ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Ζήτω τα μπάνια του (Νοτιομακεδόνα!) λαού…

Tου Αριστοτέλη Δαβίλα

Δικηγόρου Θεσσαλονίκης.

Ωραία η παράσταση στις Πρέσπες. Πολύ καλά στημένη, το ομολογώ. Σχεδόν με ενθουσίασε. Μου θύμισε αρχαία Ελληνική τραγωδία, χωρίς (δυστυχώς) τον «από μηχανής Θεό» που θα έδινε την πρέπουσα, σε όλους, απάντηση. Μόνο που οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της ήτανε απόντες. Τις «δευτεράντζες» βλέπαμε στην οθόνη, τα «παιδιά για την λάντζα» .

Τέλος πάντων. Οι πραγματικά ισχυροί και αυτοί που παίρνουν και επιβάλλουν τις αποφάσεις, είναι και …. μετριόφρονες!!!!, μένουν πάντα στην σκιά. 

  Σπαρακτική ήταν η παρουσία- δικαίωση του Νίμιτς. Κόντεψα να κλάψω από συγκίνηση!! Επίσης συγκινητική η προσπάθεια των δημοσιογράφων της ΕΡΤ να αποδώσουν με τον πιο θριαμβευτικό και πειστικό τρόπο τα κείμενα που τους είχαν γράψει για να κάνουν το «θέαμα» εύπεπτο στους τηλεθεατές. Ήταν καλά διαβασμένα τα παιδιά!! Εύγε!! Να τους δώσετε κάτι τις!!!  

Πάντως η παράσταση που παίχτηκε στην ελληνική βουλή ήταν πολύ καλύτερη και πολύ πιο διασκεδαστική. Καλύτερη ακόμα και από τις Αριστοφανικές κωμωδίες του είδους. Όλοι ήταν χαρούμενοι και προσπαθούσαν μάταια να το κρύψουν παίζοντας τους αγανακτισμένους. Τι υποκρισία θεέ μου!!! 

 Ειλικρινείς ήταν μόνο οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί ζούνε ένα όνειρο, την πραγμάτωση των ιδεολογικών τους φαντασιώσεων. Ο αγώνας της αριστερής ιδεοληψίας τώρα δικαιώνεται!! Ζήτω ο «διεθνισμός» και η ..βλακεία!!!!!!!  

Όλοι οι άλλοι τρίβανε τα χέρια τους, γελούσαν και τα μουστάκια τους, γιατί την «καυτή πατάτα» της συμφωνίας την χρεώθηκε ο Τσίπρας ο «αναλώσιμος».  

Το βαρίδιο έφυγε από πάνω τους και μάλιστα θα μπορέσουν να το εκμεταλλευτούν αυτό και πολιτικά και να το παίξουν «αδιάλλακτοι πατριώτες». Τι αηδία!!! Εμετός!!! 

Συνέλληνες, περαστικά μας, και να είστε σίγουροι ότι...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: H αλήθεια, oι ανακρίβειες, οι σκοπιμότητες

Γράφει ο Γεώργιος Σαββαΐδης 

Πρέσβης ε.τ., πρ. γεν. γραμματεύς ΥΠΕΞ, εκπρόσωπος της Ελλάδος στο ΔΔΧ επί της προσφυγής της ΠΓΔΜ κατά της χώρας μας (2008-2011).

Τώρα που η πρόταση δυσπιστίας της Ν.Δ. προς την κυβέρνηση για το Σκοπιανό απορρίφθηκε και η περιπόθητη συμφωνία των Πρεσπών υπεγράφη, χρήσιμο πιστεύω θα ήταν να γίνει μία νηφάλια αναφορά στην απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ΠΓΔΜ εναντίον Ελλάδος), την οποία ο Ελλην υπουργός Εξωτερικών επικαλέσθηκε ενώπιον της Βουλής (15/6/2018), για δύο λόγους: 

 Πρώτον, για να υπογραμμίσει ότι η χώρα μας καταδικάστηκε για ένα βέτο (Βουκουρέστι), το οποίο στην πραγματικότητα δεν ήσκησε και δεύτερον ότι η καταδίκη αυτή δυσχέρανε τη διμερή του διαπραγμάτευση για το ονοματολογικό, με τον ομόλογό του Σκοπιανό ΥΠΕΞ.

Με τις ιδιότητες που οι κατά καιρούς πολιτικές ηγεσίες του ΥΠΕΞ μου ενεπιστεύθηκαν και τις οποίες αποφεύγω, για λόγους συντομίας να παραθέσω ενταύθα, απαντώ και στους δύο ανωτέρω ισχυρισμούς του Ελληνος ΥΠΕΞ, οι οποίοι δυστυχώς είναι ανακριβείς και αστήρικτοι. 

Εξηγούμαι:

Πρώτον: H ομόφωνη απόφαση της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι (2008) ορίζει ότι η ΠΓΔΜ θα κληθεί να διεξαγάγει ενταξιακές διαπραγματεύσεις στη Συμμαχία μετά την επίλυση του ονοματολογικού της. Η Ελλάς είχε καταστήσει σαφές ότι δεν θα συναινούσε για πρόσκληση της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ χωρίς προηγούμενη επίλυση. Η επιτυχία μας στο Βουκουρέστι ήταν ότι, χωρίς ελληνικό βέτο, η απαίτησή μας έγινε ομόφωνη νατοϊκή απόφαση.

Δεύτερον: H ομόφωνη απόφαση του Βουκουρεστίου κατά λέξιν επανελήφθη στις επόμενες πέντε Συνόδους Κορυφής της Συμμαχίας μέχρι και το 2016.

Τρίτον: Ενώπιον του πολιτικού σοκ που υπέστη στο Βουκουρέστι, η τότε σκοπιανή κυβέρνηση αποφάσισε (σε μια προφανή κίνηση φυγής προς τα εμπρός), να φέρει το ζήτημα εντάξεως της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, στο ΔΔΧ. Γνωρίζοντας ότι της ήταν πολιτικά αδύνατον να εγκαλέσει την ίδια τη Συμμαχία, για την ομόφωνη απόφασή της, προσέφυγε κατά της Ελλάδος για παραβίαση της διμερούς Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995.

Τέταρτον: Ούτε τα Σκόπια μέσω της προσφυγής τους, ούτε πολύ περισσότερο το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης μέσω της αποφάσεώς του, ζήτησαν ή αποφάσισαν (αντιστοίχως) καταδίκη της Ελλάδος για δήθεν παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Για να είμαι πιο συγκεκριμένος, το μεν σκοπιανό αίτημα ήταν διακηρυκτικού χαρακτήρος, η δε απόφαση του Δικαστηρίου απλώς διαπιστωτική και δη κατά το ένα σκέλος της, δεδομένου ότι το δεύτερο σκέλος ήταν απλώς απορριπτικό όλων των άλλων ισχυρισμών και αιτημάτων των Σκοπίων.

Πέμπτον: Και ειδικότερα, τα μεν Σκόπια ζήτησαν, πρώτον, από το ΔΔΧ να αποφασίσει (adjudge) και να διακηρύξει (declare), ότι η Ελλάς με τη στάση της στο Βουκουρέστι παρεβίασε το σχετικό άρθρο της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, που απαγορεύει εναντίωσή μας (objection) σε ένταξή τους σε διεθνείς οργανισμούς με το προσωρινό όνομα (FYROM), και δεύτερον το Δικαστήριο να καλέσει την Ελλάδα να μην πράξει το ίδιο στο μέλλον στο ΝΑΤΟ και σε κανέναν άλλον Διεθνή Οργανισμό (π.χ. Ε.Ε.).

Εκτον: Σε σχέση με τα ανωτέρω το Δικαστήριο δέχθηκε εν μέρει το πρώτο σκοπιανό αίτημα, αλλάζοντας όμως το λεκτικό του από διακήρυξη σε διαπίστωση (finds) και απέρριψε ρητά (ή χρησιμοποιούμενη λέξη του είναι rejects) όλα τα υπόλοιπα σκοπιανά αιτήματα που αφορούσαν στο μέλλον.

Εβδομον: 

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: «Σαν έγινε σκουπίδι η μάνα των Μακεδονία»

Από τον  Σαράντο Ι. Καργάκο

Ἡ φράση ἤ μᾶλλον ὁ στίχος δέν εἶναι κάποιου σύγχρονου ποιητῆ. Ὤ, οἱ σύγχρονοι προβεβλημένοι ποιητές κρατοῦν πάνω στά μεγάλα ἐθνικά θέματα αἰδήμονα σιγή, φοβούμενοι μπάς καί κάποιο κομματικό ἤ δημοσιογραφικό τσόφλι τούς πεῖ ...ἐθνικιστές. Ὁ στίχος, λοιπόν, εἶναι τοῦ Κων/νου Καβάφη πού λίγα χρόνια πρίν πεθάνει εἶχε δηλώσει εὐθαρσῶς: «Κι ἄν μέ ποῦν σωβινιστή, καθόλου δέν θά μοῦ κακοφανεῖ. Τόσο τό καλύτερον»!  

Σέ τί ὅμως ἀναφέρεται ὁ στίχος αὐτός πού τόσο πολύ ταιριάζει στόν παρόντα κακό μας καιρό;

 

Ὁ Καβάφης, καί ὅταν ἀναφερόταν στό παρελθόν, σάν στόχο εἶχε τό παρόν. Στή συγκεκριμένη περίπτωση μέ τό ποίημα «Ἡ μάχη τῆς Μαγνησίας» πού ἔγραψε τό 1915, ἤθελε κατά τήν προσωπική μου ἐκτίμηση νά στιγματίσει τόν ἀρχόμενο τότε διχασμό, πού ἐπέτρεψε στούς Ἀγγλογάλλους νά κάνουν τσιφλίκι τους τή μέ τόσες θυσίες πρόσφατα ἀπελευθερωθεῖσα Μακεδονία. Καί βρίσκει σάν προκάλυμμα ποιητικό τήν ἀρξάμενη ἀπό τούς Ρωμαίους κατάληψη τῶν ἑλληνικῶν περιοχῶν. Συγκεκριμένα τό 197 π.Χ. ὁ ὕπατος Κόιντος Φλαμινίνος, ἀφοῦ εἶχε προσεταιρισθεῖ πολλούς ἄλλους Ἕλληνες, κατόρθωσε νά συντρίψει στίς Κυνός Κεφαλές τόν Φίλιππο Ε΄ τῆς Μακεδονίας καί ἔτσι νά βάλει ἰσχυρό πόδι σέ ἑλλαδικές περιοχές.
 

Ὁ Φίλιππος περίμενε ὅτι θά εἶχε τήν ἐνίσχυση τοῦ Ἀντιόχου Γ΄ τῆς Συρίας, τοῦ ἰσχυρότερου τότε μονάρχη πού διέθετε ὁ ἑλληνικός κόσμος. Ἀλλά ὁ Ἀντίοχος παρότι ὡς Σελευκίδης ἦταν Μακεδών, ἀδιαφόρησε γιά τήν πατρίδα τῶν προγόνων του. Ὅταν λίγο μετά, συγκεκριμένα τό 190 π.Χ., ἀντιμετώπισε τήν ἀπειλή τῆς Ρώμης, δέν εἶχε καμμία ἐνίσχυση ἀπό τόν Φίλιππο. Μοιραῖα ἡττήθηκε στή μάχη τῆς Μαγνησίας καί ὑποχρεώθηκε νά ὑπογράψει τήν ταπεινωτική συνθήκη τῆς Ἀπαμείας.

 

Ὁ Καβάφης ἀξιοποιεῖ τό περιστατικό μέ τόν ἀκόλουθο σκηνικό τρόπο. Ὁ Φίλιππος Ε΄ εἶχε ὀργανώσει μεγάλο συμπόσιο σάν ἔφθασε στό παλάτι του ἡ εἴδηση τῆς ἥττας τοῦ Ἀντιόχου. Ὡστόσο «τήν ἑορτή δέν θά ἀναβάλει», ἐνθυμούμενος ὅτι οἱ Μακεδόνες τῆς Συρίας δέν ἐκδήλωσαν κανένα εἶδος λύπης ὅταν καί αὐτός ἡττήθηκε ἀπό τούς Ρωμαίους. Καί γι’αὐτό ἔδωσε ἐντολή νά μή ματαιωθεῖ τό συμπόσιο:
«Θυμᾶται πόσο στήν Συρία θρήνησαν, τί εἶδος λύπη
εἶχαν, σάν ἔγινε σκουπίδι ἡ μάνα των Μακεδονία. –
Ν’ ἀρχίσει τό τραπέζι. Δοῦλοι τούς αὐλούς, τή φωταψία».

 

Ὅλα αὐτά, κατά περίεργη τῆς μνήμης συντυχία, ἔρχονταν στή σκέψη μου, καθώς τό πρωί τῆς 17ης Ἰουνίου ἔβλεπα στήν τηλοψία τήν Πρέσπα νά μετατρέπεται σέ μιά ἄλλη Λίμνη τῶν Κύκνων, ὄχι σάν αὐτή τοῦ Τσαϊκόφσκι ἀλλά σάν αὐτή πού ἀπό καιρό προετοίμαζε ὁ φιλόμουσος Πολυμεττερνίχος τοῦ ὑπουργείου μας τῶν Εξωτερικῶν. Ἔβλεπα τά σκάφη σάν τούς κύκνους νά σχίζουν τά γαλάζια νερά τῆς λίμνης καί νά μεταφέρουν τό πολύτιμο φορτίο τους ἀπό τή μίαν ὄχθη στήν ἄλλη. Στήν ἑλληνική ὄχθη ἡ ὑπογραφή, στήν ἀπέναντι «βορειο-μακεδονική» πλέον ὄχθη ἡ τροφή. «Ν’ ἀρχίσει τό τραπέζι». Δέν χρειάζονταν Σκοπιανοί δοῦλοι. Ὑπῆρχαν ἄφθονοι Ἕλληνες ἐπίσημοι. Ὑπῆρχε ἀκόμη καί ὁ πολύς Νίμιτς πού ἔπαιξε ἐπιτυχῶς –τόσα χρόνια στήν πιάτσα!– τό ρόλο τοῦ προαγωγοῦ. Ὑπῆρχε καί μιά ὁλόξανθη μορφονιά, ἐκπρόσωπος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, πού μοίραζε τούς ἐπαίνους ὅπως οἱ Ἕλληνες ὁδηγοί μοιράζουν τά ...φάσκελα!

 

Εἰλικρινά ποτέ Ἕλληνας πολιτικός δέν ἔδρεψε τόσους ἐπαίνους ὅσους ὁ κ. Τσίπρας ὡς κορυφαῖος τῶν κύκνων στό μπαλλέτο τῆς Πρέσπας. Δέν ξέρω βέβαια ἄν ἔχει ἀκούσει τίποτα γιά τόν κάποτε πασίγνωστο Γερμανό σοσιαλιστή ἡγέτη Αὔγουστο Φερδινάνδο Μπέμπελ (1840-1913). Αὐτός κάποτε ἀγορεύοντας ἄκουσε πολλά χειροκροτήματα ἀπό τή μεριά τῆς Δεξιᾶς. Σταμάτησε τότε τήν ὁμιλία του καί ρώτησε:  

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Πατριδοπωλείον “Αλέξης και Πάνος” (πρώην “Το κουτούκι του αγανακτισμένου”) - 15 δισ. για τη Μακεδονία - Πόσα για Θράκη, Καστελόριζο, Τσαμουριά; (Πλήρης τιμοκατάλογος)

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΟΓΔΑΝΟΥ

Τον Νοέμβριο του '12 επιστρέφαμε από το Eurogroup με μια συμφωνία που προέβλεπε αυτό που πανηγυρίζει από χθες ο Τσίπρας. Όμως, δυστυχώς, η κατάσταση δεν είναι ίδια με το '12.

 
Η διαφορά είναι, ότι ο Τσίπρας πήρε τα μέτρα δημιουργικής λογιστικής που θα φτάσουν το χρέος στο 110% μέχρι το 2022 αφού πρώτα αύξησε το χρέος από τα 305 δισ. και 159% του ΑΕΠ το '12 στα 345 και 185% του ΑΕΠ το '18.

 
Η αύξηση αυτή οδήγησε τον Τσίπρα να χρειαστεί άμεσα να ρευστοποιήσει περιουσιακά στοιχεία της Ελληνικής Δημοκρατίας. Κι επειδή το “υπερταμείο” δεν το παίρνει κανείς στα σοβαρά, έδωσε τη Μακεδονία.

 
Η Μακεδονία, λοιπόν, έφυγε νύχτα για 15 δισ. από τα οποία μόνον 9,5 μπαίνουν “μετρητά” στην ελληνική τσέπη και τα υπόλοιπα 5.5 αποτελούν προϊόν δημιουργικής λογιστικής.  


Τόσο τιμολόγησαν την αξία 2500 χιλιάδων ετών ιστορίας οι ευρωατλαντικοί σύμμαχοι, τόσο το 'κοψε δίκαιο κι ο Αλέξης.
 
Συνεπώς, τώρα προκύπτουν σημαντικά ερωτήματα όπως: Πόσα πιάνει η Θράκη; Δηλαδή, αν η Μακεδονία έφυγε για 15, η Θράκη, που έχει και μεγαλύτερη ζήτηση, δεν θα χτυπήσει μια πενηνταρού;

 
Συν τοις άλλοις, ειδικά τη Θράκη δεν θα πας να την πουλήσεις στους καρμίρηδες τους αμερικανοευρωπαίους που όλο σε ρίχνουν και καταλήγεις να φεύγεις δαρμένος και με ψίχουλα. Όχι. Τη Θράκη την παζαρεύεις κατευθείαν με τους Τούρκους.

 
Έχουμε, λοιπόν, και λέμε. Τόσα για παράδοση και προσάρτηση, τόσα για καντονοποίηση (που είναι και το μακροπρόθεσμο πλάνο), τόσα για απλή αναγνώριση τουρκικής μειονότητας. Άντε, να τα βάζουμε κάτω να τελειώνουμε.

 
Έχει πολύ ψωμί αυτή η πρακτική. Ένας πρόχειρος τιμοκατάλογος ίσως να ήταν σκόπιμος. 


Γιατί δεν κάνουμε μια δοκιμή;

 
Πατριδοπωλείον “Αλέξης και Πάνος”
(πρώην “Το κουτούκι του αγανακτισμένου”)

 
- Καστελόριζο: 2,5  δισ.
 
- Καστελόριζο με ΑΟΖ: 12.5 δισ.
 
- Μπουκέτο νήσων Αιγαίου (Φαρμακονήσι, Αη Στράτης, Φούρνοι): 15 δισ.
 
- Άρση αναγνώρισης ελληνικής μειονότητας στη Βόρειο Ήπειρο: 10 δισ.
 
- Το ίδιο με το από πάνω αλλά με Νότια Αλβανία: 15 δισ.
 
- Αναγνώριση αλβανικής μειονότητας στη Θεσπρωτία: 7.5 δισ.
 
- Αναγνώριση αλβανικής μειονότητας σε όλη την Ήπειρο: 17.5 δισ.
 
- Κατασκευή και αναγνώριση αλβανικής μειονότητας πανεθνικά: 35 δισ.
 
- Κατασκευή βουλγαρικής μειονότητας στην Αν. Μακεδονία: 6.5 δισ.
 
- Επιστροφή Αλεξ/πολης στην ονομασία Δεδέαγατς: 2.5 δισ. (παιδικό γεύμα)

 
Τα παραπάνω προϊόντα είναι ενδεικτικά. Ο πελάτης μπορεί να ζητήσει...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Πόσο κάνουν τα κόκαλα του Αγρα;

Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

Γιατί το έκαναν αυτό οι συριζαίοι; 

Γιατί βγάλανε στη διατίμηση τη Μακεδονία;
 

Πρώτον, και βοά γι’ αυτό η επιλογή του τόπου του εγκλήματος, οι Ψαράδες Πρεσπών. Διότι πληρώνουν τα γραμμάτια που είχε υπογράψει ο Ζαχαριάδης και η ελληνική Αριστερά στο ΝΟΦ, στον διάδοχο του εξίσου προδοτικού ΣΝΟΦ, στον ίδιο ακριβώς τόπο. Αυτή η αποσχιστική σλαβόφρονη οργάνωση ήταν η τελευταία εφεδρεία του ΔΣΕ, που ούτε Δημοκρατικός ήταν, ούτε Ελληνικός, ούτε Στρατός. Οταν έπεφτε ο Γράμμος, το 75% των στασιαστών ανταρτών ήταν ΝΟΦίτες, ξένοι, ανακυκλωμένοι δωσίλογοι της Οχράνα και του VMRO του Μιχαήλοφ, πριν με τα SS, μετά με τους κομμουνιστές. Απλά, για να ξέρουμε, κ. Κοντονή, ποιοι κάνουν νταραβέρια με χιτλερικούς και φασίστες.

 

Ο ένας λόγος, λοιπόν, για τη μειοδοσία είναι πως η αριστερίστικη μνημονιακή κυβέρνησή μας υλοποιεί βήμα βήμα την κατάπτυστη απόφαση της Ε΄ Ολομέλειας για την «εθνική αποκατάσταση» των «Μακεδόνων»-μαϊμού.
 

Ο άλλος λόγος είναι ακόμη πιο άθλιος, πεζός και φτηνός, χωρίς το περίχυμα έστω του μισελληνικού και κατσαπλιάδικου διεθνισμού. Το κάνουν διότι Γερμανοί και Αμερικανοί τούς έχουν υποσχεθεί επιμήκυνση του χρέους και ολιγόμηνη παράταση των περικοπών των συντάξεων, που κανονικά θα γίνουν από 1/1/2019. Στόχος; Με την επιμήκυνση θα μειωθούν οι δόσεις για το χρέος, ώστε να περισσέψουν μερικά δισεκατομμύρια που θα διατεθούν για «αγορά» ψήφων μέσω επιδομάτων, αυξήσεων κ.λπ., ώστε να αποπειραθούν μείωση της εκλογικής διαφοράς και, ει δυνατόν, νίκη. Δηλαδή, πουλήσανε τη Μακεδονία και τα εθνικά συμφέροντα κανονικότατα για λεφτά και για να ικανοποιήσουν τις παλαιοκομμουνιστικές ιδεοληψίες τους.

 

Ονειρεύονται. Νομίζουν πως ο μιθριδατισμός θα νικήσει, πως θα μας εξοικειώσουν με την αθλιότητα του εγκλήματος και της συναλλαγής και πως οι Ελληνες, όλοι μας, όχι μόνον οι Μακεδόνες, θα πάρουμε τα αργύρια της προδοσίας, π.χ. ένα «επίδομα Πήλιου Γούση».
 

Πόσο κάνουν τα κόκαλα του Τέλλου Αγρα; 

Πόσο πάει το αίμα του Παύλου Μελά και των συντρόφων του στον αγώνα;  

Οι εθνομηδενιστές, όμως, δεν καταλαβαίνουν από αυτά, διότι απλούστατα δεν πιστεύουν στο Εθνος και στους ήρωές του και θέλουν με ύπουλο τρόπο να διαρρήξουν την ενότητά του, Ιστορική και γεωγραφική. 

Η επαίσχυντη συμφωνία ανοίγει τον δρόμο για τεράστιες ζημίες στα εθνικά συμφέροντα. 

 Καταρχάς, δέχεται πως υπάρχει εκατέρωθεν σωβινισμός, εκδηλώσεις που θα πρέπει να αποφεύγουμε αμφότεροι και δέσμευση για μεικτή επιτροπή, που θα αλλάξει τα σχολικά βιβλία.

 

Από πού κι ως πού αυτός ο συμψηφισμός; Ισα κι όμοια οι ήρωές μας με τους κομιτατζήδες; Και τι «σωβινιστικό» έχουμε εμείς να αφαιρέσουμε από τα βιβλία μας;  

Προφανώς, τον Παύλο Μελά και τον Μακεδονικό Αγώνα.
 

Το δε πράγμα γίνεται όλο και πιο ζοφερό, αφού, όπως φαίνεται, οι Γερμανοί, που «είναι φίλοι μας, θέλουν το καλό μας», συνδέουν τις οικονομικές παροχές και διευκολύνσεις όχι μόνο με το ξεβράκωμά μας στο Σκοπιανό, αλλά και με το να δεχτούμε πίσω καμιά 350.000 λαθραίους, μαζί με την Ιταλία.  

Για τους μηδενιστές του ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, αυτό σημαίνει μπίζνες για τις ΜΚΟ όλων των καλόπαιδών του αλλά και του Σόρος και επιτάχυνση του επιδοτούμενου ισλαμικού εποικισμού. Αρα...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Νοτιοαφρικανοί, Νοτιοσουδανοί, Μακεδόνες

Γράφει ο Αγγελος Μ. Συρίγος 

Αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Εάν η ΠΓΔΜ ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει με τη συμφωνία των Πρεσπών, θα είναι το πέμπτο κράτος του ΟΗΕ με γεωγραφικό προσδιορισμό στο όνομά του. Τα άλλα κράτη είναι η Νότιος Αφρική, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Ανατολικό Τιμόρ (γνωστό και ως Τιμόρ-Λέστε) και το Νότιο Σουδάν που ιδρύθηκε μόλις το 2011.  

Εάν ανατρέξει κανείς στα συντάγματα των τεσσάρων αυτών κρατών, θα διαπιστώσει ότι σε όλα –σε όλα!– το όνομα του κράτους ταυτίζεται με το όνομα των πολιτών της χώρας: «Εμείς ο λαός της Νότιας Αφρικής» (We the People of South Africa), «ο Κεντροαφρικανικός λαός» (Le Peuple Centrafricain), «Εμείς, ο λαός του Νοτίου Σουδάν» (We, the People of South Sudan), «ο λαός του Ανατολικού Τιμόρ» (Povo de Timor-Leste) αναφέρεται παντού.

Το ίδιο ισχύει και για την ιθαγένεια/υπηκοότητα. Αναφέρεται παντού ως νοτιοαφρικανική, νοτιοσουδανική κ.λπ. Είναι αυτονόητο ότι οι πολίτες του κράτους δεν προσδιορίζονται βάσει της ευρύτερης γεωγραφικής περιφέρειας στην οποία κατοικούν. Ετσι οι πολίτες της Νοτίου Αφρικής είναι Νοτιοαφρικανοί και όχι Αφρικανοί κ.ο.κ.  

Αυτό το αυτονόητο χάθηκε με τη συμφωνία που υπεγράφη στις Πρέσπες στις 17 Ιουνίου. Το κράτος θα ονομάζεται Βόρεια Μακεδονία. Οι κάτοικοί τους όμως δεν θα λέγονται «Βορειομακεδόνες» αλλά «Μακεδόνες».

Φαινομενικώς, η συμφωνία διευθετεί ένα πρόβλημα που εμφανίσθηκε το 1991 με την ίδρυση της ΠΓΔΜ. Στην πραγματικότητα, όμως, αναμετράται με ένα θέμα που ανατρέχει στον 19ο αιώνα και αφορά την εθνική ταυτότητα των σλαβόφωνων χριστιανικών πληθυσμών που κατοικούν στη Μακεδονία. Ενα τμήμα τους επέλεξαν να είναι Ελληνες. Ενα άλλο τμήμα τους αποφάσισαν ότι είναι Βούλγαροι. Μετά το 1913 έκανε τη σταδιακή επίσημη εμφάνιση ο όρος «Μακεδόνες». Ετσι επιχείρησαν να προσδιορισθούν οι σλαβόφωνοι που κατοικούσαν κυρίως στο τμήμα της περιοχής που περιήλθε στη Γιουγκοσλαβία. Τότε δημιουργήθηκε το ιδεολόγημα ενός «μακεδονικού έθνους» που έχει διαμελισθεί μεταξύ των τριών κρατών των Βαλκανίων που «κατέχουν» τμήματα της Μακεδονίας.

Το 1991 τα Σκόπια μέσω της χρήσεως του όρου «Δημοκρατία της Μακεδονίας» συνέχισαν το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού, διεκδικώντας για τον εαυτό τους το όνομα του συνόλου της γεωγραφικής περιοχής. 

Η συμφωνία των Πρεσπών πέτυχε να αλλάξει το όνομα του κράτους. Αντικειμενικά αυτό ήταν άθλος. Στη διεθνή πρακτική έχουμε μόνον δύο ανάλογες περιπτώσεις το 1862 και το 1920. Αντί, όμως, το νέο όνομα να συνοδεύει αυτονόητα το κράτος σε όλες τις δημόσιες εκφάνσεις του, η συμφωνία διασπά αυτή την ενότητα. Αυτό που πήραμε με την ονομασία του κράτους, το παραδώσαμε με τη ρητή αποδοχή της χρήσεως του όρου «Μακεδόνες». Ετσι, ένας από τους λαούς της γεωγραφικής Μακεδονίας κρατά για τον εαυτό του την ονομασία που αφορά στο σύνολο των κατοίκων της περιοχής.

Η κυβέρνηση αναφέρθηκε σε δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού, στο οποίο –υποτίθεται– δεν μπορούσαμε να παρέμβουμε. Το όνομα των πολιτών του κράτους –η ιθαγένεια/υπηκοότητα– δεν αποτελεί δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού.  


Είναι...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Εθνική ήττα και νέος εθνικός διχασμός

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΙΝΟΥ

Με συνοπτικές διαδικασίες, μυστικές διαπραγματεύσεις και παραπλανητική πληροφόρηση επισφραγίστηκε πανηγυρικά στις Πρέσπες η συμφωνία με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Βόρεια Μακεδονία το νέο όνομα, αλλά με πολίτες που θα αποκαλούνται Μακεδόνες και επίσημη γλώσσα τη μακεδονική. Η επιτομή του αλυτρωτισμού, αφού αυτά διεκδικούντο και στο περίφημο Ιλιντεν.

Το ότι έπρεπε κάποτε να λήξει αυτή η πολυετής διένεξη με τη γείτονα χώρα είναι αυτονόητο. Ομως το ότι θα έληγε (αν έληξε) με εθνική ήττα, που μάλιστα πανηγυρίστηκε από την κυβέρνηση και όλους τους δυτικούς συμμάχους μας, δύσκολα θα μπορούσε να το περιμένει κανείς από έστω και την πιο ενδοτική, όπως αποδείχθηκε, ελληνική κυβέρνηση.

Το παιχνίδι είχε ήδη χαθεί όταν ο Αντ. Σαμαράς ως υπουργός Εξωτερικών απέρριψε την πρόταση Πινέιρο, η οποία προέβλεπε το όνομα Νέα Μακεδονία (Novomacedonija σε μία λέξη). Αυτή η μία λέξη εξουδετερώνει αλυτρωτισμούς, παρερμηνείες και μελλοντικές προστριβές. Αυτή η μία λέξη θα έδινε ταυτότητα νεομακεδονική στους κατοίκους της FYROM και γλώσσα νεομακεδονική. Προκαλεί απορία ότι δεν είδαμε ποτέ από ελληνικής πλευράς να απαιτείται ανυποχώρητα η νέα ονομασία να είναι μία λέξη. Και όμως αυτή η μία λέξη θα απέτρεπε τη σκέτη μακεδονική ταυτότητα. Δεν είδα επίσης να δίνεται αγώνας για να αναβιώσει η ορολογία, η οποία εχρησιμοποιείτο από όλες τις πλευρές από τις αρχές του 19ου αιώνα έως και τη δεκαετία του 1960.

Σλαβομακεδόνες με γλώσσα σλαβομακεδονική. Η δήθεν ένσταση ότι διαφωνεί η αλβανική μειονότητα αντικρούεται και με το ότι και η εκδοχή του όρου Μακεδόνες αγνοεί την αλβανική μειονότητα. Μακεδόνες θα αποκαλούνται εφεξής επισήμως και οι ανήκοντες στην αλβανική μειονότητα.

Η διεθνής πρακτική θα έπρεπε να είναι ο οδηγός και να καθορίζει τα όρια των εθνικών μας υποχωρήσεων. Νεομακεδονία ή Σλαβομακεδονία, όπως Λευκορωσία. Πάντως και με τη νέα ονομασία Βόρεια Μακεδονία αυτονόητο επακόλουθο θα έπρεπε να είναι οι πολίτες της να αποκαλούνται Βορειομακεδόνες, όπως και οι Βορειοκορεάτες, οι Νεοζηλανδοί ή οι Λευκορώσοι, και η γλώσσα τους βορειομακεδονική ή ακόμα σωστότερα σλαβομακεδονική. Η αποδοχή σκέτων των όρων Μακεδόνες και μακεδονική γλώσσα σημαίνει ότι δεν ισχύει το erga omnes αφού αποδεχόμαστε να αποκαλούνται Μακεδόνες και όχι Βορειομακεδόνες.

Το τι θα επακολουθήσει της υπογραφής στις Πρέσπες δύσκολα μπορεί να υποθέσει κανείς. Δύο πάντως αναπόφευκτα επακόλουθα ανακύπτουν: 

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Το «τρίλημμα» του Μακεδονικού

Toυ ΑΡΙΣΤΟΥ ΔΟΞΙΑΔΗ

Για έναν οικονομολόγο, οι εξελίξεις στο Μακεδονικό θυμίζουν το «τρίλημμα» που περιγράφει ο Ντάνι Ρόντρικ στο πολυσυζητημένο βιβλίο «Το παράδοξο της παγκοσμιοποίησης». Δεν μπορούν να υπάρχουν ταυτόχρονα η υπερπαγκοσμιοποίηση, το ισχυρό εθνικό κράτος, και η ουσιαστική δημοκρατία (στο πεδίο της οικονομίας). Μπορούν να συνυπάρχουν ανά δύο, αλλά όχι και τα τρία. 

Στα εθνικά θέματα, ίσως συμβαίνει κάτι αντίστοιχο: δεν μπορούν να συνυπάρχουν η διεθνής κοινότητα των κανόνων και του αμοιβαίου σεβασμού, η ισχυρή αίσθηση εθνικής ταυτότητας σε όλα τα κράτη, και η ουσιαστική δημοκρατία. 

Στο Μακεδονικό υπάρχει ισχυρή αίσθηση ταυτότητας στις δύο πλευρές, και με τη συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ επιδιώκεται η συμβίωση στη διεθνή κοινότητα. Η δημοκρατία πλήττεται.

Στις Πρέσπες υπέγραψαν οι υπουργοί Εξωτερικών. Το θεσμικό σύστημα, εδώ και αλλού, δίνει δυνατότητα στους υπουργούς Εξωτερικών να υπογράφουν διεθνείς συμφωνίες χωρίς προηγούμενη απόφαση συλλογικού οργάνου, αλλά αυτοί δεν έχουν από μόνοι τους δημοκρατική νομιμοποίηση. Σε κανονικές συνθήκες τεκμαίρεται η συλλογική θέση της κυβέρνησης την οποία υπηρετούν, και η κυβέρνηση έχει σίγουρη την πλειοψηφία στη Βουλή. Τώρα, όμως, έχουμε δηλωμένη αντίθεση του ΥΠΕΘΑ και άλλων υπουργών, και η πλειοψηφία στη Βουλή είναι σήμερα εναντίον της συμφωνίας, σύμφωνα τις δηλώσεις των αρχηγών. Η δε αλληλουχία της υλοποίησης θα φέρει στο μέλλον τη Βουλή προ τετελεσμένων γεγονότων, που έχουν τέτοια έκταση και σημασία, ώστε το εθνικό κόστος από μια τυχόν απόρριψη θα είναι ασύγκριτα μεγαλύτερο από το κόστος του να μην είχε υπογραφεί ποτέ. Η Βουλή εκβιάζεται και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία φαλκιδεύεται. Ούτε, βέβαια, υπάρχει λαϊκή πλειοψηφία για τη συμφωνία. Ολες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το αντίθετο. Δεν υπάρχει δημοκρατική νομιμοποίηση μέσα στη χώρα, σε κανένα επίπεδο.

Παρ’ όλα αυτά, η συμφωνία έχει πολιτική και ηθική βάση σε άλλο πλαίσιο.  

Γεωπολιτικά μας συμφέρει να κλείσει το θέμα. Γενικότερα, σε μια διεθνή κοινότητα αρχών και ελευθερίας, πρέπει να δεχθούμε ότι το δικαίωμα των γειτόνων σε αυτοπροσδιορισμό είναι ισχυρότερο από το δικό μας δικαίωμα να τους ορίσουμε. Γι’ αυτό οι περισσότεροι διεθνολόγοι, και πολλοί φιλελεύθεροι και κεντροαριστεροί πολίτες, που διαφωνούν σε όλα τα άλλα με τον ΣΥΡΙΖΑ, θέλουν να υλοποιηθεί η συμφωνία.

Ο Ρόντρικ έγραφε ότι οι ελίτ που στηρίζουν την παγκοσμιοποίηση πρέπει να αναγνωρίσουν το τρίλημμα, και να λάβουν μέτρα για να μετριάσουν τις εντάσεις και για να διαχυθούν τα οφέλη του παγκόσμιου εμπορίου σε όλους. Αλλιώς θα εκλεγούν δημοκρατικά αυτοί που προτείνουν τα κλειστά σύνορα. Δυστυχώς δικαιώθηκε σε πολλές περιπτώσεις.

Στο Μακεδονικό μια αριστερή ελίτ, με την επιδοκιμασία μιας φιλελεύθερης, κάνει παρόμοιο λάθος, με αποτέλεσμα να δυναμώνει τους εθνικιστές πολιτικούς που προτείνουν να απομονωθούμε από τη διεθνή κοινότητα. Το τρίλημμα είναι πραγματικό. Τι μπορεί να γίνει για να μετριαστούν οι συνέπειές του;

Πρώτο, όπως πολλοί έγραψαν, θα έπρεπε...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΡΑΓΙΑΔΙΣΤΑΝ: Ετσι τις κέρδισε!

Από τον δρα Απόστολο Κρητικόπουλο

 (Διδάκτωρ Πληροφορικής)

«Οποιος χρησιμοποιεί τον όρο “γεωπολιτική” σε ομιλία του δεν ξέρει τι λέει». Αυτή είναι μια μηδενιστική ρήση, η οποία αστεία απεικονίζει τη γραφική κατάσταση που ζούμε, όπου άπειροι «γεωπολιτικοί» ειδικοί και «τουρκολόγοι» έχουν κατακλύσει τα κανάλια και τα ραδιόφωνα, και ζαλίζουν τον κόσμο νυχθημερόν με βαθυστόχαστες (υποτίθεται) αναλύσεις, οι οποίες στην ουσία αποτελούν υποείδος αμπελοφιλοσοφίας.

 

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση κατά τη διαδικασία εκλογής του Ερντογάν το ότι «έγκριτα» ελληνικά ΜΜΕ όχι μόνο πανηγύριζαν πως ΔΕΝ θα εκλεγεί ο «σουλτάνος» από τον πρώτο γύρο, αλλά κάποια υποστήριζαν ότι έχει πιθανότητες να βγει πρώτος ο Μουχαρέμ Ιντζέ, ο κεμαλιστής αντίπαλός του.  

Fake news μάς είχαν κατακλύσει τις τελευταίες ημέρες, οπότε ο Ιντζέ κατάφερνε να κάνει συγκεντρώσεις εκατομμυρίων οπαδών, ενώ ο Ερντογάν δεν κατάφερνε να συγκεντρώσει παρά ελάχιστους. Και ήρθε το αποτέλεσμα της Κυριακής, η σφαλιάρα ρεαλισμού, όπου ο Ερντογάν στέφθηκε από την πρώτη εκλογική αναμέτρηση απόλυτος νικητής με 52,54%. 

Βέβαια, τα ελληνικά ΜΜΕ πάλι δεν το έβαλαν κάτω: «Δεν νίκησε απόλυτα στη Βουλή τους», «Μπήκε το Κουρδικό Κόμμα και θα έχει προβλήματα ο “σουλτάνος”», «Ο Ιντζέ πέτυχε καταπληκτικό αποτέλεσμα με 30,68% και θα τον δούμε στο μέλλον» (λες και αν εκλεγεί κεμαλιστής, θα σωθεί η Ελλάδα) και λοιπές άστοχες αναλύσεις, βασισμένες σε ευσεβείς πόθους και πολωμένες πολιτικές αντιλήψεις. 

Γιατί όμως κέρδισε ο Ερντογάν τόσο άνετα; 

Η απάντηση είναι πολύ απλή, δεν χρειάζεται διδακτορικό στη «γεωπολιτική»: Ο Ερντογάν είναι ένας πολύ επιτυχημένος εθνικιστής και συντηρητικός πολιτικός, ο οποίος έχει καταφέρει να μιλήσει στο εθνικό φρόνημα και στη θρησκευτική πίστη των Τούρκων.

Παρ’ όλες τις αντιξοότητες της Τουρκίας (νομισματική κρίση, Κουρδικό κ.λπ.), ο Ερντογάν έχει καταφέρει να μιλάει με απλά και κατανοητά λόγια απευθείας στον μέσο Τούρκο. Ο στεντόρειος συντηρητισμός του Ερντογάν μόνο προβλήματα δημιουργεί στην Ελλάδα, όπου διοικούμαστε από εθνομηδενιστική και ενδοτικά διεθνιστική αριστερή κυβέρνηση, και ακόμα ο «δεξιός» συγκυβερνήτης κ. Καμμένος σιγοντάρει με την απάθειά του το προδοτικό ξεπούλημα της Μακεδονίας μας. 

Τη στιγμή που οι Τούρκοι αισθάνονται περήφανοι που έχουν ηγέτη ο οποίος κάνει επεμβάσεις σε ξένες χώρες (Συρία) και ρίχνει άφοβα ρωσικά αεροπλάνα, ενώ αντιστέκεται στον παρεμβατισμό των Γιάνκηδων, εμείς στην Ελλάδα...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ: Από το νεοοθωμανικό ρεύμα στο προσωποπαγές καθεστώς Ερντογάν

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ

Τον Απρίλιο του 2017, η ίδια συμμαχία του Ερντογάν με τους Γκρίζους Λύκους είχε αποσπάσει οριακή νίκη στο δημοψήφισμα για την έγκριση του νέου Συντάγματος που μετέτρεψε την Τουρκία σε προεδρική δημοκρατία με υπερεξουσίες στον ανώτατο άρχοντα. Αν ληφθεί υπόψη και το γεγονός ότι είχε πραγματοποιηθεί νοθεία ειδικά στις κουρδικές περιοχές, είναι σαφές πως η πολιτική φθορά του Τούρκου προέδρου ήταν υπαρκτή.

Από τότε κύλησε αρκετό νερό στο αυλάκι. Ο Ερντογάν επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο και η συμμαχία με τον Μπαχτσελί εξασφάλισε την απόλυτη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση. Κι αυτό παρότι το (φιλο)κουρδικό HDP, με την ηγέτη του Ντεμιρτάς στη φυλακή, υπερέβη με άνεση το όριο του 10% και εδραιώνεται ως παράγοντας στο τουρκικό πολιτικό σύστημα.

Η εκλογική νίκη του Ερντογάν οφείλει πολλά στη στρατιωτική κατάληψη του κουρδικού Αφρίν. Εισέπραξε πολιτικά-εκλογικά την εθνικιστική ευφορία που έχει προκαλέσει στην τουρκική κοινή γνώμη το γεγονός ότι ο τουρκικός στρατός έχει θέσει υπό τον έλεγχό του τη βορειοδυτική Συρία και δεν δείχνει καμία πρόθεση να αποσυρθεί. Στην πραγματικότητα, η Άγκυρα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μελλοντική προσάρτηση, εάν, βεβαίως, της το επιτρέψουν οι συνθήκες.

Προς το παρόν, πάντως διορίζει δημάρχους και νομάρχες και δημιουργεί τουρκικές κρατικές δομές στις κατεχόμενες συριακές περιοχές. Θέλει να επαναλάβει το προηγούμενο της δεκαετίας του 1930, όταν είχε προσαρτήσει τη συριακή επαρχία της Αλεξανδρέττας. Ο Ερντογάν κλείνει το μάτι στον μέσο Τούρκο ψηφοφόρο για να του πει χωρίς λόγια ότι επί των ημερών του η Τουρκία θα κερδίσει εδάφη.

Ο νεοσουλτάνος παραμένει πιστός στο σχέδιό του το 2023 η Τουρκία να έχει εδραιωθεί ως μεγάλη δύναμη. Για να αναδειχθεί, μάλιστα ο ίδιος σε εθνικό ηγέτη δεν αρκούν η εκτεταμένη καταστολή και οι μαζικές εκκαθαρίσεις των κρατικών μηχανισμών από το κίνημα Γκιουλέν, επί της ουσίας από τα δυτικά δίκτυα επιρροής. Χρειάζεται και ένα ιδεολογικό όχημα.

Για να συσπειρώσει γύρω του την κρατική γραφειοκρατία και κυρίως τους στρατιωτικούς, οι οποίοι έχουν δεχθεί ισχυρό πλήγμα, ο Τούρκος πρόεδρος παίζει δυνατά το χαρτί του εθνικισμού-επεκτατισμού. Αυτό, άλλωστε, είναι ο πυρήνας της τουρκικής κρατικής ιδεολογίας και ως εκ τούτου ο κοινός παρονομαστής του τουρκικού πολιτικού συστήματος.

Αντιδυτικό πρόσημο

Στο σημείο αυτό είναι κρίσιμο να σημειωθεί ότι στη δεκαετία 2002-12 η σύγκρουση ήταν ανάμεσα στο νεοοθωμανικό ρεύμα (έλεγχε την κυβέρνηση και υποστηριζόταν εκλογικά από την πλειοψηφία) και στο κεμαλικό “βαθύ κράτος”. Όταν η σύγκρουση αυτή έληξε με την επικράτηση των νεοοθωμανών, ο Ερντογάν εκδήλωσε τάσεις αυτονόμησης από τη Δύση. Η Ουάσιγκτον, μέσω των δικτύων επιρροής που διέθετε στην Τουρκία αντέδρασε, δρομολογώντας έρευνες για διαφθορά.

Ο Τούρκος ηγέτης αντέδρασε με τη σειρά του, στρεφόμενος δυναμικά εναντίον του μέχρι τότε συμμάχου του Γκιουλέν, γεγονός που οδήγησε στην εκδήλωση εμφυλίου πολέμου εντός του νεοοθωμανικού ρεύματος. Όσα στελέχη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης δεν είχαν αναφορά προσωπικά σ’ αυτόν περιθωριοποιήθηκαν ή και διώχθηκαν. Ιστορικά και κορυφαία στελέχη του νεοοθωμανικού ρεύματος, όπως ο Γκιούλ, ο Αρίντς, ο Σενέρ και ο πρώην πρωθυπουργός Νταβούτογλου, είναι εκτός γηπέδου. Στην πραγματικότητα έχουμε μία μετάλλαξη του νεοοθωμανικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης σε πρωσοποπαγές καθεστώς Ερντογάν.

Ενώ το νεοοθωμανικό ρεύμα ως τέτοιο είχε οικοδομήσει ειδική σχέση με τη Δύση, από ένα χρονικό σημείο και πέρα, λόγω των προσωπικών επιλογών του Ερντογάν και της τάσης του να αυτονομηθεί, η σχέση αυτή τραυματίσθηκε. Ειδικά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 διερράγη, με αποτέλεσμα να επιταχυνθεί και να ολοκληρωθεί η μετάλλαξη του νεοοθωμανικού ρεύματος σε προσωποπαγές καθεστώς και μάλιστα με αντιδυτικό πρόσημο. Το αντιδυτικό πρόσημο δεν προκύπτει τόσο από ιδεολογικούς-πολιτικούς λόγους όσο από την ανάγκη προσωπικής πολιτικής επιβίωσης του νεοσουλτάνου, ο οποίος είναι πεπεισμένος πως οι Αμερικανοί επιδιώκουν την ανατροπή του.

Ο εμφύλιος και η μετάλλαξη

Η ανάγκη του Ερντογάν να επιβιώσει τον έχει οδηγήσει σε άλλους δρόμους. 

Στο εξωτερικό επέλεξε τον γεωπολιτικό εναγκαλισμό με τον Πούτιν για να εξισορροπήσει την αμερικανική κεκαλυμμένη εχθρότητα και κατ’ επέκτασιν την προσέγγιση με το Ιράν. Στο δε εσωτερικό συμμάχησε με τους Γκρίζους Λύκους του Μπαχτσελί και προσέλκυσε πρώην κεμαλικούς εθνικιστές.

Συνοψίζοντας...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ: Εκπλήξεις και σημεία που πρέπει να προσέξουμε στις τουρκικές εκλογές

Γράφει ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΥΡΙΓΟΣ

Αναπληρωτής καθηγητής διεθνούς δικαίου & εξωτερικής πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Εάν θα θέλαμε να περιγράψουμε το αποτέλεσμα των τουρκικών προεδρικών και βουλευτικών εκλογών με μία φράση θα λέγαμε ότι από κοινού νικητές ανεδείχθησαν το πολιτικό Ισλάμ της Τουρκίας και οι ακροδεξιοί εθνικιστές. 

Από εκεί και πέραν υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να προσέξουμε.

Ο Ερντογάν δεν μπορούσε να χάσει τις εκλογές. Οι πάντες εκτός Τουρκίας ήσαν βέβαιοι ότι ο Ερντογάν είτε στον πρώτο είτε στον δεύτερο γύρο θα κέρδιζε τις εκλογές. Ο λόγος είναι ότι η κατάσταση στην Τουρκία δεν προσομοιάζει προς δυτικές δημοκρατίες όπου ο πολιτικός που χάνει τις εκλογές, αποσύρεται σπίτι του και συγγράφει τα απομνημονεύματά του. Σε περίπτωση απώλειας της εξουσίας ο Ερντογάν θα κινδύνευε άμεσα να φυλακισθεί, το σύστημα εξουσίας που έχει χτίσει να διαλυθεί, ο ίδιος, η οικογένειά του και οι συνεργάτες του να κατηγορηθούν για παράνομο πλουτισμό κ.λ.π. Ο Ερντογάν δεν είχε το περιθώριο να χάσει τις εκλογές.

Ο Ερντογάν είναι ο πλέον δημοφιλής ηγέτης της Τουρκίας: Είναι γεγονός ότι οι εκλογές έγιναν υπό καθεστώς εκτάκτου ανάγκης. Η προβολή του Ερντογάν από τα ΜΜΕ ήταν συντριπτική. Οι πρόεδροι των εφορευτικών επιτροπών της επαρχίας ήσαν άτομα φίλα προσκείμενα προς την κυβέρνηση. Οι εκπρόσωποι των κομμάτων είχαν αντικατασταθεί από δημοσίους υπαλλήλους. Κατά τη διαλογή των ψήφων έγιναν δεκτά και ασφράγιστα ψηφοδέλτια.

Αυτά, όμως, δεν αρκούν από μόνα τους για να δικαιολογήσουν την πολύ μεγάλη διαφορά μεταξύ του Ερντογάν και του δεύτερου κατά σειράν ανθυποψηφίου του, Μουχαρέμ Ιντζέ, που έφτασε στα 11.000.000 (ή ποσοστό 22%) υπέρ του πρώτου. Ακόμη και η περίφημη μεταφορά καλπών για λόγους ασφαλείας, σε άλλα μέρη, τελικώς επηρέασε μόνον το 0,6% των εκλογικών κέντρων και το 0,2% των ψηφοφόρων. Στην Κωνσταντινούπολη, που οι πιθανότητες νοθείας στις εκλογές ήσαν περιορισμένες, ο Ερντογάν απέσπασε το 50% των ψήφων. Όλα αυτά καταδεικνύουν ότι ασχέτως βίας και νοθείας, ο Ερντογάν παραμένει με διαφορά ο πλέον δημοφιλής ηγέτης της Τουρκίας και κατά πάσα πιθανότητα θα κέρδιζε ούτως ή άλλως τις εκλογές.

Ισχυρότατη παρουσία της ακροδεξιάς: Έκπληξη απετέλεσε το πολύ καλό ποσοστό (11,1%) που πήραν οι «Γκρίζοι Λύκοι» (Κόμμα Εθνικιστικής Δράσεως-ΜΗΡ). Οι πάντες τους υπολόγιζαν περίπου στις μισές ψήφους. Προεκλογικά υποχρεώθηκαν να συμμαχήσουν με τον Ερντογάν προκειμένου να μην επηρεασθούν από το όριο του 10% που απαιτείται για να συμμετάσχει ένα κόμμα στη Βουλή. Απευθύνονταν στο ίδιο εκλογικό ακροατήριο με την περίφημη λύκαινα, την Μεράλ Ακσενέρ, που είχε δημιουργήσει το «Καλό Κόμμα». Παρ’ όλα αυτά τα κατάφεραν.

Επιπλέον, για πρώτη φορά η ακροδεξιά έχει τόσο ισχυρή παρουσία στην τουρκική βουλή, κάτι που πέρασε απαρατήρητο από τη συνήθως ευαίσθητη σε τέτοια θέματα Δύση. Το καλύτερο ποσοστό που είχε η ακροδεξιά στην Τουρκία ήταν 18% στις εκλογές του 1999. Πλέον «Γκρίζοι Λύκοι» και «Καλό Κόμμα» έχουν συνολικό ποσοστό ψήφων 21,1% και από 49 και 43 βουλευτές αντιστοίχως. Στην επόμενη βουλή και τα δύο κόμματα (εκ πεποιθήσεως αντιδυτικά και εναντίον οποιασδήποτε ειρηνικής λύσεως του κουρδικού) είναι δυνητικοί σύμμαχοι του Ερντογάν.

Η τελική αναιμική παρουσία των Κεμαλικών. Το πρόσωπο που αναδείχθηκε κατά την προεκλογική περίοδο ήταν αυτό του προεδρικού υποψηφίου των Κεμαλικών, Μουχαρέμ Ιντζέ. Εν αντιθέσει προς την αρχετυπική εικόνα των Κεμαλικών, ο Ιντζέ δεν ήταν τμήμα των ελίτ της χώρας. Καθηγητής της φυσικής με ταπεινή καταγωγή, προσεύχεται συχνά, επιστρέφει στις μεγάλες εορτές στο χωριό, ξέρει να οργώνει με τρακτέρ κι έχει ρητορικές ικανότητες.

Η συγκέντρωση που έκανε το Σάββατο πριν τις εκλογές στην Κωνσταντινούπολη ήταν πράγματι τεράστια και μπορεί και να προσέγγιζε και τα 2.000.000! Αυτό ενίσχυσε τις ελπίδες των οπαδών του κοσμικού κράτους ότι μπορούσαν να σύρουν τον Ερντογάν σε ένα δεύτερο γύρο. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό. Ο Ιντζέ απέσπασε μόλις το 30,5% των ψήφων ενώ το κόμμα του στις βουλευτικές εκλογές πήρε μόλις 22,5%. Αυτό δείχνει ότι οι Κεμαλικοί εξακολουθούν να βρίσκονται στο παρασκήνιο. Παράλληλα, η μεγάλη συγκέντρωση του Σαββάτου στην Πόλη δείχνει την πόλωση της τουρκικής κοινωνίας. Ένα ποσοστό των Τούρκων, σίγουρα όχι πλειοψηφικό αλλά σημαντικό, αισθάνεται ότι απειλείται άμεσα ο τρόπος ζωής του από τον Ερντογάν.

Οι Κούρδοι τα κατάφεραν! Η δεύτερη έκπληξη των εκλογών ήταν η επιτυχία του φιλοκουρδικού κόμματος (ΗDP) να περάσει το όριο του 10% και να εκπροσωπηθεί στη βουλή. Υπενθυμίζεται ότι τμήμα της ηγεσίας του είναι στη φυλακή ενώ τις τελευταίες ημέρες σημειώθηκαν αρκετά περιστατικά βίας είς βάρος υποψηφίων του. Εκτός από τις περιοχές του Κουρδιστάν όπου σάρωσε, το ποσοστό του ήταν αξιοπρόσεκτο και σε όλες τις μεγάλες πόλεις καθώς και στα παράλια της Τουρκίας. Στην υπόλοιπη κεντρική Τουρκία ήταν ασήμαντο. Η επιτυχία του να εισέλθει στη Βουλή αποδεικνύει ότι τα αποτελέσματα των εκλογών υπήρξαν σχετικώς αντικειμενικά.

Οι τρεις Τουρκίες. Οι εκλογές επιβεβαίωσαν την ύπαρξη «τριών Τουρκιών»: 

ΣΥΡΙΖΑίικου τσαρλατανισμού κωμωδία

Εθνικού τσαρλατάνου εθνική κωμωδία

Σαν σήμερα (1/7/ΧΧΧΧ)

1200: Οι Κινέζοι δημιουργούν τα πρώτα γυαλιά ηλίου από κρύσταλλο

1858: Ο Κάρολος Δαρβίνος σε ομιλία του στη Linnean Society του Λονδίνου αποκαλύπτει τη θεωρία του περί της εξέλιξης των ειδών και της φυσικής επιλογής

1924: Ο Άντι Ντάσλερ και ο αδελφός του Ρούντολφ ιδρύουν εταιρία κατασκευής αθλητικών παπουτσιών. Τον Απρίλιο του 1948 τα δύο αδέλφια θα χωρίσουν... Ο Άντι θα ιδρύσει την Adidas και ο Ρούντολφ την Puma.

1944: Συστήνεται το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα. Το δολάριο αντικαθιστά τον χρυσό ως μέσο των διεθνών συναλλαγών.

1963: Ο Αριστοτέλης Ωνάσης αγοράζει τον Σκορπιό.

1989: Σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας - Συνασπισμού, με πρωθυπουργό τον Τζανή Τζανετάκη.

1860: Πεθαίνει ο αμερικανός εφευρέτης του ελαστικού Τσαρλς Γκουντγίαρ

1904: Πεθαίνει ο ρώσος θεατρικός συγγραφέας Άντον Τσέχοφ