ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ - "ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗ ΔΥΣΗ": Η «χρήσιμη ηλίθια» του Ισλάμ!

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Η Δύση ετοιμάζεται και πάλι να βγάλει τα μάτια της. Το έκαναν στα τέλη της δεκαετίας του ’70, πρώτοι οι Αμερικανοί στο Αφγανιστάν. Εκπαίδευσαν τον Οσάμπα μπιν Λάντεν και τους συντρόφους του για να πλήξουν τη Σοβιετική Ενωση, που μόλις είχε εισβάλει στη χώρα όπου ο Αλέξανδρος ξόδεψε σχεδόν 10 χρόνια πολεμώντας για να υποτάξει μέρος της. Ο γάμος του με τη Ρωξάνη τού χάρισε για σύζυγο την ωραιότερη γυναίκα της Ασίας, λίγη ειρήνη και μια επίφαση εξουσίας στα ανυπότακτα βράχια των πεθερικών του.

Εικοσιέναν αιώνες μετά, το 1842, οι Αγγλοι είδαν όλο τους το εκστρατευτικό σώμα, υπό τον πλέον άχρηστο αξιωματικό που έγινε ποτέ στρατηγός, τον Ελφινστόουν, να φεύγει κυνηγημένο από την Καμπούλ, ύστερα από εξέγερση υπό τον Ακμπάρ Χαν, και να σφαγιάζεται καθ’ οδόν. Μόνο ένας επιζών Ευρωπαίος, ένας γιατρός, γύρισε έφιππος για να πει τα μαντάτα στην Τζαλαλαμπάντ.

Πριν από λίγα χρόνια, με πρόθυμους κολαούζους για τη βρομοδουλειά πάντα τους κίναιδους της Αυτής Μεγαλειότητος, οι Αμερικανοί ισοπέδωσαν μια χριστιανική χώρα, σύμμαχο των ΗΠΑ, της Βρετανίας, και της Γαλλίας σε δύο Παγκοσμίους Πολέμους και δικό μας σύμμαχο σχεδόν σε όλους τους αγώνες μας: τη Σερβία.

Για ποιον λόγο; 

Για τα μάτια των ισλαμιστών του Αλίγια Ιζετμπέκοβιτς, ο οποίος μάζεψε στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη χιλιάδες μουτζαχεντίν απ’ όλο τον κόσμο χορηγώντας τους αφειδώς τη βοσνιακή υπηκοότητα και διαβατήρια. Τα βουνά της Βοσνίας μετατράπηκαν σε ένα μικρό Αφγανιστάν στο μαλακό υπογάστριο της ίδιας της Ευρώπης. Ενα θερμοκήπιο ισλαμοφασιστών τρομοκρατών, τους οποίους οι αρχές ασφαλείας των δυτικών χωρών θα κυνηγούσαν μετά στα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου έπειτα από πρωτοφανείς τρομοκρατικές επιθέσεις, με αποκορύφωμα την 11η Σεπτεμβρίου 2001.

Το φίδι που εξέθρεψαν στον κόρφο τους οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και άλλοι στα χρόνια που ακολούθησαν δάγκωσε στο στήθος τους «χρήσιμους ηλίθιους» που τους εξόπλισαν, εκπαίδευσαν και προστάτευσαν στο Αφγανιστάν και στη Βοσνία.

Ο πακτωλός χρήματος που εισέπραξε όλα αυτά τα χρόνια το «σύστημα Κλίντον», κυρίως μέσω του ομώνυμου ιδρύματος, με «δωρητές» κυρίως τη μήτρα της ισλαμικής τρομοκρατίας, τη Σαουδική Αραβία και τα διάφορα εμιράτα, δίνει μια άλλη εξήγηση στην εκ πρώτης όψεως παρανοϊκή πολιτική, η Δύση να βομβαρδίζει χριστιανούς και δη συμμάχους της και να ενισχύει τους φονιάδες χιλιάδων αθώων χριστιανών στη Νέα Υόρκη, στην Αγγλία, στην Ισπανία.

Αυτό το ίδιο σύστημα Κλίντον, με σημαίνον πρόσωπο και τον διαβόητο Ποντέστα, πρώην προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, και η «μαφία» του στο State Department είναι οι «ευφυείς» σχεδιαστές της πολιτικής που ξεχαρβάλωσε όλη τη Βόρεια και Υποσαχάρια Αφρική, οδηγώντας τη Λιβύη και την Αίγυπτο στο χάος.

Αν όμως στην Αίγυπτο οι Αδερφοί Μουσουλμάνοι σκοτώνουν χριστιανούς και τώρα τους συμμαζεύει με τα πολυβόλα ο στρατός, στη Συρία γίνεται μια κανονικότατη γενοκτονία με άμεσο συνεργό τον χωριάτη ψευτοσουλτάνο, τον Ερντογάν.

Ολο το σκυλολόι της Αλ Κάιντα, σαλαφιστές, κυνηγοί κεφαλών, φονιάδες γυναικοπαίδων, Τούρκοι, Τσετσένοι, Αφγανοί, Λίβυοι, Τυνήσιοι, χιλιάδες ναυάγια της ζωής από την Ευρώπη, ψυχάκηδες εξισλαμισμένοι Γάλλοι, Γερμανοί και άλλοι, περί τους 25.000 τους υπολογίζουν οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, συμμετέχουν στην πρωτοφανή σφαγή της αρχαιότερης χριστιανικής κοινότητας του κόσμου και των αλεβιτών της Συρίας. Με όλο του τον ριζοσπαστικό αυταρχισμό το Μπάαθ προστάτευσε επί 60 χρόνια αυτές τις δύο κοινότητες από τη βία και την αυθαιρεσία των σουνιτών. Αλλωστε, το κόμμα ιδρύθηκε το 1947 από έναν χριστιανό, τον Μισέλ Αφλάκ, έναν αλεβίτη, τον Ζακί αλ Αρσούζι, κι έναν σουνίτη, τον Σαλάχ αλ Ντιν αλ Μπιτάρ.

Παρά τη στήριξη από τη Δύση, τα κεφάλαια των Σαουδαράβων και των εμιράτων και την κακοποιό συναυτουργία των ισλαμοφασιστών της Αγκυρας, οι κατσαπλιάδες τζιχαντιστές εξευτελίστηκαν στο πεδίο της μάχης και ήταν στα όρια της κατάρρευσης.

Ηρθε λοιπόν, πολύ βολικά, ένα μαζικό έγκλημα με χρήση χημικών (;). Ηδη η υπερδύναμη, με τους κοκκινόκωλους του Λονδίνου να υπερθεματίζουν, ετοιμάζεται να πιάσει απ’ τα μαλλιά και να σώσει τους χασάπηδες ομοϊδεάτες του Μπιν Λάντεν με όλη τη φονική υψηλή τεχνολογία της Δύσης.

Η Ιστορία θα καταγράψει την εύλογη απορία: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Οι «σύντροφοι» της Αλ Κάιντα

Του ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΥ

Μπορεί ο Ομπάμα να μην είναι Μπους και η Συρία να μην είναι Ιράκ. Τα γεγονότα, όμως, επαναλαμβάνονται ίδια κι απαράλλακτα ως προς τον πυρήνα τους. Σαν να βλέπεις την ίδια παράσταση με άλλους πρωταγωνιστές και σκηνικά. Ισως το τέλος να είναι κάπως διαφορετικό από εκείνο του 2003 (πόλεμος στο Ιράκ) για τις ανάγκες των σύγχρονων θεατών. Αλλά δεν είναι αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία στην «επιχείρηση Ασαντ», όπου συμπλέκονται από εμφύλιες έως περιφερειακές συγκρούσεις και από γεωπολιτικά συμφέροντα έως κοινές μπίζνες. Οπως δεν έχουν τα προσχήματα με τα χημικά όπλα. Ακόμη κι αν η χρήση τους έγινε, όπως θολά περιγράφεται από την αμερικανική κυβέρνηση και διακινείται από συνήθεις προθύμους.

Οσοι δεν έχουν ασθενή μνήμη θα θυμούνται ότι από το 2001 ήδη η Συρία ήταν ανάμεσα στους άρρητα διακηρυγμένους πολεμικούς στόχους των ΗΠΑ. Στον σχετικό κατάλογο βρισκόταν μετά το Ιράκ και πριν από τη Λιβύη, την Υεμένη, τον Λίβανο, τη Σομαλία, το Σουδάν και το Ιράν. Οι στόχοι είχαν εντοπιστεί, ενώ βομβαρδιζόταν «δημοκρατικά», «χειρουργικά» το Αφγανιστάν.

Από τότε μέχρι σήμερα πολλές ανατροπές έγιναν. Ολοι φυσιολογικά είχαν τις δυνατότητες να γίνουν σοφότεροι με τις σχετικές πληροφορίες και τα σχέδια του παρελθόντος που ήρθαν στο φως από επίσημα αρχεία (έστω και λογοκριμένα). Οχι από κάποιες «θεωρίες συνωμοσίας». Οπως για παράδειγμα μόλις την περασμένη εβδομάδα για τον πόλεμο Ιράκ-Ιράν το 1988. Η Ουάσιγκτον, όπως αποκαλύπτεται μ' έγγραφα της CIA (βλέπε Foreign Policy της προηγούμενης Δευτέρας), είχε δώσει στο πιάτο τους στόχους (κι όχι μόνο) στον Σαντάμ Χουσεΐν για τους περιβόητους βομβαρδισμούς αμάχων με χημικά - βιολογικά!

Τα πολεμικά σχέδια, πάντως, όπως εκπονήθηκαν επί χάρτου το 2001, παραμένουν. Εκκρεμούν ακόμη βασικοί στόχοι από τη Δαμασκό (ελάσσων) έως την Τεχεράνη (μείζον). Εδώ βρισκόμαστε τώρα. Το παρανοϊκό στην περίπτωση της Συρίας είναι ότι η Ουάσιγκτον βρίσκεται πλέον στο ίδιο στρατόπεδο με την Αλ Κάιντα, δηλαδή το συριακό (και πολυεθνικό) παρακλάδι της, που πρωταγωνιστεί για την ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ. Επειδή οι ΗΠΑ πάντα έχουν... δίκιο, είναι λογικό να υποθέσουμε ότι η Αλ Κάιντα, στη συριακή εκδοχή της (Μέτωπο Αλ Νούσρα), έχει μεταμορφωθεί σε ανθρωπιστική-δημο-κρατική δύναμη. Εκτός κι αν από την αρχή δεν συνιστούσε τον μέγιστο εχθρό στη διεθνή διάστασή της, αλλά έναν αφανή συνεταίρο.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Η στρατηγική και οι επιλογές του Ομπάμα

Του Πετρου Παπακωνσταντινου

Το 2008, ο Μπαράκ Ομπάμα εξελέγη πρόεδρος της Αμερικής έχοντας αντιταχθεί στον πόλεμο κατά του Ιράκ και γενικότερα στην ολέθρια εξωτερική πολιτική των νεοσυντηρητικών. Πέντε χρόνια αργότερα, αντιγράφει μεθόδους του προκατόχου του, προετοιμάζοντας πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον της Συρίας, μιας χώρας η οποία ουδέποτε έχει απειλήσει την ασφάλεια των ΗΠΑ. Τη θλιβερή διαπίστωση προσυπογράφει, με άρθρο του στην εφημερίδα Guardian, ο Χανς Μπλιξ, επικεφαλής των επιθεωρητών του ΟΗΕ για τα (ανύπαρκτα) «όπλα μαζικής καταστροφής» του Σαντάμ Χουσεΐν.

Οπως στην περίπτωση του Ιράκ, σημειώνει ο Μπλιξ, η Αμερική σπεύδει σε έναν πόλεμο χωρίς εξουσιοδότηση του Συμβουλίου Ασφαλείας και χωρίς να έχει διαπιστωθεί από τους επιθεωρητές του ΟΗΕ η χρήση χημικών όπλων από το καθεστώς Ασαντ.  

Αλλά ακόμη κι αν επιβεβαιωνόταν κάτι τέτοιο, διερωτάται ο Σουηδός διπλωμάτης, γιατί θα έπρεπε «οι ΗΠΑ ή το ΝΑΤΟ ή οποιοσδήποτε συνασπισμός προθύμων να δράσουν ως παγκόσμιοι χωροφύλακες»;

Το ούτως ή άλλως εξωφρενικό άλλοθι του «ανθρωπιστικού πολέμου» ελάχιστους πείθει. Γιατί η Ουάσιγκτον να σπεύσει σε πόλεμο ύστερα από τη θρυλούμενη εξόντωση 322 αμάχων, σύμφωνα με τη συριακή αντιπολίτευση, όταν στην Αίγυπτο σκοτώθηκαν 1.295 άνθρωποι μέσα σε ένα μόνο διήμερο ύστερα από ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, το οποίο συνάντησε την αποδοχή των ΗΠΑ, χωρίς να συγκινηθεί κανείς στις δυτικές πρωτεύουσες;

Η θέση του Αμερικανού προέδρου έγινε ακόμη περισσότερο δεινή ύστερα από την ταπείνωση του πιο στενού συμμάχου του, του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον, στη Βουλή των Κοινοτήτων, η οποία απέρριψε την εμπλοκή του Ηνωμένου Βασιλείου στην εκστρατεία κατά της Συρίας. 

Το δίλημμα που τίθεται ενώπιον του Μπαράκ Ομπάμα είναι εξαιρετικά επώδυνο: να αναστείλει την επιδρομή, στέλνοντας σε όλο τον κόσμο το μήνυμα ότι η Αμερική μοιάζει με «χάρτινη τίγρη» ή να εμπλακεί σε μια παράλογη περιπέτεια, χωρίς σαφή στόχο, με ισχνότατη διεθνή στήριξη; Μια περιπέτεια από την οποία έχουν αποστασιοποιηθεί, μεταξύ άλλων, Γερμανία, Ιταλία, Βέλγιο, Αίγυπτος και Ιορδανία, αφήνοντας μόνο τη Γαλλία και την Τουρκία να υπερθεματίζουν για την εξαπόλυση της επίθεσης.

Είναι πιθανό ο Ομπάμα να συρθεί –παρά τις αντιδράσεις και σημαντικής μερίδας του αμερικανικού Κογκρέσου– σε μια άκρως επικίνδυνη επιλογή, την οποία πάσχιζε επί μακρόν να αποφύγει.  

Στις 21 Αυγούστου, ακριβώς την ημέρα που εκδηλώθηκε η πολύ περίεργη επίθεση με χημικά όπλα στη Δαμασκό (σε απόσταση πέντε λεπτών με το αυτοκίνητο από το ξενοδοχείο όπου βρίσκονταν οι επιθεωρητές του ΟΗΕ!), ο αρχηγός των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Ντέμπσι, απαντούσε ως εξής σε ερώτηση Δημοκρατικού βουλευτή: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Η επόμενη μέρα στη Συρία!

Του ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

Αμέσως μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού μπλοκ οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν την πιο σημαντική στρατιωτική επιχείρηση στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, αυτή που είχε την κωδική ονομασία Καταιγίδα της Ερήμου και είχε σκοπό την απελευθέρωση του Κουβέιτ και την αποδυνάμωση του καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν, το οποίο εξαρθρώθηκε πλήρως με τη συμπληρωματική επιχείρηση ανατροπής του, το 2003, τότε που η Τουρκία είπε το μεγάλο «ΟΧΙ» στους Αμερικανούς, μη δίνοντας άδεια στα στρατεύματα των ΗΠΑ να διέλθουν από το τουρκικό έδαφος και να ανοίξουν το λεγόμενο βόρειο μέτωπο ενατίον του Ιρακινού δυνάστη.

Ανεξαρτήτως των στόχων που είχαν οι δύο προαναφερθείσες επιχειρήσεις, αυτό που προκάλεσαν ως μετρήσιμο αποτέλεσμα είναι η ομοσπονδοποίηση του Ιράκ, με την ίδρυση ενός ομόσπονδου κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ, με πρόεδρο, πρωθυπουργό, υπουργικό συμβούλιο, κοινοβούλιο και δική του δημόσια διοίκηση. Δηλαδή ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο ομόσπονδο κράτος, που βαδίζει βήμα προς βήμα προς την ντε φάκτο ανεξαρτητοποίησή του.

Παρότι η επέμβαση της διεθνούς κοινότητας, για να κυριολεκτούμε των ΗΠΑ και ορισμένων εκ των συμμάχων της, με πρώτη και καλύτερη την Τουρκία, στη γειτονική με το Ιράκ Συρία είχε εντελώς άλλα χαρακτηριστικά, φαίνεται ότι, τηρουμένων των αναλογιών, θα οδηγήσουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Δηλαδή, την άνοιξη του 2011 οι προαναφερθείσες χώρες οργάνωσαν, υποστήριξαν με κάθε μέσο και τρόπο και ξεκίνησαν μια επιχείρηση εκ των έσω αποσταθεροποίησης της Συρίας, στην οποία συμμετέχουν ομάδες Σύρων αντιπολιτευομένων, κυρίως σουνιτών, καθώς και ακραία ισλαμιστικά στοιχεία και ομάδες πληρωμένων δολοφόνων από διάφορες μουσουλμανικές χώρες, συνεργαζόμενων με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με την Αλ Κάιντα. Οι ομάδες αυτές υποστηρίζονται ενεργώς από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, υπό την υψηλή επιστασία των ΗΠΑ!

Ενώ κλείνουν ήδη δυόμισι χρόνια από την έναρξη αυτής της επιχείρησης, το καθεστώς Ασαντ όχι μόνον αντέχει, αλλά μετά τις επιτυχίες των δύο τελευταίων μηνών φαίνεται ότι έχει -ή, μάλλον, είχε έως τώρα- τη δυνατότητα να ανακτήσει τον έλεγχο μεγάλου μέρους της συριακής επικράτειας. Ακριβώς σε αυτή τη φάση ήρθε το χτύπημα με τα χημικά όπλα σε περιοχή της Δαμασκού (21 Αυγούστου), το οποίο δίνει την ευκαιρία κυρίως στις ΗΠΑ να πραγματοποιήσουν -οσονούπω- στρατιωτικό χτύπημα περιορισμένης έκτασης εναντίον συγκεκριμένων στρατιωτικών στόχων, κατά πάσα πιθανότητα 50 τον αριθμό, που αποσκοπούν στην αποδυνάμωση και όχι στην ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ.

Κι αυτό γιατί κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν και με ποιον τρόπο είναι δυνατόν να διοικηθεί αυτή η χώρα σε περίπτωση ανατροπής του Ασαντ.

Σε περίπτωση ανατροπής υπάρχουν δύο σενάρια:

ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ - ΗΠΑ: «Μαύρος προϋπολογισμός» 52 δισ. $ για τον Μεγάλο Αδελφό της υπερδύναμης

Της ΕΡΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΑ

Η εφημερίδα Washington Post δημοσιοποίησε απόρρητα έγγραφα της αμερικανικής Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας, που αποκαλύπτουν την ύπαρξη ενός «μαύρου προϋπολογισμού» ύψους 52,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το 2013.

Παρόλο που μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου η Ουάσιγκτον έχει χτίσει έναν κατασκοπευτικό κολοσσό για τη συλλογή πληροφοριών, δεν διευκρινίζεται πουθενά με ποιον τρόπο δαπανώνται τα ποσά - μαμούθ αλλά ούτε και ποια είναι η απόδοση του συγκεκριμένου προϋπολογισμού σε σχέση με τους στόχους του αμερικανικού Κογκρέσου και του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα. Η αμερικανική εφημερίδα δημοσίευσε μια περίληψη 178σέλιδης έκθεσης που αναλύει «τις αποτυχίες, τις επιτυχίες και τις επιδιώξεις των 16 μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, όπου απασχολούνται 107.035 άτομα και περιγράφει επιχειρήσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη, νέες τεχνολογίες και τη στρατολόγηση πρακτόρων και αποκαλύπτει έναν προϋπολογισμό διπλάσιο σε σύγκριση με το 2001».

Από την έκθεση αυτή προκύπτει ότι τη μερίδα του λέοντος στον «μαύρο προϋπολογισμό» έχει η CIΑ, η οποία έλαβε μόνο το 2013 14,7 δισεκατομμύρια δολάρια, ποσό 56% αυξημένο από εκείνο του 2004 και, μάλιστα, 50% υψηλότερο από τα κονδύλια που δόθηκαν στην NSA, που θεωρείται ως το «κατασκοπευτικό τέρας» των υπηρεσιών πληροφοριών.

Ως η νούμερο ένα απειλή κατά της εθνικής ασφάλειας θεωρείται η τρομοκρατία, καθώς τα αντιτρομοκρατικά προγράμματα κοστίζουν το ένα τρίτο του προϋπολογισμού και απασχολούν το ένα τέταρτο των εργαζομένων στις μυστικές υπηρεσίες.

Ακόμη στην έκθεση αναφέρεται ότι πολύ πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο με την NSA με τις αποκαλύψεις του πρώην πράκτορά της Σνόουντεν οι μυστικές υπηρεσίες ανησυχούσαν για την «ανώμαλη συμπεριφορά» υψηλά ισταμένων σε απόρρητο υλικό και η NSA σχεδίαζε την απομάκρυνση μιας «πιθανής εσωτερικής διαρροής για τις απόρρητες συμφωνίες» επανεξετάζοντας τουλάχιστον 4.000 άτομα με πιστοποιητικά υψηλής ασφαλείας το 2013.

Η Washington Post αποκάλυψε ότι η CIA και η NSA ασχολούνται με «επιθετικές διαδικτυακές επιθέσεις», δηλαδή με τη διείσδυση σε ξένα δίκτυα υπολογιστών, ώστε να αποσπούν πληροφορίες και να σαμποτάρουν εχθρικά συστήματα. Ενα άλλο ενδιαφέρον σημείο είναι ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες παρακολουθούν τόσο τους εχθρούς όσο και τους συμμάχους τους, καθώς και ότι έχουν μεγάλα «κενά» στην πληροφόρησή τους για το πυρηνικό και πυραυλικό πρόγραμμα της Βορείου Κορέας και δεν γνωρίζουν σχεδόν τίποτα για τις προθέσεις του ηγέτη της Κιμ Γιονγκ Ουν.

ΕΛΙΓΜΟΙ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΠΙΕΣΕΙΣ Θα δίνουν στοιχεία για τις παρακολουθήσεις

Με τις πιέσεις που δέχονται οι μυστικές υπηρεσίες να εντείνονται μετά τις αποκαλύψεις του Εντουαρντ Σνόουντεν, ο επικεφαλής των 16 υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ, Τζέιμς Κλάπερ, δεσμεύτηκε να δημοσιεύει κάθε χρόνο έναν γενικό απολογισμό των δραστηριοτήτων των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων.

Η δήλωση του Κλάπερ έρχεται λίγες εβδομάδες μετά τη δέσμευση του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα για «περισσότερη διαφάνεια». «Στο πλαίσιο αυτό ο διευθυντής των εθνικών υπηρεσιών πληροφοριών (NDI) αποφάσισε, με τη σύμφωνη γνώμη της κοινότητας των υπηρεσιών πληροφοριών, ότι θα δημοσιεύονται σε ετήσια βάση οι γενικές πληροφορίες» για ορισμένα στοιχεία των προγραμμάτων παρακολούθησης, αναφέρεται σε ανακοίνωση του Κλάπερ, που διευκρινίζει ποιες πληροφορίες θα δημοσιοποιούνται ετησίως.

Ο αριθμός των εντολών παρακολούθησης όπως και ο «αριθμός των στόχων τους οποίους αφορούν οι εντολές αυτές» θα δίνονται στη δημοσιότητα, ανακοίνωσε, αναφερόμενος στις εντολές που δίδονται στους παρόχους υπηρεσιών Διαδικτύου, ώστε να παρέχουν στις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών στοιχεία σχετικά με τις διαδικτυακές δραστηριότητες αλλοδαπών μη μόνιμων κατοίκων, στο πλαίσιο του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Γενικά δεσμεύθηκε να γνωστοποιεί τον αριθμό των «αιτήσεων εθνικής ασφαλείας» που δίδονται κατά τους τελευταίους 12 μήνες.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ Facebook και Twitter έδειξαν τις κυβερνήσεις

"Επίγεια σοφία"

Οι διπλωματικοί αντιπρόσωποι των μικρών κρατών ομοιάζουν με τους ταξιδεύοντας παραγγελιοδόχους ειδών όχι πρώτης ανάγκης.

Δημήτριος Καμπούρογλου, 1852-1942, Έλληνας γνωμικογράφος

Διπλωματία είναι η τέχνη να επιτρέπεις στον άλλο να κάνει το δικό σου.

David Frost, 1939 Βρετανός δημοσιογράφος

Aναρωτιόνται τα βενιζελάκια τι θα κάνει η Ελλάδα στη περίπτωση που, η “διεθνής κοινότης” ισοπεδώσει ακόμα μία χώρα μετά τις: Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη. Τι άλλο από το …παπί!  

 Από τότε που οι “τέσσερις μεγάλοι” μοίρασαν τον κόσμο η Ελληνίτσα ψωνίζει όπλα (για να τρώνε οι ημέτεροι) και κάνει την πάπια. Όπως θα την κάνει όταν, μία μέρα θα …επιτεθούν τα Σκόπια ή και τα Τίρανα

KΩΣΤΑΣ Δ. ΚΑΒΒΑΘΑΣ Ελληνας Δημοσιογράφος

Σαν σήμερα (2/9/ΧΧΧΧ)

1829: Υπογράφεται η Συνθήκη της Αδριανούπολης, βάσει της οποίας η Πύλη αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

1866: Ξεσπάει εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η κρητική επανάσταση, που διήρκεσε έως το 1869, χωρίς επιτυχία.

1945: Με την παράδοση της Ιαπωνίας, λήγει και επισήμως ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Η επίσημη τελετή λαμβάνει χώρα επί του πολεμικού πλοίου «Μιζούρι» στ' ανοιχτά του κόλπου του Τόκιο.

1958: Η μάχη στο Λιόπετρι Αμμοχώστου, η φονικότερη από την έναρξη δράσης της ΕΟΚΑ για την απελευθέρωση της Κύπρου. Τέσσερις μαχητές της ΕΟΚΑ (Φώτης Πίττας, Ανδρέας Κάρυος, Ηλίας Παπακυριακού και Χρίστος Σαμάρας) πέφτουν ηρωικά, ενώ σκοτώνονται και τραυματίζονται αρκετοί βρετανοί στρατιώτες.

1901: Γεννιέται ο ποιητής Αντρέας Εμπειρίκος

1877: Πεθαίνει ο Κωνσταντίνος Κανάρης, ηγετική μορφή του '21, ναύαρχος και πρωθυπουργός.

1984: Πεθαίνει ο Μάνος Κατράκης

ΓΕΡΜΑΝΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Νά γιατί οι Γερμανοί κερδίζουν και οι Έλληνες χάνουν

Toυ ΝΤΙΝΟΥ ΚΟΥΤΣΟΛΙΟΥΤΣΟΥ

dinokouts@gmail.com

Το ότι οι Γερμανοί και οι Έλληνες είναι σε πολλά σημεία λαοί διαμετρικά αντίθετοι, έχει ειπωθεί πολλές φορές από πολλούς, και από αυτήν την στήλη. 

Αλλά την τελευταία εβδομάδα στην δημοσιότητα, τρία βασικά και κρίσιμα εθνικά χαρακτηριστικά των Γερμανών παρουσιάστηκαν στα γερμανικά ΜΜΕ, που εστιάζουν τρείς κρίσιμες αντιθέσεις, διαφορές, μεταξύ Γερμανών και Ελλήνων, που δικαιολογούν και εξηγούν τις εθνικές επιτυχίες των πρώτων και τις εθνικές αποτυχίες των δεύτερων.

 
1. Συνεργασία, συμβιβασμός και συναίνεση των πολιτικών κομμάτων.
Τώρα που φουντώνει ο προεκλογικός πυρετός στην Γερμανία, φουντώνει και η δημοσιογραφική ανάλυση για ποιος συνασπισμός κομμάτων στην Γερμανία θα αποτελέσει την επόμενη κυβέρνηση. Η Μέρκελ εξακολουθεί να είναι πρωταθλήτρια στις καρδιές των γερμανών ανάμεσα σε όλους τους πολιτικούς, και ιδιαίτερα σε αντίθεση του κυρίου της αντιπάλου, του Περ Στάινμπρουκ. Αλλά το μεγάλο ερωτηματικό απομένει ποιος συνασπισμός υπό την αρχηγεία της Μέρκελ, ή ακόμα και ποιος συνασπισμός, λιγότερο πιθανόν, υπό την αρχηγεία του Σοσιαλδημοκράτη Στάινμπρουκ, θα αποδειχθεί κερδισμένος από αριθμό ψήφων, για να αποτελέσει την επόμενη κυβέρνηση.
 

Αυτό που είναι πολύ ενδιαφέρον κατά την γνώμη μου, είναι ότι στις διάφορες αναλύσεις, όλα τα γερμανικά κόμματα, από τα δεξιά έως την Αριστερά, θεωρούνται πιθανοί πολιτικοί και κυβερνητικοί συνεργάτες αναμεταξύ τους στις διάφορες εκδοχές πιθανών και λιγότερο πιθανών κυβερνητικών συνασπισμών. Στο πολιτικό σκηνικό της Γερμανίας, η πρωταρχική στάση όλων των κομμάτων μεταξύ τους, είναι η συμπαράσταση, η επικοινωνία, και ο συμβιβασμός, γύρω από ένα και μόνο αντικειμενικό σκοπό, το εθνικό συμφέρον.
 

Αυτό που προβάλλει, σε αντίθεση με την Ελλάδα, είναι ότι η τεράστια πλειοψηφία των γερμανών και των πολιτικών των, βρίσκονται σε βασική συμφωνία ως προς τι είναι το βασικό εθνικό συμφέρον, και διαφέρουν, ελαφρά, πώς να το προωθήσουν. Με μοναδική και ισχνή εξαίρεση το κόμμα της Εναλλακτικής για την Γερμανία. Η συνεννόηση, ο σεβασμός, η συνεργασία και ο συμβιβασμός είναι βασικές και πανίσχυρες συνισταμένες στην γερμανική πολιτική, εν αντιθέσει, όπως ξέρουμε με τους έλληνες πολιτικούς.
 

Πιστεύω ότι οι δύο γενεές χωρισμένης εθνικής επικράτειας που έζησε η Γερμανία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχουν προωθήσει ένα πνεύμα εθνικής ενότητας στην Γερμανία, που είναι απαράμιλλο στο ευρύτερο πολιτικό σκηνικό της Ευρώπης και της Ευρωζώνης, και αποτελεί ένα από τους κυριότερους συντελεστές της γεωπολιτικής επικράτησης της Γερμανίας ενάντια των ευρωπαίων εταίρων της.

2. Δημόσιοι Υπάλληλοι.
Την περασμένη εβδομάδα δημοσιεύθηκε η ετήσια δημοσκόπηση στην Γερμανία της εμπειρίας που έχουν οι πολίτες προς τα διάφορα επαγγέλματα στην χώρα, και τους διάφορους επαγγελματίες. Και αυτή την χρονιά, οι γερμανοί δημόσιοι υπάλληλοι βγήκαν πρωταθλητές στις καρδιές των Γερμανών, στην παροχή των διαφόρων υπηρεσιών του Γερμανικού Δημοσίου. 

Οι εξής επαγγελματικές αξίες στην παροχή δημοσίων υπηρεσιών, κρίθηκαν πλειοψηφικά θετικά από το γερμανικό κοινό.
 

Οι δημόσιοι υπάλληλοι κριθήκανε θετικά από 79% των γερμανών στην τήρηση του καθήκοντος, στην υπευθυνότητα (76%), στην αξιοπιστία (72%), στην ικανότητα (68%), στην δικαιοσύνη στην παροχή υπηρεσιών (68%), και στην προθυμία για εξυπηρέτηση (65%). Μόνο 5% των Γερμανών έδωσαν αρνητική ψήφο στους δημόσιους υπαλλήλους της χώρας τους το περασμένο χρόνο.
 

Αυτοί οι αριθμοί είναι ανήκουστοι στην Ελλάδα και στο Ελληνικό Δημόσιο. Η διαφορά, το χάσμα, ως προς την εμπειρία των Ελλήνων με το ελληνικό δημόσιο δεν θα μπορούσε να είναι πιο τραγελαφική. Πώς να μην είναι ευτυχισμένοι οι Γερμανοί στην πατρίδα τους, πώς να μην πηγαίνουνε μπροστά οι δουλειές τους, και πώς να μη θεωρείται η Γερμανία μία από τις πιο ανταγωνιστικές χώρες του κόσμου;

3. Η ευθύνη, το έγκλημα και η τιμωρία, στον πολιτικό βίο.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι Γερμανοί κοιμούνται, οι Ελληνες ονειρεύονται

Toυ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Πολιτικοί και αναλυτές σε ολόκληρη την Ευρώπη έχουν στραμμένα τα μάτια στη Γερμανία εν αναμονή των βουλευτικών εκλογών της 22ας Σεπτεμβρίου. «Η Ευρωζώνη χρειάζεται ένα γερμανικό θαύμα» ήταν ο τίτλος πρόσφατου άρθρου της ισπανικής εφημερίδας El Pais. Ο αρθρογράφος συνόψιζε τον μακρύ κατάλογο ευσεβών πόθων και μάταιων ελπίδων που ευδοκιμούν αυτήν την εποχή, ιδίως στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, όπου συνηθίζεται να πιστεύει κανείς ό,τι τον συμφέρει να πιστέψει: απελευθερωμένη από τις εσωτερικές πιέσεις της προεκλογικής περιόδου η νέα γερμανική κυβέρνηση μπορεί να χαλαρώσει τα μνημονιακά λουριά, να στραφεί σε περισσότερο αναπτυξιακές πολιτικές, να συναινέσει σε μερική διαγραφή χρεών, ευρωομόλογα και πάει λέγοντας. Ολα αυτά «για το καλό της ίδιας της Γερμανίας», τονίζουν οι καλοπροαίρετοι συμβουλάτορες, ωσάν να γνωρίζουν καλύτερα από τους Γερμανούς πολιτικούς και ψηφοφόρους τι πραγματικά συμφέρει το Βερολίνο.

Δυστυχώς, οι ρεαλιστές Γερμανοί ουδόλως συμμερίζονται αυτό το απροσδόκητο πάθος των λοιπών Ευρωπαίων για τις εκλογές τους. Αντιμετωπίζουν την επικείμενη αναμέτρηση με παγερή αδιαφορία, στα όρια της υπνηλίας, πεπεισμένοι ότι τίποτα το πραγματικά σπουδαίο δεν διακυβεύεται -για τους ίδιους και για την Ευρώπη. Τα γερμανικά Μέσα Ενημέρωσης επινόησαν μια καινούργια λέξη για να περιγράψουν τη γενικευμένη πολιτική αφασία: Nichtwahlkampf - καμία αναμέτρηση. Το ενδιαφέρον για τις προεκλογικές αντιπαραθέσεις βρίσκεται σε αξιοθρήνητα επίπεδα και η αποχή αναμένεται να εκτοξευθεί.

Οι λόγοι είναι μάλλον προφανείς: 

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μία απλοϊκή και επικίνδυνη λύση

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΔΑΛΙΠΗ

Αριστεροί και δεξιοί πατριώτες στην Ελλάδα παριστάνουν πως δεν παρακολουθούν το αμερικανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Bloomberg.

Αλλιώς θα ήταν αναγκασμένοι να ξιφουλκήσουν υπέρ της επαναστατικής ιδέας που έριξε το πρακτορείο τονίζοντας ότι με την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος ήρθε η ώρα για την Ελλάδα να εκβιάσει αυτή τους πιστωτές για κούρεμα του επίσημου χρέους.

Περιέργως ούτε η Αριστερά ούτε η πατριωτική Δεξιά έσπευσαν να σηκώσουν τα λάβαρα και να ανοίξουν νέο κύκλο συζητήσεων περί χρεοκοπίας της χώρας και «τιμωρίας» των δανειστών.

Το διεθνές και εξειδικευμένο στις οικονομικές εξελίξεις πρακτορείο, σχολιάζοντας το θετικό αποτέλεσμα με το πρωτογενές πλεόνασμα των 2,55 δισ. στο επτάμηνο, προέτρεψε την Ελλάδα να σκληρύνει τη στάση της και να επιδείξει πυγμή.

«Χρεοκοπία ή κούρεμα» ήταν το σύνθημα και εξηγούσε ότι με το πρωτογενές πλεόνασμα που πέτυχε η Ελλάδα μπορεί να «ζήσει» και μόνη της, χωρίς τη βοήθεια των εταίρων της. Επομένως μπορεί η χώρα να αρνηθεί τώρα την πληρωμή του χρέους και να προχωρήσει σε στάση πληρωμών (χρεοκοπία) εάν οι Γερμανοί και οι άλλοι της Ευρωζώνης επιμείνουν να αρνούνται haircut στα δάνεια που χορήγησαν.

Τέτοιες απλοϊκές σκέψεις είχαν καιρό να ακουστούν στην Ελλάδα. Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τολμά εδώ και καιρό να θέσει τόσο άμεσα το θέμα και αποφεύγει να μιλά για μονομερείς ενέργειες.

Μόνο κάποιοι αφελείς αριστεροί σχολιογράφοι τολμούν σποραδικά να εισηγούνται ακόμη τέτοιες «παλαβές» κινήσεις.

Βέβαια οι Αμερικανοί δεν είναι τόσο αφελείς. Απλώς πιέζουν με κάθε τρόπο τους Ευρωπαίους να βρουν λύσεις για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και ρίχνουν διάφορες ιδέες για να ενθαρρύνουν εκβιαστικές κινήσεις από την Αθήνα και κυρίως να φοβίσουν τους Γερμανούς και να υποκύψουν στις πιέσεις.

Τέτοια δημοσιεύματα και φαεινές ιδέες σαφώς και δεν βλάπτουν την Ελλάδα. Αρκεί να μην παρασύρουν θερμοκέφαλους στην Αθήνα -που δεν είναι και λίγοι- και επιχειρήσουν το απονενοημένο διάβημα θεωρώντας ότι ήρθε η ώρα για την επανάσταση.

Οσο για τους Ελληνες δεξιούς και αριστερούς «πατριώτες» δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έλκονται από τέτοιες ιδέες.

Φυσικά και παρακολουθούν το Bloomberg αλλά βρίσκονται σε πλήρη αδυναμία να ακολουθήσουν τη συλλογιστική του.  

Πρώτον γιατί κινδυνεύουν να χαρακτηρισθούν ότι ακολουθούν την αμερικανική συνταγή για επανάσταση τώρα και δεύτερον θα ήταν αναγκασμένοι να ομολογήσουν και αυτοί ότι αρχίζει να πετυχαίνει το πρόγραμμα στην Ελλάδα και πρώτη ένδειξη είναι το πρωτογενές πλεόνασμα.

OIKONOMIA στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το έλλειμμα και ο πυρετός

Του ΒΑΣΙΛΗ ΓΚΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗ

Κατά καιρούς εμφανίζεται στις οθόνες η κυρία Γεωργαντά, στέλεχος της Στατιστικής Υπηρεσίας, και καταγγέλλει άλλους συναδέλφους της ότι εκ προθέσεως έδωσαν ανακριβή στοιχεία για το έλλειμμα, με συνέπεια να μπει η χώρα στο μνημόνιο.  

Τι ωραία και τι ρομαντικά θα ήταν αν η είσοδός μας στο μνημόνιο είχε κριθεί από μερικές στατιστικές μονάδες, ενώ αν είχαν δεχτεί τους ακριβέστερους υπολογισμούς της κυρίας Γεωργαντά (και δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί να ήταν ακριβέστεροι) η χώρα θα την είχε... γλιτώσει!  Ομως τα πράγματα είναι τραγικά.

Ηταν νομοτελειακή η είσοδός μας στα μνημόνια όπως μπήκαν και άλλες χώρες χωρίς αντιδικίες ως προς τα στατιστικά στοιχεία μεταξύ των στελεχών των Στατιστικών Υπηρεσιών τους. Για να γίνουν κατανοητά τα παραπάνω, ας χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα από την ιατρική επιστήμη.

Ενας καλός γιατρός (η κυρία Γεωργαντά) μετράει με ευσυνειδησία και ακρίβεια τον πυρετό ενός ασθενή και τον βρίσκει χαμηλό π.χ. 37 και ένας άλλος κακός ή επίορκος γιατρός τον μετράει λάθος ή και εκ προθέσεως και τον βρίσκει π.χ. 39. Αυτά θα είχαν κάποια σημασία αν είχαμε έναν ασθενή με κρυολόγημα και έπρεπε να υπολογίσουμε σωστά τα αντιπυρετικά. Ομως εδώ έχουμε μια χώρα σε κωματώδη κατάσταση, ετοιμοθάνατη και μάλλον την ωφελεί εκείνος που έδωσε υψηλότερο πυρετό έστω ανακριβή γιατί μπήκε εσπευσμένα στην εντατική, ενώ επαναπαυμένοι στο ακριβές 37άρι θα χάναμε τον ασθενή στο ράντζο! Και όλη αυτή η ανούσια διαμάχη των στατιστικολόγων παράγει τρία χρόνια μετά συνέπειες με αποτέλεσμα να εμπλέκονται ανακριτές, εισαγγελείς, δικηγορικοί σύλλογοι και όλο αυτό να έχει πάρει τη μορφή ενός συνωμοτικού θρίλερ για το πόσο πυρετό είχε ο ετοιμοθάνατος πριν από τρία χρόνια!

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΗΠΑ: Το Αμερικανικό όνειρο πέθανε. Ζήτω το ΝΕΟ Αμερικανικό Όνειρο!!!

Του ZACHARY KARABELL  / Reuters

Μια σημαντική αλλαγή διαπιστώνεται στις ΗΠΑ, παραδέχθηκε την περασμένη εβδομάδα ο πρόεδρος Ομπάμα, που για τους πολλούς μεταφράζεται στην απώλεια του αμερικανικού ονείρου, στην πεποίθηση ότι στη χώρα των μεγάλων ευκαιριών η σκληρή δουλειά σημαίνει και μια καλύτερη ζωή. 

Οπως εξήγησε ο Ομπάμα, «γνωρίζαμε ότι κινητήριος δύναμη της ανάπτυξής μας ήταν μια μεσαία τάξη, που ολοένα και διευρυνόταν. Είτε ήσουν ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης, είτε σφουγγάριζες το πάτωμά της, είτε έκανες μια οποιαδήποτε άλλη δουλειά –ενδιάμεσα–, αυτή η χώρα σού προσέφερε μια βασική ευκαιρία… την αίσθηση ότι η σκληρή δουλειά σου θα ανταμειβόταν με δίκαιες απολαβές, την ευκαιρία να αποκτήσεις ένα σπίτι, να αποταμιεύσεις για τα γεράματά σου… και πάνω απ’ όλα, να δεις τα παιδιά σου να ζουν ακόμη καλύτερα από σένα… Με το χρόνο όμως, αυτή η κινητήριος δύναμη άρχισε να αποδυναμώνεται…».

Στις ΗΠΑ σήμερα υπάρχει πράγματι μεγαλύτερη ανισότητα, τόσο στους μισθούς όσο και στις ευκαιρίες. Υποθέτουμε ότι αυτό είναι εκ φύσεως αρνητικό. Υπάρχουν αμέτρητες ιστορίες σχετικά με τον «θάνατο του αμερικανικού ονείρου», και η πτώχευση του δήμου του Ντιτρόιτ θεωρήθηκε απόδειξη της νέας αυτής πραγματικότητας. Και όμως, δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε ότι τα τελευταία χρόνια, η αδιαμφισβήτητη προσδοκία ότι θα υπάρχει πάντα ένα καλύτερο αύριο αν εργαζόμαστε σκληρά σήμερα, δεν εξυπηρέτησε τα αμερικανικά συμφέροντα. Αν μη τι άλλο, η αντιμετώπιση αυτού του ονείρου στην εποχή μας αποτέλεσε πηγή εφησυχασμού αντί ισχύος. Το ότι αποτελεί παρελθόν ίσως ανοίξει τον δρόμο για ένα νέο, δημιουργικό μέλλον. 

Η στασιμότητα του εισοδήματος δεκάδων εκατομμυρίων αμερικανικών νοικοκυριών τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξε επώδυνη και ίσως και καταστροφική για πάρα πολλούς, ιδιαίτερα όταν συνδυάστηκε με τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008-2009. Η αλήθεια είναι όμως ότι η «ασφάλεια» της μεσαίας τάξης ήταν ένας μύθος, που στηρίχθηκε στην αλματώδη πρόοδο της χώρας για ένα μικρό διάστημα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ηταν τότε που η μισή από την παγκόσμια βιομηχανική παραγωγή αντιστοιχούσε στις ΗΠΑ και που η χώρα πετύχαινε σημαντικά υψηλότερους αναπτυξιακούς ρυθμούς και εξασφάλιζε περισσότερο πλούτο συγκριτικά με οποιαδήποτε άλλη. Υπενθυμίζεται ότι πριν από το μεγάλο κραχ του ’29 και πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο, δηλαδή τον 17ο, 18ο και 19ο αιώνα, ο μύθος ότι κάθε νέα γενιά θα ζούσε καλύτερα από την προηγούμενη, δεν υπήρχε. Προσέξτε: αυτό που πίστευαν τότε οι άνθρωποι δεν ήταν ότι, αν εργαζόσουν σκληρά θα είχες μια σταθερή ζωή βασισμένη στον υλισμό, αλλά ότι αν εργαζόσουν σκληρά, θα είχες την ευκαιρία να δημιουργήσεις μια τέτοια ζωή. Η διαφορά είναι ουσιώδης, αλλά πολλοί δεν την αντιλαμβάνονται ακόμη και σήμερα.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Το γερμανικό όνειρο που έγινε εφιάλτης

Ο Στογιάνοφ με τη σύζυγο και τους γιους του, φωτογραφημένος από το «Spiegel» μετά την επιστροφή στο χωριό του στη Βουλγαρία 

Tης ΤΑΝΙΑΣ ΜΠΟΖΑΝΙΝΟΥ

Περισσότεροι από 1 εκατομμύριο Ευρωπαίοι μετανάστευσαν στη Γερμανία πέρυσι - ο υψηλότερος αριθμός μεταναστών σε 18 χρόνια. 

Αλλά δεν είναι όλοι τους οι ειδικευμένοι ξένοι εργαζόμενοι που χρειάζεται η γερμανική οικονομία και χαρακτηρίζει καλοδεχούμενους η Ανγκελα Μέρκελ. Πολλοί είναι «ανεπιθύμητοι» ανειδίκευτοι ανατολικοευρωπαίοι εργάτες, κυρίως από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, που δεν βρίσκουν δουλειά και καταλήγουν άστεγοι στους γερμανικούς δρόμους. Παράδειγμα ο Ιβάν Στογιάνοφ από τη Βουλγαρία, τον οποίο το «Spiegel» ακολούθησε στην περιπέτειά του στο Αμβούργο, όπου πήγε αναζητώντας μια καλύτερη ζωή και κατέληξε να μαζεύει μπουκάλια για ανακύκλωση και να κοιμάται στα πάρκα. «Η κυβέρνηση προσπαθεί να προσελκύσει ειδικευμένους εργαζομένους από άλλες χώρες. Αλλά δεν έχει αναπτύξει κανένα σχέδιο για τους μετανάστες που αποτυγχάνουν, συχνά επειδή δεν καλύπτουν τις ανάγκες της αγοράς εργασίας» γράφει το γερμανικό περιοδικό. 

Στη Βουλγαρία ο Στογιάνοφ εργαζόταν σε εργοστάσιο καρφιών, το οποίο έκλεισε μετά την πτώση του κομμουνισμού. Εμαθε τότε την τέχνη του ξυλουργού και βρήκε δουλειά στην Ελλάδα σε καρνάγια, οικοδομές και χωράφια. Τα καλοκαίρια επέστρεφε στην οικογένειά του - σύζυγο και δύο γιους - στο Καντίκιοϊ με δώρα και χρήματα. Ολα όμως τελείωσαν το 2010, όταν η κρίση έπληξε την Ελλάδα και ο Στογιάνοφ έμεινε χωρίς δουλειά.

Αποφάσισε να μεταναστεύσει στη Γερμανία. Τον περασμένο Σεπτέμβριο έφθασε στο Αμβούργο με 90 ευρώ στην τσέπη.  

Αφότου η Βουλγαρία και η Ρουμανία εντάχθηκαν στην ΕΕ, οι πολίτες τους πηγαίνουν στη Γερμανία χωρίς βίζα, όπου τους επιτρέπεται να εργάζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες. Στην πράξη αυτό σημαίνει σκληρό ανταγωνισμό και χαμηλότερο μεροκάματο.

Ο Στογιάνοφ κοιμόταν, έτρωγε ένα καρβέλι ψωμί τη μέρα και κάπνιζε γόπες που μάζευε από τον δρόμο. Με τη βοήθεια συμπατριωτών του βρήκε μερικά μεροκάματα σε οικοδομές, αλλά κι αυτά στέρεψαν. Αφού αρρώστησε επειδή κοιμόταν έξω, μέσα στην υγρασία, βρήκε φιλοξενία σε ένα καταφύγιο για αστέγους που λειτουργεί η πόλη του Αμβούργου τον χειμώνα. Τετρακόσια άτομα στριμώχνονταν στο καταφύγιο των 210 κλινών που βρώμαγε αλκοόλ, ιδρώτα και ούρα, ενώ ξέσπαγαν συχνά καβγάδες μεταξύ των φιλοξενουμένων.

Την άνοιξη - ύστερα από αρκετούς μήνες χωρίς δουλειά και αφού έκλεισε το χειμερινό καταφύγιο και ξανάρχισε να κοιμάται στα πάρκα - ο Στογιάνοφ στράφηκε σε μια οργάνωση που πληρώνει τα εισιτήρια των ανατολικοευρωπαίων μεταναστών που επιθυμούν να επιστρέψουν οριστικά στη χώρα τους. Πώς αλλιώς θα έβρισκε τα 130 ευρώ που στοίχιζε το εισιτήριο από το Αμβούργο στη Βουλγαρία με το λεωφορείο;

Ο επικεφαλής της οργάνωσης Αντρέας Στάσιεβιτς υπολογίζει ότι περίπου 1.000 Ανατολικοευρωπαίοι ζουν στους δρόμους του Αμβούργου μόνο - πολύ περισσότεροι σε άλλες πόλεις της Γερμανίας. Γνωρίζει ότι το πρόγραμμα επιστροφής απλώς εκτοπίζει το πρόβλημα, δεν το λύνει. «Χρειάζονται προγράμματα που θα διευκολύνουν την άφιξη των μεταναστών στη Γερμανία και θα τους βοηθούν να ενταχθούν στην αγορά εργασίας. Αλλά λείπουν τα χρήματα - και η πολιτική βούληση» λέει στο «Spiegel». «Είναι σκανδαλώδες το ότι η γερμανική κυβέρνηση επιθυμεί μια ενιαία ευρωπαϊκή αγορά αλλά δεν κάνει τίποτε για να βοηθήσει ευρωπαίους πολίτες που βρίσκονται στην ανάγκη».

Ο γερμανός υπουργός Εσωτερικών Χανς-Πέτερ Φρίντριχ ανακοίνωσε τον Ιούνιο την πρόθεση της κυβέρνησής του να απελαύνει τους Ρουμάνους και τους Βουλγάρους που εκμεταλλεύονται τις κοινωνικές υπηρεσίες στη Γερμανία και να τους απαγορεύει την είσοδο στη χώρα. «Η κυβέρνηση υποδαυλίζει το μίσος κατά των νεοφερμένων μεταναστών» λέει στο γερμανικό περιοδικό ο Χέρμπερτ Μπρίκερ από το Ινστιτούτο Ερευνών για την Απασχόληση. «Στην πραγματικότητα οι Βούλγαροι και οι Ρουμάνοι λαμβάνουν κοινωνικά επιδόματα λιγότερο συχνά από τον μέσο ξένο που ζει στη Γερμανία».

Αφίξεις-ρεκόρ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΗΠΑ: Μαύρες τρύπες στο κρατικό σύστημα διάθεσης στοιχείων στις αγορές των ΗΠΑ ανακάλυψε το FBI

Το FBI ανακάλυψε «ελλείψεις και ευάλωτα σημεία» στο κρατικό σύστημα διάθεσης και δημοσιοποίησης οικονομικών στοιχείων που επηρεάζουν τις κινήσεις των αγορών.

Πρόκειται για το σύστημα που αποκλείει θεωρητικά τη διαρροή οικονομικών στοιχείων σε παράγοντες των αγορών (χρηματιστές κ.ά.) πριν δημοσιοποιηθούν στο ευρύ κοινό.

Αξιωματούχοι του FBΙ εντόπισαν, ειδικότερα, «αριθμό διαδικαστικών ελλείψεων» που αφορά και στα λεγόμενα «μαύρα κουτιά» τα οποία χρησιμοποιούνται από αρκετές κρατικές υπηρεσίες για τον έλεγχο των διαρροών ευαίσθητων οικονομικών στοιχείων, όπως είναι οι μηνιαίες αναφορές στα στοιχεία της ανεργίας.

Αυτά αναφέρονται σε έκθεση του γενικού επιθεωρητή του υπουργείου Εμπορίου των ΗΠΑ. Στην έκθεση τονίζεται ότι είναι πιθανή η διείσδυση στο σύστημα, το οποίο σχεδιάσθηκε για να προλαμβάνεται η διάθεση οικονομικών στοιχείων από εταιρείες των μέσων ενημέρωσης σε παράγοντες της αγοράς πριν αυτά δημοσιοποιηθούν επισήμως.

Η έκθεση, την οποία έχει στη διάθεσή της η εφημερίδα The Wall Street Journal, αποτελεί μέρος μιας ευρείας έρευνας εκ μέρους των επίσημων αρχών αναφορικά με το αν εταιρείες των μέσων ενημέρωσης ή υπάλληλοί τους στέλνουν οικονομικά στοιχεία σε παράγοντες της αγοράς πριν από την επίσημη ημερομηνία και ώρα δημοσιοποίησής τους, γεγονός που θα παραβίαζε τη νομοθεσία περί συναλλαγών βάσει εμπιστευτικών πληροφοριών.

Εδώ και αρκετό καιρό, το FBI προβληματίζεται γι’ αυτό το οποίο στελέχη του θεωρούν «ύποπτες κινήσεις και συναλλαγές στις αγορές» ακριβώς πριν από τη δημοσιοποίηση επίσημων και ευαίσθητων οικονομικών στοιχείων, αναφέρουν άτομα που έχουν γνώση των ερευνών.

Επί χρόνια τώρα, ομοσπονδιακοί πράκτορες προσπαθούν να διαπιστώσουν αν αυτές οι δραστηριότητες οφείλονται σε «ατασθαλίες» κατά τη διάρκεια της επίσημης περιόδου δημοσιοποίησης των στοιχείων, που είναι γνωστή με την ονομασία «lockup».

Τα αποκαλούμενα «μαύρα κουτιά» αποτελούν κλειδιά στην προσπάθεια του κράτους να διατηρεί τα στοιχεία υπό έλεγχο. Εταιρείες των μέσων ενημέρωσης, οι οποίες δραστηριοποιούνται στη διάθεση οικονομικών στοιχείων, έχουν -κατ’ απαίτηση του νόμου- τους υπολογιστές τους συνδεδεμένους με αυτά τα «μαύρα κουτιά» από τα οποία δημοσιοποιούνται αυτομάτως και σε συγκεκριμένες ημερομηνίες και ώρες τα επίσημα στοιχεία, αναλόγως της ροής τους. Θεωρητικά, όλα τα στοιχεία δημοσιοποιούνται την ίδια ώρα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Υπόθεση Bloomberg

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ο «δούλος» της διπλανής πόρτας

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

Πριν από τρία χρόνια περίπου έμαθα τον όρο «flexicurity», μια σύντμηση της λέξης «flexibility» και «security», που αναφέρεται σε μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, σε κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 


Ο όρος δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια των 90s από το Σοσιαλδημοκράτη τότε Πρωθυπουργό της Δανίας, Poul Nyrup Rasmussen και περιγράφει μια υβριδική πολιτική που συνδυάζει την «ευελιξία» των αγορών εργασίας και την «ασφάλεια» της απασχόλησης και των συνθηκών διαβίωσης.

Με λίγα λόγια, το flexicurity βρίσκεται στον αντίποδα της πλήρους απασχόλησης και των δικαιωμάτων που αυτή συνεπάγεται. Συνδυάζει ελαστικές μορφές εργασίας, όπως τηλεργασία, μειωμένα ή ευέλικτα ωράρια εργασίας, άδειες άνευ αποδοχών, με προστασία όμως των δικαιωμάτων του εργαζόμενου (πλάκα μας κάνει η Κομισιόν;).

Τώρα πόσο ασφαλής μπορεί να αισθάνεται ένας εργαζόμενος όταν αναγκάζεται να δουλεύει μόνο τρεις, από τις ημέρες της εβδομάδας, για να πληρώνεται μόνο για τις τρεις και όχι για τις πέντε ή έξι, ή πόσο ασφαλής μπορεί να νιώθει μια μητέρα όταν υποχρεώνεται να εργάζεται δεκαπέντε ώρες για να πληρωθεί οκτώ, πέντε ή τρεις, είναι στο χέρι σας να το κρίνετε.

Στα ελληνικά, η λέξη-αδελφάκι που «γεννήθηκε» από τις λέξεις «ευελιξία» και «ασφάλεια» για να περιγράψει το flexicurity είναι είτε η λέξη «ευασφάλεια» είτε η λέξη «ευελφάλεια». Λέξεις-εκτρώματα που δε διαφέρουν και πολύ από το περιεχόμενο των εννοιών τους. Προσωπικά, νομίζω ότι -αν τη συνηθίσω- θα αρχίσω να προτιμώ την upside down λέξη «ασφαλιξία», που υιοθέτησαν ορισμένοι δημοσιογράφοι και δεν απέχει και πολύ από την «ασφυξία».

Κάπως έτσι δεν πρέπει να αισθανόταν και ο 21χρονος Γερμανός ασκούμενος της Bank of America που έκανε την πρακτική του στο Λονδίνο και πέθανε μετά από 72 ώρες συνεχούς εργασίας, αφού έτσι πίστευε ότι κάποια στιγμή θα τον προσλάβουν;

Ο Ελληνάρας χαιρέκακος, νομίζω, ότι μπορώ να δω, ήδη, τι σκέφτεται: «Ε! Γερμανός δεν ήταν; Αυτοί σέρνουν πρώτοι το χορό σε αυτή την κατρακύλα!»

Μα, είμαστε σοβαροί; Και ο νεαρός, Μόριτς Έρχαντ -όπως ήταν το όνομά του- ένα παιδί, σαν όλα τα άλλα ήταν. Ένα παιδί που αγωνιζόταν για το μέλλον του, ένα παιδί με μάνα και πατέρα, που θρηνούν για το χαμό του. Ένα παιδί φυσιολογικό, που μπορεί να αγόραζε και αυτό (όπως και εσείς και εμείς και δε βγάζω, σε καμία περίπτωση, την ουρά μου απ’ έξω) το νέο iPhone που περιμένουμε να κυκλοφορήσει στις 10 Σεπτεμβρίου, χωρίς να γνωρίζει, όμως, τις συνθήκες απασχόλησης, για παράδειγμα, για τους εργαζόμενους που κατασκευάζουν τα εξαρτήματα για το νέο τηλέφωνο στα εργοστάσια ανά τον κόσμο.

Την είδηση ήρθε να αποκαλύψει η μη Κυβερνητική Οργάνωση China Labor Watch, η οποία σε έκθεσή της (δημοσιεύτηκε στα τέλη του περασμένου μήνα στη Wall Street Journal), αποκαλύπτει πως ο κατασκευαστής και συνεργάτης της Apple, «Pegatron», παρουσιάζεται να διατηρεί άθλιες συνθήκες για τους εργαζόμενους και παράλογες απαιτήσεις από αυτούς. Συγκεκριμένα, σύμφωνα πάντα με την έκθεση και φωτογραφίες-αδιάψευστους μάρτυρες, οι οποίες τραβήχτηκαν κρυφά και μαρτυρούν απάνθρωπες συνθήκες εργασίας στα εργοστάσια της Pegatron στην Κίνα, όπου εργάτες-μηχανές συναρμολογούν iPhone, υπολογιστές iMac και το νέο, επερχόμενο «φθηνό» iPhone 5C.

H έκθεση, που δημοσιεύει η WSJ, αναφέρει ότι εκεί οι άνθρωποι εργάζονται πάνω από 11 ώρες την ημέρα, εισπνέοντας χημικά, για 1,5 δολάριο την ώρα. Ζουν εσώκλειστοι σε κοιτώνες-τρώγλες των δώδεκα ατόμων. Υπάρχουν μόνο τέσσερα ή πέντε ντους για εκατοντάδες ανθρώπους, ενώ αυτά βρίσκονται σε χώρους, όπως παλιά γκαράζ και αποθήκες. Οι εργαζόμενοι με σύμβαση της Apple είναι όλοι πολύ νέοι, γιατί η εταιρεία δεν προσλαμβάνει για το εν λόγω εργοστάσιο, υπαλλήλους άνω των 35 ετών! Κάνουν βάρδιες των 11 ή περισσότερων ωρών και, φυσικά, οι υπερωρίες δεν πληρώνονται. Επίσης, δεν προσλαμβάνονται Θιβετιανοί ή Ουιγούροι και όσοι έχουν τατουάζ!

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Συμβάσεις εργασίας ΜΗΔΕΝΙΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, νεκρανασταίνουν τον Μεσαίωνα στην "πολιτισμένη" Ευρώπη...

Περισσότερες από 1.000 βρετανικές εταιρείες όλων των επιχειρηματικών κλάδων και ένας στους πέντε εργοδότες, σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου CIPD είχε προσλάβει προσωπικό με σύμβαση μηδενικού ωραρίου.
Επί ποδός πολέμου τα βρετανικά συνδικάτα, με το μεγαλύτερο εργατικό συνδικάτο της Βρετανίας, το TUC να έχει εκδώσει ανακοίνωση στην οποία τονίζει το “πόσο δύσκολες εργασιακές συνθήκες έχει να αντιμετωπίσει ο Βρετανός πολίτης με την παρούσα κυβέρνηση”.
Τι είναι όμως αυτή η νέα σύμβαση μηδενικού ωραρίου που κατακλύζει την Μ. Βρετανία. 

Eίναι μια εργασιακή πρακτική κατά την οποία ο εργαζόμενος πρέπει να είναι διαθέσιμος να εργαστεί ανά πάσα στιγμή τον χρειαστεί ο εργοδότης, ο οποίος τον προσλαμβάνει χωρίς να του προσδιορίζει τον ελάχιστο αριθμό ωρών που θα τον απασχολεί.
Είναι ένα καθεστώς κατά κάποιον τρόπο εργασιακής εφεδρείας σύμφωνα με το οποίο όταν δουλεύει κάποιος πληρώνεται και όταν δεν δουλεύει απλά περιμένει να χτυπήσει το τηλέφωνο.

NEWMONEY.GR

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΓΑΛΛΙΑ: Ανοιγμα τραπεζικού λογαριασμού και... από το περίπτερο!!!

Της Αλεξιας Κεφαλα

«Γεια σας, θα ήθελα σας παρακαλώ ένα πακέτο τσιγάρα, μία εφημερίδα και να ανοίξω έναν τραπεζικό λογαριασμό», 

«Μάλιστα, κύριε, σε ποιο όνομα;», 

«Ντουπόν», 

«Τέλεια, ορίστε λοιπόν, καλή σας ημέρα». 

Αυτός ο διάλογος μεταξύ ενός πελάτη και ενός περιπτερά ακούγεται σαν να προέρχεται από ταινία επιστημονικής φαντασίας, αλλά σύντομα μπορεί να προκύψει στην αληθινή ζωή. Υστερα από αρκετές εβδομάδες διαβουλεύσεων, η Αρχή Εποπτικού Ελέγχου έδωσε πρόσφατα το πράσινο φως στην Οικονομική Εταιρεία Ηλεκτρονικών Πληρωμών για την παροχή της δυνατότητας σε οποιοδήποτε φυσικό πρόσωπο να ανοίξει τραπεζικό λογαριασμό στο περίπτερο. 

Οι δύο άνδρες που διοικούν αυτή την Αρχή είναι πολύ γνωστοί στον τραπεζικό κύκλο της Γαλλίας. Ο ένας από αυτούς, ο Χιουγκ Λε Μπρε, διηύθυνε τον τομέα των επικοινωνιών της τράπεζας Société Générale, προτού αναλάβει τα ηνία του τομέα διαδικτυακών χρηματιστηριακών συναλλαγών «Boursorama», ενώ ο Ριά Μπουλανουά έχει ειδικότητα στις νέες τεχνολογίες. Ευρισκόμενοι σε αυτές τις θέσεις και δίχως να υπάρχει χρόνος για χάσιμο, συγκέντρωσαν το ποσό των έντεκα εκατομμυρίων ευρώ, προκειμένου να λανσάρουν για πρώτη φορά αυτήν τη μορφή τραπεζικής στη Γαλλία.

Αυτός ο τύπος λογαριασμού αποκαλείται «νικέλιο», ένας όρος ο οποίος στη γαλλική αργκό σημαίνει «αψεγάδιαστος». Στόχος αυτού του εγχειρήματος είναι να αυξηθεί η κερδοφορία της μεσαίας κοινωνικής τάξης και των ατόμων εκείνων που έχουν εξαιρεθεί από τις παραδοσιακές τράπεζες, λόγω του ότι οι συναλλαγές με τις τελευταίες είναι κοστοβόρες. Η ιδέα είναι απλή, δεν χρειάζεται πλέον οι πελάτες να έχουν εφιάλτες την παραμονή της συνάντησης με τον τραπεζίτη τους, ούτε να φορέσουν την καλύτερη γραβάτα τους ή να είναι φρεσκοξυρισμένοι για να εισέλθουν στην τράπεζα. Εφεξής, ο καθένας, ακόμη και ο πιο φτωχός, θα μπορεί να ανοίξει έναν τραπεζικό λογαριασμό.

"Επίγεια σοφία"

Ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία βασίζεται στην προμήθεια αγαθών για να ικανοποιηθούν τα καπρίτσια του 2% του πληθυσμού της γης. 

Bill Bryson, Αμερικανός συγγραφέας

Η πολυτέλεια καταστρέφει τις δημοκρατίες. Η φτώχεια τις μοναρχίες.

Montesquieu, 1689-1755, Γάλλος στοχαστής

Ενα έθνος  να το  λυπάστε αν φοράει ρούχο που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ' τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Χαλίλ Γκιμπράν, 1883-1931, Λιβανέζος ποιητής

Σαν σήμερα (1/9/ΧΧΧΧ)

1887: Ο Εμίλ Μπέρλινερ πατεντάρει τον δίσκο γραμμοφώνου, αλλά ο Τόμας Έντισον είναι αυτός που θα υλοποιήσει την ιδέα.

1902: Κάνει πρεμιέρα στo Παρίσι η ταινία του Ζορζ Μελιές «Ταξίδι στο φεγγάρι», που θεωρείται η πρώτη ταινία επιστημονικής φαντασίας.

1939: Η Γερμανία εισβάλλει στην Πολωνία. Αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

1969: Ο συνταγματάρχης Καντάφι ανατρέπει με πραξικόπημα τον βασιλιά Ιντρίς και αναλαμβάνει την εξουσία στη Λιβύη.