Απευθυνόμενος στη γενική συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών
στις 24 Σεπτεμβρίου, ο Αμερικανός πρόεδρος Barack Obama αναγνώρισε την
«κόποις κατακτηθείσα ταπεινότητα της Αμερικής σε ό,τι αφορά την
ικανότητά μας να καθορίσουμε τις εξελίξεις στο εσωτερικό άλλων χωρών»,
αλλά επέμεινε ότι ενώ «κάποιοι μπορεί να διαφωνούν, θεωρώ ότι η Αμερική
είναι εξαιρετική, διότι υπερασπίζεται όχι μόνο τα δικά της στενά
συμφέροντα, αλλά και τα συμφέροντα όλων».
«Συνάντησα» για πρώτη φορά την ιδέα του αμερικανικού exceptionalism το 1999, στην ηλικία των δέκα, όταν μετακόμισα στις ΗΠΑ από τη Ρωσία. Αν και το καινούριο ενός νέου σχολείου, και την αφθονία των προπαρασκευασμένων σνακς και το περιποιημένο γκαζόν ήταν συντριπτικά, μία από τις μεγαλύτερες πτυχές του πολιτισμικού σοκ ήταν η αμερικανική εμπιστοσύνη, στα σύνορα συχνά με την αλαζονεία. Αυτό ήταν εμφανές όχι μόνο όταν κάθε παιδί άκουγε ότι ήταν «ξεχωριστό» και παραλάμβανε ένα τρόπαιο για κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα, ανεξαρτήτως από το εάν η ομάδα του κέρδισε ή έχασε, αλλά επίσης στη γενικότερη στάση απέναντι στα τρέχοντα γεγονότα και στη θέση της Αμερικής στον κόσμο. Η αντίληψη ότι η Αμερική ήταν Νο1 δεν ήταν απλώς μια πεποίθηση από τους συναδέλφους και τους δασκάλους μου-θεωρούνταν ως γεγονός. Δεν υπήρχε φαινομενικά καμιά αμφιβολία στο μυαλό τους ότι το μεγαλείο της Αμερικής ήταν αδιαμφισβήτητο.
Ως παιδί, είχα σοκαριστεί από την άγνοια για τη σημασία των άλλων χωρών. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, το σοκ έχει ξεθωριάσει. Τι άλλο θα μπορούσαμε να περιμένουμε από ένα κράτος που ακούει από τον ηγέτη του ότι είναι «ξεχωριστό» -ότι είναι «ειδικό»- σε σύγκριση με άλλες χώρες;
Με αυτό δεν αρνούμαστε την επιρροή των ΗΠΑ στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Πιστεύω ωστόσο ότι ο Πρόεδρος Obama θα πρέπει να αναλογιστεί τη χρήση από τον ίδιο του όρου «ταπεινότητα» και πώς η ιδέα μπορεί να εφαρμοστεί καλύτερα στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Όπως αποδεικνύεται από την κατάρρευση πολλών αυτοκρατοριών, υπάρχει ένα πράγμα που λέγεται υπερβολική αυτοπεποίθηση.
Για να είμαστε δίκαιοι, ο Obama δεν είναι ο ισχυρότερος υπερασπιστής του αμερικανικού exceptionalism και στην πραγματικότητα, συχνά κατηγορείται από τους Ρεπουμπλικάνους αντιπάλους του ότι παραβλέπει τα πραγματικά αμερικανικά ιδεώδη και συμφέροντα. Ωστόσο, οι Αμερικανοί θα πρέπει να κατανοήσουν ότι η κριτική μιας τέτοιας συμπεριφοράς από τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin –στον οποίο ο Obama φαίνεται να απευθυνόταν κατά την ομιλία του ενώπιον των Ηνωμένων Εθνών-θα βρει απήχηση σε πολλούς μη Αμερικανούς ανά τον κόσμο.
Ακόμη και η πιο ήπια έκδοση του αμερικανικού exceptionalism από τον Obama, έχει τη δυνατότητα να απομονώσει άλλες χώρες.
«Συνάντησα» για πρώτη φορά την ιδέα του αμερικανικού exceptionalism το 1999, στην ηλικία των δέκα, όταν μετακόμισα στις ΗΠΑ από τη Ρωσία. Αν και το καινούριο ενός νέου σχολείου, και την αφθονία των προπαρασκευασμένων σνακς και το περιποιημένο γκαζόν ήταν συντριπτικά, μία από τις μεγαλύτερες πτυχές του πολιτισμικού σοκ ήταν η αμερικανική εμπιστοσύνη, στα σύνορα συχνά με την αλαζονεία. Αυτό ήταν εμφανές όχι μόνο όταν κάθε παιδί άκουγε ότι ήταν «ξεχωριστό» και παραλάμβανε ένα τρόπαιο για κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα, ανεξαρτήτως από το εάν η ομάδα του κέρδισε ή έχασε, αλλά επίσης στη γενικότερη στάση απέναντι στα τρέχοντα γεγονότα και στη θέση της Αμερικής στον κόσμο. Η αντίληψη ότι η Αμερική ήταν Νο1 δεν ήταν απλώς μια πεποίθηση από τους συναδέλφους και τους δασκάλους μου-θεωρούνταν ως γεγονός. Δεν υπήρχε φαινομενικά καμιά αμφιβολία στο μυαλό τους ότι το μεγαλείο της Αμερικής ήταν αδιαμφισβήτητο.
Ως παιδί, είχα σοκαριστεί από την άγνοια για τη σημασία των άλλων χωρών. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, το σοκ έχει ξεθωριάσει. Τι άλλο θα μπορούσαμε να περιμένουμε από ένα κράτος που ακούει από τον ηγέτη του ότι είναι «ξεχωριστό» -ότι είναι «ειδικό»- σε σύγκριση με άλλες χώρες;
Με αυτό δεν αρνούμαστε την επιρροή των ΗΠΑ στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Πιστεύω ωστόσο ότι ο Πρόεδρος Obama θα πρέπει να αναλογιστεί τη χρήση από τον ίδιο του όρου «ταπεινότητα» και πώς η ιδέα μπορεί να εφαρμοστεί καλύτερα στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Όπως αποδεικνύεται από την κατάρρευση πολλών αυτοκρατοριών, υπάρχει ένα πράγμα που λέγεται υπερβολική αυτοπεποίθηση.
Για να είμαστε δίκαιοι, ο Obama δεν είναι ο ισχυρότερος υπερασπιστής του αμερικανικού exceptionalism και στην πραγματικότητα, συχνά κατηγορείται από τους Ρεπουμπλικάνους αντιπάλους του ότι παραβλέπει τα πραγματικά αμερικανικά ιδεώδη και συμφέροντα. Ωστόσο, οι Αμερικανοί θα πρέπει να κατανοήσουν ότι η κριτική μιας τέτοιας συμπεριφοράς από τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin –στον οποίο ο Obama φαίνεται να απευθυνόταν κατά την ομιλία του ενώπιον των Ηνωμένων Εθνών-θα βρει απήχηση σε πολλούς μη Αμερικανούς ανά τον κόσμο.
Ακόμη και η πιο ήπια έκδοση του αμερικανικού exceptionalism από τον Obama, έχει τη δυνατότητα να απομονώσει άλλες χώρες.
Πηγή:www.capital.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου