαγγελματίες σταθμάρχες και ασφαλή τρένα, με σύστημα ταχείας και απροσωπόληπτης απονομής της δικαιοσύνης, πώς επιζεί από τις διαθλάσεις που του επιβάλλει το «σύμβολό» του;
Δεν επιζεί.
Εκείνη που θα το δικαίωνε, το έκανε αγνώριστο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου