ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ: H μάσκα έπεσε

The ECONOMIST

Στην Τουρκία επικρατεί η αίσθηση πως η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου από την έναρξη των συλλήψεων στα μέσα Δεκεμβρίου. Ακόμη κι αν δεν επαληθευθούν ποτέ οι κατηγορίες και δεν επιβληθούν οι καταδίκες που τις συνοδεύουν, έχουν έρθει στην επιφάνεια αρκετά για να αποθαρρύνουν ξένους και εγχώριους επενδυτές. Αμφισβητείται ανοιχτά η ανεξαρτησία των αστυνομικών αρχών και της Δικαιοσύνης στη χώρα, καθώς και η δυνατότητά τους να επιβάλουν τον νόμο.
Η Τουρκία μοιάζει ξαφνικά πολύ περισσότερο με τη χώρα που προσπαθούσε να αφήσει πίσω της πριν από 12 χρόνια. Ο πληθωρισμός υπερβαίνει το 7%, το νόμισμα διολισθαίνει και το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών βρίσκεται περίπου στο 7%. Η ιδιωτική αποταμίευση, οι ξένες επενδύσεις και οι εξαγωγές συρρικνώνονται.  

Τι πρέπει να γίνει; 

Αν ρωτήσετε οποιονδήποτε παραδοσιακό οικονομολόγο, μάλλον θα σας πει «πρώτον πρέπει να αυξηθούν τα επιτόκια», κάτι το οποίο έγινε τελικά την περασμένη Τετάρτη.

 

Μέχρι όμως τότε, η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας τα διατηρούσε επίμονα κάτω από τα επίπεδα του 8% από τον Μάρτιο. Σύμφωνα με τον Μουράτ Ουσέρ, οικονομολόγο της συμβουλευτικής Instanbul Analytics, το επιτόκιο δανεισμού έπρεπε να είναι στο 11%

Η τουρκική κεντρική τράπεζα μέχρι την περασμένη εβδομάδα προτιμούσε μια εναλλακτική τεχνική, που είναι γνωστή ως μηχανισμός επιλογής των διαθεσίμων, και επιτρέπει στις τουρκικές τράπεζες να διατηρούν ένα τμήμα των απαιτούμενων διαθεσίμων τους σε ξένο νόμισμα και όχι σε τουρκικές λίρες. Οταν εισέρρεαν ξένα κεφάλαια στη χώρα, ο μηχανισμός αυτός λειτουργούσε αποτελεσματικά ανακόπτοντας τις πιέσεις στην τουρκική λίρα. Δεδομένου, όμως, ότι αποδυναμώνεται το νόμισμα, το μόνο αποτέλεσμα είναι ότι αποθαρρύνει τους επενδυτές.  

 

Απηυδησμένοι οι οικονομολόγοι κατηγορούσαν τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για την απέχθειά του στην αύξηση των επιτοκίων. Εχει επανειλημμένως πει πως τα επιτόκια των τραπεζών πρέπει να είναι τα ίδια με τον πληθωρισμό και όχι υψηλότερα. Η κεντρική τράπεζα δεν είναι αρκετά ανεξάρτητη για να του φέρει αντιρρήσεις και μέχρι την περασμένη εβδομάδα υπήρχε η εκτίμηση ότι μάλλον θα υπερισχύσει η θέση του Ερντογάν, τουλάχιστον μέχρι τις δημοτικές εκλογές της 30ής Μαρτίου.

Στο μεταξύ, η κεντρική τράπεζα χρησιμοποιούσε διάφορα μέσα για να αντιμετωπίσει την κερδοσκοπία κατά της τουρκικής λίρας και ιδιαιτέρως τις μαζικές αγορές του τουρκικού νομίσματος με δολάρια. Στις 24 Δεκεμβρίου ανακοίνωσε πως θα έχει προχωρήσει σε αγορές ύψους 450 εκατ. δολαρίων μέχρι το τέλος του έτους και στη συνέχεια σε νέες αγορές ύψους 100 εκατ. δολαρίων μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου. Κάποια στιγμή, όμως, θα εξαντληθεί το οπλοστάσιο της τράπεζας εκτός κι αν αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και επανέλθει η πεποίθηση ότι οικονομία και πολιτική είναι και πάλι υπό καλύτερο έλεγχο.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Εφαλτήριο για τους ισλαμοφασίστες της Αλ Κάιντα.

Της ΜΑΡΩΣ ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

Νέους φόβους για τη στρατολόγηση Ευρωπαίων και Αμερικανών στις τάξεις της Αλ Κάιντα γεννούν οι πληροφορίες για τρεις καινούργιες βάσεις σύρων ακραίων ισλαμιστών στη Νότια Τουρκία.  

 

Στόχος των τζιχαντιστών, σύμφωνα με τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, είναι η εκπαίδευση των ξένων μαχητών που θα οργανώσουν τις επόμενες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, με εφαλτήριο την Τουρκία.  

 

«Η Συρία έχει γίνει μαγνήτης για τους τρομοκράτες στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Ασία και στη Βόρεια Αφρική. Κάθε εβδομάδα μπαίνουν στη Συρία νέοι μαχητές της Αλ Κάιντα από όλο τον κόσμο», υποστήριξε ο υποστράτηγος των στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ Αβίβ Κοτσάβι κατά τη διάρκεια διάσκεψης για την Ασφάλεια, στο Τελ Αβίβ. «Η τρομοκρατία δεν θα μείνει εκεί. Θα εξαπλωθεί σε στρατόπεδα του Λιβάνου και της Χερσονήσου του Σινά και θα επηρεάσει ολόκληρη την περιοχή», πρόσθεσε, επιβεβαιώνοντας τους φόβους που εξέφρασαν αυτή την εβδομάδα και οι βρετανοί και αμερικανοί ομόλογοί του. Ο διευθυντής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών Τζέιμς Κλάπερ αναφέρθηκε σε ένα συγκεκριμένο συριακό παρακλάδι της Αλ Κάιντα, την οργάνωση Αλ Νούσρα, η οποία - είπε - φιλοδοξεί να χτυπήσει στο αμερικανικό έδαφος.  

 

Βάσει του νέου χάρτη της Αλ Κάιντα, οι βάσεις αυτές βρίσκονται κοντά στα σύνορα με τη Συρία και ειδικότερα στις τουρκικές επαρχίες Καραμάν, Οσμανιέ και Σανλιούρφα. Εκτός από την Αλ Νούσρα, η οποία συγκαταλέγεται στις πλέον εξτρεμιστικές οργανώσεις, στην περιοχή δρα επίσης το σκληροπυρηνικό Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και Αλ Σαμ (ISIS). Σε κάθε περίπτωση, αναφέρουν οι βρετανικοί «Τάιμς», τα τουρκοσυριακά σύνορα βρίθουν μεσαζόντων, οι οποίοι αναλαμβάνουν να φέρνουν σε επαφή νεαρούς μουσουλμάνους από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ με σύρους ισλαμιστές. 

 

Βρετανοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι πολλοί νέοι Βρετανοί, οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να αφήσουν τα πάντα πίσω τους προκειμένου να πολεμήσουν ενάντια στο καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασαντ, αγοράζουν φθηνά εισιτήρια για την Τουρκία - ενδιάμεσος σταθμός για τη Συρία - και τελικά εντάσσονται σε ομάδες που πρόσκεινται στην Αλ Κάιντα. Ο Κλάπερ, από την πλευρά του, προειδοποιεί ότι όλοι αυτοί οι νέοι εκπαιδεύονται «ώστε να επιστρέψουν στη χώρα τους και να καθοδηγήσουν περισσότερα τρομοκρατικά χτυπήματα».  

 

Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες εκτιμούν ότι περισσότεροι από 7.000 μαχητές από ξένες χώρες έχουν ταξιδέψει στη Συρία από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου. Βάσει των τελευταίων στοιχείων των αμερικανικών Αρχών, από τους συνολικά 75.000-110.000 μαχητές οι περίπου 26.000 χαρακτηρίζονται εξτρεμιστές.  

Συναγερμός για τους εφήβους

IΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΣΥΡΙΑ: Αποκεφαλισμοί, μάρτυρες χριστιανοί, επίθεση σε Ι.Μ.Χερουβείμ

Tων Δ. Πορφύρη και Π. Σταφυλά

Νέοι αποκεφαλισμοί στη Zara της Συρίας. Το WΑΝnews δημοσίευσε στις 29/01/14 φωτογραφίες που απεικονίζουν νεοτζιχαντιστές να κραδαίνουν τις αποτμηθείσες κεφαλές δύο υπερασπιστών της πόλης. Eπίσης συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό οι θυσίες των χριστιανών προς υπεράσπιση του τόπου τους. Οι μάρτυρες Hossam και Τοny θάφτηκαν με τιμές μαρτύρων  από ελληνορθόδοξους ιερείς (29-1-2014)

Νέες πληροφορίες έρχονται στο φως από μαρτυρίες πρωην τζιχαντιστών της Ευρώπης. Ο νεαρός βέλγος Μichael Delefortrie ( ψευδώνυμο Younés) που επέστρεψε από Συρία, έκανε δηλώσεις  στα μέσα ενημέρωσης (Standaard και VRT tv). Αναγνώρισε το σατανινιστικό τελετουργικό της σφαγής όπου μαθητευόμενοι αποκεφαλιστές στριφογυρίζουν ένα μαχαίρι για πολλά λεπτά στον λαιμό του ομήρου που είναι καθηλωμένος κατά γης. “Είναι βάρβαρο”, μονολογεί. Υπολογίζει ότι οι δήμιοι απενοχοποιούνται σκεπτόμενοι ότι παίρνουν εκδίκηση για τους νεκρούς συντρόφους τους.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του,  αυτός πήγε στο Χαλέπι όπως και οι περισσότεροι Βέλγοι, 400 τον αριθμό. Οι μαχητές ζουν  ανά 20μελείς ομάδες σε πλουσιόσπιτα που έχουν καταλάβει. Λεηλατούν τα υπάρχοντα και τα πουλάνε στην Τουρκία. Συνήθως δεν πολεμούν απλά μαγειρεύουν και γίνονται θεατές των βασανιστηρίων των θυμάτων.

«Σηκώνονται νωρίς το πρωί προσεύχονται και μετά παρακολουθούν μάθημα σεμιναριακής μορφής πάνω στο Ισλάμ….το βράδυ πάλι προσεύχονται.»

Ο ανανήψας νεοτζιχαντιστής αποκαλύπτει το θεωρητικό υπόβαθρο της εκστρατείας.Αυτή ομοιάζει με το σχέδιο ζωής που έθεσαν σε εφαρμογή εβραίοι άποικοι στην Παλαιστίνη που συνέρευσαν από Ευρώπη και Αμερική για να εγκατασταθούν εκεί.Αυτό το σχέδιο στο Ισλάμ ονομάζεται Ηijra δηλ. η μετανάστευση μια λέξη που φέρει σαφέστατη αναφορά στην Εγείρα την ιερή αποδημία του Μωάμεθ κατ΄αντιστοιχία με το “alya” το σχέδιο επαναποικισμού της Παλαιστίνης από Ιουδαίους απαναταχού της γης.

Ο ιδεώδης πολεμιστής για τους θρησκευτικούς εξτρεμιστές είναι αυτός που υλοποιεί αυτό το σχέδιο ζωής σε μια γη μακρινή, συχνά μετά από εκκαθάριση των γηγενών.

Ο πρώην τζιχαντιστής επέστερεψε απογοητευμένος  από την επέλαση του συριακού στρατού αλλά και τις εμφύλιες φονικές έριδες στις τάξεις των διηρεμένων τζιχαντιστών.Εγκατέλειψε το συριακό μέτωπο και επέστρεψε στη χώρα του.Κατά την επιστροφή του δημοσιοποίησε την μαρτυρία του στον ολλανδόφωνο τύπο ενώ μίλησε και σε τηλεοπτικά κανάλια και απευθυνόμενος στους νέους υποστήριξε ότι αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή.

Την Τετάρτη 29/01/14,  οι εξτρεμιστές της Jabhat al-Nusra σε συνεργασία με την Ταξιαρχία Ghuraba’ (των Ξένων) , επιτέθηκαν με ρουκέτες στην Ι.Μ. των Χερουβείμ στην περιοχή της Σειντνάγια που βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο του όρους Καλαμούν και όπου εδράζεται το μνημειώδες άγαλμα του Ιησού Χριστού. Μετά από πολλές αποτυχημένς απόπειρες να καταλάβουν το μοναστήρι τους δυο  τελευταίους μήνες, αυτή τη φορά  κατάφεραν να καταστρέψουν πτέρυγά του. Όπως οι ίδιοι αναφέρουν σε σχολιασμό του βίντεο που ανήρτησαν, σκοπός τους ήταν να κατεδαφίσουν το “ειδωλολατρικό” μνημείο . Ο συριακός στρατός είχε καταφέρει να σταματήσει έφοδο των ένοπλων ομάδων που σκόπευαν να καταλάβουν τη μονή και να τη χρησιμοποιήσουν ως ορμητήριο. Από τότε φυλάσσεται από αξιωματικούς του στρατού που βρίσκονται νυχθημερόν στο εσωτερικό της εκκλησίας και οι οποίοι έχουν εντολή να πυροβολούν οποιονδήποτε πλησιάσει στα 300 μ. Μέχρι αργά το βράδυ δεν είχε γίνει γνωστό αν  φαντάροι φύλακες της Ι.Μ. έχουν τραυματισθεί ή σκοτωθεί. Το βίντεο από την πρόσφατη επίθεση με αγγλικού υπότιτλους:

Με  αμείωτο ρυθμό συνεχίζονται και οι θυσίες νέων χριστιανών προς υπεράσπιση του τόπου τους:

"Επίγεια σοφία"

Το IQ του όχλου, ισούται με το IQ του πιο ηλίθιου που είναι μέσα σ’ αυτόν, διαιρεμένο δια του πλήθους του. 

Terry Pratchett, Βρετανός συγγραφέας 

Το πλήθος έχει πολλά κεφάλια, αλλά καθόλου μυαλό.

Thomas Fuller, 1608-1661, Άγγλος στοχαστής

Πας όχλος φοβερός.

Ξενοφών, 430-355 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ιστορικός

Σαν σήμερα (2/2/ΧΧΧΧ)

1795: Ο γάλλος σεφ Νικολά Απέρ ανακαλύπτει την κονσερβοποίηση ως μέθοδο διατήρησης των τροφών

1828: Ιδρύεται η «Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα» από τον Ιωαννη Καποδίστρια

2006: Αποκαλύπτεται το σκάνδαλο παρακολούθησης των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων του πρωθυπουργού και στελεχών της κυβέρνησης

1853: Γεννήθηκε ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής

1950: Πεθαίνει ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, από τους σημαντικότερους μαθηματικούς του κόσμου

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ:Ας παραδώσουμε το κράτος στις μηχανές

Toυ ΘΟΔΩΡΗ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Τη στιγμή που θα γίνει εφικτό η διακυβέρνηση μιας χώρας να μπορεί να γίνεται αυτόματα από τα κομπιούτερ, εισηγούμαι επισήμως: Να το κάνουμε. 

Η Ελλάδα να αποκτήσει ένα μηχάνημα για κυβέρνηση. Να πάρουμε την ευθύνη και τον κόπο από τους Homo sapiens που κατοικούν εδώ και να τη δώσουμε σε ό,τι τεχνητές νοημοσύνες προκύψουν στο μέλλον.  

Εδώ που τα λέμε, δεν χρειάζεται καν να περιμένουμε τις τεχνητές νοημοσύνες -υπάρχουν πλυντήρια πιάτων που θα ήταν λιγότερο καταστροφικά στη διακυβέρνηση της χώρας από το ελληνικό πολιτικό προσωπικό των τελευταίων 40 χρόνων.  

«Τεχνολογία» είναι οι τεχνικές λύσεις που βρίσκει ο ανθρώπινος νους για τα προβλήματα της ζωής, από τη μετακίνηση ανθρώπων και προϊόντων σε μεγάλες αποστάσεις, μέχρι την πολιομυελίτιδα. 

Η διακυβέρνηση μιας χώρας είναι ένα περίπλοκο πρόβλημα της ζωής, η δημόσια διοίκηση ένας σοβαρός γρίφος. Οχι μόνο στην πτωχευμένη Ελλάδα, παντού. Η τεχνολογία μπορεί να κόψει γόρδιους δεσμούς και σ’ αυτό τον τομέα. Το κάνει ήδη σε χώρες άλλες, αλλιώτικες.
Η Εσθονία είναι μια χώρα στις ακτές της Βαλτικής με πληθυσμό αντίστοιχο της Θεσσαλονίκης. Ολοι οι γείτονές της της έχουν φερθεί σα φιλόξενο πατάκι τους προηγούμενους αιώνες, και είναι επισήμως ανεξάρτητο κράτος μόλις από το 1991. Σήμερα είναι η πιο πλούσια από τις χώρες που αποσχίστηκαν από τη Σοβιετική Ενωση, και η πιο δημοκρατική. Το επίπεδο ζωής και η νοοτροπία των Εσθονών μοιάζουν περισσότερο με των απέναντι γειτόνων της Σκανδιναβίας παρά με της Λεττονίας και της Λιθουανίας (για να μην πούμε για τη Λευκορωσία) στα νότια. Και η Εσθονία είναι καλύτερη από όλες σε ένα πράγμα: Την ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Η μικροσκοπική αυτή δημοκρατία έχει χρησιμοποιήσει περισσότερο από όλες τις χώρες του κόσμου την τεχνολογία για να κάνει τη ζωή των πολιτών πιο εύκολη και τη λειτουργία των μηχανισμών του κράτους πιο ευέλικτη και αποτελεσματική. Υπάρχει εκεί ένας μοναδικός τρόπος να ταυτοποιούνται οι πολίτες, με μια ταυτότητα που περιέχει έναν αριθμό και ένα τσιπάκι με το κλειδί κρυπτογράφησης που τους επιτρέπει να υπογράφουν ηλεκτρονικά. Πλέον κυκλοφορούν και ταυτοποιημένες κάρτες SIM για κινητά, ώστε οι πολίτες να μπορούν να κάνουν όλες τους τις συναλλαγές που χρειάζονται με επίσημη ταυτοποίηση από το κινητό, απλά πληκτρολογώντας έναν κωδικό.
Δεν υπάρχουν δημόσιες υπηρεσίες που θα ζητήσουν από πολίτη υπογεγραμμένο χαρτί από υπηρεσίες σε άλλους ορόφους ή άλλα κτίρια. Ολες οι απαραίτητες πληροφορίες υπάρχουν online, τίποτα δεν «χάνεται» και κανένας δεν χρειάζεται να ψάχνει σε σκωροφαγωμένους φακέλους καθώς άνθρωποι ξεροσταλιάζουν σε ουρές. Ο πολίτης έχει πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες του και μπορεί να τις στείλει σε όποια δημόσια υπηρεσία θέλει ηλεκτρονικά. Εφόσον το κράτος μπορεί να επιβεβαιώσει ηλεκτρονικά την ταυτότητά του, όλες οι υπηρεσίες μπορούν να είναι διαθέσιμες ηλεκτρονικά - ακόμα και οι εκλογές. Εφόσον είσαι Εσθονός πολίτης μπορείς να ψηφίσεις από οπουδήποτε. Οι φορολογικές δηλώσεις συμπληρώνονται σχεδόν από μόνες τους κατά τη διάρκεια του χρόνου, καθώς όλες οι εισφορές καταγράφονται στο σύστημα από τους εργοδότες όταν γίνονται, και το τραπεζικό σύστημα είναι υποχρεωμένο να μοιράζεται συγκεκριμένες πληροφορίες με το κράτος (δόσεις δανείων κ.λπ.). Οι πολίτες παίρνουν τις επιστροφές φόρου απευθείας στον τραπεζικό τους λογαριασμό δύο μέρες μετά την υποβολή της δήλωσης.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς την τρόικα;

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Στην αρχή ακουγόταν ως πολιτικό σοβιετικό σχήμα. Η τρόικα του 1923-24 με τους Στάλιν, Ζινόβιεφ, Κάμενεφ είχε πολεμήσει τον τροτσκισμό μετά τον θάνατο του Λένιν. Η τρόικα των Μπέρια, Μαλένκοφ, Μολότοφ είχε αναλάβει την ηγεσία στην ενδιάμεση περίοδο ανάμεσα στον θάνατο του Στάλιν και την άνοδο του Χρουστσόφ. Ούτως ή άλλως, η τρόικα είναι λέξη ρωσική. Αναφέρεται στο παραδοσιακό έλκηθρο που σέρνουν τρία άλογα και στην πολιτική στα σχήματα τριανδρίας που έχουν το πλεονέκτημα ότι δεν μπορεί να υπάρξει ισοψηφία σε μια απόφαση. Η τρόικα, όμως, στην Ελλάδα ήταν άλλη ιστορία.
 
Τα μέλη ήταν τρία όχι για να υπάρχει πλειοψηφία, αλλά επειδή την επίβλεψη της ελληνικής οικονομίας είχαν αναλάβει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Κομισιόν. Στην αρχή παρουσιάστηκαν ως παρατηρητές, σύντομα έγινε αντιληπτό ότι αφού βάζουν τα λεφτά τους έχουν τη δυνατότητα να λένε πού θα πάνε αυτά και τελικά έγινε αποδεκτό ότι κάνουν κουμάντο.  

Τρία χρόνια Ελληνες και τροϊκανοί ανέχθηκαν οι μεν τους δε. Στην αρχή δύσκολα. Μετά βρέθηκε ένα modus vivendi, με την τρόικα να κάνει τον σκληρό μπαμπά, την κυβέρνηση τη μαμά και τους πολίτες τα παιδάκια: «Πάρε αυτά, αλλά κοίτα, κακομοίρη μου, μην το μάθει ο πατέρας σου γιατί θα μας σφάξει και τους δύο». 

Τώρα και αυτή η ιστορία πλησιάζει στο τέλος της. Κάτι με την ελληνική προεδρία, κάτι με το τέλος των δόσεων, κάτι με τις εκλογές, η τρόικα δεν πρόκειται να έρθει στους επόμενους τέσσερις μήνες και με το πέρασμα του χρόνου θα γίνει παρελθόν. Οπως είπε ο πρόεδρος των Σοσιαλιστών Δημοκρατών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Χάνες Σβόμποντα, «ήρθε η ώρα να αποχωρήσει η τρόικα και η Ελλάδα να αναλάβει την ευθύνη των μεταρρυθμίσεων που πρέπει να γίνουν στη χώρα». Εκτός αν είναι προτιμότερο το καβαφικό κλισέ «και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύση».
 
Οπως συμβαίνει με τα παιδιά, έφτασε η στιγμή για τους Ελληνες να μάθουν να ζουν μόνοι. Με άλλα λόγια, να γίνουν υπεύθυνοι πολιτικοί και πολίτες.  

Γιατί είναι εύκολο όταν απέχεις 32% από την εξουσία, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, να λες ότι την επομένη που θα έχεις βγει κυβέρνηση θα το σκίσεις το μνημόνιο. Αλλα όταν είσαι πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις και πρέπει να αντιμετωπίσεις το θέμα σοβαρά, πιστεύεις ότι μόνο το 5% είναι επαχθές και μπορεί να διαγραφεί, όπως είπε ο Σταθάκης.
 
Τη μεγάλη ευθύνη, όμως, την έχουν οι πολίτες:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ούτε καν καθρεφτάκια!

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Πόσο διασκεδαστικό θα ήταν εάν κάποιος «κοινός θνητός» είχε τη δυνατότητα να καθίσει σε μία ακρούλα του μεγάλου και αναπαυτικού (σίγουρα) γραφείου στο οποίο οι αρμόδιοι «ειδικοί» των «πρώτης γραμμής» υπουργείων συνδιαλέγονται, όταν σκαρφίζονται αυτά που η κυβέρνηση στη συνέχεια ανακοινώνει ως «νέα μέτρα» και «ρυθμίσεις»...

Θα πρέπει να είναι το ίδιο ενδιαφέρον παντού στον κόσμο, όχι μόνο στην Ελλάδα. Και οι υπόλοιπες χώρες δεν πηγαίνουν πίσω, απλώς για να παινέψουμε τα γένια μας, εμείς, ως λαός, καμαρώνουμε για την ευρηματικότητά μας. Η κυβέρνηση εξασκεί, βέβαια, αυτό το προσόν, θα έλεγε κανείς, μάλλον λανθασμένα. Διαφορετικά, δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει την έμπνευση «επιδόματος λόγω αιθαλομίχλης»!

Το ζήτημα είναι, όμως, ότι όσο καλή διάθεση και να έχει (που δεν έχει) ο Ελληνας πολίτης, δεν έχει άλλες αντοχές. Εχουμε κάνει εκπτώσεις πάμπολλες, έφτασε πια ο κόμπος στο χτένι.

Η πολιτική ένδεια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, είναι πλέον απογοητευτική, η αδυναμία δε να βρεθεί ένας πραγματικός ηγέτης, με την πλήρη έννοια του όρου, ικανός να φέρει την αλλαγή, είναι τρομακτική. 

Εν όψει των ευρωεκλογών, η ένδεια αυτή γίνεται πιο εμφανής.

Και τούτο διότι οι μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες κάνουν αφιερώματα στους πολιτικούς ηγέτες των χωρών της Ε.Ε. και στους υποψήφιους των παρατάξεων στις ευρωεκλογές. Εκεί έχει κανείς, λοιπόν, την ευκαιρία να διαβάσει για την πορεία του καθενός, από πού ξεκίνησε και πού έχει φτάσει σήμερα. Ε, κλαύ' τα!

Υπάρχουν αναμφισβήτητα και αξιόλογοι άνθρωποι, η πλειονότητα όμως δεν πείθει, κάτι που αποτυπώνεται άλλωστε στις δημοσκοπήσεις.

«Ποιος είναι στην πραγματικότητα ο Αντώνης Σαμαράς;», διερωτάται για παράδειγμα η γαλλική εφημερίδα «Le Monde».

Και σε ένα σημείο γράφει:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Λαμόγια και λαμόγια

Toυ ΚΩΣΤΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗ

Πριν από αρκετά χρόνια, στην περιοχή της Ομόνοιας έβγαζε το ψωμί του ένας παπατζής του παλιού καλού καιρού. Δεν έχω δει άνθρωπο με τόσο κοφτερή ματιά σαν τη δική του. Τα χέρια του -προφανώς ύστερα από χρόνια εξάσκησης- κινούσε άλλοτε με ασύλληπτη ταχύτητα μπερδεύοντας τα τραπουλόχαρτα, άλλοτε κατέβαζε στροφές για να προσελκύει τους περαστικούς να δοκιμάσουν την τύχη τους.  

Περνώντας από εκεί σχεδόν καθημερινά, αφιέρωνα λίγα λεπτά θαυμάζοντας την τέχνη του. Και κυρίως για να ταξινομώ τις αντιδράσεις αυτών που ποντάριζαν, σίγουροι ότι η δική τους ματιά και η ευφυΐα υπερτερούσαν από αυτήν του παπατζή. «Εδώ παπάς, εκεί παπάς…». Είχα σημαδέψει έναν τύπο, καλοβαλμένο, πάντα γραβατωμένο, τακτικό πελάτη, που όταν η ομήγυρη ήταν διστακτική, έβαζε λεφτά, έβρισκε τον παπά και κέρδιζε. Μαέστρος και αυτός στην αποστολή του. Πού και πού έχανε, για να μην κινεί υποψίες. Χάρη σ’ αυτόν, το παιχνίδι άναβε, ουρές οι υποψήφιοι τυχεροί που τσίμπαγαν το δόλωμα. Εάν δεν ντρεπόμουν μη με δει κάποιος γνωστός, σίγουρα θα υπέκυπτα στον πειρασμό. Σωστά μαντέψατε, έμπειροι αναγνώστες. Ο «καθωσπρέπει» κράχτης του παπατζή ήταν το λαμόγιo του.

Για την προέλευση της λέξης υπάρχουν διάφορες ξενόφερτες εκδοχές – στα δικά μας λεξικά φέρεται αγνώστου ετυμολογίας ή αγνοείται. Αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο στο «λαμόγιο» να εισβάλει δυναμικά στο γλωσσάρι μας, κατακτώντας υψηλή θέση στη συχνότητα χρήσης. Εμπλουτίστηκε μάλιστα, αυθαιρέτως και μη, σε γκάμα ιδιοτήτων ώστε ο αβανταδόρος, ο απατεωνίσκος που με το αζημίωτο εξυπηρετεί σκοπούς τρίτων, να αποτελεί φτωχό συγγενή του νεοελληνικού λαμόγιου. 

Για να μην πελαγοδρομούμε, ας συμφωνήσουμε στο ότι, όπως υπάρχουν μεγάλα και μικρά ψάρια, υπάρχει κλίμακα και στα λαμόγια, των οποίων η προέλευση δεν είναι ταξική. Κι επειδή, παρά τις προόδους της τεχνολογίας, «ηθικόμετρον» δημόσιου και ιδιωτικού βίου δεν έχει εφευρεθεί, ας διατηρούμε την ψυχραιμία μας όταν λαμόγια καταγγέλλουν άλλους για λαμογιές σε αυτό τον χορό των ανανηψάντων. Και τι να πρωτοπρολάβει να διαλευκάνει η τυφλή Δικαιοσύνη μπροστά σε αυτό το νέο απίστευτο κουβάρι; Φαντασθείτε να μην είχαν προηγηθεί τόσες και τόσες καθάρσεις, έτσι;

Τουλάχιστον ο παπατζής και το λαμόγιο του έβλαπταν μόνο τις τσέπες των αφελών (;) περαστικών.  

Με λιτό τρόπο, ο πολυπράγμων Ιταλός Κάρλο Τσιπόλα στο ολιγοσέλιδο εγχειρίδιο «Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας», που έτυχε θερμής υποδοχής παντού, λέει μεταξύ άλλων: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δέκα εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας!

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Ο Σαμαράς στο δρόμο του Γιωργάκη. Πανικόβλητος από τις δημοσκοπήσεις υποσχέθηκε 440.000 νέες θέσεις εργασίας. Καλά πάει. Σε λίγο θα φτάσει τον Μίστερ "λεφτά υπάρχουν" που είχε τάξει 10 εκατομμύρια.  

Κλικ παρακάτω για να δείτε το σποτ της πασοκάρας...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μετά τις άδειες κυκλοφορίας τέλος και το χαρτί για τις ταυτότητες στο χρεοκοπημένο Μπουρδέλο - Αντε με το καλό και με τον Αλέξη "τιμονιέρη" να μείνουμε και από κωλόχαρτο αλλά Βενεζουέλα...

Μόνο σε απολύτως αναγκαίες περιπτώσεις θα εκδίδονται δελτία ταυτότητας, μέχρι το υπουργείο Δημόσιας Τάξης να προμηθευτεί τις νέες παρτίδες του ειδικού χαρτιού και των αυτοκόλλητων ταινιών (ζελατίνες), τα οποία τελειώσαν.

Σύμφωνα με πληροφορίες, από το αρχηγείο έχει φθάσει σήμα σε όλα τα τμήματα ασφαλείας της χώρας, το οποίο αναφέρει ότι μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου, λόγω της έλλειψης χαρτιού, θα εκδίδονται μόνο τα απαραίτητα δελτία, καθώς το πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί άμεσα και χρειάζεται τουλάχιστον ένας μήνας έως ότου παραλειφθούν οι νέες παρτίδες.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ενας άλλος αραβικός κόσμος είναι εφικτός, 3 χρόνια μετά την εξέγερση

Της ΕΙΡΗΝΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ακριβώς τρία χρόνια μετά το ξέσπασμά τους, οι λαϊκές εξεγέρσεις οι οποίες πρωτοξεκίνησαν στην Τυνησία τον Δεκέμβριο του 2010 και εξαπλώθηκαν σε μεγάλο μέρος του αραβικού κόσμου μοιάζουν με ένα όμορφο όνειρο που τσακίστηκε πάνω στα σκληρά βράχια της πραγματικότητας.

Το έδειξαν οι χιλιάδες άνθρωποι που βγήκαν στους δρόμους της Τύνιδας, διαδηλώνοντας για τη φτώχεια και την ανεργία, στην επέτειο του ξεσηκωμού. Και αυτά στη μοναδική χώρα όπου η Αραβική Ανοιξη έδωσε, με μεγάλες δυσκολίες, κάποιους χειροπιαστούς καρπούς: υιοθετήθηκε ένα σχετικά φιλελεύθερο σύνταγμα και ο πολυκομματισμός εδραιώνεται στην πολιτική ζωή.

Στην Αίγυπτο, τη ναυαρχίδα του αραβικού κόσμου, η πλατεία Ταχρίρ έριξε τον Μουμπάρακ στις 25 Ιανουαρίου του 2011. Στις ελεύθερες εκλογές που ακολούθησαν εξελέγη πρόεδρος ο Μοχάμεντ Μόρσι, της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Αλλά ο κόσμος ξαναβγήκε στην πλατεία πέρυσι το καλοκαίρι, καταγγέλλοντας τον αυταρχισμό του νέου ισλαμιστικού καθεστώτος. Ο στρατός έκανε πραξικόπημα, τον Ιούλιο, και κυβερνάει σήμερα την Αίγυπτο.

«Είναι η "Αραβική Ανοιξη" νεκρή;» ρωτήσαμε  τον Αντρέα Τέτι, διευθυντή του Κέντρου για την Παγκόσμια Ασφάλεια και τη Διακυβέρνηση στο Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν, στη Σκωτία, ειδικό σε θέματα Μέσης Ανατολής.

«Οι επαναστατικές διαδικασίες δεν είναι ποτέ μια απλή γραμμική υπόθεση. Ακόμη και όταν στέφονται τελικά με επιτυχία, υπάρχει πάντα μια φάση αντεπαναστατική. Αυτό συμβαίνει τώρα. Είναι εύκολο να πούμε ότι οι αραβικές εξεγέρσεις δεν οδήγησαν πουθενά, ότι τα καθεστώτα αντεπιτέθηκαν με επιτυχία, όπως στην Αίγυπτο ή στο Μπαχρέιν, ή με αίμα, όπως στη Συρία. Και είναι εύκολο να δούμε την Αίγυπτο ή τη Λιβύη σαν παραδείγματα υποσχέσεων που δεν τηρήθηκαν και μεταβάσεων που απέτυχαν» μας λέει.

 «Αλλά η ιδέα ότι οι εξεγέρσεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν αμέσως σε δημοκρατική αλλαγή χωρίς καμία δυσκολία είναι εξαιρετικά απλοϊκή. Αντιμετώπισαν τρομερά εμπόδια: το "βαθύ κράτος" είναι εξαιρετικά καλά εδραιωμένο, οι "επαναστάτες" διασπασμένοι, τα ΜΜΕ απολύτως ελεγχόμενα και οι περιφερειακές και διεθνείς δυνάμεις - από τη Σαουδική Αραβία ως τις ΗΠΑ - δεν στήριξαν την αλλαγή» τονίζει ο Τέτι.

«Νομίζω ότι η πιο σημαντική διάσταση στην πολιτική της Μέσης Ανατολής είναι το αίτημα των λαών για οικονομική και κοινωνική δικαιοσύνη. Θυμηθείτε ότι το πιο δημοφιλές σύνθημα στις εξεγέρσεις ήταν "ψωμί, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη". Και πράγματι, το λαϊκό αίτημα έμεινε αναπάντητο. Πάρτε το αιγυπτιακό καθεστώς για παράδειγμα: οι κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ήταν σχεδόν πανομοιότυπες με εκείνες του Μουμπάρακ. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ένα ισχυρό μέρος της ηγεσίας της Αδελφότητας είναι επιχειρηματίες. Αν είχαν μείνει οι ισλαμιστές στην εξουσία, θα ήταν πολύ προφανές ότι δεν είχαν καμία απάντηση για τη φτώχεια στην Αίγυπτο. Θα ήταν πολύ προφανές γιατί θα συνέχιζαν πολιτικές όπως οι ιδιωτικοποιήσεις, η μείωση των μισθών και η υπονόμευση των συνδικάτων, ακριβώς όπως έκανε ο Μουμπάρακ και όπως κάνει τώρα η κυβέρνηση του στρατού» προσθέτει.

«Η σημασία των αραβικών εξεγέρσεων είναι ότι, επιτυχείς ή όχι, ήταν μια άνευ προηγουμένου κινητοποίηση ενάντια στον αυταρχισμό και στην κοινωνική και οικονομική αδικία, χωρίς την οποία η δημοκρατία παραμένει ένα άδειο κέλυφος. Αυτός είναι ο λόγος που οι εξεγέρσεις έγιναν σύμβολο μιας παγκόσμιας αντίδρασης κατά της διάβρωσης της δημοκρατίας. Παρά το γεγονός ότι κινήσεις όπως οι Αγανακτισμένοι ή το Occupy ήταν τοπικές, ο κόσμος από τη Μέση Ανατολή ως την Ευρώπη και τις ΗΠΑ διαμαρτυρήθηκε κατά της κοινωνικής αδικίας, της μαζικής εξαθλίωσης, της ποινικοποίησης της διαμαρτυρίας» τονίζει ο συνομιλητής μας.

Και καταλήγει: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Δεύτερη θερμή Aραβική Aνοιξη;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΥ

«Πρόκειται για μια εξέγερση;» 

- «Oχι μεγαλειότατε, πρόκειται για μια επανάσταση!» 

Aυτός ο διάλογος στις 15 Iουλίου 1789 στο Aνάκτορο των Bερσαλλιών που αποδίδεται στον Λουδοβίκο τον 16ο και τον αυλάρχη του, έστω και αν πρόκειται για μια εκ των υστέρων κατασκευή, αποδίδει την αδυναμία άμεσης κατανόησης των μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών ανατροπών.

Aυτή είναι και η θέση του κύριου άρθρου της «Mοντ» με ημερομηνία 14 Iανουαρίου, όπου φωτίζει τις απλουστεύσεις και τις διαστρεβλώσεις με τις οποίες η Δύση προσεγγίζει τα δραματικά γεγονότα των τριών τελευταίων χρόνων στον αραβομουσουλμανικό κόσμο.

Nα προσθέσουμε ότι ανάλογες απλουστεύσεις και μανιχαϊστικές προσεγγίσεις έγιναν και στην Eλλάδα σε σχέση με τις εξελίξεις στην Tουρκία.

Tρία χρόνια μετά την πτώση του Mπεναλί ένα είναι βέβαιο: Δεν υπάρχει δυναμική, προοπτική και δυνατότητα παλινόρθωσης αυταρχικής σταθερότητας στον Aραβικό Kόσμο, όπως δεν υπάρχει περίπτωση δικτατορίας των στρατηγών στην Tουρκία και όπως δεν υπάρχει περίπτωση παλινόρθωσης του Kομμουνισμού στη Pωσία.

Στην Aίγυπτο, την Tυνησία αλλά και την Tουρκία υπάρχει αλλού ως δυναμική μειοψηφία αλλού ως συντριπτική πλειοψηφία η απόρριψη κάθε είδους πολιτικού αυταρχισμού κοσμικού ή θρησκευτικού, ταυτόχρονα με τη διαφοροποιημένη ανά χώρα ικανότητα του Πολιτικού Iσλάμ να αναλάβει ευθύνες κυβερνητικής διαχείρισης.

Mπορεί ο στρατηγός Σίσι να ανέτρεψε τον Mόρσι, αλλά χρειάσθηκε η αυτο-ακύρωση του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου της Aιγύπτου για να επανέλθει ο στρατός στην εξουσία ως κατάσταση έκτακτης ανάγκης, σκιά της αποδοχής και επιβολής που είχαν οι διάδοχοι του Nάσερ, Σαντάτ και Mουμπάρακ.

Oι κοσμογονικές κοινωνικές και πολιτικές ανακατατάξεις στον αραβομουσουλμανικό κόσμο συντελούνται με φόντο την περιορισμένη -αν όχι ανύπαρκτη πλέον- βούληση και δυνατότητα της Δύσης, κυρίως των HΠA δηλαδή, να επηρεάσουν τόσο τις περιφερειακές ισορροπίες όσο και τις εσωτερικές εξελίξεις.

Aργά αλλά σταθερά και με μια μη αντιστρέψιμη δυναμική αναδύεται μια νέα Mέση Aνατολή, όπου οι μεγάλες περιφερειακές δυνάμεις θα διαμορφώνουν μεταξύ τους τις γεωπολιτικές ισορροπίες -με τις HΠA να μπορούν να επιδρούν διορθωτικά, όπως άλλωστε πράττουν σήμερα στη Συρία και το Iράν με τη βοήθεια της Pωσίας- ενώ οι εσωτερικές ισορροπίες θα ορίζονται από τη δυναμική μιας ολοένα πιο μεγάλης χειραφετημένης μερίδας της κοινωνίας, που δεν θα δέχεται κανενός είδους και περιτυλίγματος πατερναλισμό.

Tην Aραβική Aνοιξη, όπως πολύ σωστά επισημαίνει η «Mοντ», επεχείρησε να χειραγωγήσει η Σαουδική Aραβία, στηρίζοντας στη Συρία την Aλ Kάιντα και στην Aίγυπτο τον στρατηγό Σίσι και μετατρέποντας τη Mέση Aνατολή σε πεδίο αντιπαράθεσης με το Iράν.

Tη δυναμική της ανατροπής της επερχόμενης δεύτερης θερμής άνοιξης, που θα διαδεχθεί τον σημερινό χειμώνα, θα την γνωρίσουν με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικό βαθμό και η Σαουδική Aραβία και τα Eμιράτα και το Iράν.

H αστάθεια, ο μεταβατικός χαρακτήρας των εσωτερικών καθεστωτικών ισορροπιών, θα είναι ο κοινός παρονομαστής των εξελίξεων στον αραβομουσουλμανικό κόσμο:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: H Aιγυπτιακή καταστροφή

Του Roger Cohen / New York Times

Στο Νταβός, προ ημερών, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι μίλησε πολύ για το Ιράν. Μίλησε πολύ για τη Συρία. Μίλησε πολύ για το Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Αλλά δεν βρήκε ούτε μία λέξη να πει για την Αίγυπτο. 

Ήταν μία εξόφθαλμη παράλειψη. Η Αίγυπτος, που  φιλοξενεί περίπου το ένα τέταρτο των Αράβων και είναι το στήριγμα της Αραβικής Άνοιξης, βρίσκεται σε καταστροφική κατάσταση. Η πλατεία Ταχρίρ έμβλημα της νεανικής ελπίδας και της αντι - δικτατορικής αλλαγής πριν από τρία χρόνια, τώρα βρίσκεται στα χέρια Αιγυπτίων που ζητούν από έναν ήρωα του στρατού να ποδοπατήσει τους «τρομοκράτες» της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Παρ' όλα αυτά σε μία ομιλία που είχε ως στόχο να διαψευσθεί αυτό που αποκάλεσε «μύθο της αποδέσμευσης» - ότι δηλαδή οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβαρημένες από τους πολέμους αποχωρούν από τη Μέση Ανατολή - ο Κέρι δεν μίλησε για ένα κράτος που είναι σύμμαχος των ΗΠΑ, λαμβάνει περίπου 1,3 δισ. τον χρόνο σε στρατιωτική βοήθεια και σήμερα αποτελεί σύμβολο της διάψευσης των αμερικανικών προσδοκιών για μία πιο ανεκτική και δημοκρατική Μέση Ανατολή. 

Η σιωπή ήταν αποκαλυπτική.

Η κυβέρνηση Ομπάμα βρισκόταν παντού στη Αίγυπτο, αρχικά υποστηρίζοντας τον Χόσνι Μουμπάρακ, μετά αυτούς που τον έδιωξαν, μετά προσπαθώντας να οικοδομήσει παραγωγικές σχέσεις με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο Μοχάμεντ Μόρσι, μετά υποστηρίζοντας το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Μόρσι πριν από έξι μήνες (χωρίς να το αποκαλεί πραξικόπημα) και τελικά υποστηρίζοντας ότι ο στρατός με επικεφαλής τον στρατηγό Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι «αποκαθιστούσε τη δημοκρατία».

Αυτή η «αποκατάσταση» περιλαμβάνει μία σφοδρή καταστολή της Αδελφότητας, που χαρακτηρίστηκε τρομοκρατική οργάνωση στις 25 Δεκεμβρίου και όλων όσων δεν υποκλίνονται στον Σίσι, του οποίου η κτηνώδης νέα τάξη έχει αφήσει πάνω από 1000 νεκρούς. Περιλαμβάνει τη γρήγορη υιοθέτηση ενός συντάγματος που καταρτίστηκε από μία επιτροπή 50 μελών συμπεριλαμβανομένων δύο εκπροσώπων ισλαμικών κομμάτων. Το σύνταγμα απέσπασε την υποστήριξη του 98,1% των ψηφοφόρων. Του 98,1% του 38,6% των Αιγυπτίων που ψήφισε: οι περισσότεροι είτε φοβούνται (η Αδελφότητα) είτε έχουν απελπιστεί (η γενιά του Twitter που πυροδότησε την επανάσταση στην πλατεία Ταχρίρ) είτε είναι απαθείς.

Η Αίγυπτος είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της αμερικανικής αποδέσμευσης που ο Κέρι προσπάθησε να διαψεύσει. Τα δισεκατομμύρια της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων προς τον Σίσι είναι πιο σημαντικά από το δισεκατομμύριο των ΗΠΑ. Η Αμερική παρακολουθεί και αμφιταλαντεύεται καθώς η πιο σημαντική αραβική κοινωνία έχασε την επανάσταση της. Αυτή η αιγυπτιακή πανωλεθρία συνιστά μία σημαντική στρατηγική αποτυχία των Ηνωμένων Πολιτειών, και φυσικά, όπως οι κόκκινες γραμμές που αποδείχθηκαν όχι και τόσο κόκκινες στη Συρία, στέλνει το μήνυμα της αμερικανικής αποχώρησης. 

Τώρα μοιάζει σχεδόν σίγουρο ότι ο Σίσι θα θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος και θα κερδίσει.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Δεν θα παραμείνει ενιαία χώρα για πολύ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Δύο χώρες σε συσκευασία μίας ήταν ανέκαθεν η Ουκρανία. 

Το προηγμένο βόρειο και ανατολικό τμήμα της ήταν πάντα φιλορωσικό. 

Το καθυστερημένο νότιο και δυτικό κομμάτι της ήταν πολύ συχνά υποτελές σε ξένες, κεντροευρωπαϊκές δυνάμεις. 

Ακόμη και στα εβδομήντα χρόνια που η Ουκρανία αποτελούσε σοσιαλιστική δημοκρατία της Σοβιετικής Ενωσης και έχαιρε της απόλυτης εμπιστοσύνης της Μόσχας, οι διαφορές ανάμεσα στα δυο τμήματά της έγιναν φανερές και κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ενώ πέντε εκατομμύρια Ουκρανοί έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας εναντίον των Γερμανών, ταυτόχρονα δεκάδες χιλιάδες άτομα από τα δυτικά τμήματα της Ουκρανίας πολέμησαν στο... πλευρό των Γερμανών ναζί εναντίον των συμπατριωτών τους και των Ρώσων! Ευνόητο είναι ότι η διαπάλη αυτή οξύνθηκε όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ενωση, στα τέλη του 1991.

Η εξουσία στη χώρα αυτή πηγαίνει τη μια προς τις φιλορωσικές δυνάμεις και την άλλη προς τις φιλογερμανικές. 

Ο νυν πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς είναι φιλορώσος, αλλά «πούλησε» τη Ρωσία φτάνοντας κυριολεκτικά στο παρά πέντε της υπογραφής συμφωνίας με την ΕΕ. Μιας συμφωνίας που σηματοδοτούσε τη στροφή της Ουκρανίας προς τη Γερμανία! Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν κατόρθωσε κυριολεκτικά την υστάτη των στιγμών -μία εβδομάδα πριν!- να αποτρέψει την υπογραφή της συμφωνίας με σοβαρότατα χρηματικά ανταλλάγματα. Η δήθεν «πονηριά» όμως του Γιανουκόβιτς πυροδότησε την οργισμένη αντίδραση των φιλογερμανών Ουκρανών, που είδαν την τελευταία στιγμή να αποτρέπεται η επιθυμητή από αυτούς πολιτική στροφή της χώρας τους προς το Βερολίνο και την ΕΕ. Ταυτόχρονα, «πάγωσε» τους φιλορώσους Ουκρανούς που τον βλέπουν πλέον τον Γιανουκόβιτς ως «προδότη». Παράλληλα, του αφαίρεσε την υποστήριξη της Μόσχας, η οποία πλέον τον θεωρεί τουλάχιστον επικίνδυνο καιροσκόπο που αποκλείεται να στηρίξουν πάνω του οι Ρώσοι την πολιτική τους.

Ο Γιανουκόβιτς δεν έχει μέχρι στιγμής ανατραπεί γιατί τόσο η Μόσχα όσο και το Βερολίνο για την ώρα προτιμούν να τον ανέχονται προσωρινά. 

Οι Ρώσοι προτιμούν τον ανυπόληπτο Γιανουκόβιτς από έναν ανοιχτά φιλογερμανό πρόεδρο της Ουκρανίας.

Οι Γερμανοί προτιμούν να είναι ο υποτιθέμενος φιλορώσος Γιανουκόβιτς που θα υλοποιήσει μεταβατικά τη στροφή προς την ΕΕ, γιατί φοβούνται μήπως η εκλογή μέσα σε αυτό το χάος ενός δικού τους προέδρου προκαλέσει εξέγερση του φιλορωσικού τμήματος του ουκρανικού πληθυσμού με απρόβλεπτες πολιτικές επιπτώσεις. 

Σίγουρα κερδισμένοι μέχρι στιγμής από τις εξελίξεις στην Ουκρανία είναι οι Γερμανοί, αλλά τίποτα δεν είναι κατοχυρωμένο. Κάθε άλλο. Ολα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά:

ΤΟΥΡΚΙΑ: Χαριστική βολή;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΥ

Συνωμοτεί η Fed κατά του Ερντογάν μέσω της συρρίκνωσης της ποσοτικής επέκτασης; 

Προφανώς οι πιέσεις που δέχονται τα εθνικά νομίσματα σε μία σειρά χωρών, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Νότιο Αφρική, προφύλαξαν τον πρωθυπουργό της Τουρκίας από ένα παρόμοιο φραστικό ολίσθημα, δεν τον εμπόδισαν όμως να επικρίνει την Κεντρική Τράπεζα της χώρας για την αύξηση κατά 5% των επιτοκίων, καλώντας τη να δρα με υπευθυνότητα για τον αντίκτυπο στην οικονομία.

 

Ο Ερντογάν γνωρίζει πολύ καλά ότι η αύξηση των επιτοκίων, και μάλιστα αν επαναληφθεί, μπορεί να «σκοτώσει» την ανάπτυξη και να δώσει χαριστική βολή στο σαφές δημοσκοπικό προβάδισμα που διατηρεί παρά την εξέγερση στην πλατεία Ταξίμ και την ασύμμετρη σκληρή καταστολή που ακολούθησε, αλλά και από τις πρόσφατες αποκαλύψεις για τα σκάνδαλα διαπλοκής - διαφθοράς που αποκαλύφθηκαν ως παρενέργεια της μετωπικής σύγκρουσης του με τον ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν.

 

Η πρώτη εκλογική νίκη του Ερντογάν και του ΑΚΡ τον Νοέμβριο του 2002 ήταν κυρίως η αποτύπωση της οργής της κοινωνίας για τη σκληρή οικονομική εξυγίανση που επέβαλε το ΔΝΤ στα τέλη της δεκαετίας του '90 με «τσάρο» της Οικονομίας, τον Κεμάλ Ντερβίς: Τότε εκτός από τον θρίαμβο του ΑΚΡ έμειναν εκτός βουλής η Δημοκρατική Αριστερά του πρωθυπουργοί Ετζεβίτ, το κόμμα της Μητέρας Πατρίδας που ίδρυσε ο Οζάλ με αρχηγό τον Γιλμάζ και το κόμμα του Ορθού Δρόμου που ίδρυσε ο Ντεμιρέλ, με αρχηγό την Τσιλέρ.

 

Σε πολύ μεγάλο βαθμό τα αυξανόμενα θηριώδη εκλογικά ποσοστά που πήρε το ΑΚΡ (41% το 2002, 46% το 2007, και 50% το 2011) στηρίχτηκαν στην ευφορία της οικονομικής ανάπτυξης που προέκυψε από τη σκληρή εξυγίανση που πλήρωσε με θανάσιμο κόστος η παλαιά πολιτική ηγεσία.

 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Η λάθος στροφή

Editorial Board / The New York Times

Αντί να ταξιδέψει στις Βρυξέλλες για να εξομαλύνει τις σχέσεις με την Ε.Ε., όπως έκανε την περασμένη εβδομάδα, ο Τούρκος πρωθυπουργός θα έπρεπε να αναζητήσει στον ίδιο του τον εαυτό και στην ιδιόρρυθμη πολιτική του τη λύση του προβλήματος. 

Ο άνθρωπος, που χαρακτηρίσθηκε κάποτε ως ο ηγέτης μιας πρότυπης μουσουλμανικής δημοκρατίας, δημιούργησε μία πολιτική καταστροφή στη χώρα του, μεταμορφώνοντας την Τουρκία σε αυταρχικό κράτος, απειλή για τον εαυτό του και τους ΝΑΤΟϊκούς του συμμάχους, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ.
Η πρόσφατη αναταραχή έχει τις ρίζες της στην αντιπαράθεση μεταξύ του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ του Ταγίπ Ερντογάν και του ισλαμιστή κληρικού, μόνιμου κατοίκου της Πενσιλβάνια των ΗΠΑ, Φετουλάχ Γκιουλέν. Η ρήξη κατέστη εμφανής τον περασμένο μήνα, χάρη στη δικαστική έρευνα για κρούσματα διαφθοράς, που οδήγησε στην παραίτηση τεσσάρων υπουργών, αγγίζοντας την ίδια την οικογένεια του Ταγίπ Ερντογάν στο πρόσωπο του επιχειρηματία υιού του, Μπιλάλ. Ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε την έρευνα «απόπειρα πραξικοπήματος», καταγγέλλοντας την ύπαρξη «μυστικής οργάνωσης» στο εσωτερικό της δικαστικής εξουσίας και της Αστυνομίας, υπό τις διαταγές του κινήματος Γκιουλέν και με αποστολή την εξυπηρέτηση συμφερόντων «ξένων δυνάμεων», όπως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. 

 Εκτοτε, η κυβέρνηση εκκαθάρισε εκατοντάδες στελέχη της Αστυνομίας, προσπαθώντας παράλληλα να ποδηγετήσει τη δικαστική εξουσία και να φιμώσει τον αντιπολιτευόμενο Τύπο. Την ίδια στιγμή, ο κ. Ερντογάν επιλέγει υστερικά συνωμοσιολογική ρητορική, αφήνοντας υπονοούμενα ακόμη και για αμερικανική προδοσία και ζητώντας έμμεσα την ανάκληση του Αμερικανού πρεσβευτή από το υπουργείο Εξωτερικών στην Ουάσιγκτον.
Η διατεταγμένη έρευνα και η αντίδραση του Τούρκου πρωθυπουργού έχουν πολιτικά κίνητρα, ενόψει των κρίσιμων τοπικών εκλογών του Μαρτίου. Ο κ. Ερντογάν θα έκανε, όμως, καλύτερα να ζητεί διαφάνεια και δικαιοσύνη, αντί να δημιουργεί προσκόμματα στη λειτουργία του κράτους δικαίου. Η προσπάθειά του να καταστείλει τις φωνές διαμαρτυρίας δεν είναι πρωτοφανής, όπως είχε αποδείξει και τον Ιούνιο με την πάταξη των διαδηλώσεων. Τέτοιες πράξεις αντιβαίνουν, όμως, στις απαιτήσεις της Ε.Ε. για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, αλλά και στους κανόνες του ΝΑΤΟ.
Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Σταϊνμάγερ είχε δίκιο συστήνοντας στις Βρυξέλλες να απαιτήσουν την επάνοδο του κράτους δικαίου στην Τουρκία. Ανάλογο μήνυμα οφείλει τώρα να στείλει και η κυβέρνηση Ομπάμα.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Παραιτήθηκε ο 8ος κατά σειρά βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος

Ένας βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚP) στην Τουρκία ανακοίνωσε  την παραίτησή του, ανεβάζοντας σε 8 τον αριθμό των στελεχών που έχουν εγκαταλείψει την κοινοβουλευτική ομάδα του ΑΚP από τα μέσα του Δεκεμβρίου, όταν ξέσπασε το πολιτικοοικονομικό σκάνδαλο που κλυδωνίζει την κυβέρνηση.
 

Εκλεγμένος με το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στην Κωνσταντινούπολη, ο Μουχαμέντ Τσετίν είχε ήδη παραπεμφθεί στα πειθαρχικά όργανα του κόμματος με αίτημα τη διαγραφή του έχοντας κατηγορηθεί ότι «συκοφάντησε» το κόμμα.
 

«Και άλλοι φίλοι (βουλευτές) θα πράξουν το ίδιο με εμένα, θα το δείτε» δήλωσε ο Τσετίν μιλώντας σε δημοσιογράφους και δικαιολόγησε την απόφασή του να παραιτηθεί επικαλούμενος τις πιέσεις που άσκησε το κόμμα του στη δικαιοσύνη. «Στο κόμμα μιλάνε για υποθέσεις διαφθοράς σαν να μιλούν για κάτι συνηθισμένο, εγώ δεν έχω ποτέ εμπλακεί σε ιστορίες τέτοιου τύπου» προσέθεσε ο ίδιος.
 

Παρά την παραίτησή του, το κυβερνών κόμμα εξακολουθεί να διαθέτει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, με 319 έδρες από τις συνολικά 550.
 

"Επίγεια σοφία"

Η προδοσία είναι θέμα ημερομηνίας

Καρδινάλιος Ρισελιέ, 1585-1642, Γάλλος Πρωθυπουργός

Η προδοσία είναι η μόνη αλήθεια που μένει.

Arthur Miller, 1915-2005, Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας

Για να προδώσεις, πρέπει πρώτα να ανήκεις. 

Kim Philby, 1912-1988, Άγγλος διπλωμάτης

Σαν σήμερα (1/2/ΧΧΧΧ)

1867: Εφαρμόζεται για πρώτη φορά στις ΗΠΑ η 8ωρη ημερησια εργσόα για τους οικοδόμους.

1968: Ο αρχηγός της αστυνομίας του Νοτίου Βιετνάμ Νγκουγιέν Νγκοκ Λόαν εκτελεί εν ψυχρώ με το πιστόλι του έναν Βιετκόνγκ.Η εκτέλεση αποθανατίζεται σε μια ιστορική φωτογραφία

1977: Καθιερώνεται η Δημοτική σε όλα τα δημόσια έγγραφα στην Ελλάδα

1975: Γεννιέται η Κατερίνα Θάνου

1940: Πεθαίνει ο λογοτέχνης Ζαχαρίας Παπαντωνίου