Πολλές ελπίδες επενδύθηκαν στην επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Ισραήλ
όπου θα συνεδριάσει για πρώτη φορά το «Ανώτερο Συμβούλιο Συνεργασίας»
Ελλάδας – Ισραήλ, ελπίδες τις οποίες φρόντισε να μεγιστοποιήσει ο ίδιος ο
κ. Σαμαράς.
Είναι χαρακτηριστικό ότι μιλώντας πριν λίγες μέρες στη Ν.
Υόρκη σε εκδήλωση που διοργάνωσε το Hellenic Initiative με θέμα
«Επενδύοντας στο μέλλον της Ελλάδας», υποστήριξε ότι οι τρεις χώρες,
Ελλάδα Ισραήλ και Κύπρος, έχουν ενεργειακούς πόρους στην περιοχή της
ανατολικής Μεσογείου, που όταν αξιοποιηθούν θα μπορούν να καλύπτουν το
50% των ενεργειακών αναγκών της Ευρώπης για τα επόμενα 30 χρόνια.
Όμως,
όταν η κυβέρνηση διαχειρίζεται τα πάντα καθ’ υπαγόρευση της τρόικας,
ακόμη και τα μηδαμινά, είναι δυνατόν να διαχειρισθεί ο πρωθυπουργός
αυτόν τον υποτιθέμενο πακτωλό σύμφωνα με τα εθνικά μας συμφέροντα;
Όταν
εκχωρεί την εθνική κυριαρχία της χώρας, όπως συμβαίνει τώρα με την
οικονομική κρίση, μπορεί να έχει ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική;
Είναι
δυνατόν η εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας να είναι επιμερισμένη μόνον σε
κάποιους συγκεκριμένους τομείς και να αφήνει ανέγγιχτους άλλους;
Όταν
έχεις υποθηκεύσει το οικονομικό μέλλον του τόπου στην ΕΕ, μπορείς να
ασκήσεις εξωτερική πολιτική ανεξάρτητα από τα συμφέροντα των ισχυρών της
Ευρώπης; Αυτό, εξάλλου, δεν είναι το νόημα της «ευρωπαϊκής ΑΟΖ» που
ευαγγελίζεται ο κ. Σαμαράς;
Όμως το ζήτημα του ενεργειακού πακτωλού στην ανατολική Μεσόγειο, το
οποίο είναι συνδεδεμένο με τη χάραξη της ΑΟΖ, δεν είναι απλό όπως
προβάλλεται. Ο καθηγητής και πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Χρήστος Ροζάκης
κατά την παρουσία του βιβλίου του «Η ΑΟΖ και το Διεθνές Δίκαιο»,
παρουσία όλης της ηγεσίας του ΥΠΕΞ, είπε ότι «τα πράγματα στην ανατολική
λεκάνη δεν είναι σαφή και ότι δεν θα μπορούσε να δεχθεί απόλυτα ότι τα
ελληνικά νησιά εκεί (δηλ. το Καστελλόριζο) έχουν τόσο ισχυρά δικαιώματα
ώστε να αποκλείσουν την Τουρκία. Χαρακτήρισε, επίσης, την αναφορά στην
ευρωπαϊκή ΑΟΖ ως ευφημισμό ενώ επισήμανε ότι σύμφωνα με τη διεθνή
νομολογία η μέση γραμμή αποτελεί τμήμα της οριοθέτησης των θαλασσίων
ζωνών και όχι την απόληξή της. Υποστήριξε πως το γεγονός ότι η Τουρκία
δεν έχει προσχωρήσει στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας δεν μειώνει
την ισχύ της και τόνισε ότι το διεθνές δίκαιο θα πρέπει να είναι το
ευαγγέλιο στις διεθνείς μας σχέσεις».
Αφού λοιπόν η εμπλοκή της Τουρκίας
στην οριοθέτηση της ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο είναι αναπότρεπτη και
κανείς δεν μπορεί να προδικάσει την απόφαση του διεθνούς δικαιοδοτικού
οργάνου που θα κληθεί να επιληφθεί, πώς κατόρθωσε ο κ. Σαμαράς να
υπολογίσει την ποσότητα των ενεργειακών πόρων των τριών χωρών;
Πού μπορούμε λοιπόν να
αποδώσουμε την αισιοδοξία του κ. Σαμαρά;
Προφανώς, στην προσπάθειά του
να επικαλύψει τις συνέπειες της κρίσης αποπροσανατολίζοντας τον λαό από
τα προβλήματα επιβίωσης. Μάλιστα μία όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων,
που θα πρέπει να θεωρείται πλέον αναπότρεπτη, θα συνέβαλε στις
σκοπιμότητές του.
Μπορεί η Ελλάδα να παραγνωρίζει τις ακατάλυτες σχέσεις αιώνων με τους
λαούς του Αραβικού κόσμου χάριν μιας συνύπαρξης που ήταν αδιανόητη πριν
λίγα χρόνια; Ποιο μπορεί να είναι το τίμημα αυτής της επιλογής;
Υπάρχει
κανείς που να αμφισβητεί ότι η πολιτική της Άγκυρας στον Αραβικό κόσμο
είναι πλήρως εναρμονισμένη με την πολιτική της Ουάσινγκτον; Έτσι ώστε
σήμερα για πρώτη φορά η Ουάσινγκτον να διαθέτει δύο αντιδιαμετρικά
αντίθετους τρόπους προώθησης των συμφερόντων της στην ευρύτερη περιοχή:
Δια της ισχύος, μέσω της απειλής του Ισραήλ και δια της διπλωματίας,
μέσω της Τουρκίας.
Όμως ο νέος ρόλος της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή,
αντιδιαμετρικά αντίθετος απο αυτόν του Ισραήλ, ήταν επόμενο να οδηγήσει
τις σχέσεις των δύο χωρών σε αδιέξοδο. Μάλιστα η όξυνση των σχέσεων
Τουρκίας – Ισραήλ δεν αντιστρατεύεται τα συμφέροντα των ΗΠΑ αφού καθιστά
πιο αξιόπιστη τη νεοθωμανική πολιτική της Άγκυρας. Αν όμως αυτή η
όξυνση υπερβεί τα όρια και προκαλέσει την παρέμβαση της Ουάσινγκτον,
όπως συνέβη τον περασμένο Μάρτιο, τότε ποιά θα είναι η έκβαση των
ελληνοτουρκικών σχέσεων χωρίς τη στήριξη του Ισραήλ; Το έλαβε αυτό υπόψη
του ο κ. Σαμαράς;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου