Σε κάποιο διεθνές συνέδριο που συμμετείχα, για άλλη μια φορά άκουσα από κακεντρεχείς εισηγητές τις γνωστές ειρωνείες από την εποχή Φαλμεράιερ, ότι τάχαμου καπηλευόμαστε εμείς οι Ελληνες την ιστορία αυτού του τόπου και του τοπίου, ενώ δεν έχουμε τίποτε που να μας εξισώνει με τους αρχαίους κατοίκους που δόξασαν κάποτε αυτά τα κακοτράχαλα μέρη.
Κάποτε, σε μιαν έξαψη της αγανάκτησής μου, όταν πήρα το λόγο, τους είπα, κοιτώντας τους στα μάτια έναν έναν διαπρεπείς καθηγητάδες διάσημων σύγχρονων κέντρων σπουδών, πως και βέβαια είμαστε απόλυτα απόγονοι εκείνων των αρχαίων προγόνων, όχι γιατί διεκδικούμε τίποτε από τα έργα τους, το ύφος τους και τη σοφία τους, αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι, όπως καλά ξέρουν οι σοφοί μελετητές των αρχαίων κειμένων του κλασικού αιώνα, κάνουμε ακριβώς τα ίδια λάθη, πέφτουμε στις ίδιες παγίδες που μας στήνουν άλλοι ή στους λάκκους που σκάβουμε ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ.
Από τον Ομηρο έως τον Θουκυδίδη, από τον Ισοκράτη έως τον Πολύβιο, από τους Τραγικούς έως τον Αριστοφάνη και τον Μένανδρο, από τους Λυρικούς έως τον Πλούταρχο και τον Λουκιανό, τα κείμενα είναι γεμάτα από προδοσίες, διαπλοκές, συμφέροντα, λαμογιές, απάτες, δολοπλοκίες, πισώπλατα χτυπήματα, γροθιές κάτω από τη μέση, μοιχείες, δωροδοκίες, δοσοληψίες, φοροδιαφυγές, νοθείες νομισμάτων, πλαστοπροσωπίες.
Ετσι για να το θυμόμαστε.
Η οργή του Αχιλλέα, άρα η πρώτη λογοτεχνική αντίδραση στην ιστορία της λογοτεχνίας της Δύσης, οφείλεται γιατί ο Αγαμέμνων, που υποχρεώθηκε να παραδώσει την γκόμενά του Χρυσηίδα, απαίτησε να πάρει και πήρε την γκόμενα του Αχιλλέα Βρισηίδα. Αφήστε που ο Ευριπίδης ισχυρίζεται πως ο Τρωικός Πόλεμος έγινε για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη!
Ε, όχι! Γνήσιοι απόγονοι είμεθα! Αμ πώς!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου