"Θα μπορούσε να ήταν μια σχολική γιορτή & μετά οι γονείς θα αναζητούσαν ο καθένας το παιδάκι του για να του πει φιλώντας το «Μπράβο,Μαράκι ήσουν η καλύτερη!» Αλλά έρχεται στη μνήμη μια μακρά σειρά γεγονότων.Ξυλόλια κρυμμένα φορτία, εισιτήρια σε συναυλία" https://t.co/enJr9vEUuf
— Steiger st (@steiger_st28082) May 23, 2026
Εγώ όταν λέω στον σερβιτόρο να μην φέρει γλυκό μετά το φαγητό... pic.twitter.com/zQpQfSmkKH
— oldschoolfileles (@oldfileles) May 23, 2026
Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Το κοριτσάκι ανέβαινε πάνω στη σκηνή. Χαμογελούσε στο κοινό και άρχιζε «Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είναι οι κάμποι;», εκεί άνοιγε το ένα χεράκι δεξιά, «μην είναι οι θάλασσες και τα βουνά;», εκεί άνοιγε το άλλο χεράκι αριστερά. «Ολα πατρίδα μας κι αυτά κι εκείνα», εκεί πια άνοιγε και τα δυο χεράκια και ανέβαζε φωνούλα. Στο τέλος άνοιγε τη φουστίτσα της σαν ακορντεόν και έκανε υπόκλιση με το ένα ποδαράκι πίσω από το άλλο, κάπως σαν να χόρευε καζατζόκ ακίνητη. Παλαμάκια από κάτω.
Τι ήταν όλο αυτό;
Ενα ελαφρύ τίποτα. Μια παιδική παράσταση. Ενα σκετς σχολικό εκείνης της εποχής. Γενικά, συμμετείχαμε σε κάτι σκετς. Ηταν χρήσιμα για να ξεθαρρεύουν τα παιδάκια. Να τα καμαρώνουν οι γονείς από κάτω. Είχαν μια αφέλεια πρωτίστως, ως απολύτως μονοδιάστατα.
Με θυμάμαι να συμμετέχω σε ένα, «Γυναίκες της Πίνδου». Η σκηνοθετική οδηγία ήταν να περπατάμε αγκομαχώντας, άρα καμπουριαστά, και να διασχίσουμε την εντέχνως σκοταδιασμένη σκηνή απ’ άκρη σ’ άκρη. Μας έπιασε ένα γέλιο, συμπαρασύραμε η μία την άλλη. Τρεμάμενες καμπούρες έβλεπες να διασχίζουν ως γυναίκες της Πίνδου. Το εξευτελίσαμε.
Αναρωτιέστε τι έχουν να κάνουν όλες αυτές οι αναμνήσεις με τα «θυρανοίξια» του κόμματος Μαρίας Καρυστιανού στη Θεσσαλονίκη;
Μα, σχολική παράσταση ήταν. Ενα σκετς. Ερχόταν το γέλιο και σε σκούνταγε. «Με βλέπετε μόνη μου εδώ πάνω, αλλά δεν είμαι. Εχω όλους εσάς!». Ξενοιάσαμε. Μαζί θα κυβερνήσουμε. «Ολα πατρίδα μας, κι αυτά κι εκείνα» – «Να ενισχυθεί η άμυνα, η βιομηχανία, η τεχνολογία. Να εδραιώνει τη θέση και στη διεθνή σκηνή, τους ομογενείς και τον απόδημο ελληνισμό όπου γης», εδώ άνοιξε τα χεράκια, «Να προάγει και να προωθεί τα παγκοσμίου πολιτιστικά αγαθά και τις ιστορικές αξίες…», τα πάντα όλα! Μέσα είμαστε.
«Σήμερα, λοιπόν, γεννιέται η ελπίδα για τη δημοκρατία», να τη πετιέται! Τη βλέπουμε καθαρά.
Στο σκετς συμμετείχε ο Θανάσης Αυγερινός, που έσκασε επιτέλους γελάκι στα χείλη του, και για τις ανάγκες τού σκετς φορούσε μια μπλούζα με τρεις μορφές της λογοτεχνίας, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Τσέχοφ, συνδέοντας το «Εγκλημα και Τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι με την τιμωρία που πλησιάζει. Και ένα κοριτσάκι (που δεν είναι πλέον κοριτσάκι) που κάτι έλεγε και δεν έλεγε, και κάτι εννοούσε που δεν το εννοούσε, αυτό που λένε οι γονείς-ακροατήριο με κατανόηση «τα ’χασε, μωρέ»… Πες το και «κορίτσι άλλ’ αντ’ άλλων».
Η τελετή έκλεισε με το όνομα «Ελπίδα» που πεθαίνει τελευταία. Και σήμα το περιστέρι. Θα μπορούσε να ήταν μια σχολική παράσταση. Που μετά οι γονείς θα αναζητούσαν ο καθένας το παιδάκι του για να του πει φιλώντας το «Μπράβο, Μαράκι, ήσουν η καλύτερη!» και «Μπράβο, Θανασάκη, ήσουν ο καλύτερος».
Αλλά έρχεται στη μνήμη μια μακρά σειρά γεγονότων. Ξυλόλια, κρυμμένα φορτία, εισιτήρια σε συναυλία παρά την άρνηση της πλειονότητας των γονιών, με επιχείρημα ότι χρειαζόταν ταμείο για τις δίκες στο εξωτερικό, ενώ δεν είχαν καν ξεκινήσει στα ελληνικά δικαστήρια, εναγκαλισμοί πολιτικών και καλλιτεχνών, απαξιώνοντας και πάλι την επιθυμία της πλειοψηφίας των συγγενών, ένας σύλλογος έξι γονιών που απαξίωνε τους πενήντα ένα, καταγγελία για «φόνο» Καλογήρου τον οποίο κατηύθυνε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός να γίνει… Ερμε Καλογήρου! (Θεός σχωρέσει εμάς, όχι τη δική σου ψυχή).
Ο καθοδηγητής Λαζόπουλος να προτείνει Καρυστιανού ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας και η βουλεύτρια Ακρίτα για πρωθυπουργό…
Συνεχείς αρνήσεις της ιδίας ότι ετοιμάζει κόμμα, γαργαλώντας μάλιστα ότι όλα αυτά είναι μεθοδευμένα για να χαμηλώνουν το ανάστημα του αγώνα της.
Νέες καταγγελίες της στη Ράνια Τζίμα ότι κάποιος της είπε «Ξέρουμε ότι έχεις και γιο», με σοβαρότητα και έντρομο βλέμμα εκατέρωθεν.
Συμπαράσταση στον Ρούτσι και στο αίτημα για εκταφή που δεν έγινε ποτέ.
Τι να πρωτοθυμηθώ;
Και αίφνης, απλούστατα, έπεσε σιγή. Ινα εναγωνίως σπεύσουμε να συνταχθούμε με την επόμενη (μέλλουσα) διάψευση. Και πάει λέγοντας.
Δεν θα πάψω να φωνάζω ότι...
επειγόμαστε για αντιπολίτευση.
Υγιή αντιπολίτευση.
Αλλά εν προκειμένω… Ασ’ τα να πάνε.
ΥΓ: Τιμώ από την πρώτη στιγμή τον κ. Νίκο Πλακιά για κάθε του δήλωση. Τον Νίκο Πλακιά που τον υποπτεύθηκαν άμα τη εμφανίσει του ότι ετοιμάζεται να κατέβει στην πολιτική. Είναι και αυτό ένα «θέμα». Εσαεί καχύποπτοι με όσους δεν τους πρέπει και χάπατα με όσους τους πρέπει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου