ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το αριστερό αυτί του ΣΥΡΙΖΑ

Γράφει ο Δημήτρης Τσαρδάκης

Διδάκτωρ φιλοσοφίας και ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Πατρών.

Σημειολογικά η Αριστερά στο παρελθόν συνδέθηκε με την υποτιθέμενη αγωνία που την διακατέχει, για τους φτωχούς και τους καταφρονημένους προλετάριους όλου του κόσμου. 

Αυτό την έκανε ελκυστική στο μεγαλύτερο μέρος της δυτικής ιντελιγκέντσιας, η οποία μέχρι προχθές παπαγάλιζε τα "θεοπρόβλητα" τσιτάτα του ιστορικού υλισμού του Μαρξ. 

Το Μανιφέστο του ΚΚ των Μαρξ και ΄Ενγκελς, συνολικά,αποτελεί έναν λίβελο κατά της αστικής τάξης και του αστικού καθεστώτος του 19ου αιώνα και έναν ύμνο για το επαναστατικό προλεταριάτο. Εάν σήμερα ζούσε ο Μαρξ (που μόλις προχθές γιορτάσαμε τα 200 χρόνια από τη γέννησή του), ή θα έπρεπε να το ξαναγράψει ή δεν θα το έγραφε ποτέ, δεδομένου ότι ένα τέτοιο κείμενο μεταφυσικής προφητείας δεν ξαναγράφτηκε ποτέ στην ιστορία των ιδεών. 

Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Το χειρότερο είναι ότι 170 χρόνια μετά το Μανιφέστο του ΚΚ και τις συνταρακτικές αλλαγές –αλλά και περιπέτειες– στην Ευρώπη του 20ου αιώνα (του "αιώνα των άκρων"), η Αριστερά δεν κατάλαβε τίποτε ούτε από την ταξική πάλη του προλεταριάτου (την ενδο-ταξική πάλη, ούτως ή άλλως, την είχε υποτιμήσει), γι' αυτό και το αριστερό αυτί της δεν ιδρώνει καθόλου από τις επαναστατικές αλλαγές του 1989. Εξακολουθεί να είναι κολλημένη στα παραμύθια της Σταχτοπούτας και, συγχρόνως, να εξορκίζει το κεφάλαιο και την ατομική ιδιοκτησία ως το απόλυτο κακό του κόσμου, γιατί έτσι βολεύεται στο ιδεολογικό της καταβύθισμα μέσα σε σωρό αναμνήσεων και ερειπίων.

Από την άλλη μεριά, συγχρόνως, δεν παραιτείται από τα δικά της συμφέροντα, που απορρέουν από τη νομή της εξουσίας και την επιχειρούμενη κολεκτιβοποίηση της σκέψης των ανθρώπων (η αριστεία είναι "ρετσινιά"’). Την ίδια στιγμή που εξορκίζει τους καπιταλιστές και τους τραπεζίτες του δυτικού καπιταλιστικού κόσμου, στέλνει τα παιδιά της για να σπουδάσουν στα καλύτερα πανεπιστήμια της Δύσης (κατά προτίμηση Αμερική, Αγγλία, Γαλλία), δηλαδή στη μήτρα του καπιταλισμού. Βλέπετε, το στάτους της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης δίνει ένα παραπάνω αστέρι στην αναζήτηση εργασίας και στην κατάληψη ηγετικών δημοσίων θέσεων και, κυρίως, σε ό,τι αφορά τους γόνους των πολιτικών. 

Η δική μας η "τσαρίνα" η κυρία Αλέκα, παραδείγματος χάριν, κάθισε στο θρόνο της στον Περισσό (στο "σπίτι του λαού") 21 συναπτά έτη, ξεπερνώντας ακόμη και τον ισχυρό άνδρα του ΚΚΣΕ Λεονίντ Μπρέζνιεφ, ο οποίος κάθισε στο θρόνο του μόνον 18 χρόνια. 

Και ενώ οι Γιάνηδες (με ένα ν) απολαμβάνουν όλα τα αγαθά της καπιταλιστικής "εντροπίας", προπαγανδίζουν έναν κόσμο που τον έχουν χωμένο στο αριστερό τους αυτί χωρίς να τον πιστεύουν. Θέλουν να μας πουν ότι όταν κουβαλάς το κόκκινο σακίδιο στην πλάτη, ή το κόκκινο γαρύφαλλο στο πέτο, ή όταν δεν φοράς γραβάτα, είσαι πιο κοντά στον λαό –"σου". Γι΄ αυτό και σε όλα τα πρώην κομμουνιστικά και σοσιαλιστικά καθεστώτα, ξεφυτρώνει, εδώ κι εκεί, και μία "πλατεία του λαού", καθώς και ένα "σπίτι του λαού", όπου στεγάζεται το κόμμα και οι κομισάριοι του κόμματος. Και για να μην υστερούμε κι εμείς στον τομέα αυτό, προτείνω η πλατεία συντάγματος των αγανακτισμένων του κινήματος "δεν πληρώνω" να μετονομαστεί σε "πλατεία του λαού".

Οι άνθρωποι μας δουλεύουν ψιλό γαζί κι εμείς δεν το παίρνουμε "χαμπάρι".  

Μας υπόσχονται "λαγούς με πετραχήλια", ενώ οι ίδιοι έχουν χάσει "τα αυγά και τα πασχάλια". Τάζουν, πού και πού, στο λαό- "τους" και κανένα επιδοματάκι, έτσι για να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια. Το να μιλάει κανείς γενικά και αφηρημένα για το "γενικό καλό" και την "ισότητα" των ανθρώπων, μέσα σε έναν κόσμο, όπου η επιθετικότητα και ο ανταγωνισμός αποτελούν τα δομικά χαρακτηριστικά του HomoSapiens, είναι σαν να περιμένει να κατεβούν από τον ουρανό οι Άγγελοι του Χερουβείμ, για να μας μυρώσουν με ουράνιες μελωδίες και με αιώνια ευτυχία.

Η επίκληση της ηθικής για το "γενικό καλό", είναι μία ανοησία, όταν αυτή αντιστρατεύεται το "ατομικό καλό" των ανθρώπων, το μόνο που έχει ανταλλακτική αξία στον σημερινό εμπορευματοποιημένο κόσμο. 

Αντί, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμυθιάζει τον κόσμο με την "καθαρή"- "εξόδιο ακολουθία" των μνημονίων και τα υπερ-πλεονάσματα (τα οποία έκλεψε από την τσέπη των συνταξιούχων και των ιδιωτών), ας...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δαλάι Λάμες επί παντός επιστητού

Του ΒΑΣΙΛΗ ΑΓΓΕΛΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

• Κάποτε οι λαϊκοί κωμικοί μας, αυτοί που είχαν μεγάλη απήχηση στο κοινό,  απέφευγαν να αποφαίνονται σαν Δαλάι Λάμες επί παντός επιστητού – κοινωνικού, πολιτικού, οικονομικού κ.λπ. 


• Υπήρχε επίγνωση των ορίων,  σίγουρα μια κάποια σεμνότητα. 

• Τις τελευταίες δεκαετίες, της παρακμής, «ξεπεράστηκε» κι αυτό.  Το τηλεοπτικό «Κατηχητικό» από δημοφιλείς κωμικούς  –με το «Ηθικόν Δίδαγμα» και το «Ρητόν»,  με την προπαγάνδα τη «στρατευμένη» στον Μαμωνά της τηλεθέασης–  έγινε κανόνας και γνώρισε δόξες σε ΜΜΕ και «κοινωνικά δίκτυα».  (Για να μην αναφερθούμε στη Βουλή,  ή ακόμα και στην κυβέρνηση,  όπου επίσης γνωρίζουν κατά καιρούς στάδιον δόξης λαμπρόν διάφορες «λαϊκές φίρμες»).  

• Μην κοιτάτε που τώρα τελευταία έχουν λουφάξει  –όχι και καταντροπιασμένοι, εικάζω βασίμως–  οι πάμπολλοι καλλιτέχνες,  ιδίως ηθοποιοί, τραγουδιστές και τραγουδοποιοί,  που μέχρι πρόπερσι σφάζονταν στην «προοδευτική» ποδιά του Τσίπρα. 

• Ο Χάρρυ Κλυνν,  σατιρικός πηγαίος και μίμος απολαυστικός όσο ασκούσε την τέχνη του,  δεν αποτέλεσε εξαίρεση στα χρόνια του λυκόφωτος.  


Δεν ξέρω αν με τους τρόπους αυτούς  –τους τρόπους «αλ τσαντίρι», για να είμαι σαφέστερος–  ταλαντούχοι άνθρωποι δίνουν «κλωτσιά στην καρδάρα με το γάλα» που συνέλεγαν επί χρόνια με το χάρισμα και τη δουλειά τους,  αλλά αυτό που βλέπουμε είναι ότι το προσπαθούν.  Πολύ και επίμονα.  Κι ακατανόητα, ίσως. 

• Στην κατηγορία αυτή δεν ανήκει, φυσικά, ο Μίκης  – αυτός είναι μια κατηγορία μονάχος του, σε όλα.  Καμιά φορά όμως,  όχι και πολύ σπάνια,  μας μπερδεύει λιγάκι.  Οπως με την πρόσφατη δήλωσή του με αφορμή τη «Μακεδονία του Ιλιντεν»,  όπου αφού τα βάζει με τους «εθνικόφρονες της Δεξιάς και του Κέντρου»  –αποφαινόμενος μάλιστα ότι «τελικά η εθνικοφροσύνη είναι εφτάψυχη»–  υποστηρίζει από την άλλη, και με υψηλό ύφος, ότι  «Αυτή τη στιγμή το κυρίαρχο θέμα είναι το Πατριωτικό - Εθνικό μας συμφέρον»  και εντέλει αφορίζει:  «Υποχώρηση στο όνομα (των Σκοπίων, εννοείται) αποτελεί πράξη εθνικής μειοδοσίας». 


• Μήπως, πράγματι, «τελικά η εθνικοφροσύνη είναι εφτάψυχη»; 
(Για να εξηγούμαστε: Προσωπικά δεν έχω και ποτέ δεν είχα κανένα πρόβλημα, εμπόδιο ή πλέγμα, να αισθάνομαι και να δηλώνω πατριώτης.  Το να «καταγγέλλουμε» όσους διαφωνούν με τις απόψεις μας ως «προδότες», «μειοδότες», «γερμανοτσολιάδες» ή «κομμουνιστοσυμμορίτες» και όλ’ αυτά τα συριζέικα, σιχαίνομαι.  Ολ’ αυτά που χαρακτήριζαν την παλιά, ελεεινή «εθνικοφροσύνη»  αλλά και τη νεόκοπη, καθώς φαίνεται. • Κλείνει η παρένθεση). 


•Βγαίνει τώρα και ο μετριοπαθής γενικά κ. Πιτσιόρλας και δηλώνει  με αφορμή τον άθλιο ξυλοδαρμό Μπουτάρη  ότι «πρέπει να κλείσουμε αυτή την καταπακτή»  – δηλαδή, όλ’ αυτά τα «προδότες», «μειοδότες» κ.λπ. 


• Τώρα, όμως, το λέει κι αυτός.  Τώρα που αυτά εκτοξεύονται και εναντίον των συριζαίων πια.  Τότε που μια τέτοια δήλωση θα είχε αξία και πραγματικό βάρος,  τότε που οι ομόσταυλοί του κραύγαζαν νυχθημερόν τα μισαλλόδοξα,  καίγοντας άμα λάχει και την Αθήνα,  τότε δεν τολμούσε να τα πει. 


• Τώρα; • Τώρα κούφια, άχρηστα λόγια. 


•Ή όχι και τόσο άχρηστα; • Αν σκεφτεί κανείς τι συνεχίζουν ακόμα να λένε οι ομόσταυλοί του στην κυβέρνηση  – ακόμα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, που όποτε παθαίνει θρασαμνησία αναρωτιέται:   

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ο σοσιαλδημοκρατικός ΣΥΡΙΖΑ και άλλα παραμύθια

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ


Αν μια συμμορία ληστών εισβάλλει στο σπίτι σου το τελευταίο που θα έχει σημασία είναι να σου μιλήσουν για την ιδεολογική τους κατεύθυνση. 


Αν ένας μεθυσμένος οδηγός σμπαραλιάσει το αυτοκίνητό σου, τα πολιτικά του πιστεύω δεν θα έχουν καμία σημασία. 


Αν ένας λογιστής σε εξαπατήσει και σε αφήσει απένταρο, η πιθανή ταύτιση των απόψεών σας για την οικονομία και την κοινωνία δεν θα κάνει την απάτη του περισσότερο ανεκτή. 


Αν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δηλώσουν σοσιαλδημοκράτες δεν θα πάψουν να είναι μια ομάδα αδίστακτων αριβιστών που εξαπάτησαν, δίχασαν, απείλησαν, υποκίνησαν τραμπουκισμούς, φορολόγησαν ανελέητα και συκοφάντησαν για να τοποθετήσουν τα καλοθρεμμένα πωπουδάκια τους στις πολυθρόνες της εξουσίας και που θα τα ξανακάνουν όλα αυτά, όσες φορές χρειαστεί, προκειμένου να παραμείνουν εκεί.


Συνεπώς, η συζήτηση για το αν ο Αλέκσης είναι σοσιαλδημοκράτης και αν το κόμμα του μπορεί να γίνει ένα κόμμα σοσιαλδημοκρατικό δεν έχει καμία απολύτως αξία, παρά μόνο στο βαθμό που λειτουργεί ως ένα νέο όπλο εξαπάτησης στα χέρια της πιο αδίστακτης ομάδας που ένιωσαν πάνω τους τα κυβερνητικά έδρανα από το 1974 και μετά. Γιατί αν είσαι αδίστακτος απατεώνας δεν έχει καμία απολύτως σημασία τι άλλο είσαι. Δεν έχει σημασία αν είσαι αριστερός, σοσιαλδημοκράτης, λαϊκός δεξιός ή απλώς ψεκασμένος. Αν είσαι αδίστακτος απατέωνας εκεί μπαίνει και η τελεία της περιγραφής σου. Εκεί τελειώνουν όλα όσα χρειάζεται να ξέρει κάποιος για σένα. Πολύ περισσότερο όταν η νέα σου απάτη είναι η μεταμφίεσή σου σε σοσιαλδημοκράτη όταν δεν είσαι ούτε δημοκράτης σκέτο.


Ακόμα κι αν είχε έστω και ελάχιστη αξία, η συζήτηση για την «σοσιαλδημοκρατικοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ θα τελείωνε στα πρώτα δευτερόλεπτα. Εκεί που θα αναγνωρίζαμε πως τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να έχουν σχέση με τη σοσιαλδημοκρατία όταν ακόμα και η σχέση τους με τη Δημοκρατία είναι η σχέση που έχει ο χουλιγκάνος με το ποδόσφαιρο. Όπως το ποδόσφαιρο για τον χουλιγκάνο είναι αδιάφορο εκτός από τον βαθμό στον οποίο του δίνει την αφορμή να δείρει και να καταστρέψει, έτσι και η Δημοκρατία είναι αδιάφορη για τον Συριζαίο εκτός από τον βαθμό στον οποίο του δίνει την ευκαιρία να ασκήσει εξουσία.


Δεν ξέρω κανέναν που θα έλεγε με τα σωστά του δημοκράτη έναν άνθρωπο που στην ερώτηση «ποιες πολιτικές προσωπικότητες θαυμάζεις» θα αράδιαζε μια σειρά από δικτάτορες. Δεν ξέρω κανέναν που θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ένας θαυμαστής του Πινοσέτ, του Σαλαζάρ, του Μπατίστα, του Φράνκο ή του Παπαδόπουλου είναι δημοκράτης. Και δεν νομίζω ότι κανείς μπορεί να ισχυριστεί στα σοβαρά πως οι άνθρωποι που αν τους ρωτήσεις για την πολιτική προσωπικότητα που θαυμάζουν θα ξεδιπλώσουν τη συλλογή τους από αιμοσταγείς δικτάτορες, έχουν οποιαδήποτε σχέση με τη Δημοκρατία. Δυστυχώς, η φράση «είμαι δημοκράτης» και η φράση «θαυμάζω τον Λένιν, τον Κάστρο, τον Μάο» αλληλοακυρώνονται και δεν μπορούν να ακουστούν μαζί παρά μόνο στο προαύλιο κάποιου τρελάδικου.

Αλλά δεν χρειάζεται να πάμε στα πρότυπα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για να καταλάβουμε πόσο αντιπαθούν το δεύτερο (και σημαντικότερο) συνθετικό της λέξης σοσιαλδημοκρατία. Αρκεί να...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Τακτική λενινιστών, στρατηγική απατεώνων

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Τ​​ι είναι η βία, για την οποία όλοι μιλούμε και θα μας απασχολήσει πολύ στην πορεία προς τις εκλογές;  

Ας πούμε, είναι βία όταν το σπίτι που έχτισα πρόχειρα πέσει και με πλακώσει; Θα έλεγα, όχι. Οπως επίσης δεν είναι βία το ηφαίστειο που εκρήγνυται ή τα καρεκλοπόδαρα που κατεβάζει ο ουρανός με μπουρίνι, παρά μόνο μεταφορικώς. Η βία, όπως τουλάχιστον την καταλαβαίνω εγώ από τη γλωσσική χρήση, προϋποθέτει έμβια όντα: τον άνθρωπο και τα ζώα, με πολλά από τα οποία τα μεταξύ μας όρια είναι συγκεχυμένα – το είδαμε στην πρόσφατη επίθεση εναντίον του Γ. Μπουτάρη.

Στην πολιτική και ευρύτερα την κοινωνική ζωή, θα όριζα τη βία ως την επιβολή από ένα πρόσωπο σε ένα άλλο της άποψης ή της θέλησής του, διά της ισχύος ή της σχετικής απειλής. Η χρεοκοπία, λ.χ., η οποία συμβαίνει επειδή δεν σου δανείζει κανένας, δεν είναι βία από την πλευρά εκείνων που αρνούνται να σου δανείσουν· είναι ένα αντικειμενικό γεγονός, που προκύπτει υπό συγκεκριμένες συνθήκες και βάσει των κανόνων λειτουργίας του συστήματος. Οταν όμως προπηλακίζεις και πετάς αυγά στον άλλο, επειδή θέλεις να του επιβάλεις την άποψη ότι η χρεοκοπία είναι απάτη και διεθνής συνωμοσία, τότε είναι βία.

Η βία είναι φρικτό πράγμα και, γι’ αυτό, η ιστορία των δυτικού τύπου κοινωνιών τουλάχιστον είναι σε μεγάλο βαθμό ιστορία της προσπάθειας του ανθρώπου να ελέγξει τη βία που υπάρχει στον καθένα μας και να ελαχιστοποιήσει την παρουσία της στην κοινωνική ζωή. 

 Αυτή η προσπάθεια είναι η βάση του κοινωνικού συμβολαίου. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως ποτέ δεν είχε κανένα δισταγμό να τη χρησιμοποιήσει για την άνοδο στην εξουσία, διότι τον ενδιέφερε η εξουσία όχι το σύστημα και η επιδιόρθωσή του – το σύστημα ήταν, υποτίθεται, ο αντίπαλος.

Η παιδεία τους, η σκέψη τους, τα ένστικτά τους, οι τακτικές τους ακόμη και τώρα στην κυβέρνηση, είναι αδίστακτων λενινιστών που προσπαθούν να καταλάβουν την εξουσία (όπως την εννοεί η κ. Περιστέρα). 

 Εκείνο που μας σώζει από τα χειρότερα είναι, όμως, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση έχει στρατηγική απατεώνων. Είναι πολύ δύσκολος, σχεδόν αδύνατος, ο συνδυασμός τακτικής λενινιστών με στρατηγική απατεώνων και φαίνεται τώρα από το πώς μια ομάδα 100 τραμπούκων εκθέτει την κυβέρνηση και την προστασία που παρέχει στην καλή, την αριστερή ή λαϊκή βία.

Ενα άλλο χαρακτηριστικό του ΣΥΡΙΖΑ, που υπεισέρχεται και αυτό στην αξιολόγηση του φαινομένου της βίας από την πλευρά τους, είναι...

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Εκλογές : Απλό κουίζ λογικής!

Άρθρο γνώμης του Ευάγγ. Αθανασιάδη

Συνταγματάρχη ε.α.

Προ ημερών, στις 23/05/18 στη Βουλή, είχαμε πάλι πολύ ντόρο με τις γνωστές κομματικές αντεγκλήσεις. Και ξανά στο προσκήνιο το θέμα των εκλογών. Οι μεν τώρα, οι δε τότε.

Αλήθεια, πότε θα γίνουν οι εκλογές; 

Μα είναι απλό κουίζ λογικής σε λαϊκό τηλεπαιχνίδι. Συλλογιστείτε και συμπεράνετε μόνοι σας:

Α. ΟΙ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ:

1/ Αυγ 18 : «Βγαίνουμε» από τα μνημόνια . Μεγάλο επικοινωνιακό χαρτί (βέβαια οι πραγματικές συνέπειες για μετά το Μνημόνιο… άστα να πάνε, τα μέτρα ισχύουν, και ο δανεισμός με μεγαλύτερο επιτόκιο).

2/ ενδεχόμενο να επιτευχθεί μείωση του χρέους . Επικοινωνιακό πλεονέκτημα. Εάν είναι μείωση, σημαντικό, εάν είναι επιμήκυνση υποδεέστερο, αλλά επικοινωνιακά εκμεταλλεύσιμο. Υποβόσκει μία εκτίμηση, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δέχεται πιέσεις συναλλαγής της μειώσεως του χρέους, με το όνομα των Σκοπίων και η εντύπωση είναι, ότι δεν θα διστάσει να το κάνει. Το Οικονομικό και Κομματικό αντί του Εθνικού.

3/ Συμφωνία ένταξη Σκοπίων στο ΝΑΤΟ δεν θα γίνει, επικοινωνιακά εκμεταλλεύσιμο. Θα προβληθεί σαν ΒΕΤΟ, ισάξιο του Καραμανλή.

4/ Ιαν 19 μείωση συντάξεων, αρνητικό επικοινωνιακό.

5/ Μάιος 19, Ευρωεκλογές, χαλαρή ψήφος, ευκαιρία για τιμωρητική ψήφο κατά των μεγάλων κομμάτων και αμέσως μετά από τη μείωση των συντάξεων, που όποιος είναι κυβέρνηση θα υποστεί και την μεγαλύτερη φθορά. Αρνητικό επικοινωνιακό.

5/ Αυτοδιοικητικές εκλογές φθινόπωρο του 2109. Με τοπικά κριτήρια, με μικρή σχετική επικοινωνιακή αξία, σε συνδυασμό με πιθανές βουλευτικές ενδεχομένως.

6/ Ιαν 20 μείωση αφορολογήτου, αρνητικό επικοινωνιακό γεγονός.

7/ Αρχές του 20 εκλογή Πρόεδρου Δημοκρατίας, με δυνατότητα ανατροπής της κυβερνήσεως και εκ νέου βουλευτικές εκλογές. Κανένα κόμμα δεν θα ήθελε να είναι κυβέρνηση τότε. Το πλεονέκτημα επιλογής το έχει εν πολλοίς, ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα.

8/ Κίνδυνος Ειδικού Δικαστηρίου. Εάν βγει η ΝΔ μπορεί να κινήσει διαδικασία Ειδικού Δικαστηρίου, για διαπραγμάτευση και 3^ο Μνημόνιο. Με τη διεξαγωγή και δεύτερων βουλευτικών εκλογών, παύουν οι τυχόν ποινικές διώξεις πολιτικών. Άρα ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει το διάστημα μεταξύ των δυο βουλευτικών εκλογών να είναι μικρό, δλδ κοντύτερα προς την εκλογή του ΠτΔ.

9/ Όταν το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων, είναι κάτω των 8 μηνών, δεν έχει δημιουργηθεί αντίδραση προς τους κυβερνόντες. Εάν θεωρούμε ότι η ΝΔ θα κερδίσει τις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιθυμούσε η διακυβέρνηση της ΝΔ, να διαρκέσει κάτι περισσότερο από 8 μήνες, έως τις επόμενες εκλογές.

10/ Οι Πρόσφατες Κυβερνητικές υποσχέσεις για διακανονισμό αγροτικών χρεών, υποσχέσεις για αυξήσεις μισθών, επιστροφή αναδρομικών, και συνεχής παροχολογία δίνουν οσμή εγγύτητας προς τις εκλογές.

Β. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 1^ον: Το πλεονέκτημα της επιλογής του χρόνου των εκλογών το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 2^ον: Δεν συμφέρουν στο ΣΥΡΙΖΑ, οι εκλογές να γίνουν τον Σεπτέμβριο του 2019. Συσσωρεύονται πολλά αρνητικά, μεγάλη φθορά και κανένα θετικό.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 3^ον: Δεν συμφέρει στο ΣΥΡΙΖΑ, οι εκλογές να γίνουν μαζί με τις Ευρωεκλογές (Μάιος 2019). Μειώσεις, αλληλεπίδραση χαλαρότητας ψήφου.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 4^ον : Η καλύτερη περίοδος θα ήταν από Σεπ ΄18 έως Δεκ ΄18.

-Συνυπάρχουν τα περισσότερα θετικά και απομειώνονται τα αρνητικά.

-Επειδή το μήνα Σεπτέμβριο αποφεύγεται να γίνονται εκλογές, ειδικά όσο επιμηκύνεται η τουριστική περίοδος.

-Επειδή από τα μέσα Νοεμβρίου ερχόμαστε πολύ κοντά στο τέλος του χρόνου, (κλείσιμο έτους, προϋπολογισμός, εορταστική περίοδος , εγγύτητα περικοπών).

-Επειδή οι εκλογές προκηρύσσονται τουλάχιστον 30ημέρες πριν.

ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ: Μας μένει το τέλος Οκτώβριου με αρχές Νοεμβρίου 2018 (προκήρυξη τέλη Σεπτεμβρίου), και αν λάβουμε υπόψη και την 28^η Οκτωβρίου, οι Κυριακές που μένουν είναι λίγες και πολύ συγκεκριμένες. 

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: 

Εάν η ΝΔ κερδίσει τις εκλογές, θα περάσει από την δύσκολη βάσανο των αναφερομένων διαδικασιών. Μάλλον θα δούμε μια δεξιά παρένθεση.

Εάν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα μπει στις δυσκολίες του Ιανουαρίου του ΄19, με νωπή εντολή, σε μια επανάληψη του ΄15, φθαρμένος, κουρασμένος, αλλά χρησιμοποιώντας ακόμη ένα επικοινωνιακό αφήγημα.

Μια Υπηρεσιακή, Οικουμενική Κυβέρνηση, 3 μηνών και πλέον, είναι μία περίπτωση που ευνοεί την ΝΔ, ίσως και το κοινωνικό σύνολο, αλλά δεν είναι επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ με στενά κομματικά κριτήρια.

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ : 

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τον Αύγουστο ο Αλέξης θα φορέσει γραβάτα ακόμη και με... μαγιό

Του Σάκη Μουμτζή

Η Αριστερά δίνει μεγάλη σημασία στους συμβολισμούς. Πιστεύει πως τα σύμβολα και οι εικόνες, επειδή απευθύνονται στο θυμικό του πολίτη, λειτουργούν πολύ πιο αποτελεσματικά από τις νοητικές διεργασίες του ορθού λόγου. Ενας ιδεολογικοπολιτικός χώρος που, σε παγκόσμιο επίπεδο, υποσχέθηκε τον επίγειο παράδεισο, δηλαδή την ουτοπία, είναι λογικό να καταφεύγει στις παραστάσεις και στα σύμβολα για αναπληρώσει την διαρκή ματαίωση του οράματος του.

Η Αριστερά πάντα συμβολοποιούσε τις μεγάλες στιγμές της. Μάλιστα πολλές φορές οι συμβολισμοί δεν δικαιολογούνταν από την εξέλιξη των γεγονότων που προσπαθούσαν έτσι να διαστρέψουν.
 

Ο Α. Τσίπρας λοιπόν, αμέσως μετά την νίκη του στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, δήλωσε πως θα φορέσει γραβάτα μόλις ρυθμιστεί το χρέος και εξέλθει η χώρα από τα μνημόνια. Μια, αναμφίβολα, σημαντική στιγμή για την πατρίδα μας θα την συμβολίσει με την αμφίεση του. Σε μια εικόνα θα συμπυκνώσει το τέλος μιας πορείας. Πολύ ισχυρό επικοινωνιακό όπλο, του οποίου είμαι σίγουρος πως θα κάνει χρήση, ανεξαρτήτως της επίτευξης των συγκεκριμένων στόχων ή του κόστους που θα καταβάλει για την πραγμάτωση τους.

Συνεπώς, προς τα τέλη Αυγούστου ας ετοιμαστούμε να απολαύσουμε τον πρωθυπουργό με γραβάτα. Πιθανόν η ΕΡΤ να καλύψει ζωντανά και όλη την διαδικασία του δεσίματος της. Μόνον η εικόνα θα δείχνει αναγκαστικά τον πρωθυπουργό μας από την μέση και πάνω. Γιατί οι εταίροι και οι δανειστές μας θα του έχουν πάρει το παντελόνι.

Ισως ο αναγνώστης να έχει αντιληφθεί πως το «συμπληρωματικό μνημόνιο» των σαράντα σελίδων που συνέταξαν οι δανειστές μας έχει βαρύτατους όρους, που ακυρώνουν τον στόχο της λεγόμενης «καθαρής εξόδου». 

Και αυτές οι δεσμεύσεις είναι μόνον η αρχή.

Επειδή οι εταίροι μας παρακολουθούν τι λέγεται και τι γίνεται στην πολιτική ζωή του τόπου, πληροφορήθηκαν πως διάφοροι ανεγκέφαλοι υπουργοί άρχισαν να μοιράζουν χρήματα προς πάσα κατεύθυνση. Η λήξη της περιόδου των μνημονίων είναι, για μια σειρά από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, η έναρξη της περιόδου των «παχέων αγελάδων». Για να μην πω ότι σχεδιάζουν ήδη την μετάβαση στον σοσιαλισμό.

Ολοι θυμούμαστε τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιανουάριο του 2015, στα σκαλοπάτια των υπουργείων τους, πρίν καν ορκιστούν, να μοιράζουν δισεκατομμύρια, καταργώντας τα μνημόνια. Ανάλογο κλίμα καλλιεργούν και τώρα, αγνοώντας, ανέμελοι, την « μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων».

Και όσο πιο πολύ μιλούν, τόσο πιο πολύ εκτίθενται. Το συμπληρωματικό μνημόνιο έχει απομυθοποιήσει πλήρως όλο το αφήγημα της «καθαρής εξόδου» από τα μνημόνια. Εχει ακυρώσει το αριστερό success story.

Kαι τώρα τι γίνεται σύντροφοι;  

Ο Α. Τσίπρας δεν έχει κανένα περιθώριο να μην φορέσει την θρυλική πλέον γραβάτα. Θα είναι επικοινωνιακά μια βαριά ήττα. Θα είναι...

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μια γραβάτα για τον Τσίπρα και εκλογές τον… Γενάρη

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΕΡΡΟΥ

«Πολύ μελάνι έχει χυθεί για το χρόνο διεξαγωγής των επόμενων εθνικών εκλογών. Θα είναι μονές, διπλές, ή τριπλές; Θα γίνουν φέτος ή του χρόνου; Το ερώτημα που δεν θέτει κανείς είναι αν αυτή τη φορά εκτός από τον Μητσοτάκη θα φοράει γραβατα στο προεκλογικό μπαλκόνι και ο Τσίπρας. Οποιος έχει την απάντηση σε αυτό, ίσως γνωρίζει τελικά και τον ακριβή χρόνο διεξαγωγής των εκλογών». 
Η διαπίστωση ανήκει σε κορυφαίο στελεχος του ΣΥΡΙΖΑ και είναι αποκαλυπτική της αγωνίας που επικρατεί στο Μαξίμου για τις τελικές αποφάσεις που αφορούν στην ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Γιατί, προκειμένου να φορέσει γραβάτα ο Αλέξης Τσίπρας, όπως έχει υποσχεθεί, πρέπει προηγουμένως να πάρει κάποια ρύθμιση ελάφρυνσης του χρέους, ούτως ώστε να θεωρείται βιώσιμο.

Στο πρωθυπουργικό επιτελείο υποστηρίζουν ότι η πορεία για την έξοδο της Ελλάδας από το Μνημόνιο θα εξαρτηθεί από την έκβαση της συζήτησης για το χρέος.  

Οι συνθήκες που διαμορφώνονται κάθε άλλο παρά ιδανικές μπορεί να θεωρηθούν. Η κατάσταση στην Ιταλία προκαλεί ευρύτερες αναταράξεις, το επιτόκιο δανεισμού της χώρας ανεβαίνει —παρά το γεγονός ότι έκλεισε η αξιολόγηση— και οι Γερμανοί εμφανίζονται απρόθυμοι να συζητήσουν μια γενναία ρύθμιση του ελληνικού χρέους την οποία απαιτεί και το ΔΝΤ.

Στο Μαξίμου παραμένουν αμφίθυμοι σε σχέση με τη συμμετοχή του Ταμείου στο πρόγραμμα. Το θέλουν ως σύμμαχο για το χρέος, δεν το θέλουν ως οπαδό των σκληρών μεταρρυθμίσεων (μείωση συντάξεων και αφορολόγητου, εργασιακά, κλπ).

Αν όμως το ΔΝΤ είναι ο σύμμαχος μιας «αιματοβαμμένης» γραβάτας (για να θυμηθούμε την ορολογία του ΣΥΡΙΖΑ για τα πλεονάσματα των προηγούμενων γραβατωμένων κυβερνήσεων) η Γερμανία είναι αυτή που απειλεί να οδηγήσει τον πρωθυπουργό στις κάλπες… ακομβίωτο. Το Βερολίνο από τη μία αρνείται την αυτόματη λειτουργία του γαλλικού μηχανισμού, την πολυσυζητημένη «ρήτρα ανάπτυξης» και από την άλλη θέλει ρήτρα μεταρρυθμίσεων και διαρκή ετήσια παρακολούθηση για την υλοποίηση της ελάφρυνσης. Δηλαδή, κρατάει τη… γραβάτα στο συρτάρι.

Ανάμεσα στη Σκύλα του ΔΝΤ και στη Χάρυβδη της Γερμανίας, δηλαδή από τη μια την Λαγκάρντ με τον Τόμσεν που πολύ θα ήθελε να τους ξεφορτωθεί αλλά δεν τον συμφέρει και από την άλλη τον Σοσιαλδημοκράτη Σολτς που έγινε τόσο γρήγορα Σόιμπλε, ο κ. Τσίπρας σχεδιάζει το πολιτικό, εκλογικό του μέλλον. Έχει μπροστά του τρεις πιθανές επιλογές ενώ εδώ και λίγες μέρες στο Μαξίμου επεξεργάζονται και ένα νέο εκλογικό σενάριο:

Σενάριο 1ο: εκλογές το φθινόπωρο του 2018

Πρόωρες εθνικές εκλογές το φθινόπωρο με πανηγυρισμούς για την έξοδο από το Μνημόνιο, πριν φανεί στην πράξη ότι η έξοδος δεν είναι «καθαρή», πριν δηλαδή χρειαστεί να βγει η χώρα στις αγορές για δανεισμό. Η Ευρώπη,  συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, θα συγχαίρει την Ελλάδα που ολοκλήρωσε το πρόγραμμα, στην Πνύκα και στο Καστελλόριζο θα στήνονται φιέστες, ακόμη και το ΔΝΤ —είτε είναι εντός (το πιθανότερο) είτε εκτός προγράμματος— θα χαιρετίζει έστω με μια δήλωση διπλής ανάγνωσης για τη βιωσιμότητα του χρέους, και μια στενή μοντέρνα γραβάτα την ημέρα προκήρυξης των εκλογών ίσως είναι εφικτή για τον Πρωθυπουργό. Ποιο είναι το πρόβλημα; Οτι ενώ η γραβάτα ταιριάζει με την καρέκλα του Μαξίμου, εκείνος θα τη φοράει για να γυρίσει πρόωρα στην Κουμουνδούρου… Πράγμα που δεν του αρέσει καθόλου.

Σενάριο 2ο: Διπλές εκλογές τον Μάιο του 2019.

Το πιάνουμε από ‘κει που το αφήσαμε: Η γραβάτα έχει φορεθεί —έστω και με ψέματα περί δήθεν ελάφρυνσης χρέους— για τις ανάγκες μιας πανηγυρικής εξόδου και η ελληνική κυβέρνηση έχει μπροστά της μερικούς μήνες για να αποδείξει ότι μπορεί να βγει στις αγορές. Οπως πολλοί άλλοι πριν από εκείνον, ο κ. Τσίπρας θεωρεί ότι μερικοί ακόμη μήνες στην εξουσία δίνουν περιθώρια για πολιτικές πρωτοβουλίες ικανές να ανατρέψουν το κλίμα. Δεν είναι τυχαίο ότι κορυφαία κομματικά στελέχη εξακολουθούν ακόμη και τώρα —μετά τον πάγο που έβαλε μέχρι και ο Μοσκοβισί στην πιθανότητα επαναδιαπραγμάτευσης των συντάξεων από 1/1/2019— να υποστηρίζουν ότι «θα το ξαναδούμε μετά την έξοδο από το Μνημόνιο». Η ιδέα, λοιπόν, μιας ελεγχόμενης ρήξης με τους «αξιολογητές» -Θεσμούς κερδίζει έδαφος. Και μια τέτοια ρήξη μπορεί να είναι ήπια, με τη χορήγηση ενός επιδόματος σαν αυτό που δόθηκε πέρσι στους συνταξιούχους και θα αντισταθμίζει τη μείωση των συντάξεων, αλλά μπορεί να είναι και πιο σκληρή, με μη εφαρμογή του μέτρου.

Σε κάθε περίπτωση, με δεδομένη την ημερομηνία των Ευρωεκλογών, 26 Μαΐου του 2019, ο Αλέξης Τσιπρας έχει άλλον ένα χρόνο στην εξουσία, εφόσον επιλέξει αυτό το σενάριο. Και, όπως λέει στενός του συνεργάτης, «ένας χρόνος στην πολιτική είναι αιώνας. Μπορείς να φέρεις τα πάνω-κάτω». 

Ενδιαφέρουσα «λεπτομέρεια» που συνηγορεί υπέρ των διπλών εκλογών τον Μάιο του 2019: ο Πρωθυπουργός πιστεύει ότι η «σοσιαλδημοκρατικοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ που επιχειρεί, θα του αποβεί ιδιαίτερα χρήσιμη αν οι εθνικες εκλογές γίνουν παράλληλα με τις ευρωεκλογές, γιατί η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία θα τον συνδράμει προσωπικά έναντι του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Ετσι, υπολογίζει, θα μπορέσει να πιέσει ακόμη περισσότερο το ΚΙΝΑΛ, το οποίο σχεδιάζει να λεηλατήσει εκλογικά με σκληρά προεκλογικά αντιδεξιά διλήμματα.

Σενάριο 3ο: Διπλές εκλογές το φθινόπωρο του 2019

Το σενάριο φαίνεται να συγκεντρώνει τις λιγότερες πιθανότητες, παρά το γεγονός ότι εντός ΣΥΡΙΖΑ είναι εξαιρετικά δημοφιλής η ιδέα ότι η «πρώτη φορά Αριστερά» θα εξαντλήσει την τετραετία. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι επειδή προηγούνται εκ των πραγμάτων οι ευρωεκλογές, στο Μαξίμου ξέρουν ότι μια βαρια ήττα τον Μάιο του 2019 δημιουργεί συνθήκες πιθανής συντριβής τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. «Εκλογές στο τέλος της τετραετίας, μαζί με τις αυτοδιοικητικές, θα γίνουν μόνον εάν ο Τσίπρας πιστέψει ότι μια πιθανή ήττα στις ευρωεκλογές θα είναι μικρή, δηλαδή η διαφορά με τη ΝΔ δε θα ξεπερνά τις 4-5 μονάδες. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί άνετα, αν στη χαλαρή ψήφο των ευρωεκλογών ο κόσμος εκφράσει την οποία δυσαρέσκεια του με ψήφο στα μικρά κόμματα. Τότε, θα φανεί ότι η ΝΔ δεν έχει την απαραίτητη δυναμική και όλα θα είναι ανοιχτά για τον Οκτώβρη, σε συνθήκες πόλωσης» υποστηρίζει στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού.

Οι «συνθήκες πόλωσης» όπως τις εννοούν στον ΣΥΡΙΖΑ, ευνοούνται από την ταυτόχρονη διεξαγωγή εθνικών και αυτοδιοικητικών εκλογών. Κι αυτό γιατί ο κ. Τσίπρας, στην επιχείρηση «Πασοκοποιησης» του ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη προσεγγίσει περιφερειάρχες και δημάρχους (Κατσιφάρας, Αρναουτάκης, Μπουτάρης) που έχουν εκλεγεί με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ, για να τους εμφανίσει ως πρωταγωνιστες στη δημιουργία ενός «προοδευτικού μετώπου». Το φτιάχνει στην αυτοδιοίκηση για να χρησιμοποιήσει στις εθνικές εκλογές.

Αποκαλυπτική του σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ η δήλωση του κοινοβουλευτικού του εκπροσώπου Νίκου Ξυδάκη: «Υπάρχει ιστορικά ένα πλειοψηφικό ρεύμα στην Ελλάδα, που φτάνει μέχρι 60% που είναι αριστερά και στο κέντρο. Μια αριστερή και κεντρώα πλειοψηφία είναι εφικτή με πρόσωπα που με ειλικρίνεια και ευθύνη θα εκφράσουν αυτές τις αρχές».

Και… εκλογές τον Ιανουάριο!

Τις τελευταίες μέρες στο Μέγαρο Μαξίμου ακούγεται ένα νέο σχέδιο που οδηγεί τις εκλογές αμέσως μετά τις γιορτές, στα τέλη του Ιανουαρίου και μαλιστα γύρω στις 25, (δηλαδή την Κυριακή, 27/1), ώστε να συμπέσουν με την πρώτη μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι και ο προεκλογικός αγώνας θα έχει επετειακό χαρακτήρα νίκης, καθώς θα ακολουθεί τις καλοκαιρινές φιέστες για την έξοδο από τα μνημόνια. Οι εισηγητές αυτού του σχεδίου, που στηρίζει και ισχυρό πρόσωπο από τον ΣΥΡΙΖΑ που ασχολείται με τα αυτοδιοικητικά, θεωρούν ότι κοντά στον Ιανουάριο ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να κάνει μια εκλογική έκπληξη, αφού πρώτα θα έχει στρώσει το έδαφος για τη δημιουργία θετικού κλίματος στα νοικοκυριά μέσα στις γιορτές.

Πώς και πότε μπορεί να γίνει αυτό; 

Αφού θα έχει δοθεί η 13η σύνταξη, η οποία μπορεί να λειτουργήσει ως «παυσίπονο» στις μόνιμες περικοπές των συντάξεων έστω και για ένα μόνο χρόνο, αφού θα έχουν μοιραστεί όσο περισσότερα κοινωνικά επιδόματα γίνεται μέσω των «αντίμετρων» και βέβαια αφού εχουν γίνει εκατοντάδες νέοι διορισμοί στο δημόσιο, βασισμένοι στην αναλογία «μια προς μια» μεταξύ προσλήψεων και αποχωρήσεων.

Έτσι, οι υποστηρικτές αυτής της επιλογής, θεωρούν ότι έστω και για λίγο, όσο χρειάζεται μέχρι τις εκλογές, το αρνητικό κλίμα για την κυβέρνηση θα αναστραφεί και θα δημιουργηθεί μια νέα πλειοψηφική συμμαχία με τους πολύ αδύναμους οικονομικά πολίτες.

Το σχέδιο «δεξιά παρένθεση»:

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ψάχνοντας την αφορμή

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

 

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως αν μπορούσε ο Πρωθυπουργός, οι εκλογές θα γίνονταν τον Μάιο ή τον Οκτώβριο 2019 και όχι με τέσσερις κάλπες (που λέει ο Καμμένος…) αλλά με δεκατέσσερις.

 

 

Οσο περισσότερες είναι οι κάλπες τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να μπερδευτεί κανένας ψηφοφόρος!

 

Αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο Πρωθυπουργός μπορεί αυτό που θα ήθελε.

 

 

Κάθε μέρα που περνάει η κυβέρνηση κλείνει τον κύκλο της. Η ανόρθωση ούτε φαίνεται στον ορίζοντα. Και η πολιτική συγκυρία όχι μόνο δεν βελτιώνεται (όπως ήλπιζαν πέρυσι μετά το κλείσιμο της β' αξιολόγησης…) αλλά επιδεινώνεται.

 

 

Στα οικονομικά προστέθηκαν και τα εθνικά!

 

Φυσικά μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου η κυβέρνηση θα πάρει λογικά μια ανάσα.

[Να θυμίσω πως μόνο τρεις φορές είχαμε στην Ελλάδα σοβαρά γεγονότα μήνα Ιούλιο και τη μια διαλύθηκε η Δημοκρατία (1965), την άλλη χάθηκε η μισή Κύπρος (1974) και την τρίτη παραλίγο να βγούμε από την Ευρώπη (2015)!]

Αλλά η επιστροφή θα είναι σκληρή.

 

 

Ούτως η άλλως, το 9μηνο Σεπτέμβριος 2018 - Μάιος 2019 είναι εκλογικό. Και το προεκλογικό κλίμα λειτουργεί συνήθως ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Η κυβέρνηση κινδυνεύει να οδηγηθεί σε εκλογές όχι επειδή το επιλέγει, αλλά επειδή δεν θα μπορεί να κάνει διαφορετικά.

 

Ο κυβερνητικός εταίρος πάντως έχει καταφανώς εξαντλήσει τα όριά του και η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ τις αντοχές της.

 

 

Από τους 155 σημερινούς βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι ζήτημα αν καμία εξηνταριά θα επιστρέψουν στη Βουλή. Οι σκοπιμότητες λοιπόν περιορίζονται και η πίεση αυξάνει.   

 

 

Στην πραγματικότητα ο Πρωθυπουργός πληρώνει ό,τι πολιτεύεται εδώ και καιρό χωρίς ουσιαστικό σενάριο και αφήγημα.

 

 

Πότε καθυστερεί την αξιολόγηση, πότε τρέχει την αξιολόγηση. 

 

 

Πότε τσακώνεται με το ΔΝΤ, πότε παρακαλάει το ΔΝΤ. 

 

 

Πότε λύνει το Σκοπιανό, πότε πληρώνει το Σκοπιανό.

 

Πότε ανοίγει τη Novartis, πότε μαζεύει τη Novartis. 

 

 

Πότε διαφημίζει «καθαρή έξοδο», πότε κατεβάζει τον πήχη. 

 

 

Πότε ψάχνει συμμαχίες, πότε τσακώνεται με όλον τον κόσμο. 

 

 

Δεν βγάζεις άκρη.

Χωρίς αφήγημα όμως δεν υπάρχει ακροατήριο.

 

 

Και αυτό είναι το στρατηγικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ:  

 

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Προ δραματικών ανατροπών...

Του Κώστα Στούπα 

Το συνηθέστερο ερώτημα της πολιτικής επικαιρότητας αυτήν την περίοδο αφορά τον χρόνο που θα γίνουν οι επόμενες εκλογές. 

Άπαντες με σταθερό σημείο το τέλος της θητείας του Προέδρου της Δημοκρατίας στις αρχές του 2020 προσπαθούν να προσδιορίσουν τον χρόνο που θα επιλέξει ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνηση να πάνε σε εκλογές προκειμένου να πετύχουν τους δυο στρατηγικούς στόχους οι οποίοι απορρέουν από την πορεία του συσχετισμού δυνάμεων.

Με βάση την πορεία του συσχετισμού που καταγράφουν όλες οι δημοσκοπήσεις τα δύο τελευταία χρόνια οι ρεαλιστικοί στόχοι που υπάρχουν για τον  κ. Τσίπρα παραμένουν οι εξής δυο:

α) Η εξασφάλιση της δεύτερης θέσης από τον ΣΥΡΙΖΑ με όσο το δυνατόν μικρότερη διαφορά από τη Ν.Δ. και μέσω αυτής η διασφάλιση μιας θέσης στο νέο διπολικό σύστημα  μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ που διαφαίνεται (ή πιστεύουν λανθασμένα οι περισσότεροι δημοσιολόγοι πως διαφαίνεται) στον ορίζοντα.

β) Η δημιουργία των προϋποθέσεων για μια βραχυχρόνια δεξιά κυβερνητική παρένθεση για την κυβέρνηση που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές.

Για να πετύχει το δεύτερο βασικό ζητούμενο απαιτείται όχι τόσο η αποτροπή μιας ασθενικής κυβερνητικής αυτοδυναμίας από τη ΝΔ με 150-160 βουλευτές, αλλά η αποτροπή μιας πλειοψηφίας 180 βουλευτών που θα επιφέρουν την δια της εκλογής προέδρου μακροημέρευση της επόμενης κυβέρνησης και ως εκ τούτου την αποσυσπείρωση που θα επιφέρει στο συνονθύλευμα του ΣΥΡΙΖΑ (των μεταστάντων του βαθέος ΠΑΣΟΚ και των "μπαχαλάκηδων” της μεταπολίτευσης) η μακρά απομάκρυνση από την εξουσία.

Η επίτευξη των στόχων αυτών για την κυβέρνηση ήταν ευθύς εξ αρχής δύσκολη αλλά έγινε ακόμη πιο δύσκολη τους τελευταίους μήνες, κατά το πρώτο εξάμηνο του 2018 που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα στόχευε με την "Καθαρή Έξοδο”, τη σκανδαλολογία, την επίλυση του "Μακεδονικού”, την επάνοδο της οικονομίας σε μια κανονικότητα με ανάπτυξη, να μειώσει τη διψήφια διαφορά που κατέγραφαν όλες οι δημοσκοπήσεις το 2017. Κανένα από τα παραπάνω "χαρτιά” δεν του έχει βγει μέχρι στιγμής...

Κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2017 όντως οι δημοσκοπήσεις κατέγραψαν μια μείωση της διαφοράς αλλά όχι σε εύρος που να υποδηλώνει ή να προμηνύει κάποια ανατροπή των τάσεων που έχουν διαμορφωθεί μετά το 2016.

Στο πρώτο τρίμηνο του 2018 οι αριθμοί έδειξαν πάλι στασιμότητα ενώ κατά το δεύτερο τρίμηνο αρχίζουν πάλι να δείχνουν διεύρυνση της διαφοράς.

Αν συνεχιστεί αυτή η διεύρυνση της διαφοράς και στις επόμενες μετρήσεις πριν το Καλοκαίρι ενδεχομένως να ανατραπεί ολόκληρος ο πολιτικός σχεδιασμός της κυβέρνησης για τη δεύτερη θέση και την κυβερνητική δεξιά παρένθεση.

Το ενδεχόμενο αυτό δημιουργεί νευρικότητα καθώς εξαλείφει την προσδοκία νομής της εξουσίας. Στην Ελλάδα κάποιος στοιχίζεται πίσω από ένα πολιτικό κόμμα είτε για να διατηρήσει την "κουτάλα” είτε για να την αποκτήσει πολύ σύντομα...

Η απομάκρυνση από τον ΣΥΡΙΖΑ της προοπτικής διαχείρισης της εξουσίας θα έχει καταλυτικές συνέπειες στη συσπείρωση του ακροατηρίου που έχει απομείνει να τον ακολουθεί. Τούτο θα συμβεί γιατί σαν πολιτικό κόμμα δεν διαθέτει κανένα πολιτικό αφήγημα.

Ο κ. Τσίπρας ανήλθε στην εξουσία με το πολιτικό αφήγημα της ρήξης με τα μνημόνια και της επανόδου με ένα άρθρο και ένα νόμο στην προτεραία "νιρβάνα” της κρατικοδίαιτης ευημερίας με δανεικά.

Τώρα προσπαθεί να πλασάρει το αφήγημα της επανόδου σε κάποια μεταμνημονιακή πλασματική κανονικότητα μετά το Καλοκαίρι του 2018 η οποία όμως εμπεριέχει σκληρά μνημονιακά μέτρα το 2019-22 και στενή επιτήρηση για δεκαετίες. Το αφήγημα αυτό "μπάζει” ήδη "νερά” και θα κονιορτοποιηθεί με τις περικοπές των συντάξεων στις αρχές του 2019.

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις η εξάντληση της τετραετίας από την κυβέρνηση, υπό κανονικές συνθήκες, μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη στρατηγική της "δεύτερης θέσης-δεξιάς παρένθεσης” και θα απειλήσει την ηγετική ομάδα με πολιτικό αφανισμό.

Τούτο υπό κανονικές ομαλές συνθήκες.  

Υπό έκτακτες συνθήκες...